Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

... τα λόγια είναι περιττά...

Brooklyn's Finest (Η Σκοτεινή Πλευρά του Νόμου)


Μάστορας : Antoine Fuqua
Παίχτες : Richard Gere , Don Cheadle , Ethan Hawke , Wesley Snipes , Vincent D'Onofrio
Πόσα πιάνει; 4 / 5
Με δυό λογάκια :
Μια βαθιά και πλήρως απομυθοποιητική ματιά στους παράλληλους βίους 3 αστυνομικών του Brooklyn. Ο ένας (Geere) είναι ένας αλκοολικός που του απομένουν λίγες μέρες μέχρι τη σύνταξη. Ο δεύτερος (Hawke) είναι ένας εξαρτημένος από τα χαρτιά, χρεωκοπημένος οικογενειάρχης που προσπαθεί να παρακρατήσει χρήματα από όπου μπορεί. Ο τρίτος (Cheadle) δουλεύει σαν μυστικός, με τα νεύρα του σπασμένα και με τους δεσμούς φιλίας (είναι πάντα απόλαυση να βλέπεις στην οθόνη τον Wesley Snipes – πού χάθηκε αυτό το παλικάρι τόσα χρόνια;) που κάνει χρησιμοποιώντας τη μυστική του ταυτότητα, να τον βάζουν σε ηθικά δηλίμματα...

Αναλυτικότερα :
Ξέρω τι σκέφτεσαι όταν ακούς Αμερικάνικη αστυνομική ταινία. Πολλές μπαλωθιές, πολλά “Freeze Motherfucker” και “... you have the right to remain silent...”, μαυρίδια με κραυγαλέα γυαλιστερά κοσμήματα, φαρδιά παντελόνια και όπλιμένα σαν αστακούς που επικοινωνούν με βρισιές και όλες τις σχετικές παρεμφερείς παπαριές. Σωστά; ε, καμία σχέση! Ευτυχώς. Το “Brooklyn's Finest” αφήνει τους εντυπωσιασμούς και τις συμβάσεις κατά μέρος και ρίχνει το βάρος στους χαρακτήρες που πρωταγωνιστούν. Άνθρωποι καθημερινοί που απλά προσπαθούν να την παλέψουν σε ένα επάγγελμα δύσκολο και ψυχοφθόρο, ενώ η διαφθορά, το βόλεμα και η καθημερινότητα κατατρώνε τον ψυχισμό τους. Τα πάθη τους και οι συνθήκες της δουλειάς τους απεικονίζοντας με ένα σχεδόν πρωτόγνωρα απομυθοποιητικό, ρεαλιστικό τρόπο, δημιουργώντας ένα σύνολο εικόνων μουντό, απαισιόδοξο, “λερωμένο”. Σε αυτό συμβάλλουν η ρεαλιστική φωτογραφία με την περιορισμένη χρωματική παλέττα και φυσικά οι πολύ καλές ερμηνείες από 3 επιτυχημένους (τόσο εμπορικά όσο και ποιοτικά) πρωταγωνιστές.

Η ταινία αποφεύγει να διαχωρίζει τις καταστάσεις μεταξύ άσπρου και μαύρου. Τα πάντα κινούνται εντός μιας αχανούς γκρίζας ζώνης, ακριβώς όπως και στην πραγματικότητα. Τα πάθη και τα διλήμματα των χαρακτήρων δεν είναι από μόνα τους “καλόβουλα” ή “κακόβουλα”. Δεν έχουν την πολυτέλεια να κάνουν τις επιλογές τους με το πάσο τους, μετά από σκέψη και ανάλυση. Όλα αυτά, διαδραματίζονται με φόντο το μοναδικό τους κοινό σημείο : τη δουλειά στο αστυνομικό τμήμα. Κάποιες φορές οι 3 ανεξάρτητες ιστορίες τείνουν να διασταυρώνονται – αλλά αυτό ποτέ δε συμβαίνει ολοκληρωτικά. Οι γκροτέσκα αυθεντικοί βίοι συνοδεύονται από ένα καλό soundtrack που υπαγορεύει το ρυθμό της διήγησης και συνοδεύει τις ψυχολογικές τους διακυμάνσεις.

Splatter / Gore :
Τίποτα ιδιαίτερο. Οι πυροβολισμοί αφήνουν μεγάλες και ζουμερές τρύπες (αυτό ακούστηκε πρόστυχο, ε;) στα σώματα των χαρακτήρων και μέχρι εκεί.

Β / Κ (Βυζά / Κώλοι) :
Μικρές ποσότητες αλλά εξαίσιας ποιότητας γυναικέια σάρκα, εκδιδόμενη ή / και στριπτιζαριζόμενη. Όχι, δε θα το δεις για τα βυζιά. Αλλά είναι μια εξαίσια γαρνιτούρα στο όλο παρακμιακό σκηνικό.

Ρεζουμέ :
Είναι ένα καλό, στιβαρό αστυνομικό θρίλερ / δράμα (?) με έμφαση στους χαρακτήρες και με μια πρωτότυπη, ρεαλιστική και απομυθοποιητική ματιά. Αξίζει την προσοχή σου.

Κυριακή, 29 Αυγούστου 2010

Τι Έμαθα την Εβδομάδα που μας Πέρασε (23 - 29 Αυγούστου 2010)


1)Καλό d&d γέλιο εδώ : http://www.youtube.com/watch?v=RSt-3X-pK24

2)Από κάπου σίγουρα θα έχεις ακούσει εκείνο το παλιό τραγουδάκι, το “Englishman in New York”, σωστά; Ε, το ήξερες ότι είναι κλεμμένο; Από πού; Τσέκαρε εδώ και προσκύνα το Ελληνικό trash δαιμόνιο! http://www.youtube.com/watch?v=Izfu-OmQbco

3)Οι γυναίκες είναι ικανές να βάλουν στρασάκια παντού. Παντού! Εκεί που δεν πιάνει μελάνι! Εκεί που δεν ανατέλλει ποτέ ο ήλιος! Παντού!

4)Μια πολύ καλή εκδοτική ιδέα, είναι αυτή των Micro Books από τον ΣΚΑΪ ΒΙΒΛΙΟ. Μικρά διαμαντάκια, ότι καλύτερο στο είδος τους βγαίνουν σε paperback έκδοση τσέπης, ταμάμ για την παραλία. Και με πολύ καλή τιμή. Δίνεις μόνο 2 ευρώ, για να διαβάσεις ένα μικρό λογοτεχνικό αριστούργημα! Εκεί που θα έδινες 4,25 για να μιζεριάζεις με μια κυριακάτικη εφημερίδα και κάτι cd & dvd του κώλου. Προτείνω ανεπιφύλακτα τα “Psycho” του Robert Bloch (το οποίο εις τον αιώνα τον άπαντα θα το υποτιτλίζουμε απαράδεκτα σαν “ΨΥΧΩ” όπως επίσης και το όνομα του μεγάλου συγγραφέα θα το προφέρουμε μια ζωή λάθος σαν Ρόμπερτ ΜΠΛΟΧ. Η συστή ηχητική απόδοση του τίτλου είναι “Σάικο” και του ονόματος του συγγραφέα, Ρόμπερτ ΜΠΛΑΚ) …

5)... επίσης προτείνω ανεπιφύλακτα και το “Σημάδι των Τεσσάρων” του Arthur Conan Doyle. Μια από τις καλύτερες ιστορίες του Sherlock Holmes και μάλιστα θε βρεις εκεί αρκετά στοιχεία από τα οποία επηρεάστηκε και η ομώνυμη πολύ καλή ταινία του Guy Richie

6)Καμμένο ανέκδοτο : Καθόταν ένας παππούς στην αυλή και κοίταζε τον μικρό του εγγονό να παίζει.
Βλέπει τον εγγονό να βγάζει ένα σκουλήκι από την τρύπα, οπότε πηγαίνει
στον εγγονό και του λέει:
- Θα σου δώσω πέντε ευρώ αν μπορέσεις να ξαναβάλεις το σκουλήκι μέσα
στην τρύπα από όπου το έβγαλες.
Το αγοράκι σκέφτηκε ότι είναι πολύ εύκολο, και έτσι προσπάθησε. Μετά
από λίγο κατάλαβε ότι δεν γινόταν τίποτε έτσι. Έτρεξε μέσα πήρε την
λακ της γιαγιάς και ψέκασε το σκουλήκι. Το άφησε να στεγνώσει και μετά
χωρίς δυσκολία το έχωσε πάλι στην τρύπα.
- Αυτό ήταν πολύ έξυπνο κόλπο, είπε ο παππούς. Πάρε τα 5 σου ευρώ.
Την επόμενη μέρα το αγόρι έπαιζε πάλι, και ο παππούς το πλησιάζει και
του δίνει άλλα 5 ευρώ.
- Γιατί είναι αυτά; ρωτάει το αγόρι.
- Και η γιαγιά σου πιστεύει ότι ήταν έξυπνο κόλπο!!!!!!!!!

7)Καμμένο ανέκδοτο part #2 : Πλησιάζει ένας τύπος, τέζα μεθυσμένος στην πιάτσα των ταξί. Σέρνοντας τα πόδια του, με την αναπνοή του να βρωμάει αλκοόλ, τα ρούχα του τσαλακωμένα, πάει στον ταξιτζή και μια φωνή αλλού για αλλού ψελλίζει “- Είστε ελεύθερος;” “- Ναι” του απαντάει ο ταξιτζής. “- ... χορεύετε;”

8)Σε παντρεμένη γυναίκα που έχει κάποιο πρόβλημα υγείας που επιβάλει το να κάτσει κάποιες μέρες στο σπίτι, ο γιατρός πρέπει να μεριμνά και για το σύζυγο! Έτσι λοιπόν, πέρα από την ακινησία, σε τέτοιες περιπτώσεις είναι απαραίτητο να συνίσταται / συνταγογραφείται και... αφωνία!

9)Το καλύτερο και πλέον εμπνευσμένο σχόλιο για τη φωνή του Ζωρζ Πιλαλί το έκανε η Χριστίνα : “Πολύ δυνατό! Κυριολεκτικά, τραγουδαει σαν να τροχίζει με ρασπα λαμαρίνες!”

10)Δεν είναι δυνατόν (εφόσον είσαι άντρας) να δεις γυναίκα να δουλεύει μαχαίρι (πχ στην κουζίνα) και να ΜΗ σκεφτείς κάτι που να παραπέμπει σε... χήρα δολοφόνος!!!

11)Όπως επίσης δεν είναι δυνατόν να πάς κάπου ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ παίζει μουσική και να μην ακούσεις το... “alors on dance”. Πλέον παίζει και σε γάμους! Το σιχαθήκαμε...

12)Σεπτέβρης ανατέλλει! Έλα, σιγά σιγά να οργανωθούμε να δουλέψετε!

13)Ατάκα για να πεις στο αδέρφι σου (όταν ενίοτε καταχράσαι τα πράγματά του) : “Ρε, δε θα μου κάνεις κουμάντο εσύ τι θα κάνω με τα πράγματά σου!”

14)... το πόσο απίστευτα πολύτιμη είναι η ambu! Χάρη στην ταπεινή και παραμελημένη μας (τόσο παραμελημένη που αμφιβάλλω αν τόσα χρόνια είχε ποτέ βγει από το κουτί της) ambu, ένα άτομο πλέον χρωστάει τη ζωή του στην Υγειονομική Υπηρεσία της 116 ΠΜ!

15)... αλλά όπως και να έχει, ελπίζω να μη χρειαστεί να μάθω κάτι αντίστοιχο όσον αφορά... τον απινιδωτή μας! Ρε μπας και να τον κάνω άλλη μια πρόβα, σε κανένα υποψήφιο θύμα ή σε κανένα... νωπό κοτόπουλο;!;! Μπορεί και να το ψήσει!!!

To # 1 από το Volrath
Το #2 από τον Κώστα
Το # 7 από το Γιώργο
Το # 8 από το Νάσο
Το # 12 από το Δημήτρη
Το # 13 από τη Γιάννα

Legion


Μάστορας : Scott Charles Stewart
Παίχτες : Paul Bettany , Lucas Black , Tyrese Gibson , Adrianne Palicki
Πόσα πιάνει; 3 / 5, 3,5 άμα είσαι στις καλές σου
Με δυό λογάκια :
Ο Θεός έχασε την πίστη του στον άνθρωπο και βαρέθηκε τις μαλακίες μας. Και πολύ άργησε! Στέλνει, λοιπόν, τους αγγέλους Του για να εξολοθρεύσουν την ανθρωπότητα, φέρνοντας μια τύπου... αποκάλυψη. Το κλειδί για τη σωτηρία είναι ένα αγέννητο μωρό που η μοίρα του είναι να οδηγήσει την ανθρωπότητα σε μια νέα εποχή πνευματικής και ηθικής ακμής. Για αυτό και γίνεται ο νούμερο ένα στόχος... δολοφονίας από τους Αγγέλους! Μοναδικός υπερασπιστής του βρέφους και κατ' επέκταση ολόκληρης της ανθρώπινης φυλής είναι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ που ανυπακούει στις εντολές του Κυρίου του και προσπαθεί με τη στάση του να Του αποδείξει ότι το ανθρώπινο γένος είναι άξιο σωτηρίας. Αρωγοί του στην αντίσταση, ένα αταίριαστο τσούρμο από ταλαίπωρες, προβληματικές προσωπικότητες. Η τελική μάχη για τη σωτηρία του κόσμου θα δωθεί σε ένα ξεχασμένο βενζινάδικο, στη μέση της ερήμου...

Αναλυτικότερα :
Σου θυμίζει κάτι; Σκέψου σκηνικό “From Dusk 'till Dawn” (το πρώτο, όχι τα απαράδεκτα sequels που βγήκαν μετά), λιγάκι από “Terminator” και ακόμα περισσότερο από τη “σχολή” ταινιών τύπου ένα-τσούρμο-βλάχοι-κλείνονται-σε-ένα-μπαρ-και-πυροβολούν-τέρατα. Τύπου “Feast”και τόσων άλλων παρεμφερών! Γαρνίρισέ το με μια υπεραπλουστευμένη και τραβηγμένη από τα αυτιά ταπετσαρία ΕβραιοΧριστιανικών διδαχών και έχεις το Legion! Φυσικά, αυτό δεν είναι κάτι απαραίτητα κακό, εφόσον είσαι συνειδητοποιημένος όσον αφορά το τι βλέπεις. Δηλαδή μια b-movie του κερατά. Δηλαδή μια χαρά. Μόνο που...

...το πρόβλημά με το “Legion” είναι ότι ανεβάζει τον πήχη ψηλά – μόνο και μόνο για να τον περάσει θριαμβευτικά... από κάτω! Σε όλη τη διάρκειά του, λειτουργεί ενεργά έτσι ώστε να σου φέρει στο μυαλό αντίστοιχα παλιότερα (και γαμάτα) έργα και σε βάζει στη νοητική διαδικασία να περιμένεις να δεις κάτι εξίσου καλό. Μόνο και μόνο για να καταλήξει στο τέλος να είναι αρκετά κατώτερο από αυτά με τα οποία προσπαθεί να κοντραριστεί. Θέλετε και άλλα παραδείγματα (πολύ πιο καίρια και ακόμα πιο σχετικά), πέρα από αυτά που σας ανέφερα πριν; 2 τουλάχιστον τίτλοι, τα "Tales from the Crypt: Demon Knight" (με τον “δικό μας” Billy Zane) και το "The Prophecy" με τον Christopher Walken. Είναι και τα δυο τους ταινίες του 1995 έχουν πρακτικά το ίδιο θέμα, σενάριο & πλοκή και είναι δεκάδες φορές καλύτερα από το “Legion”.

Για αυτό το λόγο, μάλλον θα δείτε το “Legion” να σταυρώνεται πάραυτα από κριτικούς που ξέρουν να κάνουν τη δουλειά τους και γνωρίζουν το αντικείμενό τους. Αλλά κατά τη γνώμη μου, ούτε και μια τέτοια αντιμετώπιση είναι δίκαιη. Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, στα πρώτα 60 λεπτά μια χαρά τα λέει. Αλλά το τελευταίο μισάωρο είναι κουραδένιο, συμβιβαστικό, βεβιασμένο και θα σου χαλάσει όλη τη γεύση της ταινίας.

Splatter / Gore :
Τίποτα το φοβερό. Πληγές από σφαίρες (που δε τις βλέπεις) και make up effects από πληγές και χτυπήματα. Μια καλή δαγκωματιά στο λαιμό από μια possessed δαιμονική γιαγιά!

Β / Κ (Βυζά / Κώλοι) :
Χριστιανικό αποκαλυπτικό σενάριο και μου περιμένατε να δείτε και βυζά; Ρε πάτε καλά; Το μελαχρινάκι (Willa Holland) που παίζει την κόρη του ζευγαριού, έχει γεννηθεί για να μηδενίζει αντρικούς τραπεζικούς λογαριασμούς και για να κλείνει σπίτια! Θα ακούσουμε περισσότερα στο μέλλον για αυτό το κορίτσι! Στάνταρ!

Ρεζουμέ :
Ο “σοβαρός” θριλεράς (μα, υπάρχει τέτοιο πράμα;!;) μέσα μου διαμαρτύρεται. Θα ήθελε με το σεναριακό υλικό του Legion να δει ένα καλό μεταφυσικό θρίλερ, πολύ πιο βαθύ, πρωτότυπο και τολμηρό, μπολιασμένο με χορταστικές δόσεις δράσης και με αντιήρωες που να παραπέμπουν σε John Constantine, Preacher, ακόμα και σε Harry Angel! Αντί αυτού πήρε μια b-movie αξιοπρεπή αλλά συνηθισμένη – και όχι καλύτερη – από άλλες πολλές παρόμοιές της που έχουν προηγηθεί. Είναι αυτό κάτι απαραίτητα κακό; Μάλλον όχι, εφόσον μπορείς να το χωνέψεις. Ίσως η εποχή που διανύουμε να μη προσφέρεται για μουντές αποκαλυπτικές υπερπαραγωγές τύπου “The Omen”. Και πλέον η μαγεία & το υπερφυσικό στη συνείδηση του κόσμου δεν παραπέμπει καθόλου στο ύπουλο, σάπιο grim στοιχείο που είχε στο “Angel Heart”, αλλά περισσότερο σε... “Harry Potter”! Δεδομένων όλων αυτών, ακόμα και το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που είναι διατεθιμένοι να παίρνουν ζεστά φράγκα και να τα μετατρέπουν σε b-movies, κάνει αυτό το ταινιάκι άξιο παρακουλουθησης και υποστήριξης, τουλάχιστον από τους φαν του είδους...

Η Φυλή των Αθανάτων (Creek)


Μάστορας : Joel Schumacher
Παίχτες : Henry Cavill , Dominic Purcell , Emma Booth , Michael Fassbender
Πόσα πιάνει; 4 / 5
Με δυό λογάκια :
Το 1930, ο Αδόλφος Χίτλερ απέκτησε ψύχωση με το υπερφυσικό. Πίστευε ότι η αποκρυφιστική παράδοση των προγόνων του θα ήταν το κλειδί για την παγκόσμια κυριαρχία και εξάπλωση της Άρειας Φυλής. Η αυτοκρατορία τρόμου των Ναζί μπορεί να κατέρρευσε εδώ και χρόνια. Αλλά ακόμα και σήμερα, κάποια από τα μυστικά τους και τα αποτελέσματα των πειραμάτων τους με τον αποκρυφισμό είναι ακόμα ζωντανά... και διψασμένα για αίμα...

Αναλυτικότερα :
Ναι, είναι άλλη μια b-movie-ά του κερατά βασισμένη στις ράδιοαρβύλες και θεωρίες συνωμοσίας σχετικά με τις αποκρυφιστικές δραστηριότητες των Ναζί! Οι ένστολοι Γερμαναράδες ήταν πάντα ιδανικοί “κακοί” για κάθε λογής κάφρικες underground b-movie φάσεις! Θυμήσου πόσα έργα : “Dead Snow”, “Η Λίμνη με τα Ζόμπι”, “To Οχυρό”, “Frontier”, “Inglourious Basterds” είναι τα πρώτα που μου έρχονται στο μυαλό – και σίγουρα ΔΕΝ είναι τα μοναδικά. Επίσης σκέφτομαι την πολύ επιτυχημένη σειρά παιχνιδιών “Wolfenstein” που ακόμα είναι δραστήρια και μόλις πέρσι έβγαλε το πιο πρόσφατό της sequel! Όλοι ευχαριστιούνται βλέποντας ναζί cultists να τρώνε μολύβι και η εικόνα του συντηρημένου-σε-μια-γυάλα-εγκεφάλου-του-Χίτλερ αποτελεί πρότυπο και “ιερό δισκοπότηρο” της κουλτούρας των b-movies! Και εδώ, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, έχουνε μαζώξει τόσα πολλά γαμάτα concepts που παίζει και να έχουν περάσει πολλά χρόνια από την τελευταία φορά που έγινε μια τέτοια απόπερα! Και στάνταρ, ακόμα περισσότερα θα περάσουν μέχρι την επόμενη φορά!

Από την αρχή, η ταινία δείχνει ότι το έχει. Ξεκινά με μια μουντή απεικόνιση του παρελθόντος της ιστορίας, κομπλέ με “παλιομοδίτικα” ασπρόμαυρα μακρινά στατικά πλάνα. Συνοδεύεται παράλληλα από ψαρωτική διήγηση που σε ενημερώνει με τα απαραίτητα ιστορικά στοιχεία. Μετά περνά στο παρόν με ρυθμούς γκαζωμένους και πιο μοντέρνα σκηνοθετική απόψη τύπου “Prison Break” και δε συμμαζεύεται. Και σε αυτό το φρενήρες μοτίβο συνεχίζει μέχρι τέλους φέρνοντας στο μυαλό τη “σχολή” θρίλερ τύπου “Cabin Fever”, “Breed” κλπ. Pas mal...

Δυστυχώς, ο σαματάς δεν καταφέρνει να καλύψει τις τρύπες στο σενάριο και κάποια σημεία που απλά δεν κολλάνε μεταξύ τους. Ειδικά όσον αφορά τις “δυνάμεις” του κακού της υπόθεσης. Ανεπαρκώς επεξηγημένες και συνοπτικά δοσμένες, νομίζεις ότι υπάρχουν απλά για να υπάρχουν και να κινούν την πλοκή της ταινίας, για να κυλάνε τα λεπτά. Κάπου υπάρχει ένα ολόκληρο plot twist για ένα “Τρίτο Μάτι” το οποίο όμως δεν κάνει – φαινομενικά – τίποτα. Η οικογένεια που τον κρατάει, υποτίθεται ότι έχει καταφέρει να τον “φυλακίσει”. Παράλληλα, είναι υποχρεωμένοι να τον “ποτίζουν” με το αίμα ατυχών θυμάτων. Και εγώ ρωτώ : Αφού τον έχεις έτσι κι αλλιώς φυλακισμένο και του χεριού σου, γιατί καν να μπεις στον κόπο να τον ποτίσεις; Γιατί δεν τον αφήνεις να σαπίσει τον καριόλη; Όλα αυτά δρουν αρνητικά στην προσήλωση του θεατή, του υπενθυμίζουν ότι βλέπει μια ακόμα ταινία με ποπκόρν και δε συμμαζεύεται. Δεν επιτυγχάνεται η πραγμάτωση ενός ταξιδιού που να σε στέλνει κυριολεκτικά για περίπου μιάμιση ώρα και μετά να σε αφήσει εξουθενωμένο και με ένα πλατύ χαμόγελο ικανοποίησης μόλις τα φώτα ανάψουν ξανά. Και το είχε – μπορούσε να γίνει ένα κλασικό έργο του είδους του. Όλα τα έχει : Ρουνική μαγεία των βόρειων λαών, Nazis, vampires με ζόμπια σκλάβους και (έστω απρόθυμους) cultists. Παρόλα αυτά, θα πρέπει να περιοριστεί στο στάτους μιας (έστω γαμάτης) ταινιούλας που θα προσγειωθεί στο ράφι του dvd και άιντε στην καλύτερη των περιπτώσεων να βγάλει και κάνα direct-to-video sequel.

Splatter / Gore :
Τίποτα που να μην έχεις ξαναδεί. Ένα μάτι που αφαιρείται με ένα σιδερένιο αργοτικό εργαλείο. Μπόλικες σκηνές... αιματοποσίας! Λευκοί φακοί επαφής που δίνουν το εφφέ κακόβουλων ζόμπο-οφθαλμών. Ωραία δημιουργικά make up effects, όσον αφορά τις... γλίτσες και τους διάφορούς ιχώρες που ρέουν από τις πληγές του νεκροζώντανου ναζί!

Β / Κ (Βυζά / Κώλοι) :
Λίγα πράματα – έως καθόλου. Η ξανθούλα (Emma Booth) που παίζει είναι τόσο γλυκειά και μπάνικια που θα σε κάνει να αναρωτιέσαι μπας είχε και κάποιο δίκιο ο Αδόλφος που ήθελε να μας γεμίσει με ξανθιές γαλανομάτισσες φράου!

Ρεζουμέ :
Ναι, είναι b-movie-ά του κερατά! Με κλισαρισμένο – και ενίοτε ασύνδετο σενάριο. Και – σε τελική ανάλυση - πολύ καλά κάνει ρε! Ναι, θα μπορούσε να είναι κάτι αληθινά ξεχωριστό. Αλλά σίγουρα θα βρει ένα μικρό μέρος στην καρδιά των φαν του είδους. Ίσως θα πρέπει να ασχολούνται και άλλοι αναγνωρισμένοι σκηνοθέτες με πιο... occult και underground θεάματα για να χαιρόμαστε ακόμα περισσότερο οι θριλεράδες!

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Κυκλοφορεί και με τον εναλλακτικό τίτλο “Blood Creek”

Πέμπτη, 26 Αυγούστου 2010

4 Μαύρα Κουστούμια (4 Black Suits)


Μάστορας : Ρένος Χαραλαμπίδης (υπογράφει και το σενάριο)
Παίχτες : Γιάννης Ζουγανέλλης, Ρένος Χαραλαμπίδης, Γιάννης Πουλικάκος
Πόσα πιάνει; 2,5 / 5 και πολλά βάζω...
Με δυό λογάκια :
4 αποτυχημένοι νεκροθάφτες θα προσπαθήσουν να πιάσουν την καλή πραγματοποιώντας την τελευταία επιθυμία ενός πλούσιου Έλληνα της διασποράς, όπως είναι γραμμένη στη διαθήκη του. Θέλει να ταφεί στο χωριό του. Αλλά πρέπει να τον πάνε εκεί με τα πόδια, κουβαλώντας το φέρετρό του από τον Πειραιά μέχρι το μικρό, ξεχασμένο και από το Θεό χωριουδάκι της Βοιωτίας. Ο δρόμος είναι ευκαιρία για να συγχωνευτούν και ενίοτε να συγκρουστούν οι 4 προβληματικές περσόνες. Αλλά και ο νεκρός, τους επιφυλάσσει δυσάρεστες εκπλήξεις...

Αναλυτικότερα :
Άψογο σαν ιδέα! Ένα... περπατητό road movie με σκηνικά του την σκονισμένη ηλιοτσουρουφλισμένη Ελληνική φύση και σαν όχημα που οδηγεί την πλοκή... ένα φέρετρο από μαύρη λάκα! Με καλά κωμικά ταλέντα (Ζουγανέλλης, Πουλικάκος) αλλά και με τη συμπαθή φυσιογνωμία του Χαραλαμπίδη στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Επίσης με μπόλικο μεράκι, εμπειρία και αρχικές καλές προθέσεις! Τι θα μπορούσε να πάει στραβά; Μάλλον αρκετά πράματα...

Για να ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα από την αρχή : το “4 Μαύρα Κουστούμια” ΔΕΝ είναι κακή ταινία. Απλά δεν κατορθώνει να γίνει ούτε η σκιά αυτού που θα μπορούσε να επιτύχει. Και θα μπορούσε να επιτύχει πολλά. Το μαρτυρούν αυτό οι καλές ιδέες πάνω στις οποίες χτίστικε το σενάριο και κάποιες εξαιρετικές σκηνές. Η “σεξπηρική” ερμηνεία του Ζουγανέλλη θα σε κάνει να κλαίς από τα γέλια με το άσπρο make up και την περούκα τύπου κλόουν να απαγγέλει ένα ατέλειωτο, μακάβριο, μακρόσυρτο “... ωωωωω Γιόρικ!...”. Οι σκηνές στην εμποροπανήγυρη του χωριού μαρτυρούν το σκηνοθετικό ταλέντο ενός ατόφια Ελληνικού Διονυσιακού Φελίνι. Το φινάλε προσφέρει “γλυκάδα” και άφθονη συγκίνηση, όπως μόνο τα κλασικά μιούζικαλ του παλιού καλού Hollywood μπορούσαν να προσφέρουν. Τα κιτρινισμένα (σαν να βγήκαν από τη 10ετία του 70) πλάνα της σημερινής πλατείας Συντάγματος, με τους τέσσερις νεκροθάφτες να ποζάρουν με το φέρετρο στον φωτογραφικό φακό του κινητού τηλεφώνου του Πουλικάκου, φέρνουν στο νου την ανατρεπτική ψυχεδέλεια των παλιών ταινιών του Ζερβού.

Δυστυχώς, για κάθε καλή σκηνή, αντιστοιχούν άπειρες μέτριες που τη χαντακώνουν επαρκέστατα. Από ένα σημείο και μετά η έμπνευση στερεύει και ο σκηνοθέτης μας σερβίρει άπειρα (και ατελείωτα!) σκονισμένα πλάνα με τους 4 νεκροθάφτες να περπατούν σιωπηλοί μέσα σε ένα λιβάδι με στάχυα. Οι ατάκες είναι λίγες, προβλέψιμες και επαναλαμβάνονται με τραγικούς ρυθμούς. Θα ακούσεις δεκάδες φορές το Χαραλαμπίδη να βρίζει “... γαμώ την κάσα μου, γαμώ!” Θα ακούσεις ξανά και ξανά τα ίδια φτηνά αστειάκια (τύπου επιθεώρησης του Σεφερλή) όσον αφορά τη φαλάκρα του Ζουγανέλλη. Την κατάσταση δε βοηθούν οι χαρακτήρες που είναι ισοπεδωτικά απλοϊκοί, μονοδιάστατοι. Ο Χαραλαμπίδης είναι ένα λαμόγιο εθισμένο στον ιππόδρομο που ψάχνει ευκαιρία να πιάσει την καλή. Ο Ζουγανέλλης είναι ένας φτωχός αποτυχημένος ηθοποιός του “ποιοτικού” ρεπερτορίου. Ο τρίτος χαρακτήρας είναι ένας αποφυλακισμένος και ο τέταρτος ένας αλκοολικός μπάρμπας που είναι στον κόσμο του. Αν περιμένεις να δεις στην ταινία περισσότερο βάθος και ανάλυση στους χαρακτήρες, πέρα από αυτά που μόλις έγραψα, είσαι γελασμένος. Απαράδεκτο και απαγορευτικό φαινόμενο για road movie, όπου η έμφαση πρέπει να δίνεται κατεξοχήν στους χαρακτήρες – αλλιώς δεν έχεις υλικό και λόγο για να φιλμάρεις!

Το ψάρι βρώμάει από το κεφάλι. Και το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι ο σκηνοθέτης δεν έχει αποφασίσει τι ταινία θέλει να φτιάξει. Βάζει λίγες, σκόρπιες και ετερόκλητες σκηνές (που από μόνες τους μπορεί να είναι καλές – η καθεμιά για το είδος της) και τις δένει μεταξύ τους με ατέλειωτα πλάνα ποδαρόδρομου. Εν τω μεταξύ, μας έχει σερβίρει ένα τουρλού που περιλαμβάνει ολίγη από κοινωνικό δράμα, slapstick κωμωδία, σάτυρα, μιούζικαλ συγκίνηση, φολκλόρ περιήγηση και... κάτι από μεταφυσικό stuff! Από όλα έχει ο μπαξές! Αλλά αυτό εμποδίζει την ταινία να αποκτήσει τη δική της ταυτότητα. Και μετά τη θέασή της σε αφήνει με μια γεύση αδιάφορη και με τη γενική εντύπωση ότι όλο αυτό που είδες απλά σε έκανε να βαρεθείς. Όπως επίσης και το πόσο καλύτερο θα μπορούσε να είναι...

Ρεζουμέ :
Σε ένα commentary της ταινίας, ο Χαραλαμπίδης σχολιάζει ότι ουσιαστικά, στην αρχή δεν ήξερε ακριβώς τι ταινία να φτιάξει με το υλικό του “4 Μαύρα Κουστούμια”. Δυστυχώς, ούτε και στην πορεία έμαθε. Μια πολύ καλή ιδέα, που θα μπορούσε να οδηγήσει στη δημιουργία μιας από τις πολύ καλές, τολμηρές και πρωτότυπες ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου, χάθηκε εξαιτίας της αναποφασιστικότητας του δημιουργού και των (εμπορικών και Ελληναράδικων) συμβάσεων που τον υποχρεώνουν να “στριμώξει πολλά καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη”.

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Θάφτηκε από τους κριτικούς και προβλήθηκε σε λίγες αίθουσες. Προσγειώθηκε αθόρυβα και μοιραία στο ράφι του dvd...

Ένα Τραγουδι για Σήμερα : Θα Σου Τραβήξω Δυο Μανίκια


... από τη Φαίη - Ευχαριστώ πολύ!
Στίχοι και Μουσική : Απόστολος Μελής
URL : http://www.youtube.com/watch?v=AUKu31CAXmo

ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΠΟΔΕΣ ΤΗΣ ΠΑΡΝΗΘΑΣ
Σ’ ΑΝΤΑΜΩΣΑ
ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΜΙΛΗΣΕΣ ΕΣΥ
ΜΑ ΔΕΝ ΣΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΑ
ΜΟΥ ΕΙΠΕΣ ΕΛΑ ΜΕΣΑ ΕΔΩ ΜΙΚΡΕ
ΛΙΓΟ ΝΑ ΣΕ ΖΕΣΤΑΝΩ
ΝΑ ΦΑΜΕ
ΝΑ ΦΑΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΙΟΥΜΕ ΕΔΩ
ΕΔΩ ΠΙΟ ΠΑΝΩ
ΜΕ ΤΡΑΒΗΞΕΣ ΜΕ ΒΙΑ ΑΠ’ ΤΗ ΖΑΚΕΤΑ
ΣΑΝ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙΣ ΤΗΝ ΤΡΟΜΠΕΤΑ
ΑΠ’ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΤΟ ΠΟΛΥ ΔΕ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑ
ΠΩΣ ΜΠΗΚΑ ΣΕ ΜΙΑ PORSCHE ΣΚΟΥΡΑ ΓΚΡΙ
ΜΕ ΧΙΛΙΑ ΑΛΟΓΑ

ΜΙΚΡΟΣ ΚΑΙ ΝΤΡΟΠΑΛΟΣ ΚΑΘΟΤΙ ΗΜΟΥΝΑ
ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΑ ΠΟΤΕ ΟΥΤΕ ΠΕΡΙΜΕΝΑ
ΠΩΣ ΘΑ’ ΒΡΙΣΚΑ ΔΙΕΞΟΔΟ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
ΚΑΙ ΘΑ ΤΡΩΓΕΣ ΜΑΖΙ ΜΟΥ ΤΕΤΟΙΟ ΚΩΛΥΜΑ

ΘΑ ΣΟΥ ΤΡΑΒΗΞΩ ΔΥΟ ΜΑΝΙΚΙΑ
ΓΙΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΩ ΟΛΑ ΤΑ ΝΟΙΚΙΑ
ΤΙΣ ΚΑΡΤΕΣ ΟΛΕΣ ΝΑ ΞΟΦΛΗΣΩ
ΚΑΙ ΤΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ Ν’ ΑΝΟΙΞΩ
ΑΑΑΑΑΑ ΣΤΗ ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΠΑΩ ΠΙΣΩ
ΑΑΑΑΑΑ ΜΕ ΤΟ ΠΟΥΡΟ ΘΑ ΞΕΣΤΡΑΤΙΣΩ

ΑΧ ΓΙΑ ΔΕΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙ Η ΜΟΙΡΑ
ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΠΑΙΞΕ
ΚΑΙ Η ΤΥΧΗ Η ΡΙΜΑΔΑ
ΝΑ ΜΕ ΜΟΥΝΤΖΩΝΕΙ ΕΠΑΨΕ
ΜΟΥ ΤΟ ΠΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΟΤΙ ΜΟΥ ΦΕΞΕ
ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΡΙΑΣ ΤΗΣ ΚΟΤΑΣ ΤΟ ΖΟΥΜΙ
ΠΗΓΑΙΝΕ ΡΟΥΦΗΞΕ
ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΕΓΩ ΘΑ ΤΑΠΕΙΝΩΣΩ
ΤΙΣ ΤΡΥΠΕΣ ΟΛΕΣ ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΒΟΥΛΩΣΩ
ΣΤΟ INTERNET ΞΑΝΑ ΘΑ ΚΑΥΛΑΝΤΙΣΩ
ΤΙΣ ΜΕΤΟΧΕΣ ΜΕ ΣΕΝΑ ΤΟ ΠΟΥΡΟ
ΘΑ ΤΙΣ ΑΥΞΗΣΩ

ΣΑΚΟΥΛΑ ΠΛΑΣΤΙΚΗ ΘΑ ΣΟΥ ΦΟΡΕΣΩ
ΓΙΑΤΙ ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΩΣ ΔΕ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΩ
ΝΑ ΚΑΝΩ ΨΥΧΙΚΟ ΓΙΑ ΝΑ ΓΛΙΤΩΣΩ
ΚΑΙ ΤΑ ΧΡΩΣΤΟΥΜΕΝΑ ΝΑ ΞΕΧΡΕΩΣΩ
ΘΑ ΣΟΥ ΤΡΑΒΗΞΩ ΔΥΟ ΜΑΝΙΚΙΑ
ΓΙΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΩ ΟΛΑ ΤΑ ΝΟΙΚΙΑ
ΤΙΣ ΚΑΡΤΕΣ ΟΛΕΣ ΝΑ ΞΟΦΛΗΣΩ
ΚΑΙ ΤΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ Ν’ ΑΝΟΙΞΩ
ΑΑΑΑΑΑ ΣΤΗ ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΠΑΩ ΠΙΣΩ
ΑΑΑΑΑΑ ΜΕ ΤΟ ΠΟΥΡΟ ΘΑ ΞΕΣΤΡΑΤΙΣΩ

Κυριακή, 22 Αυγούστου 2010

Ένα Τραγουδι για Σήμερα : Spanish Train


Album : Spanish Train and Other Stories
Artist : Chris DeBurgh
URL : http://www.youtube.com/watch?v=uBdej6qq4dg&feature=related

There's a Spanish train that runs between
Quadalquivir and old Seville
And at dead of night the whistle blows
And people fear she's running still...

And then they hush their children back to sleep
Lock the doors, upstairs they creep
For it is said that the souls of the dead
Fill that train ten thousand deep!!

Well a railwayman lay dying with his people by his side
His family were crying, knelt in prayer before he died
But above his head just awaiting for the dead
Was the Devil with a twinkle in his eye
Well God's not around and look what I've found
this one's mine

Just then the Lord himself appeared in a blinding flash of light
And shouted at the devil Get thee hence to endless night
But the Devil just grinned and said I may have sinned
But there's no need to push me around,
I got him first so you can do your worst
He's going underground

But I think I'll give you one more chance
Said the Devil with a smile
So throw away that stupid lance
It's really not your style
Joker is the name
Poker is the game
We'll play right here on this bed,
And then we'll bet for the biggest stakes yet
The souls of the dead

And I said Look out, Lord, he's going to win,
The sun is down and the night is riding in,
That train is dead on time
many souls are on the line
Oh Lord, he's going to win

Well the railwayman he cut the cards
and he dealt them each a hand of five
And for the Lord he was praying hard
For that train he'd have to drive...
Well the Devil he had three aces and a king
And the Lord he was running for a straight
He had the queen and the knave and the nine and ten of spades
All he needed was the eight

And then the Lord he called for one more card
But he drew the diamond eight
And the Devil said to the son of God
I believe you've got it straight
So deal me one for the time has come
To see who'll be the king of this place
But as he spoke from beneath his cloak
He slipped another ace

Ten thousand souls was the opening bid
And it soon went up to fifty-nine
But the Lord didn't see what the Devil did
and he said that suits me fine
I'll raise you high to hundred and five
And forever put an end to your sins
But the Devil let out a mighty shout, My hand wins

And I said Lord, oh Lord, you let him win
The sun is down and the night is riding in
That train is dead on time, many souls are on the line
Oh Lord, don't let him win...

Well that Spanish train still runs between
Quadalquivir and old Seville
And at dead of night the whistle blows
And people hear she's running still

And far away in some recess
The Lord and the Devil are now playing chess
The Devil still cheats and wins more souls
And as for the Lord, well, he's just doing his best

And I said Lord, oh Lord, you've got to win
The Sun is down and the night is riding in
That train is still on time
Oh my soul is on the line
Oh Lord, you've got to win

Chains of Tyranny


To d&d campaign μας, μετά από ένα μεγάλο καλοκαιρινό break ξεκίνησε ξανά, πιο δυνατό από ποτέ! Ο Nechthor, paladin του καλού πολεμαρχου θεού Hieroneous αποφάσισε σε μια πλέον κρίσιμη καμπή της ιστορίας να προδώσει την πίστη του και να στραφεί προς το κακό και μάλιστα στη λατρεία του Hextor που είναι ο ημίαιμος αδερφός και νέμεση του Hieroneous. (και παράλληλα έτσι να ξεκινήσει μια καινούρια καριέρα ως "Antipaladin") Για αυτή του την προδοσία, ο τύραννος θεός του Πολέμου, "ευλόγησε" τον Nechthor με αυτά τα όπλα που αποτελούν embodiment της θέλησής του.

... η ειρωνία της υπόθεσης, είναι ότι αν και αρχικά ο Nechthor έλαβε αυτή την απόφαση, τουλάχιστον εν μέρει, προκειμένου να σώσει τους συντρόφους του, όταν η ένωση με τον Hextor ολοκληρώθηκε, εκμεταλλεύτηκε αυτό το πλεονέκτημα εις βάρος των συντρόφων του που τελικά σκοτώθηκαν μαρτυρικά (και αηδιαστικά) στην κρίσιμη μάχη!

Το όπλο αποτελεί δικιά μου έμπνευση. Ήθελα να είναι κάτι σε γαμάτες heavy flails (το αγαπημένο όπλο του Hextor), να συμβολίζει το "δέσιμο" της ψυχής του Nechthor από τον Θεό του Πολέμου (εξ ου και οι αλυσίδες που είναι μόνιμα ενσωματωμένες στο σώμα του πρώην Paladin) και πέρα από τους αριθμούς και τις στατιστικές, να φέρεται σαν ένα θεόσταλτο όπλο που σφυρηλατήθηκε στα αμόνια της κόλασης προκειμένου να υπηρετήσει τα σχέδια του κυρίου του! Τέλος, έχει 6 διαφορετικές ιδιότητες, όσα και τα χέρια του Hextor.

Μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε αυτούσιο για το d&d campaign σας, να το "κατσαβιδώσετε", ή να φτάξετε με βάση αυτό το πρότυπο άλλα όπλα που μπορεί να προσφέρει μια θεότητα του campaign σας σε ένα εκλεκτό της άτομο.

Chains of Tyranny - Lesser artifact

These cruel weapons are bestowed by Hextor upon his emissaries, for a truly special mission, an extraordinary evil deed or anything important enough to draw the attention of the Scourge of Battle to a specific person. They are essentialy a pair of heavy flails (they are ALWAYS bestowed in pairs and can ONLY be used in pairs. Without one, the other ceases to function) each ending in a 10 foot long chain which extends through the wielder’s flesh and fastens directly to his bones.

The Chains of Tyranny cannot be bought, found, traded nor made by mortal hands. They can only be bestowed by the Scourge of Battle himself (IF he wills it so), after the recipient has willingly made a decision of dire importance, concerning Hextor, often bound with a great sacrifice or a major act of betrayal, especially to one’s former faith. This fusion comes with a mandatory offering of allegiance. The wielder must worship – and swear his service – to Hextor.

The terrible deed of bestowing the Chains of Tyranny leaves the wielder with a permanent drain of 1 point of Strength and 1 point of Charisma, as the Chains sear his arms and are forever attached to his bones, leaving the wielder permanently scarred and injured. These lost ability points cannot be restored in any way, not even with spells as powerlful as wish, or miracle. Once the fusion is made, it is permanent. Nothing but the will of Hextor, direct divine intervention or the permanent loss of the wielder’s arms can take away the Chains of Tyranny. If they are somehow permanently removed from the wielder, the lost ability points do not return.

a) The Chains of Tyranny are +3 adamantine flails. The wielder can fight with them as if fighting with two weapons, but if he does, he incurs all the normal attack penalties associated with fighting with two weapons, just as if he were using a one-handed weapon and a light weapon.

b) He who wields the Chains of Tyranny, cannot be disarmed. He gets a +2 bonus on opposed attack rolls made to disarm an enemy. He can also use them to make trip attacks. But if he is tripped during his own trip attempt, he cannot drop the weapons to avoid being tripped.

c) The Chains of Tyranny have reach and can strike opponents 10 feet away, as well as adjacent foes. Any character who is bestowed the Chains of Tyranny is considered proficient with them.

d) As a standard action, the wielder may command the Chains of Tyranny to mimic the characteristics of any metal the wielder chooses, allowing to overcome damage reduction, even though the actual metal does not change. For example, the wielder could choose “cold iron” and the Chains of Tyranny would act as though they were made of that metal for the purpose of bypassing damage reduction. This designation persists until a new choise is made by the wielder.

e) The Chains of Tyranny have 40 hit points and a hardness of 20 – but they cannot be sundered in a traditional fashion. If some event should destroy the Chains of Tyranny (such as exposyre to a sphere of annihilation, or similar powerful magic) whatever is left of the Chains retracts into the appendages of the wielder and remains dormant for 24 hours, after which new chains and flails are regenerated and are fully functional again. Hextor would NEVER allow something as trivial as the destruction of the material representation of his will stop his plans!

f) The wielder is able to use the Chains of Tyranny as though he had the whirlwind attack feat, regardless of whether he qualifies for the feat.

The Chains of Tyranny

Exotic Weapon
Dmg (S)
Dmg (M)
Critical
Type
One handed melee weapon
Chains of Tyranny
1d8
1d10
19-20/ X2
Bludgeoning

...written by Seth

Τι Έμαθα την Εβδομάδα που μας Πέρασε (16 - 22 Αυγούστου 2010)


1) Το πόσο ανεπαρκής είναι η φωνή του Πάνου Κιάμου! Οκ όταν τραγουδάει τα δικά του παιδικά τσιφτετελάκια. Αλλά όταν τολμάει να ερμηνεύσει ύμνους του Μάκη, του Στράτου και άλλων θεών, το αποτέλεσμα ακούγεται εξωφρενικά gay. Πού πας μωρή ξεβράκωτη στα αγγούρια;

2) Το πιο ενδιαφέρον πράμα στις πανελοεκπομπές είναι όταν κλείνουν και δεν ανανεώνουν το συμβόλαιό τους για την επόμενη χρονιά, λόγω των χαμηλότερων τηλεθεάσεων από το αναμενόμενο. Πάντα στην τελευταία τους εκπομπή, όπου δεν τους ενδιαφέρει πλέον για το... τηλεοπτικό τους μέλλον, σε πρώτη γραμμή μπαίνουν οι... μπηχτές που ρίχνουν ο ένας παρουσιαστής για τον άλλο, όπως και για οτιδήποτε τους φταίει! Ε, ρε γλέντια!

3) Πάντως, όπως και να έχει, το μοναδικό καινούριο & αξιοπρεπές πρόγραμμα στην τηλεοπτική χρονιά που μας πέρασε ήταν το “Whipeout”.

4) Στη φάκα και το λαμόγιο φαρμακοποιός που έγραφε τα άπειρα φάρμακα και μετά πετούσε τα περισσευούμενα σκευάσματα στη... σπηλιά & στο πηγάδι! Αφού δεν τα πήγαινε στην ανακύκλωση, καλά να πάθει! Δε θα τα έβρισκαν με τίποτα! Ή ας μην ήταν τόσο τσίπης και να αγόραζε ένα... σκουπιδοφάγο ρε αδερφέ!

5) by the way... με αφορμή το προηγούμενο, θυμήθηκα τον αγαπημένο μου φαρμακοποιό όλων των εποχών : Πού είσαι ρε Θεέ Γιωργάρα; Πού χάθηκες σεξουαλικέ τυρανόσαυρε της Κατοχής Μεσσολογγίου; Ελπίζω να είσαι καλά και να γεμίζεις 2 - 3 μπότες την ημέρα! Δώσε σημάδια ζωής!

6) Ο πιο σίγουρος τρόπος για να κερδίσεις την αντιπάθεια ενός single άντρα, είναι να του ευχηθείς (όταν παρουσιαστεί η αφορμή) “...και στα δικά σου!” Στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα σου δώσει με χιουμοριστικό τρόπο να καταλάβεις το ότι αυτό που είπες του είναι ανεπιθύμητο. Συνηθέστερα, θα στο δώσει να το καταλάβεις με όχι τόσο χαριτωμένο τρόπο. Μπορεί και απλά να κάνει ότι δεν άκουσε – κοινώς, τον Κινέζο. Αλλά ΣΙΓΟΥΡΑ έτσι και μπορούσες να διαβάσεις το μυαλό του, θα εισέπραττες κάποια διόλου κολακευτικά σχόλια για το... γεννητικό σύστημα της μανούλας σου!

7) Σίιιφηηηηηηηηηηηηηηηη! Το νου σου στην (κωλο)χαράδρα!

8) Μπορέις να εκδόσεις πλέον οτιδήποτε. Και την πιο λούμπεν τελευταία μαλακία που ενεδρεύει στο κεφάλι σου. Αρκεί στον τίτλο να περιλαμβάνεις τη λέξη “vampire”. Ναι, οι βρυκόλακες είναι πλέον πιο vanilla από κάθε άλλη φορά. Μόδα είναι, θα περάσει...

9) Δες αυτό ΕΔΩ το βίντεο. Ναι, το ξέρω ότι είναι δύσκολο, αλλά προσπάθησε να το δεις μέχρι το τέλος. Πωλείται σε cd και σε dvd για τα παιδάκια και προβάλλεται συνέχεια από τη συχνότητα του ALTER. Άμα σκεφτείς το ίδιο που σκέφτηκα και εγώ – δε σου λέω ποιό είναι αυτό, σίγουρα το ίδιο πράμα σκεφτόμαστε! - θα δεις ότι μπορεί εδώ να κάνουμε χαβαλέ, αλλά εκεί έξω δεν είναι καθόλου αστεία τα πράματα. Και είναι, ενίοτε, επικίνδυνα. ΠΟΛΥ επικίνδυνα! Προσωπικά, δε νιώθω ΚΑΘΟΛΟΥ καλύτερος άνθρωπος έχοντας δει αυτό το βίντεο!

10) Ακόμα και στο πιο άθλιο, τελευταίο κατάστημα – τρύπα να βρεθούν, οι γυναίκες παντα θα βρουν ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ένα ζευγάρι παπουτσια ή μια τσάντα που να θέλουν να αγοράσουν.

11) “... έχει τηλεΚΟΝΤΑΡ' πρόεδρε!” Μακράν η καλύτερη διαφήμιση που παίζει αυτές τις μέρες!

12) ...και αυτή με τα “επαναλαμβανόμενα περάσματα”! Όχι για τη διαφήμιση – είναι όσο πιο vanilla και αδιάφορη γινόταν και ακόμα παραπάνω. Αλλά για την ατάκα! Σε όλους μας αρέσουν τα επαναλαμβανόμενα περάσματα, τα μερεμέτια και γενικώς να βγαίνει το μεροκάματο ρε αδερφέ!

13) Ότι οι γυναίκες μπορούν να ζηλεύουν ακόμα και στον ύπνο τους! 'nuff said!

14) Καμμένο ανέκδοτο : Ένα νεόνυμφο ζευγάρι πηγαίνει στο καινούργιο τους σπίτι. Ανακαλύπτουν όμως, ότι όταν περνά το τρόλεϊ, η ντουλάπα πέφτει. Έτσι η γυναίκα φωνάζει κάποιον ειδικό για την φτιάξει. Την καρφωνει στον τοίχο ο ειδικός αλλά τίποτα. Η ντουλάπα εξακολουθεί να πέφτει. Έτσι ένα μεσημέρι λέει στην γυναίκα ότι θα μπει στην ντουλάπα να δει τι συμβαινει. Όταν όμως γυρίζει ο άντρας της σπίτι, αυτή ξεχνά να του πει πως βρίσκεται κάποιος ειδικός στην ντουλάπα. Έτσι όταν πάει να κρεμάσει το παλτό του, βλέπει τον ειδικό... τον ρωτάει τι κάνει στην ντουλάπα του... και απαντά: "Αν σου πω, μεγάλε, ότι περιμένω το τρόλεϊ θα με πιστέψεις;"

15) Weekly Fix : Το Αστέρι του Βορρά. Βιβλίο που το προτείνει ο Κοκός, δε μπορεί να είναι κακό. Μη ψαρώνεις από την απαράδεκτη ομώνυμη ταινία – καμία σχέση. Ένα έργο βαθιά ψαγμένο, φιλοσοφημένο, αιρετικό και πάνω από όλα ένα λαμπρό σύγγραμμα φαντασίας. Από τα καλύτερα και πιο πρωτότυπα του είδους.

Τα # 7 - 9 από τον Κώστα

... η φωτό τραβηγμένη από την αφεντιά μου. Πόστερ κολλημένο στη βιτρίνα καταστήματος στο κέντρο της Πάτρας. Το καλοκαίρι, εκτός από την απαραίτητη εκτόνωση και την πολύτιμη ανακούφιση από την πολυκοσμία που προσφέρει ειδικά στους κατοίκους των πόλεων, είναι και πρώτης τάξεως ευκαιρία για να σκάσουν μύτη φρέσκα και πρωτότυπα καλλιτεχνικά τελέντα, ειδικά εφόσον τα "μεγάλα ψάρια" της καλλιτεχνικής σκηνής (δηλαδή όποιος προσκυνα ντισκοτσιφτετέλι) κάνουν τις αρπαχτές τους στην επαρχία. Pas Mal...

Πέμπτη, 19 Αυγούστου 2010

... γοργόνα;!;!;! WTF?


... θεματάκι που έπαιξε πολύ και είναι αρκετά trendy - αλλά ειδωμένο από τελείως λανθασμένη σκοπιά. Δηλαδή, τώρα αυτό για γοργόνα σας φαίνεται; Τόσο γκάου σας έχει κάνει το πολύ facebook? Οι λίγοι και εκλεκτοί γνωρίζουν... this is a DEEP ONE motherfucker!!! (και άμα δεν ξέρεις τι γράφω, παράτα το FarmVille και καλύτερα τράβα άνοιξε κάνα βιβλίο) Οι Μεγάλοι Παλαιοί έρχονται! Μετανοείτε!!!

Φρέσκες Φωτογραφίες Conan!



... από τον Volrath - ευχαριστώ πολύ brother!

Υλικό από την πολυαναμενόμενη επερχόμενη ταινία... Λοιπόν, ούουουουλοι οι επικάδες έχουμε στηθεί και αδημονούμε! Και ένα σύνθημα βρίσκεται στο στόμα όλων και μας ενώνει : "Momoa, ζούμε σαν Κόναν να σε δούμε!"

Ένα Τραγουδι για Σήμερα : Champagne & Reefer


(Original lyrics by McKinley Morganfield, AKA Muddy Waters)
... πιο πιθανό να το άκουσες διασκευασμένο από τους Rolling Stones στο ντοκυμανταίρ του Martin Scorcese, "Shine a Light"

Bring me champagne when I'm thirsty
Bring me a reefer when I wanna get high
Give me champagne when I'm thirsty
Give me a reefer when I wanna get high
Give me a woman when I get a-loney
And set her right down here by my side

Lord there shouldn't be no the law
When a man wanna smoke a little dope
Hey Mick, lord there shouldn't be no law,
When a man wanna smoke a little dope
Yeah... You're the jammin' learnin' (?)
But it's tied on, don't you know

Every time I get high, yeah, I laid my head down on my baby's breast, ....yeah
Every time I get high I wanna laid down on my baby's breast
Well you know she hugs and kisses me baby, she says Buddy Guy you are the best
I wanna get high this morning, people as sure is my name (how about that)
I wanna get high this morning Mick, just as sure is my name
You can bet my bottom dollar, Keith I ain't gonna use no cocaine

Give me champagne when I'm thirsty
Give me reefer when I wanna get high
Give me champagne when I'm thirsty
Give me reefer when wanna get high
Give me a woman when I get a-loney
Lay down by my baby's side
Give me a woman when I get a-loney
Lay down by my baby's side

Κάψε Εγκέφαλο : Meatball Machine (2005)


Μάστορας : Yûdai Yamaguchi, Jun'ichi Yamamoto δηλαδή τρομάρα μας...
Παίχτες : Issei Takahashi ,Aoba Kawai και κάτι άλλοι Γιαπωνέζοι...
Πόσα πιάνει; 3,5 / 5

Με δυό λογάκια :
Ένας μισό οργανικός, μισό τεχνολογικός οργανισμός προσκολλάται σαν παράσιτο στα ανθρώπινα θύματά του και τους μετατρέπει σε φονικές βιολογικές μηχανές : τα Necroborgs. Ένας καθημερινός, συνηθισμένος νέος γίνεται μάρτυρας αυτού του γεγονότος με θύμα την αγαπημένη του. Αποφασίζει να δεχτέι μέσα του τη δύναμη του εξωγήινου παρασίτου για να εκδικηθεί και να απαλλάξει την κοπέλα του από το μαρτύριο αυτής της εφιαλτικής ύπαρξης. Ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά καθώς άλλα, ύποπτα πρόσωπα ανακατεύονται στην ιστορία... η οποία δεν είναι παρά μια γιγάντια πλάνη, ένα παιχνίδι / πείραμα από μέρους των εξωγήινων για να μαζέψουν τα απαιτούμενα δεδομένα και να προχωρήσουν στο επόμενο στάδιο : στην κατασκευή του απόλυτου όπλου, της θρυλικής... MEATBALL MACHINE!!!

Αναλυτικότερα :
Εντάξει. Από την οθόνη των τίτλων μέχρι το φινάλε, τα μυαλά μας πονάνε. Δυο αξιοσημείωτα facts : Πρώτον, αυτό το απόλυτα καμμένο, ακατέργαστο διαμάντι ΔΕΝ μου το σύστησε ο Volrath! Δηλαδή μιλάμε για φαινόμενο! Δεύτερον, τέτοια έργα, μονάχα οι Γιαπωνέζοι μπορούν να τα φτιάξουν! Τέλος!

Splatter / Gore :
Κουβάδες αίμα που πιτσιλάει παντού, διαμελισμοί και καννιβαλισμοί μεταξύ των Necroborg (καθώς απαραίτητος κανόνας του παιχνιδιού είναι ο νικητής να... φάει ζωντανό το παράσιτο που δίνει δυνάμεις και ζωή στον ηττημένο) Και ένα τρυπάνι που μπαίνει σε έναν ανοιχτό οφθαλμό, μια σκηνή που διόλου δε θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερος άνθρωπος.

Β / Κ (Βυζά / Κώλοι) :
Ουδέν. Πέρα από κάτι πλαστικά της παραμορφωμένης Necroborg κοπελίτσας που είναι έτσι κι αλλιώς τραγικά. Απαράδεκτο για πράκτορες!

Ρεζουμέ :
Αν δε σε χώρισε ακόμα η γυναίκα σου επειδή αυτοκτονείς εγκεφαλικά βλέποντας σκουπιδαριό τύπου “Tetsuo : The Iron Man”, “Vampire Girl VS Frankenstein Girl”, “Zombie VS Ninja” (ναι! Υπάρχει!!!) και δε συμμαζεύεται, ε θα σε χωρίσει τώρα. Και άμα δε σε χωρίσει, ε τότε τα ζητάει ο πισινός της! Κοπάνα άφοβα! Βοήθειά μας!

Κάψε Εγκέφαλο : Bikini Bloodbath (2006)


Μάστορας : Jonathan Gorman, Thomas Edward Seymour
Παίχτες : Debbie Rochon ,Robert Cosgrove Jr. ,Sheri Lynn ,Leah Ford και πάει λέγοντας...
Πόσα πιάνει; 1,5 / 5

Με δυό λογάκια :
Μια παρέα από όμορφα κορίτσια κάνουν ένα slumber party για να γιορτάσουν την τελευταία μέρα του σχολείου και τον ερχομό των καλοκαιρινών διακοπών. Παράλληλα, ένας μανιακός chef ξεκινά μια φρενήρη σειρά φόνων και σύντομα ο δρόμος του τέμνεται με αυτό των κοριτσιών, με ολέθρια αιματηρές, όσο και ιλαρές επιπτώσεις. Η διάχυτη... βλακεία της εφηφικής παρέας θα σταθεί κρίσιμο εμπόδιο στη σωτηρία και την επιβίωσή τους...

Αναλυτικότερα :
Ειλικρινά, βλέποντας τέτοιο τίτλο, θες και επιπλέον διευκρινήσεις; Εννοείται ότι έχουμε να κάνουμε με b-movie του κερατά. Οπότε, καταλαβαίνεις. Θέλει κέφι, ανοιχτό μυαλό, “κατεβασμένα” στάνταρ και κάφρικη διάθεση για να απολαύσεις αυτά που έχει να σου προσφέρει. Όμως, ακόμα και να τα διαθέτεις όλα αυτά, το αποτέλεσμα είναι μάλλον φτωχό. Πλήρης απουσία σκηνοθεσίας, καθώς είναι εμφανέστατα γυρισμένο με οικιακή κάμερα – αν και καλής ποιότητας. Απουσία ερμηνειών, καθώς οι χαρακτήρες της ταινίας στο σύνολό τους : α) ή θα τσιρίζουν υστερικά β) ή θα επιδίδονται σε πράξεις και γκριμάτσες ανείπωτης βλακείας ή γ) θα ανταλάσσουν σεξιστικές ατάκες του πλέον φτηνότερου και ξεπερασμένου βεληνεκούς. Δηλαδή, καλύτερο χιούμορ θα βρεις σε... τσοντοπεριοδικό. Το σενάριο και οι διάλογοι, απλά δεν υφίστανται, όπως και οτιδήποτε θα μπορούσε να συσχετιστεί – έστω μακρινά – με τις λέξεις “ατμόσφαιρα”, “τρόμος”, “λογική”. Επίσης, παρόλο το σέξι περιτύλιγμα, είναι εντούτοις αρκετά συντηρητικό στην αντιμετώπιση του θέματός του, καθώς ερωτικές σκηνές δεν έχει ούτε για δείγμα!

Τι απομένει; Μερικά κορίτσια (όχι όλα) είναι πολύ όμορφα και δροσερά και φέρουν επίσης πολύ όμορφα και δροσερά μπουτάκια και βυζάκια. Αλλά και πάλι, η κινηματογράφιση είναι τόσο αδιάφορη, με τα μακρινά πλάνα να μονοπωλούν, που ούτε και σε αυτά τα λιγοστά “καλλη” της ταινίας δε δίνεται χώρος προκειμένου να αναδειχθούν όπως θα τους άξιζε. Παραδόξως, όλο αυτό το σύνολο άρεσε αρκετά ώστε να γυριστούν όχι ένα, αλλά ΔΥΟ σίκουελς με το πρώτο να ονομάζεται “Bikini Bloodbath 2 : Car Wash” και το δεύτερο “Bikini Bloodbath 3 : κάτι σχετικό με Χριστούγεννα, συγχωρέστε με αλλά δε θυμάμαι και δε με νοιάζει”. Τι άλλο ΙΣΩΣ απομένει; Κάποια από τα άπειρα καμμένα αστεία του, βγαίνουν μέσα από την όλη βλακεία τους καλά!

Splatter / Gore :
Μέτρια make up effects, που πλην λίγων περιστάσεων, δεν πείθουν. Πάντως, σε ερασιτεχνική ταινία έχω δει και πολύ χειρότερα.

Β / Κ (Βυζά / Κώλοι) :
Τα 'παμε. 2-3 κοριτσάκια είναι κορυφή και εξόχως λιμπισίμια. Γυμνή, λευκή Αμερικανική σάρκα στα καλύτερά τις. Κάποια βυζάκια απλά θα σου θυμίσουν... Λύκειο!

Ρεζουμέ :
Μη το ψάχνεις. Μονάχα για καφροεφηβικό κοινό. Αλλά και πάλι δε λέει. Το συγκεκριμένο είδος άνθισε τη 10ετία του '50 & '60 με τις αξέχαστες ταινίες του Russ Meyer και έφτασε στο ζενίθ του το '70 με τις δημιουργίες θεών όπως Tinto Brass, Jess Franco, Roger Corman κλπ! Και μόνο το ότι οι συντελεστές της ταινίας δήλωσαν ευθέως ότι πρώτα τους ήρθε η ιδέα του τίτλου και μετά άρχισαν να σκέφτονται τι να γυρίσουν, τα λέει όλα. Μιλάμε για το home made βίντεο μιας παρέας που το γύρισε για το χαβαλέ της και μετά αποφάσισε να το πουλήσει για να βγάλει φράγκα από αυτό. Υπό μια έννοια, μαγκιά τους. Πάντως προσωπικά, τα sequels του δεν πρόκειται να σπαταλήσω το χρόνο που απαιτείται για να κάτσω να τα δω.

La Herencia Valdemar


Μάστορας : Josι Luis Aleman
Παίχτες : Silvia Abascal, Jimmy Barnat, Daniele Liotti, Oscar Jaenada, Francisco Maestre, Laia Marull, Paul Naschy, Ana Bull
Πόσα πιάνει; δε μπορεί να βαθμολογηθεί, καθώς δεν πρόκειται για ολόκληρη ταινία

Με δυό λογάκια :
Η οικία Βαλντεμάρ δεν είναι ένα συνηθισμένο σπίτι. Δύο εκτιμητές ακινήτων χάθηκαν μυστηριωδώς, όταν πήγαν να καταγράψουν τα αντικείμενα της οικίας. Μύθος ή πραγματικότητα η ιστορία που γράφτηκε στην οικία Βαλντεμάρ; Καθώς ξετυλίγεται η ιστορία του σπιτιού, των ανθρώπων που το κατοικούσαν, αλλά ...και των πνευμάτων κατά τον 19ο αιώνα, στο παρόν κάποιοι ψάχνουν τους χαμένους εκτιμητές και θέλουν να τους βρουν πάση θυσία...

Αναλυτικότερα :
Ισπανικό, έντονα ατμοσφαιρικό και με μια γερή δόση από λογοτεχνικά “ανέκδοτα” και αναφορές. Τι θα μπορούσε να πάει λάθος; Η αλήθεια είναι, μάλλον τίποτα, καθώς το “La Herencia Valdemar” κατορθώνει άκοπα να επιβληθεί στο θεατή και να εντυπωσιάσει, παρά τις low budget καταβολές του. Η ιστορία είναι έντονη και με πολύ βάθος (αν και ορισμένα μικρά της σημεία θα μπορούσαν να είχαν παραβλεφτεί καθώς... περισσεύουν) Έχω πολλά θετικά να πω για αυτή την ταινία, και κανένα αρνητικό – πλην ενός : δεν πρόκειται για ολόκληρη ταινία αλλά για... μισή! Το φινάλε έρχεται με το ομώνυμο δεύτερο μέρος που θα προβληθεί το χειμώνα – ΜΑΛΛΟΝ.

Οπότε, οπλιστείτε με υπομονή και προετοιμαστείτε ψυχολογικά να... ξενερώσετε άπειρα στο φινάλε, με ένα “...to be continued...” πολύ χειρότερο από το αντίστοιχο του πρώτου “Άρχοντα των Δαχτυλιδιών”. Καθώς εδώ, περνάς μία ώρα και σαράντα λεπτά από τη ζωή σου μέχρι η ιστορία να θεμελιωθεί και να αναπτυχθεί πλήρως το υπόβαθρό της. Και εκεί που πάει να αρχίσει το πραγματικά καλό... τελειώνει! Επίσης αξίζει να σημειωθεί ότι αν και αναμφισμήτητα το “La Herencia Valdemar” ΘΑ είναι θρίλερ, όταν και ΑΝ ολοκληρωθεί, εντούτοις αυτό το πρώτο μέρος διατηρεί ελάχιστα στοιχεία του είδους, καθώς το κατά το 90% του αποτελεί μια ατμοσφαιρική ιστορική αναδρομή στο βίο της οικογένειας Valdemar. Οπότε το κατά πόσο είναι σοφό να το δεις τώρα, παίζεται. Προσωπικά θα πρότεινα να περιμένεις μέχρι να βγει και το δεύτερο μέρος και να τα απολαύσεις μονοκοπανιά.

Κατά τα άλλα, όλοι οι τομείς κινούνται σε ιδιαίτερα υψηλό επίπεδο για ταινία του είδους (και του budget) της. Ωραίες “θριλεριάρικες” φάτσες, καλές ερμηνείες, σκηνοθεσία και φωτογραφία. Θεός ο ηθοποιός που υποδύεται τον... Aleister Crowley! Φυσιογνωμία απίστευτη, από τις καλύτερες θριλερομουτσούνες!

Splatter / Gore :
Λίγα και καλά πράματα και όλα είναι βαλμένα εκεί που χρειάζεται. Ένα γεύμα... που αποτελείται από ένα ανθρώπινο χέρι ξεριζωμένο από τον καρπό και κάτω. Ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον δείγμα μεταλλαγμένου (;) πτώματος σε αποσύνθεση. Και ένα τέρας που θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον αν δε έμοιαζε τόσο πολύ με τον... Eddie των Iron Maiden!

Β / Κ (Βυζά / Κώλοι) :
Λίγα πράματα, για την ακρίβεια μια και μοναδική (και μικρή σε διάρκεια) σκηνή όπου επιδεικνύονται οι θεσπέσιες ΒΥΖΑΡΕΣ της οικοδέσποινας και αμφότερα τα άνω τεταρτημόρια της τροφαντής κωλάρας της!

Ρεζουμέ :
Το μεγάλο πρόβλημα με το La Herencia Valdemar είναι ότι υπόσχεται πάρα πολλά, αλλά αυτό το συγκεκριμένο πρώτο μέρος δεν πραγματοποιεί σχεδόν τίποτα από αυτές τις υποσχέσεις. Δες το – αλλά όχι τώρα. Μόλις βγει το δεύτερο μέρος, θα ενημερωθείς από την Καμαριέρα και θα σε βάλω και link να τα κατεβάσεις και τα 2 μαζί από rapidshare! Ορίστε, τι άλλο θες;

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Η ταινία είναι η πρώτη του ισπανικού κινηματογράφου που δε χρηματοδοτήθηκε καθόλου από το ισπανικό κράτος.

Αυτή είναι η τελευταία κινηματογραφική εμφάνιση του ηθοποιού Paul Naschy, ο οποίος αποτελεί και το σήμα κατατεθέν των ταινιών τρόμου του ισπανικού σινεμά και πέθανε μετά το τέλος των γυρισμάτων.

Το θρίλερ που καθήλωσε το ισπανικό και όχι μόνο κοινό, συνεχίζεται και σε σίκουελ που αναμένεται να βγει στους ευρωπαϊκούς κινηματογράφους τον προσεχή χειμώνα, ενώ θα φέρει τον τίτλο 'La Herencia Valdemar 2'.

Πρόσεξε τα ονόματα των χαρακτήρων του έργου που παραπέμπουν ευθέως σε πραγματικά περιβόητα πρόσωπα : ο “κακός” cult leader της υπόθεσης ονομάζεται... Aleister Crowley και αναφέρεται ακόμα και στην ταινία σαν... the most wicked man in the world! Ο συγγραφέας cultist που στρέφεται στη βοήθεια των πνευμάτων για να βρει έμπνευση να γράψει τα έργα του ονομάζεται... Bram Stoker! Τέλος, η θείτσα cultist που ζητά συμβουλή για να επιλύσει το οικογενειακό της πρόβλημα (η οποία συμβουλή είναι να διαμελήσει τον άντρα της με ένα τσεκούρι!) ονομάζεται... Lizzy Borden!

Silent Hill Homecoming


Εταιρία : Konami
Πλατφόρμα : PS3, XBOX 360, PC

Τα Θετικά :
Φανταστικά εφφέ φωτισμού και σκιών, δημιουργούν μια εξαιρετική ατμόσφαιρα. Υπέροχη (αν και όχι εκτεταμένη) απεικόνιση των 2 τοποθεσιών στις οποίες λαμβάνει χώρα η δράση. Ωραίες μάχες, ειδικά οι boss fights. Πυροβολισμοί, μαχαιρώματα, κοψίματα και χτυπήματα έχουν άμεσα γραφικά αποτελέσματα που παραμένουν στα τέρατα – και αυτό είναι γαμάτο. Καλή ιστορία, πιστή στο πνεύμα του Silent Hill franchise. Αρκετά (5) διαφορετικά φινάλε που καθορίζονται από τις αποφάσεις του παίκτη, σε κρίσιμες στιγμές μέσα στο παιχνίδι. Θα σου θυμίσει αρκετά την ομώνυμη ταινία.

Τα Αρνητικά :
Δίνεται κάπως περισσότερο βάρος στις μάχες σε σχέση με το survival horror στοιχείο και αυτό μπορεί να ξενίσει τους φανατικούς της σειράς. Λίγοι και σχετικά απλοί γρίφοι... ενώ κάποιοι άλλοι (συγκεκριμένα 2) πρέπει να είσαι νίντζα για να τους βγάλεις. Απλή ιστορία, σχετικά “πεζή” και “δυτικότερη” στο στυλ σε σχέση με τα παλιά σενάρια. Λίγοι χαρακτήρες και διάλογοι. Αν είσαι πολύ ψημένος με τα παιχνίδια και τις ταινίες του είδους, θα καταλάβεις αμέσως πού το πάει η ιστορία. Έχει λιγότερα από τα στοιχεία ψυχολογικού τρόμου για τα οποία διακρίνονταν οι παλιότεροι τίτλοι της σειράς. Σχετικά σύντομο μέχρι να το ολοκληρώσεις και με χαμηλό replay value. Θα σου θυμίσει αρκετά την ομώνυμη ταινία.

Πόσα πιάνει; 3,5 / 5

Αναλυτικότερα :
Τα πράματα είναι σκούρα για τον Alex Shepard. Έχοντας πληγωθεί στο μέτωπο, επιστρέφει στον τόπο του αφότου πάρει εξιτήριο από το νοσοκομείο. Τον βασανίζουν εφιάλτες που αφορούν την τύχη του μικρότερού του αδερφού, Joshua και ένα ανυπόφορο συναίσθημα ότι κάτι δεν πάει καλά. Έτσι, παρά τη θέλησή του, επιστρέφει στο Shepard's Glen, ένα τόπο που του είχε γυρίσει την πλάτη και αποφασίσει να μην ξαναδεί ποτέ στη ζωή του, καθώς τον είχε συνδέσει με τα δυσάρεστα, τραυματικά παιδικά του χρόνια και με τις προβληματικές σχέσεις που είχε με τον πατέρα του. Εκεί, συνειδητοποιεί ότι όλα τα αρνητικά του προαισθήματα τελικά είχαν βάση – και ακόμα περισσότερο. Η πόλη δείχνει ερημωμένη, κλειδωμένη σε ένα μόνιμο πέπλο ομίχλης και σκοτεινιάς. Φριχτά, διεστραμμένα πλάσματα ελλοχεύουν στις σκιές. Παντού υπάρχουν ανακοινώσεις για ανθρώπους που χάθηκαν και αναζητούνται. Στο σπίτι του, τα πράματα είναι ακόμα χειρότερα. Βρίσκει τη μάνα του σε μια κατατονική κατάσταση, να επικοινωνεί μονάχα με μισοτελειωμένες, ανεξήγητες φράσεις. Ο πατέρας του και ο αδερφός του είναι άφαντοι. Η μόνη λύση, είναι να πάρει την κατάσταση στα χέρια του και να λύσει το μυστήριο. Όμως, αυτός ο δρόμος θα τον φέρει αντιμέτωπο με τους εσωτερικούς φόβους, τα τραύματα και τα φαντάσματα του παρελθόντος που τόσα χρόνια προσπαθούσε να αποφύγει...

Το παιχνιδάκι αυτό δέχτηκε αρκετό “φτιάρι” από τα έγκυρα sites του συναφιού και ειλικρινά αναρωτιέμαι το γιατί. Εντάξει – ΔΕΝ είναι το καλύτερο Silent Hill. Για την ακρίβεια δε μπορεί ούτε να πλησιάσει την ποιότητα και την ψυχολογική φόρτιση που είχαν τα 3 πρώτα παιχνίδια της σειράς. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι είναι κακό – απεναντίας. Μια χαρά στέκει από μόνο του και αυτό φαίνεται και από τα σχόλια στο ίντερνετ των πιο νέων στη σειρά παιχτών που το βρήκαν πάρα πολύ καλό. Τώρα, αν οι ξερόλες βετεράνοι ξινίσουν, ε, ας πιούνε ξιδάκι. Προσωπικά, αντί να κάτσω να γκρινιάζω για το ένα ή το άλλο του ελάττωμα ή να κάθομαι να το συγκρίνω με τους παλιούς τίτλους και να μιζεριάζω, προτιμώ απλά να απολαύσω ένα εξόχως ατμοσφαιρικό παιχνίδι. Είμαι σίγουρος ότι αν δεν είχε τον τίτλο “Silent Hill” και ήταν ένα ακόμα παιχνιδάκι του είδους ή ακόμα καλύτερα μια indie παραγωγή, θα είχε λάβει πολύ καλύτερες κριτικές.

Ένα από τα κύρια σημεία στα οποία εστιάζεται η αρνητική κριτική, είναι η “αλλαγή” στο στυλ της αφήγησης. Απομακρυνόμενο από τα αντισυμβατικά, διφορούμενα σενάρια της Ιαπωνικής σχολής (που χαρακτήριζαν τους 4 πρώτους τίτλους της σειράς) απαρτίζεται από μια σχετικά πιο απλή και ξεκάθαρη ιστορία (κοινώς, πιο Αμερικάνικη) που το φινάλε της θα σε βρει με όλες τις απορίες σου λυμένες και και με ελάχιστα ξεκρέμαστα story elements. Τα επιμέρους στοιχεία της ατμόσφαιράς του, αυτή τη φορά δείχνουν να “επιλέχθηκαν” από ένα μείγμα νέου υλικού και μια συρραφή από παλιά, επιτυχημένα στοιχεία της σειράς, όπως επίσης και από την πολύ καλή ομώνυμη κινηματογραφική ταινία, προκειμένου να το κάνουν πιο ελκυστικό σε παλιούς αλλά και σε νέους παίκτες. Εντάξει, δεν πρόκειται και για την πλέον έντιμη πρακτική, αλλά this is the marketing και σε τελική ανάλυση, δε το θεωρώ δα και τίγκα θανάσιμο αμάρτημα. Οπότε, ετοιμάσου να ξανααντιμετωπίσεις τις περίφημες zombie nurses, ατέλειωτους διαδρόμους γεμάτους με κλειδωμένες πόρτες και φυσικά έναν fan-favorite special guest. Ναι ρε, εννοείται ότι για τον Pyramid Head μιλάμε! Σε χάλασε; Εμένα προσωπικά, όχι! Και, παρόλα αυτά, η ιστορία είναι αρκετά καλή και σίγουρα αντιπροσωπευτική του Silent Hill universe. Και επίσης και οι παλιοί τίτλοι της σειράς “δανείζονταν” στοιχεία από τους προγενέστερούς τους, αλλά κανένας τότε δεν παραπονέθηκε για αυτό! Απεναντίας!

Ένα ακόμα σημείο αρνητικής κριτικής, είναι το σχετικά τονισμένο κομμάτι της μάχης. Ο Alex σαν πρώην στρατιώτης, υποτίθεται ότι ξέρει να χειρίζεται κάποια όπλα και το κάνει με αποτελεσματικότητα – ακόμα και “δένοντας” επιθέσεις υπό τη μορφή μικρών... combos. Επίσης, μπορεί να αποφεύγει τις επιθέσεις των τεράτων είτε με άμυνα, είτε με κινήσεις διαφυγής και κύλισης στο έδαφος. Παρόλα αυτά, τις μάχες εύκολες δε τις λες. Και όλα αυτά (και ακόμα περισσότερα) υπήρχαν και σε παλιότερους τίτλους της σειράς, αλλά για κάποιο ανεξήγητο λόγο, τότε κανέις δεν είχε ξινίσει από αυτό. Αν θυμάμαι καλά, η Heather στο “Silent Hill 3”, μια χαρά έκανε chain attacks & combos, χρησιμοποιώντας μεταξύ άλλων ένα τεράστιο morning star – στο παιχνίδι αναφερόταν ως “maul”(!) ένα θανατηφόρο katana (!!) και τέλος, ένα submachine gun (!!!) Και υποτίθεται ότι είναι ένα κοριτσάκι 17 ετών! Και οι μάχες ήταν πολύ περισσότερες, όπως και τα wandering monsters. Αντίθετα ο Alex, παρά το υποτιθέμενο combat training του, είναι αρκετά αργοκίνητος και το δυνατότερό του όπλο (από τα κανονικά, όχι τα μυστικά που “ξεκλειδώνεις” τερματίζοντας το παιχνίδι) είναι ένα ταπεινό shotgun που θα το χρησιμοποιήσεις ελάχιστα, επειδή τα πυρομαχικά του είναι υπερσπάνια μέσα στο παιχνίδι.

Γραφικά & Ήχος :
Το Homecoming καταφέρνει να συλλάβει άψογα το πνεύμα της σειράς με εξαιρετικά γραφικά, οπτικά και ηχητικά εφφέ. Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε στις σκιές και το φωτισμό – και σε κανένα άλλο παιχνίδι εκεί έξω δε θα δεις τόσο προσεγμένη δουλειά σε αυτούς τους τομείς. Ειδικά οι σκηνές στο παλιό νεκροταφείο του Shepard's Glen, είναι μια ξεχωριστή εμπειρία από μόνες τους. Τα τέρατα, η πόλη, το “κοκκώδες” φίλτρο της κάμερας και φυσικά η ομίχλη – σήμα κατατεθέν ποτέ τους δεν έδειχναν καλύτερα. Η μετάβαση στον Otherworld, το ακόμα σκοτεινότερο alter ego του Silent Hill γίνεται σε in real time, όπως ακριβώς και στην ομώνυμη ταινία του 2006 και το αποτέλεσμα είναι πρωτότυπο και αισθητικά επιτυχημένο. Η μουσική του Akira Yamaoka (ο κατεξοχήν μουσικός συνθέτης της σειράς) είναι όπως πάντα έξοχη και συνοδεύεται από πολύ καλής ποιότητας ηχητικά εφφέ.

Χειρισμός :
Θα μπορούσε να είναι και καλύτερος. Ο Alex κινείται αργά, η άμυνα δεν ανταποκρίνεται άμεσα στο πάτημα του κουμπιού και γενικά το στυλ και ο προσανατολισμός των κουμπιών στο χειριστήριο διαφέρει αρκετά σε σχέση με ότι έχεις συνηθίσει μέχρι τώρα από τη σειρά. Αλλά αναμφίβολα, είναι κάτι που μαθαίνεται και συνηθίζεται.

Gameplay :
Είναι γραμμικό – αλλά πάντα τα Silent Hill ήταν γραμμικά! Απλά τότε φαινόταν λιγότερο. Η διάρκειά του είναι μάλλον μικρή, αλλά δεν ξεφεύγει πολύ από το τυπικό της σειράς και των παιχνιδιών του είδους εν γένει.

Ρεζουμέ :
Το 'παμε. Όχι, δε μπορεί να συγκριθεί με τα παλιά παιχνίδια της σειράς. Αλλά στέκει μόνο του μια χαρά. Προσφέρει μια άψογα ατμοσφαιρική “κινηματογραφική” εμπειρία και θα βάψει με ομιχλώδεις, μελαγχολικούς τόνους τα απογεύματά σου (περίπου στα 3 με 4 θα σου πάρει) μέχρι να το τελειώσεις. Νοίκιασέ το άφοβα – ακόμα και η αγορά του δεν είναι διόλου κακή κίνηση, αν το βρεις σε καλή τιμή. Προσωπικά, το βρήκα 24 ευρώ καινούριο (και από μαγαζί, όχι από κανένα τρέχα γύρευε site) και το χτύπησα ανελέητα. Και δε με χάλασε καθόλου.

Κυριακή, 15 Αυγούστου 2010

Τι Έμαθα την Εβδομάδα που μας Πέρασε (9 - 15 Αυγούστου 2010)


1)Χαιρετίζω την απόφαση του ΣΔΟΕ να κυνηγήσει επιτέλους κάποια χοντρά λαμόγια. Έχουν ήδη γίνει κάμποσες κατασχέσεις σε βίλες και εξοχικά σε Μύκονο και Σαντορίνη εις βάρος των εικονικά πλουσιων ΚΗΦΗΝΩΝ που ξέρουν μονάχα να πουλάνε μούρη, αλλά κατά τα άλλα χρωστάνε εκατομμύρια. Ελπίζω μονάχα να αποδώσουν και να μην αποδειχτούν άλλο ένα εικονικό μέτρο “για τα μάτια του κόσμου”...

2)Τα σκόπευτρα της δίωξης σημαδεύουν πλέον τα κοράκια της Μυκόνου, τους μεγαλοάθλιους ιδιοκτήτες του N-AMMOS που νοίκιαζαν την ξαπλώστρα με... 3000 ευρώ ετησίως! Καλό κυνήγι! Μαζί σας!

3)Τσάκαλος, θηρίο, αθάνατος ο ... μακρυχέρης υπάλληλος των ΕΛΤΑ στη Λάρισσα που την έκανε με ελαφρά για άγνωστο προορισμό στο εξωτερικό, αφού πρώτα σακούλιασε περίπου ενάμιση εκατομμύριο ευρώ! Η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά, είναι οι τελευταίες λέξεις που αντάλλαξε με τη γυναίκα του, εννοείται τηλεφωνικώς, λίγο πριν εξαφανιστεί : “...Σε αγαπώ, να προσέχεις το παιδί!”...

4)... Τέτοια σκάνδαλα γουστάρουμε! Να χουφτώνεις ζεστά τα φράγκα και... την αλλοδαπή και να την κάνεις για τη μεγάλη ζωή! Νησάφι πια με τα ανιαρά, ανέραστα, ξενέρωτα σκάνδαλα των πολιτικών μας!

5)Επιτέλους και μια νέα εξέλιξη, ίσως το πρώτο (και μοναδικό για την ώρα) φιλολαϊκό μέτρο της πράσινης κυβέρνησης : προχωράει ολοταχώς η διαδικασία μετατροπής των Ι.Χ. έτσι ώστε να μπορούν πλέον να καίνε πέρα από βενζίνα και υγραέριο. Υπόψη, το τελευταίο στοιχίζει περίπου όσο το 1/3 της τιμής της αμόλυβδης...

6)Με μια μικρή μετατροπή που στοιχίζει στη χώρα μας 1500 – 3000 ευρώ (αλλά σε Τουρκία και Βουλγαρία την κάνεις με... 500 ευρώ!) και ολοκληρώνεται σε μια μέρα, το αυτοκίνητο καταναλώνει πλέον κανονικά και με το νόμο υγραέριο.

7)Η αλλαγή στην κατανάλωση καυσίμου γίνεται οποιαδήποτε ώρα, με το πάτημα ενός διακόπτη...

8)...λες με αυτή την μετατροπή, το σαραβαλέξ μου να μπορεί να ψένει πλέον και... Ελληνικό; Βαρύ, διπλό με ολίγη!

9)Πιάσαμε και προσπεράσαμε άλλον ένα σκόπελο! Πλέον η Διεθνής Καμαριέρα απαριθμεί επίσημα πάνω από 500 δημοσιευμένες αναρτήσεις! Ανεβασμένες καταστάσεις!

10)Καμμένο ανέκδοτο part #1 : Πώς λέγεται ο ζαχαροπλάστης αδερφός του Bruce Lee; - Τέρκεν – λη!

11)Καμμένο ανέκδοτο part #2 : Πώς λέγεται η ελευθέρων ηθών αδερφή του Bruce Lee; - Τσού – λί!

12)Καμμένο ανέκδοτο part #3 : Πώς λέγεται το ιδιόκτητο υποβρύχιο του Bruce Lee; - Παπανικο – λή!

13)Υπάρχουν πολλοί γαμάτοι στο γκόσμο για να ασχολούμαστε εμείς με όλους...

14)Από τις πλέον χειρότερες λέξεις που μπορείς να πεις, είναι η λέξη σύζυγος. Ετοιμολογία : συ+ζυγός, δηλαδής, το ζώο που βάζεις δίπλα στο άλλο ζώο για να σέρνουν μαζί το αλέτρι. Καλύτερα αναφέρσου σε αυτή σαν “γυναίκα μου”. Ή “κυρά μου”...

15)...αφού εγώ δε σε λέω “αγελάδα”, κυρά μου, γιατί εσύ να με λες “βόιδι”;

16)... εντάξει, όλοι μας βλάκες είμαστε ΑΛΛΑ...

17)Il n'y a point de sots si incommodes que ceux qui ont de l'esprit...

18)που σημαίνει ότι δεν υπάρχουν βλάκες πιο φορτικοί από αυτούς που έχουν πνεύμα!

19)Αυτά για αυτή την εβδομάδα! Καλό υπόλοιπο διακοπών εύχομαι και καλό κουράγιο, καθώς ο Σεπτέβρης για μερικούς από εμάς (και σιγουρα για μένα) αρχίζει από ΑΥΡΙΟ! (βλ και τη σχετική φωτό! Κάπως έτσι θα είμαι στη δουλειά αύριο!) Χρόνια πολλά στους (και στις) εορτάζοντες!

Τα # 10 - 13 από τον Κώστα
Τα # 14 & 15 από το μπαμπά του Κυριάκου – Θεός!

Σάββατο, 14 Αυγούστου 2010

Ένα Τραγουδι για Σήμερα : Ο άντρας είναι άντρας


Στίχοι: Αφροδίτη Μάνου
Μουσική: Αφροδίτη Μάνου
Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Μακεδόνας
URL : http://www.youtube.com/watch?v=tPGv4dPET5k

Λάσπη χώμα και τσιμέντο
να 'ναι στην εντέλεια,
βάζουνε τα συνεργεία
στη δικιά μας ευτυχία
τα θεμέλια.

Ο άντρας είναι άντρας
και ψηλά στη σκαλωσιά
μετράει για το μπόι του
και την κορμοστασιά.

Ο άντρας είναι άντρας
κι αν γεννήθηκα φτωχός
να ξέρεις θα γυρίσει
ο τροχός.

Όλη μέρα μες στη φτώχεια
ρίχνω αμμοχάλικο
και πληρώνω βερεσέδια
να καούνε τα τεφτέρια
στο μπακάλικο.

Ο άντρας είναι άντρας
και ψηλά στη σκαλωσιά
μετράει για το μπόι του
και την κορμοστασιά.

Ο άντρας είναι άντρας
κι αν γεννήθηκα φτωχός
να ξέρεις θα γυρίσει
ο τροχός.

Κι όταν πιάνω το μπουζούκι
δυο θεριά ανήμερα
με τα χέρια μου παλεύουν
το κορμάκι σου γυρεύουν
πάλι σήμερα.

Ο άντρας είναι άντρας
και ψηλά στη σκαλωσιά
μετράει για το μπόι του
και την κορμοστασιά.

Ο άντρας είναι άντρας
κι αν γεννήθηκα φτωχός
να ξέρεις θα γυρίσει
ο τροχός.

Interesting Facts

... από τον Αντρέα - ευχαριστώ πολύ αδερφέ!

1. Οι πιο νέοι γονείς στον κόσμο ήταν 8 και 9 ετών στην Κίνα το 1910.

2. Κάθε βασιλιάς που κοσμεί τα τραπουλόχαρτα, είναι μεγάλος ιστορικός βασιλιάς:
ΜΠΑΣΤΟΥΝΙΑ- Βασιλιάς Δαβίδ,
ΚΟΥΠΕΣ- Καρλομάγνος,
ΣΠΑΘΙΑ -Μέγας Αλέξανδρος
ΚΑΡΟ- Ιούλιος Καίσαρας

3. Το άγαλμα ενός ανθρώπου πάνω σε άλογο όπου το άλογο έχει και τα δυο μπροστινά του πόδια στον αέρα ,σημαίνει πως αυτός πέθανε στη μάχη.
- Εάν το άλογο έχει το ένα μπροστινό πόδι στον αέρα ,τότε ο άνθρωπος πέθανε από τραύματα που υπέστη στην μάχη.
- Εάν το άλογο έχει και τα 4 πόδια στη γη , τότε το άτομο είχε
φυσικό θάνατο.

4. 'I am.' : Είναι η πιο σύντομη ολοκληρωμένη πρόταση στην Αγγλική γλώσσα.

5. Ερώτηση: Αν συλλαβίσεις στα αγγλικά τους αριθμούς, πότε θα βρεις για πρώτη φορά το γράμμα 'a' ?
Aπάντηση: One thousand.

6. Ερώτηση: Tι κοινό έχουν , το αλεξίσφαιρο γιλέκο, ο υαλοκαθαριστήρας αυτοκινήτου , η έξοδος κινδύνου και οι εκτυπωτές laser ?
Aπάντηση: Oλα έχουν επινοηθεί από γυναίκες.

7. Ερώτηση: Πιο είναι το μόνο φαγητό που δεν χαλάει?
Aπάντηση: Το μέλι

8. Στα χρόνια του Shakespeare, τα στρώματα των κρεβατιών
κατασκευάζονταν από σχοινιά. Όταν τραβούσαν τα σχοινιά ,έσφιγγε το στρώμα και έκανε το κρεβάτι σταθερό ,για ύπνο. Έτσι βγήκε η φράση 'goodnight, sleep tight'.

9. Στην Βαβυλώνα 4.000 χρόνια πίσω συνηθιζόταν για τον μήνα μετά τον γάμο ,ο πατέρας της νύφης να προσφέρει στον γαμπρό ένα <υδρόμελι> για να πίνει. Το υδρόμελι ήταν μπύρα με μέλι και επειδή το ημερολόγιο τότε βασιζόταν στην σελήνη (moon), ο μήνας αυτός ονομάστηκε honeymoon.

10. Στην αρχαία Αγγλία κάποιος δεν μπορούσε να αποκτήσει παιδί εκτός και αν είχε την συγκατάθεση του Βασιλιά (εξαιρούνταν τα μέλη της βασιλικής οικογένειας).
Όποιοι ήθελαν να αποκτήσουν παιδί, έπαιρναν την συγκατάθεση του
Βασιλιά και έτσι τους δινόταν μια μεταλλική πλάκα που κρεμούσαν στην πόρτα τους όταν έκαναν σεξ.
Η πλάκα έγραφε ότι διέπρατταν F.U.C.K. δηλαδή 'Fornication Under Consent of the King' (συνουσία υπό την συγκατάθεση του Βασιλιά)...

11. Στη Σκοτία , ένα νέο παιχνίδι επινοήθηκε. Ο τίτλος του ήταν <<>> έτσι η λέξη GOLF εισήχθη στην Αγγλική γλώσσα.
KAI.........

12. TO 1981
1) O πρίγκιπας Κάρολος παντρεύτηκε
2) H Liverpool έγινε πρωταθλήτρια Ευρώπης
3) O Πάπας απεβίωσε
TO 2005
1) O πρίγκιπας Κάρολος παντρεύτηκε
2) H Liverpool έγινε πρωταθλήτρια Ευρώπης
3) O Πάπας απεβίωσε
Eαν ο Πρίγκιπας Κάρολος θελήσει να ξανά παντρευτεί
και η Liverpool βρεθεί πάλι στον τελικό του Champions League,
παρακαλούμε να ενημερώσετε τον Πάπα....

Πέμπτη, 12 Αυγούστου 2010

Ο Έρωτας της Πίσω Πόρτας...


... πονηρούληδες! Ε, λοιπόν, ότι και να σκεφτήκατε ΔΕΝ παίζει! Είναι ο τίτλος του νέου best seller (λέμε τώρα!) γκομενοβιβλίου (πώς λέμε γκομενοταινία; Ε, το αντίστοιχο σε βιβλίο!) που διαφημίζεται συνεχώς, ακόμα και από τη συχνότητα του ALTER! Τα λόγια είναι - όπως πάντα - περιττά...

Ένα Τραγουδι για Σήμερα : Ερωτικό ( Με μια πιρόγα )


Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Μητσιάς
Άλλες ερμηνείες: Χαρούλα Αλεξίου || Βασίλης Παπακωνσταντίνου || Νότης Σφακιανάκης / Μητροπάνος, Αδαμαντίδης & Μπάσης
URL : http://www.youtube.com/watch?v=N_nTAnH1Op8

Με μια πιρόγα φεύγεις και γυρίζεις
τις ώρες που αγριεύει η βροχή
στη γη των Βησιγότθων αρμενίζεις
και σε κερδίζουν κήποι κρεμαστοί
μα τα φτερά σου σιγοπριονίζεις

Σκέπασε αρμύρα το γυμνό κορμί σου
σου 'φερα απ' τους Δελφούς γλυκό νερό
στα δύο είπες πως θα κοπεί η ζωή σου
και πριν προλάβω τρις να σ' αρνηθώ
σκούριασε το κλειδί του παραδείσου

Το καραβάνι τρέχει μες στη σκόνη
και την τρελή σου κυνηγάει σκιά
πώς να ημερέψει ο νους μ' ένα σεντόνι
πώς να δεθεί η Μεσόγειος με σχοινιά
αγάπη που σε λέγαμ' Αντιγόνη

Ποια νυχτωδία το φως σου έχει πάρει
και σε ποιο γαλαξία να σε βρω
εδώ είναι Αττική φαιό νταμάρι
κι εγώ ένα πεδίο βολής φτηνό
που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι

Σκέφτομαι και γράφω : Η Οικογένειά μου.

...από τον Αντρέα - ευχαριστώ πολύ φίλε!

Με λένε Χρηστάκη και το σπίτι μου είναι ένα μπουρδέλο. Εγώ δε ξέρω τι είναι μπουρδέλο, ρώτησα τη δασκάλα και…
δε μου έλεγε, αλλά ο μπαμπάς έτσι λέει όταν φτάνει το βράδυ σπίτι: «Πάλι μπουρδέλο είναι το σπίτι», και μετά βρίζεται με τη μαμά. Εγώ αγαπώ το σπίτι μου, άρα νομίζω ότι το μπουρδέλο είναι κάτι καλό.

Μάλλον πρέπει να λένε μπουρδέλα τα παλιά σπίτια με πολλά άτομα μέσα και παιχνίδια πεταμένα στο σαλόνι και πολλά παιδάκια να τρέχουν εδώ κι εκεί.

Λέω στη μαμά να με πάει σε μπουρδέλο για να δω, για να δω της το λέω, αλλά αυτή με δέρνει.

Εγώ με τα αδέρφια μου μένουμε στα τρία υπνοδωμάτια του σπιτιού. Οι γονείς μας μένουν στο σαλόνι.

Εγώ είμαι δέκα χρονών, κι έχω 4 αδερφές πιο μικρές και 7 αδέρφια πιο μεγάλα, τέσσερους αδερφούς και τρεις αδερφές. Δεν θυμάμαι ολωνών τα ονόματα, ελπίζω να μη με μαλώσετε. Κοιμάμαι στο δωμάτιο με τους τέσσερους αδερφούς μου, στο άλλο κοιμούνται οι αδερφές μου και στο άλλο πάλι οι αδερφές μου.

Όσοι ξένοι έρχονται σπίτι και μας βλέπουν όλα μαζί γελάνε και λένε μπράβο και άλλα τέτοια, και άλλοι αστειεύονται και λένε να κάνουμε ομάδα ποδοσφαίρου. Ο αδερφός μου ο Πέτρος τότε τσατίζεται και τους βρίζει, «Αυτή τη μαλακία την έχουμε ακούσει χιλιάδες φορές», και ο ξένος ξινίζει τα μούτρα του.

Ο Πέτρος είναι 20 χρονών. Έχει τελειώσει το σχολείο και πάει πανεπιστήμιο. Ρώτησα τη μαμά τι είναι πανεπιστήμιο, μου είπε ότι είναι σαν το σχολείο, αλλά μεγαλύτερο. Εγώ όμως δεν το πιστεύω. Νομίζω ότι θα μοιάζει πιο πολύ με το σπίτι μας. Το λέω αυτό γιατί μια φορά ήρθε ο Πέτρος σπίτι και πέταξε την τσάντα του στο πάτωμα και φώναξε: «Το κλείσαν το μπουρδέλο!» Αρα το πανεπιστήμιο πρέπει να είναι ένα μέρος με πολλά παιδιά και πολλή φασαρία και να είναι παλιό και να μην έχει λάμπα στο διάδρομο.

Εγώ με τα αδέρφια μου μας αρέσει να παίζουμε στο σαλόνι. Εκεί είναι και το κασετόφωνο και ακούμε μουσική. Συνήθως μαλώνει ο Γιώργος με την αδερφή μου που δε θυμάμαι πώς τη λένε κι ελπίζω να μη με μαλώσετε, για το τι μουσική θα ακούσουνε.

Καμιά φορά ακούει μουσική η αδερφή μου που δε θυμάμαι πώς τη λένε κι ελπίζω να μη με μαλώσετε και τραγουδά εκεί μια και λέει ότι υποφέρει πολύ, και τότε μπαίνει στο σαλόνι ο Γιώργος και λέει «τι παπάρες ακούς ρε πάλι» και αλλάζει την κασέτα και τότε ακούγονται κάτι ντάπα ντούπα και τα άλλα παιδιά φεύγουν από το δωμάτιο, αλλά εγώ μένω γιατί μετά αρχίζουν να βρίζονται κι εγώ γελάω πολύ.

Η αδερφή μου -μη με μαλώσετε- λέει το Γιώργο κάφρο κι ο Γιώργος τη λέει σκυλί. Αρα έχουμε και κατοικίδια στο σπίτι μας, που είναι μπουρδέλο. Το βράδυ ο μπαμπάς και η μαμά αρρωσταίνουν. Γι αυτό και δεν μας αφήνουν να πηγαίνουμε στο σαλόνι το βράδυ, για να μην κολλήσουμε κι εμείς. Και η μαμά και ο μπαμπάς φωνάζουν σα να πονάνε, πιο πολύ η μαμά. Εγώ θέλω να πάω να δω τι πάθανε, αλλά τα αδέρφια μου δεν με αφήνουν. Θα φοβούνται κι αυτοί μήπως κολλήσω κι εγώ.

Πάντως μια φορά που πήγα κρυφά στο σαλόνι είδα τη μαμά και τον μπαμπά να έχουν κολλήσει ο ένας πάνω στον άλλο, και φώναζαν, επειδή δεν μπορούσαν να ξεκολλήσουν. Έτρεξα τότες κι εγώ να βοηθήσω να ξεκολλήσουν, αλλά ο μπαμπάς όταν με είδε τσατίστηκε και με είπε μαλακισμένο και μου είπε φύγε και μου πέταξε και την παντόφλα. Θα φοβήθηκε κι αυτός μήπως κολλήσω κι εγώ.

Την επομένη ο Πέτρος μου είπε ότι είμαστε δώδεκα αδέρφια επειδή δεν έχουμε τηλεόραση, αλλά εγώ δεν τον κατάλαβα.

Φτάνει τόση η έκθεση;

Τρίτη, 10 Αυγούστου 2010

Quiz : Κορμί Θανατηφόρο!



... από τον Αντρέα - ευχαριστώ πολύ αδερφέ για το feedback!

Ερώτηση : Σε ποιο πρόσωπο ανήκουν τα καλλίγραμμα αυτά πόδια;

Βοηθητικά στοιχεία : Πρόκειται για το δημοφιλέστερο πρόσωπο από το χώρο του τραγουδιού στη Βουλγαρία και είναι πολύ αγαπητό στη γείτονα χώρα και γενικά στα Βαλκάνια.

Προσπάθησε λίγο να σκεφτείς τα παραπώνω στοιχεία πριν απαντήσεις. Αν είσαι σίγουρος ότι δεν μπορείς να το βρεις, τότε προχώρα παρακάτω.

Λοιπόν. Να το πάρει το ποτάμι;

Ο λόγος για τον διάσημο τραγουδιστή της Βουλγαρίας, Azis. (για του λόγου το αληθές, δες καλύτερα την ολόσωμη φωτό) Έχει λάβει μέρος στον διαγωνισμό της Eurovision, είναι παρουσιαστής της δημοφιλέστερης εκπομπής της Βουλγαρίας και είναι ο βασικός κριτής σε ριάλιτι όπου οι παίχτες προσπαθούν να τον μιμηθούν...

Ένα Τραγουδι για Σήμερα - Τα παιδιά μες στην πλατεία


Στίχοι: Σωκράτης Μάλαμας
Μουσική: Σωκράτης Μάλαμας
Πρώτη εκτέλεση: Σωκράτης Μάλαμας
URL : http://www.youtube.com/watch?v=uOGCPiL1EJ4

Πιάνω να ζωγραφίσω
τα παιδιά μες στην πλατεία
σα να 'ταν όπως πρώτα
κι όπως θά 'θελα

Mα όλα αλλάζουν
και το χέρι μου αρπάζουν
αλλάξανε τα χρώματα
τα λόγια και τα στόματα.
Tα μάτια μείναν ίδια
στα φώτα στα παιχνίδια.

Kάνω να ζωγραφίσω το φεγγάρι που γυρίζει
ζεστό και σκονισμένο από ταξίδι μακρινό
τα μάτια μου θολώνουν, κι ο αέρας π' αρμενίζει
μου λέει τραγούδι ξένο, τραγούδι αλλοπαρμένο.

Aμα δεν είναι όπως τα θες
δεν έχεις λόγους κι αφορμές,
δεν κάνεις βήμα.
Oσα κοστίζουν μια δραχμή
γι' άλλους κοστίζουν μια ζωή.
Δεν είναι κρίμα; Δεν είναι κρίμα;

Kάνω ν' αποφασίσω σκαλοπάτι να πατήσω
θολές και σκονισμένες μνήμες μου ζωντανές.
θεριά μου διψασμένα με κορμιά παραδεισένια
το δρόμο σας κοιτάζω ξυπνάω κι ανατριχιάζω.

Aμα δεν είναι όπως τα θες
δεν έχεις λόγους κι αφορμές,
δεν κάνεις βήμα.
Oσα κοστίζουν μια δραχμή
γι' άλλους κοστίζουν μια ζωή.
Δεν είναι κρίμα; Δεν είναι κρίμα;

Κυριακή, 8 Αυγούστου 2010

Ένα Τραγούδι για Σήμερα : Batida de Coco


Ένα ατμοσφαιρικό τραγούδι του έγραψε για την Αρλέτα ο Λάκης Παπαδόπουλος σε στίχους Μαριανίνας Κριεζή από τον δίσκο «Τσάι Γιασεμιού»
URL : http://www.youtube.com/watch?v=tcW3PskigoM

Όταν χώρισε η Φρίντα το Γιάννη
στα μπαράκια που έπιανε ντόκο
όποιος κι αν τη ρωτούσε τί κάνει
απαντούσε:batida de coco

Batida, batida, batida
batida de coco
εγώ την καρδιά μου δεν τη δανείζω με τόκο
κι όταν πίσω την παίρνω στο κακό της το χάλι
λέω πάντα χαλάλι και batida de coco

Τα σπασίματα δεν τα φοβάμαι
έχω μάθει να τα κλείνω με στόκο
και τα λόγια της Φρίντας θυμάμαι
όταν πίνω batida de coco

Batida, batida, batida
batida de coco
εγώ την καρδιά μου δεν τη δανείζω με τόκο
κι όταν πίσω την παίρνω στο κακό της το χάλι
λέω πάντα χαλάλι και batida de coco

Κι αν με άφησες φέτο batida
και μου τά'κανες σάλτσα de coco
όπως έλεγε πέρσι κι η Φρίντα
τί να γίνει, batida de coco

Batida, batida, batida de coco
εγώ την καρδιά μου δεν τη δανείζω με τόκο
κι όταν πίσω την παίρνω στο κακό της το χάλι
λέω πάντα χαλάλι και batida de coco...

Τι Έμαθα την Εβδομάδα που μας Πέρασε (1 - 8 Αυγούστου 2010)



1)Οι γυναίκες θα κάνουν μια ώρα μέχρι να αποφασίσουν τι θα παραγγείλουν από το εστιατόριο που θα τις κυκλοφορήσεις. Και στο τέλος θα παραγγείλουν ΠΑΝΤΑ κοτόπουλο!

2)Το κοτόπουλο, τα κουνουπίδια, τα μπρόκολα, το αβοκάντο, το φινόκιο (ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ πιο ηλίθια ονομασία λαχανικού!) γενικά ΟΛΑ τα λαχανικά εκτός από την πατάτα και τη ντομάτα και ΟΛΑ τα τυριά εκτός από τη φέτα και το κασέρι ΔΕΝ θα υπήρχαν, άμα δεν υπήρχαν οι γυναίκες!

3)Το αυτό ισχύει για τις κουρτίνες, τα ρεσώ και τα αρωματικά κεράκια, τον κρόκο Κοζάνης (Ελληνιστί σαφράν) τα σεμεδάκια, τα σουπλά, τα λουλούδια, τα αποσμητικά χώρου κλπ. γ@μημένα κέρατα!

4)Επίσης, για κάποιο λόγο, παρουσιάζουν ένα ανεξήγητο affinity με πράματα που μυρίζουν ωραία! Μπορείς να πλασάρεις ΟΤΙ ΝΑ 'ΝΑΙ σε μια γυναίκα, να ζητήσεις τα μαλλιοκέφαλά της σε φράγκα και γενικώς να φτιάξεις ακόμα και εν μέσω κρίσης μια υγιέστατη και ακμάζουσα επιχείρηση, απλώς επισημαίνοντας στο τέλος της παρουσίασης ότι το προϊόν σου “...μυρίζει και ωραία!”

5)Ένα ακόμα απωθημένο από την εφηβεία και τα φοιτητικά μου χρόνια πραγματοποιήθηκε – έστω και όψιμα : Road trip στη Θεσσαλονίκη! Με το σαραβαλέξ μου να έχει δώσει τον καλύτερο εαυτό του και να κάνει για άλλη μια φορά υπερήφανο τον ιδιοκτήτη του! Σωστός κροταλίας της ασφάλτου! (επειδή μου έχει ξεκολλήσει και η εξάτμιση και τρίζει!)

6)...και χρειάζομαι περισσότερη Θεσσαλονίκη!...

7)... και αν είχα κάθε μέρα το προνόμιο να απολαμβάνω την παρέα του Κώστα, τότε η στήλη που διαβάζετε δε θα λεγόταν “Τι έμαθα το 15νθήμερο που μας πέρασε” αλλά “Τι έμαθα την ΗΜΕΡΑ που μας πέρασε”!!! Και – ειλικρινά – δε θα υπολειπόταν καθόλου σε περιεχόμενο σε σχέση με το 15νθήμερο “ξαδερφάκι” της!...

8)...15νθήμερο είπα; παρατήρησες μια ακόμα αλλαγή; Γίναμε πλέον εβδομαδιαίοι! Γιγαντωνόμαστε – καθώς η παρούσα στήλη είναι η πλέον αγαπημένη σας!

9)...Θεσσαλονίκη μου, μεγάλη φτωχομάνα, εσύ που κάνεις τα καλύτερα... φρικιά!

10)Έπαιξα και πρώτη φορά “Warhammer Fantasy Roleplay” και πολύ χάρηκα. Σαν παίκτης φυσικά, να ξεκουραστούμε και λίγο από το αέναο DM-ιλίκι. Με κλασικό καλό Κώστα για DM. Ξεζούμησα όλο το lore που έχω απορροφήσει τόσα χρόνια από περιοδικά – ορόσημα της 10ετίας του '80 (Μπλεκ, Αγόρι, Κόναν της θρυλικής “Κομπρα Πρεσσ”!) για να αποδόσω τις ατάκες του Walbrecht – human pit fighter. “Κανάγιες φρουροί, ελάτε γρήγορα πάνω! Αλλιώς βλέπω να μας κηδεύουν σε κλειστό κασόνι απόψε!”

11)“... θα σου ανοίξω το κεφάλι σαν καρπούζι! Διαβολόσπορε!!!”

12)αλλά και “... ξεδοντιάρας πόρνης γέννα! Άλλος ένας σκύλος λιγότερος στους δρόμους!”

13) ...μάλλον δε με συμφέρει να λέω κάτι τέτοια! Προδίδουν την ηλικία μου! Ουπς!

14)Weekly fix : Ζωρζ Πιλαλί! Δε δίνει συνεντεύξεις. Δεν εμφανίζεται στην τηλεόραση. Δε τον νοιάζει να κάνει προμόσιον στον εαυτό του – πρέπει να ψάξεις για να τον μάθεις. Έχει βγάλει από το 1982 μόλις 2 δίσκους (“Επιθυμία” και “Θεοκωμωδία”) και ένα live τα οποία είναι πλέον πανσπάνια και πανάκριβα – βρήκα πριν κάτι μήνες το live του στο Μοναστηράκι να πωλείται, μεταχδειρισμένο βινύλιο έναντι 300 ευρώ. Εμφανίζεται ελάχιστα, μονάχα όταν έχει κάτι ουσιαστικό να πει, αποκλειστικά σε μικρούς χώρους, χωρίς διαφήμιση και οι παραστάσεις του είναι μόνιμα sold out. Φιλαράκι αλλά και παλιοσειρά με Δημήτρη Πουλικάκο, Λάκη Παπαδόπουλο και γενικά τέτοιου βεληνεκούς βετεράνια. Άτομο παρφαί, δεκαετίες μπροστά από την εποχή του. Κατεβάζεις τους δίσκους του ΕΔΩ, ΕΔΩ και ΕΔΩ επειδή δεν υπάρχει πλέον άλλος τρόπος να τους προμηθευτείς με νόμιμο μέσον (προφανώς δεν τον ένοιαξε ποτέ να τους επανεκδώσει σε cd) Οπότε παρανόμησε άφοβα! Δε θα τον πειράξει καθόλου!

15)... γιατί το ίδιο είμαστε, πλούσιοι και φτωχοί, τσιγγάνοι κι επιστήμονες σε τούτη τη ζωή!

Υ.Γ. οι φωτό είναι τραβηγμένες από την αφεντιά μου και φυσικά στη Χίο. Μονάχα κάποιος Χιώτης θα ήταν τόσο απάλευτος για να κολλήσει κάτι τέτοιο στο αυτοκίνητό του! Zbutsam!