Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2009

Metal Gear Solid : Philanthropy

Μάστορας : Giacomo Talamini
Παίχτες : Giacomo Talamini, Patrizia Liccardi, Nicola Cecconi
Βαθμολογία : ως επαγγελματικό : 3,5 / 5 ως indie ερασιτεχνικό : 5 / 5
Με δυό λογάκια :
Η πρώτη εμφάνιση του Solid Snake σε κινηματογραφικό προϊόν, πρόκειται για μια ανεξάρτητη ερασιτεχνική ταινία που ξαφνιάζει ευχάριστα με το βάθος του σεναρίου και την ποιότητα των διαλόγων της.

Αναλυτικότερα :
Μα γιατί τόσο καιρό δεν είχε γυριστεί μια ταινία σχετική με το σύμπαν του Metal Gear και φυσικά με το Θεό Solid Snake; Το όλο σκηνικό όπως έχει διαμορφωθεί από τα αριστουργήματα του Hideo Kojima είναι τουλάχιστον κινηματογραφικό και μάλιστα uber επικών διαστάσεων. Όπως και να έχει, οι προσευχές του κάθε Metal Gear fan απαντήθηκαν τελικά από μια ερασιτεχνική ομάδα τρελαμένων νιάτων από την Ιταλία! Είναι νέα παιδιά και πάνω από όλα οπαδοί που μας συστήνουν αυτό το indie διαμαντάκι σαν “non profit fanmovie”, αλλά είναι παραπάνω, πολύ παραπάνω. Μη φανταστείτε τίποτα βαρεμένα μικρά που διοχετεύουν τη μπίχλα και την αγαμία τους στο φακό. Από τέτοια, το YouTube είναι γεμάτο, και μάλιστα πολλά από δαύτα είναι Ελληνάκια. Απλά αποφύγετε σαν το Διάολο το λιβάνι. Εδώ δε μιλάμε για τέτοια φάση. Μιλάμε για μια ερασιτεχνική ταινία που όμως έχει γυριστεί με τόσο μεράκι, αφοσίωση και επιμέλεια που χωρίς υπερβολές, ξεπερνά σε ποιότητα άνετα πολλές μουράτες Χολυγουντιανές ταινίες δράσεις που υπάρχουν εκεί έξω.

Για όσους δεν ξέρουν, το σύμπαν του Metal Gear είναι μια ελαφρά πειραγμένη απεικόνιση του αληθινού κόσμου μας. Ο πόλεμος καραδοκεί παντού και στην πρώτη γραμμή βρίσκονται μυστικά όπλα και τεχνολογίες που παραπέμπουν άμεσα σε πρότυπα επιστημονικής φαντασίας. Η κατασκοπία δίνει και παίρνει και τα σημαντικότερα πρόσωπα που καθορίζουν τις εξελίξεις είναι αβανταδόρικα larger than life άτομα, που φανταζουν σαν να έχουν ξεπιδήσει από τις σελίδες κάποιου comic. Μέσα σε όλο αυτό τον κικεώνα, κινείται ο Solid Snake, ο πιο δημοφιλής χαρακτήρας στο σύμπαν του Metal Gear. Είναι ένας πράκτορας εξειδικευμένος σε stealth και infiltration αποστολές, σαν ένας σκοτεινός κομάντο James Bond χωρίς τις κουλ ατάκες και τις γκόμενες. Μέσα σε όλα αυτά, ο δημιουργός, Hideo Kojima (και πρώτη μούρη στο σκηνικό των βιντεοπαιχνιδιών γενικά, μαζί με τον Shigerou Miyamoto του “Super Mario” και τον John Carmack του “Doom”) περνά την προσωπική του φιλοσοφία όσον αφορά τη ζωή, τη φιλία, την αγάπη και τον πόλεμο. Τα παιχνίδια της σειράς είναι αληθινά αριστουργήματα του είδους και απόλυτο must για όποιον θέλει να ισχυρίζεται ότι είναι αληθινός gamer.

Τέλωσπάντων, παρά την κινηματογραφική φύση των παιχνιδιών, δεν βρέθηκε ποτέ κάποιος να αποπειραθεί να τα αποδώσει στο πανί, παρά το γεγονός ότι άλλα, πολύ χειρότερα και σεναριακά απλοϊκά παιχνίδια βρήκαν το δρόμο τους στους σινεμάδες, με λιγότερη ή περισσότερη επιτυχία (Resident Evil, Tomb Raider, Super Mario, Hitman, Alone in the Dark, Dungeon Siege, BloodRayne, Mortal Kombat, Street Fighter και τόσα, μα τόσα άλλα...) Επιτέλους, η αναμονή των απανταχού οπαδών τελείωσε και άξιζε τον κόπο! Αυτό το ερασιτεχνικό ταινιάκι είναι ένα μικρό διαμάντι και χίλιες φορές καλύτερο από μια ξενέρωτη και πετσοκομμένη politically correct απόδοση με γυαλιστερά Hollywood εφέ.

Το σενάριο λαμβάνει χώρα στη χρονική περίοδο που ο Solid Snake υπηρετούσε τη Philanthropy, μια οργάνωση που εναντιώνεται στη δημιουργία και την εξάπλωση των Metal Gear ανά την υφήλιο. Μεταξύ Αζερμπαϊτζάν και Αρμενίας, στη μέση του πουθενά, σε ένα τόπο έτσι και αλλιώς απομονωμένο από τον υπόλοιπο κόσμο και με αδιευκρίνιστες πολιτικές και στρατιωτικές συνθήκες, εν μέσω ενός εμφυλίου πολέμου τόσο παλιού που κανείς πλέον δε θυμάται πραγματικά το λόγο για τον οποίο άρχισε, μια αγνώστων λοιπών στοιχείων σύρραξη λαμβάνει χώρα. Άμεσα, ένας μικρός χώρος στο χάρτη αυτονομείται χωρίς καμία φαινομενικά αντίδραση των αντιμαχόμενων στρατοπέδων. Λόγω της αστραπιαίας ταχύτητας με την οποία έλαβαν χώρα οι εξελίξεις, κατονομάστηκε διεθνώς σαν “One Day Nation”, δηλαδή έθνος της μιας ημέρας. Ύστερα από λίγες ημέρες, κάθε επικοινωνία κόπηκε από την περιοχή, το μέρος πρακτικά έπαψε να υφίσταται στο χάρτη. Κάπου εκεί αποφασίζει να βάλει τη μύτη της η Philanthropy. Έχοντας μαζέψει αποδείξεις ότι ένας διεφθαρμένος γερουσιαστής των ΗΠΑ βρίσκεται στο νεοσχηματιζόμενο κρατίδιο, στέλνουν τον Solid Snake με σκοπό να τον συλλάβει για να τον εκδώσουν στην Αμερική. Ο λόγος : πρόκειται για άτομο που διαδραμάτισε ρόλο κλειδί στην παράνομη διακίνηση όπλων και απαγορευμένης τεχνολογίας στην περιοχή. Όμως, πλέον ο Snake δεν είναι μόνος του. Μαζί με άλλους 2 συντρόφους θα πρέπει να κάνει ένα επικίνδυνο ταξίδι και να μπει σε ένα πεδίο μάχης δίχως να γνωρίζει τίποτα για αυτό...

Σενάριο από τα λίγα. Δυστυχώς δεν ολοκληρώνεται εδώ, καθώς αυτό το εργάκι είναι το πρώτο σε μια τριλογία που είναι δύσκολο ως και αμφίβολο για το αν θα ολοκληρωθεί ποτέ. Ωστόσο, αυτό που το κάνει να ξεχωρίσει είναι ότι διατηρεί απόλυτη πιστότητα με το στυλ των βιντεοπαιχνιδιών. Οι διάλογοι, το ύφος, όλα, ΜΑ ΟΛΑ είναι τόσο Metal Gear! Τα ηχητικά εφέ, ειδικά αυτά των όπλων είναι παρμένα απευθείας από τα παιχνίδια. Οι φωνές, ειδικά του Solid Snake είναι όλα τα λεφτά. Αξίζει να σημειωθεί ότι όλοι οι διάλογοι είναι voice overs, δηλαδή μπήκαν από πάνω από το αρχείο βίντεο. Αυτό προφανώς για να καλύψει την ιταλική προφορά των συντελεστών της ταινίας. Έτσι, για τον κάθε χαρακτήρα στο έργο είναι άλλο το άτομο που τον υποδύεται και άλλο αυτό που ερμηνεύει τη φωνή του. Για αυτό και θα δείτε δυο διαφορετικά ονόματα να αντιστοιχούν σε κάθε ρόλο της ταινίας στους τίτλους αρχής. Ωστόσο, οι όποιοι μαννερισμοί βρίσκονται σε εξίσου καλά επίπεδα. Ο τυπάκος που πρωταγωνιστεί έχει ξεσηκώσει ακόμα και τον τρόπο που ο Snake καπνίζει! Τόση λεπτομέρεια! Ακόμα και οι κακοί είναι απίστευτες προσωπικότητες, ισάξιες με οποιονδήποτε κλασικό σούπερ κακό της FoxHound!

Αυτό φυσικά σημαίνει ότι διατηρούνται και όλα εκείνα τα φαινομενικά χαζά στοιχεία που ενω στο βιντεοπαιχνίδι τα δεχεσαι απροβλημάτιστα ως έχουν, σε μια κανονική ταινία δίχνουν κάπως παράλογα. Φερ' ειπείν, ο Snake κινείται στους δρόμους του απόμερου χωριού σκεπασμένος με μια... κελεμπία, ενώ από κάτω βγάζουν μάτι τα hi tech γάντια και οι μπότες. Βγάζει πιστόλι και απειλεί κάποιον, στο στενό μιας κατοικημένης περιοχής. Όχι και τόσο stealth για έναν πράκτορα ειδικό σε stealth & infiltration αποστολές. Σε άλλη σκηνή, κρατάει στο ένα χέρι το πολυβόλο και στο άλλο... ένα στρατιωτικό μαχαίρι. Όλα αυτά, αν είσαι εξοικειωμένος με το παιχνίδι τα εκλαμβάνεις σαν χαριτωμένο φόρο τιμής και δε σε παραξενεύουν. Αλλά στα μάτια κάποιου “αμύητου” μπορεί και να φαντάζουν ιλαρά. Το αυτό ισχύει και για τις όποιες ατέλειες στα οπτικά εφέ. Τα οποία, εννοείται ότι για indie ταινία βρίσκονται σε σούπερ ουάου επίπεδο, αλλά σαφώς ωχριούν σε σχέση με μια μέση χολυγουντιανή παραγωγή.

Λίγα παραπάνω έχω να πω. Κάποια λαθάκια μπορώ να τα παραβλέψω λόγω της ερασιτεχνικής φύσης της όλης προσπάθειας. Κάποιες αδιάφορες γωνίες λήψης και κενά στη δράση. Πράγματα που με έναν επαγγελματία μοντέρ δε θα υφίστατο. Ίσως και να ήθελα και κάποιες καλύτερες ερμηνείες και επιλογές. Ο πρωταγωνιστής, αν και πολύ καλός, είναι πολύ νέος για να παίξει τον Solid Snake σε αυτή την περίοδο της ζωής του. Το γυναικείο μέλος της αποστολής, αν και σύμφωνα με το σενάριο πρόκειται περί γυναικάρας, στην πραγματικότητα, “μάλλον” σε... μπαζάκι φέρνει! Σε γενικές γραμμές, χωλαίνουν μονάχα οι λεπτομέρειες τεχνικής φύσεως. Αλλά το σενάριο και οι διάλογοι είναι σε άλλο επίπεδο. Απογειωμένα! Αν είσαι οπαδος του Metal Gear, δε το συζητάμε, εδώ θα την καταβρεις. Αν δεν ξέρεις, πλησίασε, αλλά έχε το μυαλό σου ανοιχτό.

Splatter / Gore :
Headshots, κοψίματα, λίγα πράματα. Οι πίδακες αίματος είναι με CGI. Μα ΓΙΑΤΙ;;;

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Χαλάρωσε, για Metal Gear μιλάμε!

Ρεζουμέ :
Άκρως υποδειγματική για ερασιτεχνική προσπάθεια. Μακάρι και οι περισσότερες επαγγελματικές ταινίες εκεί έξω να είχαν τη μισή από τη μαγκιά και την ψυχή που κρύβει μέσα του αυτό το εργάκι. Το πολύπλοκο σενάριο μπορεί να μπερδέψει όσους από εσάς δεν είναι εξοικειωμένοι με το σύμπαν του Metal Gear. Μη μασήσετε, δεχτείτε τα όσα βλέπετε ως έχουν και στο τέλος μιαν άκρια (όπως λέμε και στον τόπο μου!) σίγουρα θα τη βρείτε. Και αν αυτό σας βάλει στην πρίζα να μάθετε ακόμα περισσότερα για τα αριστουργήματα του Hideo Kojima, ακόμα καλύτερα για εσάς.

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Στην ουσία το εργάκι αυτό είναι το πρώτο μιας τριλογίας. Το πότε θα ολοκληρωθεί αυτή, είναι άγνωστο και μάλλον αμφίβολο αν δεν βρεθούν πόροι για να συνεχιστούν τα γυρίσματα. Μπες οπωσδήποτε στο site των παιδιών

URL : http://www.mgs-philanthropy.net/

για να κατεβάσεις ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΝΟΜΙΜΑ το έργο καθώς και τους υποτίτλους του (σε πολλές γλώσσες, μεταξύ των άλλων ΚΑΙ στα Ελληνικά!) και οπωσδήποτε μη ξεχάσεις να εκφράσεις την υποστήριξή σου, αν σου άρεσε η ταινία. Μη μασάς και μιζεριάσεις, όλα τα παραπάνω τσάμπα είναι.

Περισσότερα για το Metal Gear και την υπόθεσή του γράφω και στο review του παιχνιδιού Metal Gear Solid 4 : Guns of the Patriots.

http://diethnis-kamariera.blogspot.com/2009/06/metal-gear-solid-4-guns-of-patriots.html

Οι πιο παρατηρητικοί από εσάς, θα καταλάβουν ότι η ταινία τελειώνει αρκετά πιο γρήγορα από όσο φαίνεται από την διάρκειά της. ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΕΙΣ να κλείσεις το έργο με το που θα δεις τους τίτλους τέλους! Με το που θα τελειώσουν θα παρέλθει ένα χρονικό διάστημα στο οποίο θα βλέπεις στην οθόνη σου το απόλυτο μαύρο τίποτα. Και μετά, αρχίζει ξανά το γλέντι. Είναι το “Metal Gear : The Secret Cut” ένα 10λεπτο βιντεάκι που αποτελείται από μονταρισμένες σκηνές του έργου αλλά με τρελιάρικα πειραγμένους διαλόγους! Μιλάμε ότι θα ρίξεις το γέλιο της αρκούδας! Εγγύηση!

Αυτή μέχρι και μουστάκι θα σε βάλει να ξυρίσεις!

Κάποτε λέγανε : “Αυτή μέχρι και μουστάκι θα σε βάλει να ξυρίσεις!” Πλέον λέμε “Αυτή, μέχρι και το προφίλ στο facebook θα σε βάλει να αλλάξεις!” Μιλάω για την ύστατη μόδα, όταν ένας άντρας ζευγαρώνεται, να αλλάζει το ΠΡΩΗΝ ΑΝΔΡΙΚΟ προφίλ του, κάνοντας το με διπλό όνομα, δηλαδή το δικό του και της αγαπημένης του! Κάτι είχα ανέκαθεν με τις διπλές επωνυμίες. Δηλαδή, άμα με πεις μεγαλόφωνα άξαφνα κάτι του στυλ “Μαριέττα Γιαννάκου Κουτσίκου” μπορεί και να το πάθω το έμφραγμα (είμαι και μεγάλος άνθρωπος!) Ε, λοιπόν, προφίλ που κάποτε ήταν π.χ. Λεωνίδας Παπαδόπουλος (τυχαία επιλέγω το όνομα, έτσι;) πλέον γίνεται “Λεωνίδας – Κυριακή Παπαδοπούλου” και φυσικά χρησιμοποιείται από κοινού και από το φουκαριάρη το Λεωνίδα και από την Κυριακή. Don't do it man!

Πρώτον, δεν είναι πρακτικό. Δεν ξέρεις ποιός είναι απέναντί σου, με ποιόν μιλάς. Φαντάσου δηλαδή να θέλω εγώ να μιλήσω με το φιλαράκι μου το Λεωνίδα για την καινούρια τσόντα της Sirina, για παρτούζες και κωλορούφια και πόσο ελαστικό κορίτσι είναι αυτή η γυμνάστρια στον Καραμέρο - Χαριτάτο και στην άλλη γραμμή του σύρματος να είναι η Κυριακή! Η οποία αφενός ένα σοκ αρχικά θα το πάθει η γυναίκα. Αλλά φυσικά δε θα μασήσει, μια χαρά Λεωνίδας θα το παίξει, εγώ ΔΕΝ θα το καταλάβω (επειδή ακόμα και το πιο ζωντόβολο, βλαχάρα, τελευταία γκόμενα μπορεί να παίξει και τον πιο υπερτσάκαλο άντρα, όσον αφορά θέματα καπατσοσύνης, στα δάχτυλα!)

Μετά η κυρία θα αποθηκεύσει ΤΑ ΠΑΝΤΑ στο σκληρό δίσκο του μυαλού της και τότε απλά τη Γ@ΜΗΣΕΣ (φυσικά όχι την κυρία, γενικώς τη γ@μησες...)!!! Επειδή, άπαξ και κάτι γράφτηκε στο σκληρό δίσκο της γυναίκας, απλά δεν πρόκειται να ξεγραφτεί ΠΟΤΕ! Απλά θα είναι άλλο ένα όπλο στη φαρέτρα της το οποίο θα στο καρφώσει, ΠΑΝΤΑ την πιο ακατάλληλη (για σένα) στιγμη! Χώρια που είναι πολλά τσόκαρα εκεί έξω που αφενός θα αρχίσουν τη μιρλόγκρινα (κάτι που στην τελική δε με πολυνοιάζει, ο κακομοίρης ο Λεωνίδας θα τα ακούει) αφετέρου μπορεί να αποφασίσουν ότι κάτι τέτοιο δεν είναι αρκετό και πως πρέπει να αναλάβουν επειγόντως αυστηρά μέτρα έκτακτης ανάγκης!

Και τότε εμένα ο Λεωνίδας θα αρχίσει να μου τα μασάει, να του τυχαίνει πάντα κάτι και να πρέπει να το αναβάλλει πριν συναντηθούμε, να μου μιλάει με το ζόρι στα τηλέφωνα. Και εγώ θα τα πάρω με το Λεωνίδα, μαλάκα θα τον ανεβάζω, καριόλη θα τον κατεβάζω, θα του ρίξω τα καντήλια του. Και (ξανά) δεν θα το καταλάβω έγκαιρα ότι ο Λεωνίδας δε μπορεί να κάνει αλλιώς. Επειδή εκτελεί εντολές, υπό το κατοχικό εμπάργκο της Κυριακής. Επειδή θα έχω μπει στη μαύρη της τη λίστα και θα τελώ μαρκαρισμένος σαν κακή παρέα και επιρροή για τον τζουτζούκο (το Λεωνίδα)

Μη τα γελάτε και μην παρεξηγέιτε τα γραφόμενά μου. Ναι, ακούγονται λίιιγο φαλλοκρατικά. Αλλά αυτά τα πράγματα συμβαίνουν. Και φυσικά όχι μόνο από τις κυρίες. Ξέρετε πόσοι άθλιοι εκεί έξω βάζουν χουντικό χέρι στο προφίλ της κοπέλας τους στο facebook, ή οι πιο προχωρημένοι το παίζουν cool και ανωτερότητα και πίσω από την πλάτη της βάζουν τον κομπιουτερά φίλο τους να σπάσει τους κωδικούς της για να βλέπουν τι κάνει και με ποιούς μιλάει; Και αυτά δεν συμβαίνουν σε άλλες χώρες και πολιτείες, αλλά ήρθαν και κατσικώθηκαν στη γειτονιά μας. Ξέρω τι σας λέω!

Δεύτερον (όλο αυτό που διαβάζεις τόση ώρα ήταν το πρώτον!). Don't do it ,γιατί είναι ΤΟΣΟ , μα ΤΟΣΟ ΦΛΩΡΙΚΟ!!! Δείχνεις ότι τρως παντόφλα στο σπίτι και ότι το υπερηφανεύεσαι κιόλας! Δηλαδή είσαι και πολύ μαλάκας. Όχι επειδή τρως την παντόφλα. Κάποια στιγμή στη ζωή του ο κάθε άντρας την παντοφλίτσα του θα τη φάει. Άσχετα που δε το παραδεχτεί ποτέ. Όλου την τρώμε! Και καλά να πάθουμε, γιατί η παντόφλα στρώνει χαρακτήρα. Σαν το στρατό ένα πράμα. Αλλά δεν το διατυμπανίζουμε! Για αυτό φανταστικέ μου φίλε Λεωνίδα , χωρίς παρεξήγηση, είσαι μαλάκας. Και μουνόδουλος.

Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2009

...κι άλλο ένα...


Θα μπορούσε να ονομάζεται και "Η Μπαλάντα της Αφροδίτης"...

Η Μπαλάντα της Ιφιγένειας
Στίχοι: Χάρις Αλεξίου
Μουσική: Χάρις Αλεξίου
Ερμηνεία: Χάρις Αλεξίου
URL : http://www.youtube.com/watch?v=s_MQXgxJ7VE

Με πήρες κάποτε απ΄το χέρι και δε σε ρώτησα πού πάμε
σου είπα με σένα δε φοβάμαι μάνα καλή μάνα μου έρμη
εσύ τον άντρα σου είχες χάσει κι εγώ είχα χάσει το γονιό μου
και τότε μάνα καλέ μάνα τότε σε βάφτισα αρχηγό μου

Κλείδωσες δυό φορές το σπίτι μας πήρες κι ήρθαμε στην πόλη
σαν τα κοράκια πέσαν όλοι έτσι όπως σε είδαν φοβισμένη
κι ακόνιζα παιδάκι πράμα τα νύχια μου και το μυαλό μου
με μιά τρεμούλα μ΄ένα φόβο μη γκρεμιστεί ο αρχηγός μου

Κι άρχισαν να κυλούν τα χρόνια όπως το χρώμα στη βατίστα
στην οικοκυρική μοδίστρα κι ο αδερφός μου στα καράβια
η Ελλάδα πήγαινε κι ερχόταν κι έγινε ο τρόμος καθεστώς σου
φοβήθηκα μη σε τσακίσουν και τότε έγινα αρχηγός σου

Και πάνω που άρχιζα να ορίζω ήρθε η αγάπη να με ορίσει
και μπλέχτηκα στο αλισβερίσι οι αγάπες μ΄έβαλαν στη μέση
εσύ νοιαζόσουν μη πονέσω μα αυτές δε΄βλέπαν τον καημό σου
κι όλες στο μάτι είχαν βάλει να ρίξουνε τον αρχηγό σου

Κι όταν με πήρε το τραγούδι ήμουν το στόμα των απόρων
έγινα στόχος των εμπόρων και θύμα της πολυγνωσίας
πήγαν να τρίξουν τα θεμέλια δεν ήταν τ΄αύριο πια δικό μου
τότε ξανάπλωσες το χέρι και σε ξανάκανα αρχηγό μου

Τώρα χαμένη εγώ στους ήχους και λυτρωμένη εσύ χορεύεις
η μόνη εσύ που με πιστεύεις σαν σου μιλώ μεσ΄στα τραγούδια
τώρα αγαπώ μα δεν ορίζω τώρα δεν ψάχνω να΄βρω δίκια
τώρα το δρόμο μου τον βρήκα γκρεμίστηκαν τ΄αρχηγηλίκια

Ένα Τραγούδι για Σήμερα

Αυτό το χρώσταγα. Πάρτο μαζί σου ακόμα και στην Ολλανδία...

Πρώτη Φορά Συγγνώμη
Στίχοι / Μουσική / Ερμηνεία: Χάρις Αλεξίου
URL : http://www.youtube.com/watch?v=JZwoFJhZdRY

Ήτανε η ζωή μου, πάντοτε γεμάτη
μα εγώ παράπονα της έκανα
Είχα τα καλά του κόσμου, κι όλη την αγάπη
μα με τα παράπονα δεν τέλειωνα

Ώσπου κάποια μέρα χτύπησε την πόρτα μου
ο δικός σου πόνος και καημός
Και ξαφνικά, είδα τον κόσμο να γυρίζει τι πάει να πει,
να 'χεις τα χέρια σου αδειανά

Και ξαφνικά είδα η ζωή να με χωρίζει
απ' ότι νόμιζα πως ζει παντοτινά
Και τότε έκατσα και έκλαψα πικρά
κι είπα συγγνώμη στη ζωή πρώτη φορά

Όταν ακουμπούσε κάποιος τα φτερά μου
αετός γινόμουνα και πήγαινα
Μα έβλεπα τον κόσμο μέσα απ' τα όνειρα μου
κι όποιος μου τα γκρέμιζε τον πλήγωνα

Μα ξαφνικά, είδα τον κόσμο να γυρίζει...
Κι είπα συγγνώμη, συγγνώμη, συγγνώμη είπα
συγγνώμη στη ζωή πρώτη φορά.

Paranormal Activity

Μάστορας : Oren Peli
Παίχτες : Katie Featherston, Micah Sloat
Βαθμολογία : 2,5 / 5
Με δυό λογάκια :
Ένα ζευγάρι που πιστεύει ότι το σπίτι που ζουν είναι στοιχειωμένο, βάζει μια κάμερα υψηλής τεχνολογίας, προκειμένου να καταγράψει τα όποια μεταφυσικά φαινόμενα μπορεί να λάβουν χώρα και να δώσει πιό στέρεα στοιχεία στους ισχυρισμούς του. Η ταινία υποτίθεται ότι είναι μια μονταρισμένη συλλογή από τα βίντεο που κατάφεραν να τραβήξουν.

Αναλυτικότερα :
Πολλά ακούστηκαν για αυτό το ταινιάκι. Από φτηνή αντιγραφή του Blair Witch Project, μέχρι ότι είναι το next big thing in horror, ο καθένας πικραμένος προφανώς το υμνούσε ή το έθαβε κατά το δοκούν. Το είδα με επιφύλαξη. Δεν ενθουσιάστηκα, αλλά ούτε και το αηδίασα. Εχω δει και πολύ καλύτερα από δαύτο και πολύ χειρότερα. Κατ' αρχήν να πω ένα πράγμα, γιατί το διάβασα σε όλες, μα ΟΛΕΣ τις σχετικές κριτικές. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ BLAIR WITCH PROJECT!!! Ναι, παίζει το όλο κόλπο της ερασιτεχνικής κάμερας προκειμένου να δοθεί η κατά το δυνατόν μεγαλύτερη αληθοφάνεια στην ταινία και κάπου εκεί τελειώνει η κάθε ομοιότητα με το προαναφερθέν (θεϊκό!) έργο. Οπότε, φωστήρες του κινηματογράφου ξεκολλήστε. Εκτός κι αν είδατε κάποια διαφορετική ταινία από εμένα.

Η ταινία είναι low budget και δεν το κρύβει. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, ωστόσο υπάρχουν κάποια απαράδεκτα ατοπήματα στον τεχνικό τομέα που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Πρώτα από όλα, ο ήχος, που είναι απλά απαράδεκτος. Και δεύτερον, η επιλογή των σκηνών. Όλη η δράση λαμβάνει χώρα μέσα σε ένα σπίτι και συγκεκριμένα, το 90κάτι % αυτής, μέσα σε ένα υπνοδωμάτιο. Αυτό κουράζει το μάτι του θεατή. Τρίτον, το pacing, ο ρυθμός της αφήγησης. Την πρώτη ώρα της ταινίας δε συμβαίνει απολύτως τίποτα και αναρωτιέσαι τι βλέπεις και γιατί το βλέπεις. Μετά φτιάχνουν σημαντικά τα πράγματα, αλλά η διάθεσή σου έχει ήδη χαλάσει.

Μου άρεσαν οι ερμηνείες. Το ζευγάρι δείχνει φυσικό και άνετο. Ειδικά η κοπελιά παίζει μια χαρά το ρόλο της. Και, παρόλες τις τεχνικές ελλείψεις, κατορθώνεται η επίτευξη μιας αγωνιώδους, τεταμένης ατμόσφαιρας. Το θέμα της ταινίας, όσο τετριμμένο και να ακούγεται, θεωρώ ότι δεν έχει αξιοποιηθεί αποτελεσματικά μέχρι τώρα από τον κινηματογράφο. Εξ ου και ακόμα φαντάζει φρέσκο, διαχρονικό και πρωτότυπο. Κατά τα άλλα, όλα τα λεφτά της ταινίας είναι κάποιες λίγες τρομακτικές σκηνές που έκαναν κάποιους υπερενθουσιώδεις να τη χαρακτηρίσουν ως “την τρομακτικότερη ταινία όλων των εποχών”. Επ ουδενί ΔΕΝ είναι. Με δυσκολία τη λες τρομακτική καν! Ωστόσο 2-3 φάσεις της είναι αξιόλογες και ευρηματικές. Κατά τα άλλα, το θέμα της ταινίας παρουσιάζεται ξερά, ρηχά και αφηγηματικά, χωρίς ίχνος εμβάθυνσης και περεταίρω ψαξίματος. Επί πλέον, υπάρχουν και κάποιες άδικες για αυτήν υπεραπλουστεύσεις και ανθρωποκεντρισμοί. Φερ΄ ειπείν, η κοπέλα ακούει “το πνεύμα να αναπνέει”, λες και έχει αναπνευστικό σύστημα και αίμα για να οξυγονώσει!

Splatter / Gore :
Απλά ουδέν. Ωστόσο, το φινάλε θα καταφέρει να σε κάνει να ανατριχιάσεις. Χωρίς αίματα, χωρίς τρικ, χωρίς τίποτα. Χωρίς καν να δείξει άμεσα στην οθόνη το τι ακριβώς συνέβη! Αυτό λέγεται μαστοριά...

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Μόνο τα αφράτα μπουτάκια της παχουλούλας πρωταγωνίστριας και τέλος.

Ρεζουμέ :
Πολύ κακό για το τίποτα. Δείτε το με κλειστά τα φώτα, βράδυ και με την ένταση της τηλεόρασης στο δυνατό, για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Αλλά και να μη το δείτε καθόλου, δε θα χάσετε και πολλά πράγματα...

Pandorum

Mάστορας : Christian Alvart
Παίχτες : Dennis Quaid, Ben Foster
Βαθμολογία : 3 / 5
Με δυό λογάκια :
Δυο κοσμοναύτες ξυπνούν μετά από μακροχρόνιο κρυογονικό ύπνο, με τη μνήμη τους προσωρινά σβησμένη. Το πλοίο τους όμως είναι πλέον τελείως διαφορετικό, αφιλόξενο και... θανατηφόρο. Μέσα σε ένα λαβύρινθο αλλοπρόσαλων survivors, εφιαλτικών πλασμάτων και τρελών, σουρεαλιστικών σκηνικών εγκατάλειψης και παρακμής, κρύβεται η σοκαριστική αλήθεια...

Αναλυτικότερα :
Θυμάστε ένα παλιό έργο, το Event Horizon? (Ελ.Υπότιτλος : Μακρινός Ορίζοντας) του Paul Anderson? Ε, αν σας άρεσε αυτό, τότε θα λατρέψετε το Pandorum! Καταφέρνει, παρά το περιορισμένο εύρος του προϋπολογισμού του, να γίνει μια αξιόλογη ταινία επιστημονικής φαντασίας με πλοκή που παίζει σε πολλαπλά επίπεδα, με καλό (αν και σε κάποια σημεία του, τετριμμένο) σενάριο, ανατροπές και συμπαθητικές ερμηνείες.

Δυστυχώς, το Pandorum στοιχειώνεται από μεγάλα μειονεκτήματα. Πρώτον, και γενικά για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν είναι και η πιο έυκολη ταινία όσον αφορά την παρακολούθησή της. Ξεκινά χωρίς να δίνει το παραμικρό στοιχείο στο θεατή όσον αφορά το τι στα κομμάτια συνέβη. Για το μεγαλύτερο μέρος του έργου, τα στοιχεία της πλοκής δίνονται με το σταγονόμετρο. Επιπλέον στην πνευματική κούραση που προκαλεί όλο αυτό, έρχεται να προστεθεί και η οπτική κούραση από τα μονότονα, επαναλαμβανόμενα και ανέμπνευστα σκηνικά. Το pacing θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερο, κάποιες φάσεις της ταινίας φαντάζουν σαν τυχαία συρραφή ψιλοάσχετων μεταξύ τους σκηνών και σε άλλες φάσεις νιώθεις ότι έπεσε πολύ και αδέξιο ψαλίδι στο μοντάζ. Τέλος, η δράση πάσχει, θα μπορούσε να είναι περισσότερη και ποιοτικά καλύτερη.

Ούτε καν προσπαθεί να κρύψει τις επιρροές της, πράγμα αφενός τίμιο, αλλά και που συνάμα αδικεί το Pandorum στην αναπόφευκτη σύγκριση. Το λοιπόν, έχουμε και λέμε : Alien VS Predator (το πρώτο από τα βιντεοπαιχνίδια της σειράς, που είχε βγει αποκλειστικά στο Atari Jaguar!), Resident Evil (την πρώτη ταινία, όσον αφορά το όλο σεναριακό τέχνασμα της προσωρινής απώλειας μνήμης), οι ταινίες Alien, όσον αφορά το όλο διαστημικό / cyberpunk κλειστοφοβικό περιβάλλον. Event Horizon, Ghosts of Mars (όσον αφορά την έμπνευση και το design για τα πλάσματα) και άλλα πολλά αντίστοιχα.

Splatter / Gore :
Κάποιες ζουμερές σκηνές που με το που θα τις δείτε, αμέσως μετά θα τις ξεχάσετε.

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Ακόμα και οι τρελαμένοι “εξωγήινοι” / εφιαλτικά πλάσματα / whatever διακατέχονται από μια αναίτια και ανεξήγητη τάση σεμνοτυφίας! Κακά τα ψέματα, κώλοι και επιστημονική φαντασία δεν πήγαιναν ποτέ μαζί, αν εξαιρέσεις τα αλησμόνητα album της Druuna (μακράν ο θεϊκότερος κώλος που σχεδιάστηκε ποτέ από ανθρώπινο χέρι!) του Paolo Eleuteri Serpieri!

Ρεζουμέ :
Μια κατά τα άλλα καλή ταινία που αδικείται από τις ελλίψεις της, τον ανεπαρκή προϋπολογισμό και την τάση του σεναρίου περισσότερο να αντιγράψει γνωστά επιτυχημένα μοτίβα, παρά να τολμήσει και να δημιουργήσει νέα και καινοτόμα σκηνικά. Να το δείτε γιατί ταινίες του είδους αυτού αν και υπάρχουν πολύ καλύτερες, εντούτοις είναι λίγες στο σύνολό τους, εξ ου και πολύτιμες!

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Ένας εκ των παραγωγών της ταινίας είναι ο Paul Anderson!

Μια άκυρη δικιά μου απορία, δεδομένου ότι πολύ πρόσφατα έγραψα κριτική σε άλλες δυο πρόσφατες ταινίες (τι στο καλό, με το κιλο τις βγάζουν;) του Dennis Quaid. Ο άνθρωπος αυτός γιατί παίζει ακόμα σε ταινίες; Αφού είναι το παλτό το ίδιο, πιο παλτό και από Λούκας Βίντρα (οε οε οε!) στον Παναθηναϊκό! Μακράν ένας από τους πιο υπερεκτιμημένους ηθοποιούς...

Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2009

Ένα Τραγούδι για Σήμερα

Ο Μηχανισμός
Μουσική / Στίχοι / Ερμηνεία : Νικόλας Άσημος
URL: http://www.youtube.com/watch?v=hZrL-wwC80Y&feature=related

Με πείσανε να γίνω ρεβιζιονιστής
Και να γυρίσω δίσκο
Θα ‘ρθει όμως καιρός που κι εσύ θε να πειστείς
Πως έτσι δεν τη βρίσκω.

Τι θα κάνω ήτανε γραφτό
Θέλω δεν το θέλω ότι τραγουδώ
Να το πουλώ να ζήσω
Όταν πάω στον παραγωγό
Πρέπει να βολέψω έτσι το γραφτό
Να του γυαλίσει, για να το πουλήσει
Να ‘χει σαλέπι, για να σας αρέσει
Να έχει θέμα με έρωτα και αίμα
Να είναι λόγια, λόγια κομπολόγια
Να σας καλοκαρδίσω
Για να σας γαλουχήσω.

Κι από χρέος συναδελφικό
Να χαμογελάω στο κοινό
Να του σαλεύω για να το μερεύω
Να του σφυρίζω να το νανουρίζω
Να το φουντώνω να το ξεφουσκώνω
Και στην κομμούνα να είμαι οπορτούνα
Για να σας εκτονώνω
Με πλαίσιο το νόμο.

Δουλειά σου είναι μούπανε να κρύβεις τα τρωτά
Των καθιερωμένων
Για να διατηρήσουμε τα οικονομικά
Των ευαρεστημένων.

Σιγουριά και δόξα το θεώ
Τα καλά στον καπιταλισμό
Είναι πως έχει βίδα.

Άμα πιάσεις το μηχανισμό
Από τ’ αυτιά τον πιάνεις το λαγό
Τον Πελοπίδα τρως με μια τσιμπίδα
Στην Παρθενόπη χαρίζεις ένα τόπι
Και με τα χρόνια γυρνάς μες στα σαλόνια
Ξεχνάς ποια μάνα σε γένναε στο κλάμα
Και του εργάτη καβάλλησες την πλάτη.
Μα θε να πει Αμάν πια
Και πας ες τα κομμάτια
Και άει στα κομμάτια.

Με πείσανε να γίνω ρεβιζιονιστής
Και να γυρίσω δίσκο
Θα ‘ρθει όμως καιρός που κι εσύ θε να πειστείς
Πως έτσι δεν τη βρίσκω.

Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2009

Ένα Τραγούδι για Σήμερα

Το Γαϊτανάκι (πού το θυμήθηκα ο πούστης!)
Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος
Μουσική: Λουκιανός Κηλαηδόνης, Ζωρζ Σαρή
Ερμηνεία: Ηρώ Σαϊα, Λ. Κηλαηδόνης, Δώρος Δημοσθένους
URL : http://www.youtube.com/watch?v=5hU_RJX0pow

Αν όλα τα παιδιά της γης
πιάναν γερά τα χέρια
κορίτσια αγόρια στη σειρά
και στήνανε χορό
ο κύκλος θα γινότανε
πολύ πολύ μεγάλος
κι ολόκληρη τη Γη μας
θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.

Αν όλα τα παιδιά της γης
φωνάζαν τους μεγάλους
κι αφήναν τα γραφεία τους
και μπαίναν στο χορό
ο κύκλος θα γινότανε
ακόμα πιο μεγάλος
και δυο φορές τη Γη μας
θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.

Θα ’ρχόνταν τότε τα πουλιά
θα ’ρχόνταν τα λουλούδια
θα ’ρχότανε κι η άνοιξη
να μπει μες στο χορό
κι ο κύκλος θα γινότανε
ακόμα πιο μεγάλος
και τρεις φορές τη Γη μας
θ’ αγκάλιαζε θαρρώ!

Eagle Eye (2008)

Μάστορας : D.J.Caruso
Παίχτες : Shia LaBeouf, Michelle Monaghan, Billy Bob Thornton, Rosario Dawson
Βαθμολογία : 3 / 5
Με δυό λογάκια :
Δυο καθημερινοί άνθρωποι, θα αναγκαστούν να συνεργαστούν παρά τη θέλησή τους, υπακούοντας σε μια γυναικεία φωνή στο τηλέφωνο που φέρεται να τους παρακολουθεί συνεχώς μέσω καμερών και κάθε άλλου μέσου καταγραφής.

Αναλυτικότερα :
Χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα σε αυτό το ταινιάκι. Και μάλιστα στην κυριολεξία, καθώς το θηλυκό ήμισι του πρωταγωνιστικού ζευγαριού (η υπέροχη Michelle Monaghan) τυγχάνει να υποδύεται κιόλας μια μάνα με παιδί! Είναι πάντα ευχάριστο να βλέπεις από το Hollywood μια παραγωγή με πρωτότυπο σενάριο. Πρωτότυπο είπαμε; Ε, περίπου. Όπως είπε κάποτε και ο Χαρρυ Κλυνν

“Πρωτότυπο είναι αυτό που κανείς δεν ξέρει από πού το έχεις κλέψει”

Υπό το πρίσμα αυτού του ορισμού, μπορεί να πει κανείς ότι το σενάριο είναι πρωτότυπο. Για την ακρίβεια είναι ένα συνοθύλευμα από καταστάσεις γνωστές, συρραμένες μεταξύ τους έτσι ώστε να απαρτίζουν ένα πρωτότυπο σύνολο. Δε θα σχολιάσω το περιεχόμενο προκειμένου να αποφύγω τα spoilers αλλά μπορώ να σας πω ότι το παλικάρι που το έγραψε σίγουρα είχε μεταξύ άλλων τα εξής στο νου του : The Matrix, 2001 : A Space Odyssey, The Fugitive, Metal Gear (ναι, καλά διαβάσατε! Το Concept του Eagle Eye θυμίζει πολύ το αντίστοιχο της τεχνιτής νοημοσύνης των Patriots) και πολλά άλλα. Η όλη φάση δε με χαλάει. Όμως το δέσιμο σε γενικές γραμμές πάσχει και αυτό φαίνεται ειδικά στην κοιλιά που αποκτά μετά το πρώτο μισάωρο παρακολούθησης. Απαρατήρητες επίσης δεν περνάνε οι υπερβολές και τα άκυρα σημεία του. Όπως και το φινάλε που είναι κάπως... λίγο και ψιλοαπογοητευτικό.

Το ταινιάκι είναι κατά τα άλλα άρτιο. Καλές ερμηνείες, ακόμα και από τον Shia LaBeouf! Καλή, γκαζωμένη σκηνοθεσία, αξιοπρεπής φωτογραφία. Όπου χρησιμοποιούνται εφέ υπολογιστή είναι μάλλον υπερβολικά όπως υπερβολικός και κατά καιρούς κουραστικός είναι και ο ρυθμός της εξιστόρησης, ακόμα και σε σημεία όπου δε λαμβάνει καθόλου δράση στην οθόνη. Το αυτό ισχύει και με το soundtrack, το δέχεσαι ευχάριστα στην αρχή, αλλά μετά την πάροδο του πρώτου μισαώρου το εκκωφαντικό τζουμ-ταρατατζούμ ακόμα να σωπάσει και δεν το κάνει ποτέ μέχρι να τελειώσουν τα 110 περίπου λεπτά που διαρκεί η ταινία. Κοπανάει ακόμα και στη φάση που οι ήρωες δεν κάνουν τίποτα και ταξιδεύουν με ένα τουριστικό λεωφορείο γεμάτο... Κινέζους!

Ρεζουμέ :
Δεν είναι καθόλου κακό, αλλά του λείπει το κάτι παραπάνω προκειμένου αυτό το ταινιάκι να κατορθώσει να γίνει αξιομνημόνευτο. Θα σας αρέσει αν διασκεδάζετε με διάφορες θεωρίες συνομοσίας, light επικάλυψη επιστημονικής φαντασίας, πολύ ΠΟΛΥ κυνηγητό και διαθέτετε αρκετά καλή διάθεση προκειμένου να παρακολουθήσετε τα σκαμπανευάσματα του σεναρίου, τις υπερβολές και τα άτοπά του.

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Executive producer της ταινίας είναι ο Stieven Spielberg

Τι Έμαθα το 15ήμερο που μας Πέρασε (1 – 15 Δεκέμβρη '09)

1)Ο Θεός άλλους τους έπλασε κι άλλους τους έκλασε!

2)Τι τραγουδούσε ο Γιωργάκης στην Αννούλα μετά την έκρηξη; “Παντού θα σε ψάχνω, παντού θα σε βρίσκω!”

3)Από πού πήρε ο μπαμπάς της την Αννούλα για τα Χριστούγεννα; Από τον κώλο!

4)Θα αργήσουμε να μάθουμε την official αλήθεια (αν και δε θελει και πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς τι παίζει...) όσον αφορά τα περιβόητα ροζ βίντεα στο “Ελπίς”. Ωστόσο στη φήμη που θέλει τη μικρούλα πρωταγωνίστρια του τριο να μηνύει τον γιατρό επειδή... έστριψε δια του αρραβώνος, η diethnis kamariera έχει ένα πράγμα να απαντήσει : εκτός και αν είσαι ΜΑΛΑΚΑΣ τιτάνιων διαστάσεων, ΤΗΝ ΠΑΡΤΟΥΖΙΑΡΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΑΝΤΡΕΥΕΣΑΙ!!! Απλά καλείς συχνά τους φίλους σου στο σπίτι...

5)"Θέλω να γίνω αυτό που ήμουν τότε που ήθελα να γίνω αυτό που είμαι τώρα" (graffiti στην πλατεία Εξαρχείων, Αθήνα)

6)“Οπαδός της Εθνικής και στη δουλειά μαλάκας!”

7)“Το μεγανήσι εδώ και ένα μήνα περίπου έχει το δικό του ασθενοφόρο, μετά την αγόρα που έκανε ο Δήμος. Επειδή περιστατικό μπορει να συμβεί όποιαδήποτε στιγμή και ώρα, κλειδί υπάρχει στο ιατρείο, στο φαρμακείο και στο Δημαρχείο και θα μπορεί να το οδηγήσει όποιος χωριανός είναι κοντά στο περιστατικό!” Είστε η Jamaica του Ιονίου!! Προσκυνώ, δεν παίζεστε!!! Δέστε και το σχετικό URL: http://meganisinews.wordpress.com/

8)"Δεν είναι μεγάλη γκαντεμιά να είσαι πρόεδρος της INTERAMERICAN, της ΠΑΕ ΑΡΗΣ, της ΕΥΡΩΚΛΙΝΙΚΗΣ, των Village hellas, ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στην Ελλάδα και, παρ' όλα αυτά, όταν συστήνεσαι σε κάποιον που δεν ξέρει ελληνικά, να λες «KONTOMHNAΣ» και αυτός να καταλαβαίνει... CONDOM IN ASS ??? !!!"

9)“Πέντε μέρες τρως αγγούρι........και το Σάββατο το παίζεις μούρη!!”

10)Όσον αφορά την κατάθεση του εθνικού μας προϋπολογισμού για πρώτη φορά στα χρονικά σε USB stick, η Καμαριέρα έχει το εξής να πει : Όπου ακούς πολλά ελλείματα, κράτα και μικρό... flashάκι...

11)Αν ανεβείτε με λεωφορείο την εθνική Αθηνών – Θεσσαλονίκης, δεν υπάρχει περίπτωση να μην ζήσετε την υπέροχη εμπειρία που ακούει στο όνομα “Πασιάκος”. Μιλάμε για κάτι απαίσια παντοπωλεία / εστιατόρια / καφετέριες / whatever στα οποία όλα τα ΚΤΕΛ σταματούν ΠΑΝΤΑ περνώντας από εκεί για την καθιερωμένη τους στάση. Αυτό συμβαίνει από... την εποχή του Νώε και φυσικά δεν αποτελεί σύμπτωση, με το αζημίωτο γίνεται η όλη μπίζνα. Θα με πεις, ότι όλα αυτά είναι old news και φυσικά θα έχεις δίκιο. Αυτό που πιθανώς δε γνωρίζεις είναι ότι το τελευταίο trend στον “Πασιάκο” είναι να αγοράζει κοψοχρονιά προϊόντα του LIDL για να τα πουλάει μετά από τα ράφια του στις... τετραπλάσιες (τουλάχιστον) τιμές. Χαρακτηριστικά, το σακούλι οι γερμανικές γκοφρέτες που στο σούπερ μάρκετ έχει περίπου 80 λεπτά, πωλείται τώρα που μιλάμε 5 ευρώ!

12)Αν και η αγαπημένη μου ομάδα, τουλάχιστον όσον αφορά τη στιχομυθία των συνθημάτων, είναι αναμφισβήτητα ο ΠΑΟΚ, δε μπορώ να αγνοήσω αυτό το μεταμοντέρνο σουρεάλ διαμάντι την Αρειανών. Παλιό αλλά κλασικούρα. Τραγουδιέται στο στυλ του “Σαν τον Καραγκιόζη” του Σαββόπουλου:

“Άρη, ξέρω'γω, ξέρω'γω εντάξει
'Αρη, 'Αρη ξέρω'γω, ξέρω'γω εντάξει...”

13)Τουλάχιστον τα μισά κινητά ανά την επικράτεια χτυπάνε με το τραγούδι από το παριζάκι! Ξέρεις τώρα, που το τραγουδάει το μακάβριο πράσινο αρκούδι με το σώβρακο. Το οποίο (σώβρακο) προφανώς είναι από αυτά που περιλαμβάνουν και οδηγίες χρήσεως! Το κίτρινο από μπροστά και το καφέ από πίσω! Να πω την πάσα αλήθεια, όρκο για το πίσω μέρος δεν παίρνω. Αλλά το μπροστινό μέρος (του βρακιού του αρκούδου) μπορώ να δηλώσω υπεύθυνα ότι είναι κίτρινο! Σύμπτωση;

14)Μια σύνοψη του γάμου, σύμφωνα με ένα φίλο, σπουδαία προσωπικότητα και ζωντανό θρύλο της σχολής μας (Σ.Σ.Α.Σ.) που ωστόσο δεν επιθυμεί να αναφέρω το όνομά του και φυσικά αυτό θα το σεβαστώ. Καμμένος από γάμο το παλικάρι, εξιστορείται:

“Λοιπόν, την πρώτη μέρα, σηκώνεται (η σύζυγος ντε!) την ίδια ώρα με σένα που ξυπνάς χαράματα για να πας στη δουλειά. Σηκώνεται για να σου φτιάξει καφέ και εσύ χαίρεσαι και λές τί ωραία που είμαστε μαζί.
Τις επόμενες ημέρες σηκώνεται σταδιακά όλο και πιο αργά. Στο τέλος της πρώτης εβδομάδας, δε σηκώνεται πια καθόλου... Για να μην τα πολυλογούμε, σε πάω fast forward στον ένα χρόνο και ένα μήνα, όπου με το που θα ξυπνήσεις θα πεις : ΠΟΙΟΣ ΕΔΩΣΕ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ; Είναι η πεθερά σου, που έχει κατσικωθεί στο σαλόνι (ειδικά αν έχετε κάνει και παιδιά) και βλέπει από τις 5 η ώρα το πρωί τα κουτσομπολίστικα για να μάθει ας πούμε, τι χρώμα καλσόν έβαλε προχτές η Τάμτα...”

15)Αχτύπητη ατάκα της (συμπαθέστατης!) συνταγματαρχίνας που μας φιλοξένησε σε σύσκεψη του ΝΑΤΟ. Μετά από αρκετές παρουσιάσεις και θέματα συζήτησης, ο κόσμος είχε αρχίσει να κουράζεται. Το αίσθημα δυσφορίας γινόταν ακόμα εντονότερο γνωρίζοντας βάσει του προγράμματος που μας είχε δωθεί ότι η καθορισμένη ώρα για το διάλειμμα είχε έρθει και παρέλθει. Το καταλαβαίνει, σηκώνεται όρθια, διακόπτει την ομιλία που γινόταν εκείνη τη στιγμή και μας στέλνει αδιάβαστους :

“Παιδιά, να καθυστερήσουμε λίγο το διάλειμμα και να κάνουμε μια παρουσίαση ακόμα; Καθυστερούν τα τυροπιτάκια!”

16)Το απόλυτα cult μέρος για να φας στη Θεσσαλονίκη είναι καλά κρυμμένο και μόνο για “μυημένους”! Στην κρεαταγορά, κάτω από το καπάνι, κρύβεται ένας πραγματικός εθνικός θησαυρός, τουλάχιστον ισάξιος με την Ακρόπολη και τον Παρθενώνα! Είναι το ψητοπωλείο “ΒΟΜΒΙΔΙΑ”! (Απ'όπου και η φωτό) Εκεί, μέσα σε ένα άκρως βουκολικό γαλατικό χωριό γεμάτο σουρωμένα μπαρμπάδια ΠΑΟΚΤΣΗΔΕΣ, θα κάτσεις σε ένα βρώμικο σκαμπό, πάνω στον πάγκο που έχει αποκτήσει εξτρά πατίνα από κολλημένα αποφάγια δεκαετιών. Από πάνω σου θα κρέμεται ένα παλιό ημερολόγιο με (τελείως) γυμνές βυζαρούδες, ευγενική προσφορά μιας άγνωστης Γερμανικής εταιρίας αλλαντικών. Στο μεταξύ, δίπλα σου θα κατσικωθεί μια παρέα γύφτων που θα αρχίσουν να κοπανάνε με κάτι εκκωφαντικές καραμούζες και ταμπούρλα. Εκεί, θα φας (χωρίς πιάτο! Χύμα, από τον πάγκο!) τα καλύτερα σουτζουκάκια της ζωής σου (μετά, φυσικά, από αυτά που φτιάχνει η μαμά σου!) και για να γλιστρίσει το κρέας, θα το κατεβάσεις ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ με ούζο “ΠΑΟΚ”, εμφιαλωμένο από το σύνδεσμο! Άμα είσαι τυχερός, όλο και πάνω σε κάποια παρεξήγηση θα πέσεις και θα παίξεις και ξύλο!

17)Επειδή τη στήλη αυτή θα την ξαναδιαβάσεις πλέον με το νέο χρόνο, η καμαριέρα προσφέρει δυο τελευταίες για φέτος προτάσεις, τώρα που παίζει και η όλη κούρσα δρόμου προκειμένου να αγοραστούν τα Χριστουγεννιάτικα δώρα :

α) Τα αγαθά (χρεω)κόποις κτώνται!

β) Αν κερατώνεις τη γυναίκα σου, ΠΟΤΕ μην υποκύψεις στον πειρασμό να πάρεις το ίδιο δώρο σε αίσθημα και σύζυγο ταυτόχρονα, επειδή βολεύει και γλιτώνει χρόνο. Φαντάζεσαι η κερατωμένη να επιστρέψει το δώρο για να το αλλάξει και να τη ρωτάνε από το κατάστημα για το δεύτερο; Έχουν συμβεί αυτά τα πράγματα!

Δε μπορείτε να φανταστείτε πόσο χαίρομαι που για αυτό το δεκαπενθήμερο η στήλη πρακτικά γράφτηκε μέσα από το Feedback που λαμβάνω από τους φίλους μου! Η δική μου η συνεισφορά αυτή τη φορά ήταν η λιγότερη. Λοιπόν, για πολλοστή φορά, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!
Το # 1, 2, 3 είναι από το Νίκο.
Τα # 5, 6, 7 είναι από το Μιχάλη.
Τα # 8 & 9 είναι από τη Φωτεινή.
Το #12 είναι από τον Κώστα και τη Μαρία

Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2009

District 9

Μάστορας : Neill Blomkamp
Βαθμολογία
: 4 / 5
Με δυό λογάκια :
Η επαφή ανθρώπου και εξωγήινης ζωής επιτέλους λαμβάνει χώρα, στο κοντινό μέλλον, όταν ένα τεράστιο διαστημόπλοιο εμφανίζεται να αιωρείται πάνω από τον ουρανό του Γιοχάνεσμουργκ. Οι άνθρωποι αποφασίζουν τελικά να... μπουκάρουν μέσα όπου συναντούν ένα τσούρμο εξαθλιωμένους εξωγήινους μετανάστες. Μη ξέροντας τι να τους κάνουν, τους μεταφέρουν σε μια περιοχή που σύντομα μετατρέπεται σε άθλιο, πάμφτωχο ghetto, που το κυβερνούν τοπικοί gangsters και εγκληματίες. Μετά από την κοινωνική κατακραυγή, η κυβέρνηση αποφασίζει να μετακινήσει τον εξωγήινο πληθυσμό – που στο μεταξύ έχει αυξηθεί με ραγδαίους ρυθμούς – σε μια άλλη τοποθεσια, πιο μακριά από τις κατοικημένες περιοχές. Ωστόσο, πίσω από αυτή την κίνηση κρύβονται πιο σκοτεινά κίνητρα. Ένας γραφειοκράτης, επικεφαλής της διαδικασίας θα βρεθεί άθελά του στην... άλλη πλευρά, όταν μολύνεται με μια μυστήρια ουσία και σταδιακά μεταλλάσσεται σε εξωγήινο. Τότε, οι απόψεις του θα αλλάξουν δραστικά...

Αναλυτικότερα :
Το εξαιρετικά πρωτότυπο σενάριο κρύβει μια ποιοτική ταινία με τόνους περιεχόμενο, βάθος και ψυχή. Μεγαλύτερο ατού της η άψογη σκηνοθεσία που ακροβατεί αριστοτεχνικά μεταξύ ντοκιμανταίρ και κινηματογράφου. Κάθε δυνατό μέσο οπτικής καταγραφής έχει επιστρατευθεί για να δώσει ένα ιδιαίτερα ζωντανό, αεικίνητο αποτέλεσμα. Κάμερες ασφαλείας, τηλεοπτικών συνεργείων, ό,τι μπορείς να φανταστείς έχει χρησιμοποιηθεί χαρίζοντας πλάνα άπειρης ποικιλίας που παρόλα αυτά κατορθώνουν να μη κάνουν ποτέ πιστώσεις στην ποιότητα και στην καλλιτεχνική αρτιότητα. Όλα αυτά πλαισιώνονται αρμονικά από καλούς διαλόγους και ερμηνειες.

Εντύπωση προκαλούν τα μοντέλα που χρησιμοποιήθηκαν για τους εξωγήινους. Ίσως κάποιους να τους ξενίσουν σαν επιλογή οι... γαριδάνθρωποι, αλλά η επιλογή εξυπηρετεί διττό σκοπό. Αφενός σατυρίζει τη λανθασμένη εικόνα μας για την εξωγήινη ζωή, τουλάχιστον όπως αυτή αποτυπώθηκε στις b-movies της δεκαετίας του '50. Αφετέρου, πετυχαίνει να δώσει μια ιδιαίτερα εξαθλιωμένη εικόνα στους εξωγήινους, που ταλαιπωρούνται, κακοποιουνται, πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης, ακόμα και... καννιβαλισμού από τους αδίστακτους άνθρωπους.

Splatter / Gore :
Το δεύτερο μισό της ταινίας ανεβάζει κατακόρυφα τους ρυθμούς της δράσης με ξέφρενες μάχες που θυμίζουν βιντεοπαιχνίδια τύπου Halo και ζουμερές splatter σκηνές.

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Ο κώλος του εξωγήινου γαριδάνθρωπου μετράει; Ελπίζω, για το καλό σας, πως όχι!

Ρεζουμέ :
Αν βγάλεις τους εξωγήινους και βάλεις στη θέση τους μια οποιαδήποτε καταπιεσμένη εθνική / κοινωνική / φυλετική ομάδα, πρακτικά έχεις μια ταινία τύπου “Η Πόλη του Θεού”. Το District 9 έχει τόλμη, τσαγανό και ποιότητα. Από τις πιο ευχάριστες κινηματογραφικές εκπλήξεις φέτος.

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Πίσω από την παραγωγή βρίσκεται ο ΘΕΟΣ που μας χάρισε την τριλογία του Lord of the Rings, αλλά και τα ανεπανάληπτα Heavenly Creatures, Meet the Feebles, Braindead & Bad Taste, PETER JACKSON!!!

Ghosts Of Girlfriends Past (Ελ.Υπότιτλος : Τα Φαντάσματα των Πρώην)

Παίχτες : Matthew McConaughew, Jennifer Gardner
Βαθμολογία : 0,5 / 5
Με δυό λογάκια :
Ένας άντρας με απίστευτα πολλές ερωτικές κατακτήσεις και εφήμερες σχέσεις, την παραμονή του γάμου του αδερφού του, στοιχειώνεται από το φάντασμα του playboy θείου του αλλά και κάποιων γυναικών που έπαιξαν κομβικό ρόλο στην συναισθηματική ζωή του. Όλα αυτά θα τον κάνουν... να μεταμελήσει για το κακό του παρελθόν και τα επιστρέψει στον ίσιο δρόμο της οικογένειας και του Χριστούλη. Βοήθειά μας!

Αναλυτικότερα :
Ναι, ήξερα πολύ πριν το δω ότι αυτό το έργο θα ήταν κακό. Αυτό που αδυνατούσα να φανταστώ είναι το ΠΟΣΟ ΚΑΚΟ θα μπορούσε να είναι. Ε, πολύ! Πάρα πολύ! Ένας γερασμένος και σε μαύρο χάλι McConaughew, δε θυμίζει σε τίποτα τον κεφάτο ηθοποιό που είδαμε σε ταινίες σαν το “Sahara”. Η κάποτε πανέμορφη Gardner εδώ παρουσιάζεται άσχημα γερασμένη υποσιτισμένη και με παραμορφωμένα χαρακτηριστικά από τα πολλά botox και τις πλαστικές. (το στόμα και τα χείλη της από μόνα τους αποτελούν πλέον μακάβριο θέαμα). Ανύπαρκτες ερμηνείες, επιπέδου σχολικής παράστασης. Σκηνοθεσία που πιο αδιάφορη... δεν υπάρχει, παντελής έλλειψη ουσίας, σεναρίου και περιεχομένου. Χωρίς πλάκα, δεν υπάρχει εδώ πέρα ούτε μια σκηνή που να μπορεί έστω και έμμεσα να δικαιολογήσει τον όρο “ρομαντική κομεντί”.

Το χάλι προσπαθεί να σώσει η πληθωρική παρουσία του Michael Douglas στο ρόλο του Bon Viveure συχωρεμένου θείου, που έμαθε στον πρωταγωνιστή όλα τα κόλπα της πιάτσας και τον έκανε αητό στο καμάκι. Είναι ο μοναδικός λόγος που έβαλα βαθμολογία 0,5 / 5 και όχι κουλούρι σκέτο. Αν και η ερμηνεία του σε γενικές γραμμές ακολουθεί τη γενικότερη κακή εικόνα της ταινίας. Ποτέ άλλοτε δεν είδα σε έργο τόσο αντιπαθητικούς χαρακτήρες και τόσο εξωφρενικές, εξωπραγματικές αντιδράσεις και συμπεριφορές. Όλα αυτά σε ένα έργο που υποτίθεται ότι έχει στοιχεία κοινωνικού, δηλαδή σου περνάει μια – έστω παραμορφωμένη – εικόνα του κόσμου γύρω μας. Μα, καμία σχέση! Χώρια το ρομάντζο, που πιο ξενέρωτο δε θα μπορούσε να είναι, ακόμα και αν το προσπαθούσαν.

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Κάτι παίζει, αλλά η ταινία είναι τόσο κακή που δε σου επιτρέπει να τα απολαύσεις ούτε αυτά. Σου στερεί την ίδια τη χαρά της ζωής! Απαράδεκτο!

Ρεζουμέ :
Ένα θα πω και φτάνει : έργα σαν το “Ghosts of Girlfriends Past” σε κάνουν να... εκτιμάς τις γκομενοταινίες! Μη σπαταλήσετε ούτε λεπτό από τη ζωή σας για να δείτε αυτό το έργο. Το έκανα εγώ αυτό για εσάς, πόνεσα, νευρίασα, υπέφερα. Ανιδιοτελώς και τελείως τσάμπα. Μου χρωστάτε καφέ για αυτό. Τουλάχιστον!

Giallo (Ελ.Υπότιτλος : Άγρια Καταδίωξη)

Mάστορας : Dario Argento
Παίχτες : Adrien Brody, Emmanuelle Seigner, Elsa Pataky
Βαθμολογία : 3 / 5
Με δυό λογάκια :
Η πόλη του Τορίνο φημίζεται για της όμορφες γυναίκες της. Ένας μανιακός δολοφόνος καταδιώκει τις πιο όμορφες από αυτές, σκοτώνοντάς τις με ιδιαίτερα σαδιστικούς και αποτρόπαιους τρόπους. Ένας αποσπασμένος επιθεωρητής του FBI, δεσμεύεται να λύσει το μυστήριο.

Αναλυτικότερα :
Αν έχετε δει τα παλιότερα giallo του Argento, ξέρετε τι θα δείτε και εδώ. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι, επισημαίνω ότι σκοπός αυτών των ταινιών είναι να διηγηθούν μια ιστορία σε όσο το δυνατόν πιο αληθοφανές πλαίσιο. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχουν τάχα μου cool ατάκες και ωραιοποιημένες καταστάσεις. Ο καλός επιθεωρητής δεν είναι ένας σούπερ ήρωας, αλλά ένας αγχωμένος, προβληματισμένος καθημερινός άνθρωπος με τα δικά του φαντάσματα και δαίμονες που τον βασανίζουν. Ο δολοφόνος δεν διαθέτει τις απίστευτες δυνάμεις, ούτε είναι... (όπως συμβαίνει στα slasher έργα τύπου Scream) εφτάψυχος. Συνήθως είναι ένα άτομο με διανοητικά προβλήματα και νοσούντα ψυχισμό. Η λύση του μυστηρίου δεν επέρχεται από τις εξωπραγματικές ικανότητες των “καλών”, αλλά από την επίμονη δουλειά τους και σχεδόν πάντα, από τα λάθη που κάνει ο δολοφόνος, εξαιτίας των προαναφερθέντων ελαττωμάτων και κουσουριών του. Όπως εξάλλου συμβαίνει σε τέτοιες καταστάσεις συνήθως και στην πραγματικότητα.

Νομίζω ότι ακόμα και λέγοντας αυτά τα λίγα, γενικόλογα σχόλια έχω ήδη μαρτυρήσει πολλά για το έργο. Άξιος συγχαρητηρίων ο Andrian Brody που μετά από τα Oscar του “Πιανίστα” (ήταν ο πρωταγωνιστής στο αριστούργημα του Roman Polanski) δε μασάει και παίρνει μέρος σε αυτή την προφανώς low budget παραγωγή, δίνοντας μια πολυεπίπεδη, αντισυμβατική ερμηνεία. Αδιάφοροι οι υπόλοιποι χαρακτήρες και ίσως και η φιγούρα του δολοφόνου να χρειαζόταν μια πιο... mucho επικάλυψη μυστηρίου και δέους. Ωστόσο, το φιλμάκι αναδίδει μια νοσταλγική 70's... μπίχλα με μουντά πλάνα, βρώμικη φωτογραφία και ξεφτισμένα χρώματα που παραπέμπουν σε κάθε είδους παρακμιακές καταστάσεις. Εδώ, το κακό γεννιέται χωρίς λόγο και αιτία, είναι ένα φυσικό κομμάτι της τάξης πραγμάτων, υπάρχει επειδή δε μπορεί να κάνει αλλιώς, είναι evil for evil's sake. Με ένα μαγικό τρόπο που μόνο ο maestro γνωρίζει, το εργάκι κάνει πρόστυχα συνιάλα στη σκοτεινότερη πλευρά του ψυχισμού σου και σε παρασέρνει σε ένα μεσονυχτικό ταξίδι που το τέλος του σε βρίσκει λασπωμένο, κουρασμένο και παραδόξως... ξαλαφρωμένο.

Ένα παραπονάκι. Μιας και θυμάμαι έντονα τα παλιότερά του έργα, τα οποία αφενός τα έχω δει πρόσφατα, αφετέρου μου κάνουν την τιμή να κοσμούν την προσωπική μου συλλογή ταινιών, η σύγκριση δεν ευνοεί το “Giallo”. Το suspense και η αγωνία υπολείπονται ποιοτικά και ποσοτικά. Οι σκηνές δράσης είναι... λιγότερο δραστήριες. Το φινάλε ψιλοαπογοητευτικό. Λείπει η λόγια αναφορά, η αναζήτηση και η σκιαγράφηση των βαθύτερων αιτιών και των ιδιαίτερων υποσυνείδητων ψυχικών μηχανισμών που καθοδηγούν τις πράξεις του δολοφόνου και τον φέρνουν στην τελική καταδίκη του. Ήθελα περισσότερα.

Splatter / Gore :
Μια σύριγγα στο μάτι. Άλλη μια στη γλώσσα. Ένα κομμένο μικρό δαχτυλάκι με κλαδευτήρι. Χαρακώματα, μακελέματα, μαχαιρώματα. Δυο απανωτές εντυπωσιακές splatter σκηνές στο φινάλε. Όλα τα καλά.

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Ο Maestro μπορεί να έχασε μέρος της σκηνοθετικής του δεινότητας, αλλά δεν έχασε το γούστο του για φρέσκα πιπίνια και το ταλέντο του να τα φιλμάρει με τέτοιο τρόπο ώστε να χαρίζει χαμόγελα ικανοποίησης στο (αντρικό) κοινό του. Τα καλύτερα και πιο τροφαντά μπουτάκια, άσπρα άσπρα σαν τα γάλατα. Γαργάλα τα, γαργάλα τα!!! Βυζάκια, γυμνές κοιλίτσες και κώλοι διακρίνονται μέσα από τις ημιδιάφανες δημιουργίες που φορούν τα μοντέλα στη σκηνή της επίδειξης μόδας.

Ρεζουμέ :
Ο εφευρέτης και απόλυτος άρχοντας των giallo επιστρέφει... κ@υλωμένος και διψασμένος για αίμα! Δίνει εσκεμμένα τον ίδιο τίτλο και στην τελευταία ταινία του, δένοντάς τον ωστόσο έξυπνα και με την πλοκή. Το έργο είναι τυπικό του είδους που ίδιος καθιέρωσε. Ωστόσο, τα παλιά του ήταν καλύτερα...

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Giallo στα Ιταλικά θα πει “Κίτρινο”. Giallo χαρακτήριζαν τότε τις ταινίες που ήταν μάλλον φτηνές / χαμηλού επιπέδου παραγωγές, συνήθως με νουάρ / μακάβριο θέμα και με υπέρ του δέοντος τονισμένη (τουλάχιστον για τα δεδομένα της εποχής) βία. Χρησιμοποιήθηκε η λέξη μάλλον με την ίδια λογική που χρησιμοποιείται και σε φράσεις και όρους όπως “κίτρινος τύπος”, “κιτρινισμός”, κλπ. Είναι ένας τίτλος εξάλλου που ανακαλύφθηκε για να χαρακτηρίσει τις ταινίες του Argento, αλλά και των άπειρων αντιγραφέων του που ξεφύτρωναν σαν τα μανιτάρια και πρακτικά είχαν φτιάξει δική τους “σχολή”!

Το κίτρινο θεωρείται ότι είναι το χρώμα της οργής αλλά και του μίσους.

Αν θέλετε μια πλήρη μελέτη όσον αφορά τη σχολή των giallo ταινιών, δείτε τα : “Cat o' Nine Tails”, “The Bird With the Crystal Plumage”, “Opera” και φυσικά το καλύτερο όλων, το αριστούργημα “Profondo Rosso”. Όλα δια χειρός του μαέστρου Argento...

Σε όλα τα giallo του, ανεξάρτητα από το ποιός ηθοποιός υποδύεται το ρόλο του δολοφόνου, πάντα οι σκηνές όπου πρωταγωνιστικό ρόλο έχουν τα χέρια του, δεν είναι αυτά του ηθοποιού, αλλά τα χέρια του ίδιου του Argento! Αγαπημένες του δε, οι σκηνές στις οποίες χαϊδεύει τα μαχαίρια του όπως φυσικά και αυτές των στραγγαλισμών! Αυτό του έβγαλε τη φήμη του σαδιστή αλλά και του μισογύνη (καθώς τα θύματα στις ταινίες του είναι σχεδόν πάντα όμορφες γυναίκες)

Inglourious Basterds (Ε.Υπότιτλος : Άδωξη Μπάσταρδη)

Μάστορας : Quentin Tarantino
Παίχτες : Brad Pitt, Eli Roth, Dianne Krueger
Βαθμολογία : 4 / 5
Με δυό λογάκια :
Στην κατεχόμενη από τους Ναζί Γαλλία, μια μικρή ομάδα Αμερικανοεβραίων θα προβάλλει τη δική της ξεχωριστή μορφή αντίστασης, κυνηγώντας τους Γερμαναράδες και εξολοθρεύοντάς τους με ιδιαίτερα αποτρόπαιους και εξευτελιστικούς τρόπους. Όταν θα παρουσιαστεί η ευκαιρία να πιάσουν στα πράσα τον ίδιο τον... Φύρερ, θα καταστρώσουν ένα ιδιαίτερα φιλόδοξο και ριψοκίνδυνο σχέδιο.

Αναλυτικότερα :
O Tarantino είναι μεγάλος δημιουργός. Είναι προικισμένος με το αγνά πηγαίο φυσικό ταλέντο του μεγάλου κινηματογραφιστή και διαθέτει και τη σωστή δόση εργατικότητας, παιδείας και πουτανιάς προκειμένου να το καλλιεργεί και να το προωθεί όσο το δυνατόν καλύτερα. Είναι πολύ σωστός ο κύριος. Γιατί, σου λέει, δε μπα να φιλμάρεις ταινιάρες, τι να το κάνεις άμα είναι να τις βλέπουν μόνο εσύ, οι κολλητοί σου, άιντε και κάτι ανέραστοι κριτικοί του κινηματογράφου; Είναι μεγάλο πράγμα να φτιάχνεις κυριολεκτικά ό,τι σου καβλώσει και να κάνεις όλο τον πλανήτη να υποκλίνεται στις καφρίλες σου! Το Hollywood να σε προσκυνά, οι μεγαλύτεροι και πιο λαμπροί ηθοποιοί που παίζουν σε παραγωγές εκατοντάδων εκατομμυρίων, να παρακαλάνε να τους πάρεις στην ταινία σου με μισθό... μεροκάματο και από πάνω, να έχεις εφάπαξ και την καθολική αποδοχή των κριτικών και της όλης ιντελιγκέντσιας του κινηματογράφου! Θα το ξαναπώ – ο Tarantino είναι ΜΕΓΑΛΟΣ δημιουργός.

Αυτό όμως το δώρο / χάρισμα / τύχη / whatever, συνοδεύεται με ένα τίμημα που πιστεύω ότι τουλάχιστον στα μάτια δημιουργού θα φαντάζει δυσβάσταχτα βαρύ : έφτασε στο καλλιτεχνικό του ζενίθ πολύ νωρίς. Η κορυφή της δημιουργικότητάς του ήταν τα “Reservoir Dogs” και φυσικά το θεϊκό “Pulp Fiction”. Από εκεί και μετά, κάθε έργο που έφτιαχνε, θα συγκρινόταν αυτόματα με τα ανωτέρω αριστουργήματα και ήταν άπαξ καταδικασμένο να βγει χαμένο από αυτή τη σύγκριση. Αυτό, ο Tarantino το γνωρίζει. Ξέρει ότι μάλλον δεν πρόκειται ποτέ να ξεπεράσει το επίπεδο που έφτασε με τις πρώτες ταινίες του. Ότι κάθε ταινία που θα βγάλει από εδώ και μπρος θα είναι χειρότερη (τουλάχιστον στα μάτια του κοινού!) από τις προηγούμενες, παρά το ότι έχει κατορθώσει αυτό που λίγοι, πολύ λίγοι κατάφεραν : η κάθε ταινία του είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο από μόνη της, τελείως διαφορετική από όλες τις άλλες που έχει γυρίσει, οπωσδήποτε αξιοπρεπέστατη και άψογη σε τεχνικό επίπεδο και τουλάχιστον αρκετά καλή σαν σύλληψη και εκτέλεση. Αλλά όχι σαν τα Reservoir Dogs & Pulp Fiction!!!

Πάνω κάτω, το ίδιο ισχύει και με το Inglourious Basterds. Είναι καλό, ΠΟΛΥ καλό, αλλά από τον Tarantino περίμενες περισσότερα. Κατά τα άλλα, όλα τα σημεία – κατατεθέν του δημιουργού είναι εδώ. Οι παρατεταμένες πολυλογάδικες σκηνές. Δουλεμένοι μέχρι αηδίας λογοτεχνικοί διάλογοι. Σαλεμένοι, κομιξάδικοι χαρακτήρες και σουρεάλ καταστάσεις. Μοιραίες γυναίκες – δηλητήριο. Σινεφίλ αναφορές και φόροι τιμής σε όλα όσα εμπνέουν το σκηνοθέτη, ίσως εδώ περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Ξέφρενη καυστική σάτυρα στα παράλογα του κινηματογράφου. Λίγες, μα ιδιαίτερα κάφρικες και επώδυνες καταστάσεις. Και, φυσικά, το απόλυτο μπάχαλο στο τέλος. Περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Της πουτάνας γίνεται!

Απολαυστικά αγνώριστος ο Brad Pitt, με μια σπαρταριστή προφορά. Υπέροχη φροϋλάιν η Diane Krueger, άψογα στυλατη και κοκέτα. Γυναικάρα από τις λίγες. Ξεκαρδιστικά ζοχάδας ο Χίτλερ. Δυστυχώς το ίδιο δε μπορεί να ειπωθεί και για τους υπόλοιπους χαρακτήρες της ταινίας που χάνοται στο πλήθος τους (είναι ίσως πολύ περισσότεροι από όσο χρειαζόταν) αλλά και πίσω από τη λάμψη του κυρίως πρωταγωνιστή της. Κατά τα άλλα η ταινία ίσως να τραβάει σε διάρκεια περισσότερο από όσο έπρεπε και ενός βαθμού ψαλίδισμα καλό θα ήταν να είχε πέσει στην άκρατη (ωστόσο, πάντα άψογη ποιοτικά) λογοδιάρροια των χαρακτήρων. Παρόλα αυτά, η ταινία τελειώνει αφήνοντάς σου ένα ανάλαφρο συναίσθημα ολοκλήρωσης και το αβίαστο συμπέρασμα ότι, παρά τα όποια ελαττώματά της, την κατευχαριστήθηκες.

Splatter / Gore :
Σε λίγες, αλλά βάρβαρες δόσεις. Οι φάσεις βίας, όπου υπάρχουν, ΠΟΝΑΝΕ! Απλά δείτε τη σκηνή που οι Inglourious Basterds εκτελούν το Χίτλερ! Προσκύνημα!

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Δεν παίζουν, όπως εξάλλου δεν έπαιξαν ποτέ σε ταινία του Tarantino. Προφανώς οι Inglourious Basterds είναι υπερβολικά απασχολημένοι με το να σφάζουν ναζιστικά γουρούνια, που δεν προλαβαίνουν να χαραμίσουν το χρόνο τους με βυζιά και κώλους... Ωστόσο, οι μπουτάρες και η όλη παρουσία της Diane Krueger σε αποζημιώνουν και με το παραπάνω.

Ρεζουμέ :
Παρά τις όποιες ιδιαιτερότητές της και το τελείως άσχετο θέμα με όλες τις άλλες ταινίες του σκηνοθέτη, το Inglourious Basterds είναι μια καθόλα “Ταραντινική” ταινία με τα όλα της. Τόσο που η πατρότητά της μπορεί άνετα να αναγνωριστεί και από κάποιον που θα δει το έργο δίχως να γνωρίζει ποιός είναι ο δημιουργός του. Έχει ακριβώς τα συν, τα πλην και όλα τα χούγια που περιμένεις από μια ταινία του Tarantino. Νομίζω ότι αυτό από μόνο του φτάνει και περισσεύει για να βγάλετε τα όποια συμπεράσματά σας.

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Ο Ελληνικός υπότιτλος είναι εσκεμμένα ανορθόγραφος προκειμένου να ταιριάζει στον εξίσου ανορθόγραφο original τίτλο της ταινίας
Ουσιαστικά, το “Inglourious Basterds” αποτελεί ένα τρόπον τινά ντελούξ remake του πολύ παλιότερου (και παντελώς άγνωστου) “Inglorious Bastards”, μιας από εκείνες τις φτηνοταινίες με πιστολίδια που έβγαιναν τότες με το κιλό. Φυσικά μόνο ο Tarantino διαθέτει επαρκή δόση σαλεμάρας αλλά και τα απαραίτητα... cohones ώστε να τολμήσει να κάνει το remake μιας παντελώς άγνωστης σκουπιδοταινίας!

Gamer (2009)

Μάστορας : Neveldine & Taylor
Παίχτες : Gerald Butler, Michael C Hall, Amber Valletta, Logan Lerman, Terry Crews
Βαθμολογία : 1,5 / 5
Με δυό λογάκια :
Στο κοντινό μέλλον, το hot σε διασκέδαση είναι το “Slayers”, ένα απίστευτα βίαιο ΜΜΟ (Massive Multiplayer Online) παιχνίδι που αντί για χαρακτήρες του ηλεκτρονικού υπολογιστή, χρησιμοποιεί... κανονικούς ανθρώπους που οι παίκτες του παιχνιδιού τους ελέγχουν μέσω κάποιων ειδικών κυττάρων που έχουν εμφυτευτεί στον εγκέφαλό τους. Ένας από αυτούς, θα προσπαθήσει να σπάσει τα ψηφιακά αλλά και τα πραγματικά δεσμά του και να ανατρέψει όλο αυτό το νοσηρό σκηνικό.

Αναλυτικότερα :
Ξεκινάει καλά, με μια μουντή μελαγχολική hardrockάδικη διασκευή στο “Sweet Dreams” της Annie Lenox να στολίζει τους τίτλους αρχής. Μετά αρχίζει το απόλυτο μπάχαλο. Το Gamer θα μπορούσε να ήταν μια πολύ καλή ταινία επιστημονικής φαντασίας, συνδυάζοντας καλά στοιχεία από τα The Matrix, Blade Runner, Surrogates, Tron, The Running Man και άλλα αξιόλογα έργα του είδους, συνδιαζόμενα με μια ιδιαίτερα καυστική κοινωνική κριτική για τον εθισμό σε μια δεύτερη ψηφιακή ζωή μέσω του ίντερνετ και γενικότερα την όλη ψυχολογία του σύγχρονου, βαριεστημένα εκφυλισμένου ανθρώπου. Σίγουρα αυτή ήταν η αρχική πρόθεση. Όλα όμως πάνε λάθος.

Πρώτα και πάνω από όλα, την ταινία καταστρέφει η χειρότερη σκηνοθεσία και μοντάζ που έχετε δει ποτέ στη ζωή σας. Σκηνές κόβονται χωρίς λόγο, αντικαθίστανται από άλλες για να συνεχίσουν από εκεί που κόπηκαν μετά. Εκεί που παίζει κανονικά η ταινία, ξαφνικά και χωρίς καμιά προειδοποίηση η δράση μεταφέρεται σε άλλο τόπο και χρόνο με αποτέλεσμα όλο το έργο να φαντάζει περισσότερο με μια μάλλον τυχαία συρραφή άσχετων μεταξύ τους σκηνών, παρά σαν ένα ενιαίο αφηγηματικό σύνολο. Αφότου έχετε δει το πρώτο μισό του έργου, σαν να αρχίζει να βγαίνει κάποιο νόημα και αυτό αφότου έχετε κάνει τρελά άλματα λογικής στο μυαλό σας προκειμένου να δέσετε μεταξύ τους τις φαινομενικά άσχετες καταστάσεις, καθώς οι δημιουργοί προφανώς θεώρησαν ότι δεν αξίζει να μπουν στον κόπο να εξηγήσουν στο θεατή τι στα κομμάτια συμβαίνει στην ταινία τους. Πρακτικά, το Gamer είναι... μισό έργο, καθώς το άλλο μισό θα το φτιάξετε αποκλειστικά στο κεφάλι σας, προσπαθώντας να συνδέσετε μεταξύ τους τα αγεφύρωτα κενά.

Θα με πεις, εντάξει ρε φίλε. Πρώτη φορά στη ζωή σου βλέπεις αφαιρετική σκηνοθεσία; Ε, λοιπόν όχι δε βλέπω πρώτη φορά. Οι μεγαλύτεροι δημιουργοί του κόσμου έχουν ενίοτε ασκήσει και τον αφαιρετικό τρόπο αφήγησης. Ωστόσο, το έκαναν επιλέγοντας αριστοτεχνικά τις σκηνές τους και δημιουργώντας ταινίες που αποτελούσαν παράλληλα και ένα είδος πνευματικού puzzle που ενίοτε είναι ιδιαίτερα πρωτότυπο, αναζωογονητικό και εθιστικό να κάτσεις να το δεις, να προβληματιστείς και να το αποκρυπτογραφήσεις. Ταινίες όπως το “Memento” αποτελούν άψογα παραδείγματα αυτού του στυλ. Κάτι τέτοιο, δυστυχώς ΔΕΝ συμβαίνει στο “Gamer”. Εδώ το αποτέλεσμα φαντάζει σαν κάποιος να πήρε ένα ψαλίδι στο ένα χέρι και το πρωτότυπο φιλμ στο άλλο και να το “περιποιήθηκε” κατά το δοκούν. Και μη φανταστείτε πως αυτό που περισσεύει είναι και ό,τι το καλύτερο : χαοτική ιστορία που πέφτει συνέχεια σε λογικά κενά και αντιφάσεις. Μονοδιάστατοι, αδιάφοροι, ανύπαρκτοι ερμηνευτικά χαρακτήρες. Χείριστης ποιότητας διάλογοι γεμάτοι με αναίτια βρισίδια, εξωφρενικές υπερβολές και κλισαρισμένες καταστάσεις.

Splatter / Gore :
Στις σχετικά χορταστικές σκηνές δράσης, γίνεται εν ολίγοις της κακομοίρας, εντούτοις, η κακή σκηνοθεσία και το μοντάζ δε σε αφήνουν να εκτιμήσεις το splatter κομμάτι της ταινίας. Δηλαδή υπάρχει, αλλά... δε φαίνεται! Σε αυτό, εμπόδιο αποτελεί και η ατυχής επιλογή των χρωμάτων.

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Μπουτάκια δεξιά, μπουτάκια αριστερά, πολύχρωμες συνθέσεις από βυζιά και κώλους και μάλιστα άψογης ποιότητας, άφθονες και απρόσμενα άμεσες kinky καταστάσεις απαρτίζουν το κομμάτι της ταινίας που διαδραματίζεται στο ψηφιακό πεδίο του “Society”, που αποτελεί τον πιο “κοινωνικό” αντίποδα του “Slayers”, κάτι σαν σεξοπορνοδιαστροφικό “Second Life”. Σε μια δυο περιπτώσεις βλέποντας την ταινία με πιάσαν σηκωμάρες! Η kamariera σε αυτό τον τομέα εγκρίνει και χειροκροτεί!

Ρεζουμέ :
Έχει τα καλά του στοιχεία, καλές γκαζωμένες σκηνές δράσης, και όπου χρειάζεται επιδεικνύει άμεση μαγκιά και χύμα μερακλίδικη προστυχιά. Ωστόσο το θεόκουλο σενάριο, η πλήρης έλλειψη αφηγηματικής συνοχής, οι κακές ερμηνείες και οι διάλογοι, οι άστοχοι σκηνοθετικοί ακροβατισμοί και οι ταρζανιές στο μοντάζ καταστρέφουν τα όποια καλά στοιχεία της ταινίας. Ακόμα και το 1,5 στα 5 που του έδωσα, ίσως και πολύ να του είναι. Το έδωσα κυρίως για τη δυναμική που υπήρχε σε αυτό το εργάκι. Άιντε και για τις κωλάρες.

Street Fighter IV

Πλατφόρμα :
Τα πάντα όλα : PS3, XBOX 360, PC
Με δυό λογάκια :
Ένας από τους θρυλικότερους τίτλους στην ιστορία των βιντεοπαιχνιδιών, το μοναδικό παιχνίδι που έχει την “τιμή” να έχει δώσει το όνομά του σε ολάκερο ιατρικό σύνδρομο (Street Fighter Turbo thumb ονομάζεται και επίσημα στην Αμερική το χαρακτηριστικό σύνδρομο της τενοντίτιδας του αντίχειρα!), επιστρέφει δυνατά για να γαλουχίσει τις νέες γενιές παικτών στο καλό, σκληροπυρηνικό beat 'em up.

Τα Θετικά :
Gameplay, γραφικά, ταχύτητα, ήχος, χαβαλές, τα πάντα! Τεχνική και καλλιτεχνική αρτιότητα. Εύκολο να μάθεις τα βασικά, δύσκολο να τιθασεύσεις τα μυστικά του.

Τα Αρνητικά :
Κάποια textures στα μοντέλα των χαρακτήρων είναι κατώτερα του γενικού πολύ καλού γραφικού συνόλου. Κάποια sprites χαρακτήρων θα μπορούσαν να δουλευτούν καλύτερα όσον αφορά την εμφάνιση π.χ. Fuerte, Blanka. Οι πιο πολύπλοκες κινήσεις & combos απαιτούν τρελή δεξιότητα για να εκτελεστούν.
Βαθμολογία : 5 / 5
Αναλυτικότερα :
Τι να πεις για το Street Fighter που να μην έχει ήδη ειπωθει; Μιλάμε για όνομα βαρύ σαν ιστορία. Όσοι από εσας θυμάστε τα παλιότερα άρθρα που υπάρχουν στο blog, ίσως να μπορείτε να ανακαλέσετε τουλάχιστον 2 εκτενείς αναφορές που έχω κάνει σε αυτό το παιχνίδι, πάντα σε συνάρτηση με τα δικά μου τα νιάτα. Μετά από άπειρους τίτλους, το franchise του παιχνιδιού βρέθηκε σε ύφεση. Ο κόσμος είχε πάθει overdose από Street Fighter και τους παρεμφερείς τίτλους τύπου “SF vs SNK” και τα λοιπά. Αρωγοί σε αυτήν την πτώση υπήρξε η γενικότερη ύφεση στον κόσμο των coin op (ή Ελληνιστί ουφάδικα, σφαιριστήρια, ηλεκτρονικά, μπλιμπλικάδικα) καθώς έχουν πλέον χάσει ανεπιστρεπτί την παλιά τους λάμψη, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο. Αλλά πάνω από όλα θεωρώ ότι βασικός υπαίτιος υπήρξε η για κάμποσα χρόνια παντοκρατορία των ισχυρών PC – παιχνιδομηχανών έναντι των γερασμένων κονσολών PS2 & XBOX που δεν ευνοούσε την εμπορική επιτυχία παιχνιδιών που να βασίζονται στα γρήγορα αντανακλαστικά και στην ξέφρενη δράση. Δε θα επεκταθώ στην ήδη γνωστή μου γνώμη για τους PC gamers. Οι κομπιουτεράκηδες απλά δε ξέρουν να παίζουν videogames, ποτέ δεν έμαθαν και ούτε πρόκειται να μάθουν, αν δε βάλουν μια καλή κονσόλα στο σπίτι τους.

Τα τελευταία χρόνια, με την ολοένα και αυξανόμενη εξάπλωση των κονσολών νέας γενιάς, χαίρομαι που το σκηνικό έχει αλλάξει. Τα PC δεν θεωρούνται πια σημείο αναφοράς στο gaming και δεν υφίσταται να μιλήσεις πλέον σοβαρά για ηλεκτρονικό παιχνίδι αν δεν αναφέρεσαι στα PS3 ή XBOX360. Έτσι, τίτλοι και είδη παιχνιδιών που είχαν μέχρι πρότινος... εκλείψει αρχίζουν να επιστρέφουν. Μέσα σε όλο αυτό το κομφούζιο και την ανατροπή των ισορροπιών που έφερε η παντοκρατορία των PC, δεν καταλάβαμε ότι ο θρόνος του βασιλιά των fighting παιχνιδιών είχε μείνει για αρκετό καιρό άδειος. Το Προηγούμενο, Street Fighter III που βγήκε πριν-δε-ξέρω-και-εγώ-πόσα χρόνια, ήταν μια παταγώδης εμπορική και ποιοτική αποτυχία. Η σειρά “Mortal Kombat” έκανε αξιοπρεπέστατα βήματα, βαθύτερα στα νερά του 3d στυλ που είχε υιοθετήσει με τα “MK4” & “MK : Deadly Alliance”, χωρίς όμως να καταφέρει να δώσει αληθινά σπουδαίους τίτλους. Απουσία ανταγωνιστή, κάποια καλά βήματα έκαναν σειρές όπως “Smackdown VS Raw”, όμως ξέρουμε ότι ποτέ δεν έφτασαν και ούτε πρόκειται να φτάσουν το βάθος και το επίπεδο των παλιών ένδοξων fighters. Το αυτό ισχύει και με τη σειρά “Soul Calibur” που περιέπεσε σε μια ολιγοετή χειμερία νάρκη για να επανέρθει πέρσι δυνατά με τον τέταρτο και καλύτερο μέχρι τώρα τίτλο της. Πάνω κάτω το αυτό ισχύει και με τη σειρά “Tekken”, που το τέταρτο και πέμπτο μέρος της, αν και αρτιότατα, πέρασαν και δεν... ακούμπησαν, με το 6ο και πιο φιλοδοξο τίτλο της να έχει βγει φέτος και ακόμα περιμένουμε να δούμε τι ψάρια θα πιάσει.

Όλα αυτά, τέλος. Ο βασιλιάς είναι εδώ. Το Street Fighter κάνει κίνηση ματ επιστρέφοντας στις ρίζες του και παράλληλα τιμώντας τις εξελίξεις διατηρώντας όσα μοντέρνα στοιχεία αποδείχθηκε έμπρακτα, μέσα από τόσα χρόνια και τίτλους, ότι εξελίσσουν και προωθούν τις μάχες. Αυτό συνεπάγεται κατάργηση κάθε ίχνους 3d στοιχείου στο gameplay, ψαλίδι στα τρελά combos διψήφιων χτυπημάτων και στις κουλές κινήσεις που είχαν στείλει την ισορροπία του παιχνιδιού... στον αγύριστο και ριζικό κατέβασμα στην ταχύτητα που έκανε τους τελευταίους τίτλους της εταιρίας να μοιάζουν σα να παρακολουθείς μάχη σε... fast forward. Με ταχύτητα απλά λίιιγο πιο μεγάλη από το παλιό Street Fighter που γνώρισεις πριν από... διψήφιο αριθμό ετών στα ηλεκτρονικά, το γνωστό στέρεο, ατσάλινο χειρισμό και gameplay, τους γνωστούς αγαπημένους χαρακτήρες (έχοντας τους πλήρως επαναφέρει στις παλιές τους ισορροπίες, οπότε κομμένα τα ανεκδιήγητα... uppercut με τον κώλο που έκανε ο E.Honda!) και κάποιους δοκιμασμένους μεταγενέστερους. Λίγα και καλά. Αξιοσημείωτο είναι ότι η σειρά φέρει τους λιγότερους νέους χαρακτήρες από κάθε άλλη φορά, τους εξής 2 : Crimosn Viper & El Fuerte, άιντε και τον τελικό κακό Seth (ένα πραγματικό τέρας, ένα σκατόψυχο πλάσμα που μισεί την ύπαρξή σας!)

Γραφικά & Ήχος :
Καταπληκτικός δυνατός ήχος, μουσικές που ταρακουνάνε τις πίστες του παιχνιδιού, άπειρες ατάκες από τους χαρακτήρες με καλά voice overs και τη δυνατότητα να ξεκλειδώσεις τους αυθεντικούς Γιαπωνέζικους διαλόγους.

Τα γραφικά, καλύτερα από κάθε άλλη φορά, είναι πλήρως τρισδιάστατα. Λεπτομερέστατα μοντέλα χαρακτήρων αλλά και υπέροχες, πάρα πολλές σε αριθμό πίστες και τελείως διαφορετικές μεταξύ τους. Λάμψεις, εκρήξεις φωτιές και ό,τι σε εφέ μπορείτε να φανταστείτε, συνοδεύει τις πιο δυνατές των κινήσεών σας, ειδικά τις Ultra & Super moves. Όμως πέρα από την τεχνική αρτιότητα, υπάρχει πλέον και καλλιτεχνική. Τα γραφικά είναι πραγματικά καλαίσθητα με σουρεάλ λεπτομέρειες και το παιχνίδι είναι γεμάτο από καταπληκτικά anime βιντεάκια που εξιστορούν την ιστορία των χαρακτήρων και αποτίουν φόρο τιμής στις anime ρίζες του franchise. Σημείωση, ότι όλα αυτά ξεκλειδώνονται στη διάρκεια του παιχνιδιού και μπορείτε να τα απολαύσετε όποτε θέλετε, χωρίς φερ'ειπείν να χρειαστεί να τερματίσετε το παιχνίδι με κάποιον συγκεκριμένο χαρακτήρα προκειμένου να δείξε ξανά το βίντεο του τερματισμού.

Μοναδικό παραπονάκι μου είναι η όχι τόσο καλή ποιότητα κάποιων textures που αδικούν το συνολικό πολύ καλό σύνολο. Επίσης κάποια μοντέλα χαρακτήρων θα μπορούσαν να είχαν δουλευτεί περισσότερο. Οι πίστες, αν και καταπληκτικές και πρωτότυπες, σχεδόν όλες έχουν λίγο πιο ξεθωριασμένα χρώματα σε σχέση με τους χαρακτήρες και τα εφέ της μάχης, ίσως για να μην αφαιρούν την προσοχή από τη δράση που εξελίσσεται σε καταιγιστικούς ρυθμούς.

Χειρισμός :
Με μια λέξη : άψογος. Υπάρχει άμεση ανταπόκριση σε κάθε εντολή σας, οι ειδικές κινήσεις βγαίνουν εύκολα, το αυτό ισχύει και για τις Ultra & Combo moves. Τα πιο προχωρημένα combo, φερ'ειπείν τα crossovers ή αυτά που απαιτούν ακύρωση με forward dash κινήσεων όπως οι focus, special, ultra & super moves και μετά καπάκι αστραπιαία επανάληψη αυτών για ακόμα περισσότερη ζημιά, απαιτούν αντανακλαστικά υπερκινητικού 9χρονου για να βγουν, αλλά έτσι ήταν πάντα το Street Fighter, εύκολο να μάθεις τα “χοντράδια”, δύσκολο και απαιτητικό προκειμένου να τιθασσεύσεις όλα τα “ψιλά γράμματα” και να γίνεις πραγματικά master του παιχνιδιού.

Gameplay :
Χαίρε βάθος αμέτρητο. Όσο και να παίζεις, πάντα θα υπάρχει και κάτι καινούριο να μάθεις, εφόσον πραγματικά το ζητάς. Το gameplay είναι πιο αμυντικογενές από κάθε άλλη φορά. Παρά τους αστραπιαίους ρυθμούς που σε προτρέπουν για το αντίθετο, πρέπει να συγκρατείς την επιθετικότητά σου, να έχεις πάντα τα μάτια σου 14 και να τιμωρείς αλύπητα τον αντίπαλο τη στιγμή που θα υποπέσει σε κάποιο σφάλμα. Γιατί όσο καλός και να είναι ο αντίπαλός σου, σε όσο μεγάλο επίπεδο δυσκολίας και να παίζεις, ΠΑΝΤΑ θα υποπέσει σε κάποια, έστω λίγα σφάλματα. Τότε βάρα τον εκεί που τον πονάει, κατά προτίμηση με κάποιο solid 2-3 hit combo, μια ειδική, Super ή Ultra κίνηση και πάλι από την αρχή. Μάθε καλά τις “πέτσινες” (meaty) κινήσεις που χτυπάνε τον αντίπαλο όσο αυτός ακόμα αναρρώνει από πτώση. Μετά μάθε τις corner traps, τα μπαμπέσικα kara throws, να εκμεταλλευτείς τις ΑΠΕΙΡΕΣ δυνατότητες που σου δίνουν οι focus moves. Μάθε να χρησιμοποιείς ρουτίνες που αναγκάζουν τον αντίπαλο να σε μπλοκάρει συνέχεια, και μετά, για να γίνεις ακόμα πιο γαμάτος, μάθε να συναλλάσεις σε αυτές διάφορες κατά το δοκούν κινήσεις και πετάγματα προκειμένου να τον φέρεις σε τέτοιο σημείο που ποτέ να μη γνωρίζει ποια θα είναι η επόμενή σου κίνηση.

Όταν τα μάθεις όλα αυτά, αρχίζουν τα δύσκολα. Technical moves, counters & reversals. Instant recovery & counter throws. Focus moves. Ακύρωση (εκ των υστέρων!) των ειδικών κινήσεων με το που θα τις εκτελέσεις, κάνοντας τη σωστή στιγμή forward ή backward dash, έτσι ώστε και το χτύπημα σου να πετύχεις και να αποφύγεις το χρόνο ανάρρωσης του χαρακτήρα σου. Μετά, στο καπάκι επανάληψη τις κίνησης, για επιπλέον ζημιά. Εκεί που πρέπει, δένεις και μια Ultra ή Super κίνηση και γ@μάς & δέρνεις. EX κινήσεις, EX focus cancelling τεχνικές και ξανά μανά επίθεση και στέλνεις τον αντίπαλο αδιάβαστο. Εκμεταλλεύσου τα εκατοστά του δευτερολέπτου που είσαι άτρωτος όταν εκτελείς focus & Dash κινήσεις, προκειμένου να “κλέψεις” χτυπήματα του αντιπάλου σου και να ανοίξεις την άμυνά του. Όλα αυτά τα κάνεις χωρίς να πάψεις ούτε στιγμή να ελέγχεις στρατηγικά το ζωτικό χώρο που σου αναλογεί. Μη ξεχνάς : Το βασικό δόγμα του Street Fighter είναι ότι όποιος ελέγχει τον περισσότερο ζωτικό χώρο που του αναλογεί στην οθόνη, αυτός είναι και ο νικητής. Όπως καταλαβαίνεις, δε μιλάμε για απλό παιχνίδι. Το Street Fighter μπορεί να γίνει μια πνευματική εμπειρία. Προκειμένου να παίξεις σωστά, πρέπει το μυαλό σου να λειτουργήσει σε άλλες συχνότητες. Να μετράς σε εκατοστά του δευτερολέπτου. Να μετράς ένα ένα τα frames της κάθε κίνησης προκειμένου να ξέρεις πότε να δράσεις. Πολύπλοκες κινήσεις και combo να βγαίνουν από τα δάχτυλά σου αβίαστα, αυτόματα. Φυσικά, αν δεν επιθυμείς τίποτα από όλα αυτά και απλά θέλεις να εκτονωθείς ρίχνοντας κάμποσες απροβλημάτιστες γροθιές, κανένα πρόβλημα. Ειδικά με χαρακτήρες που χρησιμοποιούν charge κινήσεις (π.χ. Blanca, Mr Bison) θα την καταβρείς. Αυτοί τείνουν να έχουν απλούστερες κινήσεις, πιο solid απλά χτυπήματα και να εξαρτώνται πολύ λιγότερο από τα combos. Παρόλα αυτά, ίσως για πρώτη φορά, δεν υστερούν καθόλου σε σχέση με τους πιο combo junkie χαρακτήρες όπως ο Ruy. Κυριολεκτικά, εδώ όλοι οι καλοί χωράνε.

Online / Multiplayer:
Δυνατότητα online αναμετρήσεων. Προσοχή, γιατί αυτοί που παίζουν εκεί έξω είναι συνήθως παλιοσειρές και “καμμένοι”. Ζούνε, τρώνε, πίνουνε και αναπνέουν Street Fighter και αφενός μπορεί να σε στείλουν αδιάβαστο, αφετέρου μπορεί αυτά τα αρνητικά συναισθήματα να στραφούν λανθασμένα ενάντια στο ίδιο το παιχνίδι και έτσι να χάσεις την απόλαυση που μπορεί να σου προσφέρει. Καλύτερα για αρχή να ενεργοποιήσεις την επιλογή που απαγορεύει στους άλλους online χρηστες να διακόψουν το παιχνίδι σου και να σε προκαλέσουν ζωντανά. Έχεις ακόμα πολλά ψωμιά να φας προτού να καταφέρεις να κολυμπήσεις σε τόσο βαθιά νερά. Προσωπικά, προτείνω να στραφείς στο two player game. Ποτέ άλλοτε δεν υπήρξε πιο κατάλληλη στιγμή για να αγοράσεις αυτό το δεύτερο controller που τόσο καιρό ψήνεις. Κάλεσε τους φίλους σου στο σπίτι και δώστε τα όλα. Η απόλαυση είναι εγγυημένη.

Ρεζουμέ :
Λίγα λόγια. Αν αξίζει να έχεις ένα και μόνο ένα fighting game στη συλλογή σου, αυτό είναι το Street Fighter IV. Τόσο απαραίτητο, όσο ένα καλό ποδοσφαιράκι και ένα καλό ραλάκι. Κάνε στον εαυτό σου μια μεγάλη χάρη και ένα δώρο (εξάλλου γιορτές έρχονται!) και απόκτησε το Street Fighter IV.

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Δώσε βάση και στην collector's edition που κυκλοφορεί εκεί έξω και συνοδεύεται από αγαλματάκια των Ryu & Crimson Viper!

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2009

Τραγουδι του Μήνα

"Ο Κηπουρός"
Στίχοι: Βαγγέλης Γερμανός
Μουσική: Βαγγέλης Γερμανός
Πρώτη εκτέλεση: Βαγγέλης Γερμανός

“Θα 'θελα να, θα 'θελα να 'μουν κηπουρός
σ' ένα κοραλλένιο κήπο στο βυθό
γερο-πουρός θαυματοποιός
με τα στοιχειά της νύχτας να μεθώ

Θα 'θελα να, θα 'θελα να 'μουν παπουτσής
το χρόνο να μετρώ με το σφυρί
το γυάλινο γοβάκι της
να κρύψω και κανείς να μην το βρει!

Βάλε βήμα κι έμπα στο χορό,
γέλα και συ αγαπούλα χρυσή
βάλε βήμα κι έμπα στο χορό,
το δάκρυ σου είναι το δικό μου αθάνατο νερό!

Θα 'θελα να, θα 'θελα να 'μουν κυνηγός,
χαμένος σ' ένα δάσος μαγικό
σαν τον Ορφέα το μουσικό
από τις μάγισσες να φαγωθώ

Μ' αφού δεν είμαι κηπουρός
ας ήμουν της αγάπης μας φρουρός
Μ' αφού δεν είμαι κυνηγός
ας ήμουν στην ποδιά σου ναυαγός...

Βάλε βήμα κι έμπα στο χορό,
γέλα και συ αγαπούλα χρυσή
βάλε βήμα κι έμπα στο χορό
το δάκρυ σου είναι το δικό μου αθάνατο νερό...”

Τι Έμαθα το 15ήμερο που μας Πέρασε (16 - 30 Νοέμβρη '09)

1)Το πιο ωραίο σχόλιο που άκουσα για μένα, εδώ και αρκετό καιρό, ήταν έμπνευση του Σωτήρη και συνοψίζεται σε αυτές τις 2 λέξεις : “συνειδητα τρελος”

2)Κάποτε, οι μεγάλοι αναγεννησιακοί ζωγράφοι, υπέγραφαν έργα που ήταν τουλάχιστον εν μέρει μαθητών τους. Στις μέρες μας, την παράδοση αυτή την κρατήσαν ένδοξα ζωντανή ο (γνωστός) Φοιβος και το τιμ του. Αυτοί έγραφαν τα σουξεδάκια, αυτός έβαζε την τελική υπογραφή ως συνθέτης, λόγω αυξημένης ζήτησης και φόρτου εργασίας! Μέχρι που όλοι μαζί πήρανε πόδι (και πολύ άργησαν) από τη Heaven και πλέον θα υπογράφουν... υπέυθυνες δηλώσεις για το ταμείο ανεργίας. To hell ρε, και ακόμα παραπέρα...

3)Πές μου σε παρακαλώ. Ποσο μαλακας πρεπει να εισαι αφενός για να παραγγείλεις τοιχογραφια με τη φάτσα τη δική σου και της κόρης σου, αφετέρου να αξιώνεις αυτό το έργο τέχνης να τοποθετηθεί στο κοινοβουλιο; Μα πόσο ΜΑΛΑΚΑΣ; Να ήταν η τοιχογραφία της Megan Fox, να πω εντάξει. Αλλά με τη φάτσα σου; ΜΑ ΠΟΣΟ ΜΑΛΑΚΑΣ, ΘΕΕ ΜΟΥ!!!

4)Την επόμενη φορά που θα βρεθείς σε κυριλάτο εστιατόριο και σου ζητάνε να πληρώσεις τα μαλλιά της κεφαλής σου για ένα γεύμα που αποτελείται ή συνοδεύεται από “μαλλιά αγγέλου”, μη ψαρώσεις από την ωραία περιγραφή. Πρόκειται για το γνωστό κατσαρό φύλλο που βάζουν απάνω στο καταϊφι...

5)Επιτέλους βρέθηκε ένας πούστης που τόλμησε να προωθήσει μέτρα για τη φορολόγηση της τερατώδους εκκλησιαστικής περιουσίας. Για να δούμε, θα ευοδωθεί το μέτρο ή θα καταλήξει και αυτό μαζί με τόσα άλλα... στα θαμμένα και στα αζήτητα;

6)Δεν ξέρω αν τάσσομαι κατά της αποκαθήλωσης των θρησκευτικών εικόνων από τις τάξεις των σχολείων... ξέρω σίγουρα όμως ότι ψηφίζω δαγκωτό ΥΠΕΡ στην καθήλωση γυμνών φωτογραφιών της Megan Fox σε κάθε σπιθαμή δημόσιου τοίχου!

7)Μέχρι πρόσφατα, να πω την αλήθεια, διατηρούσα τις επιφυλάξεις μου όποτε άκουγα συνάδελφο να παίρνει άδεια για να μαζέψει ελιές. Μου φαινόταν τουλάχιστον περίεργο να φεύγει κανείς με διάφορους τρόπους από την εργασία του για να βγάλει λάδι. Ελαφρώς μαϊμουδίστικο. Μέχρι που πήγα προχτές να βοηθήσω – για την πλάκα αλλά και για την εμπειρία – να μαζέψουμε τις ελιές του παππού. Ε, λοιπόν, ΠΟΥ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΣΕΙ Η ΚΩΛΟΤΡΥΠΙΔΑ ΧΑΜΩ άμα ξανακάνω τέτοια αρνητική σκέψη! Τη δουλειά που τραβάς όταν μαζεύεις ελιές δεν τη φτάνεις ούτε στην πιο εφιαλτική σου μέρα στην υπηρεσία / γραφείο σου!

8)Ό,τι πιο όμορφο και επιτυχημένο όσον αφορά την Ελληνική τηλεόραση, αποτελούν αυτό τον καιρό οι υπέροχες διαφημίσεις των Jumbo. Ναι, αυτές που μετράνε αντίστροφα μέχρι τα Χριστούγεννα! Ε, ε, έρχονται!!!

Soundtrack του μήνα :
Midnight Syndicate : Born of the Night - Gates of Delirium
Τους είχα εντοπίσει από τότε που είχαν βγάλει σε συνεργασία με τη Wizards of the Coast ένα audio cd, ονομαζόμενο “Official D&D Soundtrack”. Τότε, να πω την αλήθεια, με τη δουλειά εκείνη δε με εντυπωσίασαν. Αυτό που δε γνώριζα είναι ότι έχουν βγάλει ολόκληρη σειρά από cd soundtracks για κάθε κατάσταση! Το “Born of the Night” είναι ταμάμ για ravenloft και γενικά αποιαδήποτε φάση που παίζουν gothic στοιχεία, σάπια ζόμπι και μουχλιασμένοι σκελετοί! Εν ολίγοις, είναι απλά καταπληκτικό. Το “Gates of Delirium” είναι για φάσεις όπου παίζουν καταστάσεις με ψυχολογικό Horror και Madness. Ταμάμ για Call of Cthulhu και συγκεκριμένα με ό,τι έχει να κάνει με τους Hastur, Kings in Yellow & Yellow sign! Ακόμα, ταμάμ για το πολύ καλό και πρωτότυπο παιχνίδι του Dennis Detwiller “Insylum” που μπορείτε να το κατεβάσετε κανονικά και με το νόμο από την προσωπική του ιστοσελίδα (θα τη βρείτε στα link της Καμαριέρας! Κοιτάξτε στο αριστερό πλαϊνό της σελίδας όπως διαβάζετε αυτή τη στιγμή και θα τα βρείτε!)

Ανάγνωσματα του μήνα

Ravenloft box set
Κάτι που με χαροποιεί και με κάνει ιδιαίτερα υπερήφανο είναι ότι μόλις τα τελευταία 2 χρόνια έχω καταφέρει να συγκεντρώσω στη συλλογή μου όλλα εκείνα να ένδοξα rpg προϊόντα που τότε, παλιά (πολύ παλιά) με έκαναν να χωθώ βαθιά στη φάση του Dungeons & Dragons. Όλα αυτά που τα χάζευα μικρός στα περιοδικά και στα ράφια των καταστημάτων και μου τρέχανε τα σάλια, τώρα αποτελούν στολίδι για τη συλλογή μου! Μεταξύ αυτών, τα Dark Sun box set, Planescape box set, TSR Silver Anniversary box set και η τελευταία προσθήκη το περιβόητο “κόκκινο κουτί”, η δεύτερη έκδοση του Ravenloft Campaign! Τώρα, τι να πρωτοπείς για το Ravenloft που δεν έχει ήδη γραφτεί; Λατρεμένο, cult, τουλάχιστον. Το διαβάζεις και χάνεσαι. Δυστυχώς, όπως πάντα συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, σε περιμένει στη γωνιά για να σε προσγειώσει ανώμαλα στην πραγματικότητα η σύγκριση με τα σύγχρονα προϊόντα της Wizards. Καινούρια, γυαλιστερά βιβλία που τα χρυσοπληρώνεις και η αξία και το περιεχόμενό τους δεν αγγίζουν ούτε ένα μικρό κλάσμα της αντίστοιχης αυτών των παλιών βιβλίων.

Neither Man Nor Beast
Μια από τις καλύτερες χαμηλού επιπέδου περιπέτειες για να ξεκινήσεις το δικό σου Ravenloft campaign. Η προσωπική μου αγαπημένη παραμένει το Night of the Walking Dead, αλλά επ' ουδενί δε μπορώ να υποτιμήσω την αξία αυτού του έξοχα γραμμένου και άκρως προσεγμένου βιβλίου. Άμα το πετύχετε να πωλείται στο internet, το συνηστώ ανεπιφύλακτα. Ειδικά το δεύτερο μέρος, με το μοναστήρι πάνω στο βουνό με τους ζομποποιημένους καλόγερους, έχει βγει κατευθείαν από τα σχολή των ταινιών της Hammer! Άψογο!

Howls in the Night
Να και κάτι σπάνιο : ένα σύντομο Ravenloft σενάριο, ταμάμ για ένα spooky απόγευμα με τους φίλους σου! Ωστόσο, είναι πληρέστατο περιεχομένου και θέλει καλό διάβασμα και προετοιμασία από τον DM προκειμένου να λάμψει! Θα το παίξω στα μικρά για τα Χριστούγεννα!

When Black Roses Bloom
Αυτό το βιβλίο γράφτηκε για ένα πολύ περιορισμένο κοινό. Συγκεκριμένα, για τους fans τόσο του Ravenloft, όσο και του Dragonlance campaign setting. Αν και, θεωρητικά, ότι χρειάζεται ο DM για τον κόσμο της Dragonlance προκειμένου να τρέξει την περιπέτεια, περιλαμβάνεται σε αυτή, εντούτοις πιστεύω ότι σε ένα campaign τελείως άσχετο με το Dragonlance η αξία αυτής της κατά τα άλλα εξαιρετικά καλογραμμένης περιπέτειας μειώνεται αρκετά. Πάντως έχει πολλά θετικά στοιχεία και είναι ΓΕΜΑΤΗ από Lord Soth, έναν από τους πιο “αγαπημένους” διάσημους κακούς στο Dungeons & Dragons! Προσωπικά δε συμπάθησα ποτέ το Dragonlance σαν κόσμο και δε με βλέπω να παίζω ποτέ το “When Black Roses Bloom”. Ωστόσο, το άψογα χαρτογραφημένο κάστρο του Lord Soth, το περιβόημο Nedragaard Keep, θα χρησιμοποιήσω σαν μοντέλο για το κάστρο του Count Dracula στο δικό μου Castlevania d20! (αν θυμάστε και τη σχετική ανακοίνωσή μου για την περιπέτεια! Ναι, το project “παίζει” ακόμα! Απλά το έβαλα προσωρινά στον πάγο μέχρι να ξεμπερδέψω με το δίπλωμα οδήγησης και με το διάβασμα για την ειδικότητα.)

The Evil Eye
Άλλο ένα αριστούργημα του Ravenloft, αυτή η περιπέτεια είναι μια από τις πλέον αγαπημένες και συλλεκτικές. Έχοντας τελείως αντισυμβατική και open ended δομή, σίγουρα δεν προσφέρεται για όλους, αλλά όποιος μπει στον κόσμο να τη δουλέψει (και θέλει πολύ δουλειά!) θα την αναγνωρίσει σαν αυτό που πραγματικά είναι : ένα ακατέργαστο, κακόβουλο μαύρο διαμάντι.

Θεωρητική Εκπαίδευση Υποψηφίων Οδηγών
Από την Ιατρική Σχολή είχα να πιάσω στα χέρια έκδοση του Ιδρύματος Ευγενίδη. Ωστόσο είναι πιο καλογραμμένο, απλό και συμβατό απ' ότι περίμενα. Φυσικά, η χαρακτηριστική φτηνή θερμοκόλληση και οι σελίδες με το μελάνι που σου μένει στα χέρια, παραμένουν ως έχουν από τότε!

Star Trek (2009)

Μάστορας : J.J.Abrams
Βαθμολογία : 4 / 5
Με δυό λογάκια :
Μια φρέσκια ματιά στην αρχή του φαινομένου Star Trek. O J.J.Abrams ανακαινίζει όλη τη σειρά ξεκινώντας από τις ρίζες της και κερδίζει το στοίχημα, τόσο εμπορικά, όσο και καλλιτεχνικά!

Αναλυτικότερα :
Δεν έχω δει ποτέ μου επεισόδιο της σειράς Star Trek. Προσωπικά πάντα γούσταρα περισσότερο το Star Wars, και τις μυαλά-στα-κάγκελα μάχες με τα πολύχρωμα λέιζερ και τα φωτόσπαθα, παρά τον πιο στατικό και επιστημονικοφανή ρυθμό του Star Trek. Χώρια που σχεδόν όλες οι απόπειρες κινηματογραφικής απόδοσης της σειράς ήταν το λιγότερο τραγικές. Ωστόσο, αυτό το ταινιάκι τα σπάει. Με σύγχρονη, φρέσκια οπτική, νεανικές “άκαφτες” φάτσες και σφιχτό-σαν-16χρονο-κωλαράκι σκηνοθετικό ρυθμό, ξεχνάς τελείως το ότι σου ξαναπουλάνε ένα προϊόν (περίπου) 30ετίας που όλοι θεωρούσαν ότι έχει φάει τα ψωμιά του!

Το σενάριο είναι απρόσμενα καλό, αν και χρησιμοποιεί κάπως εκτεταμένα το time travelling concept, με αποτέλεσμα σε κάποια σημεία να χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Πολύ καλή σκιαγράφιση γίνεται στους χαρακτήρες των 2 πρωταγωνιστών. Αλλά και οι περισσότεροι χαρακτήρες που εμφανίζονται, έστω για λίγα πλάνα, καταφέρνουν να απεικονίζονται “τρισδιάστατοι” και ζωντανοί! Χαβαλές και καλό χιούμορ εμπνευσμένα βαλμένο ώστε να ξεκουράζει χωρίς να ξενερώνει την – κατά τα άλλα – επική σκοπιά της πλοκής. Τα σπάω για τον ξανθούλη Ρώσο μπόμπιρα με την ανεκδιήγητη προφορά! Στο ίδιο καλό επίπεδο κινούνται και οι ερμηνείες με κορυφαία παρουσία τον πιτσιρικά που παίζει τον captain James Kirk και ξεχωρίζει για τη ζωντάνια και το κεφάτο παίξιμό του. Εφέ, φωτογραφία, σκηνοθεσία τέντα και μάχες τούμπανο, ένα Enterprise πιο καινούριο και ακμαίο από ποτέ και απολαυστικό guest φόρος τιμής στην ιστορία της σειράς από τον “αυθεντικό” Mr. Spock! Τα πάντα όλα είναι εδώ! Θέλετε τίποτα περισσότερο για ένα άκρως διασκεδαστικό και χαλαρό απόγευμα;

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Βλέπουμε τα (συντηρητικά) εσωρουχάκια της κούκλας μαυρούλας και μιας supermodel... πράσινης εξωγήινης! Οι κυρίες σερβίρονται τους κοιλιακούς του ξανθού αγοριού.

Ρεζουμέ :
Δεν περίμενα ποτέ να τη βρω με ο,τιδήποτε φέρει το όνομα Star Trek. Άψογη δουλειά, μυρίζει θάλασσα και φρεσκάδα και ταυτόχρονα αποτείει σωστό φόρο τιμής στο βαρύ-σαν-ιστορία όνομα της πρωτότυπης σειράς. Για τέτοιες φάσεις υπάρχει το Hollywood! Μακάρι όλα τα revisions & τα remakes να είχαν μέσα τους έστω τη μισή ζωντάνια από αυτή που έχει τούτο εδώ!

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2009

Ελάτε να γίνουμε πολλές!

Μοναδική ευκαιρία για να διαπρέψεις μπορεί να σου κάτσει! Η diethnis-kamariera ζητάει εξωτερικούς συνεργάτες! Γιατί, είντα σκατά διεθνης μπορεί να είναι η Καμαριέρα, άμα γράφεται από ένα νοματαίο και μόνο!

Γράψε ό,τι έχεις στο κεφάλι σου! Από μια κριτική σε ένα παιχνίδι που ασχολήθηκες, ένα βιβλίο που διάβασες, μια ταινία που είδες, μια μουσική που άκουσες, μέχρι μανιφέστο – λογοδιάρροια για την τιμή των καυσίμων, για που το πάει ο Dow – Jones, ή για την μεγάλη σου καψούρα ή / και χυλόπιτα που έφαγες!

Ό,τι και να είναι αυτό, εκδηλώσου! Βγάλτο από μέσα σου! Κέρδισε τζάμπα ψυχοθεραπεία κάνε larg-ιές, βγάλε γούστα!

Στείλε το κείμενό σου στο invocationof@gmail.com. Βρες με στο Facebook γράφοντας στην αναζήτηση giorgos lagonas ή απλά πάρε με τηλ στο 6983... ναι, σιγά μην έδινα έτσι φόρα παρτίδα τον αριθμό μου! Έτσι και αλλιώς αν με ξέρεις τον έχεις, αν δε με ξέρεις μπορείς να τον βρεις! Μόνη προϋπόθεση, το κείμενό σου να είναι ΕΝΥΠΟΓΡΑΦΟ. Και θα δημοσιευτεί ως έχει, χωρίς λογοκρισία, περικοπές και ρετούς!

Η diethnis kamariera χρειάζεται τη συμμετοχή σου! Ακόμα κάθεσαι και διαβάζεις; Στρώσου και ξεκίνα το γράψιμο!

Ρε, δε γ@μιέται και η Ιθάκη λέω 'γω;

Ολοένα και πιο συχνά νιώθω την ανάγκη να κάνω μια παύση, απλά για να προλάβω να πάρω μια ανάσα. Δεν είμαι ο μόνος νομίζω, έτσι δεν είναι; Δεν έχεις νιώσει τώρα τελευταία κάτι σε δυσφορία, σε... ακαταμάχητη μουργέλα να σε πνίγει, να σε καταπιέζει; Οι περισσότεροι γύρω μου σε μια τέτοια φάση φέρονται να είναι. Τελευταία έχω αυτό το δυσάρεστο συναίσθημα. Σα να περιβάλλομαι από φάτσες δυσαρεστημένες. Ξινισμένες.

Γιατί είναι άραγε τα πράγματα έτσι; Όντως αξίζει σε τελική ανάλυση τόσο άγχος, τόση τρεχάλα;

Αυτό είναι ένα θέμα που σίγουρα ΔΕΝ πρόκειται να συζητήσουμε. Τουλάχιστον, όχι τώρα. Νομίζω ότι είναι πολύ μεγάλη ιστορία, υπερβολικά θεμελιώδες, σαρωτικά fundamental ζήτημα που χρήζει για την πάρτη του ολόκληρα βιβλία να γραφτούν και όχι μονάχα ένα απλό, ταπεινό post. Άσε που δεν προλαβαίνω. Δηλαδή, με λίγα χρόνια και για να συνοψίσω όλα όσα έγραψα μέχρι τώρα, κοινώς χέστα. Η, ακόμα καλύτερα, ας μου επιτραπεί να λάβω ποιητική α(η)δεία και να χρησιμοποιήσω μια από τις υπέροχα σουρεαλιστικές φρασεολογικές πατέντες της Αφροδίτης :

“Χέσε μέσα Πολυχρόνη που δε γίναμε ευζώνοι!!!”

Στην ουσία. Υπάρχει κάτι που να μπορούμε να κάνουμε προκειμένου να εξαλειφθεί αυτό το ενοχλητικό φαινόμενο; Και μην ακούσω τίποτις τσιτάτα και φιλοσοφίες του κώλου, τύπου “γράφτους όλους στ'@ρχίδια σου” και παρόμοιες ατάκες που διαβάζουμε στα φοιτητικά indie t-shirts. Άμα έχεις δουλειά, σπίτι, οικογένεια, γυναίκα, παιδιά, σκυλιά, γατιά, κάτι τέτοιο απλά δεν παίζει. Τέλος. Οπότε πόσο μακριά θα πάει η βαλίτσα; Θα αργήσουμε πολύ να φτάσουμε στην Ιθάκη μπαμπά; - Σκάσε και κολύμπα παιδί μου!

Κάπως έτσι δεν έλεγε και ο ποιητής;

“Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι μακρύς να είναι ο δρόμος...”

Κι άμα φτάσεις στην Ιθάκη, μετά τι; Βαριέσαι; Ή μήπως τότε είναι που έρχεται η στιγμή να σου φορέσουν (όπως έλεγε και ο αείμνηστος ο μπάρμπας μου) το ξύλινο κουστουμάκι, θα σου περάσουν μπρούτζινα χερούλια και... “άμωμι εν οδώ αληλούια...”; Γιατί άμα είναι έτσι, ευχαριστώ δε θα πάρω! Καλύτερα να κάτσω μετάθεση άλλα 20 χρόνια στον εξωτικά βουκολικό Άραξο! (βλ και τη συνοδευτική φωτό!) Νομίζω αλλού είναι η αλήθεια. Και αυτή η ρουφιάνα δεν βρίσκεται και πουθενά βολικά, εκεί που την ψάχνεις! Όλο αλλού είναι! Νισάφι. Δηλαδή, παίζει και να μην υπάρχει Ιθάκη. Να είναι δηλαδή πρόφαση για τον αγώνα. Για το δρόμο.

Όλα είναι δρόμος. Μας λείπει ακόμα δρόμος. Έχουμε πολλά ψωμιά να φάμε. Ειδικά οι πιο νέοι. Το νιώθω όταν χαζεύω τις φάτσες τριγύρω μου. Δε μοιάζουμε πια στους προγόνους μας, στον κλασικό μαυροτσούκαλο, κοντό, λιανό νευρώδη Έλληνα. Όποιος αμφιβάλει, ας ανοίξει ένα παλιό άλμπουμ φωτογραφιών των γονιών του και θα πάθει πλάκα με τις διαφορές στις φάτσες και στους σωματότυπους που θα δει. Ας όψονται αυτές οι μεταλλαγμένες μωρουδιακές τροφές, κάτι τουρμπιστές farine-lacte, κάτι γκαζωμένες φρουτόκρεμες που πουλάνε εκεί έξω εμπλουτισμένες με 9.949.645 βιταμίνες και ιχνοστοιχεία και με εκχύλισμα αμφεταμίνης. Βγαίνουνε τα τελευταία χρόνια κάτι παλικάρια τέντα. Σαν τα κρύα τα νερά. Αλλά με κάτι λεπτά, γυναικέια χεράκια που πλαισιώνονται από gay πλαστικά μπρατσάκια του γυμναστηρίου. Τις χερούκλες που έχουν οι αγρότες τις έχετε δει; Μιλάω για τους original μανίσιους αγρότες, όχι για κάτι αρχι-συνδικαλιστές και τους απανταχού κηφήνες που πήραν τις έτοιμες κληρονομιές και δε δούλεψαν ποτέ. Με τέτοια χερούκλα χουφτώνεις βυζάκια, μουνί και κώλο μαζί! Ταυτόχρονα, με τη μια! Large, κιμπάρικα πράματα.

Για όλα αυτά, με πολύ πιο φυσικό, κομψό και μαστόρικο τρόπο έγραψαν και ύμνησαν άλλοι πολύ πιο πριν και καλύτερα από μένα. Στα πλάνα του Βούλγαρη, στις εικόνες του Μπαλάφα, στους στίχους του Ρίτσου και του Ελύτη, στην πεζογραφία του Καρκαβίτσα, του Παπαδιαμάντη, του Καζαντζάκη και τόσων άλλων, απεικονίζεται ένας λαός που επιφανειακά δε μοιάζει τόσο με εμάς. Δηλαδή, εμείς είμαστε ο κατιμάς, το κατακάθι από το γενετικό χαρμάνι που στις δόξες του έβγαλε τον Οδυσσέα, τον Αλέξανδρο, τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, τον Κολοκοτρώνη, τον Ανδρούτσο; Η απάντηση θα δοθεί πιο μετά. Υπομονή.

Προχτές πήγα να βοηθήσω να μαζέψουμε τις ελιές του παππού. Ήταν η πρώτη μου φορά. Ήμουν επίσης – και ακόμα είμαι – άρρωστος με βρογχιολίτιδα. Σαν καραμέλες παίρνω μια βδομάδα τώρα τα Augmentin. Ένα σοκ να πω την αλήθεια το έπαθα. Πολιτισμικό και όχι μόνο. Το δεξί χέρι ακόμα δεν έχει ξε-αγκυλώσει τελείως και δεν ανοίγει σε όλο του το εύρος. Δηλαδή, άμα θέλω να μουτζώσω κανέναν στο ιατρείο, πλέον μπορώ να το κάνω μόνο με το αριστερό. Και ο αυχένας προκειμένου να μη πονάει πρέπει να κάνει κάτι περίεργες διαδρομές. Και ας μη μιλήσω για το δάγκωμα που η μέση με κερνά κάθε φορά που θα σηκωθώ από κάθισμα. Έχει να με ρίξει (πάλι) εντριβή με Vicks στο σπίτι η Σοφία που θα φλομώσει ο τόπος!

Όμως άμα μου έλεγες να ξανανέβω στην ελιά, όσο επώδυνη και αν είναι η ανάμνηση, ξέρεις τι; Θα το ξανάκανα! Και θα το ξανακάνω! Και ας διαμαρτύρεται η μέση (και βρωμεί το Vicks!) Και με Voltaren και με Norgesic ντοπαρισμένος, τη θέα των χωραφιών και του νοτισμένου χειμερινού ορίζοντα της Νεμέας, όπως τα βλέπεις σκαρφαλωμένος πάνω στο δέντρο με τα γκριζοπράζινα φύλλα να μπαίνουν στο οπτικό σου πεδίο, δε τη χάνω με τίποτα. Ούτε και τις στιγμές που θα μαζευτούμε όλοι μαζί να ξεδιαλέξουμε τον καρπό από τα ξυλαράκια και τα φύλλα, το μάζεμα με το κοφίνι και το φόρτωμα των σακιών δε θα χάσω! Ούτε και τον γλαρωμένο καφέ μπροστά στο καζάνι με τη φωτιά μέχρι να βγει το λάδι. Τότε βλέπεις τα πράγματα αλλιώς. Ένας περίεργος δεσμός, μια αδιόρατη μαγεία πλέκεται μεταξύ των ανθρώπων που ιδρώνουν και μοχθούν μαζί. Και όλα αλλάζουν, παίρνουν πιο γήινη, αληθινή χροιά και χρώματα.

Υπάρχουν και οι άλλοι. Οι ατσαλάκωτοι. Αυτοί που ποτέ δεν κουράστηκαν, δε στεναχωρήθηκαν για κάτι, δεν άφησαν ποτέ την απόλυτη ασφάλεια του σπιτιού τους. Που πάντα, σε όλες τις καταστάσεις τη βγάζουν λάδι γιατί ολόκληρα συστήματα έχουν φτιαχτεί γύρω τους, τους περιβάλλουν, τους προστατεύουν από όλες τις μεριές. Τους ορμηνεύουν, τους καθοδηγούν και προωθούν τα αιτήματά τους. “Μη τυχόν και πάθει κάτι το παιδί!” Για αυτούς είναι πάντα οι λύσεις γνωστές, τα δικαιώματα σεβαστά και ξεκάθαρα, οι πόρτες ανοιχτές, τα μαθήματα περασμένα, τα θέματα των εξετάσεων μιλημένα και οι βαθμοί και οι διακρίσεις εξασφαλισμένα. Κάποτε με στεναχωρούσε αυτή η αδικία. Που ήταν πάντα εις βάρος μου. Τώρα, ξέρεις τι; Αυτά τα αρωματισμένα, πολιτισμένα ανθρωπάκια με τα ευγενικά, άπλαστα θυληπρεπή χαρακτηριστικά και το εξημερωμένο μάτι, (δε μπορούσα ποτέ να ταυτιστώ με ήρεμους ανθρώπους! Πάντα γούσταρα αυτούς που το μάτι τους γυαλίζει!) με κάνουν να βαριέμαι αφάνταστα. Λίγο τα λυπάμαι αυτά τα παιδιά που γεννιούνται μέσα σε πισίνα και μεγαλώνουν υπό συγκεκριμένες αυστηρώς καθορισμένες προδιαγραφές. Έτσι φυτρώνουν τα δεντράκια bonsai, όχι οι άνθρωποι! Είναι κρίμα, χάνουν όλο το ταξίδι!

Οπότε, την απάντηση στην ερώτηση 4 παραγράφους πιο πριν, νομίζω ότι με τον τρόπο μου την έδωσα. Αυτό που λείπει είναι μονάχα η σκόνη του δρόμου. Ή απλά εγώ είμαι κατά βάθος ένας μαλάκας μαζόχας καραβανογιατρός που πονάει αλλά του αρέσει! Δε βαριέσαι, ας είναι κι έτσι. From the eyes of beautiful Helen, to Monica's blowjobs, sometimes sickness has fun!

Αυτά τα ολίγα. Το παρών το αφιερώνω σε όλα τα παιδιά που ταλαιπωρούνται στο δρόμο. Ειδικά στο Νίκο που πλέει δεύτερη φορά φέτος στο Λίβανο. Στο Μιχάλη που πήρε αγροτικό στην Κανδύλα δήμου Αλυζίας, επαρχίας Ξηρομέρου, νομού Αιτωλοακαρνανίας! Στον Κυριάκο που έκανε τη θητεία του Λαγό Έβρου και έβλεπε τον έξω κόσμο με το μακαρόνι. Στο Θανάση και τη Γιάννα που όσο σαρωτικά ξημεροβραδιάζονται στο συνεργείο, τόσο σαρωτικά το γλεντάνε κιόλας αυτές τις λίγες φορές που ευκαιρούνε, στα μπουζούκια αλλά και στα dragster ανα την Ελλάδα! Στον Αλέξη, το Βασίλη, το Σωτήρη που κάνουν 18 υπηρεσίες το μήνα, ΧΩΡΙΣ τα ρεπό που δικαιούνται. Αλλά και στη Βαλκυρία μου που τα άφησε όλα και έφυγε χωρίς να σκεφτεί τίποτα, για να με ακολουθήσει. Και που είσαι ακόμη, δεν ξεκινήσαμε καν! Να δεις τι σου'χω για μετά! Τέλος, αφιερωμένο με άπειρη ΑΓΑΠΗ σε τόσους άλλους που αυτή τη στιγμή ξεχνώ ή παράλειψα να αναφέρω. Ξέρετε εσεις ποιοί είστε ρε! Και φυσικά σε εσένα που αυτή τη στιγμή διαβάζεις το παραλήρημά μου. Κι ας είσαι και από τους βολεμένους. Δε ξέρεις τι χάνεις...

Brothers in arms! Ο δρόμος μας ανήκει! Το ταξίδι είναι δικό μας!

Υ.Γ. #1. Δες και την ταινία του Παντελή Βούλγαρη “Όλα Είναι Δρόμος” όχι μόνο για να απολαύσεις τον πιο συγκλονιστικό, σπαρακτικό Βέγγο όλων των εποχών (άμα δε δακρύσεις σε αυτό τον υπέροχο μονόλογο, κόψε τα αντικαταθλιπτικά ΤΩΡΑ!) αλλά και το τρίτο (και προσωπικά αγαπημένο) κομμάτι της, το “Βιετνάμ”

Υ.Γ. #2. Η αληθινή – κυριολεκτική Ιθάκη πάντως, είναι ένας καταπράσινος παράδεισος ηρεμίας που απλά δεν πρέπει κανείς Έλληνας να αγνοεί. Ειδικά όσοι από εσάς θαβρεθούν από δυτικά μεριά, περάστε μια βόλτα, όχι για παραπάνω από 3 μερούλες. Και θα με θυμηθείτε.