Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2011

Καλές Διακοπές!


H Καμαριέρα την έκανε για διακοπές! Τα ξαναλέμε την επόμενη εβδομάδα με ενισχυμένες δόσεις εβδομαδιαίων στηλών και όχι μόνο! Άιντε και στα δικά σας!

PEACE, LOVE & ICE CREAM!!!

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2011

Mistress of the Week : ακόμα πιο πολλή Χρύσα Δρακάκη!!!



Mistress of the Week : ... more Χρύσα Δρακάκη!



Mistress of the Week : Χρύσα Δρακάκη



Τι Έμαθα την Εβδομάδα που μας Πέρασε (13 - 18 Ιουλίου 2011)



2)Καμμένο Feedback από τον Volrath! Missed u boy! http://www.youtube.com/watch?v=fyiLcS2FuTc&feature=fvwrel

3)Φρέσκο Epic Meal Time : http://www.youtube.com/watch?v=SZaNUZDTi44


5)Universal Truth #237 : Γαμάς και έχει μπει αέρας στο μουνί της γκόμενας. Οπότε μόλις σηκωθεί να πάει στο μπάνιο... ΠΡΡΡΛΟΦ ΠΛΟΡΡΡΡΡΦ ΠΛΡΡΡΡΡΡ...

6)Τον Chuck Norris τον γέννησε η θεία του επειδή... δε μπορεί να υπάρξει άνθρωπος που να του γ@μήσει τη μάνα!

7)Mikeius βιντεακίων συνέχεια : http://www.comedylab.gr/video/142/4-mikeius-vs-alt-bags-part-3
8)the return of the warlord... IT'S FUCKING OFFICIAL!!! http://www.comingsoon.net/news/movienews.php?id=79746

9)και μια που μιλάμε για επιστροφές... (καταστροφές?) http://to-kounavi.blogspot.com/2011/07/dvd-trailer.html

10)Έπος και συγκίνηση μαζί! http://www.youtube.com/watch?v=W4Gy6m-dchc

11)Κουφό νέο της εβδομάδας : ο Βουλγαράκης θέλει τη δημιουργία ενός φορέα που θα ξαναενώσει την Κεντροδεξιά. Φαντάζομαι με έδρα στα νησιά... Καϊμάν!?!

12)Το πρόμο βιντεούθκι για τους νέους... Thundercats είναι εδώ! http://www.youtube.com/watch?v=F0CArAKTIhQ&feature=related

13)Καμμένο ανέκδοτο : “- κωλόκαιρος ε? - όχι ρε, μονόκερως είναι! Μόνο που τον βλέπεις από πίσω...”

14)Άλλο έπος, από Volrath αυτή τη φορά! http://www.youtube.com/watch?v=p-qJiLS2nM0&feature=related


16)Ο Chuck Norris μπορεί να κάνει τα όσα απίθανα κάνει... αλλά ο Μπομπ Σφουγγαράκης μπορεί και ψήνει καβουροπάττυ κάτω από τη θάλασσα!

17)...by the way, υπάρχει μαγαζί στη Θεσσαλονίκη όπου μπορείς ΟΝΤΩΣ να φας καβουροπάττυ!

18)Οι γυναίκες έχουν – μεταξύ άλλων – τη μάλλον υπερφυσική ικανότητα να προσθέτουν στα ΠΑΝΤΑ ένα επιπλέον επίπεδο πολυπλοκότητας. Ένα ΤΕΛΕΙΩΣ ΠΕΡΙΤΤΟ επιπλέον επίπεδο πολυπλοκότητας...

19)Σημείο #345 ότι έρχεται το τέλος του κόσμου : είδαμε στην τηλεόρασή μας επανάληψη της ανεκδιήγητης Κυριακάτικης εκπομπής που παρουσίαζε την εποχή του Νώε ο... Αρναούτογλου! Μάλλον, τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, αυτό είναι μάλλον σημείο ότι έρχεται αν όχι το τέλος του κόσμου, τότε ΣΙΓΟΥΡΑ το τέλος της Ελληνικής τηλεόρασης!

20)Σημείο #864 ότι έρχεται το τέλος του κόσμου : να που οι εξελίξεις πάνε να βγάλουν τελικά (εντάξει, τρόπον τινά δικαιωμένο! Λέμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα!) δικαιωμένο τον ΓΑΠ σχετικά με αυτά που προσπαθούσε να μουρμουρίσει προ ΔΝΤ στην ηγεσία της Ευρώπης σχετικά με το ότι η Ελλάδα είχε τότε επιλεγεί σαν στόχος των κερδοσκόπων των διεθνών αγορών και ότι ΔΕΝ ήταν απλώς το μαυρο πρόβατο της ευρώπης. Βέβαια, τότε μας αντιμετώπιζαν λες και είχαμε κορέους και... καλά, γάμα το καλύτερα... μέχρι την επόμενη εβδομάδα! Σε όσους από εσάς παραθερίζουν και ΔΕ με διαβάζουν αυτή την περίοδο... πολύ καλά κάνετε ρε! Κι εγώ μαζί σας! Καλές διακοπές!

Ένα Τραγούδι για Σήμερα


Στίχοι: Τασούλα Θωμαΐδου
Μουσική: Jose Maria Cano
Πρώτη εκτέλεση: Κωνσταντίνα
URL : http://www.youtube.com/watch?v=GVjuc28YhP8

Η δική μας η αγάπη,
είναι θάλασσα απλωμένη
δε χωρά μέσα στο χάρτη,
είναι σαν την οικουμένη.

Όταν με κοιτάς στα μάτια,
τα 'χεις όλα κιόλας πάρει,
και με λιώνει το κορμί σου,
σαν τραγούδι με δοξάρι.

Σαν τριαντάφυλλο μέσα στο άπειρο,
μαζί σου αγάπη μου όλα τα έζησα
Τις νύχτες γλέντησα,
τις ώρες κέντησα.
Λουλούδι κόκκινο, φεγγάρι πράσινο.
(Λουλούδι κόκκινο, φεγγάρι πράσινο)

Μέσα στα μάτια σου, μέσα στο βλέμμα σου,
σα φεγγαρόσκονη μπήκα στο αίμα σου.
Τις νύχτες γλέντησα, τις ώρες κέντησα.
Λουλούδι κόκκινο, φεγγάρι πράσινο.

Η δική μας η αγάπη,
σύνορα δεν έχει, μέτρα.
Είναι δέντρο μες στην άμμο,
και λουλούδι μες στην πέτρα.

Να σε βλέπω δεν χορταίνω,
το πολύ το βρίσκω λίγο.
Σαν φεγγάρι αναμμένο
με φιλιά-φωτιές σε σφίγγω.

Σαν τριαντάφυλλο μέσα στο άπειρο,
μαζί σου αγάπη μου όλα τα έζησα
Τις νύχτες γλέντησα,
τις ώρες κέντησα.
Λουλούδι κόκκινο, φεγγάρι πράσινο.
(Λουλούδι κόκκινο, φεγγάρι πράσινο)

Μέσα στα μάτια σου, μέσα στο βλέμμα σου,
σα φεγγαρόσκονη μπήκα στο αίμα σου.
Τις νύχτες γλέντησα, τις ώρες κέντησα.
Λουλούδι κόκκινο, φεγγάρι πράσινο.

(Σαν φεγγάρι αναμμένο,
με φιλιά-φωτιές σε σφίγγω)

(Κι όταν σ' έχω αγκαλιά μου
σαν τριαντάφυλλο ανοίγω)

Σαν λουλούδι, σαν τριαντάφυλλο.
(Σ' αγαπάω) (x2)

Σαν τριαντάφυλλο μέσα στο άπειρο,
μαζί σου αγάπη μου όλα τα έζησα
Τις νύχτες γλέντησα,
τις ώρες κέντησα.
Λουλούδι κόκκινο, φεγγάρι πράσινο.
(Λουλούδι κόκκινο, φεγγάρι πράσινο)

Μέσα στα μάτια σου, μέσα στο βλέμμα σου,
σα φεγγαρόσκονη μπήκα στο αίμα σου.
Τις νύχτες γλέντησα, τις ώρες κέντησα.
Λουλούδι κόκκινο, φεγγάρι πράσινο.

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2011

Τι Έμαθα την Εβδομάδα που μας Πέρασε (4 - 12 Ιουλίου 2011)


1)Φρέσκο Epic Meal Time. Για να μην ξεχνιόμαστε... : http://www.youtube.com/watch?v=pDwvqrSi92Q

2)Αυτά ΜΟΝΟ στην Ελλάδα γίνονται και έτσι μας αρέσει! Τι να κλάσει και ο Μπερλουσκόνι μπροστά σε αυτόν εδώ τον “ήρωα”! Θεός δήμαρχος! Θεός! Δημαρχάρα! http://news.pathfinder.gr/greece/localnews/721569.html

3)Έχω αρκετό καιρό να βάλω βιντεάκι του Mikeius από την εκπομπή του “ΜΠΡΑΦ”, αν και μου αρέσει πολύ και κλαίω στα γέλια όποτε τη βλέπω. Στο μεσοδιάστημα, διαπίστωσα με πολλή ευχαρίστηση ότι έχει βάλει όχι ένα αλλά περίπου 10 έκτοτε! Οπότε, εφόσον ήδη σε προηγούμενες στήλες σας έχω βάλει links για τα δυο πρώτα, ιδού και το τρίτο : http://www.comedylab.gr/video/133/3-mikeius-vs-alt-bags-part-2

4)Επικό φωτο-αφιέρωμα. Παντού υπάρχει ένας μύθος και ένας... Chuck Norris! Ακόμα και στο σύνταγμα, με τους “Αγανακτησμένους” : http://www.fimes.gr/2011/07/chuck-norris-mat/

5)Universal Truth #567.239 : To Μυστήριο της μονής κάλτσας. Επειδή ΟΛΟΙ μας ενίοτε έχουμε βρει στα ντουλάπια μας από ένα (ή δυο) σκέτες άσχετες κάλτσες, χωρίς το ταίρι τους, που να μην ταιριάζουν με τις άλλες. Ενώ είμαστε σίγουροι ότι όλες μας τις κάλτσες και τις έχουμε πλύνει και τις έχουμε βάλει στο ίδιο συρτάρι. Μετά την επόμενη πλύση, οι μυστηριώδεις μονές κάλτσες είναι εξαφανισμένες , προφανώς “ζευγαρωμένες” (ποτέ δε θυμάσαι ποιές ήταν ακριβώς) και τη θέση τους την έχει πάρει άλλη, ή άλλες μυστηριώδεις μονές κάλτσες!!!

6)Ο δολοφόνος επιστρέφει πάντα στον τόπο του εγκλήματος. Και αφού είχα να παίξω πάνω από 3 χρόνια... ξαφνικά... Call of Cthulhu ξανά!!! Επειδή τα άξαφνα και τα απρογραμμάτιστα είναι πάντα τα καλύτερα! Δηλώνω ότι είμαι ακόμα πιστός και ταπαινός Ιερέας των Παλαιών... και ότι το 'χουμε ακόμη! Cthulhu Fhtagn!

7)Οι ατάλαντοι άνθρωποι είναι σαν τους δυσκοίλιους! Σφίγγονται και ιδρώνουν για να βγάλουν μια σκατούλα σαν σταφίδα και μετά τους φταίει η λεκάνη! (Rubus speaks)

8)Ουάου! Που 'ναι εκείνα τα χρόνια... http://www.youtube.com/watch?v=UHGz5r-b1do&feature=player_embedded

9)Νοσταλγίας συνέχεια : http://www.youtube.com/watch?v=4zIoElk3r2c&feature=related

10)Απίστευτο ταινιάκι! Περιμένουμε! http://www.youtube.com/watch?v=j0hJSCqqIs4



13)έπος, λέμε, τρελαίνομαι! http://www.youtube.com/watch?v=6jduEQS_Hcs&feature=share

14)Πως λένε οι ανθρωποφάγοι τον ανθρωπο που τρέχει? fast food!!! (feedback της Φωτεινής που πολύ άργησε!)

15)Προσκυνώ! (φωνή Λεωνίδα από τους “300”) : THIS IS da Best Arnold Schwarzenegger impersonation! http://www.youtube.com/watch?v=weQDA0HNJiE&feature=related

16)Universal Truth #670 : Όταν ήσουνα μικρός, νόμιζες ότι το μουνί ήταν πιο πάνω και πιο μπροστά απ' ότι είναι στην πραγματικότητα. Δηλαδή περίπου εκεί που είναι το πουλί σου.

17)Ο Chuck Norris έχει ρίξει κουτουλιά στον ακέφαλο καβαλάρη.

18)“Δεν μου φταίνε οι θεσμοί ούτε τα πολιτικά συστήματα. Μου φταίει το δαιμόνιο που έχουμε να εξευτελίζουμε κάθε θεσμό και κάθε σύστημα και να σκεπάζουμε τα καμώματά μας με ρητορείες…” Γιώργος Σεφέρης

19)Κάτι να πω σχετικά με τις επαίσχυντες και άμεσα κατευθυνόμενες υπερβολές που γέμισαν τον Ελληνικό κυβερνοχώρο – και όχι μόνο – σχετικά με τη συμπεριφορά των ΜΑΤ και των ειδικών ομάδων Χ, Ψ, Δ – ούτε ξέρω και εγώ τι : Είστε όλοι κάφροι! Τα έχετε βάλει με τον μοναδικό εύκολο στόχο, την ΕΝΔΟΞΗ Ελληνική αστυνομία! Για μόλις 5.000κάτι μεμονομένα περιστατικά αστυνομικής βίας! Κάφροι όμως!

Unknown (Ο Άγνωστος)


Μάστορας : Jaume Collet-Serra
Παίχτες : Liam Neeson, Diane Kruger and January Jones
Με δυο λογάκια :
Ένας διάσημος επιστήμονας ταξιδεύει με τη γυναίκα του στη Γερμανία για να παρευρεθεί σε ένα επιστημονικό συμπόσιο. Κάποια στιγμή, παθαίνει ένα ατύχημα και ξυπνάει κάποιες μέρες μετά στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου. Δεν έχει καθόλου χαρτιά πάνω του, θυμάται ελάχιστα και η ίδια η γυναίκα του δεν τον αναγνωρίζει καθώς κυκλοφορεί με έναν τύπο ο οποίος δείχνει να έχει καταλάβει τη θέση και την ταυτότητά του. Παράλληλα, άγνωστοι τον παρακολουθούν και σταδιακά αρχίζουν να τον καταδιώκουν. Προσπαθώντας να βγάλει ένα νόημα μέσα από όλα αυτά και με μια απρόβλεπτη σύμμαχο στο πλευρό του, θα ανακαλύψει τρομακτικές αλήθειες...

Αναλυτικότερα :
Είναι πάντα ευχάριστο να βλέπεις τον Liam Neeson να παίζει σε τέτοιου είδους ταινίες, ή μάλλον να παίζει σε ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ είδους ταινία! Το “Unknown” είναι ένα δυνατό πολιτικό θρίλερ αγωνίας, με πινελιές δράσης. Βασικά, θυμίζει λιγάκι το (πολύ ανώτερό του) “Taken”, μόνο που εδώ τα πράγματα είναι πολύ πιο προσγειωμένα. Όπως και να έχει, θα την έλεγα ταινία “παλαιάς κοπής” που έχει άρωμα ακόμα και από Hitchcock, ειδικά στο πώς χτίζεται η ατμόσφαιρα και το μυστήριο και τα ερωτήματα απαντιούνται αργά και σταδιακά μέχρι να συνειδητοποιήσεις, λίγο πριν το τέλος, την αληθινή διάσταση των γεγονότων.

Βασικά, για να μην το κουράζω, απλά θα πω ότι δυσκολεύομαι να βρω κάποιον σοβαρό λόγο να ΜΗΝ δει κανείς αυτή την ταινιούλα. Εντάξει, έχει τις αδυναμίες της, από κάποια σεναριακά κενά (μέσα στην καρδιά του Βερολίνου και ακριβώς τη στιγμή που το έχει ανάγκη, το κινητό δεν πιάνει σήμα) μέχρι κάποιες ατυχείς σκηνές (όπου μαζί με τον “σωσία” του απαγγέλλουν ταυτόχρονα τις ίδιες ατάκες λες και παίζουν σε μιούζικαλ!). Και, ίσως κάποιοι από εσάς που σας άρεσε το “Taken” και περιμένετε να δείτε κάτι αντίστοιχο, να σας ξενίσει η έλλειψη και η “λιτότητα” των σκηνών δράσης. Παρόλα αυτά, το “Unknown” είναι μια πολύ προσεγμένη ταινία, με ωραίο σενάριο, αξιοπρεπείς ερμηνείες (αν και έχουμε δει τον Liam Neeson σε πολύ καλύτερες στιγμές απ' ότι εδώ) και ουσιαστικές ανατροπές που θα σε πιάσουν αδιάβαστο.

Πόσα πιάνει; 3,5 / 5

Ένα Τραγούδι για Σήμερα


ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΑΤΑ
Στίχοι : Αφροδίτη Μάνου
Ερμηνεία : Βασίλης Παπακωνσταντίνου
URL : http://www.youtube.com/watch?v=s1Mc9nvVBnE

Εγώ δε θέλω στη ζωή να κυβερνήσω
θέλω να μείνω οπαδός φανατικός
αυτών που πάντοτε την τρωνε από πίσω
και στο μηδέν ξαναγυρνάνε διαρκώς

Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία
εγώ κρατάω την ουσία κι ονειρεύομαι
παίρνω την κιθάρα μου και τραγουδάω
σας αγαπάω μα δεν παντρεύομαι

Εγώ δε θέλω να με κάνετε σατράπη
ούτε συνένοχο σε κόλπα ομαδικά
απ' το ραδιόφωνο σας στέλνω με αγάπη
τα τραγουδάκια μου και δυο γλυκά φιλιά

Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία
εγώ κρατάω την ουσία κι ονειρεύομαι
παίρνω την κιθάρα μου και τραγουδάω
σας αγαπάω μα δεν παντρεύομαι

Εγώ δε θέλω τον αρμόδιο να παίξω
να αποφασίζω κεκλεισμένων των θυρών
ειμ' απ' αυτούς που πάντα μένουνε απ' έξω
γιατί δεν έχω ούτε γραβάτα ούτε παπιόν

Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία
εγώ κρατάω την ουσία κι ονειρεύομαι
παίρνω την κιθάρα μου και τραγουδάω
σας αγαπάω μα δεν παντρεύομαι

Mistress of the Week : ... EVEN more Mini Anden!!!



Mistress of the Week : ... more Mini Anden!



Mistress of the Week : Mini Anden



The Adjustment Bureau (Οι Ρυθμιστές)


Μάστορας : George Nolfi
Παίχτες : Matt Damon, Emily Blunt & Florence Kastriner
Με δυό λογάκια :
Ο φέρελπις πολιτικός David Norris (Damon) γνωρίζει τυχαία τη γυναίκα των ονείρων του, τη γοητευτική χορεύτρια Elise Sellas (Emily Blunt). Όμως, καθώς την ερωτεύεται ολοένα και περισσότερο αντιλαμβάνεται ότι κάποιοι μυστηριώδεις άντρες προσπαθούν να εμποδίσουν το δεσμό τους με κάθε κόστος. Ανακαλύπτει ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι πράκτορες την ίδιας της μοίρας και ότι τα σχέδια που έχουν για αυτόν αποκλείουν την Elise από τη ζωή του. Αποφασίζει να αγωνιστεί για να παραμείνει δίπλα στη γυναίκα που αγαπά και ίσως και να αλλάξει την ίδια του τη μοίρα...

Αναλυτικότερα :
Σαν πολύ υπερδιαφημισμένο δεν ήταν το The Adjustment Bureau”? Θυμάμαι να βλέπω τρέιλερ του σχεδόν σε κάθε dvd ή blu-ray που νοίκιαζα και μάλιστα πολλούς μήνες πριν την προβολή του στους σινεμάδες. Τέλωσπάντων, είναι μια ταινία που με είχε ιντριγκάρει και ήθελα πολύ να τη δω με την πρώτη ευκαιρία. Και μόλις την εντόπισα στο ράφι με τις νέες κυκλοφορίες του dvd club, την χτύπησα αμέσως. Λοιπόν, αν και σε εσένα, καθώς τη βλέπεις σου μυρίσει... Phillip Dick, ε, θα έχεις απόλυτο δίκιο! Καθ όλη τη διάρκειά της επαναλάμβανα από μέσα μου ότι μου θυμίζει πολύ πλοκή αλλά και ύφος μυθιστορήματος του μεγάλου συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας και τελικά με μεγάλη μου έκπληξη είδα ότι ΟΝΤΩΣ είναι βασισμένη σε ένα μικρό του διήγημα ονόματι “Adjustment Team”.

Τώρα, όσον αφορά την ίδια την ταινιούλα, εμ... περίμενα περισσότερα. Περισσότερη τόλμη, περισσότερη ένταση, περισσότερες πληροφορίες και αποκαλύψεις. Παρόλα αυτά, όσον αφορά το ιντριγκαδόρικο ή συνομωσιολογικό αν θέτε κομμάτι της, περιορίζεται σε ένα απλοϊκό “κακοί άγνωστοι κουστουμαρισμένοι άντρες θέλουν το κακό μας”. Το σενάριο, αν και κρύβει στην καρδιά του μια εξόχως πρωτότυπη ιδέα είναι εν ολίγοις γεμάτο τρύπες και παράλογα ή / και ανεξήγητα σημεία. Και τελικά το τέλος του είναι υπερβολικά ανώδυνο, σεναριακά ανεπαρκές και χαρούμενα προβλέψιμο. Στο δεύτερο μέρος του, το “Adjustment Bureau” προσπαθεί να λοξοκοιτάξει προς την μεριά των “Inception” αλλά και “The Matrix” φυσικά κλείνοντας πονηρά το μάτι στους φανς αυτών των ταινιών. Ωστόσο, η προσπάθεια αυτή φαντάζει φτιαχτή και “έξωθεν” επιβεβλημένη. Επιπλέον είναι υπερβολικά επιφανειακή και... “λίγη” σε σχέση με ότι μας έχουν συνηθίσει οι προαναφερόμενες ταινίες. Και στο τέλος επικρατεί θριαμβευτικά το ρομαντικό στοιχείο της ταινίας σε σχέση με τις επιστημονικής φαντασίας καταβολές της. Γιατί, αυτό είναι ουσιαστικά. Μια ιστορία αγάπης με ολίγη γεύση από sci-fi

Φυσικά, θα ήμουν πολύ άδικος αν παρέβλεπα τις καλές ιδέες του, τις ερμηνείες, τους προσεγμένους διαλόγους, τη σκηνοθεσία και τη φωτογραφία. Όμως, παρ όλες τις αρετές του, το όλο εγχείρημα αρχίζει να χάνει αέρα από πολύ νωρίς και όσο περνάει η ώρα, ξεφουσκώνει ακόμα περισσότερο, υποπίπτοντας τελικά από το επίπεδο του (πολύ) καλού, σε αυτό της απλώς καλής μετριότητας.

Ρεζουμέ :
Όπως πάντα, έτσι και εδώ το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Πήραν μια ΜΙΚΡΗ ιστορία του Phillip Dick και προσπάθησαν να την κάνουν ΜΕΓΑΛΗ ταινία. Οπότε, το κάθε στοιχείο της το τράβηξαν από τα αυτιά για να μακρύνει και γέμισαν τα κενά με σύγχρονες κινηματογραφικές επιρροές. Αποτέλεσμα, είναι ένα σύνολο που παρά τα επιμέρους καλά υλικά του, εντούτοις ποτέ δεν δένει αληθινά.

Πόσα πιάνει; 3 / 5

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2011

The Mechanic (Το Μούτρο)


Μάστορας : Simon West
Παίχτες : Jason Statham, Ben Foster and Donald Sutherland
Με δυό λογάκια :
Ο Arthur Bishop (Jason Statham) είναι ένας πληρωμένος δολοφόνος. Αναλαμβάνει δουλειές που θέλουν ακρίβεια και διακριτικότητα και είναι ο καλύτερος στο είδος του. Όταν δέχεται εντολή να δολοφονήσει τον μέντορα και προσωπικό του φίλο, Harry (Donald Sutherland) πράττει ως όφειλε, αλλά δεν μπορεί να απαλλαγεί από τις τύψεις του. Αναλαμβάνει την εκπαίδευση του γιού του Harry, Steve (Ben Foster) ο οποίος θέλει να εκδικηθεί αυτούς που σκότωσαν τον πατέρα του. Μια φιλία και μια συνεργασία γεννιέται. Αλλά τα κρυμμένα μυστικά δε θα μείνουν έτσι για πολύ. Και όταν αποκαλυφθεί ότι τελικά πίσω από την εντολή για τη δολοφονία του Harry υπάρχει ένα διαφορετικό παρασκήνιο, θα πυροδοτηθούν εκρηκτικές καταστάσεις...

Αναλυτικότερα :
Κατ'αρχήν, χαιρετίζω το ένδοξο σώμα Ελλήνων μεταφραστών και υποτιτλιστών! Μόνο στην μπανανία μας θα μπορούσε να μεταφραστεί η λέξη “Mechanic” σε... “Μούτρο”!!! Με το καλημέρα λοιπόν, προσκυνώ!!! Λοιπόν, είναι πάντα ωραίο να βλέπεις τον Jason Statham σε άλλη μια ταινία δράσης με κυνηγητά αμαξιών, πυροβολισμούς, ωραίες γυναίκες (είναι ΘΕΑ η Mini Anden!) μετρημένο “αντρικό” χιούμορ και πάνω από όλα την αμίμητη βραχνή φωνή του! Το “The Mechanic” είναι άλλη μια αξιοπρεπέστατη προσθήκη στη λίστα με τις καλές ταινίες δράσης στις οποίες έχει πρωταγωνιστήσει. Εντάξει, θυμίζει κομματάκι το πρώτο Transporter, ειδικά στις σκηνές που έχουν σχέση με το σπίτι του και την απαραίτητη αυτοκινητάρα στο γκαράζ που μόνιμα επισκευάζει. Αλλά, όντας reimagining του πρωτότυπου στο οποίο πρωταγωνιστούσε ο ΜΕΓΑΛΟΣ Charles Bronson, είναι μια σοβαρή και βίαιη, αντροταινία με εντυπωσιακές σκηνές. Επιπλέον, έχει πολύ σωστές ερμηνείες, καλή χημεία με τον συμπρωταγωνιστή του Ben Foster, γνήσιο συναίσθημα (εντάξει, για ταινία δράσης μιλάμε, μη μου περιμένεις να συγκινηθείς κιόλας!) και χαρακτήρες με βάθος και αληθινά κίνητρα.

Θα μπορούσα να πω και άλλα, αλλά μάλλον δεν έχει νόημα. Το “The Mechanic”, άσχετα με το πόση σχέση έχει (δεν έχει) με το πρωτότυπο, είναι μια πολύ καλή ταινία του είδους και προσεγμένη σε κάθε της λεπτομέρεια. Αν είχαν αποφύγει κάποιες σεναριακές κοινοτυπίες, τα πράγματα θα ήταν ακόμα καλύτερα. Αλλά και ως έχει, αν μη τι άλλο συνίσταται ανεπιφύλακτα στους φαν του είδους.

Πόσα πιάνει; 4 / 5

Κάψε Εγκέφαλο : Κλέφτες (2007)


Μάστορας : Μάκης Παπαδημητράτος
Παίχτες : Μυρτώ Αλικάκη, Βαγγέλης Αλεξανδρής, Πέτρος Λαγούτης, Μάκης Παπαδημητράτος
Με δυό λογάκια :
Στη σημερινή Αθήνα, δύο μικροκλέφτες (Παπαδημητράτος, Αλεξανδρής) βγάζουν τα προς το ζην κλέβοντας μικροποσά από μικρομεσαία νοικοκυριά. Κατά τα άλλα, περνάνε τη ζωή τους, πίνοντας μπάφους και παίζοντας 'Pro' και λιγουρεύοντας το ταξίδι των ονείρων τους στο Αμστερνταμ. Μέχρι που αποφασίζουν να κάνουν το μεγάλο κόλπο για να πιάσουν την καλή : να ληστέψουν ένα πλούσιο σπίτι των βορείων προαστείων. Όμως, πάνω στην ώρα οι ιδιοκτήτες (Αλικάκη, Λαγούτης) επιστρέφουν και έχουν άγριες διαθέσεις...

Αναλυτικότερα :
Το 2005, ο Μάκης Παπαδημητράτος έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με το «Τσίου», μια χαβαλεδιάρικη συμπαθητική κωμωδία που φλέρταρε έντονα με το cult ένστικτο του κοινού. Ο “Τσίου” γνώρισε μεγάλη, απρόσμενη – και κατά άλλους εξωφρενική – επιτυχία, αποσπώντας το βραβείο της FIPRESCI από το 46ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, καθώς και δύο Κρατικά Βραβεία Ποιότητας (Σεναρίου και Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη) την ίδια χρονιά. Με τέτοιες περγαμηνές και καθώς όλοι μιλούσαν για το "ανεξάρτητο ελληνικό διαμάντι της δεκαετίας", ο Παπαδημητράτος έβαλε μπρος γρήγορα για την επόμενη ταινία του, αξιοποιώντας το momentum που είχε προκαλέσει ο “Τσίου” σε ένα ανύπαρκτο εντόπιο κινηματογραφικό σκηνικό. Κοινώς, χτύπησε όσο το σίδερο ήταν καυτό. Και – τεχνηέντως – καλά έκανε. Όμως, η πλατίνα και η κατίνα στον χρόνο φαίνονται. Και η φούσκα εντυπώσεων που δημιούργησε το – ομολογουμένως υπερβολικό – hype του σαφέστατα υπερεκτιμημένου “Τσίου” έσκασε θριαμβευτικά. Επειδή οι ανεκδιήγητοι «Κλέφτες» είναι πανομολογουμένως ζεστά κινηματογραφικά σκατά.

Έχοντας ισχνότατο σενάριο που προσπαθεί να καλυφθεί από μια “επικάλυψη” κοινωνικής κριτικής, η οποία όμως είναι τόσο επιφανειακή και στερεοτυπική, στην καλύτερη των περιπτώσεων οι «Κλέφτες» καταφέρουν να ξεκλέψουν ένα χαμόγελο από τον θεατή μέσα στα πρώτα 20 πρώτα λεπτά της ταινίας επειδή... θυμίζουν μια προσαρμοσμένη εκδοχή του «Τσίου» που αντί για πρεζάκια πραγματεύεται μικροδιαρρήκτες. Όμως, όταν μπαίνει στο ζουμί, απογοητεύει το κοινό ολοένα και περισσότερο και τελικά εξοργίζει με υστερικές φωνές, τσιρίδες και υστερίες που κυριολεκτικά προκαλούν πονοκέφαλο και αγανάκτιση. Κοινώς, με το που οι “κλέφτες” μπαίνουν μέσα στο πλουσιόσπιτο, the shit hits the fan και ο θεατής λαμβάνει θέλοντας και μη τη μερίδα του λέοντος!

Το όλο εγχείρημα δυσχαιρένεται ακόμα περισσότερο από τις τεχνηκές του αδυναμίες. Απαράδεκτη φωτογραφία με ξεπλυμμένα – σχεδόν ασπρόμαυρα – χρώματα που θυμίζουν πλάνα τραβηγμένα χρησιμοποιώντας οικιακή βιντεοκάμερα και μάλιστα προηγούμενης 10ετίας. Κακός ήχος, βασικά πέρα από τις τσιρίδες της Αλικάκη, το μόνο που ακούγεται είναι ένα συνεχές μουρμουρητό. Κακοί, ξενέρωτοι και σε τραγικό βαθμό επαναλαμβανόμενοι διάλογοι. Και πάνω από όλα, η πλέον χειρότερη ηθοποιία που έχεις δει ποτέ, με τους 4 πρωταγωνιστές να απαγγέλλουν φωναχτά τις ατάκες τους κοιτώντας – τις περισσότερες φορές – την κάμερα κατάματα, λες και πρόκειται για σχολική παράσταση που αποθανατίζεται σε βίντεο. Επιστέγασμα της – λέμε τώρα - κοινωνικής του κριτικής είναι και το απαράδεκτο, τελείως ανεξήγητο και αναίτιο φινάλε που παίζει να είναι και το πιο κουραδένιο που έχεις δει ποτέ σε ταινία. Αγαπάμε ελληνικό cult και του κάθε είδους μυστήρια μουτσούνα. Και από μουτσούνες, σίγουρα ο Παπαδημητράτος και η παρέα του, καλά πάνε. Όμως, θέλει πολύ παραπάνω για να γίνει μια ταινία, όχι απλά καλή, αλλά που να ξεχωρίζει και να αξίζει πραγματικά να τη δεις. Και στην προκειμένη περίπτωση, οι “Κλέφτες” είναι μια ταινία που βλέπεται με δυσκολία και αγανάκτηση.

Πόσα πιάνει; επιεικώς 1,5 / 5

Just Go With It (Σύζυγος Για Ενοικίαση)


Μάστορας : Dennis Dugan
Παίχτες : Adam Sandler, Jennifer Aniston and Brooklyn Decker
Με δυό λογάκια :
Ο Danny (Adam Sandler) είναι ένας μπερμπάντης γιατρός που του του αρέσει να φλερτάρει γυναίκες φορώντας βέρα και παίζοντάς το παντρεμένος (ενώ δεν είναι). Κάποια στιγμή όμως γνωρίζει τη γυναίκα των ονείρων του και αποφασίζει να αφιερωθεί σε αυτήν. Πρώτα όμως πρέπει να καλύψει τα πολλά ψέμματα που της έχει πει. Για αυτό το λόγο επιστρατεύει τη βοηθό του στο ιατρείο, Katherine (Jennifer Aniston), να το παίξει γυναίκα του. Ψέμα στο ψέμα, γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα...

Αναλυτικότερα :
Εντάξει, ξέρω τι θα με πεις τώρα. Άλλη μια γκομενοταινία. Και για να είμαστε ακριβείς, γκομενοκωμωδία που όλοι οι καλοί στο τέλος καταλήγουν παντρεμένοι ή – έστω! - ζευγαρωμένοι. Σωστό; Σωστό! Και πόσες τέτοιες γκομενοκωμωδίες έχω θάψει στην Καμαριέρα 3 και βάλε χρόνια τώρα; αμέτρητες! Ωστόσο, ενίοτε πρέπει να λέμε και του στραβού το δίκιο. Και στην περίπτωσή μας, του στραβού (θεατή;) το δίκιο, υπαγορεύει ότι ουσιαστικά, το "Just Go with It" είναι μια αρκετά καλή και εξόχως διασκεδαστική ταινία! Κατ' αρχήν, είναι η μόνη ταινία που πραγματικά κατάφερε να με κάνει να δω την (φοβερά υπερεκτιμημένη) Jennifer Aniston με συμπάθεια! Και όχι μόνο αυτό, αλλά είναι και ιδιαίτερα καυτή σε ορισμένες σκηνές! Ναι, το λέω πλέον ανερυθρίαστα : γουστάρω τρελά τη Jennifer Aniston με μπικίνι! Τρελά όμως! Να σας πω την αλήθεια : ποτέ δεν τη γούσταρα αυτή τη γκόμενα. Ούτε όταν έπαιζε στα φιλαράκια, ούτε στις ροζ γκομενοκωμωδίες που είχα δει μέχρι τώρα, ούτε πουθενά, ΜΑ ΠΟΥΘΕΝΑ! Ακόμα και οι πολλές paparazzi φωτογραφίες της με μαγιώ όπως δημοσιεύονται στα κουτσομπολίστικα έντυπα, τις θεωρούσα ανέκαθεν μια hardcore πρόκληση για κάθε πούτσα εκεί έξω να καταφέρει στη θέα τους να... ΜΗΝ μαλακώσει! Δύσκολο πράγμα! Το πιστεύω, αλήθεια!

Παρόλα αυτά, εδώ με κέρδισε πραγματικά. Είναι γλυκειά, διακριτικά αστεία, τσαλακώνεται με ευχαρίστηση και έχει μια πολύ καλή χημεία με τον Adam Sandler όπου σχεδόν σε κάθε ευκαιρία, κόβει ο ένας και ράβει ο άλλος διασκεδαστικούς – και ενίοτε αληθινά αστείους – διαλόγους. Ο Adam Sandler από την άλλη, είναι ο... Adam Sandler. Κάποιοι αγαπούν και κάποιοι μισούν το στυλ και το χιούμορ του. Περί ορέξεως. Απόλαυσα τον αιφνιδιασμό που μου επιφύλασσε η guest παρουσία της Nikole Kidman, μου έτρεξαν τα σάλια στη θέα της Brooklyn Decker να πλατσουρίζει σε ζαφειρένια νερά φορώντας μικροσκοπικά μαγιουδάκια, είδα πανέμορφα τοπία που με ταξίδεψαν, κοινώς, το “Just Go With It” είναι μια πάνω από όλα ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΤΙΚΗ καλοκαιρινή ταινία με τα όλα της. Και καμιά φορά, μέρες που περνάμε, κάτι τέτοιο είναι απλώς ότι μπορεί να ζητήσει κανείς.

Πόσα πιάνει; 3 / 5

Σάββατο, 9 Ιουλίου 2011

Unthinkable


Μάστορας : Gregor Jordan
Παίχτες : Samuel L. Jackson, Carrie-Anne Moss and Michael Sheen
Με δυό λογάκια :
Ένας Αμερικάνος πολίτης που προσυλητήθηκε στο Ισλαμ στέλνει στην κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών ένα βίντεο που τον δείχνει να έχει φτιάξει και τοποθετήσει από μια πυρηνική βόμβα σε 3 άγνωστες περιοχές, σε μεγαλουπόλεις της Αμερικής. Οι βόμβες θα εκραγούν σε ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα, εκτός κι αν τα αιτήματά του γίνουν σεβαστά. Η πράκτορας του FBI, Helen Brody, αναλαμβάνει να αποσπάσει από τον συλληφθέντα (εν τω μεταξύ εκείνος παραδόθηκε στις αρχές) τις πληροφορίες για την τοποθεσία των βομβών. Ένας ειδικός συνεργάτης της CIA γνωστός ώς “H” αναλαμβάνει να ανακρίνει τον ύποπτο. Οι μεθόδοι του είναι ιδιαίτερα βίαιες και οδυνηρές και θα βάλουν σε δοκιμασία τις ανθρώπινες ευαισθησίες όλων. Και όσο το μαρτύριο μεγαλώνει, τόσο το δίλημμα θα γίνεται πιο πιεστικό : αξίζει να θυσιαστούν ανθρώπινες ζωές για χάρην των συνταγματικά κατοχυρωμένων ανθρώπινων δικαιωμάτων?

Αναλυτικότερα :
Ψιλοάγνωστη ταινιούλα, πέρασε κατευθειαν στα ψιλά γράμματα και ξεχάστηκε. Ίσως γιατί είναι υπερβολικά “αμερικάνικο” το θέμα της για τα δικά μας τα γούστα. Όπως και να έχει, όσο και αν ξερνάω το νευρικό μου σύστημα και μόνο με το ενδεχόμενο να δω άλλη μια εθνικοπατριωτική ταινία σχετικά με τους “εσωτερικούς κινδύνους” των αμερικάνων και την όλη παράνοια και την ανασφάλειά τους, ας όψεται η... εφημερία που είχα στο ιατρείο προχτές, 60 ώρες κλεισμένος σερί στη δουλειά και έχοντας ξεχάσει να πάρω ταινίες μαζί μου, εκτός από όσες είχαν περάσει στα... αζήτητα του laptop μου!

Παράξενη ταινιούλα. Και πολύ πρωτότυπη. Βασικά είναι ταινία χαρακτήρων χωρίς πραγματική δράση, χωρίς σκηνικά, κουνημένες κάμερες, εκρήξεις και κέρατα τράγια, είναι τόσο λιτή και στατική που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι θεατρικό έργο. Και όπως κάθε τέτοιο, βασίζεται καθαρά στους διαλόγους και στις ερμηνείες. Όπου ο Samuel L. Jackson και η Carrie Ann Moss τα πηγαίνουν περίφημα, δίνοντας σπουδαίες ερμηνείες, μαζί φυσικά και με το υπόλοιπο cast που τους συνοδεύει. Κατά τα άλλα, είναι μια ταινία απρόσμενη στη σκληρότητα και την ειλικρίνειά της. Ναι, και οι αμερικάνοι κάνουν βασανιστήρια, ακόμα και στις μέρες μας. Και δαχτυλάκια κόβουν, και νύχια ξεριζώνουν, και ηλεκτροσόκ κάνουν, και άλλα ωραία. Δύσκολα βλέπεις τόσο ντόμπρα – και κυνικά στην απλότητα της ειλικρίνειάς τους – θεάματα. Ίσως και για αυτό να θάφτηκε, καθολικώς και όχι μόνο στη χώρα μας. Οι πιο πολιτευόμενοι από εσάς θα θαυμάσουν τον αντιαμερικανισμό της και την αποδόμηση των αξιών του δυτικού πολιτισμού που παρουσιάζει. Εγώ προσωπικά την εκτίμησα σαν θέαμα και μόνο. Και ναι, πέρασα καλά βλέποντάς την. Μοναδικό παραπονάκι το ημιτελές φινάλε.

Ρεζουμέ :
Μόνο για σκεπτόμενο κοινό που έχει γερό στομάχι. Αξιόλογη και ποιοτική, πρωτότυπη, κυνική και ειλικρινής, αυτή η ταινιούλα αξίζει τον κόπο να την αναζητήσεις.

Πόσα πιάνει; 3,5 / 5 κατ' εμέ, αν και ξέρω ότι πολλοί από εσάς θα τη βαθμολογούσαν με 4 / 5

Dead Space Aftermath


Μάστορας : Mike Disa
Παίχτες : Ricardo Chavira , Curt Cornelius , Christopher Judge , Gwendoline Yeo
Με δυό λογάκια :
Εντάξει, αυτό το review αφορά μονάχα όσους από εσάς τράβάτε αρρώστια με τα παιχνίδια της ΕΑ, “Dead Space”. Αν δεν έχετε ιδέα περί τίνος μιλάω, προσπεράστε άφοβα αυτό το post, δεν έχετέ τίποτα, μα τίποτα να χάσετε... Λοιπόν, η Film Roman ξαναχτυπά. Και μετά το cgi prequel του πρώτου τίτλου “Dead Space” , το "Dead Space Downfall" του οποίου το review θα βρείτε ΕΔΩ, έφτιαξάν αυτό το ταινιάκι που με την ίδια λογική είναι ένα χαλαρό prequel του καταπληκτικού "Dead Space 2". Μετά τα γεγονότα του πρώτου παιχνιδιού Dead Space, το USS O'Bannon στέλνεται στον πλανήτη Aegis VII για να αποτρέψει την ολική αποσταθεροποίησή του. Φυσικά, αυτό είναι μια βιτρίνα για τον αληθινό λόγο της αποστολής : να ανακτήσουν τα θραύσματα του εξωγήινου artifact που καταστράφηκε στο πρώτο παιχνίδι. Φυσικά, τα πάντα πάνε στραβά, η επαφή χάνεται με το O'Bannon και τελικά 4 επιζώντες σώζονται και φέρνονται στον αστρικό σταθμό The Sprawl για ανάκριση. Μέσα από τις διηγήσεις τους, εξιστουρούνται οι άγνωστες πτυχές της ιστορίας, όπως τις βίωσε ο καθένας τους και ξετυλίγεται στον θεατή το δράμα και η καταστροφή που έλαβαν χώρα.

Αναλυτικότερα :
Η αισθητική του “Dead Space Aftermath” θυμίζει το "Αnimatrix". Θυμάστε εκείνο το ταινιάκι κινουμένων σχεδίων που είχε βγεί τότε μετά τις ταινίες “The Matrix” που αποτελούταν από μικρές ιστορίες σχετικές με το σύμπαν του Matrix, όπου η καθεμία είναι φτιαγμένη και από ένα διαφορετικό studio γραφικών; Ε, κάτι τέτοιο γίνεται και εδώ, αν και το αισθητικό αποτέλεσμα είναι σαφώς κατώτερο. Κάποιες από τις ομάδες, (Κορεάτικες όλες) είχαν συμμετάσχει και στην παραγωγή του “Dante's Inferno: an Animated Epic”

Τα προβλήματα του Dead Space : Aftermath ξεκινάνε με το καλημέρα. Η διήγηση βασίζεται σε 4 πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες που σου γίνονται από την αρχή αντιπαθείς ή στην καλύτερη των περιπτώσεων αδιάφοροι. Πάντως, ΟΛΟΙ τους είναι σαφέστατα ρηχοί και στερεοτυπικοί χαρακτήρες που έχεις δει ίδιους και απαράλλαχτους σε χιλιάδες άλλες ταινίες επιστημονικής φαντασίας στο διάστημα. Η αισθητική απεικόνιση πάσχει : όλες οι σκηνές που αφορούν το παρών έχουν γίνει χρησιμοποιώντας μετριότατα γραφικά υπολογιστή που μοιάζουν σαν να είχαν συντηρηθεί στη ναφθαλίνη, μέσα στο χρονοντούλαπο της 10ετίας του '90. με κινήσεις αργές, ρομποτικές, λιτότατα backgrounds, μαλλιά μονοκόμματα που θυμίζουν... playmobil (!!!) ίχνος λεπτομερειών, πτυχώσεων στα ρούχα κλπ και τέλος, λίγα και ”ξεπλυμένα” χρώματα. Ευτυχώς, τα πράματα βελτιώνονται αρκετά κατά την διάρκεια των flashbacks των 4 επιζόντων, που απεικονίζονται από ποικίλλης ποιότητας κινούμενο σχέδιο. Πάντως, ουδέποτε το σχέδιο δεν φτάνει πολύ ψηλά επίπεδα και ειδικά τα σχέδια των τεράτων πάσχουν καθώς δεν θυμίζουν καν τα αντίστοιχα από τα παιχνίδια.

Σε γενικές γραμμές, αν και σαν ιδέα το να πλέξεις 4 διαφορετικές υποκειμενικές οπτικές γωνίες και μετά να βάλεις τον θεατή να συναρμολογήσει στο μυαλό του την αληθινή αλληλουχία των γεγονότων, είναι μια καλή ιδέα, εντούτοις εδώ δεν εκτελείται επαρκώς. Και ουδέποτε οι μαρτυρίες των επιζόντων δεν μπλέκονται ή μπερδεύονται μεταξύ τους, απλά ακολουθούν μια αυστηρά χρονική αλληλουχία : ο καθένας με τη σειρά του διηγείται το αντίστοιχο χρονικό κομμάτι της ιστορίας και αυτά μεταξύ τους ΔΕΝ μπλέοκονται, απλά μπαίνουν σε μια σειρά από το πρώτο ως το τελευταίο. Δηλαδή, αν περιμένατε μια δουλειά αντίστοιχη με αυτή που είχε γίνει με τις ιστορίες του Leon και της Claire στο αριστουργηματικό “Resident Evil 2”, όπου η κάθε ιστορία πραγματικά περιέχει “κλειδιά” για την καλύτερη κατανόηση των υπολοίπων, απλά ξεχάστε το. Επιπλέον, η κάθε επιμέρους ιστορία στερείται έντασης, δράσης και εν γένει ενδιαφέροντος. Και σε καμία περίπτωση η θέαση του Dead Space Aftermath δεν προσθέτει στην εμπειρία που θα βιώσεις παίζοντας το “Dead Space 2”. δεν έχει καν καμία ουσιαστική σχέση με αυτό.

Ρεζουμέ :
Αν το “Dead Space : Downfall” ήταν απλώς μέτριο, το “Dead Space : Aftermath” είναι δυο κλικ χειρότερο. Είναι κρίμα, γιατί μπορούσαν να κάνουν πολλά ωραία πράγματα – σίγουρα οι καλές ιδέες υπήρχαν – αν το είχαν δουλέψει καλύυτερα και δεν εξαντλούσαν την προσπάθειά τους στα στενά ποιοτικά όρια της αρπαχτής.

Πόσα πιάνει; για τους άρρωστους του Dead Space και μόνο, επιεικώς 2 / 5. Οι υπόλοιποι, απλώς αποφύγετε...

Classics : Δείπνο Ηλιθίων (Le Diner de Cons - 1998)


Μάστορας : Francis Veber
Παίχτες : Thierry Lhermitte, Jacques Villeret and Francis Huster
Με δυό λογάκια :
Κάθε εβδομάδα, ο Pierre και οι υψηλής κοινωνίας φίλοι του οργανώνουν ένα “δείπνο ηλιθίων”. Καλούν από έναν... ηλίθιο ο καθένας τους, τον πιο ηλίθιο που μπορούν να βρουν. Ο σκοπός, είναι να σκάσουν πλάκα με τους καλεσμένους τους. Φυσικά, το “θύμα” δεν έχει ιδέα σχετικά με τις προθέσεις της παρέας. Αυτή την εβδομάδα, ο Pierre έχει έναν άσο στο μανίκη : ο ηλίθιος που ανακάλυψε, ένας κακομοίρης ονόματι François Pignon πρόκειται να γίνει το αστέρι της βραδιάς...

Αναλυτικότερα :
Πριν την κυκλοφορία της ταινίας το 1998, το “Δείπνο Ηλιθίων” ήταν ένα πολύ επιτυχημένο θεατρικό (ντεμπουτάρισε στη σκηνή το 1993) Ο συγγραφέας του, Francis Weber είχε την ιδέα να το μεταφέρει και στον κινηματογράφο. Και πολύ καλά έκανε! Ο Pierre Brochant (Thierry Lhermitte) φαινομενικά τα έχει όλα : χρήματα, μόρφωση, μια όμορφη γυναίκα και μια παρέα με την οποία περνάνε καλά κάθε εβδομάδα με τις πλάκες που σκαρώνουν. Και εκεί που φέρνει τον ηλίθιό (Pignon) του σπίτι για να τον γνωρίσει πριν τον παρουσιάσει στους φίλους του, τα πάντα πάνε στραβά : τον χτυπάει μια απάλευτη οσφυαλγία η οποία τον αφήνει προσωπικά παράλυτο. Η γυναίκα του τον εγκαταλείπει. Η ενοχλητική ερωμένη του τον πιέζει, ένας εφοριακός τον βάζει στο μάτι για έλεγχο... και ο Pignon είναι εν μέρει υπεύθυνος για όλα αυτά! Από τη στιγμή που ο συμπαθέστατος Pignon μπαίνει στο σπίτι, κυριολεκτικά ΚΑΤΕΔΑΦΙΖΕΙ κάθε πτυχή της ζωής του Pierre, από την... υπερβολική προθυμία και το φιλότιμό του να βοηθήσει!

Το χιούμορ της ταινίας δίνεται μέσα από τους σπαρταριστούς – και ενίοτε στα όρια του σουρεαλιστικού – διαλόγους και από τις απίστευτες καταστάσεις που προκαλεί ο... σίφουνας Pignon! Παρόλα αυτά, κατορθώνει να διατηρεί πάντα ένα υψηλό επίπεδο, αποφεύγοντας από την αρχή μέχρι το τέλος του βρισιές, χυδαιότητες, φτήνιες και “αστεία με κλανιές”. Φυσικά, το ερμηνευτικό κομμάτι της ταινίας βασίζεται στους πολύ καλούς 2 πρωταγωνιστές, με τον Lhermitte να είναι το υπόδειγμα του βολεμένου ψυλομήτη υποκριτή και τον υπέροχο Villeret στο ρόλο του πασίκαλου, φιλότιμου, αθώου και... καταστροφικού Pignon! (by the way, το 1999, κέρδισε το Oscar σαν καλύτερος ηθοποιός στη Γαλλία και σαφέστατα του άξιζε!) Αλλά και το υπόλοιπο cast δίνει αξιόλογες ερμηνείες και με την παρουσία τους ενισχύουν το ήδη καλό αποτέλεσμα.

Το μόνο μειονέκτημα που μπορώ να βρω σε αυτό το εργάκι, είναι το ότι οι θεατρικές του ρίζες είναι υπερβολικά εμφανείς. Όλη η δράση κινείται με ρυθμούς... σαλιγκαριού – βασικά ΔΕΝ υπάρχει δράση ή πλοκή, παρά χαρακτήρες και διάλογοι – και όλη η ταινία διαδραματίζεται στον ίδιο χώρο, στο διαμέρισμα του Pierre. Αλλά πέραν τούτου, είναι μια από τις πλέον αξιόλογες κωμωδίες που μπορεί να δει κανείς μέχρι και σήμερα.

Πόσα πιάνει; 4 / 5

Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2011

Heroes of the Fallen Lands

Συγγραφέας : Mike Mearls, Bill Slavicksek, Rodney Thompson
Εκδοτική : Wizards of the Coast
Τιμή : 20 ευρώ
Με δυό λογάκια :
Πρόκειται για το πρώτο “Player's Handbook” της σειράς D&D Essentials που αποσκοπεί να βάλει καινούριο κόσμο “με το μαλακό” στον κόσμο του Dungeons & Dragons, ή απλά να προσφέρει σε όσους μπούχτισαν από τις αμέτρητες επιλογές, άρθρα, errata σε βαθμό υστερίας κλπ που έχουν ήδη βγει, εύκολους και πρακτικούς τρόπους ώστε να φτιάξουν χαρακτήρες και να απλά να παίξουν.

Αναλυτικότερα :
Έχω την αίσθηση ότι ακόμα και σήμερα αν ρωτήσει κανείς κάποιον ιθύνοντα νου της Wizards, “Γιατί ακριβώς βγάλατε τη σειρά Essentials?” θα δυσκολευτεί να απαντήσει. Οπότε, εφόσον έχει γίνει ψιλομπάχαλο το σκηνικό και με δεδομένη την κατώτερη-του-αναμενόμενου-επιτυχία-των-Essentials καθώς και την περιορισμένη τους υποστήριξη (ακόμα παζαρεύουν όσον αφορά το αν θα συμπεριληφθεί το περιεχόμενο των Essentials στον Character Generator, ίσως μέχρι να δημοσιευτεί αυτό το άρθρο να έχει ήδη βγει) υποθέτω ότι είναι θέμα του καθενός μας να ερμηνεύσει αυτά τα προϊόντα όπως θέλει. Κοινώς, το θέμα περιορίζεται στο τόσο απλοϊκό αλλά πρακτικό ερώτημα : “δουλεύει αυτό το βιβλίο?”

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, οι δυο λόγοι ύπαρξης των Essentials συνοψίζονται σε αυτά που έγραψα στην παράγραφο “με δυο λογάκια”. Αφενός, γίνεται πλέον της πουτάνας το μαγκάλι με τα errata. Η Wizards είναι περισσότερο υστερική από ποτέ με τις απανωτές διορθώσεις και αναθεωρήσεις του περιεχομένου που έχει δημοσιεύσει. Φυσικά, δεδομένου ότι αυτά τα errata “περνάνε” αυτόματα στον Character Generator, θεωρούν ότι είναι μικρό το κακό. Κατ'αυτούς οι περισσότεροι παίκτες του D&D (τουλάχιστον οι περισσότεροι από αυτούς που τους ενδιαφέρουν αγοραστικά) έχουν ήδη πάψει εδώ και καιρό να... διαβάζουν βιβλία ή να... γράφουν χαρακτήρες. Απλά περνάνε τις επιλογές τους στον Generator, εκτυπώνουν τον χαρακτήρα και voila. Όμως, αυτό είναι μονάχα εν μέρει σωστό. Κατ' εμέ είναι μια πραγματικότητα που απευθύνεται σε ένα αυστηρά περιορισμένο κοινό σε ηλικία αλλά και σε τόπο. Εντάξει, ο 15χρονος θα το κάνει. Κάποιος πιο “βετεράνος” παίκτης / DM που έχει συνηθίσει 10, 20 ακόμα και 30 χρόνια να διαβάζει βιβλία και να χρησιμοποιεί μολυβάκι, γόμα και ξύστρα θα το κάνει; Χλωμό. Κατ' αντιστοιχία, Αμερικάνοι και Άγγλοι παίκτες είμαι σίγουρος ότι όχι μόνο χρησιμοποιούν τον Generator, αλλά του πετάνε τα μάτια έξω. Οι Έλληνες; Ακόμα πιο χλωμό...

Αφετέρου, η μπάλα χάθηκε με τα βιβλία. Θέλω να πω, έβγαλαν πάρα πολλά βιβλία μέσα σε πολύ λίγο χρόνο. Τώρα που ολίγον τι χαλάρωσαν τους ρυθμούς τους (λόγω του δυσμενούς οικονομικού σκηνικού;) μπορώ να παρακολουθήσω καλύτερα τις κινήσεις και τις κυκλοφορίες τους και – να πω την αλήθεια – να τις ευχαριστηθώ περισσότερο. Μέχρι πρότινος, με έπιανε πονοκέφαλος και μόνο στο ενδεχόμενο να διαλέξω powers για τον οποιονδήποτε χαρακτήρα. Χώρια που έχω την αίσθηση ότι το όλο σκηνικό με τις powers είναι τελικά πολύ κακό για το τίποτα. Το 90% και βάλε αυτών, κάνουν απλά ένα στάνταρ ποσό ζημιάς και επιβάλλουν στον αντίπαλο μια condition (τύπου dazed, immobilized, stunned κλπ) Απλά, στις διάφορες powers αλλάζουν το τελευταίο κομμάτι. Με άλλα λόγια, τελικά δεν έχει και τόσο πολλή σημασία σε τελική ανάλυση το ποιά power θα διαλέξεις, καθώς κατά 90κάτι% κάνουν την ίδια δουλειά. Οπότε, τζάμπα ο χρόνος που θα ξοδέψεις διαλέγοντας και μετροφυλλώντας δεκάδες ακριβοπληρωμένα hardbound βιβλία.

Δεν θέλω καθόλου να ανακατευτώ με τον “πόλεμο” (αν υφίσταται ακόμα) μεταξύ 3ης και 4ης έκδοσης. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι η 3η έκδοση ταιριάζει περισσότερο στην αισθητική μου, καθώς ποτέ δεν ήμουν φαν των high fantasy campaigns (τα οποία η 4η έκδοση τα θεωρεί προφανώς μονόδρομο) και για αυτό την προτιμώ. Σπίτι μου έπαιζα, παίζω και ΘΑ ΠΑΙΖΩ 3η έκδοση / Pathfinder. Για D&D one-shots, exhibitions σε εκθέσεις, μαγαζιά κλπ θα προτιμήσω την 4η έκδοση. Επειδή με βολεύει στο πρακτικό κομμάτι περισσότερο. Απλά τα πράματα. Υπό αυτό το πρίσμα, η σειρά των Essentials ανέκαθεν με ενδιέφερε και για αυτό επένδυσα σε αυτήν. Τώρα το κατά πόσο ενδιαφέρει και άλλους, αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο.


Το “Heroes of the Fallen Lands” είναι το πρώτο σε σειρά προϊόν από τη σειρά Essentials. Σκοπός του είναι να επιτρέψει στον παίκτη να φτιάξει τους 4 “κλασικούς” βασικούς χαρακτήρες του D&D (fighter, cleric, wizard, rogue) και παράλληλα να μάθει σε επαρκή βαθμό το κομμάτι των κανόνων του παιχνιδιού που τον αφορά. Αναλυτικότερα, το βιβλιο απαρτίζεται από τα ακόλουθα κεφάλαια :

Introduction
Μικρό κεφάλαιο, που αφορά μονάχα όσους δεν έχουν έρθει ποτέ στο παρελθόν με παιχνίδια ρόλων. Κοινώς, με τρόπο γενικόλογο και συνηθισμένο μεν, κατανοητό δε, εξηγεί τι είναι τα roleplaying games, ποιός είναι ο ρόλος των παικτών, του DM κλπ. Προσπερνάμε, με συνοπτικές διαδικασίες.

Chapter 1 : Game Overview
Πάνω κάτω τα ίδια με την εισαγωγή, απλά πλέον μπαίνει σταδιακά ολοένα και περισσότερο στο θέμα και ξεκαθαρίζει άμεσα τις βασικές αρχές στις οποίες είναι χτισμένο το σώμα κανόνων του D&D και η λογική πίσω από αυτό. Εξηγεί έννοιες όπως levels, tiers of play, checks, rolls. Όλα αυτά συνοδεύονται και από ένα πρακτικό υπόδειγμα παιχνιδιού. Συνεχίζει εξηγώντας συνοπτικά τα βασικά της μάχης, τις βασικές επιλογές των παικτών και άλλων κανόνων που καλύπτουν θέματα όπως hit points & healing, rest & recovery κλπ. Βασική – κατά τη γνώμη μου – παράλειψη εδώ είναι ότι δεν αναφέρει καν περισσότερα θέματα που αφορούν άμεσα τους παίκτες. Κάποιος που δεν έχει ιδέα από τους κανόνες, θα διαπιστώσει έκπληκτος (εφόσον το αντιληφθεί!) ότι υπάρχει πολύ περισσότερο ψωμί, όπως οι επιλογές charge, shift, total defense, run, οι κανόνες για τα cover & concealment και τόσα άλλα που δυστυχώς αναφέρονται μονάχα στο glossary του βιβλίου. Όλα αυτά – και πολλά περισσότερα – είναι βασικά κομμάτια του παιχνιδιού που αφορούν ΑΜΕΣΑ τον παίκτη και θα έπρεπε να αναλύονται και εδώ και όχι μόνο στα Dungeon Master's Kit και Rules Compendium.

Chapter 2 : Making Characters
Αναλύονται τα βήματα δημιουργίας χαρακτήρα (γουστάρω ΠΑΡΑ πολύ το πόσο εύκολο και γρήγορο είναι πλέον να φτιάξεις χαρακτήρα) καθώς και οι βασικές αρχές που διέπουν τον καθένα, οι ρόλοι τους κλπ. Ακολουθεί η ανάλυση των abilities (μαζί με 3 προεπιλεγμένα σετ από ability scores), των defenses, initiative, base attack & damage values κλπ, γενικώς, αναλύεται το κάθε τι που αναφέρεται στο φύλλο χαρακτήρα. Χρήσιμο και πολύ πρακτικό κομμάτι.

Ακολουθεί η ανάλυση των alignments, που όπως και η εισαγωγή αφορά μονάχα όσους δεν έχουν ξαναπαίξει ποτέ D&D, συνεπώς την προσπερνάμε στα γρήγορα. Ένα πράγμα με χαλάει, που αντανακλά το βασικό μειονέκτημα των Essentials και της 4ης έκδοσης γενικώς : αντιπροσωπεύεται από τη φράση : “If you pick an alignment for your character, you should pick either good, or lawful good”. Κοινώς, πλέον μπαίνει ένα μεγάλο φρένο στην δημιουργικότητα και την φαντασία από μέρους του παίκτη. Όλοι πλέον πρέπει να είναι καλά παιδιά που να πηγαίνουν μαζί χεράκι χεράκι στο dungeon. Τέρμα οι evil χαρακτήρες. Τέρμα οι χαρακτήρες που φεύγουν σημαντικά από το “τυπικό” της κλάσης τους. Η τέταρτη έκδοση προσφέρει πολλές επιλογές για να φτιάξεις έναν χαρακτήρα, αρκεί να είναι ΟΠΩΣ ΘΕΛΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ, όχι όπως θες εσύ. Αυτό το πλαίσιο βέβαια, καλύπτει 9/10 ίσως και παραπάνω από τους χαρακτήρες που οι παίκτες θα έφτιαχναν έτσι και αλλιώς. Αλλά όσον αφορά τους υπόλοιπους, τι;

Το κεφάλαιο συνεχίζει με οδηγίες και παραδείγματα σχετικά με τις τελειωτικές πινελιές που θα βάλει ο παίκτης στον χαρακτήρα του. Εμφάνιση, χαρακτήρας, μαννερισμοί, εξοπλισμός, υπόβαθρο, θρησκεία (με αναφορά στους βασικούς θεούς του D&D). Τελειώνει με έναν αναλυτικό οδηγό των βημάτων που κάνεις για να ανεβάσεις το επίπεδο του χαρακτήρα σου.

Chapter 3 : Understanding Powers
Είναι ένα κεφάλαιο αποκλειστικά αφιερωμένο στις powers, που ως γνωστόν θα απασχολήσουν όλους τους παίκτες, ανεξάρτητα της κλάσης που θα επιλέξουν. Ότι μπορεί να αφορά τις powers αναλύεται εδώ ξεκάθαρα και διεξοδικά. Μου αρέσει που οι κανόνες παίρνουν μια γραμμή πλεύσης πιο κοντά στη συντομία και στην πρακτικότητα του θέματος και ας λειτουργεί αυτό εις βάρος του ρεαλισμού. Αυτό το πνεύμα είναι διάσπαρτο στα Essentials και αντανακλάται και στις powers αλλά και στα “βασικά” των κανόνων εντός και εκτός μάχης. Οι keywords είναι λίγες, κοινές σε πολλές περιπτώσεις και δεν αφήνουν περιθώρια για αμφιβολίες και παρερμηνείες. Παράλληλα, είναι υπερβολικά εύκολο να απομνημονεύσεις όλα όσα χρήζουν απομνημόνευσης, καθώς είναι γραμμένα σε ιδιαίτερα “λογική” μορφή. Κακά τα ψέμματα : είναι πλέον παιχνιδάκι να μάθεις το πως παίζεται το D&D. Και αυτό δε μπορεί παρά να είναι καλό.

Chapter 4 : Character Classes
Είναι το πλέον μεγαλύτερο κεφάλαιο του βιβλίου. Στις σελίδες του θα μάθεις με ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΤΑΤΟ τρόπο να φτιάχνεις Clerics, Fighters (δυο ειδών, Slayer & Knight) Rogues και Wizards. Όλα είναι γραμμένα με πολύ προσεγμένο και ιδιαίτερα κατανοητό τρόπο, όπως και το τι παίρνεις σε κάθε level. Πλέον, κάθε χαρακτήρας ανεβαίνει με βάση ένα character table, όπως ήταν και στην 3η έκδοση. Οι χαρακτήρες είναι στο σύνολό τους πιο απλοί και πρακτικοί σε σχέση με τους αντίστοιχους του “Player's Handbook”. Οι Rogues και Fighters χάνουν τις daily powers, έχουν λιγότερες encounter powers που μπορούν μελλοντικά να τις χρησιμοποιήσουν περισσότερες φορές. Είναι μια αλλαγή που προσωπικά την βρίσκω ιδιαίτερα αναζωογονητική, καθώς επιτέλους επιτρέπει σε έναν παίκτη να φτιάξει έναν απλό χαρακτήρα και να παίξει, χωρίς να ξεματιάζεται με ένα 20σέλιδο διαφορετικών utilities & powers.

Οι Wizard & Clerics αντίστοιχα ανακτούν τα magic schools & τα domains τους, όπως και οι αντίστοιχοι της 3ης έκδοσης, οπότε τους νιώθεις λιγάκι περισσότερο όπως ήταν παλιά. Αλλαγή εξίσου ευχάριστη, αν και τα αντίστοιχα εδάφιά τους θέλουν μια πιο προσεκτική ανάγνωση γιατί υπάρχει κίνδυνος να χαθεί ελαφρώς η μπάλα. Νομίζω, ότι σε αντίθεση με τους Rogue & Fighter που απλοποιήθηκαν, οι Wizards & Clerics έγιναν ένα κλικ πιο πολύπλοκοι. Πάντως, όλοι θυμίζουν περισσότερο τους αντίστοιχους χαρακτήρες της 3ης έκδοσης, πράγμα που για μένα τουλάχιστον είναι θετικό. Παράλληλα, είναι σαφέστατα πιο διαφορετικοί μεταξύ τους και “μοναδικοί” σε σχέση με τους αντίστοιχους χαρακτήρες της “κανονικής” 4ης έκδοσης, που κάπου κάπου τα νιώθω σαν ίδια character builds, απλώς με διαφορετικών λογιών powers.

Και εδώ, το βασικό (ίσως και μοναδικό) παράπονό μου είναι στον περιορισμό των ΑΛΗΘΙΝΩΝ επιλογών που μπορεί να κάνει ένας παίκτης. Ότι και να κάνεις, ο fighter σου θα είναι πάντα ένας τύπος που κρατάει σπαθί ή τσεκούρι, άιντε και μια ασπίδα. Ότι και να κάνεις, ο Cleric σου θα καταλήξει να είναι ένας τύπος ντυμένος με chainmail, να κρατάει ασπίδα και να κάνει μια μείξη επιθετικών powers, ολίγον από utility και κάτι από healing. Ότι και να κάνεις, η μοναδική αληθινή επιλογή που θα έχεις για τον wizard σου είναι αν θα πάρεις powers που πιάνουν ένα άτομο για πολύ damage ή πολύ κόσμο για λιγότερο damage από κοντά ή από μακριά. Και – λέω τώρα – αν θέλω να φτιάξω ένα fighter χαρακτήρα που να κρατάει ένα δόρυ και με αυτό να κάνει ακροβατικά, trip, disarms, flips και άλμα επί κοντώ, whirlwind attacks και δε συμμαζεύεται, όπως κάνουν αυτοί στα παιχνίδια της Koei (Dynasty Warriors κλπ)? Νάδα! Άν θέλω να φτιάξω έναν χαρακτήρα που να παίζει πολύ με άλογο και mounted combat όπως οι μεσαιωνικοί ιππότες στις κονταρομαχίες? Ούτε! Αν θέλω να φτιάξω έναν σεβάσμιο γέροντα cleric που να προσφέρει μονάχα healing, άιντε κανένα buff και τις άπειρες γνώσεις και τη σοφία του? Zilch! Αν θέλω να παίξω evil cleric που να κουμαντάρει σκελετά και ζόμπι; Ούτε εκεί καμιά τύχη. Αν θέλω να φτιάξω ένα σάπιο νεκρομάντη τίγκα στη goth-ιλα και τη θανατίλα που να κοιμάται με πτώματα; Ούτε κατά διάννοια!

Βέβαια, είπαμε, οι χαρακτήρες που σου επιτρέπει να φτιάξεις τόσο η 4η έκδοση όσο και τα Essentials είναι ωραίοι, ισορροπημένοι και ξεκάθαροι χαρακτήρες που έτσι κι αλλιώς θα έφτιαχναν 9 στους 10 – και βάλε - παίκτες. Αλλά αν θέλεις κάτι το διαφορετικό, κάτι το παραπάνω; Ατυχία. Deal with it. Take it, or leave it. Για αυτό και προτιμώ την 4η για casual παιχνίδια, one shots και επιδείξεις. Όπου οι απαιτήσεις είναι κατ'εξοχήν (ενίοτε και κατ'ανάγκη) περιορισμένες. Για αυτό και οι λιγότερο dedicated και οι νεότεροι παίκτες μου (και οι γυναίκες!) γουστάρουν την 4η, ενώ οι πιο “ψημένοι” την απεχθάνονται.

Chapter 5 : Character Races
Εξαιρετικά γραμμένο κεφάλαιο που όχι μόνο σου αναλύει τα πλεονεκτήματα της κάθε race, αλλά και σου έχει γραμμένες μικρές “εκθεσούλες” σχετικά με την κοσμοθεωρία, τις συνήθειες, την εμφάνιση, τις κοινωνίες και το ρόλο της κάθε race σε αυτές. Όλα αυτά, μαζί με τα πολλά roleplaying suggestions το κάνουν το πλέον “ολιστικά” προσεγμένο κεφάλαιο, που δεν εμμένει στους κανόνες, αλλά στην περιγραφή και στην τροφοδότηση της φαντασίας του παίκτη.

Chapter 6 : Skills
Περνάμε στο πλέον αγαπημένο μου κομμάτι όσον αφορά την 4η έκδοση, έναντι κάθε άλλου συστήματος κανόνων. ΛΑΤΡΕΥΩ τον τρόπο που οργάνωσαν τα skills. Απλά τον λατρεύω. Λίγα skills, απαλλαγμένα από skill ranks, γραμμένα λογικά και με “ανοιχτό” μυαλό, κατανοητά, με πολλές και ουσιαστικές χρήσεις (χρήσεις που κάποτε προϋπόθεταν ακόμα και χρήση ξορκιών ή αποκλειστικών character traits) το καθένα. Και επιπλέον, αναλυμένα με τέτοιο τρόπο ώστε να διεγείρουν τη φαντασία του παίκτη (μαζί με τα πολύ καλά παραδείγματα που περιλαμβάνονται για το καθένα) προκειμένου να επινοήσει επιπλέον πρωτότυπες λύσεις για τα skills του χαρακτήρα του. Είναι μακράν το αγαπημένο μου κεφάλαιο.

Chapter 7 : Feats
Κάτι παρόμοιο ισχύει και στα feats. Μου αρέσει πάρα πολύ ο τρόπος με τον οποίο ομαδοποίησαν τα feats προκειμένου να βρίσκει ο καθένας αυτό που ζητάει, χωρίς να διαβάζει σελίδες επί σελίδων. Αν έχω ένα μονάχα παραπονάκι απο το κεφάλαιο των feats, είναι ότι προσωπικά θα ήθελα να έχουν συμπεριλάβει περισσότερα. Και να έχουν αναπτύξει τομείς όπως two weapon fighting, mounted combat, trip, disarm, γενικά οτιδήποτε έχει να κάνει με μανούβρες και τακτικές μάχης πέρα από απλά χτυπήματα. Επιπλέον, τα “νέα” feats είναι απλούστερα και συνάμα αρκετά δυνατότερα σε σχέση με αυτά της “κλασικής” 4ης έκδοσης. Κυριολεκτικά, τα σπάνε. Αυτό προφανώς έγινε για να “αποζημιώσει” τους χαρακτήρες για τις περιορισμένες τους επιλογές σε σχέση με αυτούς της “κλασικής” 4ης έκδοσης. Γενικότερα, οι νέοι χαρακτήρες είναι πιο απλοί, φιλικοί στη χρήστη και “μπιφτεκωτοί”.

Chapter 8 : Gear and Weapons
Λιτό και διεκπαιρεωτικό κεφάλαιο που αναλύει ότι έχει να κάνει με τα όπλα, τις πανοπλίες και τα αντικείμενα των χαρακτήρων, όπως και τις παρεχόμενες υπηρεσίες σε αυτούς. Επίσης, αναλύει ότι είναι σχετικό με μαγικά αντικείμενα και παραθέτει κάποια έτοιμα για κάθε κατηγορία. Εδώ ήθελε πολύ περισσότερη δουλειά. Αφενός τα όπλα είναι απελπιστικά λίγα, περιορίζονται στα “απλά” όπλα που κάνουν μονάχα ζημιά και βασικά απαρτίζονται από διάφορα σπαθιά, τσεκούρια και μαχαίρια. Αφετέρου, η προσθήκη των μαγικών αντικειμένων είναι υπέρ του δέοντος ευπρόσδεκτη, αλλά θα έπρεπε να είναι και αυτά περισσότερα στον αριθμό. Τέλος, στις παρεχόμενες υπηρεσίες απουσιάζουν πλήρως οι spellcasting services, δηλαδή το πόσο θα πλήρωναν οι χαρακτήρες για να κάνει κάποιος για αυτούς ένα ξόρκι, μια ritual κλπ. Μιλώντας για rituals, είναι ένα – κατά τη γνώμη μου – βασικό κομμάτι του παιχνιδιού που απουσιάζει παντελώς από τα Essentials και ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί.

Glossary
Το γλωσσάρι με τους διάφορους όρους του παιχνιδιού είναι πολύ περισσότερο χρήσιμο απ' όσο θα περίμενε κανείς, για τον απλό λόγο ότι... περιέχει πληροφορίες σχετικά με κανόνες και βασικά κομμάτια του παιχνιδιού που – παραδόξως – δεν αναλύονται στο κυρίως βιβλίο! Κοινώς, αν θέλεις να μάθεις τι εστί charge, shift, run, cover, concealment, ΟΛΕΣ οι conditions – που στην 4η έκδοση χρησιμοποιούνται κατά κόρον – και πολλά άλλα, η μονη σου ελπίδα να τα βρεις είναι εδώ, εκτός κι αν είσαι πρόθυμος να ξηλωθείς για να πάρεις τα Rules Compendium ή το DM's Kit. Ευτυχώς τουλάχιστον που είναι αναλυτικά και ξεκάθαρα γραμμένα, έστω και σαν σημειώσεις σε ένα γλωσσάρι. Και – αν δεν κάνω λάθος – δεν πρέπει να έχουν παραλείψει κάτι άλλο που πραγματικά να χρειάζεται ο παίκτης.

Index
Όλοι οι όροι και τα θέματα του βιβλίου και που ακριβώς μπορείς να τα βρεις. Το τελευταίο δισέλιδο του βιβλίου απαρτίζεται από ένα κενό φύλλο χαρακτήρα που μοιάζει αρκετά με αυτό του εισαγωγικού red box, αλλά έχει ελαφρώς διαφορετική διάταξη για να ταιριάζει με τις μειωμένες διαστάσεις του βιβλίου.

Εμφάνιση / Δέσιμο :
ΛΑΤΡΕΥΩ το νέο format. Μαλακό εξώφυλλο και σε μέγεθος τσέπης, είναι ελαφρύ και ευέλικτο, ότι πρέπει για έναν παίκτη που πάει σε ξένα σπίτια για να παίξει και – γιατί όχι – ακόμα και για έναν DM που για κάποιο λόγο πρέπει να παίξει σε άλλο χώρο πέρα από το σπίτι του και πρέπει να στριμώξει καπου τα πολλά πράγματα που θα κουβαλήσει. Πλέον, ότι χρειάζομαι για να παίξω (μια ξύλινη κασετίνα με κάρτες, μινιατούρες, μολύβια, γόμες και ξύστρες, ζάρια και μάρκες για τους παίκτες, άλλο ένα κουτί με τα δικά μου tiles, κάρτες, monster tokens, ζάρια και μάρκες, φύλλα χαρακτήρων, περιπέτεια και handouts, το “Heroes of the Fallen Lands” και το εξαιρετικό εισαγωγικό φυλλάδιο με τους κανόνες του “Keep on the Shadowfell” & το DM's screen) χωράνε μονάχα στο χαρτονένιο κουτί του red box. Μπορεί να μην ακούγεται σαν κάτι σημαντικό, αλλά σε σχέση με το να κουβαλώ (όπως έκανα μέχρι τώρα) τα άπειρα σκληρόδετα βιβλία (PHB, DMG, MM, Rules compendium) τα ντοσιέ και τις σημειώσεις μου από 3rd Edition, είναι πραγματικά μια πολύ ΠΟΛΥ μεγάλη ανακούφιση...

Το δέσιμο των σελίδων είναι καλό (το έχω κατασημειώσει, ανοίξει, διπλώσει και τσακίσει και γενικά ζορίσει αρκετά και ακόμα δε με έχει προδώσει) και το χαρτί είναι το ίδιο καλής ποιότητας χαρτί που χρησιμοποιείται σε όλα τα σκληρόδετα βιβλία της 4ης έκδοσης. Το εσωτερικό του είναι χαρακτηριστικά αραιογραμμένο, με ΤΕΡΑΣΤΙΟΥΣ χαρακτήρες, σχεδόν παραπέμπει σε παιδικό βιβλίο. Προσωπικά, θα το προτιμούσα κομματάκι πιο πυκνογραμμένο και να περιλάμβανε και το περιεχόμενο του “Heroes of the Forgotten Kingdoms”. Άνετα μπορούσε και μάλιστα χωρίς να αυξήσει τον αριθμό των σελίδων. Ωστόσο, οι μεγάλοι γραφικοί χαρακτήρες βολεύουν πολύ όταν παίζεις σε ημίφως (για ατμόσφαιρα ντε!) και κουράζουν τα μάτια πολύ λιγότερο.

Εξαιρετικής ποιότητας είναι και το artwork, αν και πολύ γενικόλογο (απλώς απεικονίζει σε διάφορες στάσεις μάγους και πολεμιστές). Θα προτιμούσα να απεικονίζει και κάποιες πιο ειδικές με το παιχνίδι καταστάσεις, όπως πώς μοιάζουν οπτικά διάφορα spells, prayers, conjurations και δε συμμαζεύεται.

Ρεζουμέ :
Έιναι ένα εξαιρετικά φιλικό προς το χρήστη εναλλακτικό Player's Handbook. Είναι πολύ καλογραμμένο, διορθωμένο (με περασμένα ΟΛΑ τα errata) ξεκάθαρο. Τα δυο του μεγάλα μειον είναι οι περιορισμένες (σε σχέση με την κλασική 4η έκδοση) επιλογές που προσφέρει στα character builds και κάποιοι κανόνες που δεν βρίσκονται στα εδάφια που θα έπρεπε, παρά μόνο βρήκαν καταφύγιο στο γλωσσάρι. Θα έλεγα ότι είναι ιδανικό για περιορισμένης διάρκειας παιχνίδια, one shot, παιχνίδια επίδειξης καθώς είναι ιδιαίτερα εύκολο στην εκμάθηση και στη δημιουργία χαρακτήρων, επίσης για μικρότερες ηλικίες και γενικά για πρωτάρηδες παίκτες, ή λιγότερο motivated άτομα που θέλουν απλά να μαζευτούν παρέα και να παίξουν σε ένα χαλαρό κλίμα.

Κατά τα άλλα, τα Essentials είναι ΑΚΡΙΒΩΣ η ίδια 4η έκδοση του Dungeons & Dragons που άλλοι αγαπούμε και άλλοι μισούμε. Είναι ίσως γραμμένα με έμφαση την πρακτικότητα, τις λιγότερες αλλά ουσιαστικότερες επιλογές και με απείρως καλύτερη διάταξη και οργάνωση. Δεν είναι 4,5 edition, δεν είναι απλώς συμβατό με την 4η έκδοση, είναι ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ και οι χαρακτήρες του παίζουν απόλυτα αρμονικά με τους άλλους της 4ης έκδοσης.

Τα essentials (ακόμα περισσότερα review από προϊόντα αυτής της σειράς θα δείτε από την Καμαριέρα οσονούπω) αντικαθιστούν την 4η έκδοση; Αν θέλεις να κάνεις σωστή δουλειά, ΟΧΙ. Ειδικά το DM's Kit είναι σαφέστατα ανεπαρκές σε σχέση με το κλασικό Dungeon Master's Guide.

Το “Heroes of the Fallen Lands” αντικαθιστά το “Player's Handbook”? Αν σε καλύπτουν οι πολύ λιγότερες επιλογές που έχει, ΝΑΙ.

Προσωπικά, για κάποιον Dungeon Master που θέλει να επενδύσει στην 4η έκδοση, προτείνω να παραγγείλει από το εξωτερικό (θα γλιτώσει τρελά λεφτά) τα εξής : “Heroes of the Fallen Lands”, “Heroes of the Forgotten Kingdoms”, “Monster Vault” (είναι ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ ανώτερο από οποιοδήποτε Monster Manual) και το “Dungeon Master's Guide”.

Πόσα πιάνει; δυσκολεύομαι πολύ να το βαθμολογήσω. Για τη δουλειά που καλείται να κάνει, θα έλεγα ότι του αξίζει ένα 4 / 5

Τρίτη, 5 Ιουλίου 2011

The Roommate


Μάστορας : Christian E. Christiansen
Παίχτες : Minka Kelly, Leighton Meester & Cam Gigandet
Με δυό λογάκια :
Η Sara είναι μια πρωτοετής φοιτήτρια στο πανεπιστήμιο του Los Angeles. Μοιράζεται το καινούριο της δωμάτιο στη φοιτητική εστία με τη Rebecca. Η Rebecca αρχικά δείχνει γλυκειά, ντροπαλή και συνεσταλμένη και θέλει να μοιράζεται τα πάντα με τη Sara. Όλα μαρτυρούν την έναρξη μιας υπέροχης φιλίας. Όταν όμως αρχίζουν να συμβαίνουν δυσάρεστα γεγονότα σε όλους τους κοντινούς ανθρώπους της Sara, θα αρχίσει να έχει αμφιβολίες. Και όσο περνάει ο καιρός, η εμμονή της Rebecca με τη νέα της συγκάτοικο μεγαλώνει και τα δυσάρεστα περιστατικά αρχίζουν να βγαίνουν εκτός ελέγχου...

Αναλυτικότερα :
Πλάκα πλάκα, πρέπει επιτέλους να αρχίσω να τη μυρίζομαι τη βρώμα. Κατ'αρχήν, το αυτονόητο : μια ταινία που στα έχει όλα γραμμένα στο πίσω μέρος του dvd πολύ απλά δεν έχει καμία πλέον έκπληξη να σου προσφέρει. Ξεφουσκώνει προτού καν βάλεις το δισκάκι να παίξει στο ματζαφλάρι. Τρώει γκολ από τα αποδυτήρια. Χέστα κι άστα. Δεύτερον. Μοντέλα που το παίζουν γυαλιστεροί έφηβοι με lifestyle και attitude εκατομμυριούχου ενήλικα. Η πατροπαράδοτη προβοκατόρικη εικόνα του μέσου αμερικάνου που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Και τέλος, ένα εργάκι που (θέλει να) είναι θρίλερ μεν, κατάλληλο για ανηλίκους δε (PG-13 rating). Δηλαδή για βίαιες σκηνές, ούτε συζήτηση. Το δε γυμνο; Πιο εξαφανισμένο και από τον Jimmy Hofa! Οπότες, είντα λόγος παραμένει προκειμένου να δεις αυτή την ταινιούλα; Εν ολίγοις... κανένας.

Εντάξει, για να μην τα παραλέμε, προσωπικά είχα δυο λόγους. Ο πρώτος ήταν η ομοιότητά του με το κλασικό “Νέα Γυναίκα Μόνη Ψάχνει”. Στο οποίο, το “The Roommate” σε παραπέμπει κατευθείαν. Πρακτικά, πολύ θα ήθελε να είναι το “Νέα Γυναίκα...” της εποχής του. Αλλά πέρασε και δεν ακούμπησε. Δεύτερον... ήταν η μόνη ταινία στο videoclub που με ενδιέφερε να δω και ήταν διαθέσιμη σε... blu-ray!!! Ναι, ενίοτε είμαι τόσο ρηχός άνθρωπος. Συνεπώς, τα θέλω και τα παθαίνω. Ενίοτε.

Στην ακόλουθη παράγραφο, όσα θα γράψω μάλλον τα έχεις μαντέψει ήδη, οπότε μπορείς και να παραβλέψεις την ανάγνωσή της. Λοιπόν, το “The Roommate” έχει απίστευτα στερεοτυπικούς επιφανειακούς χαρακτήρες. Μη ρεαλιστικές – σε σημείο γελοιότητας – αμερικανοκαταστάσεις. Κονσέρβα ατάκες και διαλόγους που τα έχεις ματαδεί σε άπειρες παρόμοιες ταινίες του είδους. Για ηθοποιία δεν το συζητώ. Αν και κάποια από τα κοριτσάκια που παίζουν είναι εξόχως λιμπισίμια, εντούτοις είναι πάντοτε και στο 100% της επιφάνειας του τορνευτού σώματός τους καλυμμένα με ρούχα από το λαιμό και κάτω, λες και η ταινία είναι γυρισμένη στην Αλάσκα μέσα στο καταχείμωνο. Κάπου κρυμμένο προς το τέλος μπορεί και να εντοπίσεις ένα κιλοτάκι, αλλά μέχρι τότε θα έχεις ξενερώσει τόσο πολύ που πλέον δε θα σου κάνει καμιά διαφορά. Οι πράξεις της ψυχωτικής συγκατοίκου όχι μόνο δεν τρομάζουν, είναι τόσο “λίγες” σε σχέση με ότι έχεις συνηθίσει που δεν προκαλούν καμία εντύπωση και δεν έχουν πρακτικά ΚΑΝΕΝΑΝ αντίκτυπο στην ταινία. Ο ένας και μοναδικός φόνος που διαπράττεται είναι τόσο παράλογος, λογοκριμένος και βεβιασμένος που καλύτερα να μην υπήρχε καν...

Ρεζουμέ :
Κοινώς, το “The Roommate”, σου προσφέρει ότι και τόσες άλλες ταινίες του σωρού, μόνο που... έιναι χειρότερο, εφηβικότερο και σε όλα του ...“λιγότερο”! Αν μπορούσα να βρω κάτι καλο για αυτό, είναι η τεχνικά άρτια σκηνοθεσία, η φωτογραφία και η μουσική. Κατά τα άλλα, αποφύγετε...

Πόσα πιάνει; 2 / 5 και πολλά του βάζω...

Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2011

Mistress of the Week : ακόμη πιο πολλή Ευγενία Γκιζέλη!



Mistress of the Week : ... περισσότερη Ευγενία Γκιζέλη!



Mistress of the Week : Ευγενία Γκιζέλη



Τι Έμαθα την Εβδομάδα που μας Πέρασε (28 Ιουνίου – 4 Ιουλίου 2011)


1)Ότι στις ταινίες με gangsters, ληστές τραπεζών κλπ πάντα το μεγάλο κόλπο είναι η τελευταία δουλειά του πρωταγωνιστή που κουράστηκε και θέλει πλέον να μπει στον ίσιο δρόμο...

2)... επειδή – προφανώς! - πρώτη φορά στη ζωή του, του έκατσε γκόμενα της προκοπής!...

3)... και ΠΑΝΤΑ αυτή την τελευταία φορά είναι που θα στραβώνει η φάση και θα τρέχουν όλοι σαν χεσμένοι και δε θα φτάνουν!

4)ότι πλέον – προφανώς ένεκα οικονομικής κρίσης – το NITRO το βγάζει μόνος του ο Κωστόπουλος, η γυναίκα του και άιντε στα μεγάλα κέφια να βάζουν και κανένα κουμπάρο τους να γράφει, έτσι για την αλλαγή! Editorial, ρεπορτάζ, στήλες μόδας, συνεντεύξεις που δίνουν ο ένας στον άλλον και δε συμμαζεύεται! Όλα είναι πλέον γραμμένα από τα ίδια 2 - 3 άτομα...

5)Μετά το full house από... τούρκικα τραπουλόχαρτα που μας κερνάει αφειδώς ο ΑΝΤ1, ήρθαν να προστεθούν και οι ενισχύσεις από... Ινδία! Πλέον η πληγωμένη μας αισθητική θα πρέπει να επιβαρυνθεί και με μια bollywood ταινία ενδομαδιαίως. Ίσως θα πρέπει να αλλάξουν το σλόγκαν “Fresh” και να το αντικαταστήσουν με ένα μεγάλο... “Trash” που να πιάνει την οθόνη από τη μια πλευρά ως την άλλη... προφανώς τους ταιριάζει πλέον καλύτερα...

6)Απορία της εβδομάδας : Γιατί όλες οι γυμνόστηθες τουρίστριες στις παραλίες μας έχουν... τα 1000 κακά της μοίρας τους; Γιατί να μην πετυχαίνεις ΠΟΤΕ γυμνόστηθη μια θεογκομενάρα σαν τα μοντέλα στις διαφημίσεις του Fa? (έλα ρε, είναι αυτό το αφρόλουτρο που στις διαφημίσεις του δείχνει ανέκαθεν και ανελλιπώς βυζάκια!) ...

7)... πλάκα πλάκα, μετά από πολλή σκέψη έχω καταλήξει στο εξής βαρυσήμαντο συμπέρασμα : οι γυμνόστηθες έχουν το εξής κοινό με τις λεσβίες : το μεγαλύτερό τους μειονέκτημα είναι... η σύγκρουση με την πραγματικότητα!...

8)... εξηγώ. Ακούς για κάποια ότι είναι λεσβία και φαντάζεσαι καταστάσεις με ξανθά τουμπανιστά μωρά (ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ αμερικάνικης τσοντο-παραγωγής!) με την πλαστική βυζάρα να απλώνεται από εδώ μέχρι το αύριο, να χαϊδολογάνε dildo και strap-ons και αυτούς τους διπλούς δονητές που θυμίζουν το... φωτόσπαθο του darth maul από το Phantom Menace και όπως να'χει, φτιάχνεσαι ο χριστιανός! Και μετά, τη βλέπεις και στο ζωντανό και... σκιάζεσαι!

9)Ότι ΠΟΤΕ δεν θα καταλάβω γιατί παίζει σε κωμωδίες ο Vince Vaughn...

10)… για την ακρίβεια, ΠΟΤΕ δεν θα καταλάβω γιατί παίζει καν σε ΤΑΙΝΙΕΣ ο Vince Vaughn...

11) Weekly Fix : “Νυχτερινό Δελτίο” από τον Πέτρο Μάρκαρη. Η πρώτη ιστορία του αστυνόμου Κώστα Χαρίτου, που κέρδισε το κοινό και τους κριτικούς και αναβίωσε στην Ελλάδα το ενδιαφέρον για το αστυνομικό μυθιστόρημα, είναι ένα πανέξυπνα γραμμένο βιβλίο με καταπληκτικό συγγραφικό ύφος! Το συνηστώ ανεπιφύλακτα! Κάθε εβδομάδα θα δίνει και από ένα διαμαντάκι του είδους, γνωστή κυριακάτικη εφημερίδα. Είναι ότι καλύτερο για την ξαπλώστρα και όχι μόνο!

12)Απορία της εβδομάδας #2 : πόσα χρόνια ακόμη θα βραβεύονται ο Ρουβάς και η Βανδή;

13)παράγκα cult classics : 7 Μαΐου 2008. έκπληκτοι οι άνθρωποι της Ηλιούπολης αναλύπτουν ότι τα δοκάρια του γηπέδου της είχαν κοπεί με... αλυσοπρίονο το βράδυ, ελάχιστες ώρες πριν από τον αγώνα με τον Διαγόρα Ρόδου για το πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής, που φυσικά αναβλήθηκε...

14)Support the Dragonphoenix upcoming movie, “Indomitable”! Support the Greek epic community! http://indomitablemovie.wordpress.com/

15)Άκυρο νέο της εβδομάδας : Το Ιράν ετοιμάζεται να στείλει πίθηκο στο διάστημα. Εμείς ακόμα δυσκολευόμαστε να στείλουμε... ανθρώπους στη... βουλή!

16)Τάση των καιρών : Twimmolation! Είναι η επαγγελματική “αυτοκτονία” μέσω Twitter, ιδίως με σαχλά ή χυδαία tweets.

17)Άκυρο νέο της εβδομάδας # 2 : πριν λίγες ημέρες, η καναδική αστυνομία συνέλαβε στην επαρχία του Οντάριο έναν άντρα με την κατηγορία ότι είχε κλέψει ένα σπίτι. Ένα ολόκληρο σπίτι. Επρόκειτο για ένα προκατασκευασμένο σπίτι αξίας 30.000 δολαρίων που ο κύριος το “σήκωσε” στη ζούλα, το τοποθέτησε σε κοντινή απόσταση και εμφάνιζε πλαστά χαρτιά ιδιοκτησίας! Παρόλα αυτά δεν κατάφερε να πείσει τα όργανα του νόμου...

18)Απίστευτο άρθρο! Απίστευτο! http://www.lifo.gr/team/readersdigest/25587

19)Universal Truth # 98.213 : Ότι η Michelle Rodriguez στις πολεμικές ταινίες θα παίζει ΠΑΝΤΑ τη λοχία...

20)Άκυρο νέο της εβδομάδας part # 3 : Η Warner Bros ενθουσιάστηκε τόσο πολύ από τη δουλειά του σκηνοθέτη Jonathan Liebesman στο “Battle: LA”, που του εμπιστεύτηκε το sequel της Τιτανομαχίας, “Wrath of the Titans”


Y.Γ. Πριν φύγεις για διακοπές, θυμίσου : Ο Chuck Norris ξέρει τι έκανες πέρσι το καλοκαίρι...