Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2015

Ημερολόγιον Καταστρώματος (μέρος δεύτερο)

Είδες; Αν έχεις τα άπειρα στο κεφάλι σου, ξεχνάς να γράψεις τα μισά (και βάλε) από τα σημαντικά. Έχουμε και λέμε.

1) αυτό το ΣΚ, το έκθεμά μου θα βρίσκεται στη μεγάλη AthensCon, στην έκθεση V for Versatility. Θα προσπαθήσω κι εγώ να είμαι εκεί, αλλά χλωμό, καθώς συμπίπτει με το λογοτεχνικό εργαστήρι της ΑΛΕΦ.


(τι είναι αυτό το πράμα ρωτάτε; Ένα διήγημα -τα Εγκλήματα στη Μητρόπολη από το μεσονυκτικό- γραμμένο στο χέρι, πάνω στη μάσκα του Guy Fawkes)

2) θυμίζω ότι το Μεσονυκτικό μπορείτε να το παραγγείλετε από οπουδήποτε και ετοιμοπαράδοτο υπάρχει στην ΟΣΤΡΙΑ (νέα διεύθυνση, Χέυδεν και Πατησίων γωνία) και στο Comicon Shop (Σόλωνος 128)


3) τέλος, το Μεσονυκτικό... εξαντλήθηκε! Από Παρασκευή, η νέα, Δεύτερη έκδοση (με γιορταστική κορδελίτσα!)


Dark Places (Σκοτεινοί Τόποι)

Η μόνη επιζών από τη σφαγή της οικογένειάς της, πολλά χρόνια μετά, επιστρέφει με σκοπό να εξιχνιάσει το μυστήριο. 


Κάποιες ταινίες απλά κουβαλάνε έναν μανδύα... "ποιότητας", ρε παιδί μου. Δεν το δείχνουν απλά, το φωνάζουν από μακριά. πχ, το Dark Places. Από το ομώνυμο βιβλίο της Gillian Flynn, που αυτή τη στιγμή είναι ό,τι πιο καυτό παγκοσμίως σε συγγραφέα αστυνομικού θρίλερ. Με τη θεά Charlise Theron στον πρωταγωνιστικό ρόλο (αλλά και στην παραγωγή) και ένα -μαντέψτε- ποιοτικό υποστηρικτικό επιτελείο. 

Και, ναι, αν μη τι άλλο, το Dark Places έχει δυνατά στοιχεία. Πέραν του "πέντιγκρι". Η ιστορία είναι στιβαρή (αν και οι μαζικές συμπτώσεις του τέλους μου φάνηκαν τραβηγμένες απ' τ' αυτιά) και αρκούντως πρωτότυπη, παρότι παίζει με ένα κλισέ θέμα. Οι ερμηνείες είναι δυνατές, με την (σχεδόν αγνώριστη εδώ) Charlize να ζωντανεύει επιτυχημένα την άχαρη και στερημένη θηλυκότητας πρωταγωνίστρια. Η ατμόσφαιρα είναι πηχτή, τόσο που την κόβεις με μαχαίρι... 

...αλλά είναι τόσο, μα τόσο αργό! Πόσο αργό ρωτάτε; Θυμάστε το Zodiac του Fincher? ε, είναι ΑΚΟΜΑ πιο αργό! Η μονοτονία -που πολλαπλασιάζεται εξαιτίας των μουντών χρωμάτων και της στατικής, αδιάφορης σκηνοθεσίας- από ένα σημείο και μετά κυριαρχεί, και το μάτι (ειδικά αν είσαι και λιγάκι κουρασμένος) με δυσκολία μένει ανοιχτό. Η διάρκεια της ταινίας είναι πολύ μεγαλύτερη απ' όσο χρειαζόταν, καθώς είναι φορτωμένη με ενδιαφέροντες μεν, άχρηστους δε χαρακτήρες (που χρησιμεύουν σαν red herrings) και το όλο ξετύλιγμα του μυστηρίου γίνεται με... πώς να το πω, "στημένο" τρόπο. Δηλαδή, πράγματα που η πρωταγωνίστρια ήδη τα ξέρει, ξεφουρνίζονται στο τέλος αντί στην αρχή, χωρίς λόγο, απλά για να μείνει στην άγνοια ο θεατής. 

Τελικά, το φινάλε έρχεται αργά και έχοντας κουράσει τον θεατή, επομένως, για τους περισσότερους μάλλον περνάει στο ντούκου. Κλασική περίπτωση που οι "ποιοτικές" περγαμηνές δεν αρκούν για να δώσουν μια δυνατή δουλειά. Πρέπει και να υπάρχει και λιγάκι κρέας στα κόκαλα της ιστορίας, να συμβαίνει κάτι που να κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο. Ωραία τα ψυχογραφήματα και οι Φροϋδικοί χαρακτήρες, αλλά αν δεν έχεις και κάτι να πεις, σε τελική ανάλυση είναι αχρείαστα. 

Βαθμολογία: επιεικώς 6/10

Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2015

DeathGasm

Νεαροί κοινωνικά απομονωμένοι μεταλάδες σχηματίζουν μια μπάντα. Πέφτουν πάνω σε ένα απαγορευμένο τραγούδι που στις νότες του κρύβονται επικλήσεις δαιμόνων. Ασφαλώς, ακολουθεί το χάος...


Έπεσε πολύ hype με την περίπτωση του Deathgasm. Πολύς κόσμος ευαγγελίζεται μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Η Καμαριέρα δεν θα μπορούσε παρά να ερευνήσει ενδελεχώς το φαινόμενο. 

Λοιπόν... τι είναι το Deathgasm? Η σύντομη απάντηση είναι: μια indie μαύρη κωμωδία τρόμου, στα χνάρια ταινιών τύπου Shaun of the Dead. Επιπλέον, είναι η ιδανική ταινία αν είσαι ή κάποτε υπήρξες ένας από τους ανθρωπότυπους που περιγράφονται μέσα. Αν μη τι άλλο, η ταινία έχει πολύ σαφές target group. Γεγονός που αποτελεί το μεγαλύτερο προσόν και ταυτόχρονα την αχίλλειο πτέρνα της. 

Προσόν γιατί: είπαμε, αν είσαι ή κάποτε υπήρξες σε αυτή τη φάση, θα το γλεντήσεις. Τα αστεία και οι αναφορές είναι αμέτρητα και οι φίλοι της κουλτούρας θα τα ανιχνεύσουν άνετα και θα τα απολαύσουν. Το gore τρέχει αβίαστα, η καγκουριά και η καφρίλα ξεχειλίζει, οι σκληρές μουσικές τα σπάνε, οι χαρακτήρες είναι σπαρταριστοί. 

Αχίλλειος πτέρνα γιατί: όλος ο υπόλοιπος κόσμος απλά θα αγνοήσει (σχεδόν) όλα τα παραπάνω καλά. Και θα μείνει με μια κακογυρισμένη παραγωγή, που το ταπεινό της καταγωγής της βγάζει μάτι. Η ηθοποιία είναι ερασιτεχνική, η σκηνοθεσία ανύπαρκτη και το όλο εγχείρημα απλά προσπαθεί να αντιγράψει το αμίμητο Demons του θεού Lamberto Bava. Το χιούμορ είναι σαχλό και άκυρο (αν δεν έχεις τις γνώσεις και τα ερεθίσματα για να το κατανοήσεις) και πολύ απλά, ΣΑΝ ΤΑΙΝΙΑ ΤΡΟΜΟΥ ΔΕΝ ΣΤΕΚΕΙ. Οι τρομοσκηνές είναι κακοφτιαγμένες, τετριμμένες (copy paste από το Braindead και άλλες παρόμοιες ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ cult και αξιόλογες ταινίες του είδους) και επαναλαμβανόμενες (έχασα το μέτρημα πόσες φορές δείχνει κόσμο να ξερνά αίμα από κάθε του... οπή)

Επιπλέον, το σενάριο -αν και προσπαθεί να πρωτοτυπήσει- παραμένει προβλεπόμενο, με τις ανατροπές του να φαίνονται στο έμπειρο μάτι από μακριά. Οι καρικατούρες χαρακτήρων δεν επιτρέπουν την παραμικρή ταύτιση του αναγνώστη και συνεπώς δεν του κινούν το ενδιαφέρον -πόσο μάλλον την αγωνία- για την τύχη τους. 

Τι απομένει; Για μένα, μια στεναχώρια. Που δεν μπορώ πλέον να απολαύσω ταινίες όπως αυτή. Πείτε με κωλόγερο, πείτε με πουλημένο και συμβιβασμένο (οι πιο φανατισμένοι από εσάς). Αλλά πλέον δεν μπορώ να συγχωρήσω μια τόσο μέτρια (έως κακή) ταινία, ούτε και να διασκεδάσω μόνο και μόνο εξαιτίας της νοσταλγίας σε ένα παρελθόν που -για μένα τουλάχιστον- είναι αυτό ακριβώς: παρελθόν. 

Βαθμολογία: για το κοινό της 8/10
για οποιονδήποτε άλλο θεατή: 4/10

Ημερολόγιο Καταστρώματος

Εντάξει, δεν χρειάζεται να μου το πείτε... χρόνια και ζαμάνια. Από πού να αρχίσω και από πού να τελειώσω;

α) Λοιπόν. Πουθενά δεν περνάς τόσο καλά όσο στη Θεσσαλονίκη. Πουθενά δεν τρως τόσο καλά όσο στη Θεσσαλονίκη. Και κυρίως... πουθενά δεν ερωτεύεσαι με τον ίδιο τρόπο όπως στη Θεσσαλονίκη! Η Θεσσαλονίκη είναι λατρεία και για άλλη μια φορά δεν μας απογοήτευσε... απεναντίας! Η παρουσίαση του Μεσονυκτικού ήταν σούπερ, με κάποιους καινούριους φίλους, πολλούς παλιούς και τις οικογένειές τους να δίνουν το δυναμικό παρών. Αν μη τι άλλο, ήταν η πιο συναισθηματικά φορτισμένη παρουσίαση που έχω κάνει μέχρι τώρα. Οφείλω πολλά ευχαριστώ στον καλό μου φίλο, Κώστα Ρόσμπογλου, που ήταν και ομιλητής, για την εξαιρετική παρουσία του, στον Νίκο Τσιάβο του Game Inn για την ζεστή φιλοξενία και σε όλους όσους τίμησαν εμάς και αυτό το μικρό πράσινο βιβλιαράκι. 





β) το διήγημά μου "Χίλια Πρόσωπα" πήρε δεύτερο βραβείο στην κατηγορία ΤΡΟΜΟΣ στο φετινό FantastiCon. Συγχαρητήρια πολλά οφείλω στην οργανωτική επιτροπή, για την ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ δουλειά τους που χάρισε σε όλους τους φίλους του Φανταστικού ένα μαγικό διήμερο. Και εις ανώτερα, παιδιά! Όσον αφορά το ίδιο το διήγημα, με αλλαγμένο τίτλο, θα το βρείτε σε λίγους μήνες σε μορφή-έκπληξη. Ετοιμάζονται πολλά και ωραία και με το ζόρι μπορώ να συγκρατήσω τον ενθουσιασμό μου. Δεν μιλάω άλλο λοιπόν (πιστέψτε με, μου είναι ΠΟΛΥ δύσκολο) για αυτό το θέμα, μέχρι νεωτέρας... όμως, μιλάμε για κάτι πολύ σπέσιαλ και δυνατό! 

γ) ...του οποίου προπομπός θα είναι κάτι εξίσου σπέσιαλ και δυνατό, μια συνεργασία με έναν εξαιρετικά ταλαντούχο καλλιτέχνη, σε έναν οίκο που διακρίνεται για το μεράκι του και την αγάπη για το φανταστικό και τους Έλληνες δημιουργούς. Περισσότερα σύντομα! Stay Tuned!

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2015

Μεσονυκτικό: μια κριτική

Μια κριτική για το Μεσονυκτικό, από τη φίλη και συγγραφέα, Ειρήνη Μαντά:



Post-horror.Δηλαδή, μετατρόμος. Αυτός ο νεολογισμός γεννήθηκε στο κεφάλι του Περικλή Μποζινάκη (δεν είχαμε καταλήξει αν το είχαμε ξανακούσει κάπου) ένα ζοφερό απόγευμα που όλοι είχαμε φέρει ιστορίες να του διαβάσουμε, άλλος hilarious, άλλος σκέτο τρόμο, άλλος παραμυθάκια με καρύκευμα διαστροφής και άλλος, μαντέψτε ποιός, ένα οικοδόμημα τρόμου.


Αν το Μεσονυκτικό είναι μετατρόμος;
Είναι, μα και παράλληλα είναι τρόμος μιας παλιότερης εποχής. Εκείνης που ο συγγραφέας έχτιζε λέξη τη λέξη την ατμόσφαιρά του και οδηγούσε στο κέντρο του λαβύρινθου τον αναγνώστη, με τα μάτια του δεμένα, βήμα το βήμα.
Και μετά απλώς του έλυνε τα μάτια. Αφήνοντάς τον μονάχο στο προαναφερθέν οικοδόμημα.

Παραπάνω έγινε ένα σχόλιο, τι είδος θα μπορούσε να ήταν αυτού του είδος ο τρόμος αν δεν ήταν τρόμος. Μετατρόμος, λοιπόν.
Ψηφιδωτό, θα το έλεγα εγώ, χαρακτηρίζοντας κυρίως την τεχνική παραγωγής του.
Αν θυμίζει ο Λαγκώνας Περικλή Μποζινάκη;
Πιθανώς, αλλά ήταν πολύ γόνιμο έδαφος και από μόνος του ώστε να πιάσει αυτός ο σπόρος.

Μου αρέσει να χτίζει κάποιος την ατμόσφαιρά του λέξη τη λέξη. Δεν είναι κάτι που θα ήθελα να κάνω (πια) και το καταλαβαίνω ότι πολλούς μπορεί να τους ξενίζει. Ή, το ότι δεν υπάρχουν διάλογοι (επειδή το οικοδόμημα που λέγαμε λίγο πιο πριν το χτίζει ο συγγραφέας, ουπς, χωρίς παράθυρα. Οι διάλογοι είναι παράθυρα για ένα κείμενο και για έναν αναγνώστη, του επιτρέπουν να αναπνέει). Αλλά πρόκειται για εξ' ολοκλήρου συνειδητή επιλογή, θα την ονόμαζα μάλλον τεχνική, και πιστεύω πως ο Λαγκώνας είναι πολύ κοντά στο να δημιουργήσει το προσωπικό του στυλ και τον κύκλο του που θα ανοίγει μια ιστορία του και θα ξέρει ότι τώρα θα διαβάσει Λαγκώνα.

Δάβασα το Μεσονυκτικό μέρα μεσημέρι και με ανατρίχιασε κατά τόπους.
Το Γέλιο της Γάτας, ακόμη με κυνηγάει. Μόλις πήρα είδηση τι έπαιζε, είπα κοίτα να δεις τι έγραψε ο :diablo: ο γιατρός. Και το κοίτα να δεις τι έγραψε ο οποιοσδήποτε, είναι μία φράση που λέω πάρα, μα πάρα πολύ σπάνια.
Άλλες αγάπες από το βιβλίο: Εγκλήματα στη Μητρόπολη, Χρυσαλίδα, Η διαθήκη του Χ.Φ.Λ. (διότι κάποια πράγματα σε στοιχειώνουν για πάντα.)

Συνοψίζοντας, το βιβλίο είναι πολύ καλό στο είδος του, και το αλλά που ακολουθεί δεν αφορά στον συγγραφέα αλλά στον αναγνώστη. Μην το διαβάσετε απρόσεκτοι, μην το διαβάσετε ανυποψίαστοι. Είτε που δεν θα καταλάβετε τι διαβάζετε είτε που θα σας καταβάλει, σαν άγνωστος και πεισματάρης δαίμονας.

Μπράβο, Γιώργο, και καλή συνέχεια εύχομαι!

...και εγώ ευχαριστώ πολύ, Ειρήνη, και εύχομαι καλοτάξιδο το Δάσος με τα Πέπλα! (και εσείς αναμείνατε προσεχώς κριτική στο τελευταίο βιβλίο της Ειρήνης!)

Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2015

Tinker, tailor, soldier, spy (Και ο Κλήρος έπεσε στον Σμάιλι - 2011)

Στο αποκορύφωμα του ψυχρού πολέμου, ο βετεράνος George Smiley επιστρέφει από την συνταξιοδότηση για να εντοπίσει έναν πράκτορα εντός της βρετανικής μυστικής υπηρεσίας. 



Φυσικά, βασίζεται στο κλασικό μυθιστόρημα του John LeCarre. Το βιβλίο έχει μεταφερθεί και στο παρελθόν στην οθόνη, σαν μίνι τηλεοπτική σειρά, με πρωταγωνιστή τον τεράστιο Sir Alec Guiness. Εδώ (ακόμα απορώ πώς δεν είχα δει μέχρι τώρα αυτό το διαμάντι) πρωταγωνιστεί στον ομώνυμο ρόλο ο Gary Oldman, στη μακράν καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του, που ήταν και η μοναδική που του απέφερε oscar. Και πρόκειται για μια εξαιρετική, αλλά αργή και δύσκολη στην κατανόησή της ταινία, που θα ανταμείψει τον παρατηρητικό θεατή. 

Οφείλω να ομολογήσω ότι και μόνο το γεγονός ότι κατάφεραν να συμπυκνώσουν το "τούβλο" βιβλίο σε μόλις δυο ώρες ταινία, πρέπει να είναι άθλος από μόνος του. Και εντάξει πολλά τούβλα έχουν γίνει ταινίες και σε λιγότερο απαιτούμενο χρόνο και λιγότερο "τραυματισμένα" από τη μεταφορά. Αλλά δώστε βάση σε τι είδους βιβλίο μιλάμε, έτσι; Δεν είναι μια εξτραβαγκάνζα εικονών και εκρήξεων τύπου Χάρυ Πότερ, όπου εκατοντάδες σελίδες αποδίδονται αβίαστα σε λίγα κινηματογραφικά πλάνα. Μιλάμε για ένα δύσκολο και βαθιά εγκεφαλικό βιβλίο, με πλοκή που έχει άπειρες ιστορικές, κοινωνικές και ανθρώπινες προεκτάσεις, πέραν της αμιγώς "κατασκοπευτικής". 

Και τι κατασκοπευτικό... βασικά, ό,τι ξέρεις από spy movies, απλά ξέχνα το. Το Tinker... είναι αργό, με λίγους, λιτούς διαλόγους και τα άπειρα που ΔΕΝ λέγονται (που εδώ είναι και η ουσία του θέματος) αποδίδονται με ένα παγωμένο βλέμμα μέσα από τα διπλοεστιακά γυαλιά-πατομπούκαλα του George Smiley. Ενός γέρου, γκρίζου, σχεδόν απωθητικού ανθρώπου, μίζερου και απατημένου από τη γυναίκα του. Που δε διστάζει να συμπεριλάβει φίλους και συνεργάτες στις δολοπλοκίες του, να εξαπατήσει, να εκμεταλλευτεί. Και που -για όλους τους παραπάνω λόγους- είναι ο καλύτερος για τη δουλειά που έχει αναλάβει να φέρει σε πέρας. 

Ένα εντυπωσιακό cast παρελαύνει από την οθόνη, με τους Colin Firth και Benedict Cumberbatch μπροστάρηδες. Οι ερμηνείες είναι όλες εξαιρετικές, η σκηνοθεσία έχει μια ατμόσφαιρα υπνωτιστική και ταυτόχρονα (εξαιτίας των απρόσμενων πλάνων μέσα από αντικείμενα, παράθυρα, μακρινές όψεις σπιτιών κλπ) μια αίσθηση ότι ο θεατής κρυφοβλέπει τα όσα διαδραματίζονται, γεγονός που κλειδώνει εξαιρετικά με το θέμα της ταινίας. Απλά, η πολυπλοκότητα του σεναρίου -και το πώς άλλα πράγματα περνιούνται βιαστικά, μονολεκτικά, χωρίς να εξηγούνται- της έχει στοιχίσει σε θεατές. Και είναι κρίμα, γιατί είναι αληθινά εξαιρετική. 

Το Tinker, tailor... εξακολουθεί, παρά τα χρόνια που πέρασαν από την έκδοση του βιβλίου και τις προηγούμενες μετενσαρκώσεις του, να είναι μια εξαιρετικά πρωτότυπη, όσο και άρτια ταινία που όμως έχει απαιτητικό σενάριο και δύσκολο στην παρακολούθηση. Οι υπομονετικοί, θα την απολαύσουν. 

Βαθμολογία: 8/10

The Final Girls

H Max προσπαθεί να βάλει τη ζωή της σε μια σειρά μετά τον θάνατο της μητέρας της, μιας σχετικά αποτυχημένης ηθοποιού που έμελλε να γίνει γνωστή από έναν ασήμαντο ρόλο σε μια cult slasher ταινία τρόμου. Με ανεξήγητο τρόπο, το κορίτσι χάνεται στον κόσμο της ταινίας, όπου εκεί θα ξανασυναντήσει τη μητέρα της και θα πρέπει να αντιμετωπίσουν τον δολοφόνο για να επιβιώσουν...


Το Final Girls δεν είναι ακριβώς ταινία τρόμου. Θα έλεγα ότι είναι περισσότερο... κάτι σαν υβρίδιο μετατρόμου και κωμωδίας, όπου παίζει παιχνίδι με όλα τα στερεότυπα (αλλά και τον πολιτισμικό αντίκτυπο) των σλάσερ ταινιών της δεκαετίας του '80, όπως τα Friday the 13th, The Burning, Halloween κλπ. Και το εγχείρημα αυτό, αν και έχει ξαναγίνει (βασικά σε όλα τα Scream του Wes Craven αλλά και στο επίσης πανέξυπνο Behind the Mask:the Rise of Leslie Vernon) δεν παύει να είναι άρτια εκτελεσμένο, σε μια υπέροχη και αναπάντεχα "αγαπησιάρικη" μαύρη κωμωδία. 

Κατ' αρχήν οφείλω να δηλώσω κάτι: μετά από αυτή την ταινία, ΑΓΑΠΩ τη Malin Ackerman! Η υπέροχη αυτή Σουηδέζα δίνει ίσως τον καλύτερο ρόλο της καριέρας της και μέσα στα πρώτα καρέ της ταινίας σε έχει ψήσει 100% για τον ρόλο της. Εξαιτίας της (και μόνο) η ταινία κυλά νεράκι, αλλά και καταφέρνει να μαζέψει το απαραίτητο συναισθηματικό βάρος για να ανταπεξέλθει στο φινάλε. Η Taissa Farmiga (που τη γνωρίσαμε στα American Horror Story) είναι επίσης πολύ καλή, αλλά χάνει στη σύγκριση. Οι υπόλοιποι ρόλοι είναι εξίσου "αγαπησιάρικοι", με αποκορύφωμα τους... πρωταγωνιστές της "παλιάς" ταινίας, που ζωντανεύουν τις κλασικότερες καρικατούρες εφήβων στις ταινίες τρόμου της εποχής! Μιλάμε για επικά γέλια, τουλάχιστον για τους βετεράνους των ταινιών του είδους. 

Θα ήθελα να είναι σε σημεία πιο σκοτεινό, ειδικά όπου αφορά τον δολοφόνο (που είναι μια φτηνή απομίμηση του Jason Vorhees). Επιπλέον, σε αντίθεση με τις ταινίες που σατιρίζει, το The Final Girls είναι απρόσμενα συντηρητικό στο θέμα της βίας και των γυμνών σκηνών. Μεγαλύτερο μειονέκτημά του δε, η προβλεψιμότητα του τέλους (αν και μέχρι τότε, έχει περάσει όλα τα κλισέ του είδους από πριονοκορδέλα και τους έχει αλλάξει τα φώτα). Βέβαια, το ειδικό βάρος εδώ είναι αλλού. Στη νοσταλγία και στο συναίσθημα. Και, παρά την όποια γκρίνια μου, τελικά καλά κάνει. 

Το Final Girls είναι ένα ερωτικό γράμμα σε αυτή τη σχολή σκουπιδοταινιών της δεκαετίας του '80, που όμως τις αγάπησε πολύ το κοινό, παρά τα χιλιάδες ελαττώματά τους - ή ίσως και εξαιτίας αυτών. Και είναι ένας απρόσμενα συναισθηματικός και αγαπησιάρικος φόρος τιμής και νοσταλγίας, που έχει σαν αποτέλεσμα μια απολαυστικότατη μαύρη κωμωδία. Την συνιστώ σε κάθε φίλο των ταινιών τρόμου, ανεπιφύλακτα. 

Βαθμολογία: 8/10