Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2015

Predestination

Ένας πράκτορας ταξιδεύει στον χρόνο με σκοπό να εμποδίσει έναν μυστηριώδη βομβιστή που με τη δράση του προκαλεί ανυπολόγιστες καταστροφές.


Με τα έργα (και τα βιβλία) που έχουν να κάνουν με ταξίδια στον χρόνο δεν τα πάω καλά. Δεν ξέρω, όταν αρχίζουν να παίζουν με το χωροχρονικό συνεχές και να το κάνουν σούπα, από ένα σημείο και μετά ο εγκέφαλός μου αρνείται να ακολουθήσει τα τεκταινόμενα. Έτσι πλησίασα το Predestination προκατειλημμένος αρνητικά. Ευτυχώς διαψεύστηκα. Εντάξει, είναι κάποιες ταινίες που με το καλημέρα σου δείχνουν ότι έχουν μια άλφα ποιότητα. Και το Predestination είναι μια από αυτές. Το εξαιρετικό cast δίνει υπέροχες ερμηνείες που απογειώνονται με μια σκηνοθεσία προσγειωμένη, απρόσμενα χαμηλών τόνων (για ταινία επιστημονικής φαντασίας).

Η υπόθεση ζόρικη, εγκεφαλική, αλλά που (ευτυχώς!) δεν απαιτεί σώνει και καλά την απόλυτη κατανόηση του θεατή σε κάθε ένα από τα χρονικά ταξίδια και στις συνέπειές του, στο τέλος (ακόμα κι αν κάπου την έχασες τη μπάλα) σου κάνει πολύ σαφές αυτό που θέλει να σου πει και αυτό είναι που μετράει. Ίσως σε αυτό να συντελεί στο ότι το κέντρο βάρους είναι (σχεδόν μονόπαντα) στον ανθρώπινο παράγοντα και όχι σε sci-fi ευρήματα και τεχνολογικές ορολογίες. 

Αν κάτι με χάλασε (είναι όμως ένα στοιχείο τελείως υποκειμενικό) είναι που κατάλαβα - δεν ξέρω γιατί - από πολύ νωρίς τι πάνω κάτω θα συμβεί. πχ, πριν από τη μέση της ταινίας ήμουν απόλυτα σίγουρος για την ταυτότητα του βομβιστή. Κάτι με τα plant και γενικά με τη διαχείριση της πληροφορίας έπρεπε ίσως να το χειριστούν διαφορετικά, προκειμένου να μην αποκαλυφθούν οι εκπλήξεις του σεναρίου στον θεατή, αλλά το πιο πιθανό είναι αυτό να μην είναι καν θέμα για τους λιγότερο έμπειρους. 

Συνοψίζοντας, το Predestination είναι επιστημονική φαντασία αξιώσεων και καταφέρνει να χρησιμοποιεί σαν εργαλείο τα sci-fi ευρήματα που σε άλλες ταινίες θα ήταν αυτοσκοπός. Και, επιμένοντας σε μια στιβαρή πλοκή, αλλά και στην σταθερή προσήλωση στους χαρακτήρες, κερδίζει αβίαστα τον θεατή, είτε είναι φαν του είδους, είτε όχι.

Βαθμολογία: τουλάχιστον 8/10

Σάββατο, 16 Μαΐου 2015

Session 9 (2001)

Ανησυχητικά φαινόμενα συμβαίνουν όταν οι εργάτες ενός συνεργείου αναλαμβάνουν την αναπαλαίωση ενός εγκαταλειμμένου ψυχιατρείου με σκοτεινό παρελθόν.


Εντάξει, θα πείτε. Θρίλερ σε ψυχιατρείο. Δηλαδή, κάτι σε πιο κλισέ δεν έχεις ρε μπάρμπα να μας δείξεις; Και με το δίκιο σας. Ωστόσο, οφείλουμε να δούμε το θέμα από ευρύτερη προοπτική. Την εποχή που γυρίστηκε το Session 9 το θέμα του δεν ήταν (ακόμα) πεθαμένο. Μάλιστα, ίσως αυτή η ταινία να ευθύνεται για όσες ακολούθησαν στη συνέχεια, οι οποίες το πήραν, το γ@μησαν και ψόφησε. Και, ομολογουμένως, παρά τις αδυναμίες του, το Session 9 είναι μια ξεχωριστή, πολύ πολύ παράξενη ταινία τρόμου που έχει αθόρυβα κερδίσει το δικό της μικρούλι μετερίζι στο cult hall of fame. 

Το Session 9 δεν είναι εύκολη ταινία. Οι περιορισμοί του μικρού budget είναι έκδηλοι στις ερμηνείες, στο casting και στα σκηνικά (για τα οποία βασικά δεν έγινε σχεδόν καμία απόπειρα αναπαράστασης ή μετατροπής, σχεδόν όλα είναι όπως τα βρήκαν οι συντελεστές της ταινίας στο εγκαταλειμμένο ψυχιατρείο). Είναι αργό, κινείται σε ΠΟΛΥ χαμηλούς τόνους και αποφεύγει κάθε απόπειρα φτηνής εντύπωσης σαν το διάολο το λιβάνι. Ενδεχομένως, να μην είναι και τόσο καλή επιλογή να το δεις κουρασμένος, μάλλον θα λειτουργήσει σαν... υπνωτικό σε αυτήν την περίπτωση. 

Αλλά, αν δεν σε απωθήσουν οι αργοί ρυθμοί και έχεις όρεξη να το φιλοσοφήσεις λίγο... ταινία, ρε φίλε! Αυτό που περιμένεις να συμβεί (αποτέλεσμα των κακών απογόνων αυτής της ταινίας) σαφέστατα δεν συμβαίνει. Η ταινία σέβεται και τιμά το είδος της, αποφεύγοντας κάθε κλισέ και τύπου exploitation αναφορές σχετικές με την ψυχική νόσο, ψυχιατρεία κλπ. Ο αινιγματικός Simon είναι ένας από τους πιο ενδιαφέροντες κακούς σε ταινία του είδους. Και, τελικά, η κάπως φλου αντιμετώπιση των πραγμάτων, εξυπηρετεί και αυτούς που θέλουν να δουν το σενάριο με έναν πιο επιφανειακό τρόπο, όσο και αυτούς που θέλουν να ψάξουν λίγο πιο βαθιά. 

Βαθμολογία: για τους υπομονετικούς, 7,5/10

Τετάρτη, 13 Μαΐου 2015

Pet Sematary (1989)

Κρυμμένο πίσω από την αγροικία μιας οικογένειας βρίσκεται το μυστικό που προσφέρει εξουσία στη μετά θάνατο ζωή. Όταν η τραγωδία χτυπά, η σαγήνη του γίνεται ακατανίκητη...



Αν συνεχίσω με αυτήν τη ρετρό διάθεση, με βλέπω να μην παρακολουθώ ξανά σύγχρονες ταινίες! Λοιπόν, αυτό το διαμάντι αποτελεί την μεταφορά στον κινηματογράφο της ομώνυμης νουβέλας του Stephen King, που ο ίδιος ο συγγραφέας έχει ομολογήσει ότι αυτό είναι και το μοναδικό του βιβλίο που αληθινά τον τρομάζει. Ναι, ξέρω ότι στην πλειονότητά τους οι μεταφορές του Stephen King στην οθόνη είναι αποτυχημένες, το Pet Sematary όμως είναι (ευτυχώς!) η εξαίρεση. Για την ακρίβεια, βρίσκεται στην κορυφή, μαζί με άλλα 4-5 κινηματογραφικά διαμάντια. (The Mist, Green Mile, Rita Hayworth, The Shining κλπ)

Λοιπόν... εντάξει, θα προσπαθήσω (εις μάτην) να είμαι αντικειμενικός. Αγαπώ αυτήν την ταινία. Την είδα έφηβος και είχα φρικάρει τόσο που δεν αποκλείω να είναι και αυτή (μεταξύ ΠΟΛΛΩΝ άλλων) υπεύθυνη για την παθολογία που παρουσιάζει ο υποφαινόμενος στο παρόν! Την είδα ξανά χτες, για πρώτη φορά μετά από... τότε. Και την απόλαυσα ακόμα περισσότερο. Το πρώτο που κάνει εντύπωση, είναι πόσο μπροστά δείχνει (σε σκηνοθεσία, φωτογραφία κλπ) για ταινία της εποχής της. Βέβαια, οι 80's καταβολές της είναι πάντα εκεί, από τις φάτσες μέχρι τα ανεκδιήγητα ρούχα. Αλλά, ακόμα και έτσι, έχει καταφέρει να γεράσει με χάρη και την παρακολουθείς άνετα μέχρι σήμερα. 

Το σενάριο είναι κλασική αξία και (αν δεν θυμάμαι λάθος) είναι και το πρώτο σενάριο του ίδιου του Stephen King για κινηματογραφική απόδοση βιβλίου του (ακολούθησαν και άλλα μετά). Η ιστορία είναι ίσως η πιο σκοτεινή που έχει γράψει ο συγγραφέας, για αυτό και είναι μάλλον η αγαπημένη μου. Η ατμόσφαιρα είναι τόσο συμπαγής που κόβεται με το μαχαίρι - από το περιβάλλον αυτής της καταραμένης επαρχίας μέχρι νεκροταφείο ζώων, το δάσος, τους τετραγωνισμένους βράχους με τα παράξενα χαράγματα και φυσικά το ίδιο το ινδιάνικο νεκροταφείο. 

Σίγουρα θα μπορούσε να είναι καλύτερη. Υπάρχουν αρκετά αδέξια πλάνα, ειδικά στις σκηνές δράσης του τέλους. Το casting θα μπορούσε να είναι καλύτερο (πιο αγγούρι τύπισσα δεν μπορούσαν να βρουν για να υποδυθεί τη γυναίκα του γιατρού;) Το ίδιο και κάποια make up effects. Ωστόσο, όλα αυτά δεν φτάνουν για να αμαυρώσουν αυτό το διαμάντι. Το Pet Sematary είναι ένα αριστούργημα και μια από τις πιο κλασικές ταινίες τρόμου της δεκαετίας του '80. Και δεν μπορώ ούτε να φανταστώ φίλο των ταινιών τρόμου που να μην το έχει δει ακόμα. 

Κυριακή, 10 Μαΐου 2015

Dagon (2001)

Λόγω ενός ατυχήματος με το ιστιοφόρο τους, ένα νεαρό ζευγάρι καταλήγει σε ένα απομονωμένο ισπανικό χωριό όπου ανακαλύπτουν ότι κυβερνάται από μια απαγορευμένη θρησκεία για έναν θεό της θάλασσας και από τους τερατόμορφους παραμορφωμένους ιερείς του.


Ρετρό διάθεσης συνέχεια, με μια ταινία που αγαπώ πολύ. Για όσους γνωρίζουν, ο Stuart Gordon είναι συνήθης ύποπτος για κινηματογραφικές μεταφορές του έργου του μεγάλου H.P.Lovecraft καθώς στο παρελθόν έχει ζωντανέψει στην οθόνη τα From Beyond, Reanimator (που κατέληξε σε τριλογία) Dreams at the Witch House, The Outsider και άλλα που δεν θυμάμαι τώρα. Γενικά, οι μεταφορές του είναι αρκετά "χαλαρές" όσον αφορά την πιστότητα στο πρωτότυπο κείμενο και ενίοτε δεν μπορούν να κρύψουν τις b-movie καταβολές τους, πράγμα που σχεδόν τις καταδικάζει σε ένα σχετικά μικρό κοινό που περιλαμβάνει φανς του μεγάλου συγγραφέα που ταυτόχρονα να μην έχουν θέμα για να απολαύσουν πιο "γκραν γκινιόλ" με ολίγη από τρας καταστάσεις. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με το Dagon, μόνο που είναι το πιο ολοκληρωμένο και μεγαλύτερο (σε production values) πρότζεκτ του σκηνοθέτη. 

Εντάξει, εδώ δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός. Θα μπορούσε αυτή η ταινία να γράφει ξέρωγώ το όνομά μου επάνω, τόσο πολύ "μου πάει". Θα κάνω όμως μια a priori καταδικασμένη προσπάθεια αντικειμενικότητας. Παρά τον τίτλο του, το Dagon είναι μια χαλαρή μεταφορά της θρυλικής νουβέλας The Shadow over Innsmouth, μεταφερμένο στο σήμερα, γκαζωμένο και πριζωμένο με γερές δόσεις splatter και παροξυσμικά πλάνα όπου το γκροτέσκο παντρεύεται υστερικές εξάρσεις χιούμορ. Το καλό είναι, ότι εδώ τουλάχιστον υπάρχει επαρκής λόγος για την ύπαρξη των παραπάνω. 

Το σκηνικό είναι καταπληκτικό, το ισπανικό χωριό που πολιορκείται από κουρτίνες βροχής είναι τόσο επιτυχημένο στην οπτικοποίησή του που ακόμα και ο ίδιος ο Λάβκραφτ αν το έβλεπε ίσως και να ζήλευε. Οι ερμηνείες είναι μέτριες προς καλές, η δράση πολλή και ο ρυθμός κυλά καταιγιστικά χωρίς να αφήνει το παραμικρό περιθώριο στον θεατή για να βαρεθεί. Οι τρομοσκηνές είναι δυνατές, ζουμερές όσο πρέπει και επειδή έχουν γίνει με χρήση make up effects, αντέχουν με απρόσμενη αξιοπρέπεια στο πέρασμα των χρόνων. 

Φυσικά δεν γίνεται να παραλείψουμε τα αρνητικά στοιχεία. Οι σκηνές που στήθηκαν με γραφικά υπολογιστή πλέον μαρτυρούν με πολύ άσχημο τρόπο την ηλικία τους. Η ροπή προς την b-movie αισθητική γίνεται ιδιαίτερα δυνατή καθώς η ταινία φτάνει στο τέλος της και αυτό μπορεί να απωθήσει πολλούς θεατές. Επιπλέον, βλέποντάς την με ένα πιο "ώριμο" μάτι, δεδομένου ότι έτσι κι αλλιώς είναι μια πολύ ελεύθερη απόδοση των κλασικών κειμένων του Λάβκραφτ, σκέφτομαι ότι θα μπορούσε να είναι πιο πρωτότυπη και ανατρεπτική. Ως έχει, οι μυημένοι στον Λάβκραφτ πάνω κάτω ξέρουν από την αρχή τι θα δουν. 

Συνοψίζοντας: το Dagon δεν είναι για όλους, αλλά κάθε ένας εκεί έξω που να έχει γοητευτεί από τον Χ.Φ.Λάβκραφτ και την ιδιαίτερη μυθολογία του, επιβάλλεται να την δει. Παρά τις παρεκκλίσεις από τα πρωτότυπα κείμενα και την b-movie αισθητική, παραμένει μέχρι σήμερα η πιο ολοκληρωμένη και εντυπωσιακή απόδοση στη μεγάλη οθόνη του έργου του μεγάλου συγγραφέα. Cthulhu Fhtagn!

Πέμπτη, 7 Μαΐου 2015

The Village (Σκοτεινό Χωριό) - 2004

Ανησυχητικά φαινόμενα κάνουν τους κατοίκους μιας μικρής απομονωμένης κοινωνίας να πιστεύουν ότι η εκεχειρία που έχουν με εχθρικά πλάσματα του δάσους φτάνει στο τέλος της. Τότε, μια επείγουσα ανάγκη κάνει αναγκαία μια ακόμα, πιο σοβαρή από κάθε άλλη φορά, παράβαση των κανόνων: κάποιος πρέπει να διασχίσει την απαγορευμένη περιοχή γύρω από το χωριό για να σώσει μια ζωή...


Κάτι με έπιασε και ξέθαψα τα παλιά μου dvd και τα βλέπω στη σειρά, με αποτέλεσμα να απολαύσω εκ νέου κάποιες υπέροχες ταινίες που δεν συνειδητοποιούσα πόσο μου είχα λείψει. Μια από αυτές είναι και το The Village, μακράν η πιο αδικημένη ταινία του Shyamalan. Και ναι, η καριέρα και η φήμη του σκηνοθέτη ξέφτισε πιο γρήγορα και από βεγγαλικού, αλλά έχει φτιάξει τουλάχιστον τρεις ταινίες που είναι από πολύ καλές έως εξαιρετικές (sixth sense, unbreakable, the village) και τουλάχιστον μια που είναι από καλή έως αξιοπρεπής (signs). Το The Village καταποντίστηκε ακολουθώντας τη φήμη του δημιουργού του και αυτό ήταν μεγάλη αδικία. Οι λόγοι, για μένα, είναι οι εξής δυο:

α) πιο καλά να σου βγει το μάτι, παρά το όνομα. Μέχρι το 2004 ο Shyamalan είχε προλάβει να βγάλει πατάτες περιωπής και ήταν ήδη περιβόητος ως ο σκηνοθέτης που το αστέρι του έδυε πιο γρήγορα από κάθε άλλο (χολυγουντιανό) συνάδερφό του

β) το The Village, για καθαρά εμπορικούς λόγους, πλασαρίστηκε ως θρίλερ, ίσως για να καρπωθεί κάτι από την φήμη της "Έκτης Αίσθησης". Φυσικά, το Village κάθε άλλο παρά θρίλερ είναι (αν και έχει στοιχεία τρόμου) και αυτό εξόργισε το κοινό που ένιωσε εξαπατημένο. 

Τι είναι τελικά το The Village; (για όσους δεν το έχουν δει) Είναι μια βαθιά πρωτότυπη όσο και παράξενη ταινία. Είναι από της ταινίες που τελειώνουν με τέτοια ανατροπή που δεν πρέπει ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ να σας πουν τι γίνεται στο τέλος. Είναι μια δουλειά προσεγμένη σε πολλά, ΠΟΛΛΑ επίπεδα. Είναι ένα έργο πολύ χαμηλών τόνων, για αυτό και η δουλειά που έχει πέσει σε αυτό δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά και δεν πρόκειται να τραβήξει την προσοχή κοινού που είναι εθισμένο σε εκρήξεις και εφέ. 

Ναι, αργεί να πάρει μπρος. Τα πρώτα 15 λεπτά της ταινίας είναι τα πιο βαρετά, γιατί δεν συμβαίνει τίποτα, μόνο χτίζει πρόσωπα και εικόνες. Είναι αργό και έχει ίσως περισσότερους χαρακτήρες από όσους χρειαζόταν. Αλλά, παρά τα όποια ελαττώματά του, είναι μια θαυμάσια ταινία που τη συνιστώ σε όλους. 

Βαθμολογία: 8/10

Τετάρτη, 6 Μαΐου 2015

Dead Ringers (1988)

Δυο δίδυμοι και επιτυχημένοι επαγγελματικά γυναικολόγοι είναι ο ένας το απόλυτο συμπλήρωμα του άλλου και εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι είναι αδιαχώριστοι στα μάτια των άλλων, μέχρι που η σχέση τους κλυδωνίζεται εξαιτίας μιας γυναίκας.


Το στοιχείο του αλλόκοτου ξεδιπλώνεται σε όλο του το μεγαλείο σε αυτήν την (ίσως καλύτερη και σίγουρα πιο ολοκληρωμένη) ταινία του David Cronenberg. Ο άπειρος θεατής μπορεί να μην εντυπωσιαστεί αρκετά - όπως εγώ εξάλλου, στην εφηβεία μου, όπου είδα για πρώτη φορά αυτό το αριστούργημα. Όμως, αυτό είναι και το νόημα: η ταινία αυτή δεν φτιάχτηκε για να είναι εντυπωσιακή. Το παράξενο και το αλλόκοτο είναι εξαίσια υφασμένα σε κάθε της πλάνο, σε κάθε γραμμή διαλόγου, με τόσο επιδέξιο και διακριτικό τρόπο που χρειάζεται ένα πιο "έμπειρο" μάτι για να την κατανοήσει καλύτερα και για αυτό το λόγο, έχει το πλεονέκτημα να γίνεται καλύτερη κάθε φορά που την ξαναβλέπεις. 

Αν και δεν είναι, λοιπόν, φτιαγμένη για να ξεσηκώσει επιφωνήματα τύπου "ουάου" εντούτοις έχει στιγμές ανθολογίας. Ποιος ξεχνά τη σκηνή του εφιάλτη με τους πρωταγωνιστές του ερωτικού τριγώνου, στον οποίο απεικονίζεται με τον πλέον γλαφυρό τρόπο ο ρόλος της γυναίκας στη σχέση των δυο αδερφών; Στις ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ σκηνές με τα ειδικά φτιαγμένα εργαλεία για εξέταση μεταλλαγμένων γυναικών; 

Φυσικά, ο Jeremy Irons είναι εκπληκτικός, παίζοντας τους δυο μάλλον καλύτερους ρόλους της καριέρας του. Βασισμένο στο μυθιστόρημα "Twins", το Dead Ringers είναι ένα απαιτητικό αριστούργημα, μια από τις πιο κλασικές ταινίες του σινεμά του παράδοξου. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε κάθε θεατή. 

Stephen King's IT (Το Αυτό - 1990)

Το 1960, μια παρέα παραμελημένων παιδιών πολέμησαν και νίκησαν μια υπερφυσική οντότητα που λυμαινόταν την πόλη τους. Τριάντα χρόνια μετά, το πλάσμα επιστρέφει και οι πλέον ενήλικες φίλοι ξαναενώνονται για μια τελευταία μάχη...


Εντάξει. Λίγοι από εσάς φαντάζομαι δεν ξέρετε το θρυλικό ΑΥΤΟ, που είναι ίσως αποκλειστικά  υπεύθυνο για την παγκόσμια φοβία για τους κλόουν. Προσωπικά, πιστεύω ακόμα ότι οι κλόουν είναι ... εμ... πώς να το θέσω με λεπτότητα, επιστημονικότητα και ευγένεια;... ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΣΠΕΡΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ και γενικά μέχρι σήμερα με φρικάρουν όσο τίποτε άλλο. Επιπλέον, όλοι σας φαντάζομαι γνωρίζεται ότι είναι μεταφορά από το ομώνυμο θρυλικό μυθιστόρημα του Stephen King. Αυτό που πολύς κόσμος δεν ξέρει, είναι ότι το IT είναι ουσιαστικά μίνι σειρά της τηλεόρασης και στη συνέχεια κόλλησαν τα επεισόδια μεταξύ τους για να το πλασάρουν σαν ταινία με τη μαμούθ -διάρκεια των 192 λεπτών. 

Επίσης, για όσους δεν το έχουν δει,  αξίζει να ειπωθεί ότι το ΑΥΤΟ είναι μια αρκετά άξια μεταφορά του μυθιστορήματος. Έχοντας αφαιρέσει τα πολλά λίπη και με την ΚΟΡΥΦΑΙΑ ερμηνεία του Tim Curry, την καλύτερη της καριέρας του, στον ρόλο του δαιμονικού κλόουν Pennywise, οι χαρακτήρες είναι συμπαθείς και παρά τη διάρκειά της, η πλοκή ρέει και δεν κάνει ποτέ κοιλιά ούτε αφήνει το παραμικρό περιθώριο στον θεατή για να βαρεθεί. 

Το ΑΥΤΟ πάσχει από αυτό που έπασχαν σχεδόν όλες οι τηλεοπτικές σειρές της εποχής: casting, ερμηνείες και λογοκρισία. Οι επιλογές των ηθοποιών για τους ρόλους θα μπορούσαν σαφέστατα να είναι καλύτερες, όπως και οι ερμηνείες. Η σκηνοθεσία είναι βαρετή με σαφείς τις τηλεοπτικές καταβολές της. Μεγάλο θέμα είναι και η λογοκρισία. Προκειμένου να μεταφερθεί στην τηλεόραση, όλες οι σκηνές βίας πέρασαν από αυστηρό κόσκινο με αποτέλεσμα... βασικά να απουσιάζουν. Μένουν πολλά κοντινά πλάνα του Tim Curry με αυτά τα κιτρινοπράσινα δαιμονικά δόντια (που όμως είναι πολύ τρομακτικότερα από σχεδόν οτιδήποτε μπορεί να δείξει μια συμβατική μοντέρνα ταινία τρόμου) και αμέτρητες σκηνές όπου κατακόκκινο, κάργα ψεύτικο αίμα σκάει στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών. 

Τέλος, μεγαλύτερο φάουλ είναι η ιστορικά κακή σκηνή του φινάλε με την ψεύτικη γιγάντια αράχνη, που αδικεί την μέχρι τώρα καλή δουλειά. 

Συνοψίζοντας: παρά τα ελαττώματά του, το ΑΥΤΟ πετυχαίνει τον στόχο του. Αφενός, να είναι μια καλή μεταφορά ενός πολύ καλού μυθιστορήματος τρόμου. Αφετέρου, να μιλήσει για τα θέματα που απασχολούσαν τον συγγραφέα: τους παιδικούς φόβους, τη φιλία, την ανθρωπιά και τις δοκιμασίες που περνάνε με το πέρασμα του χρόνου. Για αυτό και μόνο, αξίζει μια ακόμα επίσκεψη σε αυτή την ταινία από τον παλιό θεατή και μια νέα γνωριμία της σε καινούριους.