Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

The Box (Το Κουτί)

Μάστορας : Richard Kelly
Παίχτες : Cameron Diaz , James Marsden , Frank Langella
Πόσα πιάνει; 3,5 / 5, αν δεν ήταν το μοντάζ 4 / 5
Με δυό λογάκια :
Ένας μυστηριώδης άντρας εμφανίζεται στην εξώπορτα ενός παντρεμένου ζευγαριού με μια ασυνήθιστη προσφορά : πατώντας ένα κουμπί, αφενός θα προκαλέσουν κάπου εκεί έξω το θάνατο ενός ατόμου, το οποίο δε γνωρίζουν. Αφετέρου, θα λάβουν μια τεράστια χρηματική αμοιβή για την πράξη τους αυτή. Το δίλημμα αποδεικνύεται πολύ πιο ζόρικο από όσο αρχικά φαίνεται και οι συνέπειές του, όπως και η αναζήτηση της αλήθειας για το μυστήριο – θα είναι καταλυτικές για τους πρωταγωνιστές.

Αναλυτικότερα :
Πόσο σπουδαίο είναι να ξαναβλέπεις τον Frank Langella στην οθόνη σου! Πόσο τα σπάει;!;! Ναι, για εμάς τους “παλιούς” θριλεράδες, ο Frank Langella είναι πολύ ψηλά στο σύστημα των αξιών μας, κάπου σε αντίστοιχη θέση με το Θεό Christopher Lee και Bella Lugosi! Και δεν είναι μόνο αυτό. Λατρεύω την Cameron Diaz! Λατρεύω το φυζίκ της, την προφορά της, τον τρόπο που περπατά, το σώμα, τα μαλλιά της και κυρίως το χαμόγελό της που φέρνει κάτι σε Θεία Πρόνοια! Ναι, το ξέρω ότι δεν είναι και η καλύτερη ηθοποιός. Για την ακρίβεια, το ερμηνευτικό της ρεπερτόριο είναι ιδιαίτερα περιορισμένο (στα στενά πλαίσια της τσαχπινογαργαλιάρικης παρουσίας σε χαλαρές κωμωδίες!) Αλλά έχω αδυναμία στην κυρία από τότε που την είδα σε αυτό το υπέροχο χορευτικό με τον Jim Carrey στο πρώτο “The Mask” (Η Μάσκα) Και ως γνωστόν, οι αδυναμίες δεν κρύβονται και δεν παλεύονται. Κοινώς, το “The Box” απαρτίζει, τουλάχιστον επιφανειακά, ένα ιδιαίτερα ελκυστικό πακέτο για μένα. Για να μπούμε κατευθείαν στο ψητό όμως, το περιεχόμενο αυτού του κουτιού είναι εξίσου ελκυστικό με το περιτύλιγμά του; Η απάντηση είναι και ναι και όχι. Με μια ελαφρά τάση προς το κομμάτι του “ναι”.

Ξεκινά με μια ωραία και πρωτότυπη ιδέα. Το κλίμα υφέρπουσας αγωνίας, χωρίς ποτέ να παύει να υφίσταται, συνοδεύει μια ταινία που καταλήγει να είναι τελείως διαφορετική σε σχέση με το πώς ξεκίνησε. Μα καμία σχέση. Όχι βέβαια ότι αυτό είναι απαραίτητα κακό. Αλλά είναι, όπως και να'χει, περίεργο. Το “The Box” είναι ένα κατεξοχήν έργο επιστημονικής φαντασίας. Όχι από αυτά του ελαφρού ρεπερτορίου με φωτόσπαθα και εκρήξεις στο διάστημα. Όχι, εδώ έχουμε να κάνουμε με hardcore πράμα, άκρως παλιομοδίτικη επιστημονική φαντασία που σου στίβει το μυαλό και σε αφήνει με περισσότερα ερωτηματικά σε σχέση με όσα είχες πριν τη δεις. Θα σου θυμίσει κάπως το “2001 : Οδύσσεια του Διαστήματος”, καθαρά όσον αφορά το στυλ κινηματογράφισης και τα πρότυπα που ακολουθούνται όσον αφορά τη διανομή της πληροφορίας από το δημιουργό στο θεατή. Και η αισθητική της ταινίας τονίζει ακόμα περισσότερο τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της : είναι τίγκα 70's, από τα φορέματα, τις συμπεριφορές, τις ταπετσαρίες στους τοίχους και φυσικά στην “ξεθωριασμένη” κιτρινισμένη φωτογραφία! Όσοι έχουν δει το “Zodiac” του Fincher – ταινιάρα! - θα καταλάβουν ακριβώς για τι πράγμα μιλώ.

Ερμηνεία κλάσης από τον Frank Langella. Απλά καταπληκτικός, η εξωγήινη και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινη ερμηνεία του, αποτελεί το κόσμημα του “The Box”. Οι υπόλοιπες, δυστυχώς υστερούν. Σκηνοθεσία εξόχως άρτια, κρύβει μέσα της υπονοούμενα, αγωνία και άπειρη ένταση που σχεδόν ποτέ δεν εκτονώνεται. Άψογη δουλειά στη φωτογραφία και σε ότι αφορά την αναπαράσταση της εποχής. Ένα παραπονάκι – τα εφφέ υπολογιστή θα μπορούσαν να είναι πολύ καλύτερα. Και το μοντάζ είναι κάκιστο, με σκηνές που κόβονται χωρίς λόγο και άλλες που προβάλλονται μισές, αφότου έχουν αρχίσει. Ή είναι κάτι εσκεμμένο, προκειμένου να υπογραμμίσει την αίσθηση απώλειας της πραγματικότητας των πρωταγωνιστών, ή έχει πέσει γερό ψαλίδι. Που μάλλον παίζει το δεύτερο, είναι υπερβολικά χοντροκομμένη η κοπτοραπτική των σκηνών και δεν έχει καμία σχέση με το πόσο προσεγμένοι είναι όλοι οι υπόλοιποι τομείς της ταινίας.

Δε θα πω τίποτα από την υπόθεση για να μη προδώσω κάποια από τις πολλές εκπλήξεις που κρύβει το σενάριο. Θα δώσω όμως μια προειδοποίηση : αν έχεις μάθει να στα εξηγούν όλα και οι τίτλοι τέλους να βρίσκουν άπαντα τα στοιχεία του σεναρίου ζυγισμένα και στοιχημένα, θα απογοητευτείς. Τα ερωτήματα, τα θέματα που πραγματεύεται, τα πρόσωπα και τα κίνητρα είναι πολλά. Και ξεκάθαρες απαντήσεις δε δίνονται ποτέ. Μονάχα υπαινίσσονται. Στα πρότυπα του X-Files (για να χρησιμοποιήσω ένα πιο σύγχρονο σημείο αναφοράς) και ακόμα πιο δύσκολο και “εγκεφαλικό”. Κι όμως, τίποτα δεν είναι αφημένο στην τύχη, τα πάντα εξηγούνται, αρκεί να κάνεις κάποια βαρβάτα άλματα λογικής. Πάντως, η αλήθεια δεν παύει να είναι ότι οι ιδιαιτερότητες του “The Box” το καθιστούν κατάλληλο μονάχα για ένα αρκετά περιορισμένο κοινό.

Ρεζουμέ :
Δύσκολη, εγκεφαλική επιστημονική φαντασία. Ποιοτικό και προσεγμένο, αλλά με χτυπητά ελαττώματα που δεν του επιτρέπουν να φτάσει όσο ψηλά όσο του άξιζε. Αν έχεις συνηθίσει στο να στα εξηγούν όλα αναλυτικά και να στα κάνουν λιανά, εδώ θα δυσαρεστηθείς. Αλλιώς, προχώρα άφοβα, άνοιξε “Το Κουτί” και δώστου να καταλάβει!

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Αποτελεί την κινηματογραφική μεταφορά της ιστορίας του Richard Matheson “Button, Button”

Old Dogs (Γερόλυκοι)

Μάστορας : Walt Becker
Παίχτες : John Travolta, Robin Williams, Seth Green
Πόσα πιάνει; 3,5 / 5, για το είδος της ειδικότερα 4 / 5
Με δυό λογάκια :
Ο Charlie και ο Dan είναι καλύτεροι φίλοι και συνεργάτες για 30 χρόνια. Η εταιρία τους βρίσκεται στα πρόθυρα κλεισίματος μιας μεγάλης συμφωνίας με μια Γιαπωνέζικη εταιρία. Μόλις 2 εβδομάδες πριν κλειστεί η συμφωνία, μια έκπληξη περιμένει τον Dan : η γυναίκα που παντρέυτηκε σε μια... μεθυσμένη παρόρμηση 7 χρόνια πριν, εμφανίζεται και τον πληροφορεί : α) ότι είναι ο πατέρας των δίδυμων παιδιών της και β) ότι θα είναι στη φυλακή για τις επόμενες 2 εβδομάδες για μια ακτιβιστική διαμαρτυρία! Ο Dan προσφέρεται να κρατήσει τα παιδιά σε αυτό το χρονικό διάστημα, αν και δεν έχει ιδέα τι να κάνει. Θα μπορέσουν μαζί με τον Charlie να εκπληρώσουν τους ρόλους τους σαν πατέρας και “θείος” αντίστοιχα και ταυτόχρονα να μην... καταστραφεί η επιχειρηματική συμφωνία;

Αναλυτικότερα :
Εντάξει, το σενάριο δεν διεκδηκεί δάφνες πρωτοτυπίας. Και ναι, είναι Disney. Δηλαδή ξέρεις τι θα δεις. Ένα ανάλαφρο, διασκεδαστικό θέαμα για όλη την οικογένεια. Παρόλα αυτά με εξέπληξε το ταινιάκι επειδή ήταν τόσο πολύ καλύτερο απ'ότι το περίμενα. Όπως όλοι μας (όσοι τουλάχιστον έχουμε μπει στην ενηληκίωση!) περίμενα άλλη μια χλιαρή politically correct σούπα, με κονσερβοποιημένο χιούμορ, μελούρα κατά παραγγελία, ηθικοδιδακτισμούς του κώλου και φυσικά το απαραίτητο, μελωμένο happy end. Τι έλαβα; αυτό ακριβώς, αλλά όσο καλύτερο μπορούσε να γίνει! Το χιούμορ του ενίοτε ξεφεύγει από αυτό της κλασικής disney ταινίας, με αποτέλεσμα να προκαλεί άφθονο γέλιο – σε κάποιες συγκεκριμένες σκηνές θα σε κάνει να λιώσεις! Η μελούρα, ευτυχώς είναι δραστικά περιορισμένη, σχεδόν ανύπαρκτη, πλην μιας σκηνής που παρόλα αυτά καταφέρνει να παραμείνει “αξιοπρεπής” και ευχάριστη στην παρακολούθησή της.

Όλα τα λεφτά του έργου είναι ασφαλώς οι ερμηνείες. Ο Robin Williams είναι κεφάτος και θυμίζει τον παλιό καλό εαυτό του. Ο Travolta είναι επίσης πάρα πολύ καλός στο ρόλο του γυναικά θείου, η χαλαρή κωμωδία είναι ο τύπος που του ταιριάζει γάντι τελικά! Ο Seth Green πάντα “λίγος” ηθοποιός ήταν και λίγος παραμένει, αλλά σε αυτόν οφείλονται οι πλέον σπαρταριστές σκηνές της ταινίας! Αυτές με το γορίλα (πρώτη φορά βλέπω τη Σοφία να κλαίει από τα γέλια, άρα δεν έτυχε απλώς, πέτυχε!) Θα ήθελα πιο πειστικά ταλέντα στο ρόλο των παιδιών, όπως και μια πιο ευφάνταστη σκηνοθεσία. Όχι ότι είναι κακή, απεναντίας. Απλά είναι απόλυτα προβλέψιμη και διεκπαιρεωτική. Η φωτογραφία επίσης κινείται σε πολύ καλό επίπεδο.

Τώρα, όσον αφορά το σενάριο... εντάξει. Είπαμε, το έχουμε ξαναδεί το έργο. Αλλά (κάποιες φορές τουλάχιστον) προτιμώ μια ποιοτική επανάληψη από μια κουλτουριάρικη “πρωτοτυπία” του κώλου που δε βλέπεται χωρίς δραμαμίνες ή αντιψυχωσικά! Και θα ήθελα μια κάπως πιο εμπεριστατωμένη και εις βάθος παρουσίαση των θεμάτων του, ειδικά όσον αφορά τις σχέσεις του πρωταγωνιστή με τα ανήλικα παιδιά του. Παρόλα αυτά, δε μπορώ να αναγνωρίσω ότι η ταινία είναι τουλάχιστον ειλικρινέστατη στις προθέσεις της : είσαι εδώ για να βάλεις το μυαλό σου στην άκρη, να γελάσεις δυνατά και διασκεδάσεις με την οικογένειά σου, την κοπέλα σου, whatever. Και αυτούς τους στόχους της τους πετυχαίνει και με το παραπάνω.

Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2010

Whatever Works (Κι αν σου Κάτσει;)

Μάστορας : Woody Allen
Παίχτες : Larry David , Carolyn McCormick , Patricia Clarkson , Evan Rachel Wood
Πόσα πιάνει; 4 / 5
Με δυό λογάκια :
Ένας ευφυής αλλά πικρόχολος ηλικιωμένος βλέπει τα πάντα στη ζωή του να αλλάζουν όταν μια μικρή φυγάς από το σπίτι της βρίσκεται στο δρόμο του. Τον πείθει να τη φιλοξενήσει προσωρινά και τελικά με τα πολλά την παντρεύεται κιόλας! Κάποια στιγμή, τους βρίσκει η μητέρα της η οποία είναι κάθετη στο γάμο και κάνει ό,τι περνά από το χέρι της για να τον διαλύσει. Ακολουθεί ο πατέρας της κοπέλας, ο οποίος ψάχνει αυτή, αλλά και την μητέρα της, αποφασισμένος να του δώσει μια δεύτερη ευκαιρία να τα ξαναβρούνε, παρά το ότι ήταν αυτός που την απάτησε με την καλύτερή της φίλη! Μακριά από τον τόπο τους και τις οικείες τους παραστάσεις, αναθεωρούν τον τρόπο που βλέπουν τα πράγματα, αλλά και τις... σεξουαλικές τους προτιμήσεις! Και τελικά, όλοι καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχουν ταμπού και πρέπει στον έρωτα, αλλά πρέπει να δέχεσαι στη ζωή αυτό που θα σου κάτσει και που σε βοηθάει να την παλέψεις.

Αναλυτικότερα :
Μεγάλη επιστροφή του Woody Allen με τρελά κέφια! Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, δεν είμαι ο μεγαλύτερος φαν των ταινιών του. Ακριβέστερα – δεν τον πάω μια. Μη ρωτάς το γιατί, απλά δε μου αρέσει το στυλ και η φάτσα του. Και θεωρώ τις ταινίες του τρελά υπερεκτιμημένες. Εκτός από αυτή εδώ! Γιατί, πέρα από κάθε προσδοκία, γούσταρα τρελά το “Whatever Works” που μεταξύ άλλων αδικείται από τον εσφαλμένο Ελληνικό υπότιτλο “Κι αν σου κάτσει;” (προφανώς τον διάλεξαν επειδή θυμίζει αντίστοιχη πολυπαιγμένη Ελληνική διαφήμιση) ενώ, σωστότερα θα μεταφραζόταν ως : “Ό,τι κάτσει”. Τέσπα. Λάτρεψα το “Whatever Works” γιατί είναι τρελά προχώ, 10ετίες μπροστά. Και συνδυάζει ιδανικά το λεπτό χιούμορ με κυνισμό, φιλοσοφία και καφροχαβαλέ. Ο κεντρικός χαρακτήρας, Boris, δε μπορεί παρά να είναι το alter ego του ίδιου του σκηνοθέτη / σεναριογράφου. Και παρά την ανισότητα στην ερμηνεία του Larry David, με άλλοτε μέτριες στιγμές και άλλοτε πολύ καλές, ο χαρακτήρας πείθει απόλυτα. Ειδικά οι σκηνές όπου απευθύνεται στο κοινό (δηλαδή σε σένα, την ώρα που παρακολουθείς την ταινία!) είναι συγκλονιστικά ειλικρινείς.

Το σενάριο (παρά την εύστοχη επιχείρηση εκμοντερνισμού του) παρουσιάζει στοιχεία που παραπέμπουν σε παλιότερες 10ετίες, ειδικά το δεύτερο μισό του που αναφέρεται έμμεσα αλλά σαφέστατα στη σεξουαλική επανάσταση που συντελέστηκε τη 10ετία του '60 και του '70. Εδώ, καταλύτης για τις μεταβολές στον ψυχισμό των χαρακτήρων, είναι η αλλαγή παραστάσεων και η μετάβαση από τον συντηρητικό, "χωριάτικο" Αμερικανικό νότο, στον κυνικό μα εκσυγχρονισμένο βορρά. Οι αλλάγες είναι εντυπωσιακές και ενίοτε γραφικές, αλλά δεν παύουν να διασκεδάζουν. Έτσι, η θεοσεβούμενη νοικοκυρά γίνεται αρτιστική προσωπικότητα, με γυμνά πορτρέτα και πολλαπλούς εραστές! (το 'παμε - οι παρτουζιάρες είναι πολλές και ζουν ανάμεσά μας!) και ο τυπικός ματσό redneck πατριάρχης, ασπάζεται άνευ όρων τη gay κουλτούρα! Φυσικά, όλα αυτά δεν είναι τυχαία - το σενάριο είναι παλιό, συγκεκριμένα φολιάζει από τη 10ετία του '70 στο κεφάλι του δημιουργού. Ο Allen, προόριζε τον πρωταγωνιστικό ρόλο για έναν αγαπημένο του φίλο, που παράλληλα εκτιμούσε ιδιαίτερα σαν ηθοποιό. Ωστόσο, ο πρόωρος θάνατός του, προσγείωσε το σενάριο του "Whatever Works" στη ναφθαλίνη... μέχρι πέρσι!

Τι άλλο να πεις για το “Whatever Works”; Καλή, διεκπεραιωτική σκηνοθεσία. Τοπ διάλογοι, ίσως οι εξυπνότεροι που έχω δει εδώ και χρόνια. Καλή φωτογραφία, feelgood διάθεση (παρά τον τίγκα κυνισμό, μηδενισμό και τη μισανθρωπία του Boris!) συμπαθητικές ερμηνείες. Μοναδικό παραπονάκι : το τέλος είναι κάπως βεβιασμένο και τα μαζεύει άρων άρων υποκύπτοντας σε συμβιβασμούς και κλισεδάκια που δεν ταιριάζουν απόλυτα με ότι έβλεπες για πάνω από μιάμιση ώρα. Ωστόσο, δεν παύει να είναι και αυτό, κεφάτο και “αγαπησιάρικο”

Ρεζουμέ :
Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτό το ταινιάκι είναι για όλους. Θέλει αρκετά ανοιχτό μυαλό για να το απολαύσεις όπως του αξίζει. Προσωπικά, συμφωνόντας απόλυτα με τον τίτλο, έχω να σχολιάσω ότι το “Whatever Works” δούλεψε απόλυτα για μένα.

Ένα Τραγουδι για Σήμερα - Έφυγε η γυναίκα μου από το σπίτι


Στίχοι: Λάκης Παπαδόπουλος
Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Λάκης Παπαδόπουλος
URL : http://www.youtube.com/watch?v=pDD2s_WVLWE

Έφυγε η γυναίκα μου από το σπίτι
Δεν ξέρω τι να κάνω
Έφυγε η γυναίκα μου από το σπίτι
Απ' τη χαρά μου κοντεύω να πεθάνω
Έφυγε η γυναίκα μου από το σπίτι
Και τώρα ποιος με πιάνει
Έφυγε η γυναίκα μου από το σπίτι
Τέτοιες ώρες γίνομαι τσογλάνι

Θα πατώ με λάσπες στο χαλί
Θα αφήσω τέντα το ψυγείο
Θα κλωτσήσω το κωλοσκυλί της
Και θα πιω νερό απ' το ανθοδοχείο
Έφυγε η γυναίκα μου από το σπίτι
Δεν ξέρω τι να κάνω
Τα σοκολατάκια που μου τα έκρυβε
Θα τα βρω, θα τα ξεκάνω

- Βρε συ έφυγε η γυναίκα του από το σπίτι;
Ο καημένος, γιατί; Τι έκανε;
Ξέρω γω τι έκανε!
Κρίμα γιατί ήταν και αφράτη κοπέλα.
Α! δε νομίζω, Αδύνατον, παντελώς αδύνατον!
Έχει φύγει με τον Παντελή!

Θα μαζέψω όλους τους φίλους που δε γούσταρε
Και θα παίξουμε μπάλα στο σαλόνι
Και μετά θα βγούμε έξω σαν κύριοι
Να θρυμματίσουμε γλάστρες στο μπαλκόνι
Στα πλακάκια θα τρέχουμε ξυπόλητοι
Θα βουτάμε τις πετσέτες στη μπανιέρα
Θα αφήσω ανοιχτό το θερμοσίφωνα
Θα τσακίσω και τη συμπεθέρα
Έφυγε η γυναίκα μου από το σπίτι
Και τώρα ποιος με πιάνει
Αφού το ξέρεις κοριτσάκι μου εσύ
Τέτοιες ώρες ο Λάκης γίνεται τσογλάνι!

Τρίτη, 15 Ιουνίου 2010

Ανεκδοτάκι : ... αυτό με τον Εβραίο μπαμπά!


Ο Εβραίος μπαμπάς καθόταν σε μια ξαπλώστρα στην παραλία και χάζευε το μικρό του γιο που έπαιζε ανέμελα στο κύμα με το κουβαδάκι του... Ξαφνικά σηκώνεται ένα τεράστιο κύμα που παρασύρει το παιδί στα βάθη της θάλασσας και το εξαφανίζει μπροστά στα έκπληκτα μάτια του πατέρα του. Απελπισμένος ο πατέρας σηκώνει τα μάτια και τα χέρια του στον ουρανό, γονατίζει στην άμμο και αρχίζει να ουρλιάζει σαν δαιμονισμένος:

ΚΥΡΙΕΕΕΕΕΕΕΕΕ... ΚΥΡΙΕΕΕΕΕ...
Θεέ μου γύρνα πίσω το παιδί μου,
Θεέ μου στείλε μου πίσω το μονάκριβό γιο μου,
Είναι το φως της ζωής μου...
Είναι η ζωή μου όλη....
Θεέ του Ισραήλ κάνε το θαύμα σου,
στείλε πίσω τον Αλόν,
Θεέ μου άκου τη φωνή του δούλου σου και λυπήσου με.....
ΣΤΕΙΛΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΠΙΣΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ !!!

Ξαφνικά....ένα δεύτερο μεγάλο κύμα επιστρέφει το παιδί του...και τότε ο άντρας κοιτώντας τον ουρανό με ευλάβεια και ταπεινοφροσύνη ψελλίζει...

“...και το κουβαδάκι;;;”

Ανεκδοτάκι : ... αυτό με τον μαμάκια!


Ήταν ένας μαμάκιας που παντρεύτηκε. Την πρώτη μέρα η γυναίκα του μαγειρεύει στιφάδο. Γυρνάει ο άνδρας από την δουλειά το τρώει και λέει στην γυναίκα του: “Καλό ήταν, αλλά η μαμά μου βάζει και λίγη κανέλα.”

Την άλλη μέρα η γυναίκα κάνει γενική καθαριότητα στο σπίτι. Γυρνάει ο άντρας από την δουλειά, το βλέπει και λέει: “Ωραίο είναι, αλλά η μαμά μου το έχει έτσι καθαρό κάθε μέρα.”

Η γυναίκα τσαντίζεται, πάει σε ένα μαγαζί με εσώρουχα, αγοράζει ότι πιο σέξι υπάρχει, ανάβει κεράκια στην κρεβατοκάμαρα και το βράδυ τον περιμένει στο κρεβάτι. Γυρνάει ο μαμάκιας, βλέπει τα φώτα σβηστά και πηγαίνει στην κρεβατοκάμαρα. Την βλέπει με τα μαύρα, σέξι εσώρουχα και φωνάζει:

“Μωρή, γιατί φοράς μαύρα; Έπαθε τίποτε η μάνα μου;”

Ανεκδοτάκι : ... αυτό με το απόκομμα!

Είναι 2 φίλοι σ' ένα μπαρ, νέκρα πολύ, έχουν σταματήσει να μιλάνε και μεταξύ τους και σε κάποια φάση απλώνει ο ένας και παίρνει 1 εφημερίδα που έφερε μία γκαρσόνα και άφησε πάνω στον πάγκο μαζί με τασάκια κλπ. Την ανοίγει, την ψευτοξεφυλλίζει και ο άλλος βρίσκει αφορμή να τον ρωτήσει για να ξανανοίξει κουβέντα:

“Τι λέει ρε, έχει τιποτα ενδιαφέρον;”
“Μπα, μ@\@κιες", του απαντάει...

Μετά απο λίγο όμως, βάζει την εφημερίδα στον πάγκο κι αρχίζει να κόβει προσεκτικά ένα κομμάτι της.. Αφού τελειώνει, το διπλώνει και το βάζει μεσ' την τσέπη του σακακιού του και λέει απρόσμενα στον φίλο του πως την κάνει για σπίτι... Ο άλλος, που ψιλομαγνητίστηκε από το ενδιαφέρον του πρώτου γι' αυτό που βρήκε στην εφημερίδα, τον ρωτάει :

Καλά ρε συ, τι ήταν αυτό που βρήκες στην εφημερίδα, σου τράβηξε τόσο την προσοχή, την έκοψες, τη βάζεις στην τσέπη και την κάνεις;"
Ένα άρθρο ήταν,για κάποιον που σκότωσε τη γυναίκα του επειδή ήταν πολύ ζηλιάρα και κάθε βράδυ που γύρναγε του έψαχνε κρυφά τις τσέπες και του ΄κανε σκηνικά..."
“Και τι θα το κάνεις;"
“Τίποτα... Απλά θα το αφήσω στην τσέπη...”

Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010

The Hurt Locker

Μάστορας : Kathryn Bigelow
Παίχτες : Jeremy Renner , Anthony Mackie , Brian Geraghty
Πόσα πιάνει; 3 / 5... μάλλον
Με δυό λογάκια :
Μια ομάδα πυροτεχνουργών, στην εμπόλεμη ζώνη του Ιράκ, αναλαμβάνει όλες τις δύσκολες, “βρώμικες” και επικίνδυνες δουλειές. Όταν αλλάζει αρχηγό, αυτός με τη ριψοκίνδυνη στάση του και την αμέλεια για τη ζωή και την ασφάλεια των μελών της ομάδας του, θα τους φέρει αντιμέτωπους με ακόμα πιο ακραίες καταστάσεις.

Αναλυτικότερα :
Η ταινία που σάρωσε στα φετινά όσκαρ και γκρέμισε πανηγυρικά το “Avatar” από το θρόνο του. Γυρισμένη από την (κερατωμένη) πρώην σύζυγο του James Cameron! Όπως λέει και η διαφήμιση, “τυχαίο; Δε νομίζω!” Δυό είναι τα συμπέρασματα, λοιπόν, που μας διδάσκει η περίπτωση του “The Hurt Locker” : το πρώτο, είναι ότι μια αδικημένη γυναίκα ΠΑΝΤΑ θα πάρει την εκδίκησή της από τον άντρα που την πίκρανε, ανεξαρτήτως τόπου και χρόνου, γιατί ως γνωστόν αυτά τα πράγματα οι γυναίκες ΔΕ ΤΑ ΞΕΧΝΟΥΝ ΠΟΤΕ!!! Δεύτερον, στην πλειονότητά τους όσοι είδαν την ταινία δεν κατάλαβαν ποιοί ήταν οι λόγοι για τους οποίους βραβεύτηκε! Και μια θεωρία συνομωσίας – η επιτροπή (και οι κινηματογραφικοί παράγοντες που κρύβονται πίσω από αυτή) ήθελαν να “κόψουν” τα φτερά του Cameron. Όχι φυσικά για να τον στεναχωρήσουν, αλλά για να βάλουν ένα φρένο στη δυνητική παντοδυναμία που θα του χάριζαν τα βραβεία τα οποία δικαιούταν η ταινία του, αν φυσικά τα έπαιρνε!

Τι είναι λοιπόν το περίφημο “Hurt Locker”; Είναι μια άνευ λογικής συνέχειας συρραφή μεμονωμένων σκηνών, προκειμένου να καταλήξει σε ένα άκρως κυνικό, “άβολο” συμπέρασμα στο πολυσυζητημένο φινάλε. Όλα αυτά δοσμένα με μια ντοκιμαντερίστικη ματιά, η οποία είναι τόσο αριστοτεχνικά δοσμένη που ισορροπεί ΤΕΛΕΙΑ ανάμεσα στην αμεσότητα του ντοκυμανταίρ και την καλλιτεχνική αρτιότητα του κινηματογράφου, απαλλαγμένη από τα μειονεκτήματα και τους περιορισμούς των δύο μέσων και ταυτόχρονα διατηρώντας τα πλεονεκτήματα αμφότερων! Να λέμε δηλαδή και του στραβού το δίκιο – το όσκαρ στη σκηνοθεσία τουλάχιστον, το άξιζε. Όλα τα υπόλοιπα; Μάλλον όχι. Φωτογραφία σκονισμένη και άκρως ρεαλιστική, απεικονίζει με όλη την ασκήμια του το γης μαδιάμ περιβάλλον και τις κακές, άβολες, παράλογες συνθήκες που επικρατούν σε αυτό. Ερμηνείες καλές, αλλά όχι και κάτι το ιδιαίτερο, ίσως εκτός από το σπαρακτικό ξέσπασμα του μαυρούλη, λίγο πριν το φινάλε.

Όλο το υπόλοιπο είναι αυτό που είπα στην αρχή. Μια συρραφή σκηνών από την καθημερινότητα της ομάδας σε αυτό το περίεργο καθεστώς μεταξύ “τύπου” πολέμου και “τύπου” νόμιμης κατοχής που επιβάλλει σε κάθε τόπο που κοσμεί με την παρουσία της η panx Americana. Από φάσεις όπου αφοπλίζουν εκρηκτικά, σε άκυρες “καμμένες” στιγμές από την καθημερινότητα των πρωταγωνιστών, σε έκτακτες καταστάσεις και φρικαλέες confrontations με μια αλήθεια που δεν είναι ποτέ αυτό που φαίνεται. Οι κάθε σκηνή από μόνη της λειτουργεί αποτελεσματικά και είναι μια σφιχτοδεμένη, καλλιτεχνικά άρτια και αυτόνομη μονάδα. Το δέσιμο μεταξύ τους όμως, πάσχει. Ή μάλλον, για την ακρίβεια δεν υφίσταται. Είναι απλά η μια σκηνή τοποθετημένη μετά την άλλη. Πράγμα που έρχεται σε κοφτερή αντίθεση με τα υψηλά production values. Και το περίφημο φινάλε, δεν ήταν τελικά τόσο συγκλονιστικό όσο το περίμενα. Ίσως επειδή είχα διαβάσει από πριν για αυτό. Αυτά!

Splatter / Gore :
Ζουμερά αποτελέσματα πυροβολισμών, χωρίς κάτι να είναι ιδιαίτερα συγκλονιστικό. Πιο δυνατή σκηνή αυτή με ένα νεκρό παιδί πάνω σε χειρουργικό τραπέζι με εκρηκτικά μέσα στα εντόσθιά του. Και η αυτοσχέδια χειρουργική επέμβαση του πυροτεχνουργού προκειμένου να τα αφοπλίσει. Μπλιάξ!

Ρεζουμέ :
Ιδιαίτερο και πρωτότυπο, με κάποιες αληθινά δυνατές σκηνές. Αλλά δεν ανταποκρίνεται στο hype που το συνοδεύει. Και ενδεχομένως, ανάλογα φυσικά με τα γούστα σου, θα σε κάνει απλά να βαρεθείς.

Τι Έμαθα το 15ήμερο που μας Πέρασε (1- 16 Ιουνίου 2010)

1) Η τύχη σου χτυπάει την πόρτα μονάχα μια φορά... η ατυχία έχει περισσότερη υπομονή!

2) Καμμένο ανεκδοτάκι εξπρές : Ένας τύπος πηγαίνει στον Αγιο-Πέτρο και τον ρωτάει:
- Με συγχωρείτε, Αγιε-Πέτρο, αλλά δεν θυμάμαι καθόλου πως βρέθηκα εδώ. Τι έγινε; Πώς πέθανα; Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι είναι έχω πάει βόλτα με την γυναίκα μου με το αυτοκίνητο.
- Ακριβώς, λέει ο Αγιος-Πέτρος. Και μετά η γυναίκα σου είπε: "Αν με αφήσεις να οδηγήσω, θα είσαι ένας άγγελος!"

3) Αν ποτέ κάποιος κλέφτης σας αναγκάσει να κάνετε ανάληψη από ένα ATM μηχάνημα, μπορείτε να ειδοποιήσετε την αστυνομία εισάγοντας τον αριθμό PIN αντίστροφα. Για παράδειγμα αν ο αριθμός pin είναι 1234 θα πρέπει να εισάγετε 4321. Το ΑΤΜ αναγνωρίζει ότι ο αριθμός PIN είναι αντίστροφος από την κάρτα που τοποθετήσατε στο μηχάνημα. Το μηχάνημα θα σας δώσει τα χρήματα που ζητήσατε, αλλά εν αγνοία του ληστή, ειδοποιείτε η αστυνομία. Αυτή η πληροφορία πρόσφατα αναμεταδόθηκε στην τηλεόραση και αποδείχθηκε πως χρησιμοποιείται σπάνια γιατί ο κόσμος δεν γνωρίζει την ύπαρξη αυτής της λειτουργίας..

4) Καμμένο ανεκδοτάκι εξπρές #2 : Γιατί οι γριές κότες βλέπουν καλύτερα; - Γιατί η γριά κότα έχει το ζουμ-ιν...

5) Καμμένο ανεκδοτάκι εξπρές #3 : Τι εκαναν οι μαυροι στον ιπποδρομο του Βυζαντιου; - Τη σταση του Nigga!

6) Νομίζω πως ότι πιο σκουληκένιο στην κοινωνία γενικώς είναι οι πάσης φύσεως μεσάζοντες. (μάνατζερ, παραγωγοί, προαγωγοί, μεσάζοντες τραπεζών, ζαρζαβατικών, συμφωνιών κλπ) Των οποίων η μοναδική δουλειά είναι να κάνουν ακριβώς ότι μπορείς να κάνεις και μόνος σου – μόνάχα χειρότερα. Την επόμενη φορά που θα σε πλησιάσει κάποιος με την πρόταση να μεσολαβήσει εκ μέρους σου για κάτι, μη του μιλήσεις. Απλά σπάσε τον στο ξύλο. Ακόμα και να μην ξέρεις εσύ το γιατί, σίγουρα θα ξέρει αυτός.

7) Τι ωραίος όρος! Μ.Υ.ΣΥ.ΦΑ. Δηλαδή φάρμακα που πλέον δεν απαιτούν συνταγή γιατρού. Που με τη σειρά του είναι η ωραιοποιημένη / κωδικοποιημένη απόδοση του : “Ζώο άρρωστε, που μου έχεις μούτρα και θράσος να αρρωσταίνεις εν περίοδο οικονομικής κρίσης! Θα το πληρώσεις από την τσέπη σου το φάρμακο κρετίνε! Σιγά μη σε αποζημιώσει το ταμείο και επιβαρυνθεί ο κρατικός προϋπολογισμός με την αφεντιά σου!” Δείτε το αντίστοιχο φύλλο της εφημερίδας της κυβερνήσεως (αρ. Φύλλου 740, 28/05/2010). Πλέον, σε αυτή την κατηγορία υπάγονται τα περισσότερα φάρμακα που κυκλοφορούν στην αγορά. Το σύστημα υγείας πωλείται όπως είναι επιπλωμένο...

8) Με αφορμή το review του “Dark Island” θυμήθηκα την ιστορική ρήση του Βαμβακούλα : “Να μαζευτούμε 5 άνθρωποι, να κάνουμε μια τριμελή επιτροπή!” Α! Αν το πρώτο σε κατάταξη σκουληκένιο πράμα στην κοινωνία είναι οι μεσάζοντες, δεύτερο σε σειρά είναι οι πάσης φύσεως επιτροπές! Όξω πούστη απ' την παράγκα!

9) ... οι μέρες που περάσανε, ήτανε, να το ξέρεις δώρο των θεών...

10) Στην Ινδονησία και συγκεκριμένα στην περιοχή των Παπούα, απαγορεύτηκε η κατάταξη στην αστυνομία των αρσενικών που... έχουν υποστεί σε επιμήκυνση πέους! Θα με πεις τώρα, εδώ χανόμαστε και οι Παπούα βρίσκουν φράγκα για... επιμηκύνσεις;!; Όχι, επειδή εκεί, η “επέμβαση” γίνεται με φυσικό τρόπο, τρίβοντας το μέλος με τα φύλλα του δέντρου gatal gatal!

11) Μιας και πιάσαμε κουβέντα για... μέλη γενικώς, ας εξετάσουμε και την άλλη μεριά... Κινέζικοι παρθενικοί υμένες πωλούνται προς 23 ευρώ, κομπλέ με ψεύτικο αίμα! Ναι, οι αθεόφοβοι το κατασκεύασαν κι αυτό... Ελπίζω να μην είναι σαν τις μαϊμού ηλεκτρικές συσκευές που όταν τις... χρησιμοποιείς παθαίνεις ηλεκτροπληξία!

12) … όταν μεταφέρεις παράνομες βαλίτσες με λεφτά, κάποια εκατομμύρια πέφτουν πάντοτε στο δρόμο...

13) Θυμάστε το παλιό, κλασικό σύνδρομο του Έλληνα προέδρου; Ως γνωστόν, στην Ελλάδα είμαστε ΟΥΟΥΟΥΛΟΙ πρόεδροι σε κάτι! (ή έστω έτσι νομίζουμε) Από εκεί εξάλλου βγήκε και η περίφημη ρήση ότι αν στο δρόμο φωνάξεις “κύριε πρόεδρε!” όλοι θα γυρίσουν να σε κοιτάξουν! Ε, λοιπόν, κάτι μου λέει ότι και αυτή η ευδαιμονικά χρυσή εποχή πνέει τα λοίσθια. Πλέον μακριά το προεδριλίκι από εμάς (... και ας είναι στον κώλο του γείτονα!)

14) Αφού διαλύουμε που διαλύουμε τις παραγωγικές σχολές, δεν κλείνουμε μια και καλή και τη σχολή Ευελπίδων, (αλλά και τις ΣΜΥ, ΣΜΥΝ κλπ) και να διορίσουμε με σύμβαση καραβανάδες έτοιμους (και πολύ πιο σφιχτερούς!) από τη... λεγεώνα των ξένων; Θα ανεβεί και ο τουρισμός μας! Live your myth in Greece!

15) Ένα βάζεις, 300 βγάζεις έτσι και κερδίσει η Ελλάδα στο Μουντιάλ! ... ευκολάκι!!!

16) Καμμένο ανεκδοτάκι εξπρές #4 : Προσπαθεί η γιαγιά να περάσει το δρόμο, αλλά δεν το'χει. Τη βλέπει από απέναντι το χελονονιντζάκι, πετάγεται σαν αστραπή και την περνάει με ασφάλεια απέναντι. “- Να'σαι καλά παιδί μου, να έχεις την ευχή μου! Πως σε λένε;” “- Εγώ γιαγιά είμαι χελωνονιντζάκι...” “- α, είσαι και από την Κρήτη!”

17) Προσκύνημα! Πώς λέει η παροιμία : “Ο λύκος κι αν εγέρασε...” Ε, αυτό! Απολαύστε!

18) Έμαθα πώς λέγεται το πλακομ$%^& στα ιατρικά! Τριβαδισμός!

19) Scorpiooooooooooooons! Οι γερόλυκοι ήρθαν την Τετάρτη που μας πέρασε στο Παμπελοποννησιακό, μας πήραν και μας σήκωσαν! Με τέλειες εκτελέσεις και το καλύτερο tracklist που θα μπορούσε να υπάρξει! Τόσο καλοί και τόσο υπεράνω των προσδοκιών μας! Γέμισαν το στάδιο, τα έδωσαν όλα και μας καταϋποχρέωσαν : “kalispera! Efharistooooooooo Patraaaaaaaaaa!” Και εμείς σας ευχαριστούμε... πάνω από όλα, για την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ σας. The best is yet to come...

20) Διάλυση στο μαγαζάκι του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ; Θέλει η Παπαρήγα να κρυφτεί και η χαρά δε την αφήνει...

21) Μη προσπαθείς να μάθεις σε ένα γουρούνι τρόπους! Χάνεις το χρόνο σου και – προπάντων! - ενοχλείς το γουρούνι!

Για επιρροές, “δανεικά” και λοιπό stuff που λειτουργεί σαν καύσιμο για τη στήλη, ευχαριστήστε τους παρακάτω :

Τo # 1 από την Αλεξία
Τo # 4 από τον Κυριάκο
Τα # 9 & 12 δικά μου σίγουρα δεν είναι, τώρα ποιός τα είπε θα σας γελάσω και δε θέλω...
Το #16 από το Νάσο
Το #17 από το Γιώργο

Where the Wild Things Are (Στη Χώρα των Μαγικών Πλασμάτων)

Μάστορας : Spike Jonze
Παίχτες : Max Records , Catherine Keener , Mark Ruffalo και οι φωνές των James Gandolfini ,
Paul Dano , Catherine O'Hara , Forest Whitaker
Πόσα πιάνει; δε γίνεται να βαθμολογηθεί
Με δυό λογάκια :
Ο Max είναι ένα καταπιεσμένο παιδί, με υπερτροφική φαντασία. Απογοητευμένος από την πεζή καθημερινότητά και την αδιαφορία των δικών του, αποφασίζει να σαλπάρει σε μια άλλη χώρα, εκεί που ζουν τα μαγικά πλάσματα της φαντασίας του. Όταν φτάσει τελικά στη χώρα των μαγικών πλασμάτων, θα ζήσει μια σειρά από απίστευτες περιπέτειες που, μεταξύ άλλων, θα τον οριμάσουν και θα τον κάνουν τα δει τα πράγματα υπό μια πρωτόγνωρη σκοπιά...

Αναλυτικότερα :
Πόσο παράξενη ταινία! Είναι το λιγότερο που μπορείς να πείς για ένα έργο στο οποίο πρωταγωνιστούν... ένα δεκάχρονο αγόρι ντυμένο με ολόσωμη αποκριάτικη στολή λύκου και κάμποσα πλάσματα που μπορούν να περιγραφούν μόνο σαν... τεράστια λούτρινα ζωάκια, αλλά με νύχια, δόντια και... κατάθλιψη; Βασισμένο στην κλασική ομώνυμη παιδική ιστορία του Maurice Sendak, είναι ένα τίγκα αντισυμβατικό και πρωτότυπο (ίσως μοναδικό στο είδος του) έργο που μπορεί να εκτιμηθεί μονάχα από το προσωπικό πρίσμα του καθενός. Σε εξίσου παράξενους ρυθμούς κινούνται τα πάντα. Η σκηνοθεσία, η φωτογραφία, το μοντάζ. Ενίοτε λειτουργούν εκτός τόπου και χρόνου, με πχ το πρώτο μισό μιας σκηνής να λαμβάνει χώρα σε δάσος και το δεύτερο να είναι γυρισμένο σε αχανή έρημο. Εξίσου φλου είναι και η χρονική συνέχεια, αλλά και η λογική, με διαλόγους και καταστάσεις που ενίοτε δεν βγάζουν κανένα λογικό νόημα, αλλά πολύ διακριτικά και σε καθαρά υποσυνείδητο επίπεδο περιπλέκουν και αναπλάθουν συνεχώς το συναισθηματικό της φορτίο – το οποίο παρόλα αυτά δεν παύει ποτέ να ξεφεύγει από τη βαθιά εσωστρέφεια και τη θλίψη.

Εντυπωσιακά τα εφφέ αλλά και τα κουστούμια που φυσικά εξαντλούνται στην εμφάνιση των μαγικών πλασμάτων. Το πάντρεμα υπολογιστή και αληθινής εικόνας είναι άψογο και έτσι βλέπεις αληθινότατα χνουδωτά κουστούμια a la Muppet Show, τα οποία όμως παίρνουν γλαφυρές και εκφραστικότατες γκριμάτσες και κουνούν ρεαλιστικά τα χείλη τους σύμφωνα με το περιεχόμενο της ομιλίας. Σε πολύ καλό επίπεδο κυμαίνονται και οι φωνές που ανήκουν σε καλούς επαγγελματίες ηθοποιούς που τις αποδίδουν με αξιολογότατες ερμηνείες.

Ουσιαστικά, το “Where the Wild Thing Are” είναι ένα μελαγχολικό σουρεαλιστικό παραμύθι που λειτουργεί σε πολλαπλά επίπεδα και στις κορυφαίες στιγμές του, αγγίζει θεμελιώδες ψυχολογικές έννοιες, με ιδιαίτερα “ύπουλο”, διακριτικό και πλέον βασικό τρόπο. Εννοείται ότι δεν περιμένω με τίποτα να σημειώσει κάποια αξιόλογη εμπορική επιτυχία. Είναι υπερβολικά αντισυμβατικό και εσωστρεφές για τα γούστα ενός ευρύτερου κοινού. Αλλά από την άλλη δε μπορώ και να μη χαιρετήσω την τόλμη και την αφοσίωση των συντελεστών της ταινίας στην τόσο άρτια απόδοση μιας δουλειάς που είναι – να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους – από εμπορικής άποψης, χαμένη από χέρι. Όσοι έχουν διαβάσει την αυθεντική ιστορία, έχουν μόνο καλά λόγια να πούνε για αυτό το εργάκι στα σχετικά sites και forums. Μιλάνε για υπόδειγμα κινηματογραφικής απόδοσης βιβλίου. Προσωπικά, την ιστορία δεν την έχω υπόψη μου. Αυτό που ξέρω, είναι αυτό που μου λέει το ένστικτό μου. Ότι αφού την είδα, έχοντας βέβαια σαφώς σχηματισμένες απορίες και ενστάσεις όσο έπαιζε, ο επίλογος με βρήκε με μια γλυκόπικρη θλιμμένη γεύση που σε τελική ανάλυση, απόλαυσα. Ναι, μου άρεσε το “Where the Wild Thing Are”. Αλλά για το κατά πόσο θα αρέσει και σε σένα, αυτό είναι κάτι που ούτε ξέρω, ούτε και – φυσικά – μπορώ να εγγυηθώ.

Case 39

Μάστορας : Christian Alvart
Παίχτες : Renée Zellweger , Jodelle Ferland , Ian McShane , Bradley Cooper
Πόσα πιάνει; 3 / 5
Με δυό λογάκια :
Μια κοινωνική λειτουργός σώζει ένα μικρό κορίτσι από... θάνατο στα χέρια των γονιών του. Την υιοθετεί η ίδια και αρχίζουν μια κοινή καινούρια αρχή. Ωστόσο, σύντομα θα ανακαλύψει ότι πίσω από το αγγελικό 10χρονο προσωπάκι κρύβεται μια πολύ πιο μοχθηρή αλήθεια. Και ότι οι γονείς, όπως και να έχει, μάλλον είχαν ένα δίκιο με το μέρος τους – μη σας πω και δυο δηλαδή!

Αναλυτικότερα :
Ρόλος έκπληξη για τη Renee Zellweger. Δηλαδή ή αποφάσισε να διευρύνει τους υποκριτικούς της ορίζοντες, ή έχει μπει για τα καλά το αυγό στον κώλο και κυνηγάει τους ρόλους με το δίκανο. Όπως και να έχει, το “Case 39” ταλαιπωρήθηκε πολύ από την εταιρία διανομής όσον αφορά τη... διανομή του! Και τελικά, αν και έργο διετίας, δεν προβλήθηκε καθόλου στους κινηματογράφους και προσγειώθηκε μόλις πριν λίγες ημέρες στα ράφια των videoclubs. Συνήθως όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, σημαίνει ότι η ταινία είναι το δυστύχημα το ίδιο. Είχα λοιπόν τους λόγους μου να είμαι επιφυλακτικός για την πάρτη της. Αλλά από την άλλη, έχω συνδέσει (από τα νιάτα μου – τόσο παλιά!) άρρηκτα το καλοκαίρι με τα θρίλερ και το thrash metal! Για το δεύτερο, ας είναι καλά οι big four που οσονούπω μας έρχονται. Αλλά για πιο άμεσα αποτελέσματα, αυτό το θριλεράκι ήταν ίσως το μοναδικό καινούριο (σχετικά), ποιοτικό (ή ακριβέστερα μη καμμένο) και που να μη το έχω δει, που υπήρχε στα ράφια. Η ετυμηγορία – τουλάχιστον όσον αφορά το “έργο” της εταιρίας διανομής : φέρθηκαν άδικα στο “Case 39”. Όχι, δεν είναι η εργάρα. Αλλά σίγουρα του άξιζε καλύτερη μεταχείρηση.

Το μεγαλύτερό του πρόβλημα είναι το σενάριο, σε σχέση με την εποχή του. Αν γραφόταν και γυριζόταν 30 χρόνια πριν, θα ήταν από τα κλασικότερα στο είδος του. Εν έτει 2010 (ή έστω 2008 όπου και γυρίστηκε)... είναι απλά τραγικά προβλέψιμο. Επειδή έχουν βγει τα άπειρα έργα με ΑΚΡΙΒΩΣ ίδιο θέμα και με πολύ περισσότερα κότσια και balls όσον αφορά τα production values. Χωρίς πλάκα, μέσα στο πρώτο... 10λεπτο θα μαντέψεις (σωστά) τι θα συμβεί στο υπόλοιπο... 90% της ταινίας! Η σκηνοθεσία καλή, με μερικές σκηνές να κλείνουν το μάτι στη σχολή των παλιών θρίλερ με suspense, που απλά είναι κορυφή. Το αυτό ισχύει και για την καλή φωτογραφία. Οι ερμηνείες δεν ξεχωρίζουν. Η Zelwegger κάπου κάνει κοιλιά και η μικρή Jodelle Ferland στο ρόλο του “διαβολικού” παιδιού, άλλοτε είναι ευφυώς μακάβρια και υποχθόνια και άλλοτε σαχλή. Και εννοείται ότι ο Bradley Cooper για άλλη μια φορά δεν το'χει.

Δε θέλω και πολλά για να θάψω μια ταινία. Γιατί δε το κάνω στο “Case 39”; Επειδή, κόντρα σε ότι μου υπαγορεύουν οι κινηματογραφικές μου γνώσεις και οι νόρμες που “προβλέπεται” να ακολουθώ σε έργα που επιδεικνύουν τις “αρετές” που ανέλυσα παραπάνω, εντούτοις μου άρεσε! Οπότε αντί να συμμορφωθώ στην πολύχρονη εμπειρία και διαγωγή τύπου “29 κατασκευαστές πλυντηρίων συνηστούν...”, απλά τα γράφω όλα στα @@ μου και ακολουθώ το ένστικτό μου. Που μου λέει ότι το “Case 39” είναι ένα τίμιο έργο που έγινε με φιλότιμο, μεράκι, φροντίδα και προδέρμ. Σαφώς δεν είναι τέλειο. Και εννοείται πως το απόλυτο θρίλερ του υποείδους “θανατηφόρο κωλόπαιδο” εξακολουθεί να είναι το πρωτότυπο “The Omen”. Άιντε και το “Orphan” άμα θες κάτι πιο φρέσκο! Αλλά αν έχεις περιθώριο να δεις και κάτι άλλο πέρα από αυτά τα κλασικά, το “Case 39” καθόλου δε θα σε χαλάσει. Ειδικά αν είσαι πρωτάρης στα θρίλερ και έτσι δε θα έχεις παραστάσεις για να το συγκρίνεις με πιο διάσημα αδερφάκια του! Είναι ταμάμ και αν θες να το δεις με το έτερόν σου ήμυσι. Θα την πάει ζουμί και θα σε πάρει σφιχτές αγκαλίτσες!

Τρίτη, 8 Ιουνίου 2010

DayBreakers (2019 : Νέα Φυλή)

Μάστορας : The Spierig Brothers
Παίχτες : Ethan Hawke, Sam Neil, Willem DaFoe
Πόσα πιάνει; 3,5 / 5
Με δυό λογάκια :
Στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον, οι βρυκόλακες είναι οι απόλυτοι άρχοντες του κόσμου μας, διαμορφώνοντας την κοινωνία με γνώμονα τις δικές τους ανάγκες. Οι λιγοστοί άνθρωποι που έχουν παραμείνει καταδιώκονται με φανατισμό και καταλήγουν σε ειδικές μονάδες στις οποίες... ξεζουμίζονται σε βιομηχανική κλίμακα από το αίμα τους. Ωστόσο τα βαμπίρια κάπου ξέφυγαν και το παράκαναν με το ξεζούμισμα και πλέον αντιμετωπίζουν πολύ μεγάλο πρόβλημα έλλειψης αίματος! Πράγμα που απειλεί άμεσα τον πολιτισμό και τον τρόπο ζωής τους, γιατί όποιο βαμπιρ στερηθεί για πολύ το αίμα παθαίνει ένα ντουβρουτζά και κάτι απάλευτες μεταλλάξεις. Ένας καλός (!) βαμπιρ αιματολόγος, προσπαθεί να ανακαλύψει ένα τεχνηκό υποκατάστατο του αίματος. Θα βρει πολύ περισσότερα από όσα υπολόγιζε...

Αναλυτικότερα :
Να σε πω τι με άρεζε περισσότερο σε αυτή τη b-movie-ά του κερατά (κάπου το έχω ξαναγράψει αυτό, ε;) : ότι αν ο Phillip Dick έγραφε ποτέ ιστορία με βαμπίρια, θα ήταν αυτή ΑΚΡΙΒΩΣ! Ακολουθεί βήμα προς βήμα τη δομή των ιστοριών του μεγάλου συγγραφέα και (φυσικά) των αντίστοιχων κινηματογραφικών τους αποδόσεων! Από την έμμεση αλλά πανέξυπνη παρουσίαση της κοινωνίας των βρικολάκων, που δίνεται μέσα από πολλές πολλές πανέξυπνες λεπτομέρειες. Την κυνική ματιά που συχνά φλερτάρει με πικρό – φαρμάκι κουταλιού – χιούμορ η οποία φυσικά αποτελεί πρωτίστως σχόλιο για τη δικιά μας κατάντια και μας χτυπάει έμμεσα μεν, σαφέστατα δε το προειδοποιητικό καμπανάκι του κινδύνου. Μετά, περιπετειούλα σε χαλαρούς ρυθμούς, κυρίως υπό τη μορφή καταδίωξης (με τους πρωταγωνιστές εννοείται στη θέση του κυνηγημένου) και ένα ανατρεπτικό τέλος που το φέρει κυρίως εις πέρας το ήθος αλλά και η... καπατσοσύνη του κεντρικού χαρακτήρα. Το οποίο φυσικά δε φέρνει μόνο την προσωπική λύτρωση, αλλά αλλάζει άρδην τον κόσμο.

Θέλεις κι άλλα; Καλή (αλλά όχι και κάτι το ιδιαίτερο) σκηνοθεσία και ερμηνείες (με μια τρανταχτή εξαίρεση που θα την αναλύσουμε παρακάτω). Ένας Ethan Hawke στα καλύτερά του (γιατί δεν παίζει σε περισσότερες ταινίες αυτό το παλικάρι; Αφού το'χει!) και μια απρόσμενη επιστροφή του Sam Neil που αποδίδει παράλληλα φόρο τιμής στο παλιό καλό cult παρελθόν του, σε ένα ρόλο που του πηγαίνει γάντι και θα τον απολαύσεις τουλάχιστον όσο δείχνει να τον απολαμβάνει κι αυτός! Καλή φωτογραφία και χρώματα, ωραίοι διάλογοι και σενάριο που βγήκε από το χρονοντούλαπο των πιο “σοβαρών” ταινιών επιστημονικής φαντασίας του '80 και του '90! Και φυσικά όλο αυτό είναι καλό πράμα! Τουλάχιστον για μένα! Ναι, είμαι τόσο χαλασμένος! (πολύ deja vu έπεσε και μάλλον κάποιος προγραμματίζει αλλαγές στο Matrix!)

Ναι, το “Daybreakers” λέει! Και αν είχαν αποφευχθεί κάποια επιμέρους (μικρά) φάουλ, θα μιλούσαμε για το επόμενο μικρό ακατέργαστο διαμάντι της επιστημονικής φαντασίας (γιατί περί sci fi πρόκεται το έργο και δεν έχει καμιά σχέση με θρίλερ, όπως θέλουν να το πλασάρουν) Αλλά κάποιες λεπτομέρειες δε το αφήνουν να ανέβει εκεί που του αξίζει. Η φτωχή παραγωγή. Είναι κρίμα στη μια χαρά ατμοσφαιρική φωτογραφία να σου σκάει μύτη το κομπιούτερ εφφέ δευτεράτζα που ανήκει σε εποχές προ millenium! Οι μέτριοι διάλογοι και κορυφάια όλων η ενοχλητικά κακή παρουσία του Willem DaFoe. Το παλικάρι αυτό έχει παίξει στις άπειρες ταινίες και ακόμα δεν έχει βρει τις ισορροπίες του, αποδεικνύοντας ότι η ερμηνεία του μπορεί να κυμαίνεται από κορυφαίο επίπεδο (πχ στο “Antichrist” του Lars Von Trier) σε κουραδένιο (όπως σε κάτι κωμεντί του κώλου και... εδώ!) Κάθε ατάκα που ξεστομίζει είναι ότι χειρότερα κλισεδιασμένο χολυγουντιανό υπόλειμμα υπάρχει και κάθε σκηνή στην οποία συμμετέχει (με την ψωραλέα γεννειάδα του) αφαιρεί σωρηδόν πόντους από το αισθητικό σύνολο.

Edge of Darkness (Στην Κόψη του Νήματος)

Μάστορας : Martin Campbell
Παίχτες : Mel Gibson , Ray Winstone , Danny Huston , Bojana Novakovic
Πόσα πιάνει; 4,5 / 5
Με δυό λογάκια :
Ένας αστυνομικός γίνεται μάρτυρας δολοφονίας της ίδιας του της κόρης, στο κατώφλι του σπιτιού του. Όλοι υποθέτουν ότι ήταν μια απόπειρα που στόχο είχε αρχικά τον ίδιο και ο θάνατος του παιδιού του ήταν ατύχημα. Όμως, καθώς κολυμπάει βαθύτερα στην υπόθεση ανακαλύπτει ότι η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική...

Αναλυτικότερα :
Είναι τελικά η φήμη περίεργο πράμα. Από την πλήρη... ασημότητα, στην κορυφή του hollywood, με δικιά σου εταιρία παραγωγής (Icon) έχοντας παράγει, σκηνοθετήσει και πρωταγωνιστήσει σε ταινιάρες, ξαφνικά να καταλήγεις ξανά στα αζήτητα και όλοι να σε θεωρούν τελειωμένο. Κάπως έτσι μπορεί να περιγραφεί το ταξίδι του Mel Gibson στο μαγικό κόσμο του κινηματογράφου που – φαινομενικά – έληξε άδοξα με α) κάποια καθόλου κολακευτικά βιντεάκια του που τον έκαναν παγκοσμίως βούκινο (να 'ναι καλά του YouTube) β) πλέοντας για τα καλά στο βούρκο του αλκοολισμού και γ) κάνοντας δημόσια κάποια καθόλου... διακριτικά αντισημιτικά σχόλια (και εννοείται ότι όποιος τα βάζει με τους Εβραίους στο Hollywood, τονε τρώει ο Βαμβακούλας!) Κάπου εκεί, όλοι τον διέγραψαν από τα ταυτέρια τους και θεώρησαν ότι τραβάει γερό ζόρι με απάλευτη γεροντική άνοια τύπου Βασίλη Λεβέντη (προεδράρα!) μετά το ιστορικό ξέσπασμα για το κλείσιμο του καναλιού 9 – στο οποίο μεταξύ άλλων κύρηττε ότι “καλείται ο Θεός (!) να αναλάβει τις ευθύνες του (!!) και να ρίξει καρκίνο στον Μητσοτάκη και τον Παπανδρέου και σε όλο τους το σόι!!!” Και μετά... η μεγάλη επιστροφή! Ύστερα από όλα αυτά, το τελευταίο που περίμενα να δω ήταν το Mel Gibson να πρωταγωνιστεί ξανά σε διεθνή παραγωγή! Και όχι μόνο το κάνει, αλλά το κάνει πολύ καλά και η ταινία είναι... ταινιάρα!

Λοιπόν, μιλάμε για κλασικό αστυνομικό film noir, αλλά δοσμένο σε σύγχρονους, μοντέρνους ρυθμούς και με μια ιδιαίτερα ανθρώπινη, συναισθηματική ματιά. Καλή σκηνοθεσία και φωτογραφία, κορυφαίο σενάριο, βαθύ και σκεπτόμενο, με μια ιστορία που λειτουργεί και ερμηνεύεται σε πολλά επίπεδα και έχει τις άπειρες λεπτομέρειες να δουλεύουν ταυτόχρονα στο background (αν και ελαφρώς πολύπλοκο, σε σημεία μπορεί να χάσεις και τη μπάλα) και οι καλύτεροι διάλογοι που έχεις ακούσε εδώ και καιρό σε ταινία. Ερμηνεία υπόδειγμα από το Mel που το αυλακωμένο πρόσωπό του είναι ολόκληρος χάρτης των συναισθημάτων και των ψυχικών – και σωματικών – μεταβολών του. Αυτό το παλικάρι, να μου το θυμηθείτε – έτσι και δεν ξανακαεί και συνεχίσει με μερικά ακόμα τέτοια βήματα, θα γίνει σε κάμποσα χρόνια μορφή έμβλημα τύπου Clint Eastwood και δε συμμαζεύεται!

Ένα παραπονάκι – θα το ήθελα λίγο πιο large στις διάφορες καταστάσεις του. Διατηρεί ένα ιδιαίτερα χαμηλών τόνων προφίλ που φυσικά συνάδει με την πραγματικότητα και κάνει το σενάριο άκρως ρεαλιστικό. Λόγια δε λέγονται, αλλά υπαινίσσονται. Συναισθήματα δεν εκφράζονται, αλλά οι χαρακτήρες είναι τσιτωμένοι μέχρι τα μπούνια, συναισθηματικά καζάνια που ποτέ δεν ξεχειλίζουν (εκτός από το καταλυτικό τέλος). Ωστόσο, σαν γνήσιος escapist, είναι του γούστου μου πιο αβανταδόρικες φάσεις, πιο πολλή θεατρικότητα στις εκφράσεις και εκδηλώσεις, πιο αξιομνημόνευτοι κακοί! Αλλά και πάλι, αυτό είναι καθαρά προσωπική μου άποψη – και μεταξύ άλλων ο λόγος που αν και λατρεύω τον κινηματογράφο, έτσι και ασχολιόμουν επαγγελματικά με τη σκηνοθεσία (όπως πάντα ονειρευόμουν) θα ήμουν τελείως τραγικός / καταστροφικός στη δουλειά μου!

Ρεζουμέ :
Θέλεις κι άλλα; Μη το ψάχνεις και δες όπως + δήποτε το “Edge of Darkness”. Αν γούσταρες ποτέ σου, έστω και μια φορά, φάσεις με μυστήριο, έγκλημα, εκδίκηση, δεν παίζει να μη την καταβρείς. Mel ξανά δαγκωτό, στον καλύτερο ρόλο της καριέρας του (μετά ΙΣΩΣ από το “Braveheart”). Και Βασίλη Λεβέντη στη βουλή! Τότε είναι που θα έχουμε δει τα πάντα ΟΛΑ!

Ανεκδοτάκι : μάντεψε τι σκέφτονται!

Την ίδια ακριβώς στιγμή, δύο νέοι άντρες που βρίσκονται σε δύο διαφορετικά σημεία του πλανήτη: Ο ένας περπατάει πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί που ενώνει δύο ουρανοξύστες και ο άλλος απολαμβάνει το καλύτερο τσ@@@@@κι της ζωής του από μια γριούλα 95 χρονών χωρίς δόντια. Μπορεί να σου φαίνεται παράξενο αλλά και οι δύο σκέφτονται το ίδιο πράγμα.


Τι σκέφτονται λοιπόν???






Σκέψου !!!






Να το πάρει το ποτάμι;;;






και οι δυό τους σκέφτονται...






...







ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΟΙΤΑΖΩ ΚΑΤΩ!!!
ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΟΙΤΑΖΩ ΚΑΤΩ!!!
ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΟΙΤΑΖΩ ΚΑΤΩ!!!

Ανεκδοτάκι : ... αυτό με την πίτσα!

... από τον Κώστα... (και η φωτό από την Έφη!)

Σαλονίκη. Ένα παλικάρι πιάνει δουλειά σε ένα γραφείο στο κέντρο. Πηγαίνοντας πρώτη μέρα, βλέπει από κάτω ένα μπουγατσάδικο. Σκέφτεται “ας πάω να πάρω μια μπουγάτσα για πρωινό...” Μπαίνει μέσα λοιπόν και λέει στον μαγαζάτορα :
- Θα ήθελα μια μπουγάτσα με τυρί και ένα γάλα
- Φιλαράκι, ξέρεις κάτι; Πάρε πίτσα και θα με θυμηθείς...
- Καλά ρε παλικάρι, με το ζόρι; Αφού σε λέω, μπουγάτσα θέλω!
Του δίνει λοιπόν τη μπουγάτσα ο μαγαζάτορας, πληρώνει και φεύγει για να πάει στη δουλειά του.

Την άλλη μέρα τα ίδια :
- Θα ήθελα μια μπουγάτσα με τυρί και ένα γάλα
- Φιλαράκι, ξέρεις κάτι; Πάρε πίτσα και θα με θυμηθείς...
- Καλά ρε φίλε, πλάκα με κάνεις; Είπαμε, θα πάρω μπουγάτσα!

Παίρνει ξανά τη μπουγάτσα του, πληρώνει και φεύγει. To make the long story short, όλη την εβδομάδα που πέρασε, συνέβαινε το ίδιο. Του παλικαριού του είχαν γίνει... νταούλια! Αποφασίζει λοιπόν ότι την επόμενη φορά που θα πάει να πάρει μπουγάτσα, θα ακολουθήσει την προτροπή του μαγαζάτορα, μπας και του φύγει ο καημός με την πίτσα και επιτέλους τον ξεφορτωθεί... Την άλλη μέρα λοιπόν...
- Θα ήθελα μια μπουγάτσα με τυρί και ένα γάλα
- Φιλαράκι, ξέρεις κάτι; Πάρε πίτσα και θα με θυμηθείς...
- Λοιπόν, εντάξει! Δώσε μου μια πίτσα!

Παίρνει, λοιπόν, την πίτσα, δαγκώνει μια μπουκιά, ξανακοιτάει το μαγαζάτορα, γουρλώνει τα μάτια και φωνάζει : “... Μπάμπη;!; Εσύ είσαι ρε ψυχή;!;”

Τα Σουξέ της Κρίσης part #2




... από την Έφη (και αυτά!) ...

Τα Σουξέ της Κρίσης part #1




... από την Έφη...

Ανεκδοτάκι - περί Marketing!


Θέμα: Τί είναι Marketing με ...παραδείγματα

1) Είσαι σ' ένα πάρτι και βλέπεις έναν ωραίο άντρα.
Τον πλησιάζεις και του λες:
"Είμαι καταπληκτική στο... κρεβάτι..."
Αυτό λέγεται Direct Marketing.

2) Είσαι σ' ένα πάρτι με παρέα και βλέπεις έναν ωραίο άντρα.
Μια φίλη, απ' την παρέα σου, τον πλησιάζει, δείχνει εσένα, και του λέει:
"Είναι καταπληκτική στο κρεβάτι..."
Αυτό λέγεται Διαφήμιση.

3) Είσαι σ' ένα πάρτι και βλέπεις έναν ωραίο άντρα.
Τον πλησιάζεις και παίρνεις τον αριθμό του τηλεφώνου του.
Την επόμενη μέρα, τον παίρνεις τηλέφωνο και του λες:
«Γεια, είμαι καταπληκτική στο κρεβάτι.»
Αυτό λέγεται Telemarketing.

4) Είσαι σ' ένα πάρτι και βλέπεις έναν ωραίο άντρα.
Σηκώνεσαι, ισιώνεις το φόρεμα σου. Τον πλησιάζεις και τον κερνάς ένα ποτό.
Του λες «Μπορώ;» και του ισιώνεις τη γραβάτα, ενώ ακουμπάς απαλά πάνω
στο μπράτσο του, και του ψιθυρίζεις
«Α, επίσης είμαι καταπληκτική στο κρεβάτι.»
Αυτό λέγεται Δημόσιες Σχέσεις.

5) Είσαι σ' ένα πάρτι και βλέπεις έναν ωραίο άντρα.
Σε πλησιάζει αυτός και σου λέει «Έμαθα πως είσαι καταπληκτική στο κρεβάτι.»
Αυτό λέγεται Αναγνωρισιμότητα Προϊόντος.

6) Είσαι σ' ένα πάρτι και βλέπεις έναν ωραίο άντρα.
Τον πλησιάζεις και τον πείθεις να πάρει τη φίλη σου σπίτι του.
Αυτό λέγεται Πώληση Προϊόντος.
Αυτός, όμως, δεν είναι ευχαριστημένος με την απόδοση της φίλης σου,
και έτσι σε παίρνει τηλέφωνο.
Αυτό λέγεται Τεχνική Υποστήριξη.

7) Πας σ' ένα πάρτι και στο δρόμο διαπιστώνεις πως μέσα σε όλα αυτά τα
σπίτια που περνάς μπορεί να υπάρχουν ωραίοι άντρες.
Σκαρφαλώνεις πάνω σε ένα παγκάκι που βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο της γειτονιάς, και ξελαρυγγιάζεσαι φωνάζοντας
«Είμαι καταπληκτική στο κρεβάτι!»
Αυτό λέγεται Spam (Ενοχλητική Αλληλογραφία).

Το Μόνο Που Χρειάζεται για να Παλαίψουμε την Κρίση...


... είναι αυτό το βιβλίο! Ευχαριστώ Έφη για το feedback!

Γκρικ Τσιβιτσιλέισον ανά τους αιώνας (των αιώνων αμήν)



Οι φωτό είναι από την Έφη. Συμφωνώ, επαυξάνω και προσθέτω : αφού με το που τέλειωσαν τα φράγκα τα είδαμε κολυόμενα γενικώς και παρέλυσαν τα πάντα όλα, είναι από μόνο του ατράνταχτη απόδειξη του πόσο ΜΗΔΕΝΙΚΑ ήταν σε τελική ανάλυση ο πολιτισμός, η παιδεία και η ποιότητά μας ως άνθρωποι...

Κυριακή, 6 Ιουνίου 2010

Dark Island (Σκοτεινό Νησί) - (2010)



Μάστορας : Sam Gorski, Niko Pueringer
Παίχτες : Jai Koutrae , Zero Kazama , Mary Christina Brown , Victoria Floro , Rob O'Brien , Eric Raymond Lim
Πόσα πιάνει; 2 / 5
Με δυό λογάκια :
Μια ετερογενής ομάδα από άτομα διαφόρων ειδικοτήτων, ψάχνει σε ένα ερημικό νησί για επιζώντες. Στο νησί γινόντουσαν μυστικά πειράματα από μέρους μιας φαρμακευτικής εταιρίας και η ομάδα που τα εκτελούσε χάθηκε φαινομενικά χωρίς ίχνος. Στο νησί θα ανακαλύψουν ότι η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική. Αλλά και ο καθένας από τους ήρωες, έχει τη δική του κρυμμένη από τους άλλους αντζέντα...

Αναλυτικότερα :
Εντάξει, είντα θέτε τώρα; Εννοείται ότι μιλάμε για b-movie-ά του κερατά... και εννοείται ότι αυτό είναι καλό πράμα! Δυστυχώς, στην αρχή δείχνουν πίζουλα τα πράματα. Σκηνοθεσία τηλεοπτική. Φωτογραφία που ξέβαψε στο πλυντήριο. Κόκκος (και ουχί... Κοκαρίδας!!!) στην εικόνα, σπαστό frame rate. Δηλαδή παλιό / φτηνό / Κινέζικο μηχάνημα προβολής. Διάλογοι τύπου μαγκιά, κλανιά και κώλος φιλιστρίνι. Φάτσες μετεφηβικά ερασιτεχνικές. Χαρακτήρες τίγκα μονοδιάστατοι και στερεοτυπικοί. Τουλάχιστον οι δυο κοπελίτσες είναι ωραία φατσάκια. Ειδικά η Mary Christina Brown που μοιάζει με νεαρότερη κλώνο της θεάς Tia Carrere! Πάμε παρακάτω. Πόσο Resident Evil μπορεί να θυμίζει (αρχικά) το σενάριο; ΠΟΛΥ! Απομονωμένο / εγκατελειμμένο νησί; (όπως στο Veronica) Το'χει! Diverse ομάδα που πάει να έβρει και να διασώσει την ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ομάδα που είχε σταλεί αρχικά, αλλά έχασαν την επικοινωνία; (επειδή τους έφαγε ο Βαμβακούλας;!;) Την έχει! Μια κακή φαρμακευτική εταιρία που μυστικά κατασκευάζει βιολογικά όπλα; Εννοείται Την έχει! Αλλά και πάλι όλα αυτά δεν είναι απαραίτητα κακό πράμα. Τουλάχιστον όχι για μένα! Ναι, είμαι τόσο χαλασμένος.

Προχορώντας στην ταινία, διαπιστώνεις το εξής παράδοξο, αντιφατικό φαινόμενο. Ενώ το σενάριο – παρά την ρηχότητά του – έχει πραματάκια να πει, με τις συνεχείς ανατροπές, τα φλας μπακ στη ζωή των χαρακτήρων, τις πολλές μικρές λεπτομέρειες στις οποίες αρχικά δε δίνεις βάση, μόνο και μόνο για να τις ξαναβρείς μπροστά σου πολύ μετά στην ταινία. Παρόλα αυτά, χάνεται σε λογικά άτοπα και σεναριακά λάθη. Και σε γενικές γραμμές υπάρχει μια διάχυτη ελαφρότητα στον τρόπο αντιμετώπισης της ιστορίας του. Σαν οι δημιουργοί να είχαν μια – ή και περισσότερες - καλές ιδέες αλλά να βαρέθηκαν να εμβαθύνουν έστω σε μια από αυτές. Σε αυτό δε βοηθούν οι καθαρά ερασιτεχνικές ερμηνείες που καθιστούν τους χαρακτήρες στη συνείδησή σου σαν καθαρά αδιάφορα υποκείμενα. Όχι, εννοείται ότι δεν ψάχνω να βρω τη σεναριακή και ερμηνευτική απόδοση του “Τάδε Έφη Ζαρατούστρα” σε μια b-movie. Αλλά θέλει πολλή τέχνη – ή, έστω άπειρη κωλοφαρδία! - για να ρεγουλάρεις την ελαφρότητα, το χύμα και το χαμηλό budget σου, προκειμένου να προσφέρεις αυθεντικό cult πράμα. Και δυστυχώς, το “Dark Island” cult δεν είναι. Είναι απλά μια φτηνή ταινία.

Αποφεύγω να το χαρακτηρίσω θρίλερ, γιατί πολύ απλά, αν και ως έτσι πλασάρεται, εντούτοις δεν είναι. Στα 80κάτι λεπτά που διαρκεί δεν υπάρχει ούτε μια σκηνή που να παραπέμπει σε θρίλερ. Εκτός κι αν ψαρώνεις με μαυρους φακούς επαφής και μαύρη λάσπη αντί για make up effects. Και εδώ έγκειται η μεγαλύτερη του αδυναμία. Θρίλερ δράσης θα ήθελε πολύ να είναι. Στο στυλ των παιχνιδιών Resident Evil. Όμως δεν υπάρχει ούτε μια σκηνή πραγματικής δράσης και φυσικά ουδεμία θριλερική υπόσταση. Ούτε καν λίγο αγωνία, έτσι για να ενταθεί λιγουλάκι το ενδιαφέρον. Οπότε τι είναι; Το απαντήσαμε παραπάνω. Μια φτηνή ταινία που θα μπορούσε να είναι έτη φωτός καλύτερη αν είχε σωστή σκηνοθεσία και είχαν προσεχτεί κάποιες παράμετροι του σεναρίου. Όλα τα άλλα μπορείς να τα παραβλέψεις σε ταινίες του είδους. Τις μέτριες (ακόμα και τις κακές!) ερμηνείες, την κακή φωτογραφία και κάθε τύπου έλλειψη σε τεχνικό και ανθρώπινο δυναμικό. Στον τομέα του b-movie ο σκηνοθέτης σηκώνει τα πάντα στην πλάτη του, έχει την πίτα και το μαχαίρι. Και κουβαλάει αποκλειστικά την ευθύνη για το αν θα δώσει στο λαό κάτι εξαιρετικό. Ή απλά μια – παρά τις όποιες σποραδικές αρετές της – βαρετή και φτηνή ταινία.

Splatter / Gore :
...μα τίποτα! Αλήθεια! Σε b-movie!!! Δηλαδή πού πάμε κύριοι; Κατευθείαν στο καλάθι με τις προσφορές του dvd. Α, έχει κάπου έναν πυροβολισμό. Χωρίς αίμα. Αυτά.

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
...μα τίποτα! Αλήθεια! Σε b-movie!!! Δηλαδή πού πάμε κύριοι; Κατευθείαν στο καλάθι με τις προσφορές του dvd. Τη λαχταριστή σάρκα της Mary Christina Brown, μάλλον μονάχα στο ίντερνετ θα μπορέσεις να την χαρείς και καμαρώσεις. Άμα είσαι τυχερός. Αλλιώς, παίζει να τη δεις και στην kamariera σαν το επόμενο “Μωρό του Μήνα”! Υπομονή για next month baby!

Ρεζουμέ :
Είναι κρίμα και μόνο να σκέφτεσαι το πόσο καλύτερη θα μπορούσε να είχε γίνει αυτή η ταινία. Επειδή τα (σεναριακά τουλάχιστον) φόντα τα έχει. Κάτι τέτοια βλέπω και εκτιμώ όψιμα τη δουλειά του Paul Anderson!

Πέμπτη, 3 Ιουνίου 2010

METALUCIFER – Heavy Metal Bulldozer (2009)

Ε, λοιπόν, για όσους από εσάς δε γνωρίζετε αυτό το εμβληματικό συγκρότημα, μαντέψτε τι μουσική παίζουν! Μια ανάγνωση στους τίτλους, δεν αφήνει καμιά αμφιβολία. Heavy Metal κολλημένο, παρωπιδικό και παλιομοδίτικο, λες και δεν πέρασε μια μέρα από το... 1982!!! Χωρίς πλάκα, οι Metalucifer πρέπει να είναι ένα από τα πλέον cult συγκροτήματα που υπάρχουν στον... πλανήτη! Παίζουν αρχετυπικό heavy metal, στα χνάρια των μεγαλύτερων συγκροτημάτων του New Wave of British Heavy Metal με τα οποία μεγάλωσαν και γαλουχήθηκαν και δε δίνουν δεκάρα για οτιδήποτε άλλο! Θα με πεις τότε – και με το δίκιο σου – τι διαφορά έχουν τα τυπάκια αυτά από τους άπειρους NwoBHM κολλημένους που υπάρχουν εκεί έξω;

Οι Metalucifer είναι ένα γνήσιο... Γιαπωνέζικο συγκρότημα. Έχοντας υιοθετήσει το μουσικό στυλ του New Wave of British Heavy Metal, όπως αυτό διαμορφώθηκε από τις αρχές της δεκαετίας του '80, παραμένουν κολλημένοι και καμμένοι με αυτό, όπως μονάχα οι Γιαπωνέζοι ξέρουν να καίγονται και να κολλάνε άνευ όρων σε ότιδήποτε τους καρφώνεται στο μυαλό. Όπως και να έχει, αυτό τους χάρισε με το πέρασμα των χρόνων ένα cult status και ένα περιορισμένο αλλά φανατικό κοινό, ειδικά στις χώρες της βόρειας Ευρώπης και φυσικά στην πατρίδα τους. Η αφοσιωμένη / φανατισμένη προσκόλλησή τους στα “ιδεώδη” του heavy metal, σε βαθμό τίγκα χαζομάρας (και ενίοτε αυτοσαρκασμού), η αλόγιστη χρήση των λέξεων "Heavy Metal" στους τίτλους, αλλά και στους στίχους των τραγουδιών τους και φυσικά ο συνδυασμός Αγγλικού στίχου με άψογη ΓΙΑΠΩΝΕΖΙΚΗ προφορά είναι τα χαρακτηριστικά στοιχεία που τους χαρίζουν την ιδιαίτερη φήμη τους και τους κάνουν να ξεχωρίζουν. Και αυτά τα κολλημένα στο... 1980 ατομάκια συνεχίζουν μέχρι τις μέρες μας να κοπανάνε ασταμάτητα μένοντας πάντα πιστοί στο δρόμο και τα ιδεώδη της Heavy Metal μουσικής, τουλάχιστον όπως την ερμηνεύουν μέσα στο ξερό τους το κεφάλι. Μάλιστα, ετοιμάζουν Ευρωπαϊκη περιοδεία το καλοκαίρι! Αναζητούνται καμμένα ατομάκια για support! Νιώθω μέσα μου το τρελό heavy metal φορτηγό να μαρσάρει! Καμμένοι, καθυστερημένοι Γιαπωνέζοι μεταλλάδες! Σας λατρεύω!

Παραθέτω και το... ασύντακτο βιογραφικό τους σημείωμα, όπως υπάρχει στην επίσημη ιστοσελίδα τους http://www.myspace.com/metaluciferfansite. Νομίζω ότι τα λέει όλα...

“Metalucifer was formed in 1995 in Kuwana City, Japan, as a side project of Gezol – original member of the legendary Black Metal band Sabbat. Together with other Sabbat members and friends from Gore & Sacrifice, Gezolucifer started his challenge against trends, mainstream and the chaotic “metal” scene of the 90's. Metalucifer quickly turned into regular band, which so far released 3 full length albums : “Heavy Metal Drill”, “Heavy Metal Chainsaw” and “Heavy Metal Bulldozer” and a huge bunch of several EPs, singles and live albums. All the past and present members of Metalucifer are serious die hard heavy metal maniacs, so very soon their ideology and attitude found legions of true worshippers and dedicated followers. Their simple, but very emotional and true to the bone Heavy Metal is like a fist in spiked leather glove, which smash the trendy faces. Love them, or hate them. This is Heavy Metal.”

Μετά λοιπόν τις επιτυχημένες (για τους οπαδούς τους!) κυκλοφορίες “Heavy Metal Drill”, “Heavy Metal Chainsaw” αυτή είναι η πιο πρόσφατη (2009) επίσημη στουντιακή δουλειά τους “Heavy Metal Bulldozer”!!! Αναλύω τα τραγούδια ένα ένα, με τη σειρά που ακούγονται στο cd.

1)Heavy Metal Ironfists
Καλέ, θα διασκευάσουν το “Seek and Destroy” των Metallica? Όπως αποδεικνύεται στην πορεία, καμία σχέση. Ευτυχώς. Πάντως, η εισαγωγή του κομματιού είναι ίδια, για να περάσει σύντομα σε ένα mid tempo βαρύ και ασήκωτο σιδερένιο άσμα, τυπικό της μπάντας (και στο στυλάκι του θυμίζει παλιούς καλούς Accept εποχής “Balls to the Wall”). Άξιο, και με το παραπάνω.

2)Heavy Metal Bulldozer
Αυτά είναι. Και τις μπάλες! Η χεβυμεταλλική μπουλντόζα πήρε μπρος, μας πήρε και μας σήκωσε! Καθαρό ατσάλι είναι αυτό το τραγούδι, από το οποίο δανείστηκε και τον τίτλο του το cd! Καταιγιστικό, συναυλιακό, απάλευτο. Η χωρωδιακή επωδός του ρεφρέν “Heeeeeavyyyyyy Meeeetaaaal Bulldozer! Bulldozer!” σε μεταφέρει σε μια Χεβυμεταλλική... ζώνη του λυκόφωτος! Και φυσικά, έχει γίνει trademark χαιρετισμός μεταξύ εμού και του Θανάση! Τιμή και δόξα!

3)Heavy Metal Battleaxe
Γκαζιού συνέχεια για ένα κομμάτι τυπικό των Metalucifer, που όμως θυμίζει αρκετά αντίστοιχα παλιότερά τους κομμάτια. Ε, και ; Θα με πεις! Πόλεμος ηχητικός και τα drums να πονάνε. Παραλήρημα, ψυχεδέλεια τα φωνητικά. Απάλευτος ύμνος! Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους! Και τι τσεκούρι! Heavy Metal Battleaxe!

4)Heavy Metal Warriors
Ήρθε η ώρα για το απαραίτητο tribute στους παλιούς καλούς Iron Maiden, όπως εκφράζεται άψογα από τα κιθαριστικά riffs. Το ρεφρέν θυμίζει λίγο και από Judas Priest. Δυνατό και ρυθμικό, ότι καλύτερο για παγωμένη μπύρα, χαζεύοντας τα τσαμπουκαλεμένα μωρά που λικνίζονται στο ημίφως μιας λιγδερής rock μπάρας! Τα σπάω για τις φάλτσες τσιρίδες του τραγουδιστή!!!

5)Heavy Metal Highway Rider
Να και οι επιρροές από Priest, αυτή τη φορά σε πολύ πιο ολοκληρωμένη μορφή. Κομμάτι – μετρονόμος, ταμάμ για ρυθμικό χαλαρό headbanging σε καμμένες χεβυμεταλλικές βραδιές! Ίσως και από τα πλέον πολύπλοκα αυτού του cd, με άπειρες αλλαγές, γέφυρες και δε συμμαζεύεται.

6)Heavy Metal Mountain
Εδώ, μαντέψτε τι θυμίζει αυτό το κομμάτι... ναι, το “Mountains” των θεών Manowar! Και εκεί που ακούς τη μελωδία της εισαγωγής και αρχίζεις να ταξιδεύεις σε ομιχλιασμένα, μεταλλικά ορεινά ονειρικά μονοπάτια, μπαίνει η αγριοφωνάρα με τη Γιαπωνέζικη προφορά και σου κάνει τη φαντασίωση παστίτσιο! Πλάκα πλάκα, θυμίζει ΠΟΛΥ το “Mountains”, σε βαθμό copy / paste. Θα το διαπιστώσεις ακούγοντας τα αργά φωνητικά, την τσιρίδα της γέφυρας, το πρακτικά ΙΔΙΟ ρεφρέν. Χεβυμεταλλικός ογκόλιθος. Αλλά θα ήθελα πολύ περισσότερη πρωτοτυπία. Αφού οι άνθρωποι το'χουν έτσι κι αλλιώς, κάτι τέτοιες στιγμές τους αδικούν.

7)Heavy Metal Wings of Steel
Επιστροφή ξανά στο κλασικό 80's ρυθμικό mid tempo γκάζι. Θυμίζει λίγο από Priest και λίγο από Manowar, αλλά έχει και γαμώ τις μουσικάρες.

8)Heavy Metal Ambition
Είντα 'ναι τούτο!;! Τι φωνητικά είναι αυτά; Τι τους έπιασε και είναι έτσι στο ρεφρέν; Μάγκα μου, ΑΥΤΟ είναι απαλεψιά... τα μυαλά μας πονάνε! Και το κομμάτι... ΓΑΜΕΙ! Αλλά, απάλευτα!!!

9)Heavy Metalucifer
Καλό instrumental, μεγάλο σε διάρκεια (7:29) με πολλές μουσικάρες και άπειρες αλλαγές, αν και σε στιγμές θυμίζει το “Transylvania” των Iron Maiden.

10)Heavy Metal Demons
Άλλο ατελείωτο κομμάτι (8:08) το μεγαλύτερο σε διάρκεια από όλα τα υπόλοιπα του cd. Κλασικό NwOBHM mid tempo έπος. Βαρύ και ρυθμικό, κομπλέ με τις απαραίτητες αλλαγές, γέφυρες, σόλο, περάσματα και δε συμμαζεύεται.

Εν Κατακλείδι : διαβάζω ξανά το κείμενο που έγραψα και διαπιστώνω ότι ο πιο συχνός συνδυασμός λέξεων που χρησιμοποίησα είναι : “... θυμίζει το...” Ναι, εννοείται ότι οι Metalucifer ποτέ δεν έκρυβαν τις επιρροές τους, απεναντίας υπερηφανευόταν για αυτές! Και σε κάθε τραγούδι τους, πάντα θα βρίσκεις κάτι που σου δίνει την (ορθή) εντύπωση ότι κάπου το έχεις ξανακούσει. Όλα αυτά τα έχω υπόψη μου και τα δέχομαι κάργα. Ωστόσο, νομίζω πως ποτέ άλλοτε η μουσική τους δεν ακουγόταν τόσο... δανεική. Μη σου δημιουργούνται εσφαλμένες εντυπώσεις – το “Heavy Metal Bulldozer” είναι κατά τα άλλα δισκάρα, εφόσον βέβαια είσαι ήδη φαν. Τους μη... μυημένους, μάλλον θα τους απωθήσει η διάχυτη 80's ναφθαλίνη και οι Αγγλικοί στίχοι τραγουδισμένοι σε άψογη... Γιαπωνέζικη προφορά!

Αλλά οι Metalucifer, έτσι κι αλλιώς πάντα έπαιζαν για τους φανς τους και φυσικά για την πάρτη τους. Άμα γούσταρες παλιότερα, εδώ θα την καταβρείς στάνταρ. Απλά, έχω την εντύπωση ότι παλιότερα ήταν στον ήχο τους πολύ πιο ορίτζιναλ. Αλλά από την άλλη, προσπαθώ να γράψω ενα review που να έχει νόημα, σχετικά με ένα συγκρότημα που ουδεμία σχέση επιθυμεί να διατηρεί με την κοινή λογική! Οι Metalucifer είναι περιπτωσάρα τύπου PileDriver (άλλοι θεοί!) ή Sacred Steel. Δεν περιγράφονται, δεν αναλύονται, μόνο βιώνονται σε υποσυνείδητο επίπεδο, όσο πιο συναισθηματικά, πωρωμένα και απάλευτα γίνεται! Οπότε, μη δίνεις και πολλή βάση στα απανταχού σχόλια και γραφούμενα. Απλά άκου και διαπίστωσε μόνος σου αν ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία και στην κ@βλα σου. Εγώ προσωπικά, θα τραγουδώ για πολύ καιρό : “Heeeeeavyyyyy Meeeeetaaaaal Bulldozer! Bulldozer!”

Λαγκωνόσαυρος Ετών 31 (... και κάτι ψιλά)

… παραθέτω λίγες μόνο από τις ευχές σας. Πόσα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ θα μπορούσα από καρδιάς να πω και να είναι αρκετά;

Σπύρος - χρονια καλα με ποιητικη ευεξια , αστιφιλικη αξιοπρεπια ,εναντια στην καθιερωμενη μπουρζουαζια της μεταμοντερνας παπαρολογίας.παντα να αφυπνίζεις συνειδήσεις και να πυρπολείς των καθωσπρεπισμό των ηλιθίων στην Γαληνοτατη Δημοκρατία Της Μακακίας.keep on blogging friend!

Κώστας - xronia polla kai kala giorgaki!oti epi8umeis re file!!

Χριστίνα - Xρόνια πολλα και καλα ! αντε και διεθνή καριέρα (οχι μόνο διεθνή καμαριέρα!)

Κώστας #2 - George xronia sou polla kai oti epi8umeis...!!!

Θεώνη - giorgo na ta ekatosthseis kai oti epi8umeis sou eyxomai na pragmatopoih8ei......

Νίκος - naiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii!!!!xronia polla george polixronos,me igeia eutixia kai 100 akoma xronia epitixies !!!!!lagkon for president lemeeeeee!!!!!!

Θανάσης - Xronia polla filtate oti epithimeis! Ygeia panw ap ola kai eytyxia.

Γιώργος - xronia polla..na eisai kala..oti epithimeis file..na gemizeis kamia mpota...

Αντζελίνα - na ta xiliaseis giwrgo moy kai oti oneirevesai na to vreis mprosta soy ,polla filakia kalo moy!!

Βαγγέλης - Happy Bday Big Boss! Παραμενω παντα ταπεινος υπηρετης τησ βασιλειας του ενος μοναδικου αδιαμφισβητητου CHIEF of our class... Κανε ενα πουρο και για παρτη μου! ΟΕΟ

Στρατής - ΑΦΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ...ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΓΕΩΡΓΙΕ

Θανάσης #2 - ΓΙΩΡΓΑΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΥΧΕΣ ΣΟΥ ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΟΥΝ. ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΣΟΦΙΑ!!!!

Προκόπης - Xronia polla na ta ekatostiseis megale!!oti epithumeis!

Έυη - poluxronos & eutuxismenos!!! na se xairetai h oikogeneia sou & xairetismous sto mixalh & th mhtera sou!!!

Βασίλης - φίλε αρχηγέ, ΝΑ ΤΑ ΕΚΑΤΟΣΤΗΣΕΙΣ, και ό,τι ποθείς να το πάθεις...!!!

Volrath – Χρόνια σας πολλά και καλά. Στα εκατό να πάτε και να σας χαιρόμαστε κύριε Vader

Κώστας #3 – Καλημέρα Γιώργο και χρόνια πολλά! Άντε, άλλος ένας χρόνος στον τουρβά. May your wits alert you and your swords protect you

Αφροδίτη – Ένας ολόφωτος καλοκαιρινός ήλιος να είναι πάντα η ζωής σου παιδί μου. Κάθε σου χρόνος, μια ευλογία. Κάθε σου μέρα μιά ευχή, ένα τραγούδι ευτυχίας. Χρόνια σου πολλά, υπέροχα, ονειρεμένα, ασυννέφιαστα, γεμάτα υγεία. Χρόνια πολλά, η μητέρα σου.

31 years old and getting YOUNGER! Εν μέρει, υπαίτιοι για αυτό είστε και εσείς...

Τρίτη, 1 Ιουνίου 2010

Amber Heard - Ξανά!




Επιπλέον, έχει συμμετάσχει σε ένα σκασμό guest ρόλους σε σειρές της Αμερικανικής τηλεόρασης, με ίσως πιο γνωστή το “Californication” το οποίο προβάλλεται και στη χώρα μας. Άλλα project στα οποία θα εμφανιστεί σύντομα είναι τα εξής :
The Rum Diary (2010) (post-production) .... Chenault
The Ward (2010) (post-production) .... Kristen
And Soon the Darkness (2010) (completed) .... Stephanie
Drive Angry (2011) (post-production) .... Piper
... aka "Drive Angry 3D" - USA (promotional title)

Amber Heard Reloaded




Η Amber σύντομα ξεχώρισε στη μεγάλη οθόνη, παίζοντας συνήθως το ρόλο υπερσεξουαλικών teenagers σε ταινίες όπως (Friday Night Lights (2004), Alpha Dog (2006), "Hidden Palms" (2007), Never Back Down (2008). Πιθανό επίσης να την έχεις μπανίσει στις εξής παραγωγές (και στους αντίστοιχους ρόλους, μετά τις τελίτσες) :

The River Why (2010) .... Eddy
The Stepfather (2009) .... Kelly Porter
Zombieland (2009) .... 406
The Joneses (2009) .... Jenn
ExTerminators (2009) .... Nikki
The Informers (2008) .... Christie
Pineapple Express (2008) .... Angie Anderson
... aka "Smoking High" - Japan (English title)
Never Back Down (2008) .... Baja Miller
The Beautiful Ordinary (2007) .... Julia Ford
... aka "Remember the Daze" - USA (new title)
Day 73 with Sarah (2007) .... Mary
You Are Here (2007/I) .... Amber
... aka "Spin" - USA (new title)
All the Boys Love Mandy Lane (2006) .... Mandy Lane
Alpha Dog (2006) .... Alma
Price to Pay (2006) .... Trish
North Country (2005) .... Young Josey
Drop Dead Sexy (2005) .... Candy
SideFX (2005) .... Shay
Friday Night Lights (2004) .... Maria

... συνεχίζεται και ... τελειώνει στο επόμενο...

Το Μωρό του Μήνα – Μαης 2010





Amber Heard
Αυτό το υπέροχο πλάσμα γεννήθηκε στις 22 Απριλίου 1986, στο Austin, Texas, USA με ορίτζιναλ όνομα Amber Laura Heard. Ο μπαμπάς της (David Heard) είναι ένας επιτυχημένος διαφημιστής στο Austin, Texas. Έχει και δυο αδερφούλες και ένα σκυλάκι ράτσας golden teacup Yorkie ονόματι Pistol, το οποίο μάλιστα συμπρωταγωνηστούσε μαζί με την Amber στη φωτογράφισή της για το περιοδικό Vogue, στο τεύχος / αφιέρωμα "Young Hollywood" τον Οκτώβρη του 2009.Αναγνωρίστηκε σαν το πιο όμορφο ανερχόμενο αστέρι από το περιοδικό “Jane”. Φιγουράρισε στην 21η θέση του “Hot 100 of 2008 list” του περιοδικού Maxim

... συνεχίζεται στο επόμενο...

Ανέκδοτο – αυτό με το Alzheimer!

Λοιπόν, είναι λέει δυο μπαρμπάδια, φίλοι χρόνια και πάσχουν αμφότεροι από Alzheimer – και βαρβάτο μάλιστα. Μια ηλιόλουστη μέρα, πηγαίνανε βόλτα στο πάρκο οι δυό τους. Γυρνάει σε κάποια φάση ο ένας και κάνει :

Ρε συ, ξέρεις τι θα ήθελα πολύ τώρα;
Τι ρε;
Ρε, ένα παγωτό θα ήθελα!
Αχ, και εγώ!
Ωραία! Πάω να μας πάρω παγωτά! Τι γεύση θέλεις;
Λοιπόν, να σκεφτώ... μια μπάλα βανίλια και μια μπάλα φράουλα...
Ρε συ, θα τα ξεχάσω όλα αυτά...
Όχι βρε, δες τι θα κάνεις. Πηγαίνοντας στην καντίνα, θα σκέφτεσαι συνέχεια μέσα σου “μια μπάλα βανίλια και μια μπάλα φράουλα... μια μπάλα βανίλια και μια μπάλα φράουλα”...
Ωραία, πάω. Άιντε και ο Θεός βοηθός...

Ξεκινάει λοιπόν ο μπάρμπας και από μέσα του συνέχεια σκέφτεται “...μια μπάλα βανίλια και μια μπάλα φράουλα... μια μπάλα βανίλια και μια μπάλα φράουλα... μια μπάλα βανίλια και μια μπάλα φράουλα... ”. Πάνω που έχει απομακρυνθεί λίγο, του φωνάζει ο άλλος :

α, και που είσαι; Πες του να βάλει και τριμμένο αμύγδαλο!

Συνεχίζει το περπάτημα και σκέφτεται “...μια μπάλα βανίλια και μια μπάλα φράουλα και τριμμένο αμύγδαλο ... μια μπάλα βανίλια και μια μπάλα φράουλα και τριμμένο αμύγδαλο... μια μπάλα βανίλια και μια μπάλα φράουλα και τριμμένο αμύγδαλο... ”

Δεν προλαβαίνει να κάνει λίγα βήματα ακόμα, του φωνάζει ο άλλος μπάρμπας : “... να μου βάλει και σιρόπι σοκολάτα!”

Συνεχίζει λοιπόν το δρόμο του ο μπάρμπας και σκέφτεται συνέχεια : “...μια μπάλα βανίλια και μια μπάλα φράουλα και τριμμένο αμύγδαλο και σιρόπι σοκολάτα... μια μπάλα βανίλια και μια μπάλα φράουλα και τριμμένο αμύγδαλο και σιρόπι σοκολάτα... μια μπάλα βανίλια και μια μπάλα φράουλα και τριμμένο αμύγδαλο και σιρόπι σοκολάτα... ”

Επιστρέφει μετά από κανένα δίωρο, κρατώντας δυο τυρόπιτες! Τον βλέπει ο άλλος μπάρμπας αγανακτισμένος και του φωνάζει :

Καλά ρε, τι είναι αυτά που έφερες;
Τις τυρόπιτες που μου ζήτησες...
ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΚΑ ΚΟΛΑ ΜΟΥ ΤΗΝ ΞΕΧΑΣΕΣ ΠΑΛΙ ΕΕΕ;;;

Η φωτό (ξανά!) είναι ευγενική χορηγία της Έφης! Thanx!

Τι Έμαθα το 15ήμερο που μας Πέρασε (16 - 31 Μαϊου 2010)


1)Monthly Fix #1 : Fallout 3 – ένα από τα πιο ολοκληρωμένα παιχνίδια που υπάρχουν εκεί έξω!

2)Monthly Fix #2 : ο Λαγκωνόσαυρος! Το υπέροχα απάλευτο άρθρο του Θανάση, χαίρει πρωτοφανούς απόκρισης και αποδοχής από όλους σας! Εγώ, για άλλη μια φορά οφείλω ένα από καρδιάς ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στο φίλο και inspiring αρθρογράφο Θανάση

3)Monthly Fix #3 : ένα από τα πιο cult συγκροτήματα όλων των εποχών – οι θεοί Metalucifer!!! Ανέμενε review του πιο πρόσφατου και απάλευτου cd τους, προσεχώς. Heavy Metal Bulldozer!!!

4)“...Πιστεύω ότι τελευταίος θα γεράσει αυτός που έχει τα πιο πολλά παιδικά παιχνίδια...” δεν το είπα εγώ, αν και μακάρι να το είχα σκεφτεί πρώτος. Η ατάκα ανήκει στον Πέτρο Κωστόπουλο.

5)Famous Last Words : “Γνωρίζω τον αίτιον και αν ζήσω, παίρνομεν όλοι το χάκι (= εκδίκηση). Ειδέ και πεθάνω, ας μου κλάσει τον πούτσο κι αυτός...” Καραϊσκάκης, μετά την απόπειρα δολοφονίας που τελικά του στέρησε τη ζωή...

6)Βλέπω, πουλάκια μου, ότι όταν ανεβάζω φωτογραφίες ή post πιο “προσωπικού” περιεχομένου, τσιμπάτε αμέσως! Και σχόλια μου γράφετε και τηλέφωνα παίρνετε και στο facebook αφήνετε comments! Στα review και σχετικά post από την άλλη, πέρα βρέχει! Τσάμπα καίει η λάμπα!

7)Θυμήθηκα ξανά τον παλιόφιλο Θανάση Αλεξίου (τελικά κάτι τρέχει με τους Θανάσηδες, γενικά όλοι όσοι έχουν αυτό το όνομα, το'χουν και γράφουν ιστορία!) και μια από τις trademark ατάκες του! “Πιτογυρικό σοκ!” Μετά από 34 ώρες σερί ιατρείο, έκανα το λάθος και έφαγα δυο παντόφλες γεμιστές με γύρο χοιρινό από το Φάνη και μετά καπάκι ξεράθηκα στον ύπνο. Μιλάμε, γενική αναισθησία! Τουλάχιστον! Αλλά με το ξύπνημα, τα θυμάσαι όλα. Ακόμα πονώ! Και το τέρας που έμελλε να απαρτίζει τα... απομεινάρια μιας μέρας, έχω την ενοχλητική αίσθηση ότι την ώρα που το κοιτούσα άφωνος, από τα βάθη της λεκάνης, με κοιτούσε κι αυτό!!!

8)Πάει και ο Ronnie James Dio... Only the good die young, all the evil seem to live for ever... Τέλος εποχής για τη μεγαλύτερη φωνή που υπήρξε στο Hard Rock / Heavy Metal σύμπαν. Πλέον, μονάχα οι άγγελοι θα ροκάρουν και θα ρίχνουν τρελά γλέντια ακούγωντας τη φωνάρα σου παλικάρι μου... R.I.P. …

9)Facebook group κουλό όνομα : “Antras xwris mallia = Gunaika xwris buzia

10)Facebook group κουλό όνομα part 2 : "Άσπρη Τρίχα στην κεφαλή κακα μαντάτα στην ψωλή"

11)… εγώ όμως, σαν (εν μέρει) ασπρομάλλης οφείλω να ανταπαντήσω με το λαϊκό γνωμικό... “Μαλλί βαμβάκι, ψωλή φαρμάκι!!!”

12) Πάντα, πριν τον τελικό, κάποιοι αστείοι βγαίνουν στα κανάλια και μας βγαζουν φαβορί για πρωτιά στη Eurovision...

13)Είναι οι ίδιοι που μετά τα απογοητευτικά αποτελέσματα βρίσκουν τα πάντα στην Ελληνική αποστολή στραβά : τη φάτσα του τραγουδιστή, το μάπα τραγούδι, τα χορευτικά, τα φώτα, τη σκηνοθεσία, τη σειρά που βγήκαμε, τον Σιωνιστικό δάκτυλο που θέλει να κατατροπώσει τον Ελληνισμό, τα ξένα κέντρα εξουσίας, το ζώδιο, τα ρούχα, τις κάλτσες του καλλιτέχνη...

14)Μετά την πανηγυρική πτώση του κατεξοχής απόρθητου οχυρού της εφηβικής μου ηλικίας – και μιλάμε για το ταμπού θέμα “delivery από Goody's” - δε θα ξεχάσω πόσο πολύ μας έκανε τότε εντύπωση που η γνωστή αλυσίδα αρνούταν πεισματικά να κάνει! - η οικονομική κρίση άλωσε άλλο ένα άβατο. Αυτό την παντοκρατορίας του espresso στα Starbucks, στα οποία πλέον μπορείς να πιείς το φραπεδάκι σου κανονικά και μάλιστα φτηνότερα από όσο το πίνεις στην αυθαίρετη τρύπα που έστυσε στη νερολακούβα έξω από το Λευκό Πύργο ο κάθε μπάρμπα Μυτρούσης...

15)158.000 ευρώ για να πάει ο Άρης στη Μόσχα! Λιγότερα θα μας στοίχιζε αν την ξεμοντάραμε και του τη στήναμε εδώ!

16)Τελικά, η μόνη γυναίκα που δεν πλήρωσε ο Τόλης ήταν... η εφορία

17)Όταν τελειώνουν τα επιχειρήματα των κομμάτων, αρχίζουν τα κόμματα των επιχειρηματιών!

18)Οφείλω να διαφωνίσω με το αστειάκι του Πρετεντέρη, ότι η απομάκρυνση της Άντζελας αποτελεί μεταξύ άλλων μια αισθητική υποβάθμιση της κυβέρνησης : ο Νικητιάδης, με τα γένια, τη φαλάκρα, την κοιλιά και την ποντιακή μύτη, είναι μια υπέροχη γνήσια ΠΑ.ΣΟ.Κ-όφατσα!

19)Πάντως, αν ο Τόλης ήταν κανένας κουλτουροτραγουδιστής, είχε μείνει μια ζωή με σύζυγο μπάζο / ταγάρι και τραγουδούσε σε εκδηλώσεις κομματικών νεολαίων (από αυτές που δηλώνουν επίσημα ότι δε δέχονται έλεγχο της Εφορίας!) πάμε στοίχημα ότι κανείς δε θα τον ενοχλούσε;

20)Όχι ότι δεν έχει κάνει την κουτσουκέλα του. Κανείς δε το αμφισβητεί αυτό. Αλλά τα ίδια ισχύουν και για πολλούς άλλους τραγουδιστές συναδέλφους του, που είναι και θα είναι στο απυρόβλητο επειδή τραγουδούσαν στην... κομματική και όχι στην παραλιακή!

21)Νόμιζες ότι το φετινό πρόγραμμα της τηλεόρασης ήταν φτηνιάρικο; Πού να δεις τι έχει να γίνει από εδώ και μπρος με το επιπλέον 20% φοροκαπέλο που επέβαλαν στα κανάλια! Έχει να πέσει σήριαλ από Τουρκία και βιντεοκασέτα εποχής προ Γαρδέλη που θα τρίβουμε τα μάτια μας!

22)Μετά τα γεννητούρια σε ρεζερβέ δυο (!) τοπ σουίτες του Ιασώ, έτσι και ο Τσίπρας ανοίξει από εδώ και μπρος το στόμα του να μιλήσει για δημόσια υγεία, του την έχουν φυλαγμένη οι πολιτικοί του αντίπαλοι : “χοχοχο, τρέχα στο Ιασώ!”

23)...πάντως, δυο σουίτες στο Ιασώ, ούτε ο Ρουβάς δεν είχε!

24)Άσχετο. Τι να κάνει άραγε και αυτή η ψυχάρα, ο Χρήστος Κυριαζής; Λες να γύρισε ...στο έπιπλο; Μάθε τέχνη κι άστηνε...

25)“... φυσικά υπάρχουν τακούνια που παραείναι ψηλά, αλλά ποιός νοιάζεται; Δεν είναι απαραίτητο να περπατάς όταν φοράς ψηλά τακούνια...” τάδε έφη Manollo Blahnic.

26)Ενόψη της συναυλίας των Scorpions στην Πάτρα, άκου αυτό και προσκύνα! Ο Τζιμάκος έγραψε πάλι!

Αυτή τη φορά, τους περισσότερους από εσάς, σας μνημόνευσα στο τέλος της αντίστοιχης ατάκας σας. Για όλες τις υπόλοιπες, υπεύθυνοι είναι οι παρακάτω :

Τo # 9 από το Volrath
Τo # 10 από το Θανάση
Τα # 15 - 23 από το Θέμο
Το #26 από το Γιώργο

Η φωτό είναι ευγενική χορηγία της Έφης! Συνεχίστε να ψάχνεστε και να με στέλνετε πράμα τσακάλια μου! Ευχαριστώ πολύ!

Armored (Πάνοπλος)

Μάστορας : Nimród Antal
Παίχτες : Matt Dillon , Jean Reno , Laurence Fishburne , Fred Ward , Columbus Short
Πόσα πιάνει; 3,5 / 5
Με δυό λογάκια :
Μια ομάδα security σε χρηματαποστολές, αποφασίζουν να ληστέψουν μια από αυτές που αναλαμβάνει η εταιρία στην οποία δουλεύουν. Έχουν ένα σχέδιο που φαντάζει τέλειο. Όμως, ένας απρόβλεπτος παράγοντας θα αλλάξει τα δεδομένα και με κάθε λεπτό που περνάει το σχέδιο τους θα φαντάζει ολοένα και πιο διάτρητο...

Αναλυτικότερα :
Μια προειδοποίηση : άμα είναι να δείτε αυτό το ταινιάκι, προσοχή, ΜΗ διαβάσετε την περίληψη που υπάρχει στο πίσω μέρος του dvd ή του blu-ray. Είναι ένα ανεκδιήγητο κειμενάκι που μιλάει για κάτι ωραία τύπου “καταιγιστικές σκηνές”, “ανεμοστρόβιλος δράσης”, “κορυφαία χολυγουντιανά εφφέ” και “μια από τις πιο action packed ταινίες της χρονιάς”. Μα ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ! Το “Armored” είναι ένα κλασική heist ταινία, που περιγράφει δηλαδή το ξετύλιγμα μιας ληστείας ή κομπίνας γενικά, με έμφαση στους χαρακτήρες των προσώπων που συμμετέχουν σε αυτή. Φανταστείτε στο στυλ του παλιού “The Italian Job”, “The Score”, “Ocean's Eleven” και δε συμμαζεύεται, αλλά χωρίς το γκλάμουρ που συνεπάγονται κάποιες από αυτές τις πολύ πιο διάσημες ταινίες. Όπως ακριβώς τις κάνανε τη 10ετία του '80 και του '70. Και φυσικά, κάτι τέτοιο από μόνο του δεν είναι καθόλου κακό, αλλά είναι απαράδεκτο να γράφονται στην εποχή μας τόσο εξώφθαλμα παραπλανητικά ενημερωτικά σημειώματα. Πράμα που μπορεί να σημαίνει δυο τινά : ή αυτός που είναι υπεύθυνος για την επιμέλεια του dvd δεν είδε την ταινία, ή ότι απλά ψάχνουν για μαλάκες.

Πάμε παρακάτω. Η ταινία δεν είναι καθόλου κακή. Έχει καλές ερμηνείες, καλή απόδοση των χαρακτήρων (ιδίως του μαυρούλη πρωταγωνιστή) ωραίους διαλόγους. Η σκηνοθεσία είναι αρκετά στατική, ακολουθώντας πιο παλιομοδίτικες φόρμες. Αλλά και μόνο ότι κατάφεραν να φτιάξουν μια ταινία η οποία, παρά το ότι 50% των σκηνών της απεικονίζουν τον πρωταγωνιστή κλειδωμένο στο θωρακισμένο όχημα μεταφοράς και παρόλα αυτά καταφέρνει να ΜΗΝ είναι βαρετή, είναι από μόνο του ένας μικρός άθλος. Κακά τα ψέματα – το σενάριο του Armored δεν προσφέρεται για ταινία. Τουλάχιστον, όχι για ΣΥΓΧΡΟΝΗ ταινία. Αλλά έχει μια ποιότητα και μια ειλικρίνεια που το σώζει και το καθιστά τουλάχιστον ευχάριστο στην παρακολούθησή του. Αυτό συν ο υποδειγματικός χειρισμός του suspense και της αγωνίας (που θα σου θυμίσει ακόμα και... Hitchcock!)

Φυσικά δεν υπολείπεται των μελανών σημείων που της στερούν αυτό το κάτι παραπάνω που θα μπορούσε να την κάνει να ξεχωρίσει. Το σενάριο, αν και πολύ προσεγμένο, είναι ισωπεδωτικά απλό για ταινία του είδους. Ειδικά όσον αφορά το σχεδιασμό της μαϊμουδιάς που πάνε να σκαρώσουν, ο οποίος απλά... δεν υφίσταται. Το ωραίο σε αυτές τις ταινίες είναι να παρακολουθείς την όλη εκπόνηση και εκτέλεση του σχεδίου, να μπαίνεις στο μυαλό του εγκληματία. Σε παραπέμπω στις αντίστοιχες υπέροχες σκηνές από το “The Score” αλλά και από το “Ocean's Twelve” (που αποτελούσαν και το μοναδικό λόγο να δεις την ταινία) Ένας τέτοιος αντίστοιχος σχεδιασμός απουσιάζει τελείως από το “Armored”. Δηλαδή, σαν να τρως τυρόπιτα χωρίς... τυρί. Συν το απότομο, απογοητευτικό φινάλε.

Ρεζουμέ :
Ένα εξαρχής δύσκολο εγχείρημα που παρόλες τις δυσχερείς συνθήκες (και την παντελή έλλειψη διαφήμισης και προβολής) διεκπεραιώνεται με άρτιο τρόπο. Δυστυχώς, δεν κατορθώνει να απαλλαγεί τελείως από στοιχεία που τελικά δεν του επιτρέπουν να ανέλθει σε επίπεδο άνω του απλώς καλού. Αξίζει να το δεις, δε θα βλαστημήσεις τις ώρες που έχασες από τη ζωή σου. Αλλά και να μη το δεις, δε θα χάσεις και πάρα πολλά πράγματα...