Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

Ένα Τραγουδι για Σήμερα - Το Σαλάμι


Στίχοι: Νικολαΐδης Βασίλης
Μουσική: Νικολαΐδης Βασίλης
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Νικολαΐδης

Άλλες ερμηνείες:
Πάνος Μουζουράκης
URL : http://www.youtube.com/watch?v=hlEGft0XYHQ

Μ' άφησες μόνο, ο διάολος να πάρει τη μοίρα μου
θα σ' είχα σφάξει αν ήταν του χαρακτήρα μου
Μ' ένα σαλάμι αφημένο καιρό στο ψυγείο
είπα λοιπόν κι εγώ να σου κάνω ένα αστείο

Και πήρα τους μπάτσους αμέσως και τους τηλεφώνησα
και παγωμένα τους είπα πως σε δολοφόνησα
στην μηχανή του κιμά είπα σ' είχα λιανίσει
και ένα σαλάμι με σένα πως είχα γεμίσει

Και ήρθαν στο σπίτι αμέσως για να με πιάσουνε
και στα μπαλκόνια βγήκανε για να δικάσουνε
Πω πω να δεις το αίμα του πλήθους παγώνει
μ' ένα σαλάμι που παίρνουνε σ' ένα σεντόνι

Και πλάκα να δεις να γράφει ο τύπος διάφορα
και ν' απορώ κοίτα ρε πως τα κατάφερα
για να σε κάνω κοντά μου ξανά να γυρίσεις
στ' αλλαντικά να κοπούν εντελώς οι πωλήσεις

Και πλάκες επίσης γινήκαν στην αναπαράσταση
που μου τη βαράει κι αρχίζω κι εγώ την παράσταση
τους δείχνω να φέτες κόβω απ' το σαλαμάκι
και τους ρωτάω αν έχει κανένα ουζάκι

Που λες τους την δίνει να θέλουνε να με λιντσάρουνε
και για μια πλάκα την κεφαλή να μου πάρουνε
Κάπου εδώ μωρό μου τα αστεία τελειώνουν
προφυλακιστέο με βγάζουν και μέσα με χώνουν

Και λέω την αλήθεια και τώρα πια δεν με πιστεύουνε
τρελοί και γιατροί μες' το Δαφνί μ' αποφεύγουνε
και περιμένω μωρό μου να ‘ρθείς να τους πεις }
πως είσαι καλά δεν είσαι σαλάμι και ζεις }

REC 2


Εναλλακτικός Τίτλος : Τα ζόμπι πεινούν για big brother και σάπια έμβρυα
Μάστορας : Jaume Balagueró, Paco Plaza
Παίχτες : Jonathan Mellor, Manuela Velasco & Óscar Zafra
Πόσα πιάνει; 4 / 5
Με δυό λογάκια :
Μια ομάδα των ειδικών δυνάμεων έχει αποστολή να μπει σε ένα σφραγισμένο κτήριο όπου έχει λάβει χώρα κάποια υποτιθέμενη λοίμωξη. Μέσα εκεί, θα συγκρουστούν με αιμοβόρα ζόμπι και θα μάθουν τη μακάβρια αλήθεια πίσω από τα γεγονότα...

Αναλυτικότερα :
Όποιος δεν έχει δει ακόμα το αυθεντικό REC TOY 2006, ας πάψει την ανάγνωση αυτού του review και να ΤΣΑΚΙΣΤΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙ ΤΩΡΑ! Και αυτό επειδή απλά πρόκειται για μια από τις κορυφαίες ταινίες τρόμου της δεκαετίας που μας πέρασε. Η σκηνοθετική του αμεσότητα – όλο το έργο είναι υποτίθεται γυρισμένο σε κάμερα χειρός, όπως ήταν κάποτε το καταπληκτικό και πολύ αδικημένο “Blair Witch Project” - και γενικά το attitude, οι καλές ερμηνείες, σενάριο και δε συμμαζεύεται, είχα σαν αποτέλεσμα ένα από τα καλύτερα re-imaginings του κουρασμένου και κορεσμένου concept των ζομποταινιών. Η επιτυχία του – εμπορική και καλλιτεχνική – ήταν πολύ μεγάλη, η ανταπόκριση του κόσμου άμεση και οδήγησαν σε ένα Αμερικανικό remake, ονόματι “Quarantine” (ως γνωστόν, οι Αμερικάνοι ό,τι καλό ξενόγλωσσο βγαίνει το ξεπατικώνουν και το ξαναγυρίζουν στη γλώσσα τους επειδή βαριούνται / δεν ξέρουν να... διαβάζουν υπότιτλους!) και σε τούτο εδώ το sequel.

Λοιπόν, για sequel, καλά τα πάει. Φυσικά, ολάκερο το team της πρώτης ταινίας είναι παρών, όσον αφορά τον κόσμο στα παρασκήνια. Τα σκηνικά είναι τα ίδια, ο τρόπος φιλμαρίσματος ίδιος (αυτή τη φορά από την surveillance κάμερα που είναι ενσωματωμένη στα κράνη των μελών της ομάδας), η νευρική, σφιχτή σκηνοθεσία ίδια και υπάρχουν και κάποιες guest εκπλήξεις από την πρώτη ταινία. Και στο σενάριο, ακολουθεί πιστά τα γεγονότα που συνέβησαν αμέσως μετά το πρώτο έργο και εμβαθύνει σε αυτά σε τέτοιο βαθμό που πρακτικά έτσι κι αλλιώς θα χρειαστεί να το δεις πριν προχωρήσεις σε αυτό εδώ το sequel.

Τώρα, στο δια ταύτα. Εντάξει, με τα sequel όλοι ξέρουμε τι παίζει. Είναι πρακτικά αδύνατο να επαναλάβεις το impact του πρώτου έργου, επειδή πολύ απλά έχεις πλέον χάσει το στοιχείο του αιφνιδιασμού. Χώρια που το... 99,99% των sequels είναι κατά παραγγελία, επειδή πήγε καλά η πρώτη ταινία. Και όποτε σενάριο / βιβλίο / οτιδήποτε πολιτιστικό στοιχείο φτιάχτηκε κατά παραγγελία, ήταν σαφώς κατώτερο των προσδοκιών. Εδώ τα πράγματα είναι ακόμα πιο δυσμενή, καθώς δεν υφίστανται αναγνωρίσιμοι, εγκατεστημένοι χαρακτήρες και σταθερές προκειμένου να “πατήσει” εκεί το sequel και τουλάχιστον ό,τι του λείπει να το αναπληρώσει με την προβολή και περεταίρω ανάλυση κάποιων γνωστών ηρώων.

Κοινώς, δεν υπάρχει κανένας καλλιτεχνικός λόγος ύπαρξης του συγκεκριμένου sequel. Το πρόσχημα της περεταίρω εμβάθυνσης στο έτσι και αλλιώς ισχνό και αντιφατικό σενάριο (κολλητικό... possesion???) πολύ σύντομα αποδεικνύεται ανεπαρκές. Και μένεις με μια ταινία που παρά τις εγγενείς αδυναμίες της, είναι εξαιρετικά καλογυρισμένη, με καλό suspense, ένταση, έξυπνη χρήση του σκοταδιού και των πλάνων πρώτου προσώπου (που ενίοτε θυμίζουν αντίστοιχες καλές φάσεις από videogames τύπου Clive Barker's Jericho, Doom, κλπ) και κάποιες σκηνές που πραγματικά κόβουν την ανάσα, μέχρι το πολύ καλό “μπλιαξ” φινάλε. Τόσο καλό, που θα ήταν χίλιες φορές προτιμότερο να μην έφερε τη ρετσινιά του sequel, αλλά να τολμούσε να ήταν αυτό που του άξιζε : μια ανεξάρτητη, αυτόνομη ταινία.

Splatter / Gore :
Ζομποταινία με τα όλα της. Απ'όλα έχει ο μπαξές, απλά λόγω των αστραπιαίων ρυθμών της δράσης και του “χειροκίνητου” γυρίσματος τα περισσότερα δε θα προλάβεις να τα δεις! Κορυφή το φινάλε. Άξιο. Αν είχε και βυζάκια, θα ήταν ακόμα καλύτερο, αν και τα “καλούδια” της κοπελιάς, όπως ασφυκτιούν στο στενό μπλουζάκι της είναι εξόχως λιμπισίμια. Στήθη άσπρα σαν τα γάλατα, γαργάλα τα, γαργάλα τα...

Ρεζουμέ :
Ίσως και να το βαθμολόγησα πιο ευνοϊκά από όσο του άξιζε. Αντικειμενικά, μάλλον του ταιριάζει ένα 3,5 / 5. Αλλά το είδος της “σοβαρής” ζομποταινίας είναι τόσο εύθραυστο και σπάνιο που πρακτικά είναι στα μάτια μου πιο προστατευόμενο και από την... καρέττα καρέττα!

Jonah Hex


Εναλλακτικός Τίτλος : Ούι ούι μάνα μ' πως είναι τούτους έτσι ωρέ;
Μάστορας : Jimmy Hayward
Παίχτες : Josh Brolin, Megan Fox, John Malkovich
Πόσα πιάνει; 3 / 5
Με δυό λογάκια :
Ένας ήρωας αλλιώτικος από τους άλλους. Φριχτά παραμορφωμένος, αλκοολικός, με μπουρδελιάρα αγαπησιάρα, κακομούτσουνος, μόνιμα μουρτζούφλης και χωρίς να δίνει δεκάρα για καμιά συμβατική έννοια δίκαιου, αρχών και ροζ αρκουδιών. Ο Jonah Hex (Josh Brolin) περιφέρεται στα σκονισμένα τοπία της άγριας δύσης ζητώντας εκδίκηση από τη νέμεσή του, τον στρατηγό Turnbull (John Malcovich)...

Αναλυτικότερα :
Δεν είχα την παραμικρή ιδέα για το ομώνυμο comic, το οποίο προφανώς ουδέποτε έκανε την εμφάνισή του στη χώρα μας. Καθόλου τυχαίο, καθώς το θέμα του είναι πιο αμερικανίζον και από τα πλέον Αμερικάνικα. Ωστόσο, βλέποντας τα documentaries που μεριλαμβάνονται στα extras του blu-ray, συμπαιρένεις ότι αυτός ο αντι-ήρωας, έχει προφανώς τη δική του ιδιαίτερη ιστορία, cult status και σχετικά περιορισμένο, αλλά πολύ αφοσιωμένο κοινό. Whatever. Κακά τα ψέματα, επέλεξα την ταινία από το ράφι του videoclub για ένα και μοναδικό λόγο : για την λατρεμένη και– κατά την ταπεινή μου γνώμη – ομορφότερη γυναίκα εν ζωή, την Megan Fox. Η οποία, μπορεί ακόμα υποκριτικώς να μην έχει αποδείξει ότι το'χει, αλλά από φωνή... κορμάρα!

Τι είδα; Έναν άκρως ενδιαφέρον και πρωτότυπο χαρακτήρα, που τον υποδύεται υποδειγματικά ο Josh Brolin, ο οποίος κυριολεκτικά σηκώνει στους ώμους του όλη την ταινία. Αλλά τι ερμηνεία! Το τύπος γρυλίζει όπως έκαναν οι κλασικοί pulp ήρωες της 10ετίας του '30, ακόμα και στην “αληθινή” καθημερινή του ομιλία! Ακούς αυτή τη φωνή και νιώθεις τα “μαλακά” σου να βαραίνουν! Ειλικρινά καταπληκτικός, ίσως η καλύτερη οπτικά και ερμηνευτικά απόδοση “κομιξάδικου” ήρωα που έχω δει ποτέ. Και πάνω κάτω... αυτός είναι και ο μοναδικός λόγος να δεις την ταινία. Μετά έχει έναν John Malcovich που προφανώς το'χει βάλει σκοπό – αυτός και ο Jeremy Irons! - να καταστρέψει με την παρουσία του κάθε ταινία φαντασίας που βγαίνει! Και τέλος, μια Megan Fox χάρμα οφθαλμών, ιδρωμένη μέσα στις δαντέλες, τα κορδελάκια και τους σφιχτούς της κορσέδες, αλλά απόλυτα ΓΛΑΣΤΡΑ, καθώς ο ρόλος της δεν έχει κανένα, ΜΑ ΚΑΝΕΝΑ λόγο ύπαρξης στην ταινία, εκτός φυσικά από το να κάνει τα σάλια των αρσενικών να τρέχουν και καγκούρια σαν και μένα να τρέχουν να πληρώνουν για ενοικιάσεις! Και είναι κρίμα, επειδή στις λίγες στιγμές που εμφανίζεται δίνει μια άκρως colorful και συμπαθητική ερμηνεία, ίσως μια από τις καλύτερες στην μέχρι τώρα καριέρα της, αλλά που δυστυχώς παραμένει απόλυτα αναξιοποίητη από τους συντελεστές της ταινίας.

Κατά τα άλλα, η σκηνοθεσία είναι άκρως διεκπεραιωτική και αδιάφορη, η φωτογραφία παλατζάρει μεταξύ απόλυτα ηλιοκαμμένου και δε-βλέπω-την-τύφλα-μου σκοτεινού και το σενάριο, πέρα από τις λίγες καλές στιγμές που έχουν να κάνουν με τις υπερφυσικές ικανότητες του Jonah Hex και τα πάρε δώσε του με τον κόσμο των πνευμάτων, είναι σημαντικά κατώτερο των προσδοκιών, anti-climatic, αδιάφορο και τυποποιημένο.

Splatter / Gore :
Πέρα από τα “ουάου” make up effects που έχουν χρησιμοποιηθεί για να αποτυπώσουν την παραμορφωμένη σκατόφατσα του Jonah Hex, τίποτις άλλο.

Β / Κ (Βυζά / Κώλοι) :
Η Megan Fox είναι η ομορφότερη οπτική καραμέλα στον κόσμο, που σε σαγηνεύει με το πανέμορφο και ασφυκτικά σφιχτό περιτίλυγμά της, κάνοντας κάθε κύτταρο του αμφιβληστροειδή σου να θέλει απελπισμένα να τη γευτεί... κάτι που δυστυχώς δε συμβαίνει ποτέ.

Ρεζουμέ :
Δεν είναι κακό, όλα κι όλα. Είναι αξιοπρεπέστατο και στέκεται μια χαρά όπως έχει. Αλλά... δεν είναι και κάτι το ιδιαίτερο που θα σου αφήσει κάποια ξεχωριστή εντύπωση, ή οποιαδήποτε ανάμνηση από τη θέασή του. Μια απλώς καλή ταινία που με καλύτερο σενάριο και αποδοτικότερη διαχείρηση του υλικού που έτσι και αλλιώς διέθετε, θα ήταν πολύ πολύ πιο αξιόλογη.

The Grown Ups (Οι Μεγάλοι)


Εναλλακτικός Τίτλος : Πώς Καταντήσαμε λοχία
Μάστορας : ... έχει και από τέτοιον;
Παίχτες : Adam Sandler, Maria Bello, Chris Rock, Rob Sneider,
Πόσα πιάνει; 2 / 5
Με δυό λογάκια :
Με αφορμή το θάνατο του προπονητή που είχαν στη σχολική ομάδα μπάσκετ, 5 ενήλικες πρώην φίλοι και συμμαθητές συναντιώνται και αποφασίζουν όλοι μαζί να περάσουν, ένεκα νοσταλγίας, λίγο quality time, με τις οικογένειές τους. Το σκηνικό αυτό θα σταθεί αφορμή για ιδιαίτερες ζυμώσεις, τραγελαγικές καταστάσεις και γλυκόπικρες αποκαλύψεις...

Αναλυτικότερα :
Βλέποντας το “Grown Ups” η μόνη σκέψη που με απασχολούσε ήταν το πόσο καλύτερη θα μπορούσε να είναι αυτή η ταινία. Σκέψου το λιγάκι : έχεις μαζεμένα κάτω από την ίδια σκηνοθετική στέγη 4 από τα μεγαλύτερα ονόματα της σύγχρονης κωμωδίας. Έχεις πολλούς, ΠΟΛΛΟΥΣ χαρακτήρες, μια ωραία αφορμή για ένα πρωτότυπο σενάριο, ωραία τοποθεσία να παίξεις και... τι, θες κι άλλα; Τέλωσπάντων, έχεις όλα αυτά τα καλά και αντί να πας να φτιάξεις μια αριστουργηματικά αγαπησιάρικια κωμωδία χαρακτήρων, σαν και αυτές που έπαιζε στη δεκαετία του '80 και του '90 ο Steve Martin, πας και φτιάχνεις μια... οικογενειακή φαρσοκωμωδία. Δηλαδή, η ξενέρα η ίδια.

Τι φταίει; Κατ' αρχήν τη μερίδα του λέοντος στην ευθύνη φέρει το κακό σενάριο, με τους απόλυτα ρηχούς, εξωφρενικούς και άκρως αναληθοφανείς χαρακτήρες με τους οποίους ο θεατής δε μπορεί με τίποτα να ταυτιστεί. Φτηνά, επαναλαμβανόμενα αστεία τύπου fart jokes, υπερπληθώρα από “τάχα μου” cool one liners και έναν παράξενο αμφιθυμικό προσανατολισμό που προσπαθεί να απευθυνθεί σε παιδικό και ταυτόχρονα σε ενήλικο κοινό και φυσικά αποτυγχάνει σε αμφότερα. Αμ τι, όταν εναλάσσεις πλάνα με νερόβραστα παιδικά αστειάκια τύπου disney και στο καπάκι με άλλα που περιέχουν σεξουαλικά υπονοούμενα – και ενίοτε παραφιλικού χαρακτήρα, όπως αυτό με την υπονοούμενη... κτηνοβασία του ενός εκ των πρωταγωνιστών – με τι περιμένεις να καταλήξεις; Με μια ταινία που μάλλον φέρνει σε... σούπα / κολάζ από άλλες πολύ καλύτερές της. Η σκηνοθεσία είναι απόλυτα αδιάφορη και διεκπεραιωτική, σαν τηλεοπτική ένα πράμα, το αυτό και η φωτογραφία. Το φινάλε της μας ταϊζει βεβιασμένα την απαραίτητη δραματουργία και διδακτισμό του κώλου, μόνο που εδώ είναι τόσο πολύ πρόχειρη και ψεύτικη που χίλιες φορές καλύτερα θα ήταν να απουσίαζε πλήρως.

Προσπαθώντας να βρω κάποιο καλό στοιχείο για να βαστήξω τα μπόσικα, δε μπορώ να παραβλέψω την καταπληκτική χημεία της βασικής ομάδας των πρωταγωνιστών, που παρά το κουραδένιο σενάριο και τους ανεγκέφαλους διαλόγους, εντούτοις, βρίσκει κάποιες λίγες σποραδικές στιγμές να λάμψει. Κάποιες λίγες καλές κωμικές στιγμές, επιτυχημένα γκανγκς και σπιρτόζικοι διάλογοι αναμφισβήτητα υπάρχουν. Και γενικά, για τελείως ανεξήγητους λόγους, το όλο σύνολο παρά την προχειρότητα και τις οφθαλμοφανείς κακοτεχνίες και ελλείψεις του, παρακολουθείται αβίαστα με μια... μουδιασμένη ευχαρίστηση μέχρι τους τίτλους τέλους. Όπως όταν έχεις κολλήσει σε ένα καθόλα αδιάφορο σε σένα τηλεοπτικό πρόγραμμα, αλλά παρόλα αυτά εξακολουθείς να το βλέπεις χωρίς να ξέρεις το γιατί...

Β / Κ (Βυζά / Κώλοι) :
Εννοείται δεν παίζουν, αλλά τα 3 δολοφονικά ξανθά, που παρουσιάζονται, αποζημιώνουν και με το παραπάνω. Η υπέροχη Maria Bello είναι για πιο εκλεπτυσμένα “ώριμα” γούστα και τα 2 τρελά ζαρκάδια που υποδύονται τις κόρες του Rob Sneider για πιο άγριες και “μυαλά στα κάγκελα” καταστάσεις! Θα τις απολαύσετε σύντομα σαν “Mistress of the Week”! Όλες τους!

Mistress of the Week : ...more Maria Bello!



Mistress of the Week : Maria Bello




Γυναικάρα από τις λίγες. Την έχεις πετύχει σε κάποιο από τα : Grown Ups , The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor , World Trade Center , Thank You for Smoking , A History of Violence , The Dark , Assault on Precinct 13 , Secret Window και πολλές πολλές τηλεοπτικές σειρές.

Τι Έμαθα την Εβδομάδα που μας Πέρασε (20 – 26 Δεκέμβρη 2010)


1)Ότι δώρο και να πάρεις σε συγγενείς, φίλους, αγαπημένους κλπ, στη γιαγιά θα πάρεις ΠΑΝΤΑ παντόφλες...

2)Η μ@λακία του άντρα οδηγού, μπορεί να είναι συχνότερη και ενίοτε πιο επικίνδυνη από την αντίστοιχη της γυναίκας, αλλά τουλάχιστον είναι προβλέψιμη. Βλέπεις τον ηλίθιο από πίσω σου που έχει λυσσάξει να προσπεράσει 10 μέτρα πριν τη μονοδρόμηση, ή έχοντας στο απέναντι ρεύμα διερχόμενα αυτοκίνητα και ελάχιστο χώρο, και ΞΕΡΕΙΣ ότι όπως και να έχει, ότι την προσπέραση θα στην κάνει, ο κόσμος να χαλάσει. Τουλάχιστον, ξέρεις από πού να το περιμένεις. Ενώ η αντίστοιχη μ@λακία της γυναίκας οδηγού είναι κάτι εξωγήινο για την κοινή λογική, κάτι από άλλο πλανήτη, που σχεδόν πάντα θα σε πιάσει απροετοίμαστο και με το στόμα ανοιχτό!

3)Είχα ακούσει τόσα για αυτό το παιχνιδάκι και ποτέ δεν είχε τύχει να το δοκιμάσω... μιλάω για το περίφημο “Πέφτει η νύχτα στο Παλέρμο” (original τίτλος : Palermo Nights). Μέχρι που χάρη στον Κυριάκο το έμαθα και γούσταρα τρελά! Είναι ό,τι καλύτερο, για να κάνεις κέφι και να σπάσει ο πάγος, ειδικά αν έχεις σε σπίτι μάζωξη ετερόκλητου κόσμου.

4)Ότι αν βλέπεις John Malcovich σε ταινία φαντασίας / επικούρα, τότε οπωσδήποτε η ταινία δε θα “λέει” και πολλά πράγματα...

5)Weekly Fix : Gears of War. Αν και παλιό, είναι πολύ πιο έξυπνα σχεδιασμένο και ζόρικο από το πολύ διασημότερο sequel “αδερφάκι” του. Το βρήκα μεταχειρισμένο σε αστεία τιμή, το χτύπησα αλύπητα και το συνηστώ ανεπιφύλακτα!

6)Η γυναίκα σου μπορεί ανέκαθεν, πάντα και παντού να περπατάει για ώρες στο κέντρο σε ατέλειωτο, εξαντλητικό έως εξοντωτικό για κάθε αρσενικό shopping. Αλλά θα σου γκρινιάξει έτσι και παρκάρεις πάνω από 10 μέτρα από το σπίτι ή από εκεί που θα πάτε να κάτσετε.


7)Ο φλύαρος ταρίφας είναι και αυτός που θα πληρώσεις πιο ακριβά από όλους...

8)Καμμένο ανέκδοτο : Πάει ένας τυπάς στο μπαρ στεναχωρημένος και λέει στον μπάρμαν.
- Βάλε ρε φίλε, 5-6 ποτάκια, να σου πώ τί έχω.
Τα βάζει ο μπάρμαν.
- Τί έχεις ρε φίλε;
- Βάλε ακόμα 3-4 ποτάκια να σου πώ τί έχω.
Ξαναβάζει ο μπάρμαν.
- Τώρα θα μου πεις τί έχεις;
- Μόνο 5 ευρώ...

9)Έτσι και πας στο γκισέ των εισητηρίων αναποφάσιστος και περιμένεις τότε να καταλήξεις σε τι ώρα και πώς ακριβώς θα ταξιδέψεις, τότε το μόνο ΣΙΓΟΥΡΟ είναι ότι θα κάνεις την πλέον epic fail επιλογή.

10)Αυτά τα Χριστούγεννα μεταξύ άλλων είχαν και μια πλέον σπάνια και ιδιαίτερη – για μένα – μοναδικότητα. Ήταν τα ΜΟΝΑ μετά από δε-θυμάμαι-και-γω πόσα χρόνια που δεν έτυχε να ακούσω το τραγούδι – μάστιγα κάθε Χριστουγέννων... και ναι, εννοείται πως μιλάω για το “Last Christmas”...

11)… μέχρι που το εκμυστηρεύτηκα και... το γκαντέμιασα! Και ένα απόγευμα, περνώντας ανυποψίαστος έξω από το κλειστό γήπεδο της γειτονιάς, στο οποίο συχνά πυκνά γίνονται διάφορες εκδηλώσεις, ακούω έναν στριγγό μικροφωνισμό και αμέσως μετά, με εκκωφαντική ένταση που σχεδόν με πήρε και με σήκωσε, με αγκάλιασε η γνωστή θυληπρεπής φωνούλα... Laaaaaaaaaaaast Christmas, I gave you my heart!... ε, προφανώς την πήρα τη δόση μου, αναδρομικά, προκαταβολικά και με το παραπάνω!

12)Χάρηκα σαν παιδάκι επειδή είδα επιτέλους μια ταινιάρα που την είχα ανέκαθεν υπόψη μεν, αλλά ποτέ δεν έτυχε να τη δω. Παλιό καλό σινεμά “όπως το έκαναν και τότε” και έτσι και δεν την έχεις δει, σπεύσε : “The Firm” του Sydney Polack με τον Tom Cruise σε μια από τις καλύτερες εμφανίσεις του.

13)Μεγάλη – και εντελώς από τύχη ανακάλυψη : Επιτέλους, ένα αληθινά cult site, για τους εναπομείναντες αληθινά cult rpg-άδες : Greyhawk Wiki. Γιούπιιιιι! http://www.canonfire.com/wiki/index.php?title=Main_Page

14)Άλλο ένα αξιοθαύμαστα οργανωμένο site που επιπλέον είναι και φοβερά χρήσιμο, ειδικά για το εντόπιο φοιτηταριό : Patras Delivery! http://www.patrasdelivery.gr/


15)Καμμένο ανέκδοτο #2 : Είναι μια κατσαρίδα ανάποδα και κουνάει τα πόδια της. Περνάει μια άλλη και της λέει:
- Αερόμπικ, αερόμπικ;
Και λέει η άλλη:
- Όχι αεροζόλ!!!

16)Weekly Fix #2 : Prototype. Το είχα πρωτοπαίξει στου Κώστα εδώ και πολύ καιρό και μου έκανε εντύπωση η έντονη blockbuster κινηματογραφικότητά του και το ιδιαίτερο attitude του. Αλλά τώρα που το απολαμβάνω και στο PS3 μου, διαπιστώνω ότι έχει και καλή ιστορία, ουσία και πρωτοτυπία! Από τους τίτλους που πραγματικά αξίζει να έχει κανείς στη συλλογή του. Review του δε θα σας γράψω, είναι ήδη αρκετά παλιό και μπορείς να το προμηθευτείς σε αστεία χαμηλή τιμή. Αλλά το συνηστώ ανεπιφύλακτα.

17)Γιατί τα Χριστούγεννα είναι σαν άλλη μια μέρα στο γραφείο; Γιατί εσύ κάνεις όλη τη δουλειά και στο τέλος ένας χοντρός παίρνει τα εύσημα!

18)Γιατί ο Άγιος Βασίλης είναι τόσο χαρωπός; Γιατί ξέρει πού μένουν όλα τα κακά κορίτσια!

19)Είναι δυο ιερόδουλες και συζητούν : “Τι θα ζητήσεις φέτος από τον Άη Βασίλη;” “50 ευρώ, ότι και στους άλλους...!”

20)Χριστουγεννιάτικος μποναμάς από Anorimoi! Μου το έστειλαν αυτό το υπέροχο βιντεάκι και σας το προωθώ! http://www.youtube.com/watch?v=u5mVFxeVLWk

21)Κάπως έτσι αγάπες μου, και με μια μικρή καθυστέρηση από το καθιερωμένο ραντεβού μας, κλείνω την τελευταία φετινή “Τι έμαθα...” στήλη. Την επόμενη θα τη διαβάσετε με το νέο έτος. Χρόνια πολλά, σας εύχομαι ότι καλύτερο και γενικώς ότι επιθυμείτε να το πάθετε. Α, και ας ελπίσουμε ότι το 2011 σαν χρόνος ότι θα είναι... πούστης! Γιατί ο προηγούμενος μας... γ@μησε!

Τα #2 & #6 από τον Θανάση
Το #3 από τον Κυριάκο
Το #12 χάρη στη Σοφία
Τα #17, 18, 19 από τον Νίκο
Το #20 από τους Anorimoi

Κυριακή, 19 Δεκεμβρίου 2010

Mistress of the Week : ...more Ludivine Sagnier!



Mistress of the Week : Ludivine Sagnier




Αυτή την καυτή Γαλλιδούλα πιθανότερο να την έχεις μπανίσει στο δεύτερο μέρος του "Δημόσιος Κίνδυνος Νο1". Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δε θεωρείται μια από της πλέον ταλαντούχες ηθοποιούς της γενιάς της. Έχει κερδίσει βραβείο Cesar - είναι τα Γαλλικά Oscar - και πλέον έχει παίξει σε αρκετές αξιόλογες ταινίες, κυρίως του Γαλλικού σινεμά. Οι άλλες πιο γνωστές συμμετοχές της είναι στα "Water Drops on Burning Rocks" , "Swimming Pool" , "8 Women"

Τι θα γινόταν αν ήταν καμμένος και ο Άη Βασίλης...


Το ξέρω ότι είναι αργά, πολλοί από εσάς έχουν ήδη στείλει τα γράμματά τους στον Άη Βασίλη... Ωστόσο ο συμπαθητικός γέροντας τώρα τελευταία δεν είναι και πολύ συμπαθητικός αφού τσακώθηκε με την γυναίκα του. Φήμες λένε ότι την έπιασε στο στάβλο με τον τρίτο από δεξιά τάρανδο, το αρχιξωτικό και ένα πλαστικό ομοίωμα πίκατσου σε πραγματικό μέγεθος... Οπότε δείτε πως απάντησε σε μερικά παιδιά (αν και δεν το
συνηθίζει):

Αγαπητέ Άγιε Βασύλυ,
Θα ίθελα αίνα άκσιον μαν για τα Ξμασ. Ίμουν καλώ πεδί όλλο το χρόνζο.
φυληκά, Στάβρος.

Απάντηση : Αγαπητέ Σταύρο,
Ωραία ορθογραφία. Θα έχεις λαμπρή καριέρα ως οικοδόμος! Τί θα έλεγες να σου έφερνα δώρο
για φέτος μια γραμματική ώστε να μάθεις γραφή και ανάγνωση; Τον action man
θα τον πάρει ο αδερφός σου. Αυτός τουλάχιστον μπορεί και συλλαβίζει.
Άης


Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,
Σου γράφω τρία χρόνια τώρα ζητώντας μια πυροσβεστική. Σε παρακαλώ,
αυτό το χρόνο θέλω πραγματικά μια πυροσβεστική...
Αγάπη, Τζόυ.

Απάντηση : Αγαπητέ Τζόυ,
ας ξεκαθαρίσουμε μερικά πραγματάκια. Όταν θα κοιμάσαι θα βάλω φωτιά
στο σπίτι σου. Σύντομα θα έχεις περισσότερες πυροσβεστικές από όσες θα
ξέρεις τί να κάνεις.
Άης.

Αγαπητέ Άγιε μου Βασίλη,
Θα ήθελα πάρα, πάρα πολυ ένα κουταβάκι αυτό το χρόνο. Παρακαλώ,
παρακαλώ, παρακαλώ πολύ, πολύ, πολύύύύύύύύύ,
Τίμμυ.

Απάντηση : Τίμμυ,
μπορεί τα παρακάλια και οι ζητιανιές να πιάνουν με τους γονείς σου
αλλά εγώ δεν μασάω. Πάλι πουλόβερ θα πάρεις βλήμα.
Άης


Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,
δεν έχουμε καμινάδα στο σπίτι. Οπότε πως θα μπεις στο σπίτι μας;;;
Αγάπη, Μάρκυ.

Απάντηση : Μαρκ,
Πρώτον, μην αποκαλείς τον εαυτό σου Μάρκυ, γι΄αυτό είσαι ο περίγελος
του σχολείου. Δεύτερον, δεν μένεις σε σπίτι, μένεις στη φτηνότερη
ετοιμόρροπη, πυκνοκατοικημένη πολυκατοικία. Τρίτον, θα μπω στο κοτέτσι
σας όπως μπαίνουν και όλοι οι κλέφτες, απ΄το παράθυρο της
κρεβαττοκάμαράς σου.
Όνειρα γλυκά, Άης.

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,
σου άφησα γάλα και κουλουράκια κάτω από το δέντρο και καρόττα για τους
ταράνδους σου έξω απ΄την πόρτα.
Αγάπη, Σούζαν

Απάντηση : Αγαπητή Σούζαν,
το γάλα μου προκαλεί διάρροια και τα καρόττα κάνουν τους τάρανδους να
κλάνουν μες στην μάπα μου. Θες να είσαι μια γλείφτρα περιοπής;;; Άφησε
ένα ποτήρι Chivas Regal 15άρι και λίγο χαβιάρι.
Τσάο, Άης.

Τι Έμαθα την Εβδομάδα που μας Πέρασε (13 – 19 Δεκέμβρη 2010)




1)Ότι τα μοναδικά Ευρωπαϊκά πούρα, παράγονται... στην Ψαροκώσταινα! Μοιάζει με... καμμένο ανέκδοτο, κι όμως είναι πραγματικότητα! Λίγο έξω από τη Λάρισα, στο Δομένικο, φτιάχνονται τα μοναδικά σε όλη την Ευρώπη πούρα! Ο τέως δήμαρχος Ποταμιάς, Γιάννης Τσούτσος ευθύνεται, μεταξύ άλλων εμπνευσμένων και ΓΑΜΑΤΩΝ τύπων, για αυτό! Και ονομάζονται... Domenico! Εντελώς χειροποίητα και σε όλα τα “κλασικά” μεγέθη, από cigarillos μέχρι... churchill! Μέχρι πρότινος έβγαιναν σε πολύ περιορισμένη ποσότητα και διάθεση, αλλά πλέον ετοιμάζονται να εξαπολυθούν στην αγορά! Θέλω, θέλω, θέλω και θέλω!!!

2)Για αυτό τελικά και, σύμφωνα με το δημοτικό άσμα, το παπάκι πήγαινε στην... ποταμιά; Κάτι ήξερε το παπί...

3)Καμμένο ανέκδοτο #1 : Πώς λέγεται το ποδοσφαιράκι που παίζει ο Χριστος;... Απάντηση : Pro Χριστού!!!

4)Πάντα το πίστευα, αλλά ειδικά τις 3 τελευταίες εβδομάδες το “κλείδωσα” για τα καλά : το “ΕΘΝΟΣ” είναι η πιο ανούσια, άνευρη και απλά ΒΑΡΕΤΗ εφημερίδα που κυκλοφορεί στην Ελληνική επικράτεια...

5)Ζήσαμε να το δούμε κι αυτό... να παίζουνε τον (λέμε τώρα) κομμουνιστή Θεοδωράκη μέσα στον Άγιο Παντελεήμονα, τη μεγαλύτερη ορθόδοξη εκκλησία των βαλκανίων. Με ορχήστρα του Μεγάρου μουσικής και σε ρόλο μεταμοντέρνων ψαλτάδων τον Νταλάρα και αντίστοιχους του συναφιού του. Αν κάτι τέτοιο το έλεγες 20 χρόνια πριν σε κάποιον μέσο Έλληνα, μπορεί και να σε μαχαίρωνε!

6)Weekly Fix : Plants vs Zombies! Αυτό το πανέξυπνο παιχνιδάκι μπορεί με επικίνδυνη ευκολία να σε “κάψει” σε σημείο να αναρωτιέσαι πού πήγε μια ολόκληρη εβδομάδα από τη ζωή σου! Εύκολο να το μάθεις, ζόρικο να γίνεις master σε αυτό, ανεπανάληπτα εθιστικό, είναι ζωντανή απόδειξη ότι στην τελική όταν έχεις ταλέντο, έμπνευση, χιούμορ και διάθεση για πρωτοτυπία, δε χρειάζεσαι κανένα ειδικό εφφέ ή τεχνολογικό τερτίπι... έκαψα και το Γιάννη με αυτό!

7)Καμμένο ανέκδοτο #2 : παρακαλούνται οι αγγλομαθείς να απαντήσουν... Πώς θα μεταφράζατε το εξής:

Ο μεθυσμένος μπαμπάς, μεθάει την νταντά των παιδιών του. Η νταντά μεθάει την άλλη νταντά!
Μετάφραση : “Ο ντήρλα Dad ντηρλά νταντά, Νταντά ντηρλά νταντά!!!”

8)Ότι η μουσική των τίτλων τέλους του Master Chef θυμίζει τελείως... Resident Evil! Σε σημείο που όταν την ακούω, κλείνω τα μάτια και φαντάζομαι να με κυνηγάει ο Tyrant, σε κάποια υπόγεια εγκατελειμμένη εγκατάσταση της Umbrella!

9)Πάντως, η πλέον αντιπαθητική μορφή στην Ελληνική τηλεόραση για φέτος, πρέπει να είναι ο χοντρός γευσιγνώστης στο Top Chef. Τέτοια έπαρση και ελιτισμό παίζει και να μην έχω ξαναδεί...

10)Ότι η Coca Cola, έκανε, κάνει και θα κάνει για πάντα τις πιο ωραίες Χριστουγεννιάτικες διαφημίσεις...

11)Καμμένο ανέκδοτο #3 : Πώς λέγεται το γιαούρτι με χέρια και με πόδια; Γιαουρτι με... μέλη !

12)Κάποτε λέγαμε για το πόσο θρεφτάρι είχε γίνει ο Ρέμος. Φέτος, παρόμοιες συζητήσεις επανήλθαν στην επικαιρότητα όσον αφορά τον Μιχάλη Χατζιγιάννη, σε πρόσφατη ζωντανή τηλεοπτική εμφάνισή του, σε βερζιόν “τούμπανο” του παλιού του εαυτού! Μήπως τελικά η Ζέτα μαγειρεύει λιγουλάκι... βαριά;

13)2500 αιτήσεις για συμμετοχή σε πορνοταινία εκκρεμούν στα γραφεία της SIRINA, και χωρίς καν οι άνθρωποι να έχουν βάλει ποτέ σχετική αγγελία! Μήπως τελικά να μετατρέψουν την εταιρία μια και καλή σε γραφείο εύρεσης εργασίας; Εν μέσω κρίσης οικονομικών και (κυρίως) αξιών, ίσως να είναι και οι βάρβαροι μια κάποια λύσις!...

14)... οι οποίοι παρεπιπτόντως κυκλοφόρησαν την πρώτη Ελληνική πορνοταινία σε 3d. Πρωταγωνίστρια η πρώην Miss Τουρισμός, Βούλα Βαβάτση.

15)Καμμένο ανέκδοτο #4 : Θέμα : Άκυρα τα Χριστούγεννα για φέτος στην Eλλάδα μας!
Η γέννηση ματαιώνεται !

Ο Ιωσήφ πρέπει να πληρώσει περαίωση,
η Φάτνη να τακτοποιηθεί ως ημιυπαίθριος,
η Παναγία δεν παίρνει επίδομα τοκετού,
οι Άγγελοι δεν πετάνε λόγω απεργίας των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας και
οι 3 Μάγοι φοβούνται ότι θα απελαθούν ως... λαθρομετανάστες...!

Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010

awesome videogame crossovers!


... και μια και μιλάμε για videogames, δε θα ήταν απίστευτα ΓΑΜΑΤΟ αν μπορούσε να γίνει ένα crossover διάφορων δημοφιλών "βιντεοπαιχνιδίστικων" κόσμων; Μιλάμε για προοπτική με άπειρες δυνατότητες! Εδώ, ο Snake της σειράς Metal Gera Solid, σε ένα απολαυστικό "what if...?" σενάριο, συναντάει 2 διάσημες videogame πριγκίπισσες και...

Βρες τις διαφορές...



Συνεχίζω ακάθεκτος τις δημοσιογραφικές αποκαλύψεις - χωρίς πλέον επίτημο! - αλλά αυτή η μικρή απώλεια διόλου δε θα μας βλάψει! Απεναντίας... Λοιπόν, για αυτή την 100% αληθινή (και όχι στημένη) φωτό, μονάχα ένα σχόλιο έχω να παραθέσω : ΠΑNΑΓΙΑ ΜΟΥ ΒΑΓΓΕΛΙΣΤΡΑ! ΕΙΝΑΙ... ΑΛΗΘΙΝΟΙ!!!

Inception


Μάστορας : Christopher Nolan
Παίχτες : Leonardo DiCaprio, Marion Cotillard, Michael Caine, Joseph Gordon-Levitt, Ellen Page
Πόσα πιάνει; 4 / 5
Με δυό λογάκια :
Το μέλλον της βιομηχανικής κατασκοπίας έγκειται πλέον στην επιστήμη του να... μπαίνει κανείς στο μυαλό του αντιπάλου του μέσω ονείρων και να κλέβει τις ιδέες και τα μυστικά του. Ένας κορυφαίος “κλέφτης ονείρων” προκειμένου να απαλλαχτεί από τις εκκρεμότητες και τα φαντάσματα του παρελθόντος του, δέχεται για μια τελευταία φορά να εξασκήσει την “τέχνη” του, επιχειρώντας όμως το αντίστροφο : να μπει στο μυαλό κάποιου και να του “φυτέψει” μια ξένη προς αυτόν ιδέα, προκειμένου να τον κάνει να αποφασίσει ο ίδιος την καταστροφή της οικονομικής αυτοκρατορίας του. Όμως, για να γίνει αυτό, θα πρέπει να μπει βαθιά στο υποσυνείδητό του και εκεί να αντιμετωπίσει πέρα από τις πνευματικές άμυνες του αντιπάλου του και τους δικούς του μύχιους φόβους...

Αναλυτικότερα :
Εντάξει, ενίοτε δικαιούμαι να κάνω και τα... απαράδεκτά μου. Και εννοώ το ότι δεν είδα το “Inception” στο σινεμά, τότε που προβαλλόταν, σε αντίθεση των προτροπών και των παροτρύνσεων σχεδόν όλων όσων γνώριζα. Ναι, καλά διάβασες. ΔΕΝ ΠΗΓΑ ΝΑ ΔΩ ΤΟ “INCEPTION” ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ. Μαλακία μου; Ε, ναι. Εντάξει, εκείνη την περίοδο λείπαμε σε παρατεταμένες διακοπές και κάτι το ένα, κάτι το άλλο, κάτι κάποια τρεχάματα που προέκυψαν καλοκαιριάτικα, εν ολίγοις, όταν ξεμπέρδεψα από όλα όσα έπρεπε να... ξεμπερδευτούν (!) δεν είχε εν τω μεταξύ μείνει κανένας φίλος/γνωστός/whatever που να ενδιαφέρεται να το δει και να ΜΗΝ το έχει κάνει ήδη. Και κάπως έτσι... ούτε έτυχε, ούτε πέτυχε. Και ανάμεσα στα α) πάω μόνος μου στο σινεμά σαν την καλαμιά στον κάμπο και να με περάσουν στην ηλικία μου όπως με δουν ανάμεσα στα παιδάκια για κανένα παιδεραστη, ή β) σύρω με το ζόρι τη Σοφία στο σινεμά για να το δούμε και μετά να την κουβαλάω στους ώμους μου κοιμισμένη και να με τρίβει με ΒΙΞ την πλάτη για να μου περάσει το λουμπάγκο, ε, είπα δε βαριέσαι, θα το πετύχω σε blu-ray και θα το απολαύσω από τον καναπέ του σπιτιού μου... όποτε! Όπερ και εγένετο. Και ναι, η αναμονή άξιζε τον κόπο. Και ναι, έπρεπε να το έχω δει στο σινεμά. Και ας με περνούσαν σε τελική ανάλυση για παιδεραστή!

Εντάξει, τα λόγια είναι περιττά. Εν ολίγοις, ότι έχεις ακούσει για αυτή την ταινία, είναι αληθινό. Κορυφαία επιστημονική φαντασία, σχεδόν παλιάς κοπής και νοοτροπίας (θυμίζει στο στυλ λιγουλάκι Phillip Dick), σε ένα ΑΚΡΩΣ πρωτότυπο και ενδιαφέρον σενάριο που το σκάρωσε ο ίδιος ο μάστορης. Μάγκας. Και ερμηνείες κορυφής βγάζει από τους πρωταγωνιστές του και έχει μια Marion Cotillard πιο υπέροχη (ΑΚΥΡΟ : σχεδόν πιο υπέροχη) από ποτέ, αν εξαιρέσεις τη λατρεμένη παρουσία της στο “NINE”. Σκηνές που κόβουν την ανάσα και ανάλογές τους δεν έχεις ξαναδει. Και το κυριότερο : αυτό εδώ δεν είναι άλλο ένα φιλμάκι με ένα καλό σενάριο και... τσόντα εκρήξεις. Δηλαδή... είναι, αλλά όχι μόνο αυτό. Είναι πάνω από όλα, ένα ζόρικο πνευματικό puzzle, ένας κινηματογραφικός κύβος του Rubik που θα φέρει στα όρια της την προσοχή και την οξυδέρκειά σου. Θα το καταλάβεις αυτό όταν (θα το πω ΠΑΟΚ-τσίδηκα) τα μυαλά σου θα αρχίσουν να πονάνε στο επικό δεύτερο μισό της ταινίας όπου η δράση διαδραματίζεται ταυτόχρονα σε 4 διαφορετικά ονειρικά επίπεδα ασυνείδητου, το καθένα με δικιά του, ανεξάρτητη ροή του χρόνου και διαφορετικούς φυσικούς νόμους! Πανέξυπνο και πρωτόγνωρο. Μπορούμε να το “κλειδώσουμε” με σιγουριά, από τώρα : το “Inception” παίζει μπάλα μόνο του σε δικό του γήπεδο, φτιάχνει δική του σχολή και οι επίδοξοι μιμητές οσονούπω έρχονται!

Λογικά, από έναν τέτοιο πρωτοπόρο είναι λιγουλάκι άδικο να κάνεις παράπονα. Αλλά θα είμαι λάθος και εξίσου άδικος αν ισχυριστώ ότι το “Inception” είναι άψογο. Επειδή απλά ΔΕΝ είναι. Η διήγηση είναι πολύ πιο γρήγορη από όσο πρέπει, με αποτέλεσμα τα περισσότερα από τα πολύ καλά concepts του να παρουσιάζονται πολύ βιαστικά και ουσιαστικά να παραμένουν ανεκμετάλλευτα. Έχω βάσιμες υποψίες ότι έπεσε τρελό ψαλίδι στο μοντάζ προκειμένου αυτό το έπος να χωρέσει σε μόλις... δυόμισι ώρες. Ελπίζω στο μέλλον να κυκλοφορήσει ένα πολύ πιο ολοκληρωμένο director's cut που θα αναδείξει τις αδικημένες λεπτομέρειες του. Βέβαια, η γρηγοράδα στο ρυθμό είναι και εσκεμμένη, προκειμένου να “μπριζώσει” περεταίρω το θεατή και να κάνει το γρίφο του σεναρίου ακόμα πιο δυσεπίλητο. Αλλά και για να καλύψει τα λαθάκια και τις “τρύπες” που αναμφίβολα υπάρχουν. Τέλος, λανθασμένο είναι και το pacing και ανομοιόμορφη η κατανομή του φιλμικού χρόνου, με αποτέλεσμα concept που είναι απαραίτητα για να νιώσεις στο πετσί σου την πλοκή να παραμένουν ανεξήγητα, προκειμένου να προβάλλει... παρατεταμένες (και ουσιαστικά άχρηστες) σκηνές δράσης και πιστολιδιού που μάλλον μπήκαν για να μη ξενερώσει το πιο “γκάου” κοινό. Ειδικά το... counter strike που παίζεται στους πάγους είναι πέρα από περιττό και ξένο ως προς το υπόλοιπο υλικό της ταινίας. Αν δεν υπήρχαν αυτά τα ψεγαδάκια, κυριολεκτικά θα προσκυνούσα.

Ρεζουμέ :
Πρωτοποριακό και κορυφαίο, αλλά άνισο και κυμαινόμενο στις επιδόσεις του. Ή του ύψους, ή του (λέμε τώρα) βάθους. Του άξιζαν περισσότερα, θέλω, αλλά δε μπορώ να του βάλω πάνω από ένα 4 / 5...

Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Traitor Skin

To campaign μας συνεχίζεται ακάθεκτο, παρά τις αντίξοες συνθήκες. Η Ντόρα έκανε κόμμα, οι αποτέτοιοι του ΔΝΤ αλωνίζουν στην Ελλάδα και η Age of Worms αργά αλλά σταθερά ανατέλλει... αν μη τι άλλο, μας περιμένουν ενδιαφέρουσες ημέρες! Α, και ο Θανάσης βρίσκεται ακόμα σε κώμα ευδαιμονίας μετά τα καινούρια "κατορθώματα" του χαρακτήρα του!

Traitor Skin

Οι φλόγες σιγόκαιγαν, φωτίζοντας τη νύχτα. Καθώς περνούσαν οι ώρες, μετέτρεπαν το σωρό των πτωμάτων σε μια άμορφη μάζα από καψαλισμένη σάρκα, κατεστραμμένα ιμάτια και στάχτη. Ο Nechthor παρακολουθούσε σιωπηλός τη σκηνή να ξετυλίγεται αργά και ένιωθε ένα συναίσθημα δυσφορίας να τον τρώει εσωτερικά, να μεγαλώνει μέσα του και να κυριαρχεί στις σκέψεις του. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν εξάλλου θύματα της δικής του προδοσίας, μιας πλάνης στην οποία τον έριξε η φιλοδοξία του και... ποιός ξέρει τι άλλο; Έψαχνε μέσα του, αλλά απάντηση ξεκάθαρη δεν έβρισκε.... Ήξερε ότι μάτια ανώτερα από αυτά των ανθρώπων ήταν προσηλωμένα πάνω του, παρακολουθούσαν τις κινήσεις του, τον προστάτευαν και συνέχιζαν να του παρέχουν τις δυνάμεις που κανονικά δε δικαιούταν, έχοντας πλέον απομακρυνθεί από την πίστη και την υπακοή στον Hieroneous... να άραγε ήταν Εκείνος, ο γηραιότερος Αδερφός...; Ακόμα τα πάντα ήταν ρευστά, αμφιβολίες και γκρίζες ζώνες παντού... Ήξερε ότι προορίζεται για κάτι εξαιρετικό και ότι η μοίρα του επιφυλάσσει μεγαλεία τα οποία οφείλει να αδράξει, αλλά δεν ήξερε ακριβώς τον τρόπο... μέχρι τώρα...

Ο σορός της στάχτης μεγάλωνε καθώς τα σώματα αναλώνονταν στη φωτιά. Μετά από πολυήμερο αγώνα και με ανυπολόγιστες απώλειες σε περιουσία και ανθρώπινες ζωές, μια άνευ προηγουμένου καθολική κινητοποίηση των αρχών την πόλης είχε καταφέρει τελικά να καταστείλει τη συμφορά. Εκείνος προσπάθησε να σκεφτεί οτιδήποτε άλλο, αλλά πάντα η βλοσυρή του διάθεση έβαφε με μελανά ανεξήτηλα χρώματα κάθε του λογισμό. Όσο η ώρα περνούσε, το σύννεφο της καύσης φάνταζε ολοένα και πιο μαύρο, ολοένα και πιο πυκνό, απλωνόταν πάνω από το χώρο και τον γέμιζε με μια οσμή που ενοχλούσε και ερέθιζε ρουθούνια και μάτια, άφηνε μια πικρή γεύση στο στόμα. Είχε ένα κακό προαίσθημα, το ένιωθε να γιγαντώνεται πάνω και πέρα από αυτόν, σαν το μιαρό σύννεφο καπνού... το οποίο συνειδητοποίησε ξαφνικά ότι είχε αρχίσει να τον ενοχλεί ολοένα και περισσότερο. Έπιασε τον εαυτό του αρκετές ώρες να το παρατηρεί επίμονα σαν υπνωτισμένος. Δε μπορούσε να διώξει την εντύπωση ότι μια αδιόρατη, κακόβουλη παρουσία, κρυμμένη μέσα στον καπνό τον παρακουλουθούσε εξίσου επίμονα...

Παραμέρισε τις ενοχλητικές σκέψεις που τον βασάνιζαν, προσπάθησε να δει τη θετική πλευρά της κατάστασης, το ανυπολόγιστο κέρδος που προσκόμισε... το όνομά του ήταν ήδη στα χείλη των κατοίκων της πόλης και προφερόταν με δέος και θαυμασμό... ήταν πλέον στα μάτια τους ο ήρωας που τους έσωσε από μια καταστροφή δίχως προηγούμενο. Όλοι μιλούσαν για τον εκλεκτό του Hextor, που στο όνομα του θεού του Πολέμου έσωσε την πόλη! Σήμερα οι κάτοικοι του Greyhawk, αύριο ο κόσμος όλος! Ποτέ δε θα μάθαιναν ότι...

... το σύννεφο του καπνού είχε χαμηλώσει αφύσικα κοντά στη γη, απλωνόταν γύρω και πάνω του έτοιμο να τον καταπιεί. Φωνές απορίας, ξαφνιάσματος και αγωνίας άρχισαν να ακούγονται γύρω του, από πρόσωπα που πλέον δε μπορούσε να διακρίνει. Σάστισε. Έπρεπε να σταθεί και να αντιμετωπίσει ότι κι αν έβγαινε μέσα από τον μαύρο καπνό, ή να τρέξει μακριά του, όπως τον παρότρυναν το ένστικτο και τα προαισθήματά του;... όποια και να ήταν η απόφασή του, ο χρόνος που απέμενε ήταν πολύ λίγος για να την μετατρέψει σε πράξη. Το σύννεφο τον σκέπασε. Όλα γύρω του σκοτείνιασαν και οι φωνές των παρευρισκόμενων χάθηκαν από τα αυτιά του. Παγωμένοι αγέρηδες της Κόλασης τον αγκάλιασαν. Αγκαθωτές αλυσίδες τριβέλιζαν σαν να κινούνται με τη δική τους θέληση... στο βάθος, σε ανυπολόγιστη απόσταση ακούγονταν αμυδρά ο ήχος από κτηνώδη πόδια και σιδερόφραχτες οπλές που κινούνταν στο ρυθμό, που υπαγόρευαν ακατάληπτα ουρλιαχτά και παραγγέλματα, απαρτίζοντας ένα δαιμονικό εμβατήριο που έβγαινε από μη ανθρώπινους λαιμούς... Μια στριγγή, γυναικεία φωνή ήχησε στο μυαλό του, ξεχειλίζοντας το από τη δική της απερίγραπτη βαναυσότητα, ειρωνία και διαβολική απόλαυση...

“... οι στάχτες των νεκρών θα σε σκεπάσουν
το αίμα τους θα γίνει αρματωσιά σου...
Η θλίψη τους θα γίνει και δική σου
η μήνη τους θα γίνει ενοχή που θα σε κατατρέξει...”

Όπως ξαφνικά τον είχε τυλίξει, έτσι ξαφνικά διαλύθηκε το σύννεφο, έγινε ξανά ακίνδυνος καπνός όπως και πριν, πλανιόταν τεμπέλικα πάνω από τη νεκρική πυρά. Οι παρεβρισκόμενοι τον κοίταξαν απορημένα... και έκαναν πίσω νευρικοί, απομακρύνονταν σιωπηλά μακριά του γυρίζοντας το βλέμμα τους αλλού και άλλοι ψιθυρίζοντας φοβισμένοι μέσα από τα δόντια τους. Κοίταξε κάτω... η πανοπλία του απλωνόταν διαλυμένη στα πόδια του. Ήταν γυμνός από τη μέση και πάνω αλλά δε θα ήταν ποτέ ο ίδιος... το δέρμα του κάλυπτε ολοκληρωτικά ένα λεπτεπίλεπτο στρώμα γκριζόμαυρης στάχτης που δεν ξεκολλούσε από πάνω του, όσο και αν το έτριβε... είχε μια αφύσικα, ψυχρή και υγρή αίσθηση και έβαφε τα χέρια του εκεί που το άγγιζαν με ένα άλικο χρώμα... Μια αφόρητη αίσθηση θλίψης και ενοχής τον τύλιξε... που τη διαδέχτηκαν η βεβαιότητα και η αποφασιστικότητα. Για πρώτη ίσως φορά έβλεπε τα πάντα καθαρά, τις απαντήσεις που ζητούσε ολοφάνερες μπροστά του... Πλέον ήξερε βαθιά μέσα του πού ανήκει. Πλέον, η μοίρα του ήταν στα χέρια του...

Traitor Skin – Minor Artifact, Armor Body Slot
Armor Bonus : +9, Maximum Dexterity Bonus : +8, Armor Check Penalty 0, Arcane Spell Failure Chance 0%, Speed (30 ft) 30 feet, Weight : N/A

To Traitor Skin δεν είναι μαγικό αντικείμενο με την αυστηρή έννοια της λέξης, καθώς δεν είναι δυνατόν για αυτόν που το “φοράει” ούτε να αλληλεπιδράσει μαζί του, ούτε και μπορεί να επιλέξει να το αφαιρέσει από πάνω του. Μπορεί να αφαιρεθεί μονάχα με Wish, Atonement, Mordenkainen's Disjunction ή αντίστοιχης φύσης και επιπέδου μαγεία, όπότε και καταστρέφεται ολοκληρωτικά. Είναι ένα λεπτεπίλεπτο γκριζόμαυρο στρώμα που κολλάει ανεξήτηλα στο δέρμα, φτιαγμένο από τις στάχτες και το αίμα αθώων που έχασαν τη ζωή τους με ιδιαίτερα ειδεχθή τρόπο, σαν συνέπεια συνειδητής πράξης αυτού που το φοράει. Έχει μια ανεξήγητη “υγρή” λάμψη και όποιος το αγγίξει έχει έχει την δυσάρεστη αίσθηση ότι το κόκκινο υγρό που βάφει τα χέρια του είναι αίμα... Σπάνιο “δώρο” θεοτήτων του Σκότους ή και Demon Lords, είναι ένας τρόπος να “ανταμείψουν” κάποιον θνητό που με τις ιδιαίτερα αποτρόπαιες (και κατά προτίμηση, όπως υπαινίσσεται και το όνομά του, προδοτικές) πράξεις του προσέλκυσε την προσοχή τους. Το Traitor Skin φοριέται στη θέση πανοπλίας και ο κάτοχός του δεν έχει τη δυνατότητα να φορέσει από πάνω οτιδήποτε αντικείμενο παρέχει κάποιο Armor Bonus. Σε τέτοια περίπτωση, το Traitor Skin δεν ανέχεται το αντικείμενο, το οποίο αυτόματα καταστρέφεται σαν να είχε υποστεί την επίδραση ενός Disintegrate spell. Οι υπόλοιπες ιδιότητές του είναι οι ακόλουθες :

1)Μπορεί να “υιοθετήσει” την εμφάνιση ρουχισμού, πανοπλίας ή “κανονικού” δέρματος κατά τη θέληση του κατόχου του, με μηχανισμό παρόμοιο με αυτό του Disguise Self spell. Όποιος άλλος αλληλεπιδράσει με οποιονδήποτε τρόπο με το “μεταμφιεσμένο” Traitor Skin μπορεί να καταλάβει ότι πρόκειται για ψευδαίσθηση, αν επιτύχει σε ένα Will Save DC 20. Παρόλα αυτά, το Traitor Skin μπορεί να “επιλέξει” από μόνο του (απόφαση του dungeon master) να αποκαλύψει την αληθινή του όψη, “προδίδοντας” τον κάτοχό του (ο οποίος δε δικαιούται κάποιο saving throw προκειμένου να αποτρέψει την κατάσταση), ειδικά όταν αυτός κατακλύζεται από έντονα αρνητικά συναισθήματα. Κάτι τέτοιο γίνεται αυτόματα όταν ο κάτοχός του εμπλέκεται σε μάχη.

2)Κάνει πιο ευέλικτο τον κάτοχό του, προσδίδοντάς του +10 feet enhancement bonus στην υπάρχουσα ταχύτητά του.

3)Παρέχει μόνιμα τα πλεονεκτήματα του Spring Attack feat, ακόμα και αν ο κάτοχός του δεν καλύπτει τα απαραίτητα prerequisites.

4)Energy Immunity : O κάτοχός του μπορεί σαν standard action να ενεργοποιήσει αυτή την ιδιότητα 1 φορά / ημέρα, που του δίνει πλήρη immunity σε μια μορφή ενέργειας (acid, cold, electricity, fire) της επιλογής του, για 1 λεπτό.

5)Healing, greater : O κάτοχός του μπορεί σαν standard action να ενεργοποιήσει αυτή την ιδιότητα 2 φορές / ημέρα, που τον θεραπεύει για 3d8 + 15 points of damage. Σε περίπτωση που ο κάτοχος του Traitor Skin πέσει κάτω από 0 hit points, η ιδιότητα αυτή ενεργοποιείται αυτόματα από την πανοπλία, εφόσον βέβαια δεν έχει υπερβεί το όριο ημερήσιας χρήσης της.

6)Εκπέμπει μια σαφέστατη overwhelming Evil & Magic aura όσον αφορά τα Detect spells, που δε γίνεται με κανένα τρόπο, μαγικό ή μη, να καλυφθεί.

7)Το Traitor Skin, όσο είναι ορατό, προκαλέι μια ήπια παραμόρφωση των χαρακτηριστικών του προσώπου και του σώματος του κατόχου του, κάνοντάς τον να φαντάζει πολύ πιο βλοσυρός, επικίνδυνος, απρόσιτος και γενικά δυσάρεστος. Αυτό επιβάλλει -10 penalty στα Bluff, Diplomacy, Gather Information skill checks, και στα Charisma checks. Όσο παραμένει “κρυμμένο”, το penalty εξακολουθεί να υφίσταται, αλλά μειώνεται σε -5.

8)Τέλος, ο κάτοχός του βασανίζεται για το υπόλοιπο της ζωής του από απερίγραπτους εφιάλτες, καθώς Erynies devils και παρόμοια πλάσματα του σκότους (ανάλογα με τη φύση του ανώτερου όντος που “δώρισε” το Traitor Skin) τον βασανίζουν στον ύπνο του, υπενθυμίζοντάς του για πάντα την προδοσία του και μη αφήνοντάς τον να απαλλαγεί από τις ενοχές του. Οι μακροχρόνιες συνέπειες αυτής της κατάστασης, στον ψυχισμό και την μοίρα του χαρακτήρα είναι στην ευχέρεια του dungeon master. Όπως και να έχει, ο κάτοχος του Traitor Skin ποτέ δε θυμάται ακριβείς λεπτομέρειες των εφιαλτών του, απλά χαρακτηρίζεται από κακή διάθεση που δεν τον εγκαταλείπει ποτέ. Έχει 50% πιθανότητα κάθε μέρα, για όλο το υπόλοιπό της, να υποστεί -1 penalty στα skill & ability checks, saving throws, attack & damage rolls εξαιτίας της υπερβολικής δυσθυμίας και των τύψεων που κυριολεκτικά τον κατατρώνε.

Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Mistress of the Week : ...more Alice Eve!




Mistress of the Week : Alice Eve



Θανατηφόρο pin up ξανθό. Την έχεις μπανίσει στο
Sex and the City 2 στο ρόλο της Erin - αποτελεί και το μοναδικό λόγο για να δεις την ταινία, στην επιτυχία του (2009) στο ρόλο της Claire Sheperd

Τι Έμαθα την Εβδομάδα που μας Πέρασε (6 – 12 Δεκέμβρη 2010)




1)Πώς, ρε παιδιά, η εξάρθρωση άλλης μιας τρομοκρατικής οργάνωσης συνέπεσε με τον ερχομό των Stros Kan (μάλλον το σκότωσα το όνομα, αλλά whatever!) και Oli Ren στην Αθήνα, δε μπορώ να καταλάβω... τυχαίο; Δε νομίζω!

2)... και ο άγιος φοβέρα θέλει! Έπρεπε να τους ξεχέσει καθολικά ο κόσμος προκειμένου να βγάλουν επιτέλους ένα προϊόν της προκοπής. Όταν το θέλουν όμως, οι κερατάδες το'χουν : Kudos στη Wizards για την καλύτερη μέχρι τώρα παραγωγή που έκαναν ποτέ : το Monster Vault...

3)Καμμένο ανέκδοτο : Περάνει μια κοπέλα έξω από ένα μαγαζί ωδικών πτηνών με ένα παπαγάλο για κράχτη στην πόρτα. Ακούει κάποιος της φωνάζει "ΨΙΤ", γυρνάει αυτή, ρωτάει "ΤΙ;" και ο παπαγάλος: "ΕΙΣΑΙ ΠΟΛΥ ΑΣΧΗΜΗ - ΧΑΛΙΑ ΜΑΥΡΑ". Τσαντίζεται αλλά το αγνοεί. Την άλλη μέρα πάλι τα ίδια ο παπαγάλος: "ΨΙΤ", γυρνάει αυτή "ΤΙ;" "ΕΙΣΑΙ ΠΟΛΥ ΑΣΧΗΜΗ - ΧΑΛΙΑ ΜΑΥΡΑ". Αυτή τη φορά μπαίνει μέσα στο μαγαζί, πιάνει το αφεντικό και του λέει "το και το". Τα παίρνει το αφεντικό, βγαίνει έξω, αρπάζει τον παπαγάλο απ' το λαιμό και του λέει "Θα σε φάω ζωντανό ρε παλι**ουστα. Γι αυτό σε έχω έξω; Ξανατόλμα να πεις μαλακίες και σε έσκισα στα δύο!" Τα ακούει όλα αυτά η κοπέλα και φεύγει ευχαριστημένη ρίχνοντας ένα υπεροπτικό βλέμα στο πουλί που έχει λουφάξει απ' τη βία του αφεντικού. Την άλλη μέρα, περνάει επίτηδες έξω απ' το μαγαζί, έτσι για να γιορτάσει τη νίκη της έναντι του παπαγάλου.
"ΨΙΤ" φωνάζει (πάλι) ο παπαγάλος. Γυρνάει η κοπέλα με ύφος νικητή, ρωτάει "ΤΙ;" Και ο παπαγάλος:
"...ΞΕΡΕΙΣ..."

4)Greco μασκαρά... ακόμα και στα οικόπεδα στη Σπιναλόγκα πολλαπλασίασες τις τιμές, λόγω της επιτυχίας του “ΝΗΣΙΟΥ”...

5)Ο Έλληνας ζει για 2 δάνεια : του σπιτιού και του αυτοκινήτου...

6)Το μαύρο τζιπ πάει ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ με... μια ξανθιά στη θέση του συνοδηγού! Προφανώς, τις δίνουν δώρο με την αγορά του αυτοκινήτου από τις αντιπροσωπείες...

7)... o Chuck Norris αφήνει μήνυμα ΠΡΙΝ το χαρακτηριστικό ήχο!

8)Καλό γέλιο! Στη diethnis kamariera αγαπάμε πραγματικά τις γυναίκες οδηγούς! http://www.youtube.com/watch?v=sKddgT2GEAo

9)Σχετικό με το παραπάνω, καμμένο ανέκδοτο, για να κρατήσουμε τις ισορροπίες : “Το πρωί ήμουνα στην Εθνική Οδό, κοιτάω αριστερά και τί να δω!!! Μια γκόμενα, με μια αυτοκινητάρα, με πατημένα 120, να..... κοιτάζεται στον πλαϊνό καθρέφτη και να βάζει κραγιόν!
Και φυσικά, έτσι αφηρημένη όπως ήταν, είχε αρχίσει να μπαίνει στη λωρίδα μου! Τρόμαξα τόσο που μου έπεσε η ξυριστική μηχανή απ’ το ένα χέρι και το σάντουιτς από το άλλο.
Προσπάθησα να κουμαντάρω το τιμόνι με τα γόνατα, μου φεύγει και το κινητό όπως το κρατούσα με τον ωμό και μιλούσα, πέφτει μέσα στον καφέ που είχα ανάμεσα στα πόδια μου, έγιναν τα πλήκτρα του laptop σκατά!
Πάλι καλά που δε βράχηκε η εφημερίδα που είχα πάνω στο τιμόνι!”

10)ΠΡΟΣΟΧΗ ΚΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ : Και είπε τότε ο Κύριος: «Εδώ μπορείτε να τρώτε απ' όλα: κρέας, ψάρι, ψωμί με μερέντα, διάφορα θαλασσινά, πίτσα μαργαρίτα, αλλά μήλα όχι, μήλα όχι, ΜΗΛΑ ΟΧΙ!»
Και αποκρίθηκε ο Αδάμ: «Μην τσαντίζεσαι Έχει πορτοκάλια, που μ' αρέσουνε και πιο πολύ Θα τρώμε πορτοκάλια!» Και ιδού, ο Αδάμ βάλθηκε να δίνει ονόματα στα ζώα. Και έλεγε: «Εσύ θα λέγεσαι λειόθριξ κύων, εσύ θα λέγεσαι γουρούνι ...» Και έλεγε ο χοίρος: «Μπα;! Αυτός λειόθριξ κύων κι εγώ γουρούνι; Αυτό δεν το θέλει ούτε ο Θεός!» «Τι να πω κι εγώ τότε;» παραπονιόταν η μαυρομαμούνα. Τη στιγμή εκείνη η Εύα βρισκόταν κοντά σ' ένα δέντρο' ξάφνου γύρισε και είδε ένα φίδι. Και είπε: «Άπαπα, αηδία!» «Ωραία είσαι και του λόγου σου!» αποκρίθηκε το φίδι, που παρεξηγιόταν εύκολα. Και τότε έπιασε να μιλάει στην Εύα με μαυλιστική φωνή: «Τα μήλα κάνουν καλό, περιέχουν βιταμίνες, ένα μήλο την ημέρα το γιατρό τον κάνει πέρα, ελάτε να παίξουμε τα μήλα ... Αν φάτε από τον καρπό αυτό, θα γίνετε έξυπνοι». Και είπε η Εύα: «Αφού είμαστε έξυπνοι!» Και το φίδι κοίταξε τον Αδάμ και είπε: «Αυτός εκεί μια ώρα τώρα κάθεται και μιλάει μ' ένα γουρούνι ... Εξυπνάδα το λες αυτό;» «Σωστά», αποκρίθηκε η Εύα, κι έφτυσε στα μούτρα τον Αδάμ. «Τι ανάποδη μέρα», είπε ο Αδάμ. «Εδώ δεν δημιουργήθηκα καλά καλά, και μ' έφτυσαν κιόλας στα μούτρα». Και η Εύα τού πρόσφερε ένα μήλο, αλλά ο Αδάμ αποκρίθηκε: «Μήλο όχι, θα μας κάψει ο Θεός!» Αλλά η Εύα απείλησε να τον πάει σε κινέζικο, και ο Αδάμ δέχτηκε το μήλο. Και έφαγαν τον απαγορευμένο καρπό. Και τότε κατέφθασε ο Κύριος και είπε: «Θα σας διώξω, μα το Θεό!»
Και η Εύα πρότεινε σιγανά στον Αδάμ: «Να του πούμε πως είμαστε άθεοι!»
Αλλά ο Αδάμ κούνησε το κεφάλι του: «Δεν μπορώ, τον ξέρω προσωπικά», και σκέπασε το πρόσωπό του προκειμένου να μην τον φτύσουν στα μούτρα...

11)Ότι και να αγοράσεις στο έτερον ήμισύ σου αυτές τις γιορτές, το σίγουρο είναι ότι κάποια στιγμή θα της πάρεις και ένα... argood-aki! Όλες οι γυναίκες αγαπούν το argood-aki!

12)Chuck Norris doesn't wear a watch... he DECIDES what time is it!

13)Καμμένο ανέκδοτο : Είναι μια γυναίκα σπίτι με τον γκόμενο της και βγάζουν τα μάτια τους, όταν ξαφνικά έρχεται στο σπίτι το παιδί.
- "Τι κάνεις εσύ εδώ; Δεν έπρεπε να είσαι στο σχολείο τώρα;", ρωτάει αυτή.
- "Είχαμε κενό και σχόλασα νωρίτερα", απαντάει το παιδάκι.
Το παίρνει λοιπόν το παιδάκι και το κρύβει στη ντουλάπα, για να συνεχίσει με τον γκόμενο.
Μετά από λίγο όμως, επιστρέφει και ο άντρας της νωρίτερα απ` ότι συνήθιζε. Τι να κάνει, παίρνει και τον γκόμενο και τον βάζει στην ντουλάπα μαζί με το παιδάκι.
Μέσα στη ντουλάπα τώρα είναι ο γκόμενος με το παιδάκι...
- "Είναι σκοτεινά εδώ μέσα", λέει το παιδάκι.
- "Ναι", λέει ο γκόμενος.
- "Έχω μια μπάλα ποδοσφαίρου και στην πουλάω".
- "Δεν ενδιαφέρομαι", λέει ο γκόμενος.
- "Είναι ο πατέρας μου απέξω. Θέλεις να τον φωνάξω;"
- "Πόσο την πουλάς;", ρωτάει ο γκόμενος.
- "1.000 EURO.!"
Τι να κάνει ο γκόμενος την αγοράζει. Μετά από καμιά ώρα, τους ανοίγει την ντουλάπα η γυναίκα και φεύγει.
Περνάει μια εβδομάδα και τα φέρνει έτσι η τύχη που ξαναγίνονται τα ίδια. Ξανά το παιδάκι είχε κενό και ο πατέρας ήρθε νωρίτερα και ξανά ο γκόμενος βρίσκεται στην ίδια ντουλάπα μαζί με το παιδάκι.
- "Είναι σκοτεινά εδώ μέσα", λέει το παιδάκι.
- "Ναι", απαντάει ο γκόμενος.
- "Έχω μια μπάλα μπάσκετ και στην πουλάω..."
- "Πόσο κάνει", ρωτάει κατευθείαν ο γκόμενος.
- "2.000 EURO."
Τι να κάνει ο γκόμενος, κόντεψε να του έρθει εγκεφαλικό, αλλά του δίνει τα λεφτά.
Μετά από μια εβδομάδα λέει ο πατέρας στο γιό:
- "Πάμε έξω στο κήπο να παίξουμε ποδόσφαιρο."
- "Α, δε γίνεται γιατί πούλησα τη μπάλα 1.000 EURO."
- "Τι;;; Που ακούστηκε ένα παιδί 10 χρονών, να πουλάει τόσο ακριβά τα πράγματα του! Κάποιο καημένο παιδάκι εκμεταλλεύτηκες σίγουρα! Αυτό που έκανες είναι εκμετάλλευση και κοροϊδία γιέ μου! Είναι αμαρτία! Πάμε γρήγορα στον παπά να εξομολογηθείς!"
Πάνε λοιπόν στην εκκλησία και μπαίνει το παιδάκι μέσα στο εξομολογητήριο.
- "Είναι σκοτεινά εδώ μέσα...", λέει.
- "Α, να σου πω! Μην αρχίζεις τις ίδιες μαλακίες κι εδώ, εντάξει;"

14) ...κάτω από τη γενειάδα του Chuck Norris κρύβεται μια... στριφογυριστή κλοτσιά!

15) Καμμένος real life διάλογος. Πάω στο εργοστάσιο για να συμμετάσχω στην τακτική σύσκεψη υγιεινής & ασφαλείας. Με πλησιάζει ένας εργάτης και με λέει “Γιατρε να σε ρωτήσω : μήπως έχεις ένα πιεσόμετρο πάνω σου;” “όχι” του απαντώ. “Μα πώς δεν έχεις;” επιμένει εκείνος... “Κάτσε ρε φίλε, το ότι είμαι γιατρός, δε σημαίνει ότι όπου πηγαίνω πρέπει να κουβαλάω και από ένα πιεσόμετρο πάνω μου!” Οπότε γυρίζει σε ένα συνάδερφό του που κάτι επιδιόρθωνε και ήταν μέσα στα γράσα και τον ρωτάει “ρε Σάκη! (τυχαίο το όνομα) Ρε μαλάκα έχεις ένα παχύμετρο πάνω σου;” “Έχω!” απαντάει εκείνος. Όπότε, γυρίζει σε μένα και ρωτάει : “Είδες; Αυτός που είναι εργάτης, κουβαλάει ένα παχύμετρο πάνω του! Εσύ που είσαι γιατρός γιατί δεν έχεις πιεσόμετρο;;;”

Αυτά για αυτή την εβδομάδα! Πολύ καμμένο stuff και ΠΟΛΥΣ Chuck Norris γιατί έχω καιρό να σας κάνω να γελάσετε. Η συγγραφή του Diablo campaign άρχισε, το πρώτο επίπεδο είναι έτοιμο (Cathedral Basement) και με το καλό από Φλεβάρη θα το βάλουμε μπρος να το παίξουμε στην Κάισσα! Όταν προλάβω θα σκανάρω μερικές σελίδες και θα τις post-άρω για να πωρωθείτε και να ψηθείτε κι εσείς!

Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

Τι Έμαθα την Εβδομάδα που μας Πέρασε (28 Νοέμβρη – 5 Δεκέμβρη 2010)




1)Σε ένα ποσοστό 90% η ζωή μου ήταν όλο λάθη και μόνο σε ένα 10% έκανα το σωστό. Αλλά αυτό το 10% έλεγε, φίλε! (Sylvester Stallone, Θεός)

2)Σαν απάντηση στην ερώτηση αν οι “Αναλώσιμοι” θα είναι η τελευταία του ταινία : Λένε ότι πρέπει να γυρίζεις κάθε ταινία σαν να είναι η τελευταία σου. Στην ηλικία μου, αυτό είναι μια πραγματικότητα. (συνεχίζοντας να “διδάσκει”)

3)Ο κόσμος δε θαυμάζει τον Σταλόνε. Θαυμάζει τον Ρόκι ή τον Ράμπο. Μου πήρε τριάντα χρόνια για να το καταλάβω αυτό, αλλά ευτυχώς! (Sylvester Stallone, προσκυνούμε ανεπανόρθωτα)

4)Καμμένο Ανέκδοτο #1 : Ρωτάει κάποια μέρα η δασκάλα τα παιδάκια στο σχολείο
“Ποσό κάνει 5 και 5;” Σηκώνει το χέρι της η Γιώτα και λέει 10!
“Μπράβο Γιώτα παιδί μου” απαντά η δασκάλα.
Συνεχίζει λοιπόν να ρωτά... “Ποσό κάνει 3 και 3;” Σηκώνει το χέρι της η Γιώτα και λέει 6! “Σωστά Γιώτα” απαντά η δασκάλα. Μετά ρωτά “ποσό κάνει 2 και 2;”
Σηκώνει το χέρι της η Γιώτα ξανά και λέει 4.” Σωστά Γιώτα!” απαντά με ενθουσιασμό. Η δασκάλα συνεχίζει να ρωτά... Μα το μοναδικό παιδάκι που απαντούσε ήταν η Γιώτα!
Κάποια στιγμή λοιπόν η Γιώτα κουραστηκε΄και ζήτησε να βγει για λίγο από την τάξη...
Τότε την ακολούθησε τρέχοντας ο Τοτός... Ξαφνικά ακούστηκε ένα “Μπαμ!” Έντρομοι όλοι βγήκαν στο διάδρομο...
Βλέπουν την Γιώτα αιμοφερτη στο πάτωμα και τον Τότο να τρέμει...
Ρωτούν τι έγινε... Ο Τοτός ανάβει τσιγάρο... Και απαντά... “ήξερε πολλά...”!!!!

5)Ίσως η πλέον αντιπαθητική παρουσία στο τηλέφωνό μου την εβδομάδα που μας πέρασε, ήταν η ίδια η Cosmote με τα αμέτρητα, απανωτά SMS σχετικά με έναν πλήρως αδιάφορο διαγωνισμό στον οποίο πρέπει σώνει και καλά να συμμετάσχω στέλνοντας υπερτιμημένα69 μυνήματα για να κερδίσω... BMW! Εδώ ο κόσμος δεν έχει να φάει, παίζουν και με τον πόνο του... και όταν σε τέτοιο κλίμα τάζεις στον κόσμο γυαλιστερά αμαξάκια... τι να πω, ακόμα και οι διαγωνισμοί μας δείχνουν τη γυφτιά μας...

6)Κάποιες στιγμές αξίζει να μην κάνεις απολύτως τίποτα – ούτε καν να σκέφτεσαι. Αγρανάπαυση, ρε γαμώτη μου...

7)Στα π@π@ρια σου η πολιτιστική διάρροια των ημερών. Καθόλου δε σε αφορά “ό,τι συμβαίνει στην πόλη”. Δεν έχει καμία, μα καμία σημασία...

8)“Εμένα θες” και κάτι άλλες τέτοιες πίπες. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη παπαριά που να μπορεί να πει ένας άντρας σε μια γυναίκα. Δηλαδή, καλύτερα να σε δει να χέζεις. Ή, έστω, να την παίζεις.

9)Καμμένο Ανέκδοτο #2 : Δυο ξανθιές προσπαθούν να παραβιάσουν την κλειδαριά του αυτοκινήτου γιατί έχουν ξεχάσει τα κλειδιά μέσα στο αμάξι.
- “Κάνε γρήγορα”, λέει η μία. “Αρχίζει να βρέχει και η οροφή του αυτοκινήτου είναι ανοιχτή”!!!

10)Η χαλαρή χειραψία είναι σαν το ασετόν : Ξεβάφει τις καλές εντυπώσεις.

11)Σας αγαπώ, σας εκτιμώ, κοντά τρια χρόνια γράφω για εσάς. Αλλά δε σας αγαπώ και τόσο πολύ ώστε να ξαναβάλω Επίτημο στο blog! Ποτέ! Μα ποτέ! Τύπου που να μου κοπεί το χέρι – μη πω και τίποτα άλλο! Είμαι πλέον πολλάκις παθών ΚΑΙ μαθών! Γ@μιόντας με έχει πάει αυτές τις ημέρες!!! Χώρια που έχει γίνει και ανεπίσημο σλόγκαν όσων με ξέρουν : "... και στο'πα ρε μαλάκα, μη βάζεις Επίτημο στο Blog!..."

12)Καμμένο Ανέκδοτο #3 : Πελάτης : Ριεεεεέ φιλαράκι – χικ! - δε βάζεις ακόμα ένα ουισκάκι πριν αρχίσουμε; Μπάρμαν : Τι να αρχίσουμε κύριε! Τώρα κλείνουμε! Πελάτης : Αρχίσαμεεεεε!...

13)Άμα τα είπε καλά ο Δαρβίνος και είναι αλήθεια η θεωρία για την εξέλιξη των ειδών, τότε πώς γίνεται οι μανάδες να έχουν μόνο δυο χέρια; (Μίλτον Μπερλ, κωμικός)

14)Η έλλειψη αυτοσαρκασμού είναι το πλέον κατάλληλο βύσμα, αν θες να πάρεις μετάθεση στο τάγμα των βαρετών αντρών.

15)Ο gentleman είναι λακωνικός στο λόγο του. Δε μιλάει πολύ για τον εαυτό του, τη δουλειά του, δεν ξεχειλώνει τις ιστορίες του. Αγαπημένο του σημείο στίξης είναι η ΤΕΛΕΙΑ.

16)Καλό σεξ είναι αυτό που σε κάνει να χάνεις τον έλεγχο. Όλα τα άλλα είναι μ@λακίες.

17)Ξαναθυμήθηκα πώς είναι να είσαι μικρός, μηδαμηνός, ασήμαντος. Αποχαιρετώντας τον παππού μας (ναι, τον γνωστό παππού – trademark που γνωρίσατε μέσω της Καμαριέρας) που μας άφησε την Κυριακή. Μετά από 15 χρόνια μάχης, ο κυρ Γιάννης αποφάσισε να ξεκουραστεί...

18)... και να μας αφήσει απορημένους, μόνους και εμένα προσωπικά με ένα περίεργο συναίσθημα... τύπου ζήλειας! Ναι, δεν το έχασα, ζήλεψα, έστω σε ένα πράγμα, τον συγχωρεμένο άνθρωπο. Ποιό; Ψάχνοντας στις φωτογραφίες προκειμένου να διαλέξουμε μια να του βάλουμε στο μνήμα, η επιλογή αποδείχτηκε αδύνατη. Γιατί; Γιατί μέσα στις αμέτρητες φωτογραφίες, δε μπορέσαμε να βρούμε ούτε μια στην οποία να είναι... μόνος του! Σε όλες ήταν μέσα σε αγκαλιές, περιστοιχισμένος από την οικογένειά του... άιντε σύγκρινε τώρα αυτό με τα όλο αυταρέσκεια αυτοπορτρέτα που αρεσκόμεθα να αναρτούμε στο facebook. Αν το σκεφτείς υπό αυτή την έννοια και το συγκρίνεις με τις κιτρινισμένες χαμογελαστές φωτογραφίες του παππού, πόσο, μα πόσο μηδαμηνά φαντάζουν;

19)Α, και ο παπάς της ενορίας (εφόσον είναι κάτω από... 80 ετών!) αναλαμβάνει και ρόλο... σεξ σύμπολ του χωριού! Κάτι σαν τον Σάκη Ρουβά της γριάς! Εννοείται με talk of the town τα... συνολάκια του!...

20)... στα οποία ενίοτε γίνονται και απίστευτες ιστορικές αναδρομές από το παρόν μέχρι το... 1970τόσο όσον αφορά εκείνο το υπέροχο χρυσό συνολάκι – πόσο του πήγαινε! - με το οποίο... χειροτονήθηκε!

Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου 2010

μια φωτογραφία από το μέλλον...


Οι δημοσιογραφικές αποκαλύψεις συνεχίζονται ακάθεκτες και δε γλιτώνουμε ούτε εμείς οι ίδιοι από την πλέον ανορθόδοξη μεν, σαφέστατα αποτελεσματική δε, έρευνα! Εδώ, σε μια αποκλειστική φωτογραφία τραβηγμένη από το μέλλον, αποδεικνύεται περίτρανα ότι το Καμαριεροζεύγος, προφανώς δεν πρόκειται να χάσει ΠΟΤΕ την χαρακτηριστική του παιδικότητα...

Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010

Ένα Τραγουδι για Σήμερα : Μωρό



Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Νίκος Αντύπας
Πρώτη εκτέλεση: Άλκηστις Πρωτοψάλτη
URL : http://www.youtube.com/watch?v=dOoDSwhtILo

Ένα μωρό, μωρό παιδί χρόνια
έχει κρυφτεί στο σώμα μου
τρώει μπογιές, καρδιές, φωτιές, χιόνια
και την κολώνια μου

Μέρα νύχτα κλαίει
δε με θες μου λέει
τρέχει στην μπανιέρα γυμνό
λούζει τα μαλλιά μου
πλένει τα φιλιά μου
βγάζει απ' την ψυχή μου καπνό

Ένα μωρό, μωρό παιδί χρόνια
έχει κλειδιά απ' το σπίτι μου
κάνει ζημιές, βρωμιές, χαρές, ψώνια
κάτω απ' τη μύτη μου

Χρόνια μ' αρρωσταίνει
χρόνια μου γελά
μου 'χες πει θα ζούμε καλά
μούρη μου σπασμένη
ρούχα μου απαλά
σου 'χα πει θα ζούμε καλά

Ένα μωρό-μωρό παιδί φως μου
για να με δεις το χτένισα
κι αν μ' αγαπάς
καιρό-καιρό δως μου
δώρο στο γέννησα

Χρόνια ερωτευμένο
παραμυθιασμένο
μ' ένα μυαλουδάκι γερό
που όταν λέει πεθαίνω
τρέχω του μαθαίνω
τι θα πει μωρό μου
Μπορώ

Mistress of the Week : Vera Farmiga




Ρετουσάρουμε το "Μωρό του Μήνα" και σας το προσφέρουμε σε εβδομαδιαία βάση, γιατί... έτσι ρε! Ντεμπουτάρουμε την δεύτερη πλέον επισήμως εβδομαδιαία στήλη της Καμαριέρας με νέο όνομα, περισσότερες φωτογραφίες και λιγότερο μπλα μπλα, με μια θεά, τη Vera Farmiga. Γιατί ζουμερά, πιπεράτα μικρά υπάρχουν πολλά, αλλά οι επιβλητικές MILF είναι προστατευόμενο είδος! Feel free να κολλήσεις εδώ όποιο σχετικό σχόλιο γουστάρεις, από "Μια 40άρα = 2 εικοσάρες" μέχρι "Η γριά κότα έχει το ζουμί" και ακόμα χειρότερα... που στηνπροκειμένη τωνπεριπτώσεων λειτουργούν φυσικά ως καλύτερα!

Την κυρία αυτή θα τη μπανίσεις στα Up in the Air (2010), Orphan (2009), Nothing But the Truth (2008), The Departed (2006), The Manchurian Candidate (2004) και πολλές άλλες ταινίες και τηλεοπτικές σειρές (έχει παίξει σε αρκετά επεισόδια του Law & Order). Είναι Ουκρανοαμερικανή και γεννήθηκε στις 6 / 8 / 1973.

The awful truth


Οι δημοσιογραφικές αποκαλύψεις της Καμαριέρας συνεχίζονται! Ναι, οι δεινόσαυροι δεν εξαφανίστηκαν από τύχη, ούτε από εκείνη την παρακατιανή, μπανάλ θεωρία της επιβίωσης των ειδών του Δαρβίνου! Η φωτογραφία τα λέει όλα : ο CHUCK NORRIS ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ!

The Collector (Εισβολέας)


Μάστορας : Marcus Dunstan
Παίχτες : Josh Stewart, Andrea Roth and Juan Fernández
Πόσα πιάνει; 3,5 / 5, για το είδος του 4 /5
Με δυό λογάκια :
O Arkin, ένας κλειδαράς και μικροαπατεώνας, προσλαμβάνεται από μια έυπορη οικογένεια για να τους βάλει κλειδαριές και γενικώς να τους ασφαλίσει το σπίτι με πότρες, κάγκελα, συναγερμούς κλπ, όσο θα λείπουν στις διακοπές τους. Το ίδιο βράδυ, αφού έχουν φύγει, μπουκάρει στο σπίτι για να το ληστέψει. Όμως, διαπιστώνει ότι δεν είναι ο μοναδικός νυχτερινός επισκέπτης... ένας ιδιαίτερα ευφυής δολοφόνος έχει φυλακίσει την οικογένεια και γεμίσει το σπίτι με θανατηφόρες παγίδες. Τώρα, πρέπει να βρει τρόπο να δραπετεύσει από ένα σπίτι του οποίου τις εξόδους ο ίδιος έχει σφαλίσει και κάθε του βήμα μπορεί να είναι το τελευταίο...

Αναλυτικότερα :
Σε αυτό το review θα μνημονεύσουμε συχνά τη σειρά “SAW”. Δεν είναι τυχαίο, καθώς ο σκηνοθέτης Marcus Dunstan, έχει επίσης σκηνοθετήσει και τις 3 τελευταίες ταινίες της διάσημης σειράς. Οπότε, κοινά στοιχεία στη σκηνοθεσία, φωτογραφία και το γενικότερο attitude, αναμφισβήτητα υπάρχουν. Ωστόσο, αυτό το ταινιάκι καταφέρνει χωρίς φανφάρες και ταρζανιλίκια να διατηρήσει το δικό του ξεχωριστό χαρακτήρα και να φέρει ζέστη στην καρδιά του κάθε θριλεράκια, ειδικά αυτού που αρέσκεται σε αυτά της new age κοπής. Πώς να περιγράψει κανείς το “The Collector”; Βάλε μαζί στο μίξερ τα SAW, HOME ALONE, THE STRANGERS, HALLOWEEN, και θα έλεγα ότι είσαι στο σωστό δρόμο.

Αναμφισβήτητα, μετά τον πρωταγωνιστή, τα αληθινά αστέρια της ταινίας είναι οι παγίδες που στήνει απλόχερα ο Collector. Ευφάνταστες και ποικίλες στην εμφάνιση και τη λειτουργία τους, δεν έχουν καμία σχέση με τις στημένες και “ηθικοπλαστικές” παγίδες του SAW, απλά είναιι εδώ για να κάνουν τη δουλειά τους. Και είναι αυτή η απλότητά τους που τις κάνει τόσο ελκυστικές και καταφέρνει να έχει τέτοιο αντίκτυπο στη συνείδηση του θεατή. Γιατί πίστεψέ το : οι παγίδες εδώ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ! Και το κάνουν ψυχρά, απρόσωπα, χωρίς κουνημένες κάμερες και wanna be cool κόλπα, πλάνα και οπτικές γωνίες. Το αυτό ισχύει και για το προφίλ του δολοφόνου. Ο Collector είναι ένας ταλαντούχος καριόλης. Δε μιλάει, δεν αποκαλύπτεται, δε δείχνει ΠΟΤΕ το πρόσωπό του (εκτός από τα μακάβρια, γυαλιστερά μπιρμπιλωτά του μάτια) και μέχρι να τελειώσει η ταινία θα έχεις μάθει ελάχιστα έως τίποτα για αυτόν. Πράγμα απίστευτα αποδοτικό : βάζει τη φαντασία να παίρνει μπροστά. Και είναι ξανά αυτός ο μινιμαλισμός που τον κάνει αξιοσημείωτα άμεσο και επιβλητικό : δεν έχει κίνητρα, δε θέλει να εκδικηθεί, δε θέλει να σώσει τον κόσμο. Ο στόχος του είναι ο θάνατος και το μαρτύριο των θυμάτων του, for its own sake. Ωραίος, άρρωστος και απίστευτα ταλαντούχος. Ο καριόλης. Και ναι, οι δολοφόνοι δίχως εξωτερικά κίνητρα είναι οι πιο γαμάτοι από όλους.

Σίγουρα το “THE COLLECTOR” έχει τα ελαττωματάκια του. Ένα από αυτά είναι η έλλειψη ρεαλισμού – όλες αυτές οι παγίδες που στήθηκαν στο πι και φι κανονικά θα ήθελαν μέρες, αν όχι εβδομάδες για να στηθούν. Τουτοιοτρόπως, ο μινιμαλισμός του σεναρίου, αν και άψογα αναζωογονητικός εντούτοις αφήνει τον θεατή ξεκρέμαστο. Επειδή ποτέ δε μαθαίνεις για ποιό λόγο σε τελική ανάλυση διαδραματίστηκαν τα όσα είδες στην ταινία. Και αυτό, αν και προσωπικά, έχοντας υπερ-κορεστεί από περίπλοκους δολοφόνους και σενάρια, δε με χαλάει καθόλου, ίσως να ξενίσει τον πιο άψητο θριλερά.

Splatter / Gore :
Πολλές παγίδες με ζουμερά, σιχαμερά αποτελέσματα που αποτυπώνονται σε κάθε ευκαιρία με αποτρόπαιους, γραφικότατους θανάτους. Αίμα, splatter-ιά και gore, η χαρά του κάθε μοβόρου θεατή.

Β / Κ (Βυζά / Κώλοι) :
Αν και πάει κανας μήνας από τότε που το είδα, είμαι ΣΙΓΟΥΡΟΣ ότι έσκασαν μύτη στην οθόνη τουλάχιστον ένα ζευγάρι θεσπέσια τουμπανιστά χολυγουντιανά βυζάκια...

Ρεζουμέ :
Το “THE COLLECTOR” είναι ένα εξόχως διασκεδαστικό μιξ από διάφορα είδη τρομοταινιών. Λίγο στα λόγια του και ΠΟΛΥ στις πράξεις του, στάζει αίμα, σιχασιά και “αρρωστήλα”. Και το συμαντικότερο όλων, κάτι που πλέον τείνουν να αγνοούν οι σύγχρονοι σκηνοθέτες : γνήσια αγωνία, suspense και εσωτερική ένταση. Αδημονώ για τη συνέχεια, την οποία πρακτικά μας υπόσχονται στο φινάλε.

Sex & the City 2


Μάστορας : ... έχει και αποτέτοιον;
Παίχτες : ... οι γνωστές 4, τα lifting, τα botox, τα ρούχα, τα παπούτσα και τα αξεσουάρ τους...
Πόσα πιάνει; 1,5 / 5
Με δυό λογάκια :
Η Carrie Bradshaw (Sarah Jessica Parker) και οι καλύτερές της φίλες (Kim Cattrall, Cynthia Nixon, and Kristin Davis) επέστρεψαν! Ανατριχιάσατε; όχι; ούτε κι εγώ! Δυο χρόνια μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας, ακόμα προσπαθεί να ανταπεξέλθει στις αλλαγές του έγγαμου βίου της με τον Big (Chris Noth) και αρχίζει να νιώθει τα πρώτα σημάδια κόπωσης. Η απαραίτητη ευκαιρία για break από τη μονοτονία που χαρακτηρίζει τις ζωές τους, δίνεται με τη μορφή ενός ταξιδιού στο Abu Dhabi, όπου πέφτει σε μια παλιά της αγάπη από τις εργένικες μέρες, τον Έινταν (John Corbett).

Αναλυτικότερα :
Ειλικρινά τώρα, περίμενεις να δεις ευνοϊκή κριτική για μια τέτοια ταινία, σε ΑΥΤΟ εδώ το blog? Ε, δεν παίζει! Αλλά και πέρα από αυτό, η ταινία είναι τόσο κακή και κενή περιεχομένου, που θα δυσκολέψει ακόμα και τον πλέον καλόπιστο reviewer, προκειμένου να της βάλει βαθμό... πάνω από τη βάση. Έχω δει αρκετό Sex & the City, λόγω ζαπινγκ στα ιδιωτικά κανάλια, στα breaks από το καθημερινό διάβασμά μου, επειδή η μεταμεσονύκτια ώρα προβολής τους συμπίπτει με τις ώρες που μου απομένει μέσα στο 24ωρο για να μελετήσω. Και αν και διαφωνώ στις απόψεις και το attitude της συγκεκριμένης σειράς, εντούτοις δε μπορώ παρά να εκτιμήσω την καλή παραγωγή, τη σπιρτόζικη σκηνοθεσία, τα προσεγμένα κείμενα αλλά και τις αξιοσημείωτα καλές ερμηνείες της trademark θηλυκής τετράδας, όσον αφορά φυσικά την ορίτζιναλ τηλεοπτική σειρά. Είδα την πρώτη ταινία και ξέρασα. Αποτέλεσμα τούτου ήταν το αντίστοιχό μου review. H δεύτερη ταινία είναι κατά τι καλύτερη από την πρώτη, κυρίως επειδή δεν είναι πλέον δέσμια του εγωκεντρισμού της πρωταγωνίστριας, αλλά επιλέγει αυτή τη φορά να παρουσιάσει στα ίσια τα πονήματα της γνωστής παρέας, “όπως παλιά”. Αλλά το κακό σενάριο και η παντελής έλλειψη συναισθηματικής έντασης και δραματοποίησης, όπως και η ΤΕΡΑΤΩΔΗΣ διάρκεια της ταινίας (δυόμισι ώρες) κουράζουν και αφαιρούν την όποια απόλαυση θα μπορούσε να προσφέρει στον θεατή.

Η ταινία δεν δείχνει να εξυπηρετεί τίποτα άλλο, παρά σαν αφορμή για να μοστραριστούν στην οθόνη ΑΠΕΙΡΑ σύνολα από παπούτσια / ρούχα / αξεσουάρ. Πράγμα αναμενόμενο, αν σκεφτείς ότι ουσιαστικά οι αντίστοιχοι οίκοι μόδας είναι εκείνοι που βάζουν και τα φράγκα στην παραγωγή. Δεύτερον, σαν μια άνευ λόγου και αιδούς υπερέκθεση χλιδής και σπατάλης, η οποία είναι τόσο εξώφθαλμη και εξωπραγματική που σε πολύ κόσμο θα φανεί εκνευριστική. Κατά τα άλλα; Βαρετό σενάριο (ΑΝ είσαι τόσο καλοπροαίρετος ώστε τα το χαρακτηρίσεις έτσι) που αντιμετωπίζει τις καταστάσεις που προκύπτουν με τον πλέον πρόχειρο, προβλέψιμο, ανώδυνο, politically correct τρόπο. Τι απομένει; Τουλάχιστον στα μάτια μου, τα δυο αξιοπρόσεκτα περάσματα δυο μεγάλων κυριών, των Miley Cyrus & Penelope Cruz. Και μην ξεχάσω την υπέροχη Alice Eve στο ρόλο της υπερσεξουάλας nanny και τις θεσπέσιες ΒΥΖΑΡΕΣ της σε μια νοστιμότατη σκηνή που περιλαμβάνει ένα βρεγμένο t-shirt και μάλλον ρίχτηκε στο ντορβά σαν... κίνηση συμπαράστασης προς τους δύσμοιρους αρσενικούς που “σύρθηκαν” από τις αγαπημένες τους προκειμένου να δουν αυτή την ταινία, επειδή ως γνωστόν, το νινί σέρνει καράβι. Βέβαια, the only thing better than a wet T-shirt is NO shirt, αλλά ας μην είμαστε και πλεονέκτες...

Β / Κ (Βυζά / Κώλοι) :
Η προχωρημένη ηλικία της πρωταγωνιστικής τετράδας (είναι ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ και συνάμα κάπως καταθλιπτικό το πόσο πολύ γέρασαν και “έσπασαν” στα χαρακτηριστικά τους), δεν επιτρέπει πλέον το γύρισμα ερωτικών σκηνών με πολύ οπτικό περιεχόμενο. Εξ ου και δεν υφίστανται καθόλου εδώ. Πάμε παρακάτω.

Ρεζουμέ :
Είναι παράξενο και ταυτόχρονα κρίμα που οι απείρως ακριβότερες και δουλεμένες κινηματογραφικές ταινίες είναι τόσο κατώτερες από ένα μέσο επεισόδιο της παλιάς, ορίτζιναλ τηλεοπτικής σειράς. Είναι σαν να βλέπω το αντίστοιχο των ταινιών με τις αδερφές... Olsen (τις θυμάται κανείς;) αλλά για ενήλικο κοινό.