Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

The Wild Hunt (Άγρια Ένστικτα)


Μάστορας : Alexandre Franchi
Παίχτες : Ricky Mabe, Mark Antony Krupa & Trevor Hayes
Πόσα πιάνει; 2,5 / 5
Με δυό λογάκια :
Ένα μεσαιωνικό παιχνίδι live action rpg παίρνει τραγικές διαστάσεις καθώς ένας μη-παίκτης εισχωρεί σε αυτό προκειμένου να κερδίσει πάλι την αγαπημένη του και κάποιοι παίκτες μπερδεύουν τα όρια της φαντασίας με την πραγματικότητα...

Αναλυτικότερα :
Μάλιστα. Είχαν που είχαν όλα τα κακά της μοίρας τους τα LARP, το μόνο που τους έλειπε ήταν τα θρίλερ που θα τα δαιμονοποιήσουν στα μάτια της μέσης νοικοκυράς και του average μπάρμπα Μητρούση. Μη μασάτε και μη μου χάνετε τη μπάλα, εξηγώ αμέσως παρακάτω : LARP = Live Action Role Play. Με λίγα λογάκια, μετά τα rpg, τα LARP είναι το επόμενο (και μάλλον υπέρτατο) στάδιο καμμενιάς. Όταν δε σου φτάνει να υποδύεσαι έναν ήρωα στα χαρτιά, παίζοντας με άλλους παίκτες σε ένα δωμάτιο, αλλά θέλεις να φοράς πανοπλίες, περούκες και make up και να τρέχεις πάνω κάτω σε δρόμους, βουνά, λαγκάδια, whatever, αλωνίζοντας ψεύτικα NERF (τα θυμάται άραγε κανείς;) σπαθιά και ουρλιάζοντας προσευχές, μπινελίκια και ασυναρτησίες στον Odin, τον Cthulhu ή στον τάδε gothic gay porn αρχηγό της τάδε gothic gay porn σέχτας βρυκολάκων. Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Η αλήθεια είναι ότι η ιδέα δεν είναι και τόσο πρωτότυπη. Υπάρχει ήδη μια ταινία ονόματι "Role models" που πάνω κάτω έχει να κάνει με το ίδιο θέμα. Και επίσης υπάρχουν οι αξιαγάπητες GAMERS κωμωδίες, για μια τελείως διαφορετική – και κατά τη γνώμη μου πολύ τιμιότερη και προτιμότερη – οπτική γωνία.

Για να λέμε την αλήθεια, μια βασική γνώση από RPG ή έστω του τι παίζει σχετικά με αυτά, ή με κάποια γνωστά έργα φαντασίας τύπου "Lord of the Rings" χρειάζεται προκειμένου να μπορέσει κανείς να εκτιμήσει πλήρως το “Wild Hunt”. Αλλά και πάλι, είμαι στη δυστυχή θέση να διαπιστώσω ότι το ταινιάκι είναι γεμάτο υποσχέσεις και δυναμική την οποία δυστυχώς δεν εκμεταλλεύεται. Η ιστορία είναι πολύ αδύναμη, κάνει μια αιωνιότητα να πάρει μπρος και όσο προχωράει γίνεται ακόμα πιο ισχνή. Το δε σενάριο του επίμαχου LARP παιχνιδιού υποφέρει από τόσες καταστάσεις που καταντάει μια ασυναρτησία επιπέδου “για τον πούτσο καβάλα”. Τα πάντα υπερβάλλονται και τραβιούνται από τα μαλλιά. Και – εννοείται - ότι είναι υπερφουσκωμένο από ενοχλητικά όσο και κλισαρισμένα πρότυπα για (μάντεψε!) θειάδες και μπαρμπα Μητρούσηδες. Εν ολίγοις, όλοι οι rpg-άδες εδώ παρουσιάζονται στην καλύτερη των περιπτώσεων ως ήπια καθυστερημένοι που το πουλάκι τους έχει πιάσει τυράκι στην άκρη από την παρατεταμένη αγαμία, στη χειρότερη των περιπτώσεων είναι ψιλοσχιζοφρενείς, ή – ακόμα καλύτερα! - εν δυνάμει ψυχοπαθείς δολοφόνοι. Τέλος, η πλοκή και η μπάλα ειδικά στη σκηνή του “raid” πριν τον επίλογο είναι πιο χαμένη και από το απωλεσθέν “εργαλείο” της Τζένης Χειλουδάκη.

Τι απομένει; Κάποια καλά κινηματογραφημένα πλάνα και οι σκηνές της σκοτεινής φύσης που μοιάζουν να ξεπήδησαν από κάποιο πίνακα της Victoria Francis. Ο ΘΕΟΣ Mark A. Krupa, με την εμβληματικά “καμμένη” ερμηνεία του στο ρόλο του εικονικού βασιλιά των Βίκινγκ, Bjorn Magnusson. Ο άνθρωπος γάμησε και έδειρε. Η πρωταγωνίστρια, αν και είναι ωραίο gothic μουτράκι, εντούτοις δίνει μια εκνευριστικά κακή ερμηνεία, βολοδέρνοντας από 'δω και από 'κει και λέγοντας ασυναρτησίες λες και την ποτίζουν νυχθημερόν παραμύθα. Ο πολύ καλός επίλογος που παντρεύει αριστοτεχνικά real life και role play με μια υπέροχα πικραμένη και μελαγχολική εσάνς. Εν ολίγοις, αυτά.

WANTED


Σενάριο : Mark Millar
Σχέδιο & Μελάνια : J.G.Jones
Χρώμα : Paul Mounts
Εκδοτική : ANUBIS Graphic Novels
Με δυό λογάκια :
Ο Wesley Gibson ζει μια ζωή σιωπηλής απόγνωσης. Η δουλειά του είναι ένα μεγάλο αδιέξοδο. Η κοπέλα του τον απατά. Ο ίδιος είναι τόσο υποχόνδριος ώστε νομίζει πως κουβαλά πάνω του κάθε λογής ασθένεια, από κοινό κρυολόγημα μέχρι καρκίνο. Ο κόσμος του είναι βυθισμένος στην απελπισία. Υπάρχει όμως και ένας άλλος κόσμος, κρυμμένος μόλις λίγα εκατοστά κάτω από την επιφάνεια εκείνου που ο Wesley θεωρεί ζωή του. Τι θα συμβεί μόλις ανοίξουν τα μάτια του, μόλις ο αληθινός μηχανισμός του κόσμου φανερωθεί μπροστά του; τι θα συμβεί όταν ο Wesley Gibson μεταμορφωθεί από τον πιο καταπιεσμένο φουκαρά στον νούμερο ένα καταζητούμενο υπερ-εγκληματία;

Αναλυτικότερα :
Πήρα αυτό το graphic novel σαν δωράκι από τον Volrath, κάτι για το οποίο τον ευχαριστώ πολύ. Είχα δει εδώ και κάτι χρονάκια την ομώνυμη ταινία με τους Morgan Freeman & Angelina Jolie, μάλιστα της είχα γράψει και review ΕΔΩ. Κατά τα άλλα, γνώριζα ότι είχε comic καταβολές, αν και δεν είχα μπει στον κόπο να το ψάξω παραπάνω. Είχα περάσει καλά με την ταινιούλα και αυτό μου αρκούσε. Όπως και να έχει, πέρα από την αυτονόητη διασκέδαση και ένα απρόσμενο rewind σε πρώτερες κινηματογραφικές αναμνήσεις, τούτο δω το βιβλιαράκι αποτελεί και μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για ένα αναλυτικότατο review. Πάμε λοιπόν!

Εξωτερική Εμφάνιση : όπως λέει και το ρητό, δεν πρέπει να κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του. Αυτό, αν μη τι άλλο ισχύει στο WANTED. Το μέτρια σχεδιασμένο εξώφυλλο είναι σαφώς κατώτερο από το πραγματικό αισθητικό περιεχόμενο του graphic novel. Τολμώ να πω ότι είναι σαφέστατα κατώτερο και από το πλέον μέτριο καρέ του εσωτερικού! Ευτυχώς, το οπισθόφυλλο είναι πολύ καλύτερο. Κατά τα άλλα, είναι σαν βιβλιαράκι μια χαρά καλοστεκούμενο και γυαλιστερο.

Δέσιμο : κλασική κακή δουλειά της ANUBIS, με φτηνή θερμοκόλληση που θα σε πουλήσει την... 2η με 3η φορά που θα ανοιγοκλείσεις το βιβλιαράκι! Όσον αφορά τη δική μου κόπια, το εξώφυλλο αρμενίζει ξεχωριστά παρέα με το οπισθόφυλλο και όλες οι υπόλοιπες σελίδες συγκρατούνται προσωρινά από μια λωρίδα κόλλας που αποσπάστηκε από το εσωτερικό της ράχης και ελπίζω να κρατήσει αρκετά και να μη γίνουν οι σελίδες του τελείως φύλλο και φτερό, τουλάχιστον μέχρι να το πάω για βιβλιοδεσία.

Μετάφραση : πάσχει. Το σενάριο (αναλυτικότερα για αυτό παρακάτω) είναι σαφέστατα για ενήλικους. Ως τούτου, είναι υπερ-φορτωμένο με βωμολοχίες που μια χαρά ακούγονται – και διαβάζονται – στα Αγγλικά. Όμως, η αδέξια Ελληνική μετάφραση υπολείπεται σαφώς αισθητικά μπουχτίζοντάς μας με φράσεις μαργαριτάρια τύπου “Μπες στο γαμημένο αμάξι, γαμημένε καργιόλη”. Πέραν τούτου, είναι τουλάχιστον διεκπαιρεωτική και μεταφέρει επαρκώς στον αναγνώστη (αν και λίγη δημιουργική φαντασία πιθανώς θα χρειαστεί!) τα νοήματα που ήθελαν να περάσουν οι δημιουργοί μέσω των διαλόγων. Πάντως, αν διαθέτεις επαρκή γνώση της Αγγλικής, δε μπορώ να μη σου συστήσω το πρωτότυπο αντί του μεταφρασμένου.

Σενάριο : ουάου! Ο Mark Millar ξεψαχνίζει τις superhero comic καταβολές του και φτιάχνει το απόλυτο anti-superhero graphic novel, σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον σκηνικό όπου οι κακοί έχουν επικρατήσει και οι απανταχού υπερ-ήρωες αποτελεούν υπόθεση τόσο τελειωμένη που ακόμα και η ανάμνησή τους έχει εξαλειφθεί από τον κόσμο. Όλοι οι χαρακτήρες εδώ είναι κακοί, ΚΑΚΟΙ καριόληδες που γνήσια απολαμβάνουν τα βίτσια και τις αμαρτίες που αφειδώς διαπράττουν. Το WANTED ουσιαστικά αποτελεί μίνι αυτοτελή σειρά που ολοκληρώθηκε σε 6 τευχάκια και τούτο εδώ το τομάκι μας προσφέρει αυτό ακριβώς : τα 6 τευχάκια μαζεμένα. Το σενάριο απογειώνεται μέχρι και το 4ο τεύχος, προτού αρχίσει να “πέφτει” στο 5ο και κάνει κοιλιά στο 6ο, ολοκληρώνοντας με έναν καλό τρόπον τινά “φιλοσοφικό” επίλογο, που σε πολλούς θα θυμίσει αισθητικά τον επίλογο της πρώτης Matrix ταινίας. Για να ξεκαθαρίσω κάτι : οι πολλές και εξόχως πρωτότυπες ιδέες δεν λείπουν από το WANTED. Απεναντίας, η υπερπληθώρα τους αποτελεί το αδύνατο σημείο του!

Κοινώς, οι δημιουργοί προσπαθούν να στριμώξουν πάρα πολλά σε πολύ περιορισμένο χώρο. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την καθολικά επιφανειακή αντιμετώπιση των γεγονότων και των χαρακτήρων της κατά τα άλλα πολύ καλής ιστορίας. Φαινόμενο που κορυφώνεται από το 5ο τεύχος και μετά, όπου σε ρυθμούς “άιντε να ξεμπερδεύουμε” ξεπαστρεύονται σημαντικότατοι χαρακτήρες, ενίοτε σε ένα και μόνο καρέ, με αποκορύφωμα την πολύ απογοητευτική “τελική μάχη”. Πολλά υποσχόμενοι χαρακτήρες ποτέ δεν αναπτύσσονται επαρκώς, κοσμογονικά πράγματα συμβαίνουν στο πατ κιούτ. Σχεδόν τα πάντα γίνονται μονολεκτικά και βεβιασμένα. Ήθελε τουλάχιστον το διπλάσιο χώρο η ιστορία προκειμένου να ξεδιπλώσει όπως θα έπρεπε τις αρετές της και να “αναπνεύσει”.

Ρεζουμέ :
Αν εξαιρέσεις τις επιμέρους αδυναμίες του, το WANTED είναι γεμάτο από απίθανα και εξαιρετικά πρωτότυπα concepts. Ξεχειλίζει γαμάτη κακία, αντρίλα, θράσος και attitude και εν τέλει, εκτελεί αξιοπρεπέστατα το σκοπό για τον οποίο φτιάχτηκε. Να είναι ένα διασκεδαστικότατο roller coaster βιας, σεξ και υπερεγκληματικότητας, που κατευθύνεται από έναν κοφτερά ευφυή και συνειδητοποιημένο νου.

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
To μπαμπάτσικο (192 σελίδες) τομάκι συμπληρώνεται από extra art, εναλλακτικά & συλλεκτικά εξώφυλλα τευχών, πορτρέτα χαρακτήρων και εναλλακτικές & επιπλέον σκηνές που δεν συμπερηλήφθηκαν στο τελικό αποτέλεσμα.

Πόσα πιάνει; για την πρωτοτυπία και το attitude και μόνο, 4 / 5

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011

Bitches looooove thrones!

Ρε παιδιά, ο μπαμπάς λεει ότι παλιά ήμασταν πλούσιοι


Και αυτό είναι το πρώτο άρθρο του Αλέξη. Έχω ήδη δημοσιεύσει το link για αυτό, αλλά νομίζω ότι αξίζει να το βάλω και αυτούσιο στην Καμαριέρα. Καλή ανάγνωση!

Ήμουν πρωτοετής φοιτητής ιατρικής, θυμάμαι, όταν ο υπερήλικας καθηγητής της ιστολογίας μας διηγήθηκε με περισσή ζωντάνια και γλαφυρότητα μια κωμικοτραγική ιστορία από τη ζωή του, προκειμένου να αντικρούσει τα επιχειρήματα και τη γκρίνια μας περί δυσνόητης και ογκώδους διδακτέας ύλης. Απευθυνόμενος σε όλη την αίθουσα και με φωνή εμφανώς αλλοιωμένη από συγκίνηση, είπε: «Πρέπει να αισθάνεστε πολύ τυχεροί, οι επιστήμονες της γενιάς σας, διότι με την αλματώδη πρόοδο της τεχνολογίας, τα δεδομένα στην ιατρική ναι μεν είναι πολύ περισσότερα και καθημερινά ολοένα και προστίθενται καινούργια, αλλά στηρίζονται πλέον σε αδιαμφισβήτητα και γερά θεμέλια. Είναι πρωταρχικής σημασίας να πατάτε σε στέρεες βάσεις, διδασκόμενοι την επιστήμη σας. Τι να πούμε κι εμείς, που τελειόφοιτοι γιατροί το 1953, μας κάλεσαν στο αμφιθέατρο (σαν σε έκτακτο πολεμικό ανακοινωθέν) και μας ζήτησαν να διαγράψουμε μονοκοντυλιά όσα μέχρι εκείνη τη στιγμή ξέραμε και είχαμε διδαχθεί, γιατί την προηγουμένη είχε ανακαλυφθεί το DNΑ;!!».

Ομολογώ ότι τα λεγόμενα του καθηγητή στιγμιαία με καθήλωσαν, με προβλημάτισαν. Ένα γεγονός, η αποκάλυψη της αλήθειας, ανέτρεψε βίαια τις σπουδές τους, τις κοσμοθεωρίες τους. Σαν το ρημάδι το ντόμινο, που έχοντας φτάσει στο προτελευταίο κομμάτι, μια αβλεψία στο γκρεμίζει ολόκληρο και σε επαναφέρει στο μηδέν. Ίσως και παρακάτω, καθότι η ψυχολογική φθορά που υπόκεισαι βλέποντας ξαφνικά το δημιούργημά σου να χάνεται, σε καθιστά ανήμπορο να τολμήσεις να το ξαναφτιάξεις. Μοιραία, όμως, η αφήγηση του προφέσορα ακολούθως μπήκε στο ντουλάπι με τις δεκάδες αντίστοιχες ιστορίες ανατροπών, που εγώ και η γενιά μου κατά καιρούς είχαμε ακούσει από τους πρεσβυτέρους. Άλλες μίλαγαν για την έλευση του ηλεκτρισμού στα σπιτικά τους, με την εικόνα του πατήματος ενός κουμπιού που αντικαθιστά μια για πάντα τις λάμπες πετρελαίου, να συμβολίζει εν γένει το τέλος μιας εποχής. Άλλες έκαναν λόγο για την επταετία, τον εμφύλιο ή τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, με την αιφνίδια λουμπενοποίηση μιας κοινωνίας, ενός έθνους, της ανθρωπότητας ολάκερης. Ιστορίες ανατροπής που φάνταζαν ωραίες, πλούσιες, πολυσχιδείς και πιασάρικες, με ένα κοινό χαρακτηριστικό. Ακουγόντουσαν τόσο μακρινές, ενίοτε σουρεαλιστικές, που για τα άτομα της ηλικίας μου πολλές φορές άγγιζαν τα όρια της μυθοπλασίας. Και κυρίως εμείς, η μετά-Πολυτεχνείου γενιά, δεν είχαμε ανάλογες δικές μας να διηγηθούμε.

Επί 30 συναπτά και πλέον έτη χτίσαμε τα πάντα σε κοινωνικό – οικονομικό – προσωπικό επίπεδο βασιζόμενοι στη ντεμέκ εσαεί σταθερότητα και μια φασόν ευημερία, με εγγυητές την είσοδο και εδραίωσή μας στην Ε.Ε και τη “virtuality” ελληνική κοινωνία που κληρονομήσαμε από τους πατεράδες μας. Οι αποκαθηλώσεις και οι ριζικές μεταβολές δεν μας άγγιξαν ποτέ. Και το χειρότερο όλων είναι ότι πειστήκαμε, όρκο παίρναμε για το νερό που μπήκε στο αυλάκι και το ποτάμι που δεν ξαναγυρίζει πίσω. Καλές οι ιστορίες της γιαγιάς για τον πόλεμο και την πλήρη ανατροπή όλων σε μια νύχτα, αλλά ιστορίες. Παραμυθάκια όμορφα να γίνουν ταινία, που με τη σειρά μας θα απολαμβάναμε στο αναπαυτικό μπάγκετ κάθισμα του village της γειτονιάς. Μέχρι εκεί. Κανείς περαιτέρω προβληματισμός, καμία ανάγκη να διαχειριστούμε την οποιαδήποτε κρίση, γιατί απλούστατα η λέξη αυτή δεν υπήρχε στα λεξικά μας. Ήπιαμε αργά και με λαγνεία το νέκταρ της ευρωπαίας πλούσιας Ελλάδας, και οι μοναδικές μας αφηγήσεις αφορούσαν ξιπασμένες νοοτροπίες, business, μετοχές, βολέματα και άλλες νεοελληνικές μαγκιές με την κεντρική τους ιδέα να εξοκείλει συνεχώς από την πραγματικότητα.

Και επειδή «το ψέμα ποτέ δεν ζει για να γεράσει», όπως εύστοχα επισήμανε ο Σοφοκλής, φθάσαμε στο 2010, χρονιά – ορόσημο, όταν η φτιαχτή πανδαισία γκρεμίστηκε συθέμελα σαν χάρτινος πύργος και έδωσε τη θέση της στην αλήθεια. Μια αλήθεια ακέραιη, επαίσχυντη, αμακιγιάριστη και άσχημη, που σαν κακόγουστο εφηβικό αστείο εισέβαλε στη ζωή μας και εξοστράκισε την καθημερινότητα μας σε μια παράλληλη, ξένη διάσταση, σα φυλακή. Δυστυχώς επτωχεύσαμεν…

Αν οι γιατροί της δεκαετίας του 50 υποχρεώθηκαν να διαγράψουν την επιστημονική τους κατάρτιση, γιατί ανακαλύφθηκε ο γενετικός κώδικας, εμάς μάς ζητήθηκε να απογαλακτιστούμε ξάφνου από το χρυσελεφάντινο στήθος που τρεις δεκαετίες αστείρευτα μας τάιζε, να απαγκιστρωθούμε από της ζωής μας τα στεγανά, να απαρνηθούμε τις πεποιθήσεις μας, τη μεροληψία μας, τη χλιαρότητά μας, τις φιλοδοξίες μας και με βιολέντσα να ξυπνήσουμε από το λήθαργό μας. Από τη μία στιγμή στην άλλη, έπρεπε να μάθουμε να συζούμε αρμονικά με την επερχόμενη κοσμογονία. Ανατροπή από τις λίγες, που θα ζήλευε η μεθυστικά διεστραμμένη φαντασία οσκαρικών σεναριογράφων και παραγωγών.

Κοίτα που, τελικά, απέκτησε κι η γενιά μου μια τέτοια ιστορία, να κληροδοτήσει στους μεταγενέστερους. Τα βράδια πλάθω στο μυαλό μου ένα πιθανό που να πάρει η οργή, μελλοντικό σκηνικό, που με κάνει να ντρέπομαι, με τρομάζει: Η κόρη μου και ο γιος μου να συζητούν με τους φίλους τους σε κάποια χρόνια από τώρα και να λένε: «Ρε παιδιά το διανοείστε; Ο μπαμπάς είπε ότι κάποτε ήμασταν πλούσιοι…»

Καθρέφτη – καθρεφτάκι μας, πόσο γ@μ@τοι είμαστε;


O φίλος και παλιός συμμαθητής Αλέξης εξελίσσεται σε μεγάλο αρθρογράφο. Παρακάτω, μετά από την άδειά του, αναδημοσιεύω αυτούσιο το δεύτερό του άρθρο που αρχικά δημοσιεύτηκε ΕΔΩ. Εγώ οφείλω να συγχαρώ τον Αλέξη για το ώριμο, άρτιο και εν γένει άκρως ενδιαφέρων γράψιμό του. Καλή ανάγνωση λοιπόν...

Έλαβα τις προάλλες στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο ένα mail, η ανάγνωση του οποίου αρχικά με διασκέδασε, εν συνεχεία μου έδωσε τροφή για σκέψη και στο τέλος με προβλημάτισε σφόδρα. Επρόκειτο για ένα χειμαρρώδες κείμενο δοσμένο με τη δέουσα νεοελληνική μάγκικη απόχρωση και μια μπλαζέ απολυτότητα, που απαριθμούσε τους 100+1 λόγους, για τους οποίους είμαστε υπερήφανοι που ανήκουμε στην εκλεκτή φυλή των απανταχού Ελλήνων.

Κάποιοι από αυτούς δεδομένοι και αδιαπραγμάτευτοι: Εννοείται ότι γουστάρουμε τα κατορθώματα των αρχαίων προγόνων μας και εξυπακούεται ότι η χώρα μας είναι βασανιστικά σαγηνευτική, μια πανδαισία ήλιου, απέραντου γαλάζιου (όχι κομματικού ρε…) και μαγευτικών τοπίων. Κάποιοι άλλοι αδιαμφισβήτητα διασκεδαστικοί, παρότι γαρνιρισμένοι με μια αβάσταχτη ελαφρότητα, όπως για παράδειγμα ότι για τα μάτια μιας γυναίκας κάναμε 10 χρόνια πόλεμο ή ότι όταν οι άλλοι φορούσαν αρκουδοτόμαρα, εμείς υφαίναμε αραχνοΰφαντους χιτώνες!

Περνώντας στην ταμπακιέρα, σας παραθέτω μερικά από τα ευφυολογήματα του εν λόγω κειμένου που κονιορτοποίησαν κάθε εύθυμη ατμόσφαιρα και ξεγύμνωσαν τον ψωνισμένο και ημίγυμνο βασιλιά. “Πας μη Έλλην βάρβαρος” λοιπόν γιατί:

-Δεν το παίζουμε ψευτοπουριτανοί. Τις «λαδιές» μας τις κάνουμε με θράσος.

-Τα καταφέρνουμε πάντα… έστω και την τελευταία στιγμή.

-Αλλάζουμε κινητό κάθε χρόνο, αυτοκίνητο κάθε τρία χρόνια και ερωτικό σύντροφο κάθε τρεις και λίγο.

-Η Ελλάδα είναι η πιο φτωχή χώρα με τους πιο πλούσιους κατοίκους.

-Ξέρουμε καλύτερα να ξοδεύουμε παρά να αποταμιεύουμε.

Τελειώνω με αποκορύφωμα τα αμίμητα τσιτάτα – αποδείξεις μαγκιάς, παντελονιών και διαφορετικότητας από τους «αλλόθρησκους»:

-Ξέρουμε να «κλέβουμε» αλλά και να μην «καρφώνουμε» αυτόν που «κλέβει»(!!!)

-Κατά μέσο όρο ο καθένας από εμάς παραβιάζει το νόμο 22 φορές τη μέρα. Και οι φυλακές είναι γεμάτες μόνο με αλλοδαπούς. (!!!)

Με αυτά τα τελευταία ας υποκλιθούμε όλοι στο νεοελληνικό τρίπτυχο μαγκιά, φιλαρέσκεια και πουστιά (“με την καλή έννοια” που λέει και ο Ηλίας..), η καθολική επικράτηση του οποίου για ακόμα μια φορά είναι γεγονός! Ετούτο το αποκύημα ευστροφίας (τρομάρα μας) θα μπει στο πάνθεον και άλλων τέτοιων, όπως η τύφλωση του Κύκλωπα από τον Κανένα – Οδυσσέα, τα διφορούμενα “ήξεις αφήξεις” της Πυθίας, η λύση του γόρδιου δεσμού από τον Μεγαλέξανδρο, η ευφυής αντιμετώπιση του πολυπληθούς στρατού του Ξέρξη από τους 300, στο κλειστοφοβικά στενό «Στενό των Θερμοπυλών», το πιο πρόσφατο κόλπο των Χιωτών που προκειμένου να μην φορτώνονται στις πλάτες τους τον κάθε θρασύ δυνάστη Τούρκο, που τους έβλεπε σα μέσο μεταφοράς, φορτωνόταν ο ένας τον άλλο, μένοντας στην ιστορία, και το ακόμα πιο πρόσφατο τρικ του Καποδίστρια με το οποίο η «σατανική» πατάτα μπήκε στην ημερήσια διαιτολογική διάταξη και του πιο δύσπιστου πολίτη.

Στοιχηματίζω ότι ένα χρόνο πριν, σχεδόν όλοι θα προσυπέγραφαν με υπερηφάνεια και υποχθόνια χαμόγελα αυτό το μανιφέστο. Μέσα από την ανάγνωση εκατό αράδων, εμπνευσμένων φανερά από την π.Χ (προ Χρεοκοπίας) εποχή, διαπιστώνει κανείς πόσο λάθος πορεύτηκε το τρένο 30 χρόνια τώρα, που με καύσιμο το αυτοπαραμύθιασμα και τη ντόπα, έτρεχε σαν το Eurostar, ενώ ήταν ένας πολύ καλά μασκαρεμένος καρβουνιάρης.

Με σύμμαχο την απαράμιλλη μαγκιά, τον εξυπναδικισμό και τον ξερολισμό, χτίσαμε μια κοινωνία που κατήργησε τη νομιμότητα, μετατρέποντάς τη σε δακτυλοδεικτούμενη αδυναμία ή και μαλακία. Μια κοινωνία εκ των πραγμάτων καταδικασμένη να χορέψει το χορό του Ζαλόγγου. Καταλύσαμε οτιδήποτε στον υπόλοιπο κόσμο θεωρείται υγιές και αυτονόητο, φτιάξαμε δικούς μας κανόνες, πορευτήκαμε με αυτούς, καταστώντας την κομπίνα και το ναρκισσισμό εθνικά σπορ.

Μετά τον Αδάμ και την Εύα, αυτοχριστήκαμε ετσιθελικά και αυθαίρετα οι δεύτεροι αναντικατάστατοι στην ιστορία. Προμηθευτήκαμε ως έθνος τον καθρέφτη της μητριάς της Χιονάτης, να μας υπενθυμίζει καθημερινά πόσο γαμάτοι είμαστε και πόσο κορόιδα τους έχουμε πιάσει όλους. Νυχθημερόν κοιτάζαμε λάγνα το παραμορφωμένο είδωλό μας και ηδονιζόμασταν με τα κατορθώματά μας. Κατορθώματα ασύλληπτα που λάμβαναν διαστάσεις αστικών μύθων στις καθημερινές μας συζητήσεις.

Ένας τέτοιος αστικός μύθος θέλει κάποιον Ελληνάρα να οδηγεί σουρωμένος πίνοντας ούζο, παρέα με τον 3χρονο γιο του, που πίνει κι αυτός από το μπουκάλι κατόπιν προτροπής του πατέρα του. Στο μπλόκο της τροχαίας για αλκοτέστ, ο αστυνομικός ετοιμάζεται να κόψει βαρύ πρόστιμο στο μεθυσμένο ήρωα της ιστορίας μας, καθώς τον βρίσκει κατά πολύ πάνω από το επιτρεπτό όριο, αλλά εκείνος επιμένει: «Δεν είμαι εγώ μεθυσμένος, το μηχάνημα είναι χαλασμένο. Αν δε με πιστεύεις κάνε αλκοτέστ και στο μωρό!». Ο τροχονόμος κάνει αλκοτέστ και στο μωρό, το οποίο και βρίσκει αισθητά πάνω από το όριο. Ο τροχονόμος έντρομος και ντροπιασμένος ζητά συγγνώμη, παραδέχεται το λάθος του, και αφήνει πατέρα και γιο να συνεχίσουν, ως θριαμβευτές πλέον, απρόσκοπτα το ταξίδι τους.

Βάλτε στη θέση του πατέρα το λαμογιόφρων μεταπολιτευτικό Ελληνικό κράτος και την πολιτική του «ιντελιγκέντσια», βάλτε στη θέση του παιδιού το Νεοέλληνα που μέθυσε κι αυτός μέσα στο γενικότερο κλίμα αλκοολούχας πλαστής ευδαιμονίας, και στη θέση του αστυνόμου την Ευρωπαϊκή Ένωση, τους «κουτόφραγκους» εταίρους μας, τον κόσμο ολόκληρο, που όταν ανακάλυπταν την κρεατοφαγία, εμείς είχαμε ήδη χοληστερίνη.

Αν κάνουμε μία και μοναδική προσθήκη σε τούτη εδώ τη χαβαλεδιάρικη ιστορία νεοελληνικής καθημερινής τρέλας, αυτή μετατρέπεται ως δια μαγείας σε μια σύγχρονη καθόλα διδακτική και εύστοχη παραβολή για την Ελλάδα της χρεοκρατίας. Που λίγα έχει να ζηλέψει από τους ρηξικέλευθους αλληγορικούς μύθους του Αισώπου. Μια προσθήκη, φυσική εξέλιξη των πραγμάτων, που επιτηδευμένα φροντίσαμε να παραλείψουμε, γιατί η αλήθεια πονάει, δεν μας συμφέρει και ουδέποτε θελήσαμε να την αντιμετωπίσουμε κατάμουτρα.

Σήμερα που οι μάσκες έπεσαν, δεν έχουμε κανένα λόγο πια να στρουθοκαμηλίζουμε. Είναι καιρός να πούμε την ιστορία ολόκληρη. Ο μπαμπάς με το παιδί λίγο αργότερα όντας τύφλα στο μεθύσι τράκαραν και σκοτώθηκαν.

Ανεκδοτάκι : τα βάσανα του σύζυγου!


Γυρίζει ο σύζυγος από τη δουλειά, θρονιάζεται στο καθιστικό ανοίγει την τηλεόραση παίρνει το τηλεκοντρόλ στα χέρια του, και φωνάζει στη γυναίκα του,

- "Πιάσε μια μπύρα πριν αρχίσουμε!"

Με μια μικρή δυσαρέσκεια, του φέρνει μια μπύρα.

15 λεπτά αργότερα, αυτός λέει πάλι,

- "Πιάσε μια μπύρα πριν αρχίσουμε!"

Άλλη μία μπύρα έρχεται…

Μερικά λεπτά αργότερα:

- "Πιάσε άλλη μια μπύρα πριν αρχίσουμε!"

Νευριασμένη ποια η γυναίκα του φωνάζει:

- "Δεν νομίζεις ότι πίνεις πολύ μπύρα; Δεν είναι ούτε μίση ώρα που γύρισες και ήπιες 2 μπύρες. Δεν έβγαλες τα σκουπίδια, Ακόμη δεν άλλαξες τη λάμπα στη κουζίνα. Το φίλτρο του απορροφητήρα θέλει άλλαγμα, το γκαράζ είναι άνω κάτω. Και ποτέ θα καθαρίσεις την πισίνα; Αρχίζουν να με πιάνουν τα νεύρα μου με την αδιαφορία σου."

Ο άνδρας κοιτάζει προς τα επάνω και μουρμουρίζει:

- "Αρχίσαμε…"

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2011

Mistress of the Week : .... more Zoe Naylor!



Mistress of the Week : Zoe Naylor



Τι Έμαθα την Εβδομάδα που μας Πέρασε (23 - 28 Απρίλη 2011)




1)Για να μην ξεχνιόμαστε, ποιό συγκρότημα γαμεί : Heavy Metal Hunterrrr!!! http://www.youtube.com/watch?v=srMHYdRbUlY&feature=share

2)Ο Δούκας έρχεται. Όλα τα άλλα φαντάζουν πλέον πολύ... μικρά... http://www.youtube.com/watch?v=SHHmtN9kN-k&feature=player_embedded

3)This is the best videogame intro ever. EVER!!! http://www.youtube.com/watch?v=rTFLRhV2vI8

4)Μα τι ζεστές αναμνήσεις μου ξυπνά αυτό το βίντεο... δάκρυα συγκίνησης... κλαψ, λυγμ... http://www.youtube.com/watch?v=SxWB3K-b4iM&feature=player_embedded

5)Εντάξει, μόνο στην Αμερική ζεις τέτοια events! Καμμένα Awesome!!! http://www.youtube.com/watch?v=WtR2m20C2YM&feature=relmfu

6)Από τις καλύτερες περιγραφές αγώνα... ever! http://www.youtube.com/watch?v=ZB0cq-XmcP0

7)Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού. Και εγώ – ως γνωστόν – ανήρ σοφός δεν υπήρξα ποτές. Κσι ούτε πρόκειται. Και επιμένω κάθε φορά που κατεβαίνω Χίο, να ψάχνω να καπνίσω ένα πούρο “έτσι για το καλό”. Πάω λοιπόν στο κοντινότερο 24ωρο / μπακάλικο / καπνοπωλείο / μίνι μάρκετ / whatever που ξέρω ότι τυγχάνει να διαθέτει και – ουάου!!! - υγραντήρα. Και βρίσκω μέσα μόνο 2 πακέτα backwoods. Δε με χαλάει. Καλά τα Backwoods. Αν και καπνίζονται για την πλάκα, τα κατεβάζω σχεδόν όσο γρήγορα κάνω ένα στριφτό. Και μετά το μάτι κολλάει σε μια μικρή λεπτομέρεια στη συσκευασία. Γεύση... μπανάνα. ΝΑΙ! ΚΑΛΑ ΔΙΑΒΑΣΕΣ!! ΜΠΑΝΑΝΑ!!! WTF?!?!?!? ποιός επιχειρηματικός υπερεγκέφαλος σκέφτηκε τέτοιο combo αισθήσεων να πάω να του μασήσω το λαρύγγι του καριόλη; ε; ΕΕΕΕΕ;;;

8)Πέρσι το πρώτο Dancing With The Stars, ας πούμε ότι βλεπόταν. Τουλάχιστον είχε μπουτάκια, κωλαράκια και βυζάκια να ταλαντεύονται ξένοιαστα και ωραία σερβιρισμένα σε αραχνοϋφαντα ρουχαλάκια. Και είχε και την αμαζόνα Πρεζεράκου να μας ξυπνάει όλες τις 80's φαντασιώσεις μας σχετικά με νταρντάνες ξανθιές και κοκκινομάλλες βαρβάρες, μαλλί χαίτη, γούνινα σωβρακάκια, chainmail μπικίνια και MANOWAR στα ηχεία! Για κάποιο λόγο το καινούριο DWTS 2 απλά δεν βλέπεται. Ένας παροξυσμός βαρεμάρας και παρωχημενιάς. Με μια αφόρητη σοβαροφάνεια, χορευτικά που δεν είναι... χορός και ξενέρωτες φάτσες. Δηλαδή αξίζει να το δεις μονάχα για το ενδεχόμενο να κάνει καμιά κοτσάνα ο Τρύφωνας Σαμαράς. Και για την kinky παρουσία της χορεύτριας παρτενέρ του. (Κλώντια – Άννα! Μωρό μου!) Μακράν η πιο καβλιάρικα ενδιαφέρουσα φατσούλα του show.

9)Έφαγα ήττα μαθαίνοντας ότι το πολυαγαπημένο μου “Brainstorm” είναι πλέον restricted σε Vintage. Εντάξει, οι Magic-άδες θα μου πείτε ότι σιγά τα νέα. Αλλά εγώ που το άθλημα το έχω παρατήσει εδώ και χρόνια και απλά διατηρώ ένα merfolk deck για casual play, την πίκρα μου την έφαγα. Κρίμας! Το Brainstorm ήταν από τις μοναδικές κάρτες που στανταρ έπαιζαν 4άδα σε όποιο deck και να έφτιαχνα – πάντα έπαιζα mono-blue. Τα 3 brainstorm που έβγαλα, τα αντικατέστησα με 1 από τα ακόλουθα – επίσης restricted : “ponder”, “sensei's divining top” και “gush”. Ψήνω επίσης και ένα "Gifts Ungiven", αλλά μου φαίνεται πολύ ακριβό (σε mana) για τα δεδομένα του Vintage. Όποιες άλλες προτάσεις, ευπρόσδεκτες.

10)Άλλο επικό βίντεο : τι θα γινόταν εκείνες τις ημέρες σε ένα υποθετικό facebook status του Ιούδα : http://www.tsantiri.gr/alla/an-o-ioudas-iche-facebook.html

11)Ένα ακόμα επιστημονικό επίτευγμα του – επίσης! - επιστημονικού team της diethnis-kamariera : Πειραματίσου και θα δεις, είναι 100% αλήθεια! Μπες σε μια – οποιαδήποτε – εκκλησία την ώρα την λειτουργίας. Πάντα, πάντα, μα ΠΑΝΤΑ, ένας από τους ψάλτες, τουλάχιστον ένας! - θα φοράει μαύρο ή καφέ δερμάτινο σακάκι. Είναι μια 100% δικιά μου ανακάληψη που πιστεύω ότι κάποια μέρα θα αλλάξει τον κόσμο. Αλήθεια! Και όποιος πάει να την αμφισβητήσει ή να μου κλέψει τα credits, να μου κλάσει τα @@! ναι, I am THAT serius!!!

12)Παράνοια. Παραφροσύνη. Υστερία. Φοβία. Ανασφάλεια. Αϋπνία. Κατάθλιψη. Μανία. Σχιζοφρένεια. Και άλλες τόσες. Βρες το κοινό τους σημείο. Πέρα από το εννοιολογικό, ΤΥΓΧΑΝΕΙ να είναι όλες λέξεις γένους θηλυκου. ΤΥΧΑΙΟ; ΔΕ ΝΟΜΙΖΩ!!!

13)Το κοντοσούβλι του κουμπάρου έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Και τρώγεται σαν μεζές – μέχρι να ετοιμαστεί το υπόλοιπο φαΐ. Και κόβεται πάνω από τη σούβλα, σαν γύρος. Ότι προεξέχει και είναι ξεροψημένο, με το χοντρό αλάτι να κάνει κρούστα. Φαγώνεται επαίσχυντα, χωρίς όριο και αιδώ. Μέσα σε μια μεθυσμένη παραζάλη. Με κλαρίνα στο μεγάφωνο. Αχ, κολάστηκα...

14)Όλες οι fatalities από το καινούριο Mortal Kombat. Τρελαίνομαι σε λέω αφού! Ναι, όμως! http://www.gamespot.com/ps3/action/mortal-kombat/video/6309142/mortal-kombat-fatalities-video-feature?tag=topslot;thumb;2

15)Collectors, cultists and fellow geeks rejoice! http://www.chaosium.com/article.php?story_id=487

16)Ήταν να μην πάρει φόρα, πλέον εξελίσσεται σε τακτικό αρθρογράφο! Για όσους σας άρεσε το προηγούμενο, ιδού και το νέο άρθρο του Αλέξη http://www.aixmi.gr/index.php/kathrefti-kathreftaki-mas-poso-gamatoi-eimaste/


17)Ατάκα of the Week : Θέλεις μπύρα στον αφρό σου?

18)Νέος Terminator ξανά? Με τον Arnold στον ομώνυμο ρόλο? Ναι, όμως!!! http://www.comingsoon.net/news/movienews.php?id=76883

19)Γιώργηδες και Γεωργίες! Όλοι ούριοι! Χρόνια μας πολλά λοιπόν! http://www.youtube.com/watch?v=hU6WF7s8RDw

20)Πριν το Smackdown και το Parental Guided WWE Product (smackdown) υπήρχαμε και οι Εξτρεμιστές του original ECW! Βία σε όλο το μεγαλείο, δεν απευθυνόταν σε μικρά παιδιά. This Is Extreme! LET THE BODIES HIT THE FLOOR http://www.youtube.com/watch?v=2iGbkIOf9KY&feature=youtu.be

21)Επικά καμμένο ταινιάκι! ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΑΛΕΥΩ!!! http://www.youtube.com/watch?v=eOEQOuVKwTg

22)Φρέσκο Epic Meal Time! Θεϊκό! http://www.youtube.com/watch?v=m9FRSghXhDM

23)Παντρεύεται αύριo ο βασιλικός μπούλης. Εκ μέρους της Διεθνούς Καμαριέρας, των συντελεστών και των φαν της, έχω να δηλώσω ότι τα @@ μας κουνήθηκαν. Για λίγο. Και μετά σταμάτησαν...

24)... πάντως ανεπιβεβαίωτες φήμες θέλουν όσους δουν αύριο το βασιλικό γάμο, να βγάλουν κονδυλώματα στον εγκέφαλο...

25)... ότι θυμάμαι χαίρομαι! Φερ'ειπείν, η TWIX κάποτε λεγόταν RAIDER!!! τι θυμήθηκα πάλι ο πούστης!!!

το # 2 & 20 από τον Θανάση
τα # 3, 4, 14 & 18 από τον Rubus
το # 10 & 11από τον Volrath
Το # 17 από τον Γιώργο

Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

Τι Έμαθα την Εβδομάδα που μας Πέρασε (15 – 23 Απρίλη 2011)


1)Όταν βουτάει στη θάλασσα ο Chuck Norris, δεν βρέχεται. Το νερό... Chuck Norri-ζεται!

2)Πολύ ενδιαφέρον βίντεο... http://www.youtube.com/watch?v=GC713nmNdkg&feature=youtu.be

3)όοοοολο το respect για τον Γιάννη Ρουμπούλια! Εδώ ξεδιπλώνει ένα ακόμα από τα ταλέντα του http://www.youtube.com/watch?v=6UHMJNCumVw

4)Ενδιαφέρουσα ιστοσελίδα, για πολύ γέλιο http://www.comedylab.gr/

5)O Chuck Norris ΞΕΡΕΙ πού έχει γράψει το σπίτι ο θείος... (κάθε οικογένεια δεν έχει από έναν θείο που όλοι περιμένουν πότε θα... αποδημήσει προκειμένου να πάρουν το σπιτάκι που τους έχει τάξει; Ε, μονάχα που συνήθως το τάζει σε όλους!)

6)Weekly Fix : Darksiders. Κάτω από τα εντυπωσιακά γραφικά, τον larger than life πρωταγωνιστικό χαρακτήρα και την μετα-αποκαλυπτική ατμόσφαιρα, κρύβεται καλά το αγαπημένο gameplay ενός κλασικού “Zelda” τίτλου. ΤΕΡΑΣΤΙΑ πολύπλοκα multilayered επίπεδα, environmental riddles που μπορούν να σε κρατήσουν ξύπνιο όλη νύχτα και κολοσσιαιοι τελικοί κακοί – που η αντιμετώπισή τους αποτελεί επίσης γρίφο. Ένα μικρό διαμάντι του software.

7)Όλα τα λεφτά για την τελευταία διαφήμηση των Jumbo! Ειδικά ο χασάπης στη Βαρβάκειο που κάνει το ρομπότ με σκοτώνει!!! Μιλάμε, όλα τα λεφτά! http://www.youtube.com/watch?v=pVAIDrgiCxk

8)Περιμένουμε κι αδημονούμε... Fatality LIVES!!! http://www.youtube.com/watch?v=neC-FzOB1bg

9)Καταπληκτική διαφήμιση! http://www.youtube.com/watch?v=x68tEwKlifQ&feature=share

10)Επίσης, για ακόμα περισσότερο Mortal Kombat, υπάρχει και μια νέα σειρά, ονόματι “Mortal Kombat Legacy”, η οποία κρίνοντας από το πρώτο επεισόδιο είναι αν μη τι άλλο ενδιαφέρουσα. Πάντως από τις ομώνυμες ταινίες, καλύτερη μια φορά είναι! http://www.youtube.com/watch?v=6s6UiEuCYXA&NR=1

11)Ο Chuck Norris πυροβολήθηκε χτες. Η σφαίρα νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση.

12)Ο φίλος και παλιός συμμαθητής Αλέξης έγραψε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο στο http://www.aixmi.gr/index.php/mpampas-leei-hmastan-plousioi/

13)Μιλάμε για ΠΟΛΥ γέλιο το βιντεοκλίπ! Τα παιδιά είναι παλικάρια από τα λίγα! http://www.youtube.com/watch?v=lQlIhraqL7o

14)“Υπάρχει Θεία Πρόνοια που προστατεύει τους ηλίθιους, τα παιδιά, τους μεθυσμένους και τις Ηνωμένες Πολιτείες.” Όττο φον Μπίσμαρκ, Γερμανός Καγκελάριος.

15)Ένας από τους πολύ λίγους αξιόλογους τραγουδιστές μετακόμισε – ιδιαίτερα πρόωρα – στη γειτονιά των αγγέλων. Νίκο Παπάζογλου, στο τέλος μένουν μονάχα τα τραγούδια. Και εσύ μας άφησες αρκετά...

16)Όταν ο Graham Bell ανακάλυψε το τηλέφωνο, βρήκε ότι είχε μια αναπάντητη κλήση από τον Chuck Norris!

17)Θεϊκό βιντεάκι και επίκαιρο. Πώς θα ήταν αν ο Μωϋσης είχε internet, facebook και γενικά όλες τις σύγχρονες ψηφιακές ανέσεις! http://www.comedylab.gr/video/106/

18)Διασκευή που... δεν υπάρχει! Το θρυλικό ΤΣΙΚΟΥΛΑΤΑ σε... punk! http://www.youtube.com/watch?v=kg_067cVQR8&feature=related

19)Το νέο Resident Evil έρχεται, αν και μάλλον θα είναι αρκετά διαφορετικό απ'ότι περιμένουμε. Οι “πειραματισμοί” τς CAPCOM με την πολύπαθη σειρά δεν της βγήκαν μέχρι τώρα σε καλό... ελπίζω τούτο εδώ να έχει καλύτερη τύχη... http://www.gamespot.com/events/captivate11/story.html?sid=6308326&tag=picks;title;8&pid=625677

20)Βιντεάκι – παραλήρημα – κράξιμο ενάντια στο ελλιπές... εργασιακό ήθος των Ελληνίδων πορνοστάρ! Έπος! http://www.comedylab.gr/video/105/mikeius-vs-

21)Ωραίος τυπάκος αυτός, προφανώς θα δούμε κι άλλες εκπομπές του στο μέλλον. Εδώ, τα χώνει σε όσους τη βρίσκουν και καλά με το εναλλακτικό http://www.comedylab.gr/video/121/mikeius-vs-alt-bags-part-1

22)Ο Chuck Norris ΜΠΟΡΕΙ να κάνει προσπέραση σε καρουζέλ.

23)Mortal Kombat τρελαίνομαι σε λέω αφού!!! http://www.youtube.com/watch?v=8EtGkNVD320&NR=1

24)… και τότε είπεν ο Ιησούς : “Θα αναστηθώ σε 1d4 μέρες.” Και έφερε 3 στο ζάρι! Αυτά για αυτή την εβδομάδα, χρόνια πολλά και καλή Ανάσταση να έχουμε!

το # 2 από τον Θανάση
τα # 3 & 24 από τον Rubus
το # 4 από τον Κοκό
το # 16 από τον Νίκο
το # 17 από τον Volrath

Τετάρτη, 20 Απριλίου 2011

Tron Legacy


Μάστορας : Joseph Kosinski
Παίχτες : Jeff Bridges, Garrett Hedlund & Olivia Wilde
Πόσα πιάνει; αντικειμενικά 3,5 / 5, Επειδή ξεπέρασε τις εγγενείς δυσκολίες της και λόγω πίστης στο πρωτότυπο, 4 / 5
Με δυό λογάκια :
Ο Sam Flynn, ο γιος του περίφημου Kevin Flynn, εφευρέτη του TRON, ερευνώντας την εξαφάνιση του πατέρα του, παγιδεύεται στον κόσμο που εκείνος έφτιαξε και είναι αιχμάλωτός του. Πατέρας και γιος θα ξεκινήσουν ένα γεμάτο κινδύνους ταξίδι επιστροφής για να επιστρέψουν πίσω αλλά και να εμποδίσουν την κακόβουλη τεχνητή νοημοσύνη που ελέγχει αυτό τον πανέμορφο, εντυπωσιακό και παράλογο κόσμο, να βρει το δρόμο της προς το δικό μας...

Αναλυτικότερα :
Ποτέ μου δεν μπόρεσα να πάρω σοβαρά το αυθεντικό “TRON”. Ποτέ όμως. Εντάξει, αναγνωρίζω ότι έχει μεγάλο cult status. Και ότι την εποχή που βγήκε ουσιαστικά ήταν η μόνη ταινία που τόλμησε να αναμετρηθεί με τον (τότε) αήττητο τιτάνα των ταινιών επιστημονικής φαντασίας, δηλαδή τα “Star Wars”. Και αυτό από μόνο του είναι μεγάλη μαγκιά. Παρόλα αυτά, τα πρωτοποριακά για την εποχή τους εφφέ ποτέ δεν κατάφεραν να με πείσουν ότι άξιζε να δω μια ταινία με την οποίο διαφωνούσα ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ αισθητικά. Δηλαδή, κολλητές στολές με λαμπάκια, μοτοσυκλέτες, γραφικά υπολογιστή (που τρέχει σε... DOS!!!) και “αληθινοί” ηθοποιοί που παριστάνουν τα προγράμματα μόνο και μόνο φορώντας περίεργα κολάν; Έλεος. Ε, κάπως έτσι, δεν είδα ποτέ το ορίτζιναλ. Και ακόμα δεν το έχω δει (μονάχα αποσπασματικά). Και – προφανώς – ούτε και πρόκειται να το δω. Αν και τούτο εδώ το ταινιάκι, είναι τόσο καλό που με βάζει φυτίλια...

Και ναι, εδώ έχουμε να κάνουμε με την ευτυχή περίπτωση που ένα remake ακολουθεί σωστά τα βήματα του ορίτζιναλ. Το μεράκι των συντελεστών ξεχειλίζει από την οθόνη και δίνει θέαμα εντυπωσιακό, ΟΧΙ μόνο τεχνικά αλλά και καλλιτεχνικά άρτιο. Είναι δε τόσο “πιστό” που δεν διαποτίζεται μονάχα από τα “θετικά” του παλιού “TRON”, αλλά και από τα αρνητικά του. Κοινώς, ιδιαίτερη αισθητική που φλερτάρει έντονα με το Kitsch στοιχείο, παράλογο, κουκουρούκου σενάριο και ρηχοί, στερεοτυπικοί χαρακτήρες που βρίσκουμε σχεδόν σε κάθε ταινία επιστημονικής φαντασίας. Αλλά κάτι τέτοιο είναι εσκεμμένο και φυσικά δεν πρόκειται να πτοήσει διόλου τους πολλούς TRON fans. Απεναντίας! Αν έβγαινε λογική συνοχή από τα πάντα που θα δεις εκεί μέσα, το πιθανότερο ήταν οι “καμμένοι” με την πάρτη του να ξενέρωναν!

Παραδόξως, το μόνο κακό που βρίσκω στην ταινία, είναι η ερμηνεία του Jeff Bridges. Ο άνθρωπος, αν και είναι τρελά respect άτομο για μένα, εντούτοις εδώ βαριέται τρελά. Πιο αδιάφορος ίσως δεν έχει υπάρξει ποτέ, σε καμιά ταινία του. Πάντως, πέρα από τα ελαττωματάκια του και τις ενίοτε παράφωνες αισθητικοτεχνολογικές κορώνες, το “TRON Legacy” είναι μια κλασική ιστορία πατέρα και γιού όπου οι καλοί τελικά νικούν τους κακούς και σώζουν τον κόσμο. Κοινώς, μια ιστορία απλή και χιλιοειπωμένη, αλλά που βρίσκει το στόχο της στις ευαισθησίες του κοινού. Και είναι βαθιά διασκεδαστική, εύπεπτη και συναρπαστική. Όπως κάθε τέτοια ταινία του είδους θα έπρεπε να είναι.

The Way Back


Μάστορας : Peter Weir
Παίχτες : Jim Sturgess, Ed Harris & Colin Farrell
Πόσα πιάνει; 3,5 / 5
Με δυό λογάκια :
Η αληθινή ιστορία μιας ομάδας ανθρώπων που δραπέτευσαν από τα γκούλαγκ της Σιβηρίας και περπάτησαν 6500 χιλιόμετρα μέχρι να φτάσουν στην Ινδία και την ελευθερία.

Αναλυτικότερα :
Εντάξει, μπορεί το όνομα του Peter Weir να μη λέει στους περισσότερους από εσάς και πολλά πράματα. Δε σας αδικώ. Πάντως, όσοι ξέρουν, γνωρίζουν ότι κάθε καινούρια του δουλειά είναι σημαντικό γεγονός. Και ότι όλες οι ταινίες που έχει προσφέρει είναι το λιγότερο άρτιες και αξιοπρεπέστατες. Από τις πιο γνωστές δουλειές του κυρίου είναι τα “Witness” και το θρυλικό “Dead Poets Society”(Ελληνιστί "Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών"). Επίσης τα “Year of Living Dangerously” και “The Last Wave”. Το “The Way Back” σίγουρα δεν είναι και το πιο εύκολό του έργο. Μια επική, τόσο σε scope, όσο και σε διάρκεια (δυο ώρες και ένα τέταρτο) road movie που ξεκινά από τα σοβιετικά γκούλαγκ, περνάει στην έρημο, σκαρφαλώνει πάνω στα Ιμαλάια, φτάνει στο Θιβέτ και καταλήγει στους πράσινους λόφους της Ινδίας. Είναι ένα αργό – ενίοτε κινδυνεύει να χαρακτηριστεί βαρετό – λυρικό, μινιμαλιστικό στους διαλόγους και τα συναισθήματα, βάναυσο, επιβλητικό και συνάμα πανέμορφο ταξίδι.

Το σενάριο βασίζεται στην αληθινή ιστορία, όπως τη διηγήθηκε στο βιβλίο του “The Long Walk” ο Πολωνός αξιωματούχος που κατάφερε και επιβίωσε της διαδικασίας. Η ταινία διαθέτει άψογη σκηνοθεσία και φωτογραφία και καταπληκτικές ερμηνείες. Ο Ed Harris είναι όπως πάντα πολύ καλός. Απρόσμενα καλός είναι και ο - αγνώριστος για τις ανάγκες του ρόλου του – Colin Farrell σαν Ρώσος μαχαιροβγάλτης. Η μοναδική μου ένσταση είναι το σενάριο που αφήνει υπερβολικά πολλά σημεία άγνωστα ή ανεξήγητα (ο λόγος που ο πρωταγωνιστής δεν φυλακίστηκε in the first place δεν στέκει καν λογικά) όπως και η ελλιπής ανάπτυξη των χαρακτήρων – πέρα από τους 3 πρωταγωνιστικούς βασικά δε μαθαίνουμε τίποτα άλλο σχετικά με τους υπόλοιπους, λες και τόσους μήνες στο δρόμο δεν μίλησαν μεταξύ τους ποτέ. Τέλος, απαράδεκτος είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισαν την αναχώρηση του Ed Harris, λες και απλά τον ξέχασαν πίσω. Αυτό βέβαια μπορεί και να οφείλεται στο ψαλίδι του μοντάζ. Αλλά όπως και να έχει, το “The Way Back” παρά τα ελαττωματάκια του είναι μια πολύ ιδιαίτερη και προσεγμένη ταινία.

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011

127 Hours


Μάστορας : Danny Boyle
Παίχτες : James Franco, Amber Tamblyn and Kate Mara
Πόσα πιάνει; 4 / 5
Με δυό λογάκια :
Πρόκειται για την αληθινή ιστορία του ορειβάτη Aron Ralston και την απίστευτη περιπέτεια της αυτοδιάσωσής του, από έναν ογκόλιθο που τσάκισε το χέρι του και τον εγκλώβισε σε ένα απομονωμένο φαράγγι στη Utah. Στις πέντε εφιαλτικές μέρες που έζησε, ο Ralston αναθεωρεί τα πάντα στη ζωή του, την εικόνα του εαυτού του, τη συμπεριφορά του, ανακαλεί συγγενείς και αγαπημένα πρόσωπα που πέρασαν από τη ζωή του. Και τελικά βρίσκει μέσα του το κουράγιο να ακρωτηριάσει το χέρι του, να σκαρφαλώσει έξω από το φαράγγι και να περπατήσει 8 μίλια μέχρι να σωθεί.

Αναλυτικότερα :
Γουστάρω τρελά τον Danny Boyle. Μπορεί να μη με συγκινεί κάργα το περιεχόμενο των ταινιών του – τουλάχιστον όχι πάντα. Αλλά το άτομο είναι απλά τρελαμένο με αυτό που κάνει – και το κάνει καλά! Κινηματογραφεί με εφηβική κ@βλα, από ζομποταινία μέχρι κοινωνικό bollywood δράμα. Ψάχνεται συνεχώς, υιοθετεί νέες τεχνικές, καινούριες γωνίες λήψης, ψαγμένους ήχους και μουσικές για τις ταινίες του, οι οποίες ενίοτε θυμίζουν πριζωμένο, φασαριόζικο videoclip. Και – επαναλαμβάνω – αν και δεν συμφωνώ πάντα για τις επιλογές του, εντούτοις η δίψα και η αγάπη για τη δουλειά του φαίνεται από παντού, σχεδόν βγαίνει από την οθόνη και αγγίζει το κοινό, μεταδίδοντάς του ένα κομμάτι από τον ενθουσιασμό και τη θετική του ενέργεια. Που – εννοείται – δρα αθροιστικά στο σχεδόν πάντα καλό αποτέλεσμα. Επιπλέον, το άτομο τολμά εκεί που όλοι οι άλλοι κολώνουν. Δηλαδή σκέψου το. Γύρισε μια ταινία που κρατά 127 λεπτά (που συμβολίζουν την κάθε ώρα που ο πρωταγωνιστής του πέρασε παγιδευμένος) μέσα σε ένα στενό χώρο. Με έναν μόνο ηθοποιό. Ο οποίος δεν κινείται (εγκλωβισμένος είναι ο άνθρωπος ντε!) δεν πάει πουθενά. Άιντε τώρα να βγάλεις άκρη με τέτοιο υλικό.

Και όμως, όχι απλά τα καταφέρνει, όχι απλά δεν σε κάνει να βαριέσαι ποτέ, αλλά επιπλέον φτιάχνει μια ταινία με βάθος, περιεχόμενο ουσιαστικό και θεμελιώδεις φιλοσοφικές αναζητήσεις. Μπορεί να θεωρούμε τον εαυτό μας πολύτιμο και μοναδικό, αλλά δεν είναι τίποτα μπροστά στην μεγαλύτερη εικόνα. Πεθαίνουμε αλλά ο κόσμος απλά συνεχίζει την πορεία του δίχως να αλλάξει τίποτα, χωρίς να έχει κανέναν απολύτως αντίκτυπο η έλλειψή μας. Και όσο και αν η μαμά και ο μπαμπάς μας μπορεί να μας έχουν χτίσει κάτι εγωισμούς μέχρι το αύριο, να νομίζουμε ότι είμαστε εμείς και κανένας άλλος, να πιστεύουμε ότι έχουμε πιάσει τον παπά από τα @@, παρόλα αυτά, αρκεί ένα λοξοκοίταγμα... γκαντεμιάς, μια πέτρα που κύλισε τη λάθος στιγμή στο λάθος μέρος για να μας κάνει όλα τα σχέδια και την αυταρέσκειά μας σμπαράλια. Και τελικά αυτό που μετράει είναι τα απλά καθημερινά πράγματα, οι σχέσεις με τους συνανθρώπους μας, η αλήθεια και η αγάπη που μεταδώσαμε και όσα προλάβαμε να τους πούμε.

Καταπληκτικός στην ερμηνεία του ο James Franco's. Αποκάλυψη. Προφανώς είναι πλέον το νέο καυτότερο όνομα του Hollywood και για αυτό θα τον δούμε – στάνταρ! - οσονούπω σε κάποιο πανάκριβο blockbuster να υποδύεται κάποιον υπερήρωα. Στάνταρ πράμα σε λέω αφού. Η σκηνοθεσία είναι απλά... Danny Boyle, αλλά σε μερικά σημεία είναι κομματάκι πιο βιντεοκλιπίστικη από όσο θα το ήθελα. Αλλά, παρόλα αυτά το όλο αποτέλεσμα είναι παραπάνω από ικανοποιητικό και σε συνδυασμό με το υπέροχο soundtrack απογειώνεται – ειδικά στο φινάλε – σε σχεδόν επικές διαστάσεις.

Stone (Δόλωμα Γένους Θηλυκού)


Μάστορας : John Curran
Παίχτες : Edward Norton, Milla Jovovich & Robert De Niro
Πόσα πιάνει; 2 / 5
Με δυό λογάκια :
Ένας καταδικασμένος εμπριστής προσπαθεί να παραπλανήσει τον αξιωματικό αναστολών της φυλακής. Το σχέδιο του είναι να ρίξει από δίπλα του τη γοητευτική του γυναίκα προκειμένου να τον επηρεάσει για να κερδίσει ευνοϊκότερη μεταχείρηση και να αποφυλακιστεί πιο σύντομα.

Αναλυτικότερα :
Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι πώς κατάφεραν εδώ να το “χάσουν” τόσο πολύ. Μιλάμε για μια ιστορία που είναι εξ'ορισμού απλή. Ωστόσο, κάτι που ξεκινάει ωραία, σκοτεινά και απαισιόδοξα – θυμίζοντας σχεδόν... “Monster's Ball”, καταλήγει να είναι μια ακολουθία εικόνων χωρίς κανένα νόημα, ειδικά στο τελευταίο μέρος της ταινίας. Γιατί; πρώτα από όλα, η ταινία είναι πιο αργή και από... ξέρω 'γω τι. Δεύτερον, όταν αρχίζει ο – κατά τα άλλα συμπαθής στο ρόλο του - Norton την αμπελοφιλοσοφία όσον αφορά τις πνευματικές του ανησυχίες που απέκτησε στη... φυλακή, η σύζυγός του (Milla Jovovich) να φέρεται ανεξήγητα και αντιφατικά και ο De Niro απλά να δείχνει κακομοίρης, ε, απλά δεν παλεύεται. Το θέμα είναι ότι τελειώνοντας η ταινία σε αφήνει με πολύ περισσότερα ερωτηματικά σε σχέση με αυτά που είχες στην αρχή της. Και κυρίως : δεν ξέρεις καν ΓΙΑΤΙ συνέβησαν τα όσα (λίγα) συνέβησαν.

Τι απομένει : οι De Niro και Norton δίνουν καλές ερμηνείες, αλλά σε ένα απόλυτα στατικό περιβάλλον όπου (μιλάμε για πάνω από το 50% της ταινίας) απλά κάθονται αντικρυστά και ανταλάσσουν απόψεις ενώ ταυτόχρονα “τη λένε” με έναν τύπου έμμεσο και κουλτουριάρικο τρόπο ο ένας στον άλλον. Ενώ ταυτόχρονα δε συμβαίνει τίποτα. Ή ότι συμβαίνει δεν έχει καμια λογική συνοχή με τα όσα είδες. Και κατά τα άλλα, η ταινία είναι παραφορτωμένη με υποιστοριούλες και συμβολισμούς που δεν είναι καν πλήρως συνειδητοποιημένοι, πόσο μάλλον άρτια εκτελεσμένοι. Νομίζω ότι ο μάστορας προσπάθησε να βάλει πολλά καρπούζια κάτω απο μια μασχάλη. Και εκεί το έχασε. Αν επέμενε στα ουσιώδη και απλά διηγούταν την ιστορία που είχε να πει, το όλο αποτέλεσμα θα ήταν πολύ καλύτερο.

Β / Κ (Βυζά / Κώλοι) :
Τα βυζάκια της Milla Jojovich μπορεί να κρέμασαν, μπορεί η ίδια να μας ξενερώνει συμμετέχοντας σε παπαριές τύπου “Resident Evil : Afterlife”, αλλά η ρουφιάνα μας ανάβει ακόμα...

The Reef (Βαθιά Άγρια Νερά)


Μάστορας : Andrew Traucki
Παίχτες : Damian Walshe-Howling, Gyton Grantley & Adrienne Pickering
Πόσα πιάνει; 3,5 / 5
Με δυό λογάκια :
5 φίλοι έχουν ένα ατύχημα με το ταχύπλοό τους, το οποίο ανατρέπεται μετά από σύγκρουση σε ύφαλο. Το δυνατό ρεύμα το παρασύρει στα ανοιχτά. Έτσι, αναγκάζονται να κολυμπήσουν για την κοντινότερη ξηρά. Όμως δέχονται επίθεση από καρχαρία...

Αναλυτικότερα :
Άλλη μια ταινία με καρχαρία. Δηλαδή νησάφι πια. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο ελάττωμα του “The Reef” που όσο φιλότιμα κι αν προσπαθεί, εντούτοις δεν κατορθώνει να το ξεπεράσει ποτέ. Και είναι κρίμα, γιατί είναι ένα αξιοθαύμαστα καλοφτιαγμένο ταινιάκι, με ωραίες ερμηνείες, ατμόσφαιρα και τα σχετικά. Και το στοιχείο της αγωνίας είναι καλοδουλεμένο και κρατάει καλά μέχρι το τέλος του. Ωραίες ερμηνείες και χαρακτήρες, αληθινοί και μεστοί. Οι σκηνές με τους θανάτους των χαρακτήρων θα μπορούσανε να είναι κομματάκι πιο... graphic για να ταιριάζουν καλύτερα στα δικά μου γούστα, παρόλα αυτά εκτελούνται με αξιοπρέπεια και συνέπεια στο πνεύμα της ταινίας και σεβασμό στους αληθινούς χαρακτήρες (βασίζεται σε αληθινή ιστορία).

Αλλά, το'παμε. Πιο τετριμμένο δεν υπάρχει. Δηλαδή με τέτοια σκηνοθεσία, ερμηνείες και ατμόσφαιρα, αλλά με ΑΛΛΟ θεμα, θα μπορούσανε να είχανε γυρίσει παπάδες. Ίσως τελικά η κάθε γενιά σινεφίλ να χρειάζεται μια ταινία με καρχαρίες. Και το “The Reef” είναι αυτό ακριβώς. Το “Jaws” της γενιάς του. Αν δε βγάζεις σπυράκια στην προοπτική του να δεις άλλη μια ταινία με καρχαρία, τότε αξίζει να δεις αυτό το ταινιάκι. Είναι απλό, αυθεντικό (τουλάχιστον στο πνεύμα του), αργό και παλιομοδίτικο στο suspense. Όπως τα έφτιαχναν τότε. Σαλούδος.

Valhalla Rising (Ο Κατακτητής)


Μάστορας : Nicolas Winding Refn
Παίχτες : Mads Mikkelsen, Maarten Stevenson and Alexander Morton
Πόσα πιάνει; δεν γίνεται να βαθμολογηθεί
Με δυό λογάκια :
Ένας μονόφθαλμος, βουβός πολεμιστής κρατιέται για χρόνια αιχμάλωτος από έναν Νορβηγό πολέμαρχο που τον βάζει να αγωνίζεται σε βάρβαρες μονομαχίες. Με την βοήθεια ενός νεαρού σκλάβου δραπετεύει και σαλπάρει με μια ομάδα Χριστιανών Viking πολεμιστών για τους Άγιους Τόπους. Όμως, εκεί που καταλήγουν είναι μια άγνωστη γη με πολλά μυστικά. Σύντομα θα αρχίσουν να συνειδητοποιούν τη φριχτή αλήθεια και ο Μονόφθαλμος θα μάθει την αληθινή του μοίρα και εαυτό.

Αναλυτικότερα :
Ένα πράμα μόνο σε λέω : ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΕΙΣ ΝΑ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΘΕΙΣ (από το απαράδεκτο poster και γενικό promotion της ταινίας) και το περάσεις για κάποιο επικό ταινιάκι τύπου “300”. Το λέω επειδή κάπως έτσι πλασάρεται. Δηλαδή καμία σχέση. Με ελάχιστους ηθοποιούς, δίχως σχεδόν καθόλου διαλόγους, παράξενα πλάνα και φωτογραφία, σουρεαλιστικά σκηνικά, βία που σπάει κόκαλα με τη βαρβαρότητα και την αμεσότητά της και υπόθεση που απλά... τη μεταφράζει ο κάθε θεατής όπως θέλει, το “Valhalla Rising” είναι πάνω από όλα ένα αργό, δύσκολο και κατάλληλο για πολύ περιορισμένο κοινό, έργο. Βασικά, η υπόθεση είναι ένα ταξίδι σε αρχέγονα συναισθήματα και εικόνες. Λειτουργεί καθαρά σε ενστικτώδες και αρχέγονα συμβολικό επίπεδο. Μάλλον θα το εκτιμήσουν περισσότερο όσοι αρέσκονται σε αντίστοιχα Γιαπωνέζικα εγκεφαλικά τριπάκια – τύπου “Oldboy” - παρά οι κλασικοί επικάδες που βασικά δεν θα καταλάβουν τίποτα σχετικά με ότι συμβαίνει. Επειδή απλά δεν υπάρχει τίποτα αντικειμενικό, τίποτα που να εξηγείται με κάποια “συμβατική” φόρμα.

Όλα τα λεφτά για την ερμηνεία του Mads Mikkelsen. Οι εκφράσεις του προσώπου και βασικά το όλο του παρουσιαστικό είναι απόλυτα ψαρωτικό και βαστάει όλη την ταινία στις πλάτες του (δεδομένου ότι το 50% των πλάνων είναι κοντινά στο χαρακωμένο πρόσωπο και το βγαλμένο του μάτι). Το “Valhalla Rising” είναι ένα βίαιο, σουρεαλιστικό, μινιμαλιστικό από κάθε άποψη τριπάκι, σαν τις παλιές ταινίες του Herzog. Κοινώς, ή το αγαπάς ή το μισείς. Εγώ σας προειδοποίησα. Όσοι πιστοί (στον Odin) προσέλθετε...

My Soul to Take (Κλέφτης Ψυχών)


Μάστορας : Wes Craven
Παίχτες : Max Thieriot, John Magaro and Denzel Whitaker
Πόσα πιάνει; μέχρι να καταλάβεις ότι σε δουλεύουν ψιλό γαζί 3,5 / 5. μετά... φάε σπόρια να σου φύγει η στεναχώρια!
Με δυό λογάκια :
Ένας κατά συρροήν δολοφόνος επιστρέφει σε μια μικρή πόλη για να καταδιώξει τα 7 παιδιά του γεννήθηκαν τη στιγμή του... θανάτου του.

Αναλυτικότερα :
Μισό να το καταλάβω. Δηλαδή ο σφαγέας του Riverton επιστρέφει στην 16η επέτειο του (υποτιθέμενου) θανάτου του για να σφάξει τα 7 παιδιά που γεννήθηκαν τη στιγμή που πέθανε (ΑΝ πέθανε, επειδή παίζει και μυστήριο σχετικά με αυτό). Γιατί; επειδή οι... 7 προσωπικότητές του ΜΑΛΛΟΝ έχουν μπει στο καθένα από αυτά. Αλλά, είπαμε, όλα αυτά ΑΝ έχει πεθάνει. Γιατί άμα δε έχει, ε τι σκατά; και γενικά, οι 7 προσωπικότητες που μπουκάρισαν (ΑΝ μπουκάρισαν) μέσα στα βλαμμένα, γούστο τους και καπέλο τους! Τι του φταίξανε; αυτά και άλλα τόσα παράλογα και ανεξήγητα συμβαίνουν στην τελευταία ταινία του Wes Craven. Μετά από ένα δυνατό πρόλογο που θυμίζει τις παλιές καλές εποχές του σκηνοθέτη, όλα μεταπίπτουν σε ρυθμούς... slow motion. Με ξεθωριασμένη φωτογραφία, περιορισμένη παραγωγή (αυτό το σχολείο δεν πρέπει να είχε πάνω από... 15 μαθητές!) και γενικά, εφηβική αισθητική και διαλόγους. Δίχως αληθινό suspense, με “στεγνές” αναίμακτες σκηνές θανάτου και απανωτά σεναριακά κενά και αντιφατικά σημεία, το “My Soul to Take” παρόλα αυτά καταφέρνει να σε ΞΕΓΕΛΑΣΕΙ ότι κάτι καλό παίζει με αυτό. Επειδή μπαίνεις στη διαδικασία να στίψεις το μυαλό σου να βγάλει την άκρια μέσα στο όλο μπάχαλο. Μέχρι να καταλάβεις ότι δε φταις εσύ που δε βρίσκεις νόημα. Φταίει το ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ νόημα.

Βασικά, είναι ένα συνοθύλευμα από άσχετες μεταξύ τους ιδέες (οι περισσότερες από αυτές είναι επιπλέον ανολοκλήρωτες ή μισο-συνειδητοποιημένες) που τις σύρραψαν όλες μαζί με το ζόρι. Από την υποτιθέμενη εκδίκηση που ζητά ο δολοφόνος (γιατί άραγε;) μέχρι το συμβολισμό με τον κόνδορα που δεν κολλάει πουθενά. Για να μην πιάσω καν τα φιλοσοφικά. Μιλάμε για πολλαπλές προσωπικότητες, για possession από κάποιο πνεύμα ή απλά για έναν φρενοβλαβή; Μάλλον τίποτα συγκεκριμένο, αλλά και ολίγη από... όλα αυτά! τόσο καλά. Προσπαθούν να ξεχωρίσουν οι ερμηνείες των Max Thieriot and John Magaro που ομολογουμένως τους άξιζε ένα πολύ καλύτερο σενάριο για να εκφραστούν.

Mistress of the Week : ... more Mary Louise Parker!



Mistress of the Week : Mary Louise Parker



Τι Έμαθα την Εβδομάδα που μας Πέρασε (7 – 15 Απρίλη 2011)


1)Αυτή η άτιμη η Heaven's Band μας έχει καταστρέψει... τώρα τους έλειπε drummer και εννοείται ότι διάλεξαν τον καλύτερο. THE GATES OF VALHALLA ARE NOW OPEN FOR YOU SCOTT COLUMBUS. THANKS FOR THE GREAT MOMENTS. Immortal, you are GODS, Immortal, you are Gods of War. R.I.P.

2)Είπαμε, στηρίζουμε και αγαπάμε την εγχώρια παραγωγή καμμένου βίντεο! Το νέο απάλευτο έπος θα λέγεται “Greek Psycho Cannibal” και... ιδού το trailer! http://www.youtube.com/watch?v=yxYMo_yfC_c&feature=BF&list=PL09E3935021532ED5&index=7

3)Τέτοια έπη δεν γίνονται πια! ΑΛΗ ΜΠΑΜΠΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΡΟΥΛΣ!!! http://www.youtube.com/watch?v=VdfUD4fn70c&feature=related

4)Daydreaming can lead to high motivation...

5)Ατάκα της εβδομάδας : “... και τότε βγάζω το τσεκούρι απ' την κωλότσεπη...”

6)Τι είναι ο κάγκουρας, τι είναι το μπουρί του...

7)O Chuck Norris γνωρίζει το Victoria's secret!



8)Ανέκδοτο : Η ιστορία του Μωϋσή!
Η μαμά ρώτησε τον Γιαννάκη:
- Τι μάθατε στα Θρησκευτικά σήμερα;
Απαντάει ο Γιαννάκης:
- Α, η δασκάλα μας είπε για τον Μωυσή. Για το πως τον έστειλε ο Θεός σε μία μυστική αποστολή, για να βοηθήσει τους Ισραηλίτες να ξεφύγουν από τους Αιγύπτιους. Ο Μωυσής βοήθησε τους Ισραηλίτες να ξεφύγουν, και όταν φτάσανε στην Ερυθρά Θάλασσα, αμέσως έβαλε τους μηχανικούς του να κατασκευάσουν μία γέφυρα, και πέρασε όλος ο λαός. Μετά ζήτησε ενισχύσεις με το walkie-talkie του, και ήρθαν οι πυροτεχνουργοί. Αυτοί ανατίναξαν την γέφυρα, και έτσι οι εχθροί δεν μπόρεσαν να τους ακολουθήσουν. Και έτσι σώθηκαν οι Ισραηλίτες!!!
Λέει η μαμά:
- Έλα τώρα, Γιαννάκη. Παραδέξου ότι η δασκάλα δεν σας είπε τίποτε τέτοιο!
Και απαντάει ο Γιαννάκης:
-Εντάξει. Αλλά αν στα έλεγα όπως μας τα είπε, αποκλείεται να τα πίστευες...

9)Ότι η “Ζωή της Άλλης” πρέπει να σπονσοράρεται από... γενετιστές! Σε κάθε δεύτερη σκηνή γίνεται και από ένα test DNA!

10)Αξιοθαύμαστα στωικοί κρίνονται οι Ιάπωνες, στις μαύρες ώρες που τους βρήκαν... αλλά και ψευτούληδες οι άτιμοι, πολύ ψευτούληδες...

11)Αφού αρχίσαμε τις συγχωνεύσεις, ας μην κάνουμε μισές δουλειές : δημοτικοπανεπιστημιαγωγείο! Μπαίνεις αναλφάβητος, βγαίνεις άνεργος.

12)Moody's Standard και Poor's. Ελληνιστί, κακόκεφος σταθερά και φτωχός. Έτσι μεταφράζονται στη γλώσσα μας τα ονόματα των οικονομικών οίκων που ορίζουν τις τύχες μας. Τυχαιο; δε νομίζω!

13)Η κυβέρνηση ετοιμάζει νέο τσουνάμι μέτρων... με άμεσο κίνδυνο την έκρηξη του κοινωνικού αντιδραστήρα...

14)Ο Μπερλουσκόνι είπε γιαν τις δημόσιες αποδοκιμασίες εις βάρος του : “πρόκειται για τα ίδια 300 άτομα που με ακολλουθούν παντού για να περάσουν το μήνυμα ότι ο πρωθυπουργός αποδοκιμάζεται.” Μέχρι εκεί έφτασε η χάρη του... ΣΥΡΙΖΑ;



15)Η πρώτη σεξουαλική επαφή του Chuck Norris έγινε σε ένα drive in. κατά την κορύφωση, κάποιες σταγόνες έφυγαν από το παράθυρο του αυτοκινήτου και έπεσαν στη διπλανή νταλίκα. Εκείνη η νταλίκα έμελλε να μείνει γνωστή στην ιστορία ως... Optimus Prime!!!

16)Παλιό, αλλά απόλυτα σύμφωνο με το πνεύμα των ημερών. “Το να πολεμάς για την ειρήνη, είναι σαν να γαμάς για την παρθενία”

17)Τα καλά κορίτσια κρατούν ημερολόγιο. Τα κακά... δεν προλαβαίνουν!

18)Ανεκδοτο : Ο σύζυγος ήθελε να ζυγιστεί οπότε ανεβαίνει στη ζυγαριά. Τον βλέπει η σύζυγος να ρουφάει την κοιλιά και του λέει:

- Mε το να ρουφάς την κοιλιά σου την ώρα που ζυγίζεσαι, δεν πρόκειται να δείξει λιγότερα κιλά η ζυγαριά!

- Το ξέρω, βρε Μαρία!
- Τότε γιατί τη ρουφάς;

- Για να δω τι γράφει η ζυγαριά!

19)Ο μόνος τρόπος να πάει Έλληνας πολιτικός φυλακή για οικονομικά σκάνδαλα είναι να το βάλει σε... στοίχημα ο ΟΠΑΠ στο κουπόνι του. Με την απόδοση που θα δίνει, όλο και κάποιος θα βρεθεί να το στήσει!

20)Αυτό το έπος κυκλοφορεί οσονούπω από την Eat Metal Records. Μιλάμε για τους Έλληνες Manilla Road! http://www.youtube.com/watch?v=J97zrxHrMlw

21)Θαύμασα την Ομόνοια σαν... πλαζ για τις ανάγκες διαφημιστικού. Θα μπορούσανε οι πολιτικοί μας να το χρησιμοποιήσουνε και σαν μια κάποια λύση... κάτω από την άμμο να θάψουμε τα πρεζάκια της Ομόνοιας, τοξικούς αλλοδαπούς αλλά και πολύ περισσότερους... ημεδαπούς! Αλλά τότε, δε θα θύμιζε η Ομόνοια πλαζ. Θα θύμιζε... έρημο με αμμόλοφους!

το # 2 από τον Rubus
το # 3 από την Φωτεινή
το # 4 από τον Σταμάτη
το # 5 από τον 3d Man
το # 6 από τον Θανάση
το #1 & 7 από τον Νίκο
το # 20 (όπως και η εικονίτσα του Chhuck Norris) από τον Volrath

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2011

Η πρωταπριλιατικη φαρσα απο τους Πρασινους Οικολογους στον Παγκαλο


Ένα κουτί με σοκολατάκια, στο οποίο υπήρχε μόνο ένα τελευταίο τεμάχιο, καθώς τα υπόλοιπα τα είχαν προηγουμένως μοιράσει σε πρόσφυγες και περαστικούς στην Πλατεία Κουμουνδούρου, έστειλαν οι Οικολόγοι Πράσινοι στον αντιπρόεδρο της Βουλής Θέδωρο Πάγκαλο, λόγω της ημέρας!

Το κουτί στάλθηκε στο πολιτικό του γραφείο, στην οδό Πειραιώς, όπου και ανοίχτηκε επιτόπου, ενώ στη θέση των γλυκών που έλειπαν, υπήρχε σημείωμα που έγραφε τη φράση που θα συνοδεύει για πάντα τον κ. Πάγκαλο: «ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ».

Όπως αναφέρουν ωστόσο σε ανακοίνωσή τους οι Οικολόγοι Πράσινοι, "οι συνεργάτες του κ. αντιπροέδρου δεν εκτίμησαν τη χειρονομία και επέστρεψαν το κουτί ως απαράδεκτο. Προφανώς δε διαθέτουν ούτε το χιούμορ του προϊσταμένου τους, που έχασε έτσι και την ευκαιρία να γευθεί το τελευταίο σοκολατάκι".

πηγη newsbomb.gr

Initiative Cards


Την εποχή εκείνη, χρησιμοποιούσαμε και κάρτες για το initiative, τη σειρά δηλαδή με την οποία θα παίξουν οι παίκτες στο γύρο. Πρακτικά, ήταν ένας αριθμός από το 1 έως και τον αριθμό των παικτών συν του dungeon master που έλεγχε τα τέρατα / κακούς. Ο καθένας ανάλογα με το initiative roll του, έπαιρνε την αντίστοιχη κάρτα η οποία ανέφερε τη σειρά που έπαιζε στο γύρο (1ος, 2ος κλπ). Έτσι ήταν πολύ εύκολο ανά πάσα στιγμή να ξέρει ο καθένας πότε παίζει. Πλέον δεν χρησιμοποιώ κάρτες για το initiative - μου είναι πολύ πιο βολικό το combat matrix - ένα υπόδειγμα του οποίου έχω αναρτήσει και στην Καμαριέρα, εδώ και πολύ πολύ καιρό (πρέπει να ήταν θαρρώ και από τα πρώτα rpg posts που έγραψα)

Παρόλα αυτά, η χρήση τους ήταν μια πολύ καλή αφορμή για να βάλω στο πίσω μέρος της κάρτας, μια περιληπτική λίστα με όλες τις πράξεις μάχης ονομαστικά, απλώς για να το έχουν οι παίκτες σαν ένα εύχρηστο σημείο αναφοράς. Βασικά, εκτύπωνα σε μεγάλα γράμματα αριθμούς από ο 1 εώς το 7, έκοβα σε μέγεθος κάρτας και κολλούσα το χαρτάκι σε μια άχρηστη μου κάρτα του Magic. Μετά, εκτύπωνα την παρακάτω λίστα στις ίδιες διαστάσεις και την κολλούσα στο πίσω μέρος της χαρτονένιας κάρτας. Όλα αυτά τα έβαζα μέσα σε ένα διάφανο και από τις 2 μεριές card protector. Ευκολάκι. Η λίστα ακολουθεί πιστά το αντίστοιχο φυλλάδιο με τις πράξεις μάχης (βλ προηγούμενο post) και ότι ισχύει για το φυλλαδιάκι εκείνο, ισχύει και για εδώ. Ξαναθυμίζω, ότι περιέχει και πράξεις μάχης που είναι αποκλειστικές για το Conan και ξεχωρίζουν από τις άλλες όντας γραμμένες με μαυρα γράμματα. Ή το εκτυπώνεις ως έχει, ή τις αφαιρείς και το χρησιμοποιείς για οποιοδήποτε d20 παιχνίδι.

The Combat Actions – Οι πράξεις μάχης

1 # single attack – απλή επίθεση (standard action)

2 # move – κίνηση (move action)

3 # charge – έφοδος (full round action)

4 # full attack – πλήρης επίθεση (full round action)

5 # cast a spell – χρήση μαγείας

6 # start / complete full round action (standard)

7 # fight defensively – αμυντικό στυλ

8 # total defense – ολική άμυνα (standard action)

9 # withdraw – υποχώρηση (full round action)

10 # run – τρέξιμο (full round action)

11 # grapple - πάλη (standard ή full round action)

12 # aid another – βοήθεια συμπαίκτη (standard)

13 # bull rush – σπρώξιμο (standard action)

14 # disarm – αφοπλισμός (standard action)

15 # feint – προσποίηση (standard action)

16 # overrun – (standard action)

17 # ready action – προετοιμασία (standard action)

18 # sunder – καταστροφή εξοπλισμού (standard)

19 # trip – τρικλοποδιά (standard action)

20 # use battlefield –χρήση πεδίου μάχης (free)

21 # attack of opportunity – ευκαιριακή επίθεση (immediate action)

22 # lock weapons – διασταυρ. όπλα (immediate)

23 # delay – καθυστέρηση πράξης

24 # Roll – κύλισμα (immediate action)