Σάββατο, 17 Αυγούστου 2013

The Colony

Μάστορας : Jeff Renfroe
Με δυο λογάκια :
Αναγκασμένοι να ζουν σε υπόγεια καταφύγια, οι λίγοι επιζώντες ενός αρμαγεδδώνα που έχει μετατρέψει τη γη σε παγετώνα, θα αντιμετωπίσουν έναν νέο, ακόμη πιο επικίνδυνο εχθρό.

Τα Θετικά :
ενδιαφέρον σκηνικό.
Είναι σπουδαίο να βλέπεις ξανά στην οθόνη τον μεγάλο Bill Paxton

Τα Αρνητικά :
αποτυχγάνει να εκμεταλλευτεί σωστά τη δυναμική του
καταλήγει αδιάφορο και βαρετό


Αναλυτικότερα :
το “The Colony” ξεκινάει ωραία. Αν και η ιδέα του κατακλυσμού είναι μάλλον κλισέ, εντούτοις δίνεται με πειστικότητα, χωρίς υπερβολές και με κάποια έξυπνα ρεαλιστικά στοιχεία. Το σκηνικό είναι ζόρικο, οι χαρακτήρες που ζουν μέσα σε αυτό επίσης και όλα καλά. Και φυσικά, κάτι καινούριο προκύπτει που πρόκειται να κάνει τα πράματα ακόμη πιο... εμ... ζόρικα! Οπότε, σαν δομή σεναρίου είναι βασικά copy / paste των περισσότερων sci-fi / horror b-movies. Και κανένα πρόβλημα μέχρι τώρα, τουλάχιστον στο δικό μου βιβλίο...

...τα προβλήματα αρχίζουν μετά. Όταν συνειδητοποιείς ότι οι χάρτινοι χαρακτήρες είναι ΟΝΤΩΣ τόσο (και ακόμη περισσότερο) χάρτινοι και κλισαρισμένοι από όσο φαίνονται. Καλοί ηθοποιοί όπως οι Bill Paxton & Laurence Fishburne σφάζονται για να προβληθούν ένα μάτσο αδιάφορα και ατάλαντα (και χαζά) πιτσιρίκια που απλώς δραπετεύουν πυροβολώντας στην τύχη και οι κακοί που απλώς θέλουν να μουγκρίζουν, να σφάζουν και να καταστρέφουν πράματα.

Ρεζουμέ :
καλή ιδέα που δεν εκμεταλεύεται τη δυναμική της και καταλήγει άλλη μια βαρετή b-movie ταινιούλα του σωρού. Τα χαμηλά στάνταρ της παραγωγής την χαντακώνουν ακόμη περισσότερο. Δεν είναι κακό, είναι κάτι χειρότερο : αδιάφορο και βαρετό


Πόσα πιάνει; 2 / 5 

Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2013

Κάψε Εγκέφαλο : The Lost Skeleton of Cadavra (2001)

Μάστορας : Larry Blamire
Παίχτες : Fay MastersonAndrew ParksBrian Howe 
Με δυο λογάκια :
Ένας επιστήμονας με τη βοήθεια; της άσχετης γυναίκας του προσπαθεί να εξερευνήσει το μυστήριο ενός μετεωρήτη που έπεσε από το διάστημα... στην προσπάθειά του θα παρεμβληθούν δυο νευρωτικοί εξωγήινοι, ένα μεταλλαγμένο τέρας, μια γυναίκα – ζώο και.... ένας ομιλών εγκληματικός σκελετός που έχει σκοπό να κατακτήσει το σύμπαν και να... παντρευτεί!!!
Τα Θετικά :
απίστευτη παρωδία των θρίλερ/sci-fi σκουπιδοταινιών της δεκαετίας του '50 και του '60, με πολύ μεράκι και λατρεία για το αντικείμενο
κινηματογραφημένο σε εκθαμβωτικό... skeletorama!!!
Τα Αρνητικά :
όλα τα παραπάνω. Κοινώς, δεν είναι για όλους...


Αναλυτικότερα :
Τι άλλο δηλαδή να διαβάσεις παραπάνω; ο τίτλος και τα θετικά / αρνητικά τα λένε όλα. Ο μάστορας έχει λατρεία για τις σκουπιδοταινίες εκείνης της περασμένης εποχής και έχει φτιάξει και άλλα αντίστοιχα διαμάντια με τίτλους όπως “Trail of the Screaming Forehead” αλλά και την συνέχεια του Lost Skeleton “The Lost Skeleton Returns Again!” τι είναι λοιπόν αυτό το απίστευτα καμένο αριστούργημα; είναι μια υπέροχη παρωδία αλλά και αναβίωση των ταινιών επιστημονικής φαντασίας των 10ετιών του '50 και του '60 με όλα τα χαρακτηριστικά και τα κουσούρια τους : ασπρόμαυρο, με επιτηδευμένες ξύλινες ερμηνείες, ανεκδιήγητους διαλόγους που προφέρονται με αρσενικές στεντόρειες φωνές! Και φυσικά τα χειρότερα “ειδικά εφέ” που είδες ποτέ!!!

Αλλά οι αρετές του Lost Skeleton δεν περιορίζονται εδώ. Το να κανιβαλίσεις είναι εύκολο και το έχουν κάνει πολλοί. Όμως εδώ γίνεται με σεβασμό και γνησιότητα, με καθαρό και “τίμιο” χιούμορ (που ενίοτε γίνεται υπερβολικά εγκεφαλικό για ταινία του είδους) χωρίς να χρησιμοποιεί φτήνιες, προστυχιές και κάθε λογής ευκολίες προκειμένου να διασκεδάσει τον θεατή. Με άλλα λόγια, η ταινία δεν είναι πιο αστεία αλό μια οποιαδήποτε ορίτζιναλ σκουπιδοταινία τύπου “Plan 9 from Outer Space” αλλά είναι πιο ΣΥΝΕΠΩΣ αστεία. Οι σκουπιδοταινίες της εποχής μπορεί να είχα κάποιες σκηνές τόσο κακές που καταντούσαν ξεκαρδιστικές, αλλά στο υπόλοιπο της διάρκειάς τους είναι απλά βαρετές και κάτω του μέσου όρου θέαμα. Εδώ, αυτό δε συμβαίνει. Κάθε σκηνή είναι επιμελημένα και εγγυημένα καμένη!

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
οι επιρροές και οι φόροι τιμής στις ταινίες αυτού του καιρού επεκτείνονται ακόμη και στο πόστερ της ταινίας όπου βρίσκει κανείς στοιχεία από τα : The Day the Earth Stood StillForbidden PlanetDestination MoonHouse on Haunted HillCat-Women of the Moon, and Earth vs. the Flying Saucers.

Ο μάστορας,  Larry Blamire  δεν υποδύεται μονάχα τον επιστήμονα Paul Armstrong, αλλά δανείζει και την φωνή του στον σατανικό σκελετό!


Πόσα πιάνει; πολλές νεκροκεφαλές και καμένα εγκεφαλικά κύτταρα!

Σάββατο, 10 Αυγούστου 2013

Classics : The Monster Squad (1987)

Μάστορας :
Με δυο λογάκια :
Ο Δράκουλας, ο Φρανκενστάιν, το τέρας της λίμνης, ο Λυκάνθρωπος και η Μούμια επιστρέφουν για να τρομοκρατήσουν τον κόσμο… και μόνο τα πιτσιρίκια της ομάδας κρούσης τεράτων θα τους σταματήσει!
Τα Θετικά :
Απολαυστική παρωδία των κλασικών τερατοταινιών της Universal
Απολαυστικά κιτσάτη απεικόνιση της πιο cult και «καμένης» εποχής : της δεκαετίας του 1980
Γενικά, είναι μια ένοχη απόλαυση
Τα Αρνητικά :
Δεν είναι θρίλερ και δεν είναι ακριβώς balls deep κωμωδία. Μάλλον απευθύνεται μονάχα στα παιδιά που ενθυμούνται τα νιάτα τους μέσα από το πολύχρωμο υπόβαθρο αυτής της ανεκδιήγητης εποχής…
Αδύναμο φινάλε


Αναλυτικότερα :
Εντάξει, σε ότι αφορά την δεκαετία του ’80 έχω αδυναμία. Ωστόσο προσπαθώ (όχι πάντα με επιτυχία) να είμαι ρεαλιστής : ίσως το The Monster Squad να απευθύνεται μονάχα σε μένα και τους υπόλοιπους καμένους της γενιάς μου. Παρόλο το δυνητικά περιορισμένο target group του όμως, παραμένει μια ένοχη απόλαυση! Το τελείως αυθαίρετο της υπόθεσης ότι τα τέρατα εμφανίζονται «γιατί έτσι» από το πουθενά, ακολουθείται από το ακόμη πιο αυθαίρετο αξίωμα ότι οι μόνοι που μπορούν να κάνουν κάτι για αυτό είναι κάμποσα πιτσιρίκια των πρώτων τάξεων του…δημοτικού! Και ακόμη πιο εξωφρενικοί οι τρόποι με τους οποίους νικάνε τα τέρατα! Και ναι, για όσους έχουν απορία, ο λυκάνθρωπος και μετά την μεταμόρφωσή του όντως έχει «μπαλάκια»! Η μούμια μπορεί να ξετυλιχτεί από τις γάζες της και το τέρας του Φρανκενστάιν μπορεί να κάνει… μπανιστήρι!!!

αυτά και τόσα άλλα απίστευτα γεμίζουν κάθε λεπτό αυτής της βαρεμένης, όσο και νοσταλγικά διασκεδαστικής ταινίας. Μάλλον οι πιο νέοι (αλλά και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία) των αναγνωστών θα διαβάσουν αυτό το post και απλά θα προχωρήσουν παρακάτω. Όμως, αυτοί που βρίσκονται στο ενδιάμεσο και ακόμη θυμούνται και νοσταλγούν, ξέρουν πολύ καλά τι να κάνουν…


Πόσα πιάνει; Ανεκτίμητο!