Κυριακή, 5 Απριλίου 2015

A Serbian Film (2010)

Ένας συνταξιούχος πορνοστάρ ενδίδει στις προτάσεις ενός εκκεντρικού σκηνοθέτη για να επιστρέψει στην ενεργό δράση, σε ένα πρότζεκτ εκατομμυρίων σχετικά με μια ταινία διαφορετική από όλες τις άλλες. Καθώς μπλέκεται ολοένα και περισσότερο στην υπόθεση, ανακαλύπτει ότι πρόκειται για ένα εφιαλτικό snuff film παιδοφιλίας και νεκροφιλίας και ότι είναι πλέον πολύ αργά για να σώσει τον εαυτό του και την οικογένειά του...


Κάποιοι από εσάς ίσως να έχουν ήδη ακουστά σχετικά με αυτή την περιβόητη ταινία. Πριν προχωρήσουμε παρακάτω, οφείλω να προειδοποιήσω ότι η ταινία αυτή είναι σκληρή. Πολύ σκληρή. Καμία σχέση με τσιχλόφουσκες χολυγουντιανού torture porn τύπου SAW, το Serbian Film είναι 
μια βάναυση ταινία με μερικές από τις πιο διεστραμμένες σκηνές που γυρίστηκαν ίσως ποτέ. Επειδή, ο στόχος του δεν είναι ο φτηνός όσο και προσωρινός εντυπωσιασμός που μπορεί να επιτευχθεί με το σπλάττερ. 

Το Serbian Film είναι διεστραμμένο με την έννοια της διαστροφής που έχουν ταινίες όπως τα "Μη Αναστρέψιμος", "120 μέρες στα Σόδομα", το πρώτο Hostel και το αυθεντικό "I spit on your Grave" και, φυσικά, το "Cannibal Holocaust". Δεν είναι ταινία τρόμου. Είναι ένα roller coaster στα σκοτεινότερα βάθη της ανθρώπινη ψυχής και ο λόγος που το καταφέρνει αυτό δεν είναι εξαιτίας των επιμέρους σκηνών  του (μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνεται μια γέννα κατά την οποία το βρέφος με το που βγαίνει από την κοιλιά της μητέρας του χρησιμοποιείται για εχμμμ... τους σκοπούς της ταινίας) αλλά επειδή αυτή η παρέλαση διαστροφής και gore έχει όντως κάτι να πει, όσον αφορά τη σκοτεινότερη φύση του ανθρώπου. 

Για αυτό και το φινάλε της, αν και αναμενόμενο, καταφέρει εν τούτοις να αγγίξει πραγματικά τον θεατή, για αυτό και η απέχθεια που γεννά είναι γνήσια και όχι απλά κάτι που ξεχνιέται μέχρι την επόμενη ταινία, όπως συμβαίνει σε gorefests τύπου "The Human Centipede". Για τα εφέ χρησιμοποιούνται απροσδόκητα καλά make up effects και όχι CGI, πράγμα που επίσης συμβάλλει στην αληθοφάνεια και προσθέτει στο πόσο ενοχλητική μπορεί να γίνει η ταινία.

Μπορώ να συστήσω σε πολύ λίγους ανθρώπους το Serbian Film. Όσοι προχωρήσετε, να είστε  καλά προετοιμασμένοι. Μιλάμε για κάτι πολύ περισσότερο από μια καφρίλα (που σε τελική ανάλυση μπορείς να την πάρεις και στην πλάκα). Μιλάμε ίσως για μια από τις πιο ενοχλητικές και διεστραμμένες ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ.

Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2014

The Babadook

Διαμάντι εξ Αυστραλίας. Χορροράδες, αγαλλιάστε, αυτή την ταινία την περιμένατε! Αγνοείστε τον γελοίο τίτλο και ετοιμαστείτε για το πιο ενδιαφέρων ίσως θρίλερ των τελευταίων ετών. Στόρυ: οι έμμονες φοβίες ενός παιδιού για φανταστικά τέρατα προβληματίζουν τη χήρα μητέρα του. Όμως, καθώς το ένα ανησυχητικό φαινόμενο διαδέχεται το άλλο, αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι ένας πολύ δυσάρεστος απρόσκλητος επισκέπτης έχει εισβάλλει στο σπίτι... και δεν έχει σκοπό να φύγει εύκολα. 


Δεν ακούγεται τρομερά τετριμμένο; Ε, και είναι. Στην αρχή. Γιατί, το The Babadook παίρνει ένα αρκετά χρησιμοποιημένο θέμα και στη συνέχεια το απογειώνει. Τέτοιες τρομοσκηνές είχα καιρό να δω. Σκοτάδι, παράνοια, τρέλα, σουρεαλισμός, όλα μαζί φτιάχνουν ένα εκρηκτικό μείγμα που θα ικανοποιήσει τους έμπειρους τρομολάγνους. 

Το πρόβλημα έγκειται στη λέξη "έμπειρους". Το Babadook, για το δικό του (εμπορικό) καλό ίσως θα έπρεπε να είχε τελειώσει 10 - 15 λεπτά πριν. ΄Ομως, επιλέγει ένα δύσκολο, αμφιλεγόμενο φινάλε που θα ξενίσει πολύ και εν μέρει θα μειώσει την ευχαρίστηση των πιο άπειρων θεατών. Ο λόγος; Επιλέγει (ίσως ένα κομματάκι πιο απότομα από όσο θα έπρεπε) να χρησιμοποιήσει καθαρό συμβολισμό για τα τελευταία λίγα λεπτά, σε αντίθεση με την υπόλοιπη ταινία που ακολουθεί συμβατικές αφηγηματικές γραμμές. 

Λίγα άλλα πραγματάκια έχουν σημασία. Ένα δυο ασύνδετα στοιχεία και κάποιες πολυφορεμένες σκηνές που θα έπρεπε ίσως να έχουν αποφευχθεί. Ασήμαντες λεπτομέρειες. Το The Babadook είναι ένα βαρβάτο θρίλερ για απαιτητικούς και μερακλήδες. Και δεν μπορώ παρά να το συστήνω ανεπιφύλακτα. 

Βαθμολογία : τουλάχιστον 8/10

Boyhood (Μεγαλώνοντας)

Αυτή είναι μια πολύ ιδιαίτερη ταινία. Περιγράφει την πορεία ενός αγοριού, από την παιδική ηλικία, έως την ενηλικίωση. Και βασίζεται σε ένα πολύ πρωτότυπο και ενδιαφέρων "πείραμα". Η διάρκεια των γυρισμάτων της είναι περίπου όση και η χρονική περίοδος που καλύπτει. Εν ολίγοις, καθόλη τη διάρκεια της ταινίας, επί 12 χρόνια, χρησιμοποιήθηκε το ίδιο cast ηθοποιών που τους βλέπουμε κυριολεκτικά να ωριμάζουν μπροστά μας, καθώς παρακολουθούμε την ταινία. 


Τεχνικώς μιλώντας, έχω μόνο καλά πράγματα να πω για αυτή την ταινία. Σκηνοθεσία, διάλογοι, ερμηνείες, όλα σούπερ. Χαρισματικό cast και εξαιρετικές ερμηνείες. Δικαίως, όταν βγήκε έγινε ο χαμός. 

Εμένα όμως κάτι δεν μου δένει. Είναι που... λείπει παντελώς ένα συγκεκριμένο σενάριο που να ξεκινά και να καταλήγει κάπου. Επί (περίπου) τρεις ατέλειωτες ώρες, βλέπεις αυτό που περιέγραψα πιο πριν. Το μεγάλωμα ενός παιδιού που απεικονίζεται με εκπληκτικά γυρισμένα στιγμιότυπα σε διάφορες χρονικές περιόδους της ζωής του. Και αυτό είναι όλο. 

Εντάξει, καταλαβαίνω ότι υπάρχει και τέτοιο είδος τέχνης. Που, εν ολίγοις, προσομοιάζει την αληθινή ζωή. Δεν μπορώ όμως με τίποτα να το κατανοήσω. Νομίζω ότι ο κόσμος βλέπει μια ταινία, διαβάζει ένα βιβλίο κλπ ακριβώς για να ξεφύγει από την καθημερινότητα που έτσι και αλλιώς ζει και τρώει στη μάπα όλη μέρα και όλη νύχτα. Το να σερβίρεις ξανά... άλλη μια μερίδα από καθημερινότητα, είναι μια προοπτική που εμένα τουλάχιστον δεν βρίσκει σύμφωνο. 

Αδυνατώ να βαθμολογήσω αυτή την ταινία. Σίγουρα είναι ένα επικό (με την ευρεία έννοια του όρου) δημιούργημα που θα ήθελα να μου αρέσει πολύ. Αλλά, για να είμαι ειλικρινής, μετάνιωσα τις τρεις ώρες που χάλασα βλέποντάς την. 

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

The Thing vs... The Thing!

Το The Thing είναι κατά πολλούς η καλύτερη ταινία του John Carpenter και κατά τον υποφαινόμενο ένα από τα καλύτερα θρίλερ όλων των εποχών. 



Αυτό που ίσως δεν ξέρει πολύς κόσμος, είναι ότι φτιάχτηκε ένα remake (ή μάλλον prequel/reimagining) της κλασικής ταινίας το 2011, με την Mary Elizabeth Winstead στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Φυσικά, η ταινία θάφτηκε στη σκιά του προκατόχου της και ίσως λόγω ελλιπούς προώθησης. Και είναι κρίμα, γιατί ομολογουμένως είναι πολύ καλύτερη από όσο θα περίμενε κανείς. 


Η χαρισματική πρωταγωνίστρια αποδεικνύει ότι είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα όμορφο πρόσωπο πάνω σε ένα υπέροχο κορμί και καταφέρνει να σηκώσει άνετα το βάρος της ταινίας στις λυγερές πλάτες της. Συνοδεύεται από ένα αξιόλογο cast, κυρίως Νορβηγικής καταγωγής, κάτι που αποτελεί άλλη μια ευπρόσδεκτη καινοτομία, καθώς ό,τι φέρνει σε Αμερικανιά έχει εκτοξευτεί δια ροπάλου εκτός από την ταινία! 

Επιπλέον ευπρόσδεκτες είναι οι ανατροπές στο σενάριο. Οι συντελεστές δείχνουν να απολαμβάνουν να στήνουν σκηνικά που θυμίζουν την πρωτότυπη ταινία, με μοναδικό σκοπό να τα ανατρέψουν τελείως στη συνέχεια και να τρέξουν την ιστορία σε νέα, ανεξερεύνητα μονοπάτια. Επιτυχής και η σύνδεση με το κλασικό Thing, καθώς το remake υποτίθεται ότι προηγείται χρονικά.

Καλά πράματα έχω να πω και για τα τέρατα, καθώς (λαμπερή εξαίρεση στον κανόνα που επιβάλλει το budget) εδώ έχουν χρησιμοποιηθεί κυρίως make up effects (με τα εφέ υπολογιστή απλά να συνεπικουρούν το θέαμα) με αποτέλεσμα η ταινία να έχει μια vintage αισθητική που θυμίζει καλές αντίστοιχες σκηνές από αντίστοιχους ένδοξους τίτλους του παρελθόντος (original Thing, Alien, Hellraiser)

Bottomline: κόντρα σε κάθε προσδοκία, το remake είναι μια εξαιρετική προσπάθεια! Βέβαια, δεν ξεπερνάει το πρωτότυπο, αλλά αν μη τι άλλο, το τιμά δεόντως! Το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε κάθε horror-ά και όχι μόνο. 

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

Blue Valentine

Οι σχέσεις ενός ζευγαριού από τη μαγεία των πρώτων ημερών της γνωριμίας σε αντιδιαστολή με τη φθορά που συσσωρεύθηκε με τα χρόνια. 



Όταν είχε βγει, είχε γίνει ο χαμός. Φυσικά, όποιος πλέει άκριτα προς την κατεύθυνση που φυσάει το hype, μάλλον πρέπει να αλλάξει μπούσουλα. Για αυτό είχα αποφύγει να τη δω τότε. Τυχαία έπεσε στην προσοχή μου τώρα. Είναι μια από τις ταινίες που έχτισαν την καριέρα του Ryan Gosling, και, ερμηνευτικά τουλάχιστον, καταλαβαίνω το γιατί - εδώ είναι απλά εξαιρετικός. Τώρα, όσον αφορά την ταινία, αυτό είναι μια άλλη ιστορία...

Χαίρομαι που απέφυγαν τις μελούρες και τα κλισέ. Μιλάμε, τα απέφυγαν τελείως. Ωστόσο, προσπαθώντας να χτίσουν μια ζοφερή εικόνα, χωρίς πραγματικό... λόγο! Και, εντάξει, καταλαβαίνω ότι τα χρόνια μπορούν να σε κάνουν να μη θες να δεις καν μπροστά σου τον άλλον, χωρίς να ξέρεις το γιατί. Όταν όμως βλέπω σινεμά, θέλω να δω και ένα ΓΙΑΤΙ, επειδή... αυτό είναι η τέχνη! Αν θέλω να δω ότι η ζωή είναι ένα χάος και ότι κάποια πράγματα απλά συμβαίνουν χωρίς λόγο, δε χρειάζεται να μπω στον κόπο να δω ταινία για αυτό. Απλά κοιτώ γύρω μου. Το σινεμά (και ίσως η τέχνη γενικότερα) ΑΠΑΙΤΕΙ ένα μύθο πίσω από τα γεγονότα. Και το Blue Valentine δεν έχει αυτό ακριβώς. Έναν μύθο που θα "δέσει" και θα δώσει νόημα και υπόσταση στις εξαιρετικές ερμηνείες και διαλόγους.

Βαθμολογία : 6/10

Blue Ruin

O Dwight είναι ένας άστεγος. Ζει σε ένα απαρχαιωμένο αυτοκίνητο. Μπουκάρει σε σπίτια για να κάνει ένα μπάνιο. Τρώει από τα σκουπίδια. Και μαθαίνει ότι ο άνθρωπος που σκότωσε τους γονείς του μόλις βγήκε από τη φυλακή. Ο Dwight έχει ορκιστεί εκδίκηση, έχει όμως ένα πρόβλημα... δεν είναι δολοφόνος και δεν έχει καμία από τις "αρετές" που προϋποθέτει το σπορ! Η αδεξιότητα του θα του προκαλέσουν πολύ μεγαλύτερους μπελάδες από ότι περίμενε...



Χαίρομαι πολύ να βλέπω τόσο πρωτότυπες και προσεγμένες ταινίες... τρόμου; Τεχνικά, ναι. Αυτό όμως που έχει μεγαλύτερη σημασία, είναι ότι το ταινιάκι αυτό σπάει κάθε κλισέ που μπορείς να σκεφτείς σχετικά με μια ιστορία εκδίκησης. Και έχει έναν χαρακτήρα τραυματισμένο, λιγομίλητο (χωρίς πλάκα, οι γραμμές των διαλόγων του είναι ελάχιστες), περισσότερο αγρίμι παρά άνθρωπο, που ότι θέλει να πει το μεταδίδει κυρίως εξωλεκτικά. Εξαιρετικός και ο πρωταγωνιστής σε έναν τόσο απαιτητικό και ασυνήθιστο ρόλο. 

Η ταινία κυλά κυρίως σε αργούς και "χαμηλού προφίλ" ρυθμούς, εξισορροπώντας εξαιρετικά στη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο χιούμορ, το δράμα και το λυρισμό. Δεν λέω περισσότερα για να μη σας το χαλάσω. Συνιστώ ανεπιφύλακτα το Blue Ruin, σε κάθε θεατή που θέλει να δει κάτι πραγματικά νεωτεριστικό και ασυνήθιστο.

Βαθμολογία : 7/10

Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2014

100 feet

Η ταινία βιάζεται να προδώσει τα πάντα με το καλημέρα: το πόστερ της περιέχει όλα τα σπόιλερ που ΔΕΝ χρειάζεσαι, οπότε, δεν κομπλάρω να αναπαράγω. Η (αντι)ηρωίδα της ταινίας σκότωσε τον άντρα της και για αυτό καταδικάστηκε σε κατ' οίκον περιορισμό... με τη λεπτομέρεια ότι το σπίτι το έχει στοιχειώσει ο σύζυγος! Και δεν έχει καθόλου, μα ΚΑΘΟΛΟΥ καλές προθέσεις!



Το να δώσεις τόσο πολλά από την πλοκή έτσι, φόρα παρτίδα, σημαίνει ότι είτε έχεις βγάλει το μπάζο, ή έχεις μεγάλα κοχόνες και το ξέρεις. Ευτυχώς, εδώ ισχύει η δεύτερη περίπτωση και έτσι, παρά το ότι ξεκινάς την θέαση πλήρως ενημερωμένος και... ξενερωμένος, αυτό το ταινιάκι καταφέρνει τελικά να κερδίσει τη μαύρη καρδιά του κάθε τρομολάγνου. 

Εξαιρετική (και υπέροχη παρουσία!) η Famke Janssen που την είχαμε συνηθίσει (και δυστυχώς έχει τυποποιηθεί) σε τηλε-σαπουνάδες τύπου CSI: Άνω Καρδίτσα. Η ταινία ξεκινά και συνεχίζει δυνατά, έχοντας κάποια πολύ ζουμερά sub-plots που δυστυχώς μένουν ανεκμετάλλευτα, είτε λόγω ψαλιδιού στο budget, είτε λόγω χασάπικου μοντάζ στην τελική κόπια της ταινίας. Το αυτό ισχύει και για το φινάλε που είναι δυστυχώς πολύ "λιγότερο" και "ευκολότερο" από αυτό που αρμόζει σε αυτό το διαμαντάκι. Ωστόσο, όπως και να έχει, παρά τα ελαττώματά του, το 100 feet βγάζει πανηγυρικά το κατοστάρι. Αν γουστάρεις τις (εξαιρετικές) τρομο b-movies, εδώ την καταβρήκες!

βαθμολογία : 7/10