Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2009

Νέο Campaign – Eberron: ο νέος είναι ωραίος!

Έχοντας τελειώσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το campaign μας, οι Mialee, Redgar & Tordek αποχώρησαν από το χωριό τους θριαμβευτές, έχοντας εξολοθρεύσει τον κακό κόκκινο δράκο Ashardalon που χρόνια τώρα τρομοκρατούσε την περιοχή. Ο δρόμος τους έφερε στην πόλη του Greyhawk όπου επρόκειτο και να βραβευτούνε για την ανδρεία που επέδειξαν, καθώς και για να τους απονεμηθούν τίτλοι ευγενείας από την Κυβερνούσα Ολιγαρχία της πόλης. Για αρκετό καιρό έπαιζε στο μυαλό μου το εξής δίλημμα – θα συνεχίσουμε τις περιπέτειες των ηρώων, η θα προχωρήσουμε σε κάτι τελείως καινούριο? Στην πρώτη περίπτωση, υλικό είχα ετοιμοπόλεμο και δυνατό. Expedition to the Ruins of Greyhawk. Είχα ήδη αρχίσει να το δουλεύω το σενάριο καθώς και ολοκληρώσει την πρώτη ανάγνωσή του. Από την άλλη, υπήρχε ένα νέο (σχετικά) campaign setting στο ράφι μου μαζί με 3 περιπέτειες που ακόμα δεν είχα προλάβει να τεστάρω. Μιλάμε για το Eberron campaign setting, και τις περιπέτειες Shadows of the Last War, Whispers of the Vampire's Blade και Grasp of the Emerald Claw.

Αποφάσισα το δεύτερο option μου, με αρκετό δυσταγμό μέσα μου. Ποτέ δεν είχα δει με ιδιαίτερα καλό μάτι το Eberron. Ανέκαθεν το θεωρούσα λιγουλάκι “παρδαλό” για τα γούστα μου. Είμαι fan των πιο παραδοσιακών grim low-magic fantasy campaigns. Δηλαδή καμιά σχέση με την επιλογή μου. Επικύρωσα την απόφασή μου με το σκεπτικό ότι θα αποτελούσε τόσο καινούρια πρόκληση για τους παίκτες μου, όσο και για μένα. Εξάλλου, τα παιδιά δεν είχαν εντρυφήσει πραγματικά στους κανόνες του παιχνιδιού. Παίζαμε μια πειραγμένη βερζιόν του Dungeons & Dragons 3rd Edition, με κύριο χαρακτηριστικό την απλοποίηση των κανόνων και την απαλοιφή όσων δεν ήταν ΠΟΛΥ σημαντικοί για το παιχνίδι μας. Το Eberron ήταν ευκαιρία να τους μάθω τους κανόνες στην πληρότητά τους, αφού είχαν ήδη φάει την πρώτη “κρυάδα”. Επιπλέον, θα είχαν τη δυνατότητα να φτιάξουν τους δικούς τους χαρακτήρες, ακριβώς όπως τους φαντάστηκαν, χωρίς να περιορίζονται από τους προκατασκευασμένους χαρακτήρες του προηγούμενού μας campaign. Και αν, στο κάτω κάτω, τα πράγματα δεν έβγαιναν τελικά όπως τα θέλαμε, μπορούσαμε να τραβήξουμε ένα άκυρο και να συνεχίσουμε το παλιό, επιτυχημένο campaign.

Το νέο μας party:
Αλέξανδρος (9 ετών) – Brutus, human barbarian
Γιάννης (11 ετών) – Bross, human fighter
Σοφία (“αγνώστων” ετών) - Milie, elf warmage

Λόγω του ότι η νέα ομάδα απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί ισορροπημένη, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του παιχνιδιού, υιοθέτησα τον κανόνα για τα reserve hit points που υπήρχε στο Unearthed Arcana. Ακόμα, έφτιαξα ένα δικό μου Ελληνικό character sheet, επειδή αντίστοιχο στο διαδίκτυο δεν υπήρχε πουθενά και δεν είχα όρεξη κάθε τρεις και λίγο να τρέχω να βγάζω φωτοτυπίες. Χώρια που δεν έχω καν το Ελληνικό Player's Handbook, αλλά ακόμα και αν το είχα, είναι γραμμένο στην Τρίτη Έκδοση των κανόνων του παιχνιδιού και όχι στην 3,5. Το Φύλλο Χαρακτήρα που έφτιαξα είναι πλήρες, φτιαγμένο για την 3,5 Edition και θα σας το χαρίσω σε μελλοντικό post.

Μετά από αυτή την προετοιμασία ξεκινήσαμε. Οι χαρακτήρες είναι όλοι από τη Cyre, που με το τέλος του Last War έχει καταστραφεί ολοσχερώς και μετονομασθεί σε Mournland. Τα τελευταία 4 χρόνια τελούσαν σε κάποιου είδους στρατιωτικής θητείας σε ένα φυλάκιο στα σύνορα της χώρας τους, χωρίς ωστόσο να έχουν ζήσει firsthand τον πόλεμο, ή να έχουν συμμετάσχει σε πραγματικές μάχες. Μετά το τέλος του πολέμου, όταν άρχισε η σταδιακή απομάκρυνση των στρατιωτικών δυνάμεων από τα πόστα τους, οι ήρωές μας ήταν από τους τελευταίους που αποσπάσθηκαν. Η γραφειοκρατική διαδικασία κράτησε κάποια χρόνια, και η αρχή του campaign βρίσκει τους χαρακτήρες στοιβαγμένους σαν κρέατα με όλους τους υπόλοιπους επαναπατρισθέντες στο lightning rail για τη Sharn. Χωρίς πατρίδα και συγγενείς (σκοτώθηκαν στην καταστροφή της Mournland), με μια ασήμαντη αμοιβή που έλαβαν με το πέρας της θητείας τους και με τον εξοπλισμό τους στα χέρια ξεκινούν για να χτίσουν τη ζωή τους από την αρχή.

Φυσική επιλογή για το ξεκίνημα της ιστορίας ήταν η περιπετειούλα The Forgotten Forge, που εσωκλείεται με το βασικό βιβλίο του Eberron. Απλή και μικρή σε διάρκεια (αν έχεις έτοιμους χαρακτήρες βγαίνει σε μισό session) ωστόσο φέρει σε πέρας το στόχο της, που είναι να γνωρίσει στους παίκτες το νέο κόσμο και να δώσει έμφαση στο ιδιαίτερο ύφος και στις διαφορές που τον κάνουν να ξεχωρίζει από όλα τα υπόλοιπα campaign settings. Πολύ καλογραμμένη, αν και σε κάποια σημεία δίνει υπερβολικά πολλά experience points στους χαρακτήρες. Οι δικοί μου ανέβηκαν στο 3ο level σε μόλις ένα απόγευμα!

Πρώτες εντυπώσεις – άριστες. Φρέσκο και ανανεωτικό, το Eberron δίνει περισσότερη προβολή στα στοιχεία που κάνουν το παιχνίδι πραγματικά ενδιαφέρον και ρίχνει ψιλοάκυρο σε όσα καθυστερούν την ιστορία και δυσχαιρένουν τη δράση. Θες να βρεθείς από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη, επειδή έτσι απαιτεί η ιστορία σου, χωρίς να χάσεις χρόνο για random encounters, distance measures, weather effects που επηρεάζουν την ταχύτητα και την ορατότητα, κλπ, κλπ? Κανένα πρόβλημα, απλώς σαλτάρεις πάνω στο Elemental Airship μαζί με μια συστατική επιστολή γραμμένη από τον φραγκάτο τύπο που σου έχει αναθέσει την αποστολή και voila! Ποιός κάθεται ακόμα και ασχολείται μετρώντας rations και μερίδες νερό για το δρόμο? Όχι πάντως εγώ. Εντάξει, στο Dark Sun θα μετρήσω, αλλά εκεί έχει σημασία, έτσι?

Χώρια που είναι κομμένο και ραμμένο στην 3rd Edition, την οποία καραγουστάρω. Ακολουθεί παράδειγμα. Από το 9ο επίπεδο, οι χαρακτήρες μπορούν να τηλεμεταφερθούν όπου θέλουν στον κόσμο, με το ξόρκι teleport. Σωστά? Σωστά. Αν συμπεριλάβεις και την πιθανότητα να αποκτήσουν ένα scroll of teleport, ένα τέτοιο ταξίδι μπορούν να κάνουν όσο βρίσκονται σε ακόμα χαμηλότερα επίπεδα. Ωστόσο, ο κάφρος βασιλιάς της Waterdeep, με τα απίστευτα δισεκατομμύρια χρυσά νομίσματα στα θησαυροφυλάκιά του, όταν θέλει να πάει από το μέρος Α, στο μέρος Β, πρέπει να ανέβει στο αλογάκι του και τσούκου τσούκου να πάει, μέσα από βροχές, καταιγίδες, λάσπες και σκατά, wandering monsters κλπ. Δηλαδή δε μπορεί να κάνει κάτι που έιναι ψιλοστάνταρ για μια ομάδα χαρακτήρων μετρίου επιπέδου. Μαλακία, έτσι? Όταν πεθαίνει ένας χαρακτήρας, η ομάδα θα κάνει τα πάντα για να βρει ένα τρόπο να τον αναστήσει. Και θα τα καταφέρει, ακόμα και αν είναι 2ου η τρίτου επιπέδου. Ωστόσο όταν πεθάνει (ή δολοφονηθεί, ή σκοτωθεί στον πόλεμο) ο Τάδε αξιωματούχος του Greyhawk, τότε δε μπορεί να βρεθεί ένας πούστης και 500 χρυσά νομίσματα για να του κάνει Raise Dead, αλλά όλοι λένε “τι κρίμα, έχουμε εθνικό πένθος”. Δεν είναι λίγο χαζό? Με λίγα λόγια, θέλω να πω ότι το Eberron, χτίζει ένα κόσμο με το δεδομένο ότι κάθε τι που είναι γραμμένο στα βιβλία του Dungeons & Dragons, υπάρχει στα αλήθεια. Είτε είναι ξόρκι, είτε μαγικό αντικείμενο, το σύμπαν εδώ είναι ραμμένο σαν κουστούμι πάνω στους κανόνες, ενώ με όλα τα άλλα settings γίνεται το ανάποδο. Πρέπει εσύ να ράψεις τους κανόνες του παιχνιδιού πάνω στο σύμπαν. Πράγμα που προκαλεί “τρύπες” στην ιστορία καθώς και τέτοιου είδους λογικά κενά. Αυτή η αλλαγή νοοτροπίας, ανακάλυψα ότι τη γουστάρω. Με εξιτάρει και ξυπνά στο μυαλό άπειρες προοπτικές.

Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι τα παιδιά το λάτρεψαν. Με τρομερό ενδιαφέρον κατάπιαν κάθε τροπή της ενδιαφέρουσας ιστορίας, τα περίεργα “ρομπότ” (Warforged), τους κτηνάνθρωπους (Shifters), τα ιπτάμενα πλοία, τους αιωρούμενους πύργους της πόλης, τα μαγεμένα τρένα και καράβια. Το τέλος της περιπέτειας μας βρήκε όλους κουρασμένους αλλά με ένα απίστευτο συναίσθημα ικανοποίησης και η ερώτησή μου για το αν θα ήθελαν να το σταματήσουμε εδώ και να επιστρέψουμε στην παλιά μας ιστορία, απαντήθηκε με ένα ομόφωνο “ΟΧΙ!”

Πολύ φλυάρισα, σταματώ εδώ. Σε επόμενο ποστ θα σας διηγηθώ τη συνέχεια των περιπετειών μας μέχρι το campaign μας να τελειώσει. Καλές μάχες!

Flags of our Fathers

Πόσο βαριά είναι τα κάκαλα αυτού του ανθρώπου? Ο Clint Eastwood εκτός από καλός ηθοποιός που έπαιξε σε ρόλους – πρότυπα της εποχής του, αποφάσισε στα γεράματα να γίνει σκηνοθέτης βεληνεκούς. Και πολύ καλά έκανε. Με την πείρα και το μεράκι του έβαλε τα γυαλιά σε πολλούς “σπουδαγμένους” του κλάδου και έφτιαξε ταινίες που ακόμα μας κάνουν να παραμιλάμε. Αριστουργήματα που μιλάνε κατευθείαν στην καρδιά και στο μυαλό. Ποτισμένα με άφθονη χολή, φαρμάκι απαισιοδοξίας για την ανθρώπινη σκατοφάρα, που όμως δε σε “ρίχνει” ψυχολογικά. Απεναντίας, με ένα μυστήριο, θαυματουργό τρόπο, το καθαρτήριο τέλος της ταινίας σε κάνει να νιώθεις τη διάθεσή σου ανεβασμένη και την ψυχή σου λίγο πιο καθαρή. Ένα από αυτά τα έργα του είναι και το Flags of our Fathers. Τι ταινιάρα! Με την αρωγή του Stephen Spielberg στα οικονομικά αλλά και στα οπτικά εφφέ μας δίνει μια υπερπαραγωγή που κάνει όλες τις άλλες ταινίες του είδους να φαντάζουν λες και γυρίστηκαν σε... γκαράζ. Το δυνατό σημείο ωστόσο της ταινίας δεν έγκειται στην τέχνη με την οποία σου χαϊδεύει το μάτι. Είναι το στόρυ.

Και τι στόρυ! Ζόρικο, δύστροπο, πρωτότυπο. Σχεδόν αδύνατο να μετατραπεί σε ταινία από τους περισσότερους από τους πιο ελεγκάντ συναδέρφους του. Θάφτηκε διακριτικά, αλλά αμετάκλητα από τους Αμερικανούς, μαζί με το δίδυμο “αδερφάκι” του, το Letters from Iwo Jima (Άλλο αριστούργημα). Όπως λέει ο Hannibal Lecter στην ταινία Hannibal του Ridley Scott:

“Ο κόσμος ποτέ δε θα εκφράσει δημόσια την δυσαρέσκειά του για τις ιδέες σου. Απλά... δε θα σε αφήσει ποτέ να προοδεύσεις στη ζωή σου... ”

Μέγιστη αλήθεια. Γιατί? Γιατί εδώ λέει τα αυτονόητα. Ότι δηλαδή ήρωες δεν υπάρχουν, δεν αποτελούν ξεχωριστή πάστα ανθρώπου. Οι ήρωες είναι ένα κατασκεύασμα που φτιάχνουμε με προορισμό ίδια χρήση, γιατί είμαστε κατά βάθος όλοι πρεζάκια και κάνουμε κρα για να βρούμε τη δόση μας. Η οποία δε χρειάζεται να είναι ένα φάρμακο. Ιδέες, θρησκείες κάθε λογής, εθνικά ιδανικά υπήρξαν στην ιστορία της ανθρωπότητας πολύ πιο εθιστικά και επικίνδυνα ναρκωτικά.

Όπως ο πρεζάκιας λατρεύει τη δόση του, έτσι και εμείς λατρεύουμε τους ήρωές μας. Και μόλις τους καταλαλώσουμε με βουλημία, τους πετάμε εκεί που καταλήγει και η χρησιμοποιημένη σύριγγα του ναρκωμανούς – στα σκουπίδια. Και ξανά μανά, ψάχνουμε να βρούμε τη δόση μας από την αρχή. Καννιβαλίζοντας καινούριες ιδέες, άτομα, καταστάσεις. Ήρωες έγιναν όσοι τους έφερε η τύχη (ή η ατυχία τους) στο κατάλληλο μέρος, τη σωστή στιγμή. Τη στιγμή που άστραψαν τα φλας του φωτογράφου, τα φώτα της κοινωνικής αναγνώρισης. Γιατί κάτι πολύ μικρό, όπως μια φωτογραφία, μπορεί να σου κερδίσει ή να σου χάσει όλόκληρο πόλεμο. Επειδή δια(παρα)μορφώνει το λαϊκό συναίσθημα. Αυτό είναι το στόρυ της ταινίας. Σχετικά με την περίφημη φωτογραφία που δείχνει 6 Αμερικάνους στρατιώτες να υψώνουν τη σημαία του έθνους τους, σε ένα υψίπεδο, στο νησί Iwo Jima. Η οποία, μπορεί να μην ήταν στημένη όπως φημολογείται, αλλά παρόλα αυτά ήταν “μούφα”, για άλλους λόγους που μαθαίνουμε εδώ.

Ταινιάρα. Σκάλωμα. Τόσο από εικαστικής όσο και από καλλιτεχνικής άποψης το άτομο σπέρνει. Τα σέβη μου δάσκαλε. 5/5 βαθμολογία και λίγα του βάζω.

Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2009

Dungeons & Dragons 4th Edition Starter Set

Πάντοτε αγοράζω τα starter προϊόντα της Wizards of the Coast. Πιστεύω ότι έχουν υψηλότερο value for money, κοινώς τα αξίζουν τα λεφτά τους καλύτερα από ότι τα περισσότερα από τα υπόλοιπα πράγματα που πουλάει. Το συγκεκριμένο, ένα μπλέ χαρτονένιο κουτί, φιλοδοξεί να μας συστήσει και να κάνει όσο το δυνατή πιο εύκολη τη μύησή μας στην 4η έκδοση των κανόνων του Dungeons & Dragons. Δε θα μιλήσω για την αξία ή όχι της νέας έκδοσης των κανόνων του παιχνιδιού, αλλά θα περιοριστώ στο να σχολιάσω την αξία που έχει αυτό το προϊόν σαν εισαγωγικό πακέτο.

Το κουτί περιέχει 2 μικρά softcover βιβλία (για να είμαστε πιο ακριβείς, περισσότερο σαν συρραμένες μεταξύ τους σελίδες χαρακτηρίζονται) Το πρώτο, το πιο μικρό, αποτελεί ένα μίνι Player's Handbook με 5 έτοιμους χαρακτήρες προκειμένου να αρχίσετε το παιχνίδι κατευθείαν μετά το άνοιγμα του προϊόντος. Είναι ακριβώς το ίδιο φυλλάδιο που περιέχεται στην περιπέτεια Keep on the ShadowFell. Το δεύτερο, έχει ρόλο Dungeon Master's Guide & Monster Manual & μιας έτοιμης μικρής περιπέτειας. Επίσης περιέχονται μια χαρτονένια καρτέλα με “τάπες” ηρώων και διαφόρων τεράτων, καθώς και άλλες καρτέλες 2 με χάρτινα tiles για να φτιάξετε τα δικά σας μπουντρούμια. Το πακέτο κλείνει με ένα σακουλάκι που περιέχει 6 διαφορετικών ειδών ζάρια (d4, d6, d8, d10, d12, d20)
Όλα αυτά για την τιμή των 20 ευρώ φαντάζουν λίγα. Τα φυλλάδια είναι από λεπτό χαρτί που εύκολα σκίζεται. Η πλειονότητα του περιεχομένου τους (με εξαίρεση το αρκετά καλό Monster Manual) αποτελεί copy / paste από τα αντίστοιχα φυλλάδια του Keep on the Shadowfell. Η μικρή εισαγωγική περιπέτεια είναι ανάξια λόγου, ουσιαστικά αποτελείται από 3 δωμάτια που συνδέονται το ένα δίπλα στο άλλο στη σειρά και έχουν μέσα τέρατα. Υπάρχει πολύ καλύτερο υλικό εκεί έξω που δίδεται εντελώς δωρεάν, ακόμα και στο επίσημο site της εταιρίας. Οι 2 καρτέλες με tiles είναι λίγες, αν σκεφτείς ότι με 10 ευρώ μπορείς να αγοράσεις σχεδόν τις τριπλάσιες.

Η σύγκριση με παλιότερα εισαγωγικά προϊόντα της ίδιας εταιρίας (και καλύτερα να μη το συγκρίνουμε καν με τα αντίστοιχα της TSR γιατί τότε θα τραβάμε τα μαλλιά μας) είναι αναπόφευκτη, και αδικεί τούτο εδώ το μπλε κουτί. Κάποτε (όχι και τόσο παλιά, για πριν 3 χρόνια μιλάμε) με 30 ευρώ έπαιρνες 2 βιβλία (και όχι φυλλάδες) κανόνων, tiles ποιότητας board επιτραπέζιου παιχνιδιού (και όχι από απλό λουστραρισμένο χαρτόνι) και 16 πλαστικές μινιατούρες υψηλής ποιότητας. Αγεφύρωτο χάσμα η διαφορά.

Αν πιστέψει κανείς τα “παπαγαλάκια” που κυκλοφορούν εκεί έξω, η Wizards είναι καταχρεωμένη, θα εγκαταλείψει τις περισσότερες (σχεδόν όλες) σειρές προϊόντων που βγάζει και αλλάζει την κλίμακα των μινιατουρών της (θα τις μεγαλώσει στην ίδια κλίμακα που είναι αυτές του World of Warcraft Miniature Game) επειδή έχουν πιο χαμηλό κόστος παραγωγής (λόγω του ότι σαν μεγαλύτερες είναι πιο εύκολες και φτηνές στο βάψιμο) Ήδη αποχαιρετήσαμε επισήμως σαν ξεχωριστό παιχνίδι το D&D Miniatures. Ίσως το φτωχό περιεχόμενο του πακέτου να είναι απότοκο αυτής της οικονομικής κρίσης. Ίσως απλά οι άνθρωποι να έχουν καβούρια στις τσέπες. Όπως και να έχει, το πακετάκι αυτό δεν αξίζει τα φράγκα του, ειδικά αν σκοπεύετε να αγοράσετε το Keep on the Shadowfell, που είναι και πολύ πιο αξιόλογο. Αν θέλετε απελπισμένα τις τάπες των τεράτων (είναι ιδιαίτερα πρακτικές, ειδικά αν δεν παίζετε στο χώρο σας, αλλά σε φιλικά σπίτια) ή αν το βρείτε το internet σε πολύ χαμηλότερη τιμή, τότε το συζητάμε.

Keep on the ShadowFell

Η πρώτη περιπέτεια γραμμένη εξ ολοκλήρου στη νέα έκδοση των κανόνων του Dungeons & Dragons ήδη βρίσκεται εδώ και αρκετούς μήνες στα ράφια των καταστημάτων. Στην πάνω αριστερή γωνία θα δείτε να αναγράφεται ένα αγγλικό γράμμα και ένας αριθμός, σαν να αποτελούν ένα κωδικό. Σηματοδοτεί την επιστροφή στο παλίοτερο σύστημα κατάταξης των περιπετειών που δημοσίευε η TSR, όπου το γράμμα σήμαινε ότι οι περιπέτειες ανήκουν σε κοινή “φουρνιά” και ο αριθμός συμβόλιζε τη σειρά με την οποία πρέπει να παιχτούν. Nice touch, αλλά δίχως ιδιαίτερο νόημα, καθώς δεν υπάρχει στη νέα έκδοση κανόνων του παιχνιδιού σχεδόν τίποτα άλλο που να θυμίζει τις πιο παλιές “παραδοσιακές” εκδόσεις κανόνων του Dungeons & Dragons.

Πάμε παρακάτω. Το format των νέων περιπετειών έχει τη μορφή ενός χαρτονένιου φακέλου που περιέχει μέσα τα (συνήθως 2) βιβλία της περιπέτειας και κάποια (συνήθως 2) poster διπλής όψεως που αναπαριστούν δωμάτια στα οποία διαδραματίζονται κρίσιμα encounters. Η εισαγωγή αυτού του συστήματος έγινε με την περιπέτεια Shattered Gates of Slaughtergarde από την προηγούμενη έκδοση των κανόνων. Σαν ιδέα κρίνεται καλή, δεδομένου ότι η Wizards έχει πλέον απομακρυνθεί από το πλασάρισμα υλικού υπό μορφή box set, εκτός αν κάτι τέτοιο είναι αναπόφευκτο. Έξυπνο, δεδομένου ότι όσον αφορά τα ταχυδρομικά έξοδα αποστολής, ο τυλιγμένος με σελοφάν φάκελος φορολογείται χαμηλότερα επειδή θεωρείται βιβλίο, ενώ αντίστοιχα τα προϊόντα σε κουτί φορολογούνται πολύ ακριβότερα. Ωστόσο τα 27 ευρώ που στοιχίζει το πακέτο της περιπέτειας είναι πάρα πολλά, δεδομένου ότι δεν υπάρχει καθόλου campaign υλικό, ούτε κάτι άλλο που θα σου μείνει στο μέλλον, παρά μόνο η περιπέτεια με την οποία θα εξασφαλίσεις περίπου 3 μπαμπάτσικα sessions παιχνιδιού.

Όσον αφορά την περιπέτεια καθεαυτή τώρα, τα πράγματα είναι διφορούμενα. Αφενός είναι εξαιρετικά καλογραμμένη, κομμένη και ραμμένη για τις ανάγκες ατόμων που δεν έχουν ακόμα εντρυφίσει στη νέα έκδοση των κανόνων του παιχνιδιού. Σχεδόν κάθε encounter από τα περίπου 20 που περιέχει, είναι διαφορετικό από το άλλο και το καθένα περιέχει τουλάχιστον 1 με 2 επιπλέον προκλήσεις (πέρα από τη μάχη με τα τέρατα καθεαυτή) που ερεθίζουν τα εγκεφαλικά σου κύτταρα και όχι μόνο τον καρπό σου. Ειδικά το finale είναι αν μη τι άλλο θεαματικό, η τελευταία μάχη είναι παραπάνω από σίγουρο ότι θα μείνει χαραγμένη για πολύ καιρό στη μνήμη των παικτών σας.

Από την άλλη, η απουσία πραγματικού σεναρίου ίσως να αποθαρρύνει τους πιο λογοτεχνικούς τύπους από εσάς. Το όποιο μυστήριο γρήγορα ξεδιαλύνεται και ουσιαστικά το μόνο που απομένει είναι ένα προσεγμένο dungeon crawl στο οποίο οι παίκτες έχουν μοναδικό καθήκον να καθαρίσουν το οχυρό από τα διάφορά τέρατα που το χρημιμοποιούν ως λημέρι. Τα οποία είναι τόσο ανόμοια και άσχετα μεταξύ τους που ουσιαστικά στερούν από το dungeon ένα ομοιογενή χαρακτήρα και μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που θα το έκανε να ξεχωρίσει. Πολλά μάλιστα από αυτά δε συνάδουν καν με τη λογική του παιχνιδιού. Άντε να εξηγήσεις στους παίκτες σου τι δουλειά έχει ένα αμολυτό black pudding δίπλα στο δωμάτιο που κοιμούνται τα goblin, που βρίσκεται δίπλα σε ένα χώρο όπου βολοδέρνουν σκελετοί και ζόμπι, που βρίσκεται κολλητά με το δωμάτιο ενός δυνητικά φιλικού προς τους χαρακτήρες NPC.

Επιπλέον, η επιλογή του Shadowfell, σαν plane που συνορεύει με το οχυρό που εξερευνούν οι παίκτες, δεν ήταν και ό,τι καλύτερο. Βλέπετε, το shadowfell είναι ένα εντελώς καινούριο plane, από αυτά που φτιάχτηκαν για την ανανεωμένη κοσμολογία την 4ης Έκδοσης (ναι, μεταξύ άλλων έχουν αλλάξει τελείως το multiverse, οπότε όσα ξέρατε από το Planescape, καλύτερα να τα ξεχάσετε, αν σκοπεύετε να εντρυφήσετε στη 4th Edition) Το πρόβλημα έγκειται στο ότι η περιγραφή αυτού του πεδίου ύπαρξης δεν υπάρχει πουθενά μέσα στην περιπέτεια, παρά μόνο στα βασικά βιβλία του παιχνιδιού, τα οποία σημειωτέον δεν είχαν ακόμα βγει όταν αυτή δημοσιεύτηκε. Επομένως, τότε δεν υπήρχε τρόπος να εξηγήσεις με ακρίβεια στους παίκτες σου το τι ακριβώς συμβαίνει στο σενάριο και ποιά ήταν η πραγματική αιτία του κακού. Βέβαια, αυτό το πρόβλημα έχει πλέον ξεπεραστεί αφού τα βασικά βιβλία βρίσκονται εδώ και μήνες στα ράφια των καταστημάτων, ωστόσο δεν παύει να είναι λίγο “γκούφυ” σαν επιλογή για πρωτάρηδες παίκτες. Είναι λίγο σαν να βάζεις αρχάριους να παίξουν Planescape. Θα τη χάσουν τη μπάλα και με το δίκιο τους.

Σε τελική ανάλυση, η απόφαση είναι δική σας. Η τιμή των 27 ευρώ είναι τσουχτερή, αλλά μη ξεχνάτε ότι μέσα στο πακέτο υπάρχει η περιπέτεια, μια απλοποιημένη σύνοψη των νέων κανόνων και ένα μίνι Player's Handbook με 5 έτοιμους χαρακτήρες. Συν τα 2 διπλά πόστερ. Όσο να 'ναι παίρνεις αρκετό πράμα. Επιπλέον, η αγορά του σου εξασφαλίζει ότι δεν θα χρειαστείς να να σκάσεις ξεχωριστά για το εισαγωγικό πακέτο. Βλέπε και το αντίστοιχο ποστ. Η περιπέτεια είναι αρκετά καλογραμμένη, αλλά χωρίς ουσιαστικό σενάριο και ολίγον τι “προβλεπέ”. Ξέρετε τώρα, ξεκινάς πολεμώντας kobolds, goblins & hobgoblins, μετά περνάς στα bugbears και τελικά στους undead. Από την άλλη, όλες οι κλασικές περιπέτειες του είδους, έτσι δεν ήταν ανέκαθεν? Στο κάτω κάτω, τι σόι σενάριο είχαν τα Keep on the Borderlands, Temple of Elemental Evil, White Plume Mountain, Tomb of Horrors, η τριλογία Against the Giants? Τελείως σχηματικό, απλά για να υπάρχει. Οι περιπέτειες αυτές παρείχαν στον dungeon master & στους παίκτες κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες τοποθεσίες και καταστάσεις και ο καθένας μπορούσε να επεκτείνει, να φανταστεί, να τις χρησιμοποιήσει όσο έκρινε καλύτερα.αυτή η απλότητα ήταν και η ομορφιά τους. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει και τούτη εδώ η περιπέτεια, η οποία παρά τις όποιες ατέλειές της μπορεί να προσφέρει απλόχερα διασκέδαση και συναρπαστική εξερεύνηση.

Expedition to the Ruins of Greyhawk

Το Expedition to the Ruins of Greyhawk ανήκει σε μια σειρά Hardcover βιβλίων που έβγαλε η Wizards of the Coast στη “δύση” της 3ης Έκδοσης των κανόνων του παιχνιδιού. Τα βιβλία αυτά χαρακτηρίζονταν από το ότι επιχειρούσαν να κάνουν ένα ρετούς και να προσθέσουν μια μοντέρνα ματιά σε παλιές κλασικές περιπέτειες της πρώτης και της δεύτερης έκδοσης του Dungeons & Dragons. Επιπλέον μέλη αυτής της οικογένειας ήταν τα Expedition to Castle Ravenloft, Expedition to the Undermountain & Expedition to the Demonweb Pits. Συνολικά σαν δουλειές όλα είχαν κάποια καλά στοιχεία να επιδείξουν, αλλά που οφείλοταν κυρίως στη δύναμη και την αυθεντικότητα του πρωτότυπου σενάριου. Ωστόσο, η αρκετά Rules heavy προσέγγισή τους, όπως και η συνεχής γκρίζα διαφήμιση άλλων βιβλίων και προϊόντων της εταιρίας που γινόταν μέσα στις σελίδες της εκάστοτε περιπέτειας, αποτελούσαν τροχοπέδη στη διασκέδαση και είχαν σαν αποτέλεσμα μέτριες πωλήσεις και το σύντομο τερματισμό του όλου concept.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει και εδώ, αλλά τα πράγματα είναι αρκετά καλύτερα. Κατ' αρχήν, το Expedition to the Ruins of Greyhawk αποτελεί το μοντέρνο remake των παλιών box set που είχαν βγει (θαρρώ ήταν 2) με σκοπό να προσφέρουν ένα μεγάλου μεγέθους dungeon crawl που σαν πρωταρχικό στόχο είχε την εξερεύνηση του Castle Greyhawk. Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα βιβλία της σειράς, που βασίζονται λίγο πολύ σε πασίγνωστες και κλασικές περιπέτειες, τα παλία εκείνα box set δεν αποτελούσαν ό,τι καλύτερο. Το castle Greyhawk είναι ένα από τα σημαντικότερα monuments στο ομώνυμο campaign, ωστόσο η εκμετάλλευσή του ποτέ δεν έγινε με τον ίδιο επιτυχημένο τρόπο με τον οποίο εκτελέστηκε στα Forgotten Realms (τόσο με το Underdark, όσο και με το Undermountain)

Το όνομα του Erik Mona στο εξώφυλλο ωστόσο, αναπτέρωνε τις ελπίδες μου. Το άτομο είναι απίστευτα ψαγμένο και διαβασμένο. Χώρια που τρέφει παθολογική αγάπη & αφοσίωση για το σύμπαν του Greyhawk. Αποτέλεσε έναν από τους πιο επιτυχημένους συντάκτες του Dungeon Magazine και ένα από τα πιο γνωστά πνευματικά του παιδιά είναι το Age of Worms adventure path, μια περιπέτεια – μαμούθ που έπιανε 12 τεύχη του περιοδικού , αποτελεί ό,τι καλύτερο και πιο προσεγμένο στο είδος του, τα τελευταία ΠΟΛΛΑ χρόνια. Με άλλα λόγια, ο κύριος όσον αφορά το Greyhawk, αποτελεί εγγύηση. Έκαστος στο είδος του.

Το πρώτο πράγμα που εντυπωσιάζει είναι το πλούσιο και βαθύ σενάριο, οι πολλοί ψαρακτήρες που συμμετέχουν αλλά και η δυνατή του εξάρτηση από το γηραιό campaign setting. Παράξενη απόφαση, καθώς το Greyhawk ανέκαθεν θεωρούταν “τελειωμένο” από τους εγκέφαλους της εταιρίας, καθώς ποτέ δεν κατάφερε να συγκεντρώσει πάνω του τη λάμψη το πρεστίζ και τις πωλήσεις των Forgotten Realms ή του Eberron. Κάτι RPGA και Living Greyhawk ψιλολόγια που υπήρχαν στα χρόνια της τρίτης έκδοσης, απλά λειτουργούσαν σαν τη συσκευή μηχανικού αερισμού σε έναν ασθενή που βρίσκεται σε κόμα. Περισσότερο υπήρξαν επειδή πίσω τους κρυβόταν η ηγετική φυσιογνωμία του Erik Mona. Με την καινούρια έκδοση κανόνων, η Wizards αποφάσισε να κόψει κάθε σχέση με το αυθεντικό Greyhawk και να υποστηρίξει αποκλειστικά (για την ώρα) τα πιο ελκυστικά Eberron, Forgotten Realms αλλά και ένα δικό της generic campaign setting (για αυτούς που δεν θέλουν να αγοράσουν κάποιο από τα υπάρχοντα) που “φτιάχνεται” σταδιακά με κάθε νέο προϊόν που βγαίνει, καθώς και με τα τεύχη του Dungeon και του Dragon magazine που πλέον αποτελούν ιδιοκτησία της.

Επανέρχομαι στην τάξη. Το στόρυ είναι καταπληκτικό και υπερβολικά Grayhawk. Πράγμα που εγώ προσωπικά γουστάρω, αλλά μπορεί να αποτελεί πρόβλημα για κάποιους από εσάς. Αν και υπάρχουν guidelines για να προσαρμόσετε το βιβλίο και σε άλλα campaign settings, κάτι τέτοιο εδώ θέλει αρκετή δουλειά αν θες να διασφαλίσεις την ακεραιότητα του σεναρίου. Η ταξινόμηση της ιστορίας σε chapters βοηθά τόσο στην ανάγνωση, όσο και στην προετοιμασία από μέρους του dungeon master. Είναι πραγματικά τόσο καλογραμμένο που δε θα ήταν υπερβολή αν έλεγα ότι μπορείς κυριολεκτικά να ξεκινήσεις να το παίζεις δίχως να έχεις ολοκληρώσει την ανάγνωσή του, και να το μελετάς παράλληλα με την πρόοδο των παικτών σου. Πολύ καλό, ειδικά για dungeon masters που έχουν και άλλα πολλά πράγματα στο κεφάλι τους, όπως δουλειά, προσωπική ζωή, άλλα ενδιαφέροντα, κλπ. Το φινάλε τα σπάει. Το campaign υλικό που υπάρχει μέσα, αν και περιληπτικό είναι πληρέστατο και δίνει τη δυνατότητα ακόμα και σε κάποιον που δεν έχει την παραμικρή ιδέα από τον κόσμο του Greyhawk, να μάθει τα βασικά και να είναι έτοιμος και “μάχιμος” σε χρόνο dt. Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω πώς κατάφεραν μέσα σε λίγες σελίδες, όχι μόνο να κάνουν μια επαρκέστατη περιγραφή της βασικότερης πόλης του κόσμου, αλλά και να συμπυκνώσουν πάνω από το 90% όλων των στοιχείων που αληθινά αξίζουν από το βετεράνικο campaign setting. Αυτό από μόνο του είναι άθλος ισάξιος, ίσως και μεγαλύτερος από το γράψιμο της περιπέτειας! Εν ολίγοις, πάρα πολύ καλή δουλειά που αξίζει τα λεφτά της.

Λίγα είναι τα όποια παραπονάκια μου για αυτό το βιβλίο, ίσως γιατί σε ό,τι αγαπώ τέινω να γίνομαι λεπτολόγος και “ψείρας”. Η ξετσίπωτη διαφήμιση που γίνεται σε άλλα βιβλία, από ένα σημείο και μετά ενοχλεί. Δηλαδή γιατί οι εγκέφαλοι της εταιρίας να με τιμωρούν επειδή τυγχάνει να μη γουστάρω να αγοράσω το Fiendish Codex II, ή το Monster Manual IV? Τα encounters είναι άψογα ισορροπημένα και μετρημένα, αλλά λιγάκι ανέμπνευστα. Σε πολλές περιπτώσεις νιώθεις ότι απλά υπάρχουν για να επιμηκύνουν τεχνητά τη διάρκεια της περιπέτειας. Τα dungeons είναι επαρκώς σχεδιασμένα και χαρτογραφημένα, αλλά πολύ προβλέψιμα, πολύ lame. Κάτι που δε θα ενοχλούσε τόσο, αν δεν πλανιόταν από πάνω τους η σκιά και ο θρύλος του περιβόητου κάστρου. Το οποίο θεωρητικά είναι φημισμένο για τις εξωπραγματικές του παγίδες, τις μαγικές του προκλήσεις, γρίφους, αινίγματα, puzzles, δαιδαλώδεις λαβυρίνθους και άπειρες πύλες που οδηγούν σε άλλα μέρη τόσο στον κόσμο του παιχνιδιού, όσο και σε άλλους κόσμους. Μόνο στο τέλος βλέπουμε κάποια πραγματικά δυνατά σκηνικά. Δεν μπορείς να φουσκώσεις τα μυαλά των παικτών σου με όλα αυτά και στο τέλος να τους σερβίρεις απλά dungeons με το ένα δωμάτιο μετά το άλλο, με που και που μια τυπική διασταύρωση έτσι για να υπάρχει, και αυτό ήταν όλο? Έτσι δεν είναι? Ή μήπως εγώ είμαι ένας γερογκρινιάρης?

Τέσπα. Το Expedition to the Ruins of Greyhawk αποτελεί ένα άριστης ποιότητας προϊόν. Μπορώ να φανταστώ τον Gary Gygax (R.I.P. Δάσκαλε) να το κοιτά από ψηλά και να γελούν ακόμα και τα μουστάκια του από το καμάρι.

Munich, Frontiers

Munich

Ταινία δια χειρός Spielberg που να πραγματεύεται τα έργα και τα δεινά Ησραηλιτών πρακτόρων? Κάτι βρωμάει εδώ και συγκεκριμένα μυρίζει από χιλιόμετρα Εβραϊκή προπαγάνδα. Είναι εξάλλου τοις πάσοι γνωστό ότι τόσο ο σκηνοθέτης, όσο και το Hollywood στην πλειοψηφία του, υπακούν στις εντολές Εβραϊκού λόμπυ. Κάπως έτσι προκατειλημμένος πήγα να δω το Munich (ΠΡΟΣΟΧΗ - δεν προφέρεται Μουνίτσ (!!!) αλλά Μιούνικ, δηλαδή Μόναχο, που αποτελεί και τον αντίστοιχο Ελληνικό Υπότιτλο της ταινίας)

Ωστόσο, το paranoid ένστικτό μου ήταν λανθασμένο. Εδώ δεν ωραιοποιούνται καταστάσεις, δεν υπάρχουν ήρωες και καλά παιδιά. Όλοι οι χαρακτήρες της ταινίας είναι βουτηγμένοι στα σκατά και η ψυχές τους είναι μαύρες και τυφλές, αποπροσανατολισμένες από την πλύση εγκεφάλου και τις ιδεολογικές επιταγές ενός ιερού πολέμου που σε τελική ανάλυση δεν οδηγεί πουθενά. Όλες οι πλευρές, και οι Εβραίοι και οι Παλαιστήνιοι έχουν απλά άδικο και κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να κάνουν την κατάσταση ακόμα πιο σκατά από ότι ήδη είναι.

Θάφτηκε από τους Αμερικανούς και πέρασε αστραπιαία από τους σινεμάδες στο καλάθι των dvd προσφορών. Αναμενόμενο. Σχεδόν προβλεπέ. Αλλά είναι ταινιάρα. Απρόσμενα καλός στο ρόλο του ο Eric Bana. Και ο Spielberg ανέβηκε στα μάτια μου σε επίπεδο μεγάλου δημιουργού.

Frontiers

Δυο κουβέντες φτάνουν για να συνοψίσουν αυτό το ταινιάκι – Ναζί καννίβαλοι!!! Γαλλική περσινή συμμετοχή. Η Ευρώπη δείχνει να εξελίσσεται σε μεγάλη παραγωγό ταινιών τρόμου και σκοτεινής φαντασίας και δεν μπορώ παρά να χαίρομαι για κάτι τέτοιο. Πολύ καλή – αν και σε κάποια σημεία υπερβολικά σκοτεινή – φωτογραφία και καλές ερμηνείες. Βαρβάτο gore για λίγους και μερακλήδες. Ειδικά, το κοριτσάκι που βάλανε να πρωταγωνιστήσει, όσα φράγκα και να του δώσανε για αμοιβή, λίγα ήταν. Δείτε την ταινία και θα καταλάβετε.

Πολύ καλή προσπάθεια. Είμαι ψιλοσίγουρος ότι μόλις το ανακαλύψουν οι Αμερικάνοι θα το γυρίσουνε σε remake στην Αγγλική γλώσσα. Δεν θα παραμιλάς με αυτό το ταινιάκι, ούτε πρόκειται να δεις κάτι που δεν το έχεις ξαναδεί. Αλλά είναι σκάλες καλύτερο από τα αντίστοιχα Αμερικάνικα slasher που βγαίνουν με το κιλό, τύπου Scream, Wrong Turn, Cry_Wolf, Urban Legend, κλπ, κλπ...

Igor, The Pursuit of Happiness

Igor

Πρόκειται για μια νέα συμμετοχή στο χώρο των CGI παιδικών έργων. Δηλαδή είναι παιδικό φτιαγμένο με γραφικά υπολογιστή, περίπου όπως το Madagascar 2 για το οποίο διαβάσατε σε παλιότερο review της kamarieras. Η εταιρία που βάζει την υπογραφή είναι άγνωστη, τουλάχιστον σε μένα, ωστόσο το προϊόν τους συνοδεύεται από ιδιαίτερα υψηλά στάνταρ, τουλάχιστον στον τεχνικό τομέα. Κοινώς, τα γραφικά του είναι τούμπανο και επιπλέον χαρακτηρίζονται από πρωτοτυπία και αρτιστική άποψη.

Όποιος έγραψε το σενάριο για αυτό το ταινιάκι πρέπει να έχει φάει τρελό σκάλωμα με τις αρχαίες κλασικές τερατοταινίες της Universal. Ξέρετε τώρα, Dracula, Frankenstein, The Devil Bat, Curse of the Mummy, Wolf Man και τα σχετικά. Το στόρυ – μια φανταστική χώρα ονόματι Malaria (!!!) έχει σχεδόν καταστραφεί οικονομικά από την παρουσία γιγάντιων σύννεφων που δημιουργούν θεομηνίες και τρομερές καταιγίδες σε μόνιμη βάση. Προκειμένου οι πολίτες της χώρας να γλιτώσουν από την επικείμενη οικονομική κρίση (μπορούμε κάτι τέτοιο να κάνουμε και στην ψαροκώσταινά μας άραγε?) αποφασίζουν να αποθέσουν τις ελπίδες τους στους διαβολικούς παρανοϊκούς επιστήμονες της χώρας, οι οποίοι νυχθημερόν σχεδιάζουν τέρατα και άλλες σατανικές εφευρέσεις και μετά εκβιάζουν για λύτρα όλο τον υπόλοιπο κόσμο (!!!) προκειμένου να μη τις εξαπολύσουν εκεί έξω.

Το φιλμάκι διηγείται τη ζωή του Igor, του καμπούρη βοηθού ενός τέτοιου τρελού επιστήμονα. Βλέπετε, όλοι αυτοι οι παρανοϊκοί εφευρέτες έχουν βοηθούς για τη λάτζα, που όλοι τους είναι παραμορφωμένοι καμπούρηδες, όλοι ονομάζονται Igor, υπακούουν τυφλά τα αφεντικά τους (τα οποία αν δυσαρεστηθούν από αυτούς, τους στέλνουν στην... ανακύκλωση!) και απαγορεύεται με ποινή θανάτου να ασχολούνται με τις εφευρέσεις. Μόνο που ο ήρωάς μας εδώ είναι μια εφευρετική ιδιοφυία που ασκεί το ταλέντο του στα κρυφά, με τη βοήθεια των 2 φίλων και βοηθών του που ο ίδιος έχει κατασκευάσει. Έναν ζοχαδιασμένο αθάνατο λαγό που είναι μόνιμα κατσούφης γιατί έχει... αυτοκτινικές τάσεις και δεν μπορεί να πεθάνει (!!!) και ένα ζωντανό ομιλόντα εγκέφαλο συντηρημένο... μέσα σε μια γυάλα, ο οποίος ωστόσο δεν έχει καθόλου μυαλό στο... μυαλό του (!!!) Όταν το αφεντικό του Igor άξαφνα... αποδημίσει εις κύριον, θα δοθεί η ευκαιρία στο αστέρι του ήρωά μας να λάμψει. Αν μη τι άλλο, το σενάριο σφύζει από πρωτοτυπία και έξυπνες κινηματογραφικές αναφορές – φόρους τιμής σε αντίστοιχα κλασικά έργα του είδους.

Για τα τεχνικά χαρακτηριστικά και την ποιότητα των σχεδίων της ταινίας, τα'παμε. Για το καλό σενάριο επίσης τα'παμε. Αυτό που χαλάει κάπως είναι η εκτέλεση. Η ταινιούλα δείχνει να μη ξέρει τι θέλει να επιτύχει και σε τι είδους κοινό να στοχεύσει. Αφενός είναι αρκετά “ενήλικη” - τουλάχιστον όσον αφορά το σενάριό της - για παιδικό έργο. Γεμάτη κινηματογραφικές αναφορές που αφορούν πολύ παλιότερα έργα, είναι παραπάνω από βέβαιο ότι οι μικρές ηλικίες δε θα κατανοήσουν τα περισσότερα από τα αστεία και τις καταστάσεις της. Αφετέρου, η δομή της και η περεταίρω ανάπτυξη της ιστορίας ακολουθούν καθαρά νόρμες παιδικής ταινίας, κάτι που θα απωθήσει το πιο όριμο ηλικιακά κοινό. Οπότε, κάπου πάσχει. Μόνο που αυτό το “κάτι” στο οποίο υστερεί δεν μπορείς εύκολα να το περιγράψεις με λόγια αλλά είναι σίγουρο ότι θα το νιώσεις βλέποντάς τη.

Δεν είναι κακό το φιλμάκι. Απεναντίας. Ωστόσο είναι κρίμα, ένα τόσο πρωτότυπο σενάριο να αναλώνεται στα κλισέ και τη μανιέρα ενός κλασικού παιδικού τύπου Disney και να χάνεται λόγω έλλειψης προσανατολισμού και τόλμης από μέρους των συντελεστών της ταινίας. Αν ήταν δομημένο σαν ενήλικη μαύρη κωμωδία (σαν το Nightmare Before Christmas ή σαν το Beetlejuice) θα παραμιλούσαμε. Τώρα, απλώς καταφέρνει να ψυχαγωγήσει για μιάμιση ώρα και τίποτα παραπάνω.

The Pursuit of Happiness

Ο Will Smith υποδύεται ένα φτωχό άνθρωπό που με μοναδικό όπλο το πείσμα, την αποφασιστικότητα και την αγάπη του παιδιού του θα καταφέρει μέσα από άπειρες δυσκολίες να αναδειχθεί σαν ένας εγκέφαλος στον τομέα των οικονομικών. Να πω την πάσα αλήθεια, τον Will Smith δε τον πάω. Πιστεύω ότι η μοναδική άξια λόγου ερμηνεία του ήταν στο Ali, τη βιογραφία του γνωστου πυγμάχου Mohammad Ali που σαν ταινία έτσι και αλλιώς δεν ήταν και κάτι το ιδιαίτερα αξιόλογο. Χώρια που πρωταγωνίστησε στη μεγαλύτερη κινηματογραφική πατάτα των τελευταίων 3 χρόνων – μιλάμε για το I am Legend. Ό,τι και αν ακούσατε ή διαβάσατε είναι ψέμα, γιατί απλά η ταινία αυτή υπερπροβλήθηκε και διαφημίστηκε όσο καμία άλλη λόγω του ότι αποτελεί Χριστιανική προπαγάνδα. Το εργάκι δεν ήταν ΟΥΤΕ για το πέος.

Στο θέμα μας. Στην kamariera δε θα δείτε συχνα reviews κοινωνικών έργων. Νομίζω ότι έχω κάνει σαφές ότι το μπλογκ τούτο ειδικεύεται σε πιο δευτεροκλασάτα “κάφρικα” είδη ταινιών. Εκτός και αν υπάρχει κάτι άλλο εκεί έξω που πραγματικά να αξίζει. Και το The Pursuit of Happiness (Ελλ. Υπότιτλος – Το Κυνήγι της Ευτυχίας) όντως αξίζει. Είναι αληθινή, πρωτότυπη και βγάζει αβίαστα γνήσιο συναίσθημα, χωρίς να το εκβιάζει από μέσα σου με μελούρες και φτηνές συγκινήσεις. Και ο Smith στο ρόλο του λάμπει, όπως και το παιδάκι, το οποίο αποτελεί και βιολογικό τέκνο του πρωταγωνιστή. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να πούμε. Εξάλλου, το σενάριο της ταινίας είναι απλό με μοναδικούς χαρακτήρες τους 2 πρωταγωνιστές. Όλοι οι άλλοι υπάρχουν απλά για να δώσουν υπόσταση και αληθοφάνεια στο σύμπαν του έργου. Ωστόσο, η λιτότητα του σεναρίου μας σερβίρεται με τόσο περίτεχνη αρχοντιά που φτάνει και περισσεύει να σε “χορτάσει”

Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2009

Ποίηση, Part II


Τα σπάω!!! Γράφοντάς για σας τις τελευταίες 2 ώρες τα ποιήματα του Τζιμάκου εμπνεύστηκα! Λίγο πριν με πάρει ο ύπνος ήρθε και σφηνώθηκε στο κεφάλι μου αυτό το αριστούργημα. Το ονόμασα "Φοιτητικά Χρόνια" και είναι εμπνευσμένο από τα απίστευτα 8 χρόνια που έζησα στη Θεσσαλονίκη. Σας το αφιερώνω.

ΦΟΙΤΗΤΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ

Πού πήγαν άραγε οι Μόνικες,
που ρούφαγαν σα φυσαρμόνικες?

Στην άχλη και στη σιγαλιά
πρωινή ομίχλη του βοριά
Ναυαρίνου και Αριστοτέλους
θλιμμένος κλόουν, επιτέλους
σέρνει μαζί του ακορντεόν
για της μπουγάτσας το πογκρόμ

σα σκηνικό από ταινία
μια του Φελίνι τριλογία
παίζει στα πλήκτρα με μεράκι
το "Βρε Μελαχρινάκι"

Στροφή στην ποιότητα - Ποίηση

Όσοι διαβάζουν τακτικά diethnis kamariera θα έχουν καταλάβει ότι είμαι μεγάλος ανεμιστήρας (Ελληνιστί fan) του Τζίμη Πανούση. Ακόμα και το "Διεθνής Καμαριέρα" σαν όρος είναι ευρεσιτεχνία του Μεγάλου Jim. OK, μπορεί να μη συμμερίζομαι πάντα την άποψή του, αλλά ο άνθρωπος είναι πολλές 10ετίες μπροστά. Απίστευτα ευφυής και ασύλληπτα προχώ. Αυτά είναι τα πιο γνωστά από τα ποιήματα του δημιουργού. Απολαύστε τα.

Σαν βγεις στο πηγαιμό για τη Μύκονο

Που πας άμοιρε ανθρωπάκο με την βάρβαρη κοινωνική σου οργάνωση;
Το αρχαίο κάλος έγινε αρσενικό και φυτρώνει στα πόδια και στο κεφάλι σου.
Κοίτα τα μυρμήγκια, κοίτα τις μέλισσες
τον γόρδιο δεσμό δεν τον έλυσες.
Ο κόμπος ζει και βασιλεύει τυφλώνοντας τις οπτικές ίνες
τους ψηφιακούς κηφήνες.

Οι Τρεις Σωματοφύλακες

Που μ' έριξες μανούλα μου μέσα σ' αυτόν το βόθρο
είχα όνειρα για Ντ' Αρτανιάν και με φωνάζουν Πόρθο.

Ανάθεμα το θέαμα στην κόλαση της Δύσης
που κάνει ανταλλακτική κάθε αξία χρήσης.

Ο πρωκτός είναι η κλειτορίς του ανδρός

Ο μυς ο ερωτικός σε αχρηστία
δεν έχει την αντοχή του πλαστικού
για αυτό και αντικαταστάθηκε
από το ποντίκι του υπολογιστού

Κλείνω το μηχάνημα και έρχομαι να σε συναντήσω δια ζώσης
μόνο εσύ μπορείς να με σώσεις ολόγραμμα του εαυτού μου
στο ουράνιο σινεμά «Προσεχώς Κατσαρίδες».

Στάση Ζωής

Να μην τις λες τις στροφές
όσο κι αν επιμένουν οι πέστροφες

(χωρίς τίτλο)

Παρόλο που η επιστήμη
σηκώνει τα χέρια, ο ποιητής
είναι
σίγουρος ότι το ρίγος που
αισθάνονται πολλοί κατά την
έπαρση και την υποστολή της
σημαίας είναι η αιτία του
καρκίνου.

(χωρίς τίτλο)

Της κοντής ψυχής οι κνίτες
Της φταίγανε

(χωρίς τίτλο)

Τι Μπετόβεν και μαλακίες,
Σαν το μουνί δεν είναι
Τίποτα

(χωρίς τίτλο)

Το Φεγγάρι βγαίνει για τους
Ερωτευμένους, πράγμα που
Εκμεταλλεύονται οι επιστήμονες για να το παρατηρούν
Και να το φωτογραφίζουν. Μα επειδή ερωτευμένοι πάντα
Θα υπάρχουν, είμαστε υποχρεωμένοι να ανεχτούμε χιλιάδες
Άχρηστες φωτογραφίες και αστρονομικές φιλοσοφίες του
Κώλου

(χωρίς τίτλο)

Τώρα πια το ’χω μάθει καλά το παιχνίδι της εξουσίας.
Στις επόμενες εκλογές θα ψηφίσω τους άλλους.

(άγνωστου τίτλου)

Σε θέλω χαμαιλέοντα
Αλήτη κιτρινιάρη
Να τρέχεις στις βουνοκορφές
Στα καλντερίμια στις πλαγιές
Που χτίσανε ανώμαλοι
Μ’ ατροφικά τσουτσούνια

(άγνωστου τίτλου)

Έπεσες με τα μούτρα
Στα αυτοκόλλητα φρούτα
Που είναι κολλημένα
Στην πόρτα του ψυγείου σου
Ύστερα τρως, την κάνεις ταράτσα
Πέφτεις κάτω και σκας σαν καρπούζι
Όχι θα κάτσεις να σε φάει η σαρανταποδαρούσα της Ιζόλα

8 Μαρτίου

Σήμερα είναι η γιορτή της γυναίκας και κανείς δε μου
Ευχήθηκε Χρόνια
Πολλά. Έτσι είμαι υπερήφανος για τον αναμφισβήτητο
Ανδρισμό μου

Ανάμνησες

Ω εφημεριδένιε πολίτη ξετσίπωτε!
Τα χνώτα σου θολώνουν τα τζάμια μου!
Η ποδαρίλα του φαντάρου κανακάρη σου
Μου κόβει την ανάσα!
You (are) waiting for the Αμερικάνικη ανθρωπιστική
Βοήθεια ως money εξ ουρανού, ορατών τε
Πάντων και αοράτων.
Ατυχείς οι συγκρίσεις του όχι των Δανών
Με το όχι του Μεταξά

(Ο Μανωλιός από το Μάαστριχτ θα ξαναχτυπήσει με
καινούρια φορέματα!)

Ανατολίτικο Δέλεαρ

Σαγανάκι τα μάτια σου
Αβγουλάκι μπαγιάτικο μπαγάσικο
Γαϊτανάκι η ομελέτα σου καμαρότε καμαρώστε
Τον κλούβιο του ποιητικό οίστρο της ημέρας.
Καλομελέτα και έρπεται.
Συνάδελφε, γάμησέ τα!

Βαριά Βαλίτσα

Βαριά βαλίτσα σήκωσα για να τη μεταφέρω
Στο τέλος της ανηφοριάς συνάντησα έναν γέρο.
«Πού πας Τζιμάκο παχουλέ, με τη μακριά κοτσίδα?»
«Πάω παππούλη μακριά, να βρω την κληρωτίδα
να βάλω τα κουπόνια μου τα εφημεριδένια,
μπας και κερδίσω το κρις-κραφτ, να φύγω για τα ξένα».
Κάνει ο γέρος μια βουτιά, μου αρπάζει τη βαλίτσα
Και έμεινα χωρίς κρις-κραφτ μια μικρή τελίτσα
Που ενώνεται με τις γραμμές μέχρι να βγει το σχήμα ενός
Ξεβράκωτου
Παπά-δαίμονα με ουρίτσα, ξυπνάω και βλέπω δίπλα μου τη
Σύζυγό μου Ρίτσα!

Σηκώνομαι κακήν κακώς, πλένομαι, κατουράω
Κι αρχίζω πάλι απ’ την αρχή τα άπαντα του Μάο.

Βλαδιβοστόκ!

Βλαδιβοστόκ, Βλαδιβοστόκ, η ώχρα των σπιτιών σου
Ξεφλούδισε κι έπεσε πάνω
Στα πεζοδρόμια. Φύσηξε η περεστρόικα κι έγιναν ίσα και
Όμοια μέλη του
Κόμματος παλαιά και μέλη κάποιας πόρνης, που για μια
Τσίχλα, ένα
Μπλουτζίν πουλάει την ομορφιά της σ’ έμπορους
Καπιταλιστές, χοντρούς και
Ματσωμένους.
Βλαδιβοστόκ, Βλαδιβοστόκ. Μαυρίζει η ψυχή μου έτσι που σε
Κατάντησαν ο
Γκορμπατσόφ κι ο Γέλτσιν. Γαμώ το σπίτι σας γαμώ,
Κωλοαμερικάνοι!

Για την Ελένη

Ο Δούρειος Ίππος δεν είχε τίποτα μέσα.
Δεν υπήρξε καν Δούρειος Ίππος.
Ενώ η Coca Cola υπάρχει εδώ μπροστά μου στο μπουκάλι και
Την απολαμβάνω
Γουλιά γουλιά

Εδώ και Τώρα

Σύσσωμο το έθνος απαιτεί από την κυβέρνηση της Αλλαγής να
Φέρει στο φως
Τα δυο συνταραχτικά ντοκουμέντα. Το φάκελο της Κύπρου και
Τη ληξιαρχική
Πράξη γεννήσεως της Αλίκης Βουγιουκλάκη

Είμαστε Πρεζάκια

Ήθελα να ‘μουνα ψαράς και να’ χα δυναμίτες
Στο φουαγιέ να ψάρευα, του Μέγκα, του Αντένα,
Που μας ποτίζουνε χολή, διαφημισμένο αίμα.
Ψάρευε με τον ντάντι του και ένα μπατζανάκι
Μέσα στο όμορφο Τολό, το άμοιρο παιδάκι
Κι ήρθε το ιπτάμενο, το hover-craft δελφίνι
Κι έπεσε στη βαρκούλα τους που ψάρευε χταπόδια
Πάει το χέρι του μικρού, πάνε τα δυο του πόδια,
Πέφταν οι δύτες στο νερό και οι κάμερες τραβούσαν
Μπας και βρεθούν τα μέλη του, να τα ξανακολλούσαν.
Και ξάφνου μπρος στην κάμερα τη Sony του Αντένα,
Ξεπρόβαλε σπαρταριστό σαν άτυχο λαβράκι,
Όμορφο και αιμόφυρτο το παιδικό χεράκι.

Πήραμε όλοι τη δόση μας με το μικρό Δοσούλα.
Στο επόμενο επεισόδιο θα δούμε την Τασούλα,
Έτσι όπως την ξεκοίλιασε με ένα κομπρεσέρ,
Σε πυλωτή, στα Σούρμενα, ο δράκος του ασανσέρ.

Εκπλήξεις

Αυτό που μαυρίζει ανάμεσα στα πόδια σου είναι ξανθό.
Κι αν λάβουμε υπόψη μας ότι είσαι αναμφίβολα μελαχρινή,
Καταλήγουμε στο
Συμπέρασμα ότι βάφες το μουνί σου. Είπαμε ρε Σούλα, αλλά
Όχι κι έτσι!

Εμπρός για μια Ελλάδα αρχαία!

Όμιλος ομιλούντων μήλων υπό τον Μιλόσεβιτς και την άμυλα
Του Μιλάνου,
Έσιαξε στο μιλητό μπίζνα απαράμιλλη, μιλιταριστική.
Αλυσίδα χωματερών στο Κοσσυφοπέδιο, με προοπτική να
Κατέβει μέχρι τη
Θάλασσα. Ανθρώπινα φρούτα θα θάβονται στο βωμό του
Υπερπληθυσμού, αλλά
Είναι κρίμα να την πληρώσουμε εμείς τη νύφη του
Θερμαϊκού, αφού είμεθα ο
Μοναδικός λαός που δε γεννάει. Ο Έλληνας το έχει πιάσει
Το νόημα και
Ούτε αυξάνεται, ούτε πληθύνεται. Απλά η φυλή
Συρρικνώνεται σταδιακά,
Αυτοκτονώντας με ποιητική μεγαλοσύνη, μη δυνάμενη να
Αντιμετωπίσει την
Επέλαση των βαρβάρων.

Επεισόδιο Φθοράς

Γαμιέσαι και γεμίζει ο τόπος πορνολαμπίδες.
Ξεβράκωτες ερινύες (ξέμπαρκες) κυνηγάνε
Οιδιπόδεια συμπλέγματα
Με 750άρες Kawasaki τετράχρονες.
Άδικα περιμένεις μαλάκα,
Η στύση μεταφέρθηκε.

Ιστορικός Υλισμός

Δε γνωρίζω πολλά πράγματα για τους Ινδιάνους. Έχω
Ακούσει επανειλημμένως
Για την πίπα της Ειρήνης. Για να είναι δε τόσο
Ξακουστή μέχρι τις
Μέρες μας, θα πρέπει να ήταν μεγάλη τσιμπουκλού αυτή η
Ειρήνη.

Οι Τρεις Αγωνίες

1. Γιατί τα τρώμε τα τρυγόνια?
2. Το τρίγωνο είναι γλυκό ή οργανάκι για τα κάλαντα? Είναι γεωμετρικό σχήμα ή μήπως είναι νέος τρόπος αλλαξοκωλιάς?
3. Ρε, δε πα’ να γαμηθεί και η φώκια Μονάχους-Μονάχους?

Ο Οργασμός της Γης θα μας Χύσει στη Θάλασσα

Τι να μας πει κι η Δύση
Που ‘ναι κόντρα στη φύση
Και τίγκα στην πουτίγκα
Η λήθη προκαλεί ηλιθιότητα
Η φτώχεια θέλει επανάσταση
Σκλήρυνση κατά πλάκας, τώρα και σε cd

Οργανισμός Ηνωμένων Εχθρών

Πίσω μου ‘σ έχω ΟΗΕ
Ψεύτη σαξοφωνίστα
Στου κόλπου τα πετρέλαια
Πουλάκι Σαντινίστα
Με πισσωμένα πούπουλα
Ποζάρει λυπημένο
Σε δορυφόρους πλουμιστούς
Στο show του Εωσφόρου.

Προμηθέας Δεσπότης

Άτιμη ράτσα οι παπάδες
Παπαράτσι αδίστακτοι.

Τα κύματα του Κουνάβεως

……………………………………
βρωμιά και δυσωδία
από τις αθλητικές κάλτσες των Γερμανοτσολιάδων
που πλένονται στα ποτάμια με την όξινη βροχή
και τα βιομηχανικά απόβλητα
……………………………………

Τα Σύκα και η Σκάφη

Γύφτοι δημοκράτες, αν δεν υπήρχαν οι βασιλείς
Ο Βασιλικός Κήπος θα είχε γίνει πολυκατοικίες.

Φασόν Victims! (Τα Θύματα του Φασόν) !

Δεν μας φτάνουνε τα εθνικά μας προβλήματα, έχουμε και τα
Προβλήματα των
Γαλαζοαίματων εταίρων μας. Εξώγαμο περιμένει (έκανε) η
Στεφανί του Μονακό
Με το γεροδεμένο γορίλα της, ενώ πέντε απόπειρες
Αυτοκτονίας έχει κάνει
Μέχρι στιγμής η Νταϊάνα της Αγγλίας. Τα λεφτά, επομένως,
Δεν κάνουν την
Ευτυχία, αλλά καλό είναι να υπάρχουνε!

Φάτε Μάτια Ψάρια

Το ζεστό Αυγουστιάτικο βράδυ με βρίσκει ταμπουρωμένο έξω
Από τις γρίλιες
Ενός λουτροκαμπινέ μιας βίλας στη Νέα Κηφισιά. Το
Οφθαλμοφανές εκ των
Συμφραζομένων της ιδιότητός μου αποσαφηνίζεται πλήρως με
Την εμφάνιση
Στον υπό παρατήρηση λουτροκαμπινέ, της ιδιοκτήτριας της
Βίλας. Πρόκειται
Περί γκομενάρας ημίγυμνης γύρω στα τριάντα με τις βυζάρες
της ‘ν ανεβοκατεβαίνουν σε κάθε της κίνηση χαρίζοντάς μου ένα
θέαμα που
δικαιώνει απόλυτα τη δράση της συμπαθούς τάξεως των
μπανιστηρτζήδων. (Η
έξαψή μου φτάνει στο απροχώρητο όταν η γκομενάρα με μια
αποφασιστική
κατεβάζει το μοναδικό εσώρουχο που φορούσε
αποκαλύπτοντάς μου ένα
θεσπέσιο και ηδονικό κωλαράκι.) Με σταθερές κινήσεις, η
ανυποψίαστη
ιδιοκτήτρια ανασηκώνει το καπάκι της τουαλέτας και πριν
προλάβει καλά
καλά να καθίσει, αρχίζει να κλάνει συνέχεια και δυνατά,
ενώ το
χαρακτηριστικό πλαφ της πρώτης κουράδας έρχεται να
ολοκληρώσει το
ξάφνιασμά μου. Η μπόχα της σκατίλας, αναμεμιγμένη με τη
μυρωδιά του
σκοτωμένου αίματος της περιόδου (καθώς) και η θέα της
ματωμένης
σερβιέτας μπροστά στα πόδια της γκομενάρας έκανε αδύνατη
τη συνέχεια της
παρατήρησης.

Κουφάλα Δημιουργέ, τα πάντα εν σοφία εποίησες!

Χρόνια Θολά

Ανάθεμα το θέαμα
Στην κόλαση της Δύσης
Που κάνει ανταλλακτική
Κάθε αξία χρήσης

Homo Teleopticus!

Αργά αλλά σταθερά, μεταμορφωνόμαστε σε χαρδαβέλες!
Ασπρίζουνε τα μαλλιά μας και ο κώλος μας ανεβαίνει στο
Πρόσωπο!

Jesus’ Powder

I am not against technological progress. Ok.
We went to the moon, we have television, telephones, warm
Water, etc. Etc.
But what about the Human Being?

Sae, Drugs and Drugs

Η ποίηση είναι οίηση
Η νόσος των γλεντζέδων
Είναι σερβιέτα φτερωτή
Σε σέξι κυλοτάκι
Είναι αγοράκι ημίγυμνο
Στο Λούνα Παρκ του Τζάκσον
Σβάστικα ψιλοδουλευτή στο κούτελο του Μίκυ Ρουρκ
Αγγελάκι

The Greatest Kitch

History has always two points of view
The point is to find the line between the two points
So let me speak from my point of view
..................................................
From the eyes of Beautiful Helen to Monica’s blowjob
..................................................
Sometimes sickness has fun

(χωρίς τίτλο)

Με χτύπησε ο Έρωτας στο χάπι του φινάλε
Και τα ’καμα όλα βίντεο, τα πήγα στις μπιενάλε
Να πάρω κάνα Φοίνικα καμιά Χρυσή Αρκούδα
Να γίνω κούφιος Ζεν Πρεμιέ, να μπω μες στο λακκούβα
Με τους ευνούχους-μπιμπελό, τους δήθεν καλλιτέχνες
Που τους ξερνάει το κοινό και γίνονται επαίτες
Τον κρατικών χορηγιών, των αιμοβόρων σκύλων
Γαβ γαβ μίλα μου χάι Χάρυβδη και Σκύλα μου
Τα δαγκωμένα μήλα μου, τα λάφυρα η μαντίλα μου
Στους τύμβους τις χωματερές με φανταράκια άμυαλα
Τσάμπα πήγε το αίμα μας στη μάχη στα Γαυγάμηλα.

(χωρίς τίτλο)

Το πάνω αρσενικό κεφάλι
μας έφερε σ' αυτό το χάλι
γιατί το κάτω είναι αραγμένο
και παραπαίει σχεδόν μαραμένο
στο κόλπου τα κόλπα παραδομένο
καράβι που σούρνεται παροπλισμένο

(χωρίς τίτλο)

Φεγγαράκι μου μισό
λύσε το Κυπριακό
Και τη γαλανόλευκη
κάν' τη μου ολόλευκη

Φέξε μου να δικαστώ
κι όταν θα παραδοθώ
Βρέξε με μάνικα
με σάλια Αμερικάνικα

Άβυσσος η τσέπη του πλούσιου

Πάλι θα μασήσεις το παραμύθι ότι είναι μειοψηφία οι κουράδες στο βόθρο.
Θα τις καθαρίσει ο Μάκης και μετά ο ελληνοχριστιανικός οχετός θα μοσχοβολάει σαν τον ιδρώτα του Ηφαιστίωνα.

Δώσε μου ένα παχύ λα, Θεσσαλονικιά ντερμπεντέρισσα!
Τα όργανά μας, μανάρα μου, είναι ξεκούρντιστα!

Αγγελία μοναχικού ποιητή

Έχετε διπλωμένα μουνόχειλα;
Ζαρώνει η κλειτορίδα σας;
Μόνο ένα εμπεριστατωμένο και ακομπλεξάριστο γλείψιμο από έμπειρο γλωσσομαθή θα σας φέρει στα ίσια σας.
Πληροφορίες στο τηλέφωνο...

(Σιγά μη σας αφήσω και τηλέφωνο βρομόμουνα.)

Έξω το δα από τα Μουδανιά

Οι ρύποι της ατμόσφαιρας είναι τα αναβολικά του μικροαστού.
Φοβού τους Δαναούς και ρύπους εισπνέοντας


Ήγγικεν γαρ η βασιλεία των ουραγών

Τα αχ και τα βαχ των μοναχών, των μεσαιωνικών αρχών
Των γητευτών των αγαθών, των δούλων ηλιθίων
Τα θαύματα με το στανιό, το εμπόριο με το σταυρό
Το κλείδωμα των ηδονών από μια δράκα αχρείων
Θα το φωνάξω θα το πω σε πείσμα των αφεντικών
Ήγγικεν γαρ η βασιλεία των ουραγών

Η εκπόρθηση του Μανχάταν

Όταν θα πάρουμε το Βερολίνο
ζωσμένοι αντάρτες με μπειμπιλίνο
στα χαρακώματα με τη Βαλέρια
πριν να μας πνίξουν ρώσικα αέρια
θα ξεδιπλώσω πάνα βρακάκι
από της Μάινχοφ της το μυαλουδάκι
Με το γονίδιο τρομοκρατίας
θα κάνω εμβόλιο δημοκρατίας
Όλα θα αλλάξουνε μέσα στη γυάλα
εγώ το ψάρι και εσύ η μπουκάλα

Η Επέλαση των Γαλάζιων

Κεντέρης, Θάνου και Σινούκ,
μείωση των εξοπλισμών μαϊμού
δε βάφουν με πορδές αυγά,
με Φάνη Πάλη-Πετραλιά,
με φερετζέ πολιτισμού,
με Δημουλά του ακοντισμού.
Της εξουσίας τα βρακιά
είναι λεπτά μεταξωτά
και θέλουνε μαστόρους
και επιδέξιους φόρους.

Η Μακεδονία είναι σαν τη Ρόδο χωρίς το πήδημα

Κάτω απ' το ράσο του παπά, του δικαστή το ήθος
παντού υπάρχει ένας μύθος

Μυθολογία Γλυκερινής

Για μένα, οι μούσες ήτανε τρεις
Ο Σαμουήλ στο Κούγκι,
ο γέρος με το τσιμπούκι,
και το κομμουνιστικό τουρλουμπούκι.

Νόμος είναι το δίκιο του τρομοκράτη

Εκτός από καρώ οι καρωτίδες βγαίνουνε και σε άλλα χρώματα;

Ο Διάλος έχει πολλά παγκάρια

Για δες καιρό που διάλεξε να φύγει ο Κουλουσούσας
Τώρα που σκάει ο Αττικής στο πάτο της χαβούζας
Το έκφυλο βαφτιστήρι του θέλησε να βοηθήσει
Τον έμπορα ναρκωτικών που είχε αγαπήσει
Η παχουλή Βολιώτισσα με τη φαρδιά τουαλέτα
Που τον Άγιο Νικόλαο τον εφωνάζει Λέτα

Κάτω τα χέρια άπιστοι από τη μαύρη μπίζνα
του Παττακού τη λεβεντιά την άβουλη Κατίνα
Εδώ δεν είναι σοβιέτ ανίερα κουμμούνια
Και με τη χάρη του Θεού θα γίνω Νόνη Δούνια

(Το έχετε δει το Hitachi του Παντελεήμονος;)

Ο Όρκος του Πεζοναύτη

Οι κυνηγοί κεφαλών
στα μυαλά αφελών
φαντάζουνε ηγέτες

Φορείς μικρούτσικων φαλλών
συναισθημάτων παρδαλόν
αποβατούν με το παρντόν
στις άσπρες μας πετσέτες

Μάνα φέρε την ασπίδα μου
και άσε τα νταηλίκια
Το επί τας μονόδρομος
χρωστάμε τόσα νοίκια

Οι Καλοί Λογαριασμοί Κάνουν τους Καλούς Σκύλους
(Good bills good dogs!)

Τιμή και δόξα στο Θεόκλητο Ρίδα

Η μοναδική μονή για την οποία μπορεί να είσαι σίγουρος ότι δε γίνονται σκάνδαλα είναι η μονή ταρίφα των ταξιτζήδων

Τα συντριβάνια του θείου Βάνια

Συντετριμμένος του θείου Βάνια
με πιτσιλάνε τα συντριβάνια
Νερά σπασμένα, εγκύων απόνερα
Ζάχαρη άχνη και μπουγατσόνερα

Ψωροκώσταινα Reloaded

Μου λείπουνε τα ίχνη από τα κακάκια σου στη λεκάνη του καμπινέ.
Μήπως γίνεται αγάπη μου να ξαναγυρίσεις στη φωλίτσα μας μόνο για να χέσεις;

Help!

My best friend came to me this morning and he told me that he was very bad, very very bad.
Terrible headaches, strong pain in the stomach, diarrhoea, very dizzy, throw out every day.
And I told him "We are all sick!"

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2009

Όνειρα, part II

Χάσιμο. Είδα, λέει, ότι ήμουνα αποτυχημένος ηθοποιός σε βιντεοταινίες της 10ετίας του '80. Συγκεκριμένα, μου είχε κολλήσει η ρετσινιά του ρόλου του “βλάκα μαθητή” και με βάζανε να παίζω σε όλες ταινίες του είδους. Ερωτιάρικες κωμωδίες, γύρισμα στο βίντεο του ενός απογεύματος. Δουλειά του ποδαριού, όλες τους αποτυχημένες απομιμήσεις του “Ρόδα, Τσάντα και Κοπάνα” Με τίτλους – αριστουργήματα τύπου “Μπορούμε και Κάτω Από τα Θρανία Νο4” ή “Λύκειο Άκρως Κουφό και Απειθάρχητο” Μέχρι τα 40 μου φόραγα κοντά παντελονάκια και κολλητά ριγέ μπλουζάκια (που δεν έκρυβαν τη μπάκα και τα γεροντόπαχά μου) και παρίστανα το βλάκα μαθητή που με το παπάκι προσπαθεί να σταυρώσει γκόμενα.

Όταν το εκμυστηρεύτηκα στον Κοκό, τον έπιασε ημικρανία τον άνθρωπο. Βραχυκύκλωσε. Πήρε 2 Depon για να συνέλθει. Διέγνωσε ότι πάσχω από οξεία '80-ίτιδα. Εγώ τώρα κάθομαι και σας τα λέω όλα αυτά γιατί πιστεύω ότι με θεωρείτε πλέον δικό σας άνθρωπο και μεταξύ κατεργαρέων πρέπει να υπάρχει ειλικρίνεια. Αλλά πείτε μου, έτσι όπως με κόβετε από φάτσα αλλά και από προσωπικότητα. Δε θα μπορούσα να σταθώ τουλάχιστον αξιοπρεπώς στο πλευρό της Βίνας Ασίκη? Σε αυτή την αξέχαστη ντίσκο με τις μπουρμπουλήθρες να χορεύω με την Τέτα Ντούζου και να βλεφαριάζω τις μπουτάρες της μέσα από το γυαλιστερό της καλσόν? Το οποίο φυσικά το φοράει με κορμάκι και ψηλοτάκουνες γόβες. Και ακριβώς έτσι ντυμένη θα έρθει και το επόμενο πρωί να μας κάνει γυμναστική. Θα μας γυρίσει την πλάτη και θα αρχίσει τις επικύψεις. Και θα τρέχουνε τα σάλια τα δικά μου, του Μπίλια και όλων των άλλων παλικαριών. Δεν περιγράφω άλλο. Νομίζω ότι θα κλάψω.

Taken, Madagascar 2

Taken

Φετινή (2009) περιπέτεια με τον Liam Neeson στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Αυτός είναι ένας διαζευγμένος συνταξιούχος κυβερνητικός πράκτορας που περνά την ώρα του κάνοντας δουλειές του ποδαριού και τρέφει παθολογική αγάπη για τη μοναχοκόρη του που ζει με τη μητέρα της. Όταν η μικρή φύγει για ένα ταξιδάκι αναψυχής στο Παρίσι, απάγεται από Αλβανούς μαφιόζους. Τότε ο σούπερ μπαμπάς αποφασίζει να αναλάβει δράση και θα κόψει κώλους. Έλα στον παππού.

Όσο προβλεπέ και κλισαρισμένη αν ακούγεται η υπόθεση (και είναι!) εντούτοις αυτό το φιλμάκι γαμεί και δέρνει. Μοντέρνο, γρήγορο, με μπόλικες χορταστικές σκηνές δράσης και αυθεντικό βρωμόξυλο. Καμιά σχέση με gayλίδικες χορογραφημένες action scenes τύπου Matrix. Ειδικά η φάση με την ανάκριση που κάνει στον αλλοδαπό, είναι κλάσης ανθολογίας. Ο Liam Neeson είναι όλα τα λεφτά στο ρόλο, ειλικρινά δε γινόταν να βρεθεί κάποιος καλύτερος σε αυτή τη θέση.

Πέρα από την καφρίλα, αυτό το ταινιάκι έχει και κάποιες ιδιαίτερα έξυπνες φάσεις. Ο σούπερ μπαμπάς χρησιμοποιεί και το μυαλό του, πέρα από τις γροθιές του για να βρει τα ίχνη του παιδιού του. Προσθέστε το “στη μάπα σου” φινάλε αλλά και μπόλικες έμμεσες αναφορές σε παλιότερα διαμάντια του είδους. Θα σου θυμίσει Charles Bronson και θα γουστάρεις. Τόσο καλή που θα πιστεύεις ότι ήρθε με ντελίβερι από το χρονοντούλαπο της 10ετίας του '70.

Madagascar 2

Η συνέχεια της επιτυχημένης ταινίας κινουμένων σχεδίων της Dreamworks είναι εδώ (αλήθεια, αναλογιστήκατε ποτέ πόσο gay ακούγεται το όνομα Dreamworks? Θα μπορούσε να είναι μπαρ για λουμπίνες. “Χρυσό μου σήμερα γνώρισα έναν απίθανο τύπο στο Dreamworks!!!”) και περιέχει ό,τι θα μπορούσατε να περιμένατε από ένα τυπικό sequel του είδους. Η ίδια δυνατή ομάδα στα τεχνικά credits αλλά και πίσω από τις φωνές των χαρακτήρων. Μια καλή πρόφαση σεναρίου για ένα εκ νέου ξάφρισμα εισητηρίων. Το ίδιο βαρεμένο χιούμορ και ιδιόρρυθμοι πρωταγωνιστές - καρικατούρες.

Δεν είναι κακό. Απεναντίας, είναι διασκεδαστικότατο. Και για τις μικρότερες ηλικίες (αυτό δε το συζητάμε καν) αλλά και για τους μεγαλύτερους. Ωστόσο, έχεις την αίσθηση ότι το φιλμάκι επαναπαύεται στις δάφνες του πρώτου μέρους και δεν τολμά να προχωρήσει την ιστορία του λίγο παρακάτω. Ίσως επειδή οι συντελεστές του γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει παρακάτω. Ότι είχαν να πουν το είπαν στην πρώτη ταινία, εδώ απλά επαναλαμβάνουν τη συνταγή. Η αποστολή εξετελέσθη με επιτυχία. Οι σινεμάδες θα γεμίσουν, τα κουκλάκια της ταινίας θα πουλήσουν αλλά και εσύ θα περάσεις ευχάριστα μιάμιση ώρα από τη ζωή σου.

The Black Cat

Για το ιστορικό του θέματος, η σειρά Masters of Horror χρηματοδοτήθηκε από ένα ιδιωτικό κανάλι της Αμερικανικής τηλεόρασης. Εκεί, τα κανάλια μπαίνουν στη διαδικασία να χρηματοδοτούν παραγωγές οι οποίες μετά προβάλλονται αποκλειστικά σε αυτά για να τραβήξουν ακροατές. Κάποιες από αυτές τις ταινίες βρίσκουν σε βάθος χρόνου το δρόμο τους στα ράφια των dvd. Υπάρχουν πολλές τέτοιες παραγωγές εκεί έξω, κυρίως θρίλερ. Γνωστότερη περίπτωση όλων η εταιρία του Stephen King η οποία έχει αναλάβει αποκλειστικά το έργο της μεταφοράς των ιστοριών του συγγραφέα στην οθόνη. Έργα όπως Langoliers, Storm of the Century οφείλονται στην εταιρία αυτή.

Τέτοια περίπου περίπτωση είναι και τα Masters of Horror. Το Concept ήταν να αναθέσουν σε γνωστούς σκηνοθέτες να φτιάξουν μικρού μήκους ταινίες (μεχρι 1 ώρα) υπό την αίγιδα ενός κοινού φιλμικού genre. Σαν συνταγή πέτυχε, καθώς κατάφερε να εξασφαλίσει την υπογραφή πολλών “θεών” του είδους. Dario Argento, Don Coscarelly, Tob Hooper, Stewart Gordon, John Carpenter και πολλοί άλλοι, εξασφάλισαν την αναγνωρισιμότητα της σειράς και την εμπορική αλλά και καλλιτεχνική της επιτυχία. Κάποια από τα εργάκια που προέκυψαν από αυτή τη διαδικασία είναι μικρά αριστουργήματα, με κορυφαία όλων τα Cigarette Burns του Carpenter και το “Λαβκραφτικό” Dreams at the Witch House του Gordon.

Εξασφάλισε άλλες 2 σεζόν καθώς και το “άνοιγμα” και σε άλλα φιλμικά είδη, ξεκινώντας με την παραγωγή Masters of Science Fiction. Ακόμα και μια Ελληνική αλυσίδα βιντεοκλάμπ μπήκε στο παιχνίδι να πρωωθήσει τη σειρά στην Ελλάδα και έτσι μπορείτε εδώ και περίπου 3 χρόνια να βρείτε τα φιλμάκια των 2 πρώτων σεζόν του Masters of Horror σε dvd. Κάποια από αυτά αξίζουν.

Από τον τελευταίο κύκλο του Masters of Horror ξεχώρισα και προτείνω ανεπιφύλακτα αυτή την ταινιούλα. Μάστοράς της ο θεός Stewart Gordon που μας έχει δώσει ταινίες – έπη. Dreams at the Witch House, Dagon, The Outsider, From Beyond, Necronomicon, την τριλογία Re-Animator και άλλα αριστουργήματα, ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει η κουλτούρα των b-movie σαβουροταινιών. Δεν έχω να πω και πολλά για την υπόθεση, εκτός από το ότι αποτελεί αρκετά πιστή μεταφορά της κλασικής ομώνυμης ιστορίας του Edgar Allan Poe. Πρωταγωνιστεί – και πάλι – ο αγαπημένος του ηθοποιός Jeffrey Combs. Όσοι από εσάς γνωρίζουν την ιστορία, ξέρουν ότι αυτό δεν είναι θρίλερ με την αυστηρή έννοια του όρου. Οστόσο είναι μια πανέμορφα ενορχηστρωμένη σκοτεινή μυθωδία με εκπληκτική ατμόσφαιρα, φωτογραφία και ερμηνείες. Χωρίς πειραματισμούς και b-movie-ίστικα στοιχεία, εδώ ο δημιουργός εκτελεί ακριβώς στο στόχο τον οποίο κλήθηκε να επιτεύξει. Τη σωστή μεταφορά της κλασικής ιστορίας. Και το καταφέρνει με πίστη, αγάπη και σεβασμό στο πρωτότυπο. Σωστός, καλοκουρδισμένος και ακριβής σαν Ελβετικό ρολόι. Άξιος.

Musallat

Μετά το Japanese horror, το Thai horror (με τελευταίο αξιόλογο δείγμα του το The House, βλ. Παλιότερο review στην Καμαριέρα) ήρθε με ρεύμα να εδραιωθεί στη συνείδηση και τις προτιμήσεις μας το Turkish Horror! Ναι, σωστά διαβάζετε. Συνήθως οι λέξεις Τουρκικός & Κινηματογράφος, όταν χρησιμοποιούνται μαζί, προκαλούν άπειρο γέλιο. Αρκεί να δείτε κάποια από τα άπειρα βιντεάκια σχετικά με το θέμα που υπάρχουν στο YouTube για να καταλάβετε τι εννοώ.

Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια αρκετά σοβαρή και επαγγελματική δουλειά, παρά το περιορισμένο της budget. Δε θα μιλήσω για την υπόθεση, αφενός γιατί είναι υπερβολικά περίεργη και αντισυμβατική για να την “χωρέσεις” σε μια περίληψη έτσι απλά, αφετέρου για να αποφύγω τα spoilers. Θα πω μόνο ότι Musallat θα πει “Haunted” ελληνιστί σημαίνει στοιχειωμένος.

Η απαισιόδοξη, ζοφερή διάθεση και η σκοτεινή φωτογραφία συνθέτουν μια εντυπωσιακά υποβλητική ατμόσφαιρα. Καταφέρνει να σε ψαρώσει μόνο με τη διήγησή του, δίχως να χρησιμοποιεί αίματα, άντερα και τα σχετικά “βοηθήματα” Το σενάριο είναι αρκετά πρωτότυπο, δυνατό, αλλά και δυσκολοχώνευτο. Σε κάποια σημεία, ειδικά προς το τέλος του έργου γίνεται δυσνόητο, μάλλον επειδή προϋποθέτει τη γνώση έστω σε επιφανειακό επίπεδο της Ανατολίτικης αποκρυφιστικής παράδοσης, που απέχει αρκετά από τη Δυτική στην οποία είμαστε μαθημένοι.

Ρεζουμέ – αξιολογότατη προσπάθεια. Αν είχαν φροντίσει να κάνουν το σενάριο λίγο πιο “φιλικό” στο θεατή, είχαν αποφευχθεί κάποια στιγμιότυπα που θυμίζουν υπερβολικά Γιαπωνέζικα θρίλερ και είχε δωθεί λίγο περισσότερη προσοχή στα ειδικά εφφέ, θα παραμιλούσαμε. Ωστόσο, για πρώτη προσπάθεια μιας χώρας που είχε μέχρι τώρα μηδαμινή συμμετοχή σε ταινίες σκοτεινής φαντασίας, είναι εξαιρετικά επιτυχημένο. Έντυπωσίασε όπου προβλήθηκε και σεργιάνησε σε πολλά φεστιβάλ ταινιών παγκοσμίως. Να δω πότε εμείς θα ξυπνήσουμε από την τηλεοπτική μας χαζομάρα και θα εκμεταλλευτούμε το θησαυρό που προσφέρει η μυθολογία μας προκειμένου να φτιάξουμε αληθινά θρίλερ που να κόβουν κώλους. Μόνο ο Μαστοράκης προσπάθησε να κάνει κάτι αντίστοιχο τη 10ετία του '70 με το “The Wind” που το γύρισε στα Μετέωρα. Αλλά ένας κούκος ποτέ δεν έφερε την Άνοιξη.

Screamers – The Hunting

Η έλλειψη καλών σεναρίων πολλάκις υποχρέωσε τους παραγωγούς να καταφύγουν σε ιδέες του παρελθόντος για να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις του κοινού. Πόσες φορές είδαμε παρόμοιο σκηνικό, ειδικά τα τελευταία 3 χρόνια? Προσωπικά αυτό δε με βρίσκει αντίθετο, σίγουρα πάντως το προτιμώ από το να παρακολουθώ την κάθε βλακεία που μπορεί να βγάλει κανείς από το κεφάλι του προκειμένου να πρωτοτυπήσει και να τραβήξει την προσοχή και τις εντυπώσεις του κόσμου. Εξάλλου χάρη σε αυτή την τακτική είδαμε αρκετές καλές ταινίες, με χαρακτήρες και concept που αγαπήσαμε στα νιάτα μας.

Τα παραδείγματα πολλά. Rocky VI, Rambo IV, Indiana Jones IV, Freddy VS Jason, Hellraiser VI & VII (το όγδοο μέρος της σειράς δε βλεπόταν) TMNT και τόσα άλλα. Σε αυτό το μήκος κύματος κινείται και αυτό εδώ το ταινιάκι. Screamers λέγονται κάτι δολοφονικά ρομπότ, εξοπλισμένα με κάθε λογής λεπίδες, ιδιαίτερα ευέλικτα και διψασμένα για ανθρώπινο αίμα. Προγραμματισμένα να σκοτώνουν, φτιάχτηκαν από τους επιστήμονες του μέλλοντος σαν όπλο. Σύντομα στράφηκαν ενάντια των δημιουργών τους και προκάλεσαν το μακέλεμα κάθε ζωής σε ένα ολόκληρο πλανήτη.

Το αυθεντικό Screamers ντεμπουτάρησε το 1986, χαλαρά βασισμένο στη νουβέλα “Second Variety” του Phillip Dick. Ήταν μια low budget επιστημονικής φαντασίας b-movie που ωστόσο ήταν καλλιτεχνικώς άρτια και απέκτησε το δικό της περιορισμένο αλλά φανατικό κοινό. Ακολούθησαν 2 sequel που δεν ήταν και ό,τι καλύτερο και μετά... σιγή. Το νέο αυτό εργάκι δεν προσπαθεί να κρύψει τις b-movie ρίζες του, ούτε το περιορισμένο budget του. Ωστόσο, αυτό του προσθέτει με ανεξήγητο τρόπο μια επιπλέον γοητεία. Σενάριο – οι επικοινωνίες με τον πλανήτη όπου έγινε το outbreak με τα Screamers έχουν πάψει εδώ και χρόνια. Όμως, ένα S.O.S. Σήμα που προφανώς υποδηλώνει την ύπαρξη επιζώντων στον υποτιθέμενα έρημο πλανήτη, γίνεται η αφορμή για τη σύσταση μιας επίλεκτης ομάδας διάσωσης που στέλνεται για να ερευνήσει το φαινόμενο. Ώστόσο δεν έχουν όλα τα μέλη της ομάδας τα ίδια κίνητρα και τα δολοφονικά μεταλλαγμένα ρομποτάκια έχουν πολλούς κρυμμένους άσσους στο μανίκι...

Καλό σενάριο που μπορεί να μην είναι ό,τι πιο πρωτότυπο, αλλά τη δουλειά του την κάνει με το παραπάνω. Οι ερμηνείες κινούνται σε ικανοποιητικά (για ταινία του είδους) επίπεδα. Οι σκηνές δράσεις μέτριες, αλλά οι πολλές και ζουμερές splatter φάσεις αναπληρώνουν το κενό. Ωραίες ανατροπές και guest από τον Lance Henricksen. Το άτομο απλά πρέπει να του επιβληθεί να παίζει σε κάθε ταινία επιστημονικής φαντασίας που υπάρχει εκεί έξω. Αλλά έχει πλέον κακογεράσει. Δεν πειράζει. Είναι παλικάρι από τα λίγα. Το νέο Screamers είναι ένα σχεδόν υποδειγματικά καλό δευτεροκλασάτο sci-fi flick. Όσοι παίζουν Warhammer 40K, είτε το rpg, είτε το miniature game, θα την καταβρούν. Το ίδιο και όσοι από εσάς γουστάρουν ταινίες του είδους. Εντάξει, δεν είναι Alien, αλλά από το τελευταίο ξενέρωτο AVP2 καλύτερο είναι. Αν σας άρεσε το Doomsday ή το The Mutant Chronicles (δείτε τα ριβιού σε παλιότερα post της Καμαριέρας) θα σας αρέσει και αυτό.

Hannibal Rising, TMNT, Afro Samurai – Resurrection

Hannibal Rising

Ο Thomas Harris προφανώς αποφάσισε ότι δεν έβγαλε αρκετά φράγκα από τον Hannibal Lecter και αποφασίζει να βγάλει και από τη μύγα ξύγκι σε αυτό εδώ το φιλμάκι που απλά γκρεμίζει όσα έχτισε και απομυθοποιεί όλο το μέχρι τώρα έργο του. Θα μαθαίνουμε τι ήταν αυτό που “έφτιαξε” το φαινόμενο Hannibal. Καλέ, τελικά οι Γερμανοί φταίνε για όλα!

Παγκόσμια αποτυχία το ομώνυμο βιβλίο, αντικείμενο χλεύης και θαψίματος αυτό το ταινιάκι. Δικαίως. Τίποτα δε στέκει εδώ, τίποτα δε συνάδει με τη λογική. Το σενάριο είναι τόσο εξωπραγματικό που πραγματικά δεν πιστεύεις τα όσα διαδραματίζονται στην οθόνη σου. Ο Hannibal εν μέσω β' παγκοσμίου πολέμου τα φτιάχνει με μια... Κινέζα (!) η οποία παρεπιπτόντως είναι και... θεία του (!!) η οποία τον μυεί στην τέχνη του έρωτα και των σαμουράι (!!!) Μετά πηδάει με μια μοτοσυκλέτα πάνω σε ένα πλοίο ενώ αυτό ήδη ταξιδεύει και σκοτώνει κάτι κακούς. Τα χαλάει και με την Κινέζα. Μάλιστα.

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στον Γκασπάρ Ουγιέλ, το παλικάρι που προσπαθεί να υποδυθεί το Hannibal. Δεν κατορθώνει ούτε καν να σε πείσει ότι ΔΕΝ είναι gay. Το μόνο που αξίζει σε αυτή την ταινία είναι η ατμοσφαιρική φωτογραφία της, αλλά αν θέλατε να δείτε καλή φωτογραφία, θα πηγαίνατε σε μια έκθεση του Μπαλάφα που είναι και τσάμπα, έτσι δεν είναι?

TMNT

Ναι, καλά το ψιλιάστηκες. Για τα χελωνονιντζάκια μιλάμε! Η εποχή των παιδικών ταινιών, των αποκριάτικων κουστουμιών και των guest του Vanilla Ice (είντα να απέγινε και αυτό το παλικάρι?) ανήκουν πλέον στο χρονοντούλαπο της 10ετίας του '90. Το νέο φιλμάκι είναι μια τελευταίας τεχνολογίας CGI (δηλαδή με γραφικά υπολογιστή) περιπέτεια που τα σπάει.

Περνάνε κρίση τα χελωνονιντζάκια. Ο δάσκαλός τους έχρισε τελικά αρχηγό της ομάδας τον Leonardo (αυτόν με τα 2 σπαθιά) και τον έστειλε σε μια ζούγκλα για να εκπαιδευτεί μόνος. Στο μεταξύ πίσω στη Νέα Υόρκη, οι άλλοι μαντράχαλοι έχουν βαρέσει διάλυση. Ο Donatello (ο κομπιουτεράς της παρέας) δουλεύει σε hotline για άτομα που αντιμετωπίζουν προβλήματα με τον υπολογιστή τους. Ο Michaelangelo (αυτός με τα Nunchacks) έγινε επαγγελματίας κωλοβαρετζής. Τέλος, ο Raphael παλεύει ακόμα με τα ψυχοτραυματικά του και βγαίνει τα βράδια τους δρόμους μόνος, παίρνοντας το νόμο στα χέρια του vigilante στυλ. Η April αρραβωνιάστηκε και συζεί με τον Casey (αυτόν με τη μάσκα του hockey) και ο μεγαλύτερος εχθρός τους, ο Shredder βλέπει τα ραδίκια ανάποδα.

Όμως σύντομα νέοι μπελάδες έρχονται στην πόλη, ένα ξεθαμμένο αρχαίο κακό, η αναβίωση της Foot Clan (η ninja συμμορία του Shredder) υπό νέα αρχηγία (μια απίστευτη ninja famme fatale) Μόνη λύση είναι η άρων άρων επιστροφή του Leonardo και η ανασύσταση της ομάδας των 4 έφηβων μεταλλαγμένων νίντζα χελωνών. Ωστόσο, δε στερείται προβλημάτων γιατί η ομάδα είναι πλέον ντεφορμέ, μάλλον θέλει αλλοδαπό προπονητή.

Με ωραία γραφικά, ενδιαφέρον και δυνατό σενάριο, ανατροπές και χορταστικές σκηνές δράσης, δεν μπορούσε υπήρχε καλύτερα εκτελεσμένο πλάνο για την επιστροφή του πρώην δημοφιλούς franchise. Τα μικρά θα το απολαύσουν, αλλά και οι μεγαλύτεροι από εμάς που το βλέπαμε στα νιάτα μας εκείνα τα υπέροχα πρωινά του Σαββατοκύριακου, θα γουστάρουμε. Άξια τα παλικάρια.

Afro Samurai – Resurrection

Επιστροφή για τον έγχρωμο καταθλιπτικό samurai. Αναμενόμενη. Η πρώτη ταινία (προβλήθηκε σπασμένη σε 5 μίνι επεισόδια) τα έσπαγε. Ξεχώρισε για την καλή μουσική της (από τον hip hopper RZA) το εξαιρετικό σχέδιο και την αισθητική της και το παράδοξο στυλ της. Πάντρεμα Ιαπωνικού Samurai πολιτισμού και σύγχρονης hip hop κουλτούρας. Μοντέρνας υπερτεχνολογίας και κλασικού medieval σκηνικού. Και πάνω απ'όλα το απίστευτο σενάριο, απλό όσο πρέπει, κράταγε το μυαλό σου στην πρίζα μέχρι να πέσουν οι τίτλοι τέλους. Σε όσους δεν το έχουν δει και τους ενδιαφέρουν έστω και λίγο τα κινούμενα σχέδια για ενηλίκους, το συνηστώ ανεπιφύλακτα.

Η ίδια επιτυχημένη ομάδα επιστρέφει για να επαναλάβει την επιτυχία. Τεχνικά, το καταφέρνει. Το σχέδιο, η προοπτική, η μουσική βρίσκονται στα ίδια πολύ υψηλά στάνταρ. Ωστόσο, νιώθεις ότι αυτό που είχε να πει το franchise, το είπε με την πρώτη ταινία και εδώ απλά παρακολουθείς μια καλής ποιότητας αρπαχτή. Το σενάριο είναι η μεγαλύτερή του αδυναμία - πολύπλοκο, χωρίς χαρακτήρα. Αλλού πατάει και αλλού βρίσκεται. Σου δίνεται η αίσθηση ότι μέχρι να ολοκληρωθεί η ταινία, οι σεναριογράφοι δεν ήταν ακόμα σίγουροι για το τι θα κάνουν με την ιστορία που είχαν στα χέρια τους. Οι χαρακτήρες σκιαγραφούνται λίγο, σχεδόν καθόλου. Ακόμα και ο ανυπέρβλητα cool χαρακτήρας του Afro, εδώ απλώς κάνει ότι περιμένεις να κάνει, διεκπεπαιρεώνοντας την παρουσία του στην οθόνη σου, αλλά μέχρι εκεί.
Σε τελική ανάλυση, το Afro Samurai – Resurrection είναι ένα αξιοπρεπές sequel που απλά κατορθώνει να συντηρήσει το μύθο της πρώτης ταινίας, χωρίς να καταφέρνει να ξεφύγει από τη σκιά της ή να μας παρουσιάσει κάτι πρωτότυπο.

Ανοίξαμε και σας Περιμένουμε!!!


Αυτή είναι η σελίδα μου στο SYNC

http://www.sync.gr/invocationof/

Βασικά, μόλις το ανακάλυψα το σπόρ και ακόμα το μαθαίνω. Σπέσιαλ Θέινκς στο φίλο μου το Volrath που με "μύησε"

Ακόμα προσπαθώ να βρω πώς θα προσθέσω το Blog του στα αγαπημένα μου...

Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2009

Διεθνής Καμαριέρα – Pussywhipped


Είμαστε pussywhipped σα λαός. Μουνάκηδες από τα γεννοφάσκια μας. Κάτι ανεξήγητο συμβαίνει και το κολλάμε το μικρόβιο, την τρώμε τη μετάλλαξη στη μάπα, προτού καν διέλθουμε από τον κολεό της μανούλας μας. Διαβάστε την ιστορία μας and weep. Ποιός άλλος λαός μέσα σε τόσες χιλιετίες ήτο τόσο χαϊβάνι ώστε να ξεκινήσει ολόκληρο παγκόσμιο πόλεμο για τα μάτια μιας γκόμενας? Για τη μπαμπέσα την ωραία Ελένη μιλάω. Γιατί για τα δεδομένα της εποχής του, ο Τρωικός παγκόσμιος και βάλε ήταν.

Η παράδοση το μαρτυράει ακόμα παραπάνω. “Έκλασε η νύφη, σχόλασε ο γάμος” λέει ο λαός μας. Πού να τολμήσεις να κάνεις κάτι αντίστοιχο εσύ άμοιρε γαμπρέ? Ρε δε μπα να ξεκωλιάζεσαι κιόλας? Θα σου περάσουν τα πεθερικά επιτόπου παρά φύσιν έδρα και θα σε στήσουν μπροστά στον παπά, το κρέμασμα δε το γλιτώνεις, που ο κόσμος να χαλάσει. “Ούτε αδερφός, αγόρι μου δε νοιάστηκε για σένα” όπως άδει ανά τους αιώνας ο λαϊκός νταλκάς.

Ενώ η νύφη, ε? Αρχόντισσα. Μια τοσοδούλα κλανίτσα να αμολήσει, που στο κάτω κάτω άμα είναι βουβή υπάγεται και εντός των ορίων του savoire vivre. Δε το συζητάμε, τέλος. Μένεις μπακούρι με την ανθοδέσμη στο χέρι στην εκκλησιάς την πόρτα. Για τα επόμενα πολλά βράδια θα το μηνάρεις μοναχός.

Γιορτή της μητέρας με άνθη και λουλούδια και “μητέρα, χρόνια σου πολλά!” Κάπου ξεχασμένη και με αρκετούς αιώνες καθυστέρηση ανακαλύφθηκε και η γιορτή του πατέρα για να έχουμε να λέμε. Γιορτή της γυναίκας και όλες οι νεοφιλελεύθερες κυρίες που καταφέρανε (λες και μιλάμε για κανένα απίστευτο κατόρθωμα) στη ζωή τους και βάλανε ένα δικό τους φράγκο στην τσέπη και ξεμπουκάρουν για τσάρκα, γυναικείο ποτάκι και ανδρικό strip-tease. Λαδωμένα τεκνά στην πίστα και μαύρα δερμάτινα string-άκια που σφίγγουν τα κάκαλα, ο όλος απολογισμός του φεμινιστικού κινήματος.

Ένα τελευταίο, μοναχό του οχυρό του ανδρισμού είχε μείνει στην Ελλάδα. Μοναχό σαν την καλαμιά στον κάμπο. Το ζεϊμπέκικο. Που καταλήθηκε από τον θηλυκό κόλαφο μέσα στη 10ετία του '90 στα Λαδάδικα. Με σημαίες και με ταμπούρλα. Πώς να χορέψεις σε πίστα που την οργώνουν τα φασιστικά ψηλοτάκουνα? Πέσε στα γόνατα, χτύπα παλαμάκια σα μαλάκας και κάνε και κανένα τάμα μη σου έρθει η γόβα στο δόξα πατρί, ένεκα αδέξιου τσαλιμίου και εργατικού ατυχήματος στο dance floor. Χέστα. Πιο μεγάλη η προδοσία της Θεσσαλονίκης, από αυτή του Εφιάλτη.

Το ξέρουμε ότι είμαστε pussywhipped και γουστάρουμε. Μα έλα που ο αρχαιοελληνικός τσαμπουκάς και ο εγωισμός, μας κάνουν να μη το μολογάμε. Για αυτό το λόγο και έχουμε ένα μούρλια σύμπλεγμα μαζεμένο στην ψυχούλα μας. Θαυμαστό πράμα ο ψυχισμός του Έλληνα. Φροϋδικό, πολυσχιδές, αντιφατικό, ανεξήγητο κατασκεύασμα. Λατρεύουμε να αγαπάμε τις γυναίκες μας και λατρεύουμε να τις μισούμε.

Πήδηξε πολλές γκόμενες ο άντρας? Άξιος, έμπαινε γιούτσο, έχεις στα μάτια της κενωνίας μαλαπέρδα μέχρι το γόνατο και μέτωπο καθαρό. Έκανε δυο αρπαχτές παραπάνω η γυναίκα? Ανάξιο λόγου το πουτανάκι... Τρέχει η άμοιρη μάνα να τη μαζέψει, να την κρύψει, να την παντρέψει με κανένα “κορόιδο” με κανένα ξένο. Δηλαδή όχι από τα μέρη μας. Από εκεί που ξέρουν τις πομπές μας. Ποιά η διαφορά της πουτάνας από την καριόλα? Η πουτάνα είναι αυτή που πάει με όλους, η καριόλα είναι αυτή που πάει με όλους ΕΚΤΟΣ από εμένα. ΜΕ ΤΗΝ ΑΔΕΡΦΗ ΜΟΥ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ? ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΜΟΥ? Για σφάξιμο ο άτιμος διακορευτής, να του πιείς το αίμα με το μπουρί της σόμπας. Άσχετα αν εσύ έχεις “ευλογήσει” τις αδερφάδες, τις κόρες (και τις γυναίκες) πολλών άλλων σαν και εσένα. Εσύ δε πιάνεσαι. Εσύ είσαι μάγκας.

Δεν ξέρω γιατί γράφω αυτές τις σκέψεις. Ή μάλλον ξέρω, αλλά δεν είμαι σίγουρος αν θέλω να το θέσω επί τάπητος. Το – δεν ξέρω ποιό – Κοινωτικό Πλαίσιο Στήριξης δίνει φράγκα σε προγράμματα γυναικείας επιχειρηματικότητας. Ορθόν. Οι γυναίκες εξάλλου, πάντοτε έπασχαν στο να βρουν και να εκφράσουν τα σωστά επιχειρήματα.

Κάψε Εγκέφαλο σε 3 Βήματα


Η diethnis kamariera υποβάλει στη δοκιμασία του χρόνου, για τα μάτια σας μόνο, τρια cult αριστουργήματα του καιρού τους. Αναλύουμε, δοκιμάζουμε και μετράμε το πόσο αυτά τα εργάκια φτούρησαν με τα χρόνια. Φορτώστε το ναργιλέ με τον αγαπημένο σας καπνό, βγάλτε τα ξύδια από το ντουλάπι και διώξτε τις γυναίκες από το σπίτι. Ήρθε η ώρα της cult καφροπροβολής. Δείτε αυτό το άρθρο και σαν ένα γρήγορο, αλλά καθόλου πρόχειρο οδηγό για το πώς να εξολοθρεύσετε όσο το δυνατόν περισσότερα εγκεφαλικά κύτταρα σε μόλις δυόμιση ώρες.

Βήμα Ι - Mondo Weirdo – A Trip to Paranoia Paradise
Διάρκεια – 55 λεπτά και πολλά του είναι
Η εισαγωγή από μόνη της είναι υπερπαραγωγή – μια μαύρη οθόνη. Μια βραχνή φωνή αφηγείται σε σπασμένα Αγγλικά το στόρυ – μια 15χρονη κοπέλα πάει σε μια συναυλία και εκεί βλέπει δυο κοπέλες να λεσβιάζουν. Για κάποιον άγνωστο λόγο, τρώει τόσο κόλλημα και πολιτισμικό σοκ, που κυριολεκτικά βαράει μπυέλα. Επί πόσες ημέρες δε μπορεί να φάει, να κοιμηθεί, να επικοινωνήσει σε λογικό πλαίσιο με τον κόσμο γύρω της. Όταν τα πράγματα δείχνουν να έχουν φτάσει στο απροχώρητο και η επιστήμη έχει σηκώσει τα πόδια ψηλά, επέρχεται το θαύμα. Η κοπέλα πάει σε μια άλλη συναυλία και εκεί ξανασυναντά το lesbo ζευγάρι. Αποφασίζει να κάνει έρωτα μαζί τους και από τότε και ύστερα της περνάνε τα ψυχοτραυματικά της, η ακμή και οι αιμορροϊδες της. Μάλιστα. Εγώ δηλαδή που τόσα χρόνια σέρνομαι σε συναυλίες γιατί πέφτω μόνο πάνω σε μπάκουρους και στον Καλαγκιά?

Στην ταινία ΔΕΝ θα δείτε όλα τα παραπάνω. Αυτό που διαδραματίζεται στην οθόνη σου είναι η οπτικοποίηση σε φιλμ των όσων συναίβεναν στο μυαλό της κοπέλας, όσο είχε πάθε τον ψυχολογικό ντουβρουτζά. Από όλα τα καλά έχει ο μπαξές. Ομοφυλοφυλικό σεξ (αντρικό και γυναικείο) Κανονικό σεξ. Σεξ do it your self. Στοματικό σεξ. Σεξ με παρτούζες, με αίματα, με εμετό. Κάπου σκάει μύτη στο άκυρο η Elizabeth Bathory, κάτι ξυράφια και μια κομμένη μαλαπέρδα.

Όλα αυτά σερβίρονται σε μια ασπρόμαυρη ταινία με κόκκους, σχεδόν βουβή (εκτός από την εισαγωγή και κάτι ακατάληπτα Γαλλικά που ακούγονται πριν από ένα παρτούζωμα) παράξενη μουσική που παίζει ασταμάτητα σε ΟΛΗ τη διάρκεια της ταινίας και σου σφυροκοπάει τα μηνίγγκια. Προκάλεσε αίσθηση την εποχή που παίχττηκε (1989) και θεωρείται ασύλληπτο cult αριστούργημα.

Ετημυγορία – ίσως για την εποχή της να ήταν όντως προχώ. Όμως σήμερα, ακόμα και οι πιο “ακραίες” σκηνές της δεν προκαλούν τόσο, κάθε μέρα βλέπουμε και ακούμε χειρότερα στις ειδήσεις. Χώρια που πλέον αξύροστο θάμνο δε συναντάς ούτε σε hardcore συντρόφισσα του ΚΚΕ, πόσο μάλλον σε σαδομαζοβιτσιόζα dominatrix.

http://rapidshare.com/files/121103644/MW_www.surrealmoviez.info.part1.rar
http://rapidshare.com/files/121099409/MW_www.surrealmoviez.info.part2.rar
http://rapidshare.com/files/121093681/MW_www.surrealmoviez.info.part3.rar
http://rapidshare.com/files/121084502/MW_www.surrealmoviez.info.part4.rar
http://rapidshare.com/files/121077758/MW_www.surrealmoviez.info.part5.rar
http://rapidshare.com/files/121067962/MW_www.surrealmoviez.info.part6.rar
http://rapidshare.com/files/121043693/MW_www.surrealmoviez.info.part7.rar
http://rapidshare.com/files/121041234/MW_www.surrealmoviez.info.part8.rar

Βήμα ΙΙ - Bad Karma
Διάρκεια – 35 λεπτά
Ό,τι και να πεις για αυτό το αριστούργημα είναι λίγο. Μεταφερόμαστε σε ένα barbeque party ενός Αμερικανού κάγκουρα και των φίλων του. Χτυπάει το κουδούνι, ανοίγει η μάνα του και βλέπει 2 Ινδουιστές κομπλέ, με ξυρισμένη καράφλα, περίεργα κοτσιδάκια και πλαστική παντόφλα. Μοιράζουν φυλλάδια. Όταν η άμοιρη μάνα αρνείται να πάρει φυλλάδιο, αυτοί (οι Ινδουιστές) μεταμορφώνονται σε απαίσια μεταλλαγμένα εξωγήινο – ζομπο – τέρατο - something και τους τρώνε όλους!!!

Μαθαίνουμε ότι θέλουν να θυσιάσουν αθώες ψυχές για να αναστήσουν το Θεό τους. Που μοιάζει με τεράστιος πράσινος pacman. Στο τέλος πλακώνουν από το πουθενά κάτι βλάχοι (!!!) με machine guns και περίστροφα. Ποιοί βλάχοι? Καλέ οι ίδιοι που σκότωσαν τα τέρατα 100 χρόνια πριν (!!!) που είχαν προσπαθήσει να εφαρμόσουν ξανά το ίδιο σχέδιο.

Πανικός στο ίσιωμα. Με κομμένα μέλη, αποκριάτικες μάσκες, πυροτεχνήματα, στρακαστρούκες, δερμάτινα S&M αξεσουάρ. Αδερφές και παλικάρια έγιναν μαλλιά κουβάρια. Καθαρά ερασιτεχνική – φοιτητική προσπάθεια (στα credits τέλους μαθαίνουμε ότι αποτελεί την εργασία κάποιων εκ των φυντανίων που παίζουν εκεί μέσα, για τη σχολή τους) Όμως το κέφι και το μεράκι της δε θα το βρεις ούτε σε 10 υπερπαραγωγές μαζεμένες. Εδώ και κάμποσο καιρό συζητιέται να το κάνουνε remake. Δεν περιγράφω άλλο.

http://rapidshare.com/files/122347133/bad_karma_by_jasonx.part1.rar
http://rapidshare.com/files/122353401/bad_karma_by_jasonx.part2.rar
http://rapidshare.com/files/122359638/bad_karma_by_jasonx.part3.rar
http://rapidshare.com/files/122361291/bad_karma_by_jasonx.part4.rar
Password: fandagos

Βήμα ΙΙΙ - Tetsuo – The Iron Man
Διάρκεια – κάτι λιγότερο από μια ώρα
Γάμησέ τα. Ο Tetsuo έχει πρόβλημα. Μεταμορφώνεται σταδιακά και παρά τη θέλησή του σε μηχανικό άνθρωπο. Στο άκυρο, καλώδια φυτρώνουν από το πρόσωπό του, γρανάζια από την κοιλιά του, βίδες, σωλήνες και κάθε λογής εξαρτήματα από τα χέρια και τα πόδια του. Η μαλαπέρδα του μετατρέπεται σε τρυπάνι με λεπίδες και λιανίζει τη γυναίκα του. Σύρματα βγαίνουν από τα μαλλιά του, χαρακώνουν το δέρμα του. Η “μηχανοποίησή” του απλώνεται χαοτικά, άναρχα, σαν καρκίνος στο σώμα του.

Υπονοείται ότι βρίσκεται σε κάποιου είδους διαμάχη με έναν δεύτερο εαυτό, μια τρέλα που έχει τη μορφή ενός μικροσκοπικού ανθρώπου που βρίσκεται φυλακισμένος σε μια φυλακή από παλιοσίδερα, μέσα στο κεφάλι του. Ο συμβολισμός είναι δικός σας, για να τον ερμηνεύσετε όπως αγαπάτε. Αυτός ο δεύτερος άνθρωπος είναι που προκαλεί τη μετατροπή σε μηχάνημα και ο κακομοίρης ο Tetsuo προσπαθεί να τον καταπνίξει, να τον κάνει να σωπάσει. Αλλά μάταια. Στο τέλος βγαίνει στην επιφάνεια, αποκτά δικό του σώμα και συγκρούονται με τον ήρωά μας. Επακολουθεί ο χαμός. Το τέλος της σύγκρουσης και της ταινίας τους βρίσκει ενωμένους μαζί, σε μια μάζα από μηχανισμούς, μεταμορφώνονται σε ένα τεράστιο, παράλογο ρομποτικό τέρας με ερπύστριες (!!!) και δυο κεφάλια. Αυτό του Tetsuo & αυτό του άλλου. Κατανοούν ότι δε γίνεται να καταστρέψουν ο ένας τον άλλον, γιατί ήταν εξ αρχής το ίδιο πρόσωπο. Συμφιλιώνονται και αποφασίζουν να βγουν εκεί έξω, να μεταδώσουν την αρρώστια τους, να καταστρέψουν τον κόσμο, γιατί “θα έχει πλάκα”

Θέατρο του παραλόγου. Ασπρόμαυρο, σχεδόν βουβό. Θυμίζει περισσότερο manga, παρά κανονικό φιλμ. Με το που προβλήθηκε λατρεύτηκε, μισήθηκε, θρονιάστηκε σαν avant – garde masterpiece. Κυκλοφορεί και το έγχρωμο remake του από τον ίδιο σκηνοθέτη, Tetsuo II – Body Hammer. Ή θα το αγαπήσεις, ή θα το σιχαθείς. Εδώ δεν υπάρχει μέση λύση, δεν υπάρχει ολίγον έγκυος. Πάντως ότι και αν κάνεις, μη το δεις με τη γυναίκα σου. Θα σε χωρίσει. Και πολύ καλά θα σου κάνει, τέτοιος μαλάκας που είσαι.

The Midnight Meat Train

Και γαμώ τους τίτλους. Όταν πρωτοδιάβασα το ομώνυμο διήγημα του Clive Barker, μου έφυγε ο σκάτος. Για εγκυκλοπαιδικούς λόγους παραθέτω ότι το διήγημα αυτό βρίσκεται στα περιβόητα “Βιβλία του Αίματος” και άμα επικαλείσαι ότι διαβάζεις horror λογοτεχνία και δεν τα έχεις ακόμα τσεκάρει, είσαι gay. Κλείσε το κομπούτερ και τραβα αγόρασέ τα και τα 6 και διάβασέ τα. Τώρα.

Συνεχίζω. Το ταινιάκι αυτό το περίμενα μήνες, από τότε που ανακοινώθηκε. Βέβαια, οι περισσότερες φιλμικές adaptations ιστοριών του Clive Barker δεν είναι και ό,τι καλύτερο, αλλά δε βλάπτει να ελπίζεις, έτσι? Εισαγωγή – το λογότυπο των Lion's Gate και Lakeshore Entertainment συνήθως αποτελεί καλό αιωνό για ό,τι επακολουθεί και είναι πάντα ευπρόσδεκτο στην οθόνη μου. Ένας τυπάκος πετάγεται από το κάθισμά του. Τον είχε πάρει ο ύπνος ενώ είχε πάρει το τελευταίο μετρό για τον προορισμό του. Κάτι δεν πάει καλά όμως. Απροσδιόριστοι ήχοι ακούγονται στο διπλανό βαγόνι. Σηκώνεται για να δει καλύτερα, κάνε μερικά βήματα... και πέφτει. Γλιστράει σε ένα σκουρόχρωμο γυαλιστερό κολλώδες υγρό. Είναι αίμα. Περνάει στο διπλανό βαγόνι. Παθαίνει σοκ. Κάποιος το έχει μετατρέψει σε κανονικό σφαγείο. Μόνο που αντί για ζώα, έχει κρεμάσει ανθρώπους. Γυμνούς, σφαγμένους, περασμένους σε τσιγγέλια, κρέμονται από το ταβάνι του βαγονιού. Η απέναντι πόρτα ανοίγει...

Δε θα πω περισσότερα για την υπόθεση για να αποφύγω τα spoilers. Η κεντρική ιστορία του διηγήματος διατηρείται, αλλά γύρω της έχει χτιστεί και αρκετό εξτρά υλικό από τους σεναριογράφους. Λογικό και αναμενόμενο, καθώς αν χρησιμοποιούσαν σαν υλικό μόνο όσα γράφει το βιβλίο, η ταινία δε θα κρατούσε πάνω από 20 λεπτά. Πράγμα όμως που είναι και δίκοπο μαχαίρι. Τα εξτρά κομμάτια σεναρίου είναι καλογραμμένα και βοηθούν στην καλύτερη κατανόηση της ιστορίας από τους “αμύητους” Ωστόσο, κάποιες “τρύπες” και λογικά κενά δυστυχώς δεν αποφεύγονται. Επιπλέον, δε μπορείς παρά να νιώσεις ότι το πρόσθετο μπλα μπλα λίγο “αραιώνει” τη δύναμη και την αυθεντικότητα του πρωτοτύπου, λίγο απομυθοποιεί την ιστορία του.

Είναι σπουδαίο να βλέπεις στο ρόλο του “χασάπη” Mahogany τον Vinnie Jones. Αυτό το παλικάρι με μια του στραβή ματιά και μόνο είναι ικανό να σε στείλει αδιάβαστο στο φαρμακείο να αγοράζεις pampers. Ωστόσο μας είχαν “τάξει” τον θεό Doug Bradley (τον Pinhead από τις ταινίες Hellraiser) για το ρόλο του κακού και η απουσία του μου κακοφάνηκε λίγο. Πάντως η performance του εδώ κρίνεται ικανοποιητικότατη, καθώς και όλων των άλλων συντελεστών της ταινίας. Η σκηνοθεσία, χωρίς να ανακαλύπτει τον τροχό ή να φέρνει καινούρια δεδομένα, είναι ωστόσο επαρκέστατη για να δώσει πνοή ζωής σε αυτό το κατά βάση Slasher flick. Το ίδιο ισχύει και για τη φωτογραφία.

Η μεγαλύτερη αδυναμία αυτής της ταινίας είναι ότι προέρχεται από μια εξαιρετικά δυνατή ιστορία τρόμου. Η σύγκριση με το πρωτότυπο είναι αναπόφευκτη, αλλά και αδικεί κατάφορα την ταινία. Ένα επιπλέον μελανό σημείο είναι το “πειραγμένο” φινάλε. Στο βιβλίο έσπερνε. Εδώ έχει υποστεί μια διακριτική αλλαγή – σε πολλούς από εσάς θα φανεί περισσότερο σαν αισθητική παρέμβαση, παρά σαν ουσιαστική στροφή στο σενάριο. Ωστόσο αυτή η μικρή λεπτομέρεια κάνει την ταινία να απομακρύνεται τελείως από το πνεύμα του αυθεντικού, τουλάχιστον για όσους το έχουν διαβάσει και εκτιμήσει.

Ρεζουμέ – Προσωπικά θα προτιμούσα το The Midnight Meat Train να ήταν μια ταινία μικρού μήκους που να ακολουθεί πιστά το διήγημα και να απαρτίζει με άλλες 2 – 3 μια συλλογή σύντομων adaptations ιστοριών του Clive Barker, ό,τι ήταν δηλαδή η συλλογή comics, Taping The Vein, αλλά σε φιλμικό format. Nομίζω ότι σε τελική ανάλυση θα απολαύσεις πολύ καλύτερα την ταινία αν δεν έχεις διαβάσει το βιβλίο. Παρόλα αυτά, ακόμα και αν το έχεις, θα ήταν αδικία να τη συγκρίνεις με αυτό. Είναι ένα πολύ καλογυρισμένο, μοντέρνο slasher που απευθύνεται στη γενιά των SAW και όχι μόνο. Περιέχει βαρβάτο gore, είναι προσεγμένο, ατμοσφαιρικό και γκαζωμένο συνάμα.

Είδος Ταινίας – Μοβόρικο
Εναλλακτικός Τίτλος – Το Κρέας το Καλό, Είναι Κάτω απ'τον Αφαλό
Πότε? - 2008
Πόσο? - 105 περίπου λεπτά
Μάστορας - Ryûhei Kitamura
Παίχτες - Bradley Cooper, Leslie Bibb, Brooke Shields, Vinnie Jones,
Ted Raimi
Βαθμολογία – αν έχεις διαβάσει το βιβλίο 3,5 / 5.Αν όχι, 4 / 5

The Convent

Εισαγωγή – Μαύρα μεσάνυχτα. Σε ένα μοναστήρι γίνεται μια απροσδιορίστου είδους λειτουργία. Κομπλέ με παπά και καλόγριες. Μια κοπέλα που φοράει μαύρα γυαλιά (τώρα το τι βλέπει νυχτιάτικα με τα γυαλιά ηλίου είναι αλλονού παπά ευαγγέλιο...) μπουκάρει μέσα. Τα αυτιά σου εν τω μεταξύ τα χαϊδεύει ένα χαϊδοκώλικο τραγουδάκι τύπου 60's. Η γκόμενα βγάζει ένα shotgun, τους καθαρίζει όλους έναν έναν και τους κάνει το μοναστήρι καμπριολέ. Τίτλοι αρχής.

30 χρόνια μετά. Μια παρέα χαζών εφήβων σαν και αυτούς που βλέπεις σε όλα τα slasher εργάκια τύπου scream, αποφασίζει να περάσει τη νύχτα στο μοναστήρι. Για σεξ, κωλοβάρεμα, μπάφους και για το urban legend. Βλέπεις το μοναστήρι – που από εκείνη την αποφράδα μέρα και μετά, το μοναστήρι θεωρείται στοιχειωμένο. Τα πνεύματα των καλογριών πλανώνται στο χώρο και ζητάνε εκδίκηση.

Μετά γίνεται της Πόπης. Οι πύλες της κόλασης ανοίγουν και ξεμπουκάρουν φωσφορίζουσες δαιμονικές καλόγριες, ντεμέκ και original antichrists, gay σατανιστές και το λουρί της μάνας. Ένα μόνο άτομο μπορεί να βοηθήσει. Είναι μια τρελοπενηντάρα που ζει σαν ερημήτης και ταϊζει μολύβι στους κώλους όσων μπουν στο χώρο της. Φοράει ακόμα μαύρα γυαλιά και εξακολουθεί να είναι οπλόκαβλη. Τύφλα να'χει ο Terminator.

Πώς να περιγράψεις αυτό το αριστούργημα? Evil Dead clone φτιαγμένο σύμφωνα με την παράδοση των παλιών πατροπαράδοτων “σεξοθρίλερ με καλόγριες”, αλλά χωρίς το σεξ. Με μια γερή δόση μαύρου χιούμορ, σχολικού χαβαλέ και χαζοκαφρίλας. Μόνο τη 10ετία του '80 έβγαιναν τέτοια έργα! Τόσο καλό! Άμα είχε λίιιιγο ακόμα splatter και έδειχνε και βυζάκια, θα παραμιλούσαμε. Επιβάλλεται να ειδωθεί και να λατρευτεί. Επειγόντως!!!

Είδος Ταινίας – Απερίγραπτο
Εναλλακτικός Τίτλος - Φαντάσου να είχαν και περίοδο τι θα κάνανε
Πότε? - 2000
Μάστορας - Mike Mendez
Βαθμολογία – 3,5 / 5

http://rapidshare.com/files/123164051/TH_CNVNT_NCT.part1.rar
http://rapidshare.com/files/123186859/TH_CNVNT_NCT.part2.rar
http://rapidshare.com/files/123228345/TH_CNVNT_NCT.part3.rar
http://rapidshare.com/files/123236238/TH_CNVNT_NCT.part4.rar
http://rapidshare.com/files/123244255/TH_CNVNT_NCT.part5.rar
http://rapidshare.com/files/123253006/TH_CNVNT_NCT.part6.rar
http://rapidshare.com/files/123200820/TH_CNVNT_NCT.part7.rar
http://rapidshare.com/files/123169346/TH_CNVNT_NCT.part8.rar
Password:www.horrorflix.ws