Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

Ένα Τραγούδι για Σήμερα


H Μοσχαροκεφαλή
Στίχοι / Μουσική / Πρώτη εκτέλεση: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
URL : http://www.youtube.com/watch?v=9S6EwT8jSDw

Μια μοσχαροκεφαλή - γεια σου Διονύση μου -
μια μοσχαροκεφαλή στο πιάτο μου αρμενίζει.
Κάθομαι και την κοιτώ - γεια σου Διονύση μου -
κάθομαι και την κοιτώ, χαρά με πλημμυρίζει.

Κάνω μια βούτα στο ζωμό - γεια σου Διονύση μου -
κάνω μια βούτα στο ζωμό και βγαίνω κερδισμένος.
Στο Τσιούγκαρι* σταμάτησα - γεια σου Διονύση μου -
στο Τσιούγκαρι σταμάτησα γιατί 'μουν μεθυσμένος.

Αλάτι ρίχνω στεριανό - γεια σου Διονύση μου -
αλάτι ρίχνω στεριανό και φίνο σκορδοστούμπι,
έχω και τυρναβίτικη - γεια σου Διονύση μου -
έχω και τυρναβίτικη ρετσίνα γι' αποκούμπι.

Φώτα φθορίου φλύαρα - γεια σου Διονύση μου -
φώτα φθορίου φλύαρα κι ο σερβιτόρος χύμα
και στην κουζίνα ο μάγειρας - γεια σου Διονύση μου -
και στην κουζίνα ο μάγειρας θύτης μαζί και θύμα.

Τριγύρω μου ξενύχτηδες - γεια σου Διονύση μου -
τριγύρω μου ξενύχτηδες και παραστρατημένες
κοπέλες απ' τον Άγιο - γεια σου Διονύση μου -
κοπέλες απ' τον Άγιο Δομίνικο φερμένες.

Καθένας όπως έστρωσε - γεια σου Διονύση μου -
καθένας όπως έστρωσε θα πέσει να πλαγιάσει.
Στο σπίτι ακροποδητί - γεια σου Διονύση μου -
στο σπίτι ακροποδητί η μέρα πριν χαράξει.

Σημείωση : Τσιούγκαρι = περιοχή της Λάρισας με πατσατζίδικα

Mistress of the Week : ... more January Jones!



Mistress of the Week : January Jones



Τι Έμαθα την Εβδομάδα που μας Πέρασε (21 - 27 Ιουνίου 2011)



1)Άκυρο νέο της εβδομάδας : ο Δαλάι Λάμα δέχτηκε να συμμετάσχει στο... Master Chef της Αυστραλίας! Μάλιστα, αρωγός στην προσπάθεια να πειστεί ο θρησκευτικός ηγέτης του Θιβέτ να γίνει κριτής μια βραδιά ήταν και ο Έλληνας, πολυβραβευμένος σεφ, Γιώργος Καλομπάρης.

2)Δυο γυναίκες εισαγγελείς ξεσκέπασαν το σκάνδαλο του ποδοσφαίρου και – ελπίζουμε – να βάλουν επιτέλους σε τάξη τον αμαρτωλό ελληνικό πρωταθλητισμό. Όμως έτσι είναι. Άμα δε βάλει το χέρι της γυναίκα, σπίτι δεν συμμαζεύεται! Ούτε και... παράγκα!

3)Όμως, για τη Μαφία της μπάλας και τα όσα αποκαλύπτονται, δεν θα σχολιάσω κάτι, γιατί αφενός ήδη ΟΛΟΙ μιλούν για αυτό το θέμα, αφετέρου, είναι ζεστό και ακόμα εξελίσσεται, μπορεί ανά πάσα στιγμή να έρθει όλο το σκηνικό τούμπα. Απλά θα παραθέσω την εξής cult λεπτομέρεια που προσωπικά με έκανε να προσκυνήσω! Ο Κούγιας μέσα στην κατάθεσή του περιγράφει μεταξύ άλλων και την περίπτωση ενός προπονητή που παρέταξε την ομάδα του με αναπληρωματικούς προκειμένου να χάσει σε έναν αγώνα. Αναφέρει ότι το έκανε επειδή ήταν κατατρομαγμένος...

4)... βλέπετε, την προηγούμενη του αγώνα τον είχε καλέσει για φαγητό σε μια ψαροταβέρνα ο πρόεδρος της ΠΑΕ (που παρεπιπτόντως κατηγορείται και καταζητείται) ο οποίος έριξε στο πάτωμα ζωντανούς αστακούς και άρχισε επιδεικτικά να τους... πυροβολεί!

5)Ping pong zombies?!?!? Μόνο ο Volrath μπορεί και ξετρυπώνει τέτοια διαμάντια! Προσκυνώ!! Περαστικά μας!!! http://www.youtube.com/watch?v=RhKQHFIxZ2I&feature=related

6)Σε ΟΛΕΣ τις Αμερικάνικες ταινίες τα μικρά παιδάκια που τα απαγάγουν / φεύγουν / χάνονται από το σπίτι τους έχουν όλα άσθμα! Μα, ΟΛΑ!!! (ο Volrath όταν αποφασίσει να ρίξει ατάκα, δίνει ρέστα!)

7)Επιπλέον, εδώ οφείλω να μεταβιβάσω τα συγχαρητήρια και τις θερμότερες ευχές μου στον καλό φίλο (και ένθερμο υποστηρικτή της Καμαριέρας!) Μιχάλη, που επιτέλους το πήρε το κορίτσι, σε έναν υπέροχο γάμο, το Σαββάτο που μας πέρασε, όπου περάσαμε όλοι ΤΕΛΕΙΑ και θα θυμόμαστε εκείνη την ημέρα για πάντα με πολλή αγάπη! Να ζήσετε υγιείς και ευτυχισμένοι παιδιά, και με πολλούς απογόνους!


8)Το πιο σύντομο καμμένο ανέκδοτο της σεζόν : “Η προγραμματισμένη συναυλία της Amy Winehouse...”

9)Προσεχώς, νέο σεξοθρίλερ με καλόγριες! http://www.youtube.com/watch?v=qT2OQu7TSac (είπαμε, ΜΟΝΟ ο Volrath τα βρίσκει αυτά!)

10)Universal Truth #904 : Αναρωτιέσαι αν σε όλους τους κάμπους φυσάει τόσο πολύ ή μόνο σε αυτούς που χτίζουμε αεροδρόμια.

11)Ο Chuck Norris έχει πάρει δάνειο από την... Αγία Τράπεζα!!!

12)Ανεξάρτητα από τις απόψεις του καθενός μας, το πλέον συμπαθές είδος μετανάστη, είναι ο... ερωτικός!!! Κοινώς, αγόρια και κορίτσια που άφησαν πίσω τα σπίτια τους για να ακολουθήσουν σε άλλες πόλεις – ενδεχομένως και σε άλλες χώρες! - τον / την εκλεκτό της καρδιάς τους! Σας μιλάω... εκ πείρας! Ερωτικός μετανάστης, λοιπόν! (η Αγγελική όταν φιλοσοφεί βγάζει διαμάντια!)

13)Άκυρο νέο της εβδομάδας #2 : πρόστιμο 10.000 ευρώ επέβαλε το ΕΣΡ στον ραδιοφωνικό Real FM και στην εκπομπή των Γιώργου Λιάγκα και Ελεάννας Τρυφίδου, η οποία μεταδόθηκε στις 2 Μαρτίου, μετά από καταγγελία ιδιώτη που ενοχλήθηκε από τα σχόλια των παρουσιαστών ότι ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ήταν... ομοφυλόφιλος!!!

14)Ένεκα οικονομικής, ηθικής και μορφωτικής κρίσης, (ξανά)πήξαμε στην Τουρκιά! Σχεδόν κάθε μεγάλος τηλεοπτικός σταθμός έχει βάλει σε περίοπτη θέση στο πρόγραμμά του από (τουλάχιστον) ένα δραματικοερωτικό Τουρκοσήριαλ...

15)...Κλάψα, κοινωνικό δράμα, ρομάντζο της πλάκας και τέζα λαϊκισμός, σε ελκυστικό έυπεπτο πακέτο που απευθύνεται στην κάθε κυρά Κατίνα, αλλά (πόσο δυστυχώς!!!) πλέον και σε νέα παιδιά που πολύ απλά στρέφονται σε αυτά τα τερατουργήματα λόγω έλλειψης... οποιουδήποτε άλλου προγράμματος στην τηλεόρασή μας...

16)...πέρα από δυσοίωνες ειδήσεις και... επαναλήψεις κονσέρβες από την εποχή του... σχεδίου Μάρσαλ και βάλε!... μόνο τον “Άγνωστο Πόλεμο” δεν μας έβαλαν να δούμε ακόμα!

17)...πλάκα πλάκα, διάβαζα ένα εξαιρετικά ενδιαφέρων άρθρο στην εφημερίδα (μη με ρωτάτε ποιά, έτσι κι αλλιώς επιλέγω εφημερίδα αυστηρά βάσει του... dvd! Αυτή είχε την Κυριακή που μας πέρασε dvd με Clint Eastwood. Hurrah!) που αφορά την επεκτατική πολιτική της Τουρκίας. Λοιπόν, ένα σκέλος της είναι – λέει – η αύξηση της σφαίρας επιρροής της σε κάθε χώρα από όπου κάποτε πέρασε το Ισλαμ. Ήδη εργάζονται σοβαρά σε αυτό το θέμα. Σε φτωχές χώρες της Ασίας, τους έφτιαξαν το τηλεοπτικό δίκτυο, προκειμένου να τις καλύπτει στο σύνολό τους. Επακολούθως, το έπηξαν στο τούρκικο πρόγραμμα (κυρίως σήριαλ). Σε αντίστοιχες χώρες της Ευρώπης από όπου πέρασε το Ισλάμ, αναστηλώνουν τα μουσουλμανικά μνημεία. Ανάλογη πρόταση έγινε και για μνημεία που υπάρχουν στην Πλάκα, αλλά ακόμη επίσημη απάντηση από την Ελληνική κυβέρνηση δεν έχει δοθεί...

18)Αν κάποια στιγμή δεις τον κολλητό σου με κάποιο σημάδι / τατουάζ που γράφει ΛΑΦΕΤ μην παραξενευτείς! Απλά το παιδί τρώει ξύλο από τη γυναίκα του στο σπίτι! ΛΑΦΕΤ είναι... TEFAL (τηγάνι, ντε!) spelled backwards!!! (η Αγγελική, είπαμε, τα σπάει γενικώς!)

19)Πως είναι τα achievements που παίρνεις παίζοντας παιχνίδια στο PS3 όταν πετυχαίνεις αξιοθαύμαστα κατορθώματα σε αυτα; Ε, σκέφτηκα ότι τα αντίστοιχα αληθινά real life achievements, αν υπήρχαν, θα ήταν απείρως πιο ενδιαφέροντα! Πχ real life achievement : κοπέλα που έχει προκαλέσει άθελά της τροχαίο επειδή ο οδηγός τη χαζεύει όπως περπατάει στο δρόμο! Απονέμεται στην Έφη! Hurrah!

20)Άκυρο νέο της εβδομάδας #3 : ετοιμάζεται remake της ιστορικής “Ολικής Επαναφοράς” μιας από τις καλύτερες ταινίες που είχε παίξει ο Schwarzenegger. Αλλά με Jessica Biel (μουνίτσα μου εσύ!) και... Colin Farrell στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Ξενέρα;

21)Last but not least : Ο Πάγκαλος είπε ότι η δημοκρατία στην Ελλάδα ξεκίνησε το 1981 με την κυβέρνηση του Αντρέα. Είναι σαν αυτό που λέμε εμείς οι Manowar–άδες, ότι το heavy metal ξεκίνησε το 1982, με το “Battle Hymns”!... απλά, εμείς έχουμε δίκιο! (προσκυνώ Volrath, κυριολεκτικά πέφτω και παίρνω κάμψεις με αυτή την ατάκα!)

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2011

Ένα Τραγούδι για Σήμερα

Δεν προλαβαίνω

Στίχοι: Κούμαρης Μάρκος
Μουσική: Κούμαρης Μάρκος
Πρώτη εκτέλεση: Apurimac & Locomondo ( Ντουέτο )
ULR : http://www.youtube.com/watch?v=fdsg0FbLnMM

Δεν προλαβαίνω, ποτέ δεν προλαβαίνω
Ο χρόνος τρέχει κι εγώ ξοπίσω μένω
Δεν προλαβαίνω, ποτέ δεν προλαβαίνω
Πες μου το λόγο που εδώ ακόμα μένω

Να προλάβω το φανάρι... Δεν προλαβαίνω
Οι δρόμοι έχουνε φρακάρει... Δεν προλαβαίνω
Γκάζι φρένο, γκάζι φρένο... Δεν προλαβαίνω
Και στο ίδιο μέρος μένω... Δεν προλαβαίνω

Δεν προλαβαίνω, ποτέ δεν προλαβαίνω
Ο χρόνος τρέχει κι εγώ ξοπίσω μένω
Δεν προλαβαίνω, πάλι δεν προλαβαίνω
Πες μου εσύ γιατί δεν καταλαβαίνω

Ανασαίνω ξανασαίνω... Δεν προλαβαίνω
Στο δακτύλιο δεν μπαίνω... Δεν προλαβαίνω
Τόσα αμάξια δεν χωράμε... Δεν προλαβαίνω
Πες μου φίλε μου πού πάμε... Δεν προλαβαίνω

Απ' τη Δευτέρα το πρωί... Δεν προλαβαίνω
Μέχρι την Παρασκευή... Δεν προλαβαίνω
Και το Σάββατο το βράδυ άμα κάνω πως βγαίνω
στην Καραγιώργη Σερβίας θα με βρεις κολλημένο

Και πάλι απ' την αρχή... Δεν προλαβαίνω
Μέχρι την Παρασκευή... Δεν προλαβαίνω
Δεν ξέρω τι με κρατάει σ' αυτήν την πόλη δεμένο
και μου φωνάζει με ρυθμό στ' αυτί μου δαιμονισμένο

Τρέξε πιο γρήγορα, πάμε πιο γρήγορα, έλα πιο γρήγορα,
φύγε πιο γρήγορα, σήκω πιο γρήγορα, κάτσε πιο γρήγορα,
δούλεψε γρήγορα, πούλησε γρήγορα, φτάσε πιο γρήγορα,
στρίψε πιο γρήγορα, μπήξε πιο γρήγορα, δείξε πιο γρήγορα,
σκύψε πιο γρήγορα, πλήξε πιο γρήγορα, πλήξεεε!

Άιντε πιο γρήγορα, όλα πιο γρήγορα, πάμε πιο γρήγορα,
τώρα πιο γρήγορα, γνώρισε γρήγορα, χώρισε γρήγορα,
αγόρασε γρήγορα, πούλησε γρήγορα, χέσε πιο γρήγορα,
κλάσε πιο γρήγορα, φτύσε πιο γρήγορα, φτάσε πιο γρήγορα,
σήκω πιο γρήγορα, κάτσε πιο γρήγορα, γρήγορα, γρήγορα

Δεν προλαβαίνω, γιατί δεν προλαβαίνω
Ο χρόνος τρέχει κι εγώ ξοπίσω μένω
Δεν προλαβαίνω, πάλι δεν προλαβαίνω
Πες μου το λόγο που εδώ ακόμα μένω

Μ' ένα κουτί πίσω απ' το άλλο... Δεν προλαβαίνω
Φίλε δεν αντέχω άλλο... Δεν προλαβαίνω
Γκάζι φρένο, γκάζι φρένο... Δεν προλαβαίνω
Και στο ίδιο μέρος μένω... Δεν προλαβαίνω

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2011

Το Κοιμητήριο της Πράγας


Συγγραφέας : Umberto Eco
Εκδοτική : Ψυχογιός
Τιμή : 26 ευρώ
Με δυό λογάκια :
Στη διάρκεια του 19ου αιώνα, ανάμεσα στο Τορίνο, το Παλέρμο και το Παρίσι, συναντάμε μια υστερική σατανίστρια, έναν αβά που πεθαίνει δυο φορές, μερικά πτώματα μέσα σε έναν υπόνομο του Παρισιού, τη σταδιακή μεγέθυνση του πλαστογραφήματος που έγινε γνωστό ως Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, το οποίο θα εμπνεύσει στον Χίτλερ τα στρατόπεδα εξόντωσης, Ιησουήτες που δολοπλοκούν εναντίον των Μασόνων, Μασόνους, Καρμπονάρους και Ματσινιανούς που στραγγαλίζουν τους παπάδες με τα έντερά τους, τα σχέδια των μυστικών υπηρεσιών της Γαλλίας, του Πιεμόντε, της Πρωσίας, της Ρωσίας, τις σφαγές στο Παρίσι της κομούνας, αηδιαστικά, ρυπαρά στέκια όπου ανάμεσα στους ατμούς απ'το αψέντι καταστρώνονται εκρήξεις και εξεγέρσεις. Επιπλέον, ψεύτικες γενειάδες, ψεύτικοι συμβολαιογράφοι, ψεύτικες διαθήκες, διαβολικές αδερφότητες και μαύρες τελετές...

Αναλυτικότερα :
Ένα έχω να πω : ΟΥΑΟΥ! Κοντά 30 χρόνια μετά “Το Όνομα Του Ρόδου”, το οποίο καθιέρωσε τον Ουμπέρτο Έκο ως έναν από τους σημαντικότερους λογοτέχνες του 20ου αιώνα, το πολυαναμενόμενο “Κοιμητήριο της Πράγας” αποδεικνύει ότι το ταλέντο του Ιταλού διανοούμενου παραμένει αστείρευτο. Και είναι αξιοθαύμαστο το πόσο αξιόλογο και ταυτόχρονα πόσο πρωτότυπο, παράξενο και αντισυμβατικό είναι αυτό το βιβλίο! Ξεκινώ από τον ήρωά του : ο Σιμονίνι είναι ένας απατεώνας πλαστογράφος. Κοιλιόδουλος, θρασύδειλος, άπειρα ύπουλος, μάλλον σχιζοφρενής και μισεί – κυριολεκτικά – τους ΠΑΝΤΕΣ! Και το σημαντικότερο – μέσα από μια πορεία ζωής, μέσα στις σημαντικότατες εξελίξεις μιας συναρπαστικής – και άγνωστης στο ευρύ κοινό – εποχής, κατορθώνει να δουλέψει τους ΠΑΝΤΕΣ, πουλώντας τους απλά, με επιδεξιότητα μοναδική τον... εαυτό του! Κοινώς, ψέμα για το ψέμα και θεωρία συνωμοσίας απλώς για την ευδαιμονία του να... συνομωτείς!

Η εποχή του τέλους του 19ου αιώνα και η επώδυνη γέννηση του καινούριου παρουσιάζονται με μοναδική δεξιοτεχνία, αμεσότητα, ομορφιά και ιστορική αρτιότητα. Ενδεχομένως, σε κάποιους να φανεί κάπως βαρύς ο τρόπος με τον οποίο ο Eco βομβαρδίζει τον αναγνώστη με πληροφορίες. Προσωπικά, συνιστώ ψυχραιμία και... χαλαρά! Οι πακτωλοί γνώσεων και ονομάτων κατά 99% απλώς χρησιμεύουν για να ζωντανέψουν στον αναγνώστη αυτή τη συναρπαστική εποχή και τις κοινωνικοπολιτικές και πολιτισμικές ζυμώσεις της. Ούτε η κατανόηση, ούτε η απομνημόνευσή τους δεν απαιτείται προκειμένου να απολαύσει κανείς την ιστορία. Το μόνο προαπαιτούμενο, είναι να παραδοθείς στην ομορφιά της διήγησης και όλα τα άλλα, με κάποιο μαγικά ανεξήγητο τρόπο θα βρουν το δρόμο τους. Είναι ένα επίτευγμα τόσο παράξενο μα συνάμα και τόσο απελευθερωτικό! Υπό αυτό το πρίσμα, “Το Κοιμητήριο της Πράγας” είναι ένα πολύ πιο εύκολο και “ελαφρύ” βιβλίο σε σχέση με το “Όνομα του Ρόδου”. Φυσικά, οι πληροφορίες και οι γνώσεις που περιέχει κάθε άλλο παρά υστερούν ποιοτικά και αριθμητικά σε σχέση με τον διάσημο προκάτοχό του. Απλώς, εδώ δεν είναι απαραίτητες προκειμένου να εκτιμήσεις και να εισπράξεις αυτά που πρέπει να εισπράξεις από αυτό το λογοτεχνικό διαμάντι.

Εμφάνιση / Δέσιμο :
Καλό “φωτογραφικό” εξώφυλλο αν και προσωπικά προτιμώ πάντα το artwork. Τυπικά καλό δέσιμο και καλής ποιότητας χαρτί, δικαιολογούν στο μάτι, τουλάχιστον εν μέρει την αρκετά τσιμπημένη τιμή του βιβλίου. Περιέχονται βιογραφικό του συγγραφέα, διάφορα σχόλια επιφανών πάνω στο έργο του, και πολύ ενδιαφέρουσες εικόνες και γκραβούρες που συμπληρώνουν τη διήγηση, μάλιστα σχεδόν όλες προέρχονται από το προσωπικό αρχείο του συγγραφέα. Το μυθιστόρημα απαριθμεί 560 σελίδες καθαρά, αλλά είναι σχετικά αραιογραμμένο και με αρκετές ολοσέλιδες εικόνες να παρεμβάλλονται της διήγησης.

Μετάφραση :
Η Εύη Καλλιφατίδη ποτέ δεν απογοητεύει με τις μεταφράσεις της, αν και εδώ αφήνει έναν σημαντικό αριθμό από πληροφορίες αυτούσιο και αμετάφραστο, χωρίς καν ένα σημείωμα του μεταφραστή όσον αφορά το τι σημαίνουν. Βέβαια, οι εν λόγω πληροφορίες δεν είναι σημαντικές για την κατανόηση του κειμένου (χώρια που είναι έτσι κι αλλιώς σχετικά εύκολο να καταλάβει κανείς χοντρικά τι λένε) και αφορούν κυρίως τα ονόματα των συνταγών από τα άπειρα εδέσματα που ο λιχούδης Σιμονίνι καταβροχθίζει, σχολιάζει και καταγράφει με θρησκευτική ευλάβεια και σχολαστικότητα.

Ρεζουμέ :
Δεν γίνεται να μην το προτείνω ανεπιφύλακτα. Εντάξει, σε μια υποθετική σύγκριση του “Κοιμητηρίου...” με το “Όνομα του Ρόδου”, πάντα θα επιλέγω το δεύτερο. Αλλά αυτό δεν λέει και πολλά πράγματα, δεδομένου του πόσο ανυπέρβλητο αριστούργημα είναι το “Όνομα του Ρόδου”.

Πόσα πιάνει; 4,5 / 5

Battle : Los Angeles (Παγκόσμια Εισβολή)

Μάστορας : Jonathan Liebesman
Παίχτες : Aaron Eckhart, Michelle Rodriguez & Bridget Moynahan
Με δυό λογάκια :
Ένας πεζοναύτης που μόλις βγήκε σε σύνταξη, επιστρέφει παρά τη θέλησή του στο πεδίο της μάχης, υπό τις πλέον ασυνήθιστες και δυσοίωνες συνθήκες : πρέπει να ηγηθεί μιας διμοιρίας πεζοναυτών και να υπερασπίσουν την πόλη του Los Angeles που πολιορκείται από... εξωγήινους εισβολείς...

Αναλυτικότερα :
Σε χαλεπούς καιρούς και νωθρές εισπρακτικά χρονιές, το hollywood έπαιζε ανέκαθεν τον κρυμμένο άσσο στο μανίκι : μια “ουάου” περιπέτεια που αφενός να δικαιολογεί εν μέρει το – πλέον απαράδεκτα υψηλό – κοστολόγιο της επίσκεψης στα multiplex, αφετέρου που στοχεύει στην πατριδοκαβλία των Αμερικάνων. Με αυτή τη λογική, το Battle: LA είναι μάλλον η πρώτη πραγματικά (δηλαδή εισπρακτικά) πολυαναμενόμενη ταινία της χρονιάς... Τι είναι το “Battle : LA” με δυο λογάκια; Είναι το “Independence Day” της εποχής του, ευτυχώς μπολιασμένο με πιο σύγχρονες τεχνικές κινηματογράφισης που παραπέμπουν σε... videogames (ΕΞΥΠΝΗ κίνηση). Συγκεκριμένα, οι ΠΟΛΛΕΣ σκηνές μάχης θυμίζουν έντονα παιχνίδια τύπου “Killzone”, “Call of Duty : Modern Warfare”, “Crysis” και άλλα παρεμφερή. Μια προειδοποίηση : αν ζαλίζεσαι εύκολα, εδώ δε θα καλοπεράσεις. Η κάμερα κουνιέται συνέχεια και τάχιστα, ακόμα και σε σκηνές όπου οι χαρακτήρες απλώς μιλάνε μεταξύ τους!

Από εκεί και πέρα, η ταινία έχει μόνο έναν ουσιαστικό χαρακτήρα, τον λοχία Ναντζ (Aaron Eckhart) ο οποίος ετοιμάζεται να πάρει σύνταξη, όταν του κάθεται η κωλοφάση να περάσει την περιπέτεια (και την τρομάρα) της ζωής του! Κλισεδάκι; εμ... ναι! Η ταινία δεν χαρακτηρίζεται τόσο ως επιστημονικής φαντασίας, αλλά περισσότερο ως... πολεμική ταινία όπου οι εχθροί είναι οι εξωγήινοι. Παράξενο (τουλάχιστον για κινηματογράφο) μείγμα, αλλά εδώ μάλλον δουλεύει. Όλα τα λεφτά της ταινίας είναι οι σκηνές μάχης και τα εφέ τα οποία παρεπιπτόντως έχουν φτιαχτεί από την εταιρεία που έφτιαξε τα εφέ στο “Skyline". Από εκεί και πέρα, μπορείς πάνω κάτω να φανταστείς τι ακολουθεί. Πολλές και καλές σκηνές μάχης, ρηχοί, μονοδιάστατοι υποστηρικτικοί χαρακτήρες, η Michelle Rodriguez να παίζει (τι άλλο;) τη λοχία, άιντε λίγο συναίσθημα, άιντε ένα υφέρπων ερωτικό στοιχείο, άιντε και κάποιοι πορωτικοί μονόλογοι a la Braveheart και φυσικά ΠΟΛΛΟΙ εξωγήινοι που (εννοείται!) βρίσκονται τεχνολογικά αιώνες μπροστά σε σχέση με εμάς, αλλά στο τέλος οι Αμερικάνοι τους δίνουν την κωλοτρυπίδα στο χέρι.

Μπορεί να ακούγομαι λίγο επικριτικός και ειρωνικός. Η αλήθεια είναι ότι την ίδια συνταγή μας την έχουν σερβίρει αρκετές φορές. Όμως, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, η εκτέλεση στο “Battle : LA” είναι αξιοθαύμαστα καλή. Σκονισμένη, ρεαλιστική φωτογραφία, γκαζωμένη, μοντέρνα κινηματογράφιση, καλές ερμηνείες, αρκετά “σκοτεινό” και ενήλικο, τουλάχιστον για ταινία του είδους του, καταπληκτικά άμεσες και χορταστικότατες σκηνές μάχης. Αν το ζητούμενο εδώ είναι η διασκέδαση, τότε η ταινιούλα αυτή επιτυγχάνει απόλυτα το στόχο της. Τώρα, αν μου θες καλοκαιριάτικα να διευρύνεις τους πνευματικούς σου ορίζοντες μέσω του κινηματογράφου, ε, μάλλον διαβάζεις λάθος review. Αν είναι να δεις όμως έστω ένα blockbuster αυτή τη σεζόν, με συνοδεία ποπ κόρν και coca cola, ε, τότε αξίζει να είναι τούτο εδώ.

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Το studio πλήρωσε αδρά για τα οπτικά εφέ της ταινίας και κάποια λαμόγια χρησιμοποίησαν μέρος τους για το δικό τους project, το Skyline!!! Εννοείται ακολούθησε μήνυση κλπ.

Πόσα πιάνει; 3,5 / 5

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2011

Κάψε Εγκέφαλο : Troll 2

Μάστορας : Claudio Fragasso
Παίχτες : Michael Stephenson, George Hardy & Margo Prey
Με δυό λογάκια :
Μια οικογένεια πηγαίνει διακοπές σε ένα χωριό στην εξοχή. Εκεί σταδιακά διαπιστώνουν ότι το χωριό κυβερνάται από... αποτρόπαια χορτοφάγα goblins τα οποία περιφέρονται μασκαρεμένα σαν άνθρωποι και έχουν σκοπό με τα ξόρκια και τα δηλητήριά τους να μετατρέψουν κάθε παρείσακτο σε... φυτό και μετά να τον φάνε...

Αναλυτικότερα :
Αυτό είναι παιδιά : φτάσαμε στον πάτο. Αυτή είναι η ταινία η οποία ευρέως αναγνωρίζεται σαν “η χειρότερη ταινία όλων των εποχών”. Επι χρόνια ήταν θρονιασμένη στο νούμερο 1 του IMDB στις top worst movies και επιπλέον (και ακόμα σημαντικότερα) έχει την ομόφωνη έγκριση κοινού και κριτικών. Ναι, αυτή είναι η ταινία που καθολικά και επίσημα αναγνωρίζεται ως η χειρότερη όλων των εποχών... Από εκείνη την εποχή μέχρι σήμερα, υπήρξαν άλλες που την διαδέχτηκαν στο νούμερο 1 του IMDB. Βέβαια ακόμα δεν τολμώ καν να φανταστώ τι είδους διαμάντια (με τίτλους όπως "Plan 9 from Outer Space" ή το αγαπημένο μου "Manos: The Hands of Fate") μπορούν να είναι χειρότερα από το Troll 2. Αλλά αυτή η ταινία έχει το κάτι άλλο πέραν της... στατιστικής της αξίας : πρόκειται για το πιο κατάπτυστο – στην εποχή του – κινηματογραφικό προϊόν. Μια παταγώδης αποτυχία που στηρίχτηκε σε μια εξολοκλήρου παταγώδη ιδέα. Είναι ίσως η πρώτη φορά στην ιστορία του κινηματογράφου που τα πάντα σε μια ταινία, μιλάμε ΤΑ ΠΑΝΤΑ πήγαν ταυτόχρονα τόσο στραβά. Soundtrack, σκηνοθεσία, ερμηνείες, σενάριο, προώθηση... όλα ξεκίνησαν από την λαμπρή ιδέα ενός Ιταλιάνου σκηνοθέτη (ο οποίος μεταξύ άλλων σκηνοθετούσε... spaghetti zombies, παρεούλα με τον μεγάλο Bruno Matei) να πάει με το crew του στην Αμερική και να γυρίσει μια αμερικάνικη ταινία, με αμερικάνους ηθοποιούς, σε (Αμερικάνικο;) σενάριο που έγραψε η γυναίκα του. Αμφότεροι, δε γνωρίζουν Αγγλικά. Και το μπάχαλο ξεκινάει...

Αρκεί να σας επισημάνω τα εξής 2 αδιάσειστα στοιχεία : α) ταινία “Troll 1” μπορεί μεν να υπάρχει, αλλά δεν έχει καμία σχέση με το “Troll 2”. βασικά αυτό είναι παλιά μαϊμουδιά που χρησιμοποιούσαν (κυρίως) οι Ιταλοί κινηματογραφικοί παραγωγοί, προκειμένου να δώσουν τεχνητή ώθηση σε μια ταινία. Της έδιναν έναν άλλο τίτλο αυθαίρετα (συνήθως τύπου sequel) προκειμένου να συσχετιστεί με ένα άλλο παρεμφερές αλλά πιο γνωστό φιλμ. Το ίδιο είχαν κάνει με το “Zombie Flesh Eaters” του Lucio Fulci που στον μισό κόσμο κυκλοφορούσε με τον ορίτζιναλ τίτλο του και στον άλλο μισό κυκλοφορούσε ως... “Zombie 2”, θεωρώντας τότε ότι η “Zombie 1” ταινία, η οποία “κανονικά” δεν υφίστατο ποτέ (!!!) ότι ήταν το... “Night of the Living Dead” του George Romero!!! (by the way, αυτή η σύγχιση εν μέρει επικρατεί ακόμα και σήμερα!) β) η ταινία δεν έχει καθόλου... trolls! Ναι, κατάφεραν να ονομάσουν Troll 2 μια ταινία που δεν έχει περιέχει καθόλου, ούτε καν αναφορικά τα ομώνυμα πλάσματα. Τα πλασματάκια της ταινίας είναι goblins, και ακριβώς έτσι αναφέρονται και από τους διαλόγους και το σενάριο. Ουδέποτε στο Troll 2 δεν θα ακούσεις καν τη λέξη “Troll”. Βασικά, αυτό είναι μάλλον άμεση απόρροια της μαϊμουδιάς α. Ο υπό κατασκευήν τίτλος της ταινίας ήταν “Goblin”.

“Και καλά” τώρα θα με πεις. “Υπάρχουν εκεί έξω τόσα φοιτητικά, καμμένα κινηματογραφικά πειράματα. Τι είναι αυτό που μπορούμε να δουμε την σήμερον ημέρα και να μην είναι πιο καμμένο από κάτι που έχουμε ΗΔΗ δει;” Μη το παίρνεις λάθος. Το θέμα δεν είναι η ΠΟΣΟΤΗΤΑ, δηλαδή ΠΟΣΟ καμμένη μπορεί να είναι μια ταινία. Αν το πάρουμε το θέμα καθαρά ποσοτικά, τότε πολύ απλά τίποτα δε μπορεί να ξεπεράσει τους Γιαπωνέζους και το θέμα θεωρείται λήξαν. Το θέμα είναι ότι το “Troll2” είναι τόσο κακό που από ένα σημείο και μετά ασκεί μια ανεξήγητη μαγεία στον θεατή : σε αφήνει υπνωτισμένο, κοκαλωμένο στην οθόνη και το βλέπεις μονορούφι από την αρχή μέχρι το τέλος. Και πλέον, αυτή η τόσο περιφρονημένη, κατάπτυστη ταινία που ουδέποτε δεν αξιώθηκε (στις μέρες της) να προβληθεί σε κινηματογραφική αίθουσα, θεωρείται στις μέρες μας cult icon, με μια στρατιά αφοσιωμένους φανς οι οποίοι σήμερα γεμίζουν αίθουσες προβολής και φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο (μιλάμε για ουρές εκατοντάδων ατόμων να μαζεύονται έξω από τους σινεμάδες!) για να ξαναδούν την αγαπημένη τους ταινία και να προφέρουν τις ατάκες απέξω, μαζί με τους πρωταγωνιστές στην οθόνη!

Η μαγεία του “Troll 2” είναι ότι δεν φτιάχτηκε από κάφρους που ήθελαν απλά να αποτυπώσουν τη μαλακία η / και το χαβαλέ τους σε μια κάμερα, κοινώς να του γ@μήσουν τη μάνα. Οι άνθρωποι που έφτιαξαν το “Troll 2” πίστευαν ειλικρινά σε αυτό και γνήσια ζητούσαν να φτιάξουν μια πολύ καλή ταινία. Και είναι η αθωότητα και η ειλικρίνεια αυτού του τερατουργήματος που το κάνει απρόσμενα ακαταμάχητο και διαβολεμένα διασκεδαστικό! Από πού να ξεκινήσω; από το ανεκδιήγητο "soundtrack" που μπορεί να βγήκε μονάχα από τα έγκατα ενός χαλασμένου vintage Casio της 10ετίας του '80!?! Την αβυσσαλέα – σε σημείο... λιωσίματος από τα γέλια - κακή ηθοποιία; Το παράλογο σενάριο; Τα – ο Θεός να τα κάνει - special effects με τις αποκριάτικες... μουτσούνες; Ένα είναι σίγουρο : όλα αυτά εγγυώνται ότι άπαξ και δεις αυτό το συμπαθέστατο τερατούργημα και επιβιώσεις, θα είσαι πλέον ένας νέος άνθρωπος! Προσωπικά, συνιστώ να το δεις αρχικά μόνος, προκειμένου να είσαι όσο το δυνατός περισσότερο συγκεντρωμένος στην ασκήμια και την αποτυχία του! Να σε κόψει κρύος ιδρώτας, να νιώσεις τα εγκεφαλικά κύτταρά σου να αυτοκτονούν ένα ένα... Και μετά, να ξεκινήσεις σερί καφροπροβολών, προκειμένου να προσυλητίσεις και άλλους πιστούς! Κατά προτίμηση, συνόδεψέ το με πιώμα – πολύ πιώμα! Και, τέλος, καλή τύχη – και περαστικά σου!

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Τα ειδικά εφφέ τα έφτιαξε μια... Emmanuelle, από τις πολλές γκόμενες που είχαν ερμηνεύσει κατά καιρούς (σε κάποιο από τα άπειρα sequel που είχαν βγει) τη διάσημη soft porno φαντασίωση “Εμανουέλλα”!!!

Ο μόνος που ακόμα δεν έχει συμφιλιωθεί με το cult status της ταινίας αυτής και με τον τίτλο “worst movie of all time” είναι ο... δημιουργός της, σκηνοθέτης Claudio Fragasso. Ακόμα κάνει ντου στα φεστιβάλ προς τιμήν της ανά τον κόσμο, βρίζοντας ηθοποιούς και φανς, αποκαλώντας τους “σκύλους που δεν κατάλαβαν τίποτα από την ταινία!!!”

Αν θέλεις κι άλλο, δες το πολύ αξιόλογο documentary “Best Worst Movie”, φτιαγμένο από τον ορίτζιναλ προταγωνιστή και wannabe παιδί θαύμα της εποχής, Michael Stephenson. Φαντάσου, να είσαι πιτσιρικάς στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού και μόλις να έχεις παίξει στην πολυπόθητη, λατρεμένη πρώτη σου ταινία. Και εκεί που είσαι στρογγυλοκαθισμένος στις δάφνες σου, να σου έρθει πεσκέσι στο σπίτι για να... καμαρώσεις τον εαυτό σου να πρωταγωνιστεί σε ένα τέτοιο αριστούργημα!!! Πίκρα!

Το τρέχον project του σκηνοθέτη και της συζύγου του (ακόμα δεν έχει γυριστεί) ονομάζεται “Troll 2 : part 2”!!! Περαστικά μας!

Πρόσφατα κυκλοφόρησε σε συλλεκτικό blu-ray η 20th anniversary edition της ταινίας!

Πόσα πιάνει; είναι απλά ανεκτίμητο!

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2011

Ένα Τραγούδι για Σήμερα


Οι άντρες δε μιλούν πολύ
Στίχοι: Γιώργος Γιαννόπουλος
Μουσική: Θανάσης Πολυκανδριώτης
Πρώτη εκτέλεση: Τόλης Βοσκόπουλος
ULR : http://www.youtube.com/watch?v=Erfsgm497tU&feature=youtu.be

Επειδή τ' άστρα δε σου τάζω
λες πω δε σε λογαριάζω
κι επειδή τα λόγια μου μετράω
λες πως δε σε αγαπάω.

Οι άντρες δεν μιλούν πολύ
στο νου σου να το γράψεις
κι όσο για την αγάπη τους
τη δείχνουνε με πράξεις.
Οι άντρες δεν μιλούν πολύ
στο νου σου να το γράψεις.

Μη ζητάς με όρκους και υποσχέσεις
στο πλευρό σου να με δέσεις
και μη θες σε κάθε μου κουβέντα
να σου κάνω κομπλιμέντα.

Οι άντρες δεν μιλούν πολύ
στο νου σου να το γράψεις
κι όσο για την αγάπη τους
τη δείχνουνε με πράξεις.
Οι άντρες δεν μιλούν πολύ
στο νου σου να το γράψεις.

Επειδή τ' άστρα δε σου τάζω
λες πω δε σε λογαριάζω.

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

Rabbit Hole (Απώλεια)


Μάστορας : John Cameron Mitchell
Παίχτες : Nicole Kidman, Aaron Eckhart & Dianne Wiest
Με δυό λογάκια :
H Becca και ο Howie Corbett είναι ένα ευτυχισμένο ζευγάρι που ζει το κλασικό αμερικάνικο όνειρο. Λεφτά, φίλοι, ένα σπίτι στην εξοχή με αυλή και σκυλόσπιτο, αυτοκίνητα, μια χαρούμενη οικογένεια. Όλα αυτά αλλάζουν όταν ένα αυτοκίνητο χτυπάει το γιό τους και τον σκοτώνει. Από εκεί και πέρα, ο καθένας τους ακολουθεί το δικό του επίπονο ταξίδι για να ανταπεξέλθει στη νέα πραγματικότητα και να επαναπροσδιορίσει τις αξίες του αλλά και το ρόλο του. Θα πρέπει να τολμήσουν να πάρουν δύσκολες αποφάσεις και να πουν κουβέντες που δεν λέγονται, προκειμένου να καταφέρουν να συνεχίσουν τη συμβίωσή τους.

Αναλυτικότερα :
Ωχ, Παναγία μου. Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε, μαύρη σαν καλιακούδα. Πρώτον : μη δείτε αυτή την ταινία καλοκαιριάτικα. Δεύτερον : μη βλέπετε ΠΟΤΕ ταινίες που προέρχονται από τα αντίστοιχα θεατρικά. Είναι η προσωποποίηση της ακινησίας και της βαρεμάρας – ΕΚΤΟΣ και αν μιλάμε για κώμωδίες, φερ' ειπείν το εξαιρετικό “The Producers” του Mel Brooks. Τώρα, τι μου ήρθε και μεσημεριάτικα νοίκιασα να δω αυτό το θλιμμένο πράμα και με βγήκε το φαϊ από τη μύτη; Εντάξει, δε λέω, αν μη τι άλλο έχει ποιοτικές ερμηνείες. Και η Kidman και ο Aaron Eckhart δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους. Αλλά έλεος! Πολύ κλάμα, πολύς εκνευρισμός, πολλή ακινησία.

Και το χειρότερο από όλα, είναι όταν συνειδητοποιείς ότι το σενάριο του “Rabbit Hole” είναι βασικά είναι μια ιστορία που δεν καταλήγει πουθενά, δεν έχει τίποτα να πει πέρα από το αυτονόητο : μετά το πένθος, ο καθένας μας πρέπει να βρει το δικό του δρόμο κάθαρσης που ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ περνάει από το σκόπελο του να τα (ξανα)βρει κανείς πρώτα με τον εαυτό του. Δηλαδή χαίρω πολύ, Χαιρόπουλος! Κατά τα άλλα, το subplot με το ομώνυμο κόμικς (Rabbit Hole) και το συμβολισμό του, καθώς και του όλου λανθάνοντος ερωτισμού μεταξύ της Kidman και του έφηβου που σκότωσε το παιδί της, δεν αναπτύσσονται καθόλου και μάλλον κάπου ξεχνιούνται στην πορεία, ένεκα του απαράδεκτα απότομου και ξερού φινάλε.

Πόσα πιάνει; 2,5 / 5

Skyline


Μάστορας : Colin Strause, Greg Strause
Παίχτες : Eric Balfour, Donald Faison & Scottie Thompson
Με δυό λογάκια :
Μυστηριώδεις λάμψεις από μπλε φως πέφτους σε διάφορα σημεία της πόλης και απαγάγουν τον κοσμάκη. Ένα γιγάντιο διαστημόπλοιο εμφανίζεται μεταξύ νεφών και καταλαμβάνει τον ουρανό. Παράξενα σκάφη και αποτρόπαια πλάσματα περιφέρονται και απαγάγουν όσους δεν ρούφηξε ο μπλε σίφουνας. Δηλαδή, άλλη μια συνηθισμένη μέρα με εξωγήινους εισβολείς στο LA!

Αναλυτικότερα :
Η τελευταία φορά που ασχολήθηκα με τους αδερφούς Strause ήτανε για να τους σκυλοβρίσω επειδή μετέτρεψαν το πιο φιλόδοξο franchise του hollywood (ναι, μιλάω για το Alien vs Predator) σε ένα μείγμα εφηβορομαντικοθρίλερ τύπου “Ξέρω τι Έκανες Πέρσι το Καλοκαίρι”. Την ταινία τη βίασαν μιλάμε. Από κώλο. Και μετά της βάλανε δάχτυλο ασάλιωτο και με χαλίκι. Και σε ότι περίσσεψε, κατούρησαν, χέσανε και μας σέρβιραν στις αίθουσες αχνιστά κινηματογραφικά σκατά. Τελικά έχω θέμα με όσους δεν κάνουν την ορίτζιναλ δουλειά τους. Ειδικά στον κινηματογράφο. Έκαστος στο είδος του. Και όπως λέμε και στο χωριό μου : “ξέρει η πάπια που 'ν η λίμνη και βουτά και πα' και πίνει”. Οι Strause είναι κορυφαίοι ειδικοί στα CGI effects. Αλλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ! Τέλος! Τουλάχιστον, δεν είναι κατάλληλοι για να αναλαμβάνουν τόσο βαριά και ιστορικά projects που να φέρνουν στον τίτλο τους λέξεις όπως “Alien” ή “Predator”. Τέλωσπάντων, όπως και να έχει, δεν έχει νόημα να θρηνώ για μια κατεστραμμένη ταινία. Απεναντίας, σε sci fi b-movies όπως το “Skyline”, τα παιδιά βρίσκονται στο στοιχείο τους. Εδώ, μάλιστα.

Εντάξει, μη φανταστείς ότι το “Skyline” είναι και η ταινιάρα. Είναι ένα καλό στανταράκι στο είδος του. Και μια χαρά μου κάνει για καλοκαιρινή βαριεστημένη προβολή. Κατά τα άλλα, έχει όλα όσα αγαπάμε να μισούμε στις αμερικανιές. Ωραία νέα παιδιά στους ρόλους. Στερεότυπους χαρακτήρες και διαλόγους, καρμπόν / κονσέρβα ίδιους με όλες τις άλλες ταινίες του είδους. Τσιχλόφουσκα σενάριο. Καταπληκτικά εφφέ υπολογιστή. Μια καλή ιδέα σαν πρόφαση και – τεχνικά τουλάχιστον – αξιοπρεπή εκτέλεση του υλικού του. Όλα αυτά, ας τα λέμε καλά. Τι με χαλάει : α) είναι κατάλληλη για 13 ετών και πάνω. Πράμα που σημαίνει, κομμένα τα αίματα, κομμένες οι καφρίλες, κομμένη η άμεση γραφική βία. Σε μια ταινία με εξωγήινους σφαγείς που μας κάνουν ντου. Χαζό, έτσι; β) ένα απαράδεκτο σενάριο που δεν σου εξηγεί τίποτα όσον αφορά τι σκατά και κυρίως ΓΙΑΤΙ λαμβάνουν χώρα όλα αυτά τα εντυπωσιακά που βλέπεις. Εντάξει, καταλαβαίνω ότι το σενάριο είναι γραμμένο από την μεριά των πρωταγωνιστών – θυμάτων οι οποίοι δεν έχουν ιδέα τι τους ήβρε. Αλλά, ρε παιδιά έλεος, ο θεατής έχει το ατού και την ποιητική αδεία να γνωρίζει τρια πράματα και από την άλλα μεριά! Εκμεταλλευτείτε το! Πώς ήταν το (πολύ υπερεκτημημένο) Cloverfield? Ε, ακριβώς έτσι, όσον αφορά το σενάριο τουλάχιστον. Τέλος, γ) ένα κουραδένιο φινάλε. Δηλαδή, WTF? Ειλικρινά, πίστεψε ποτέ κανείς ότι θα αρέσουν σε κανέναν τα τελευταία 5 λεπτά της ταινίας; Πάντως, από το “Independence Day” μια φορά, καλύτερο είναι...

Πόσα πιάνει; 2,5 / 5

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2011

I Am Number Four (Είμαι το Νούμερο Τέσσερα)


Εναλλακτικός Τίτλος : ... και εμάς τα @ρχιδια μας κουνιούνται!
Μάστορας : D.J. Caruso Όπου βλέπεις σκηνοθέτη με αρκτικόλεξο, nickname και άλλες τέτοιες παπαριές πέρα από το ονοματεπώνυμό του, ένα έχω να σε πω : τρεχάτε ποδαράκια μου να μη σας χέσει ο κώλος μου!
Παίχτες : τα κλασικά σιτεμένα έφηβα που βλέπεις σε κάθε τέτοια ταινία...Alex Pettyfer, Timothy Olyphant & Dianna Agron
Με δυό λογάκια :
Άλλος ένας ασυνήθιστος έφηβος (μα, πού τους μαζέψανε όλους αυτούς τους ξεχωριστούς;!; Κάποτε θα πρέπει να γίνει μια ταινία σχετικά με έναν ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΟ έφηβο, έτσι για την αλλαγή!) τρέχει να ξεφύγει από κάτι κακομούτσουνους εξωγήινους εχθρούς που θυμίζουν Star Trek – στις κακές του. Γιατί όλα αυτά με λές; α, γιατί είναι και αυτός ένας εξωγήινος υπεράνθρωπος (πήξαμε στο άλιεν!) που προτού καταστραφεί ο πλανήτης του, οι γονείς του φόρτωσαν κληρονομιά τη σωτηρία του σύμπαντος. Δεν του αφήνανε καλύτερα ένα σπιτάκι στα Καμμένα Βούρλα να βλέπει λίγη θαλασσίτσα, να ησυχάζαμε κι εμείς;!;

Αναλυτικότερα :
Δηλαδή τι άλλο να πει κανείς; Καλά, είναι τόσο χάπατα οι Αμερικάνοι που μετά από έναν ήδη πολύ αποτυχημένο καλλιτεχνικά και εμπορικά “Superman” θα ψαρώσουν με το... γ' διαλογής αντίγραφό του; κατά τα άλλα, μου θέλανε να επενδύσουν και σε αυτή την παπαριά. Τρομάρα τους. Ο D.J. Caruso, είναι ένα από τα σκηνοθετικά πουλέν του Michael Bay. Οι δυο πρωταγωνιστές είναι εξίσου καυτοί στο αντίθετο φύλο (Alex Pettyfer & Dianna Agron) και φτιάξανε και μια ιντριγκαδόρικη διαφημιστική καμπάνια από trailer που τράβηξε αρκετό καιρό πριν το “I am Number 4” βγει στις αίθουσες. Το αποτέλεσμα? Μπορώ να το περιγράψω με την εξής φράση : ειναι το Twilight των ταινιών με υπερήρωες! Δηλαδή αλίμονό μας!! Ο ιός των προσβλητικά ασεβών στο είδος που τις έθρεψε, μελιστάλαχτων εφηβικών ταινιών εξαπλώνεται!

Με το Twilight μάθαμε ότι οι βρυκόλακες έχουν στο δέρμα τους... στρασάκια που λάμπουν στο φως του ήλιου! Εδώ τα στρασάκια αντικαθιστούνται από... σποτάκια! Σοβαρά τώρα, σποτάκια;!; Δηλαδή WFT??? Και μιλάμε σποτάκια κανονικότατα, σαν και αυτά που βλέπεις στις εκθέσεις επίπλου, σαν και αυτά που έβαλε ο Αλβανός στη γυψοσανίδα της θείας σου όταν ανανέωσε το σαλονάκι στο σπίτι στου χωριό! Έκλεισε λοιπόν! Οι υπερήρωες πλέον πρέπει να έχουν περασμένα στο σώμα τους... σποτάκια και να έχουν τη special ικανότητα να τα κάνουν να ανάβουν! Τι άλλο; Απαράδεκτες ερμηνείες, τίγκα προβλέψιμοι και κονσερβαρισμένοι διάλογοι, χαρακτήρες και καταστάσεις, φάτσες κουρασμένων ενηλίκων που προσπαθούν να παραστήσουν τα λυκειόπαιδα, αμερικανιά και τίγκα πόζα, κακά εφφέ υπολογιστή και ακόμα περισσότερα... σποτάκια! Αν μπορούσα να το παρομοιάσω με μια άλλη ταινία, πέρα από το Twilight (στο οποίο μοιάζει κυρίως στο στυλ) είναι το... “Percy Jackson & The Olympians: The Lightning Thief”! Τόσο καλά! Μάλιστα, εδώ οι ομοιότητες πέρα από την αισθητική είναι ενοχλητικά πολλές!

Τι άλλο; Ελάχιστη πλοκή, τραβηγμένη από τα μαλλιά, like too little butter over too much bread, υπερβολική εξάρτηση από το – υποτιθέμενο - sequel, σε σημείο που πρακτικά εδώ βλέπεις μόλις τη... μισή ταινία, την υπόλοιπη στην τάζουνε στο επόμενο! Μου θέλουνε και από τέτοιο τρομάρα τους! Ένα ξενέρωτο, χλιαρό και προσποιητό ρομάντζο “με το ζόρι” μεταξύ των πρωταγωνιστών και τελικά μια wannabe περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας που καταντάει στην πορεία να μεταλάσσεται σε λογοκριμένο εφηβικό love story. O μοναδικός ΑΛΗΘΙΝΟΣ ηθοποιός του cast (δηλαδή επαγγελματίας ηθοποιός και όχι μοντέλο) είναι ο Olyphant, ο οποίος αφενός δεν καταλαβαίνω πώς συμφώνησε να παίξει εδώ, αφετέρου χρησιμοποιείται σαν κάτι τύπου... γλάστρα. Αποφύγετε εαν είστε άνω των 12 ετών.

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Βασίζεται σε εφηβική σειρά από νουβέλες που έκανε μια μετρίου βεληνεκούς επιτυχία στην Αμερική.

Πόσα πιάνει; 1,5 / 5

The Fighter


Μάστορας : David O. Russell
Παίχτες : Mark Wahlberg, Christian Bale & Amy Adams
Με δυό λογάκια :
Η αληθινή ιστορία του Ιρλανδικής καταγωγής μποξέρ Micky Ward όσον αφορά την κατάκτηση της ζώνης του πρωταθλητή ελαφρών βαρών. Μια πορεία όλο εμπόδια και συγκρούσεις, μεταξύ άλλων με την οικογένεια και κυρίως τον αδερφό και προπονητή του, Dicky, ένα πρώην παιδί θαύμα του μποξ που χαράμισε την καριέρα του εξαιτίας του αλκοόλ και των ναρκωτικών...

Αναλυτικότερα :
Θα μπορούσε να είναι ένα ακόμα rip off των Rocky ταινιών. Αλλά το “The Fighter” επιλέγει συνειδητά να κρατάει χαμηλούς τόνους και να μην ξεφεύγει από τη ρεαλιστική και λιτή παρουσίαση της ιστορίας του. Βασικά πρόκειται για ένα τύπου... οικογενειακό / κοινωνικό δράμα και στο χαρακωμένο από τις καταχρήσεις πρόσωπο του Dicky και την σκελετωμένη, ξεχαρβαλωμένη φιγούρα του (αποκάλυψη στο ρόλο ο Christian Bale) καθρεφτίζεται η πλέον απομυθοποιημένη εικόνα της Αμερικής – και κάθε κοινωνίας γενικότερα – όταν τα ψέμματα τελειώνουν και το κάθε λογής αμερικανικό όνειρο αποδεικνύεται απάτη.

Μάλλον οι περισσότεροι από εσάς έχουν ήδη ακούσει κάτι για αυτή την ταινία. Ναι, το “The Fighter” λέει πολύ. Έχει υποδειγματικές ερμηνείες (καταπληκτική και η Melissa Leo στο ρόλο της καταπιεστικής μάνας και μάνατζερ), εξαιρετικούς διαλόγους και κυρίως μια αξιόλογη αληθινή ιστορία να πει, πράγμα που το καταφέρνει με σεμνότητα και ειλικρίνεια, χωρίς μελούρες και συναισθηματικές κορώνες. Η ξεπλυμένη φωτογραφία ταιριάζει γάντι στις ζωές των αντι-ηρώων του και το pacing – αν και ενίοτε θα μπορούσε να περιγράφει γλαφυρότερα την πορεία του ήρωα – διατηρεί σωστά τις προτεραιότητές του και διατηρεί πάντα το επίπεδο της διήγησης ψηλά.

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Προ 10ετίας ο σκηνοθέτης Martin Donovan είχε προβλέψει όσον αφορά τον πρωταγωνιστή : "Mark Whalberg will be one of the top actors around and he will probably be running Hollywood within a decade"

Ο Mark Whalberg επιπλέον βρίσκεται πίσω από την παραγωγή της ταινίας

Η ταινία βραβεύτηκε με 2 Oscar

Πόσα πιάνει; 4 / 5

Mistress of the Week : obsessed with Rosie Huntington Whiteley!!!



Mistress of the Week : ... more Rosie Huntington Whiteley!



Mistress of the Week : Rosie Huntington Whiteley



Ανεκδοτάκι : ... αυτό με τους 3 μοναχούς!


Τρεις μοναχοί είναι ένα βήμα πριν χρηστούν διάκονοι και ο αρχιδιάκονος τους λέει ότι πρέπει να περάσουν ένα τελευταίο τεστ. Τους βάζει σε ένα δωμάτιο τους βάζει να γδυθούν και τους κρεμάει στο... πουλί τους ένα κουδουνάκι. Οι μοναχοί μένουν έκπληκτοι αλλά δεν μιλούν. Ανοίγει την πόρτα ο αρχιδιάκονος και μέσα μπαίνει μια πανέμορφη κοπέλα φορώντας κάτι πολύ σέξι ρούχα, η οποία αρχίζει να χορεύει αισθησιακά μπροστά από τον πρώτο μοναχό.

- "Τιν-τιν-τιν", ακούγεται το κουδουνάκι του.
- "Αδερφέ Γεώργιε δεν το περίμενα από εσένα, πήγαινε να κάνεις ένα κρύο ντους και να προσευχηθείς για την αδυναμία σου να αντισταθείς στον πειρασμό."

Μετά η γυναίκα πάεί μπροστά στον δεύτερο μοναχό και αρχίζει να κάνει στριπτήζ, βγάζοντας τα ρούχα της.
- "Τιν-τιν-τιν", ακούγεται το κουδουνάκι του.
- "Αδερφέ Ιωάννη, δεν μπόρεσες να αντισταθείς στον πειρασμό, γι' αυτό πήγαινε και εσύ να κάνεις ένα παγωμένο ντους και να προσευχηθείς για συγχώρεση."

Μετά η γυναίκα πάει στον τελευταίο μοναχό και κάνει τα ίδια. Καμία ανταπόκριση. Αυτή γδύνεται τελείως και αρχίζει να τρίβεται πάνω του αλλά από τον μοναχό καμία ανταπόκριση. Τελικά η γυναίκα κουράζεται και φεύγει.
- "Αδερφέ Κώστα μπράβο σου, μόνο τώρα κατάλαβα την αληθινή δύναμη της ψυχής σου. Τώρα πήγαινε και εσύ στα ντους μαζί με τους άλλους μοναχούς."

- "Τιν-τιν-τιν-τιν-τιν-τιν-τιν-τιν-τιν", ακούγεται έντονα το κουδουνάκι του...

ΤΑ FPS ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ



Το παρακάτω κειμενάκι δεν προσπαθεί με κανένα τρόπο να θίξει ή να μειώσει τα σύγχρονα fps games. Αποτελεί απλά ένα σύνολο ιδεών που ήρθαν γρήγορα στο μυαλό μου και στόχο έχουν μόνο τον χαβαλέ και την διασκέδαση. Μπορεί να φανούν ακραία αλλά νομίζω ότι βγάζουν γέλιο και πολλά από αυτά είναι πολύ κοντά στην πραγματικότητα. Γράφτηκαν μετά από ένα πλήρες playthrough του Duke Nukem Forever, ενός παιχνιδιού που πιστεύω πως επανέφερε το old school gameplay στο χώρο των shooters πρώτου προσώπου…

ΤΑ FPS ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ… by Nick "Volrath"

ΤΟΤΕ… όταν εμφανίζονταν το menu του παιχνιδιού βλέπαμε και ένα rolling demo στο background.
ΤΩΡΑ… απλά βλέπουμε το background.


ΤΟΤΕ… πολεμούσαμε με διαβόλους, τριβόλους, cyborgs, γκάγκστερς, καουμπόυδες και ινδιάνους, ναζί, ζόμπι, μέλη από σατανικές σέκτες, κομμάντος κλπ κλπ.
ΤΩΡΑ… πολεμάμε εξωγήινους ή άραβες τρομοκράτες. ΜΟΝΟ. Τέλος. Period.


ΤΟΤΕ… οι ήρωες των fps ήταν τούμπανα και κουβαλούσαν 8 όπλα.
ΤΩΡΑ… οι ήρωες των fps είναι φλωράκια και κουβαλούν δύο όπλα (το πολύ).


ΤΟΤΕ… μπαίναμε σε ένα δωμάτιο με το bazooka μας, τα κάναμε λαμπόγιαλα και μας άκουγε η γειτονιά.
ΤΩΡΑ… πάμε stealthy και αν μας ακούσει ένα εχθρός τότε πλακώνει όλη η γειτονιά (των υπόλοιπων τρομοκρατών) και μας γαζώνει. Reload.


ΤΟΤΕ… υπήρχαν πίστες και επεισόδια. Κάναμε save όπου θέλαμε.
ΤΩΡΑ… δεν υπάρχουν πίστες ούτε saves. Μόνο checkpoints!


ΤΟΤΕ… θέλαμε ένα 8ωρο για να βγάλουμε ένα επεισόδιο από τα 3-4 του παιχνιδιού. Όταν δε τελειώναμε το παιχνίδι, συνεχίζαμε να το λιώνουμε στα υπόλοιπα επίπεδα δυσκολίας.
ΤΩΡΑ… όλο το παιχνίδι τελειώνει σε 4 ώρες. Μετά πάμε online. Frag freaks!


ΤΟΤΕ… δεν υπήρχε πλήκτρο για jump, οπότε ξέραμε ότι δε μπορούμε να πηδήξουμε επάνω από το μικρό εμπόδιο που βρίσκονταν μπροστά μας.
ΤΩΡΑ… υπάρχει πλήκτρο για jump αλλά ακόμη ξέρουμε δε μπορούμε να πηδήξουμε επάνω από το μικρό εμπόδιο που βρίσκεται μπροστά μας!


ΤΟΤΕ… πατούσαμε το space για να ανοίξουμε μια πόρτα.
ΤΩΡΑ… η πόρτα ανοίγει αυτόματα όταν πλησιάσουμε. Technology progress που λέει κι ο Πανούσης.


ΤΟΤΕ… υπήρχαν διάσπαρτα health kits.
ΤΩΡΑ…η υγεία μας ανανεώνεται μόνη της. Η εξέλιξη της ιατρικής!


ΤΟΤΕ… κατά τη διάρκεια της δράσης μας συνόδευαν εξαιρετικά soundtracks.
ΤΩΡΑ… ο μόνος τρόπος να ακούσουμε μουσική στο παιχνίδι είναι να βρούμε ένα ραδιοφωνάκι (αν υπάρχει!) επάνω σε ένα τραπέζι και να πατήσουμε το turn on. Και οι developers περηφανεύονται για αλληλεπίδραση με το περιβάλλον…


ΤΟΤΕ… οι ήρωες των fps δεν είχαν χειροβομβίδες. Δεν τις χρειάζονταν.
ΤΩΡΑ… οι ήρωες των fps έχουν χειροβομβίδες. Δεν τις χρειάζονται.


ΤΟΤΕ… ο ήρωάς μας έσωζε τον κόσμο.
ΤΩΡΑ… ο ήρωάς μας σώζει την Αμερική.


ΤΟΤΕ… είχαμε το Duke Nukem 3D!
ΤΩΡΑ… έχουμε το Duke Nukem Forever! Hail to the king baby!

Τι Έμαθα την Εβδομάδα που μας Πέρασε (15 - 20 Ιουνίου 2011)



2)O Πανταζής λάλησε. Ή απλά θέλει να στρογγυλοκαθίσει στο θρόνο του τραγουδιστικού trash που έμεινε κενός μετά τα παθήματα της... Θώδη! http://www.youtube.com/watch?v=npOaWFw77NY&feature=youtu.be

3)Transformer Owl! Θέινκς στο Γιώργο για το απολαυστικό βιντεάκι! Fucking awesome! http://www.youtube.com/watch?v=gFwgblszf6s

4)Ο ορισμός του ανασχηματισμού από Τζιμάκο! Παλιό αλλά τέλειο και εξόχως προφητικό!

5)Μπορεί “τα δικά μας” να μας είναι απείρως πιο ενδιαφέροντα, επείγοντα και... τσουρουφλίζοντα, για αυτό και λίγοι έχουν καταλάβει ότι στην Ιταλία ήδη οι εξελίξεις έχουν δρομολογήσει την μη αναστρέψιμη πτώση του παλαί ποτέ πολιτικού γίγαντα Silvio Berlusconi. Σαν ελάχιστο φόρο τιμής, η Καμαριέρα θυμάται τις 4 κορυφαίες από τις ΠΟΛΛΕΣ ανεπανάληπτες δηλώσεις του...

6)best of Sylvio #1 : “Υπόσχομαι δυόμισι μήνες πλήρους αποχής από το σεξ, μέχρι τις εκλογές.” Ιανουάριος 2006, απευθυνόμενος σε ιερέα που τον επαίνεσε για την... υπεράσπιση των οικογενειακών αξιών!

7)best of Sylvio #2 : “Είμαι ο Ιησούς της πολιτικής. Είμαι ένα υπομονετικό θύμα. Τους ανέχομαι όλους, θυσιάζομαι για τον καθένα.” Φεβρουάριος 2006, απευθυνόμενος προς οπαδούς του.


8)best of Sylvio #3 : “Μόνο ο Ναπολέων έχει κάνει περισσότερα από εμένα. Αλλά εγώ είμαι αναμφίβολα ψηλότερος” Φεβρουάριος 2006, σε τηλεοπτική εκπομπή.

9)best of Sylvio #4 : “Καλύτερα να σου αρέσουν οι όμορφες γυναίκες, παρά να είσαι gay”. Νοέμβριος 2010, το σχόλιό του για το “Ρούμπιγκέιτ”!

10)Καμιά φορά είναι πράγματι να λες ότι ο Θεός έχει χιούμορ. Και μάλιστα ιδιαίτερα... μαύρο! Άλλοι θα επαναλάβουν απλά το γνωστό τοις πάσει διαφημιστικό σλόγκαν “ΤΥΧΑΙΟ; ... δε νομίζω!” Εξηγώ. Ο ΓΑΠ έκλεισε τα 59 την Πέμπτη 16 Ιουνίου. Τα γενέθλια συμπίπτουν με την εορτή του... (άκρως πραγματικού!) Οσίου Μνημονίου!!! Ο εν λόγω άγιος υπήρξε επίσκοπος στην Κύπρο στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ.

11)Άσχετα από τα όσα ειπώθηκαν περί της αποτελεσματικότητας του ανασχηματισμού που περισσότερο θύμιζε τη λαϊκή ρήση “Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς”, εμένα με το διεστραμμένο μου μυαλό, μου άρεσε η διαδοχή του Μπεννυ στην (ηλεκτρική) καρέκλα του υπουργείου οικονομικών...

12)...εξηγούμαι. Δεν τρέφω καμιά συμπάθεια προς τον Μπέννυ, αν και γενικά θεωρείται από τα ελάχιστα πραγματικά καταρτισμένα (και στην θεωρία και στην πράξη) μέλη του σημερινού ΠΑΣΟΚ. Άλλο εννοώ. Τον Μπέννυ ως γνωστός για πάντα θα τον σημαδεύει η κόντρα του με τον ΓΑΠ για την προεδρία του κόμματος. Αναβαθμίζοντάς τον, ο ΓΑΠ καταφέρνει μια win / win situation : εάν πετύχει στα καινούρια του καθήκοντα, ο ΓΑΠ θα καρπωθεί την επιτυχία της επιλογής του και την ανωτερότητα που έδειξε απέναντι στον παλιό του αντίπαλο. Αν αποτύχει, απλά θα έχει καεί οριστικά και αμετάκλητα, όπως και ο Παπακωνσταντίνου. Οπότε, ο ΓΑΠ χωρίς κόπο αλλά με τρόπο, θα έχει ξεφορτωθεί τον νούμερο ένα εσωτερικό του αντίπαλο και τον μόνο που για την ώρα θα μπορούσε να διεκδικήσει με αξιώσεις την προεδρία του ΠΑΣΟΚ. ...

13)... έτσι την γουστάρω την πολιτική! Μακιαβελική, τίγκα στην πουστιά και την υστεροβουλία, με πισώπλατα μαχαιρώματα και σφαξίματα με το βαμβάκι! Μπορεί να είμαστε μπουρδέλο, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δε μπορεί η πολιτική μας ζωή να μην έχει... ενδιαφέρον!

14)Α, και για να μη ξεχνιόμαστε. Όσοι υπουργοί – ανεξαρτήτως της καλής ή κακής πορείας τους - δεν κάνανε τα χατίρια του Γιωργάκη, πήρανε μπούλο. Ειδικά οι γυναίκες που είχαν εναλλακτική απάντηση εκτός από το “yes, sir”. Απλά δες τα ονόματα αυτών που έμειναν εκτός, όπως και αυτά των... διαδόχων! Ο Παπακωνσταντίνου διαδέχεται την Μπιρμπίλη για να ολοκληρώσει όλα εκείνα στα οποία η Τίνα μέχρι πρότινος... μουλάρωνε!


15)Απορία της εβδομάδας # 1 : τι ακριβώς είναι αυτό που προστατεύει σώνει και καλά τους πολιτικούς (ηθικά μιλώντας πάντα) από ένα καλό κράξιμο, ένα σκυλόβρισμα, ένα γερό μπερντάχι ξύλο;

16)Ότι πιο καυτό και φρέσκο είναι αυτή την περίοδο τα ανέκδοτα που κυκλοφορούν με τον Τσοχατζόπουλο, ειδικά μετά την εξόχως κωμική συνέντευξή του στην τηλεόραση. Αυτό που ξεχώρισα πιο πολύ : “Ο Άκης Τσοχατζόπουλος δε λέει συγγνώμη. Ούτε σόρρυ. Λέει οφσόρρυ!”

17)Ενώ όλοι περίμεναν ότι η Αθήνα του μνημονίου θα φάνταζε αποκρουστική σε έναν τουρίστα, παραδόξως διαπιστώθηκε ότι ταξιδιώτες από κάθε γωνιά της γης καταφθάνουν στην πρωτεύουσα για να “δουν” από κοντά την κρίση...

18)Η μουσική στο ΓΑΠ-οβίντεο θυμίζει έντονα το “Rock me Amadeus”. Ήδη φαντασιώνομαι κωμικό mashup με τίτλο “Rock me Papandreus”!!!

19)σλόγκαν των καιρών : “Δεν πάμε πλατεία, ΜΕΝΟΥΜΕ πλατεία!”

20)Universal Truth #50.782 : Πάντα θα υπάρχει στην Ελλάδα κάποιο νησί που δεν έχεις επισκεφτεί.

21)Ο Chuck Norris ξέρει την ανιψιά της... Θείας Κοινωνίας!

22)Επικά Hors D'Oeuvres : http://www.youtube.com/watch?v=2fNbv9QzoQk&NR=1

23)Ότι τα πιο hot τουριστικά καταλύμματα για τους ηλικιωμένους είναι αυτά που είναι... απέναντι από το κέντρο υγείας! Και είναι και τα πλέον υπερτιμημένα! Αλήθεια!

24)Όποιος παρακολουθεί ΣΚΑΙ και ΑΛΤΕΡ σήμερα, παίρνει σπάνια μαθήματα δεοντολογίας! Οι δυο επιχειρηματίες πίσω από τους σταθμούς σφάζονται και περνούν την κόντρα τους στον αέρα και μάλιστα στις ειδήσεις! ΑΥΤΟ είναι ριάλιτι!

25)Κάποιο ενδότερο κίνητρο πρέπει να υπήρχε για την εμφάνιση της Μακρυπούλια ως... σωσία της Ρίτας Σακελαρίου στον τελικό του Dancing... δε μπορεί να εξηγείται αλλιώς!!!

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2011

What's Next? RPG trailer #2


Ήταν ένα σκοτεινό απόγευμα του χειμώνα, όταν μια ετερόκλητη ομάδα ταξιδιωτών πέρασε για πρώτη φορά τα δασωμένα βουνά που περιστοίχιζαν την κοιλάδα της Barovia. Ήταν μια χώρα παράξενη και απομονωμένη, που κανένας διαβάτης εν γνώση του δεν θα πέρναγε από εκεί. Ανησυχητικά υπονοούμενα και μακάβριες ιστορίες απάρτιζαν τη φήμη της και παρά το ετερόκλητο – και ενίοτε αντιφατικό - των εκάστοτε περιεχομένων τους, όλες συμφωνούσαν σε ένα κοινό σημείο : κανείς με σώας τας φρένας δεν θέλει – ούτε και πρέπει - να διαβεί τον παλαιό δρόμο που διέσχιζε την κοιλάδα, πέρα από τις σιδερένιες πύλες που σηματοδοτούν τα σύνορά της. Ειδικά στις ώρες που ακολουθούν τη δύση του ηλίου...

Παρόλα αυτά, οι ταξιδιώτες, αν και ενήμεροι για τη δυσοίωνη φύση της αναζήτησής τους, παρέμεναν ενωμένοι και αποφασισμένοι στον κοινό τους σκοπό. Και συνέχιζαν να καλπάζουν στην ορεινή δασωμένη ερημιά από σκουρόχρωμα σκονισμένα έλατα και μαύρους αγκαθωτούς θάμνους που σπάθιζαν τον άνεμο, παρά τις βουβές αποτροπές και τα ανήσυχα βλέμματα που διέκριναν από τους κατοίκους των κοντινότερων χωριών. Και παρά το γεγονός ότι σαν προσωπικότητες τους χώριζαν διαφορές αγεφύρωτες, παρά το ότι ο καθένας τους είχε τους δικούς του λόγους που τον ωθούσαν σε ένα τέτοιο δυσάρεστο ταξίδι, εντούτοις απάρτιζαν μια ομάδα που χαρακτηριζόταν από απρόσμενη συνοχή και αποτελεσματικότητα, αμφότερες αρετές που είχαν σφυρηλατηθεί μετά από χρόνια εμπειρίας και κακουχιών σε διάφορες σκοτεινές γωνιές του κόσμου.

Κρυμμένη μέσα στην πτυχές των ρούχων του, ο επικεφαλής την ομάδας φύλαγε την επιστολή που αποτέλεσε το έναυσμα για το ταξίδι τους. Ήταν ένας σφραγισμένος με κόκκινο βουλοκέρι φάκελος και μέσα του περιείχε ένα γράμμα που απευθυνόταν σε όλους τους. Το γράμμα είχε χτεσινή ημερομηνία, το μελάνι με το οποίο είχε γραφτεί δεν είχε ακόμη καλά καλά στεγνώσει και το επιστολόχαρτο ήταν φρέσκο και ακριβό. Το έμβλημα που αποτυπωνόταν στο κόκκινο κερί ήταν άγνωστο στους ταξιδιώτες, αλλά το δίχως άλλο μαρτυρούσε το δημόσιο λειτούργημα του επιστολογράφου.

Άρχισαν να κατηφορίζουν το βουνό. Πλέον, βρίσκονταν μέσα στην κοιλάδα, αντικρίζοντας την από ψηλά. Μια πυκνή, παγωμένη καταχνιά κατέβαινε από τις βουνοκορφές και κούρνιαζε στην πεδιάδα, κρύβοντας τα πάντα πίσω από ένα αδιαπέραστο στο μάτι λευκό πέπλο. Γύρω τους, έβλεπαν παντού γιγάντιους κορμούς δέντρων με γυμνά μαύρα κλαδιά, σαν τερατώδη μέλη με κοφτερά νύχια που προσπαθούσαν να αρπάξουν κάτι αόρατο μέσα από την ομίχλη... Είχε βρέξει πρόσφατα και διάσπαρτες μαύρες λίμνες νερού σαν θολοί καθρέφτες στόλιζαν τον λασπωμένο παλαιό μονοπάτι που συνέχιζε ολοένα και πιο μέσα στην κοιλάδα. Με κάθε βήμα τους, οι σύντροφοί διαισθάνονταν την ομίχλη γύρω τους να πυκνώνει και το δάσος να φαντάζει ολοένα και πιο εχθρικό...

What's Next? RPG trailer #1


Είμαι ο Παλαιός. Είμαι τούτη εδώ η Γη. Οι απαρχές μου χάνονται στη σκόνη του χρόνου. Υπήρξα πολεμιστής δίκαιος και ενάρετος. Κεραυνοβόλησα όσους επιβουλεύτηκαν την Πατρίδα, σαν την οργή του Δίκαιου Θεού. Τα χρόνια του πολέμου και οι εποχές των φονικών διαβρώσαν την ψυχή μου σαν τραχύς άνεμος που ευτελίζει το βράχο σε άμμο. Απώλεσα ό,τι καλό και ευγενικό. Έχασα τη δύναμη και το σφρίγος της νιότης. Το μόνο που μου απέμεινε ήταν ο θάνατος που χρωστούσα...

Nude Nuns With Big Guns

Μάστορας : Joseph Guzman
Παίχτες : Bill Oberst Jr., Tawny Amber Young & Devanny Pinn
Με δυό λογάκια :
Αφότου έδωσε τον όρκο της μοναχής, η αδερφή Sarah κακοποιήθηκε, υπέστη πλύση εγκεφάλου, ναρκώθηκε και βιάστηκε από ένα διεφθαρμένο ιερατείο και τους περιθωριακούς παρατρεχάμενούς του. Ευρισκόμενη στο κατώφλι του θανάτου από μια μοιραία δόση ναρκωτικών, βιώνει μια εξωσωματική εμπειρία που την αποδίδει σε μήνυμα από το Θεό. Αποφασίζει να φύγει από το δρόμο το στραβό και να αφιερώσει τη ζωή της στο να πάρει εκδίκηση από όσους αμαρτάνουν κρυμμένοι πίσω από το όνομά Του. Οπλισμένη με θεία οργή και με ένα βαρβάτο οπλοστάσιο, φέρνει την αποκάλυψη στους πρώην βασανιστές της. Η Εκκλησία προσλαμβάνει την περιβόητη συμμορία "Los Muertos" να την σταματήσει. Όμως, ακόμα και εκείνοι σύντομα θα συνειδητοποιήσουν ότι... THIS SISTER IS ONE BAD MOTHER!!!

Αναλυτικότερα :
Μακάρι να ήταν και τόσο καλό όσο ακούγεται ή μάλλον... διαβάζεται. Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι : δεν υπάρχει άνθρωπος (εκτός ίσως από τον Volrath) που μπορεί να εκτιμήσει ένα καλό b-movie όσο εγώ. Και εντάξει, η περίπτωση με τα b-movies είναι περίεργη. Τα περισσότερα ή τα αγαπάς ή τα μισείς. Όπως και να έχει, δεν έχει νόημα να τα βάζεις με τις ιδιαιτερότητές τους. Ή τα δέχεσαι ή τα αγνοείς. Όμως, ακόμα και έτσι, το “Nude Nuns With Big Guns” είναι ένα κακό B-movie. Αν γουστάρεις φάση με Μεξικό παρακμίλα και έτσι, θέλω να πω άμα είσαι ΑΡΡΩΣΤΟΣ με τέτοιες φάσεις, όπως ιδανικά απεικονίστηκαν στις ταινίες του Robert Rodriguez (From Dusk 'till Dawn, Machette, Desperado, Once Upon a Time in the West κλπ) ίσως και να τη βρεις εδώ. Ή απλά αν δεν έχεις ξαναδεί αντίστοιχες – αλλά πολύ καλύτερες – ταινίες του είδους. Σε μια πόλη όπου ο καλύτερος άνθρωπος έχει προφανώς σκοτώσει τη μάνα του, κάποιοι αληθινά ΚΑΚΟΙ άνθρωποι κλέβουν και βιάζουν ότι βρουν. Ο μεγαλύτερος dealer, νταβατζής, λαδέμποράς της πιάτσας είναι η εκκλησία (οκ, αυτό ανάλογα με τις απόψεις σου μπορεί και να μην απέχει και τόσο πολύ από την πραγματικότητα!) Καλόγριες γυμνές μέσα σε βρωμιάρικα υπόγεια φτιάχνουν την άσπρη σκόνη και την τυλίγουν σε χοντρά πακέτα από σελοφάν και μονωτική ταινία.

Ναι το πούμε αλλιώς : θεωρητικά, όλα οκ. Γυμνές καλόγριες; Γουστάρω. Φονικά; Γουστάρω. Βυζάκια κωλαράκια να αλωνίζουν αβέρτα σε κοινή θέα; Ναι, όμως! Ακόμα και ο ενίοτε αξύριστος “θάμνος”, - ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να υπάρξει thriller / exploitation χωρίς να έχει τουλάχιστον έναν! - καλοδεχούμενος είναι! Αν μη τι άλλο μου θυμίζει τα νιάτα μου!!! όμως όλα αυτά χρειάζονται και έναν ουσιαστικό λόγο ύπαρξης. Και εδώ δεν υφίσταται κάτι τέτοιο. Κύριος υπαίτιος το σενάριο, που είναι τουλάχιστον κουραδένιο, οι ερμηνείες απαράδεκτες – ακόμα και για b-movie – και η ταινία πνίγεται από δηθενιές και στερεότυπα. Όλα όσα θεωρητικά θα ήταν γαμάτα σαν concepts στην οθόνη σου εκτελούνται με μια ασυγχώρητη μετριότητα, που πολύ απλά στο cult δε χωρεί. Ή έχεις τα φράγκα, το skill κλπ και το εκτελείς άψογα (βλ. Περίπτωση Rodriguez) ή δεν τα έχεις και του γαμείς τη μάνα! (βλ “Troll 2” και άλλα παρεμφερή διαμάντια του είδους!) Μέσες λύσεις δεν υπάρχουν! Κι όμως, εδώ οι σκηνές δράσης πάσχουν από... οξεία βαρεμάρα – είναι όλες ίδιες! – το αυτό ισχύει και για τις splatter / gore σκηνές που περιορίζονται στα αποτελέσματα πυροβολισμών, βασικά είναι κατά 99% τρύπες με κόκκινο κραγιόν ζωγραφισμένες σε διάφορα μέρη σωμάτων. Α, και η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά. Σε πολλά nunsploitation πόλος έλξης αποτελεί σαφέστατα και το... μπανιστήρι! Εδώ, αν και η γυμνή σάρκα που εκτίθεται στο μάτι είναι υπέρ του δέοντος άφθονη, εντοίτοις οι περισσότερες (γυμνές!) καλόγριες είναι αρκετά... άσχημες / υπέργηρες / κοκαλιάρες σε σημείο ανορεξίας! Ακόμα θυμάμαι τη sister Angelina και θρηνώ! Έλεος δηλαδή! Βέβαια, οι κακοί συμμορίτες που αρέσκονται τόσο να τις βιάζουν, δε σκαμπάζουν από όλα αυτά. Δε λέω, όπως διδάσκει και η λαϊκή ρήση, “άμα δε μπαζώσεις, δε χτίζεις!” Συμφωνώ και επαυξάνω. Αλλά προκειμένου να μπεις στον κόπο να κάνεις απεχθή σεξουαλικά εγκλήματα με τέτοια... θύματα, ε πρέπει να είσαι ΠΟΛΥ ΣΑΠΙΟΣ!!!

Πόσα πιάνει; 2 / 5

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2011

The Dilemma (Το Δίλημμα)


Μάστορας : Ron Howard
Παίχτες : Vince Vaughn, Kevin James and Winona Ryder
Με δύο λογάκια :
Ο αθεράπευτος εργένης Ronny (Vaughn) και ο παντρεμένος Nick (James) είναι καλύτερα φιλαράκια μια ζωή. Ψωμί κι αλάτι έχουν φάει μαζί! Όταν όμως ο Ronny τυχαία ανακαλύπτει ότι η σύζυγος του Nick, Geneva (Ryder), τον απατάει, τότε μπαίνει σε ένα τρομακτικό δίλημμα. Να του το πει ή όχι; Και πότε ακριβώς; Αποφασίζει να ερευνήσει το θέμα παραπάνω και με ατό τον τρόπο θα απορυθμίσει τις ζωές όλων τους ακόμα περισσότερο...

Αναλυτικότερα :
Αγαπώ Kevin James, από τότε που τον πρωτοθαύμασα στον “Μπάτσο του Mall”. Από την άλλη ο Vince Vaughn μου ήταν πάντα αδιάφορος. Κατά τη γνώμη μου, ο άνθρωπος δεν έχει σταλιά κωμικού ταλέντου, απλώς έχει κάνει καλές γνωριμίες και συνεργασίες. Και εν τέλει, δεν έχει παίξει ποτέ και σε καμιά σπουδαία ταινία, ΕΚΤΟΣ από το επικά καμμένο “Dodgeball”. Εδώ, συνοδεύονται από ένα λαμπερό γυναικείο cast (Wynona Ryder, Jennifer Connely, Queen Latifa) και μια πρωτότυπη σεναριακή ιδέα. Φτάνει αυτό για να βγάλει μια καλή κωμωδία; Ναι... και όχι.

Για να πω την αλήθεια, αυτό το ταινιάκι στην αρχή του με κέρδισε. Η χημεία μεταξύ των δυο πρωταγωνιστών φαίνεται και αποδίδει. Εξαιρετική η σκηνή στο bar όπου διασκεδάζουν όλοι μαζί. Είναι αναμφισβήτητα ωραίο να βλέπεις την Jennifer Connely στο γυαλί ξανά, πόσο μάλλον σε πιο χαλαρή και γλυκουδιάρικη φάση. Και η Wynona Ryder, αν και θεωρείτο πιο τελειωμένη και από τους δεινόσαυρους, εδώ προσφέρει μια – επί το πλείστον – κεφάτη ερμηνεία. Όμως προοδευτικά η ταινία γίνεται ολοένα και πιο... σοβαρή και συνάμα... βαρετή και ξενέρωτη. Δε λέω ότι δεν έχει τις αναλαμπές της, όπως το σουρεαλιστικό κυνηγητό μεταξύ του Vaughn και του... εραστή της γυναίκας του φίλου του (απολαυστικά καρτουνίστικο μούτρο, αυτό το παλικάρι έχει μέλλον στην κωμωδία, να μου το θυμηθείτε!) Αλλά – ειδικά στο τελευταίο μέρος της – γίνεται αργή, βαριά και ασήκωτη, χωρίς κανένα λόγο. Μακάρι να το είχε συνεχίσει έτσι όπως το άρχισε. Αλλά ως έχει, δεν μπορέι παρά να τη χαρακτηρίσει κανείς σαν άλλη μια κωμωδιούλα του σωρού.

Πόσα πιάνει; 2,5 / 5

The Tourist


Μάστορας : Florian Henckel von Donnersmarck
Παίχτες : Johnny Depp, Angelina Jolie and Paul Bettany
Με δυό λογάκια :
Μια γοητευτική γυναίκα, η Elise (Angelina Jolie) κάθεται στη διπλανή θέση του τρένου με έναν Αμερικάνο τουρίστα, τον Frank (Johnny Depp), στο ταξίδι για Βενετία. Εκείνη τον φλερτάρει και εκείνος ανταποκρίνεται. Δεν ξέρει όμως ότι πρόκειται για παγίδα : τον έχει επιλέξει σαν αντιπερισπασμό για να στρέψει σε αυτόν τις υποψίες των ατόμων που καταδιώκουν τον αληθινό εραστή της. Στους οποίους συμπεριλαμβάνονται η Interpol, αλλά κι ένας μαφιόζος Ρώσος μεγιστάνας...

Αναλυτικότερα :
Τι όνομα κι αυτό! Florian Henckel von Donnersmarck ! Είναι ο τυπάκος που σκηνοθέτησε τις “Ζωές των Άλλων” και για αυτό θεωρείτο Hollywood's hottest, με τη σύμφωνη έγκριση κοινού και κριτικών, τουλάχιστον μέχρι να φάει τα μούτρα του σε αυτό εδώ το ταινιάκι. Να πω την αλήθεια, ποτέ δε συμπάθησα τις “Ζωές των Άλλων”. Μπέσα! Είναι ένα από τα πιο βαρετά έργα που έχω δει ποτέ. Και, φυσικά, από τα πιο υπερεκτιμημένα. Είδα το “The Tourist” γνωρίζοντας ότι δεν είναι καλή ταινία. Να πω την αλήθεια, εκείνο το απόγευμα, κάθε τι καινούριο που να με ενδιέφερε να δω ήταν νοικιασμένο στο βιντεοκλαμπ. Eίχα παραγγείλει και κάτι μερακλίδικους γύρους από το Μπάμπη, οπότε η συνοδεία του εδέσματος με κινηματογράφο ήταν τουλάχιστον επιβεβλημένη! Φανταζόμουν ότι η κακή φήμη της οφείλεται στο όλο αρνητικό hype που έπεται της κολοσσιαίας διαφήμισης και προβολής του σκηνοθέτη. Ε, όλα όσα μπορεί να έχετε ακούσει και διαβάσει για το "The Tourist" είναι τελικά αληθινά.

Είναι τεράστιο, είναι ΕΠΙΚΟ fail να έχεις στη δούλεψή σου τα 2 πιο καυτά ονόματα του Hollywood και μαγικές τοποθεσίες, budget, φήμη και όλα τα καλά και να βγάζεις μάπα ταινία. Εντάξει, υπάρχουν και τα Transformers 2 & Iron Man 2 και τόσες άλλες... φοιτητικές ταινίες εκατομμυρίων δολαρίων. Αλλά τουλάχιστον αυτές σε αποζημιώνουν εν μέρει όσον αφορά το “ουάου” θέαμα που θα δεις στους σινεμάδες. Εδώ να δεις τι; τη Jolie ντυμένη κακόγουστα από την κορυφή μέχρι τα νύχια για να κρύψει τη νευρική ανορεξία της; Το extra φλώρικο μουσάκι του Depp? Ή μήπως το γεγονός ότι αμφότεροι οι ηθοποιοί βαριούνται αφόρητα – και το δείχνουν;

Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, δεν είναι ότι το “The Tourist” δεν βλέπεται επ' ουδενί. Σαφέστατα έχω – και έχεις – δει και χειρότερα. Κάποιες λίγες στιγμές, η χημεία του πρωταγωνιστικού ζεύγους ψιλοπαίρνει μπρος και μας προσφέρει κάτι λίγες απλώς καλές – κυρίως συναισθηματικές - σκηνές. Απλά είναι τραγικά κατώτερο του αναμενόμενου. Επιπλέον είναι ασυγχώρητα αργό, το κυνηγητό με τις βάρκες στα κανάλια της Βενετίας πρέπει να είναι ίσως το πιο αδιάφορο και αργό από... καταβολής κινηματογράφου!!! Επιπλέον, είναι βαρετό. Τόσο βαρετό, που κάνει ακόμα και τη Βενετία να φαντάζει αδιάφορη. Τόσο ανεπαρκές σκηνοθετικά και ερμηνευτικά που ακόμα και οι μεγάλες ανατροπές του φινάλε του δε σου κάνουν καμιά αίσθηση. Το Love story του είναι αθεράπευτα “λίγο”, οι διάλογοι μέτριοι, το σενάριο ένεκα των ανατροπών είναι γεμάτο από τρύπες που μπάζουν κάργα.

Πόσα πιάνει; 2 / 5 και πολλά του είναι...

True Grit (Αληθινό Θράσος)


Μάστορας : Ethan Coen, Joel Coen
Παίχτες : Jeff Bridges, Matt Damon, Josh Brolin, Hailee Steinfeld
Με δυό λογάκια :
Μετά τη δολοφονία του πατέρα της η 14χρονη Mattie Ross αποφασίζει να εκδικηθεί τον άνθρωπο που τον σκότωσε. Προσλαμβάνει τον πλέον σκληρό κυνηγό παρανόμων που μπορεί να βρει, έναν άνθρωπο με “αληθινά κότσια”, τον " Reuben J. "Rooster" Cogburn. Τον ακολουθεί στην άγρια ερημιά που απαρτίζει την ινδιάνικη επικράτεια προσπαθώντας ταυτόχρονα να υπομείνει τον αλκοολισμό, την τεμπελιά και γενικά την ιδιόρρυθμη φύση του. Στο ταξίδι τους θα προστεθεί ο Ranger LaBoeuf, που επίσης κυνηγάει το δολοφόνο, για δικούς του λόγους. Αυτή η ανομοιόμορφη ομάδα θα αντιμετωπίσει κινδύνους και εκπλήξεις που θα βάλουν σε δοκιμασία τα “κότσια” του καθενός.

Αναλυτικότερα :
Οι Joel & Ethan Coen ξαναενώνουν τις δυνάμεις τους με τον Jeff Bridges και αυτό από μόνο του θα έπρεπε να είναι αρκετό. Όμως, το πράμα γίνεται και καλύτερο : σκάρωσαν ένα καταπληκτικό remake ενός western του 1969 στο οποίο πρωταγωνίστησε ο μεγάλος John Wayne και του έδωσαν ένα μοντέρνο λούστρο, παραμένοντας ταυτόχρονα πιστοί στο πρωτότυπο. Καταπληκτική κινηματογράφηση, φωτογραφία και σκηνοθεσία, κάνουν αυτό το western να δείχνει ακριβώς όπως θα έπρεπε να είναι : σκονισμένο, ατμοσφαιρικό, αυθεντικό. Ποτέ ξανά η διήγηση ιστοριών γύρω από τη φωτιά δεν απεικονίστηκε με περισσότερη μαεστρία!

Οι λίγοι χαρακτήρες της ιστορίας είναι και αυτοί γνήσιοι, με εσώτερα μοτίβα, αληθινά συναισθήματα, συνήθειες, και φίσκα στις μικρολεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά. Και είναι διαολεμένα διασκεδαστικοί και ενδιαφέροντες! Φοβερή δουλειά από την πρωτοεμφανιζόμενη Hailee Steinfeld, πραγματικά εντυπωσιάζει στο ρόλο της μικρής αλλά πεισματάρας και πανέξυπνης Mattie. Για τον Jeff Bridges δε, στο ρόλο του Rooster Cogburn τι να πεις... θεός!!! Καταπληκτική η ερμηνεία του πλέον “colorful” χαρακτήρα της ταινίας, όπου ο αλκοολισμός, η θλίψη, το καφροχιούμορ, ο παραλογισμός αλλά και η γενναιότητά του βγαίνουν φυσικά και αβίαστα. Respect στο άτομο.

Κατά τα άλλα, το True Grit ούτε είναι τίγκα στους πυροβολισμούς, ούτε έχει ινδιάνους να αλαλάζουν καλπάζοντας γύρω από ένα καραβάνι. Βασικά το χαρακτηρίζεις περισσότερο ταινία χαρακτήρων παρά “κλασική” περιπέτεια. Τον πρώτο λόγο έχουν η ατμόσφαιρα, οι διάλογοι, τα συναισθήματα, ένα ρεαλιστικό και προσγειωμένο feeling της Άγριας Δύσης όπως τουλάχιστον τη γνωρίσαμε από τα κλασικά western, αλλά χωρίς τις υπερβολές, τα στερεότυπα και τις “καμμενιές” τους. Και πάνω από όλα, η χάρη του να λες μια ιστορία χωρίς διδάγματα και βαρυσήμαντα νοήματα, απλά για την ομορφιά του να περιγράφεις και να διηγείσαι. Τόσο απλά.

Ρεζουμέ :
Λιγουλάκι αργό σε σημεία, δεν παύει να είναι μια από τις κορυφαίες ταινίες της χρονιάς. Είτε σου αρέσουν τα western είτε όχι, εδώ μπορείς να επενδύσεις άφοβα.

Πόσα πιάνει; 4 / 5

Mistress of the Week : ... EVEN more Arianny Celeste!!!



Mistress of the Week : ... more Arianny Celeste!