Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2009

Τραγουδι του Μήνα

"Ο Κηπουρός"
Στίχοι: Βαγγέλης Γερμανός
Μουσική: Βαγγέλης Γερμανός
Πρώτη εκτέλεση: Βαγγέλης Γερμανός

“Θα 'θελα να, θα 'θελα να 'μουν κηπουρός
σ' ένα κοραλλένιο κήπο στο βυθό
γερο-πουρός θαυματοποιός
με τα στοιχειά της νύχτας να μεθώ

Θα 'θελα να, θα 'θελα να 'μουν παπουτσής
το χρόνο να μετρώ με το σφυρί
το γυάλινο γοβάκι της
να κρύψω και κανείς να μην το βρει!

Βάλε βήμα κι έμπα στο χορό,
γέλα και συ αγαπούλα χρυσή
βάλε βήμα κι έμπα στο χορό,
το δάκρυ σου είναι το δικό μου αθάνατο νερό!

Θα 'θελα να, θα 'θελα να 'μουν κυνηγός,
χαμένος σ' ένα δάσος μαγικό
σαν τον Ορφέα το μουσικό
από τις μάγισσες να φαγωθώ

Μ' αφού δεν είμαι κηπουρός
ας ήμουν της αγάπης μας φρουρός
Μ' αφού δεν είμαι κυνηγός
ας ήμουν στην ποδιά σου ναυαγός...

Βάλε βήμα κι έμπα στο χορό,
γέλα και συ αγαπούλα χρυσή
βάλε βήμα κι έμπα στο χορό
το δάκρυ σου είναι το δικό μου αθάνατο νερό...”

Τι Έμαθα το 15ήμερο που μας Πέρασε (16 - 30 Νοέμβρη '09)

1)Το πιο ωραίο σχόλιο που άκουσα για μένα, εδώ και αρκετό καιρό, ήταν έμπνευση του Σωτήρη και συνοψίζεται σε αυτές τις 2 λέξεις : “συνειδητα τρελος”

2)Κάποτε, οι μεγάλοι αναγεννησιακοί ζωγράφοι, υπέγραφαν έργα που ήταν τουλάχιστον εν μέρει μαθητών τους. Στις μέρες μας, την παράδοση αυτή την κρατήσαν ένδοξα ζωντανή ο (γνωστός) Φοιβος και το τιμ του. Αυτοί έγραφαν τα σουξεδάκια, αυτός έβαζε την τελική υπογραφή ως συνθέτης, λόγω αυξημένης ζήτησης και φόρτου εργασίας! Μέχρι που όλοι μαζί πήρανε πόδι (και πολύ άργησαν) από τη Heaven και πλέον θα υπογράφουν... υπέυθυνες δηλώσεις για το ταμείο ανεργίας. To hell ρε, και ακόμα παραπέρα...

3)Πές μου σε παρακαλώ. Ποσο μαλακας πρεπει να εισαι αφενός για να παραγγείλεις τοιχογραφια με τη φάτσα τη δική σου και της κόρης σου, αφετέρου να αξιώνεις αυτό το έργο τέχνης να τοποθετηθεί στο κοινοβουλιο; Μα πόσο ΜΑΛΑΚΑΣ; Να ήταν η τοιχογραφία της Megan Fox, να πω εντάξει. Αλλά με τη φάτσα σου; ΜΑ ΠΟΣΟ ΜΑΛΑΚΑΣ, ΘΕΕ ΜΟΥ!!!

4)Την επόμενη φορά που θα βρεθείς σε κυριλάτο εστιατόριο και σου ζητάνε να πληρώσεις τα μαλλιά της κεφαλής σου για ένα γεύμα που αποτελείται ή συνοδεύεται από “μαλλιά αγγέλου”, μη ψαρώσεις από την ωραία περιγραφή. Πρόκειται για το γνωστό κατσαρό φύλλο που βάζουν απάνω στο καταϊφι...

5)Επιτέλους βρέθηκε ένας πούστης που τόλμησε να προωθήσει μέτρα για τη φορολόγηση της τερατώδους εκκλησιαστικής περιουσίας. Για να δούμε, θα ευοδωθεί το μέτρο ή θα καταλήξει και αυτό μαζί με τόσα άλλα... στα θαμμένα και στα αζήτητα;

6)Δεν ξέρω αν τάσσομαι κατά της αποκαθήλωσης των θρησκευτικών εικόνων από τις τάξεις των σχολείων... ξέρω σίγουρα όμως ότι ψηφίζω δαγκωτό ΥΠΕΡ στην καθήλωση γυμνών φωτογραφιών της Megan Fox σε κάθε σπιθαμή δημόσιου τοίχου!

7)Μέχρι πρόσφατα, να πω την αλήθεια, διατηρούσα τις επιφυλάξεις μου όποτε άκουγα συνάδελφο να παίρνει άδεια για να μαζέψει ελιές. Μου φαινόταν τουλάχιστον περίεργο να φεύγει κανείς με διάφορους τρόπους από την εργασία του για να βγάλει λάδι. Ελαφρώς μαϊμουδίστικο. Μέχρι που πήγα προχτές να βοηθήσω – για την πλάκα αλλά και για την εμπειρία – να μαζέψουμε τις ελιές του παππού. Ε, λοιπόν, ΠΟΥ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΣΕΙ Η ΚΩΛΟΤΡΥΠΙΔΑ ΧΑΜΩ άμα ξανακάνω τέτοια αρνητική σκέψη! Τη δουλειά που τραβάς όταν μαζεύεις ελιές δεν τη φτάνεις ούτε στην πιο εφιαλτική σου μέρα στην υπηρεσία / γραφείο σου!

8)Ό,τι πιο όμορφο και επιτυχημένο όσον αφορά την Ελληνική τηλεόραση, αποτελούν αυτό τον καιρό οι υπέροχες διαφημίσεις των Jumbo. Ναι, αυτές που μετράνε αντίστροφα μέχρι τα Χριστούγεννα! Ε, ε, έρχονται!!!

Soundtrack του μήνα :
Midnight Syndicate : Born of the Night - Gates of Delirium
Τους είχα εντοπίσει από τότε που είχαν βγάλει σε συνεργασία με τη Wizards of the Coast ένα audio cd, ονομαζόμενο “Official D&D Soundtrack”. Τότε, να πω την αλήθεια, με τη δουλειά εκείνη δε με εντυπωσίασαν. Αυτό που δε γνώριζα είναι ότι έχουν βγάλει ολόκληρη σειρά από cd soundtracks για κάθε κατάσταση! Το “Born of the Night” είναι ταμάμ για ravenloft και γενικά αποιαδήποτε φάση που παίζουν gothic στοιχεία, σάπια ζόμπι και μουχλιασμένοι σκελετοί! Εν ολίγοις, είναι απλά καταπληκτικό. Το “Gates of Delirium” είναι για φάσεις όπου παίζουν καταστάσεις με ψυχολογικό Horror και Madness. Ταμάμ για Call of Cthulhu και συγκεκριμένα με ό,τι έχει να κάνει με τους Hastur, Kings in Yellow & Yellow sign! Ακόμα, ταμάμ για το πολύ καλό και πρωτότυπο παιχνίδι του Dennis Detwiller “Insylum” που μπορείτε να το κατεβάσετε κανονικά και με το νόμο από την προσωπική του ιστοσελίδα (θα τη βρείτε στα link της Καμαριέρας! Κοιτάξτε στο αριστερό πλαϊνό της σελίδας όπως διαβάζετε αυτή τη στιγμή και θα τα βρείτε!)

Ανάγνωσματα του μήνα

Ravenloft box set
Κάτι που με χαροποιεί και με κάνει ιδιαίτερα υπερήφανο είναι ότι μόλις τα τελευταία 2 χρόνια έχω καταφέρει να συγκεντρώσω στη συλλογή μου όλλα εκείνα να ένδοξα rpg προϊόντα που τότε, παλιά (πολύ παλιά) με έκαναν να χωθώ βαθιά στη φάση του Dungeons & Dragons. Όλα αυτά που τα χάζευα μικρός στα περιοδικά και στα ράφια των καταστημάτων και μου τρέχανε τα σάλια, τώρα αποτελούν στολίδι για τη συλλογή μου! Μεταξύ αυτών, τα Dark Sun box set, Planescape box set, TSR Silver Anniversary box set και η τελευταία προσθήκη το περιβόητο “κόκκινο κουτί”, η δεύτερη έκδοση του Ravenloft Campaign! Τώρα, τι να πρωτοπείς για το Ravenloft που δεν έχει ήδη γραφτεί; Λατρεμένο, cult, τουλάχιστον. Το διαβάζεις και χάνεσαι. Δυστυχώς, όπως πάντα συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, σε περιμένει στη γωνιά για να σε προσγειώσει ανώμαλα στην πραγματικότητα η σύγκριση με τα σύγχρονα προϊόντα της Wizards. Καινούρια, γυαλιστερά βιβλία που τα χρυσοπληρώνεις και η αξία και το περιεχόμενό τους δεν αγγίζουν ούτε ένα μικρό κλάσμα της αντίστοιχης αυτών των παλιών βιβλίων.

Neither Man Nor Beast
Μια από τις καλύτερες χαμηλού επιπέδου περιπέτειες για να ξεκινήσεις το δικό σου Ravenloft campaign. Η προσωπική μου αγαπημένη παραμένει το Night of the Walking Dead, αλλά επ' ουδενί δε μπορώ να υποτιμήσω την αξία αυτού του έξοχα γραμμένου και άκρως προσεγμένου βιβλίου. Άμα το πετύχετε να πωλείται στο internet, το συνηστώ ανεπιφύλακτα. Ειδικά το δεύτερο μέρος, με το μοναστήρι πάνω στο βουνό με τους ζομποποιημένους καλόγερους, έχει βγει κατευθείαν από τα σχολή των ταινιών της Hammer! Άψογο!

Howls in the Night
Να και κάτι σπάνιο : ένα σύντομο Ravenloft σενάριο, ταμάμ για ένα spooky απόγευμα με τους φίλους σου! Ωστόσο, είναι πληρέστατο περιεχομένου και θέλει καλό διάβασμα και προετοιμασία από τον DM προκειμένου να λάμψει! Θα το παίξω στα μικρά για τα Χριστούγεννα!

When Black Roses Bloom
Αυτό το βιβλίο γράφτηκε για ένα πολύ περιορισμένο κοινό. Συγκεκριμένα, για τους fans τόσο του Ravenloft, όσο και του Dragonlance campaign setting. Αν και, θεωρητικά, ότι χρειάζεται ο DM για τον κόσμο της Dragonlance προκειμένου να τρέξει την περιπέτεια, περιλαμβάνεται σε αυτή, εντούτοις πιστεύω ότι σε ένα campaign τελείως άσχετο με το Dragonlance η αξία αυτής της κατά τα άλλα εξαιρετικά καλογραμμένης περιπέτειας μειώνεται αρκετά. Πάντως έχει πολλά θετικά στοιχεία και είναι ΓΕΜΑΤΗ από Lord Soth, έναν από τους πιο “αγαπημένους” διάσημους κακούς στο Dungeons & Dragons! Προσωπικά δε συμπάθησα ποτέ το Dragonlance σαν κόσμο και δε με βλέπω να παίζω ποτέ το “When Black Roses Bloom”. Ωστόσο, το άψογα χαρτογραφημένο κάστρο του Lord Soth, το περιβόημο Nedragaard Keep, θα χρησιμοποιήσω σαν μοντέλο για το κάστρο του Count Dracula στο δικό μου Castlevania d20! (αν θυμάστε και τη σχετική ανακοίνωσή μου για την περιπέτεια! Ναι, το project “παίζει” ακόμα! Απλά το έβαλα προσωρινά στον πάγο μέχρι να ξεμπερδέψω με το δίπλωμα οδήγησης και με το διάβασμα για την ειδικότητα.)

The Evil Eye
Άλλο ένα αριστούργημα του Ravenloft, αυτή η περιπέτεια είναι μια από τις πλέον αγαπημένες και συλλεκτικές. Έχοντας τελείως αντισυμβατική και open ended δομή, σίγουρα δεν προσφέρεται για όλους, αλλά όποιος μπει στον κόσμο να τη δουλέψει (και θέλει πολύ δουλειά!) θα την αναγνωρίσει σαν αυτό που πραγματικά είναι : ένα ακατέργαστο, κακόβουλο μαύρο διαμάντι.

Θεωρητική Εκπαίδευση Υποψηφίων Οδηγών
Από την Ιατρική Σχολή είχα να πιάσω στα χέρια έκδοση του Ιδρύματος Ευγενίδη. Ωστόσο είναι πιο καλογραμμένο, απλό και συμβατό απ' ότι περίμενα. Φυσικά, η χαρακτηριστική φτηνή θερμοκόλληση και οι σελίδες με το μελάνι που σου μένει στα χέρια, παραμένουν ως έχουν από τότε!

Star Trek (2009)

Μάστορας : J.J.Abrams
Βαθμολογία : 4 / 5
Με δυό λογάκια :
Μια φρέσκια ματιά στην αρχή του φαινομένου Star Trek. O J.J.Abrams ανακαινίζει όλη τη σειρά ξεκινώντας από τις ρίζες της και κερδίζει το στοίχημα, τόσο εμπορικά, όσο και καλλιτεχνικά!

Αναλυτικότερα :
Δεν έχω δει ποτέ μου επεισόδιο της σειράς Star Trek. Προσωπικά πάντα γούσταρα περισσότερο το Star Wars, και τις μυαλά-στα-κάγκελα μάχες με τα πολύχρωμα λέιζερ και τα φωτόσπαθα, παρά τον πιο στατικό και επιστημονικοφανή ρυθμό του Star Trek. Χώρια που σχεδόν όλες οι απόπειρες κινηματογραφικής απόδοσης της σειράς ήταν το λιγότερο τραγικές. Ωστόσο, αυτό το ταινιάκι τα σπάει. Με σύγχρονη, φρέσκια οπτική, νεανικές “άκαφτες” φάτσες και σφιχτό-σαν-16χρονο-κωλαράκι σκηνοθετικό ρυθμό, ξεχνάς τελείως το ότι σου ξαναπουλάνε ένα προϊόν (περίπου) 30ετίας που όλοι θεωρούσαν ότι έχει φάει τα ψωμιά του!

Το σενάριο είναι απρόσμενα καλό, αν και χρησιμοποιεί κάπως εκτεταμένα το time travelling concept, με αποτέλεσμα σε κάποια σημεία να χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Πολύ καλή σκιαγράφιση γίνεται στους χαρακτήρες των 2 πρωταγωνιστών. Αλλά και οι περισσότεροι χαρακτήρες που εμφανίζονται, έστω για λίγα πλάνα, καταφέρνουν να απεικονίζονται “τρισδιάστατοι” και ζωντανοί! Χαβαλές και καλό χιούμορ εμπνευσμένα βαλμένο ώστε να ξεκουράζει χωρίς να ξενερώνει την – κατά τα άλλα – επική σκοπιά της πλοκής. Τα σπάω για τον ξανθούλη Ρώσο μπόμπιρα με την ανεκδιήγητη προφορά! Στο ίδιο καλό επίπεδο κινούνται και οι ερμηνείες με κορυφαία παρουσία τον πιτσιρικά που παίζει τον captain James Kirk και ξεχωρίζει για τη ζωντάνια και το κεφάτο παίξιμό του. Εφέ, φωτογραφία, σκηνοθεσία τέντα και μάχες τούμπανο, ένα Enterprise πιο καινούριο και ακμαίο από ποτέ και απολαυστικό guest φόρος τιμής στην ιστορία της σειράς από τον “αυθεντικό” Mr. Spock! Τα πάντα όλα είναι εδώ! Θέλετε τίποτα περισσότερο για ένα άκρως διασκεδαστικό και χαλαρό απόγευμα;

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Βλέπουμε τα (συντηρητικά) εσωρουχάκια της κούκλας μαυρούλας και μιας supermodel... πράσινης εξωγήινης! Οι κυρίες σερβίρονται τους κοιλιακούς του ξανθού αγοριού.

Ρεζουμέ :
Δεν περίμενα ποτέ να τη βρω με ο,τιδήποτε φέρει το όνομα Star Trek. Άψογη δουλειά, μυρίζει θάλασσα και φρεσκάδα και ταυτόχρονα αποτείει σωστό φόρο τιμής στο βαρύ-σαν-ιστορία όνομα της πρωτότυπης σειράς. Για τέτοιες φάσεις υπάρχει το Hollywood! Μακάρι όλα τα revisions & τα remakes να είχαν μέσα τους έστω τη μισή ζωντάνια από αυτή που έχει τούτο εδώ!

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2009

Ελάτε να γίνουμε πολλές!

Μοναδική ευκαιρία για να διαπρέψεις μπορεί να σου κάτσει! Η diethnis-kamariera ζητάει εξωτερικούς συνεργάτες! Γιατί, είντα σκατά διεθνης μπορεί να είναι η Καμαριέρα, άμα γράφεται από ένα νοματαίο και μόνο!

Γράψε ό,τι έχεις στο κεφάλι σου! Από μια κριτική σε ένα παιχνίδι που ασχολήθηκες, ένα βιβλίο που διάβασες, μια ταινία που είδες, μια μουσική που άκουσες, μέχρι μανιφέστο – λογοδιάρροια για την τιμή των καυσίμων, για που το πάει ο Dow – Jones, ή για την μεγάλη σου καψούρα ή / και χυλόπιτα που έφαγες!

Ό,τι και να είναι αυτό, εκδηλώσου! Βγάλτο από μέσα σου! Κέρδισε τζάμπα ψυχοθεραπεία κάνε larg-ιές, βγάλε γούστα!

Στείλε το κείμενό σου στο invocationof@gmail.com. Βρες με στο Facebook γράφοντας στην αναζήτηση giorgos lagonas ή απλά πάρε με τηλ στο 6983... ναι, σιγά μην έδινα έτσι φόρα παρτίδα τον αριθμό μου! Έτσι και αλλιώς αν με ξέρεις τον έχεις, αν δε με ξέρεις μπορείς να τον βρεις! Μόνη προϋπόθεση, το κείμενό σου να είναι ΕΝΥΠΟΓΡΑΦΟ. Και θα δημοσιευτεί ως έχει, χωρίς λογοκρισία, περικοπές και ρετούς!

Η diethnis kamariera χρειάζεται τη συμμετοχή σου! Ακόμα κάθεσαι και διαβάζεις; Στρώσου και ξεκίνα το γράψιμο!

Ρε, δε γ@μιέται και η Ιθάκη λέω 'γω;

Ολοένα και πιο συχνά νιώθω την ανάγκη να κάνω μια παύση, απλά για να προλάβω να πάρω μια ανάσα. Δεν είμαι ο μόνος νομίζω, έτσι δεν είναι; Δεν έχεις νιώσει τώρα τελευταία κάτι σε δυσφορία, σε... ακαταμάχητη μουργέλα να σε πνίγει, να σε καταπιέζει; Οι περισσότεροι γύρω μου σε μια τέτοια φάση φέρονται να είναι. Τελευταία έχω αυτό το δυσάρεστο συναίσθημα. Σα να περιβάλλομαι από φάτσες δυσαρεστημένες. Ξινισμένες.

Γιατί είναι άραγε τα πράγματα έτσι; Όντως αξίζει σε τελική ανάλυση τόσο άγχος, τόση τρεχάλα;

Αυτό είναι ένα θέμα που σίγουρα ΔΕΝ πρόκειται να συζητήσουμε. Τουλάχιστον, όχι τώρα. Νομίζω ότι είναι πολύ μεγάλη ιστορία, υπερβολικά θεμελιώδες, σαρωτικά fundamental ζήτημα που χρήζει για την πάρτη του ολόκληρα βιβλία να γραφτούν και όχι μονάχα ένα απλό, ταπεινό post. Άσε που δεν προλαβαίνω. Δηλαδή, με λίγα χρόνια και για να συνοψίσω όλα όσα έγραψα μέχρι τώρα, κοινώς χέστα. Η, ακόμα καλύτερα, ας μου επιτραπεί να λάβω ποιητική α(η)δεία και να χρησιμοποιήσω μια από τις υπέροχα σουρεαλιστικές φρασεολογικές πατέντες της Αφροδίτης :

“Χέσε μέσα Πολυχρόνη που δε γίναμε ευζώνοι!!!”

Στην ουσία. Υπάρχει κάτι που να μπορούμε να κάνουμε προκειμένου να εξαλειφθεί αυτό το ενοχλητικό φαινόμενο; Και μην ακούσω τίποτις τσιτάτα και φιλοσοφίες του κώλου, τύπου “γράφτους όλους στ'@ρχίδια σου” και παρόμοιες ατάκες που διαβάζουμε στα φοιτητικά indie t-shirts. Άμα έχεις δουλειά, σπίτι, οικογένεια, γυναίκα, παιδιά, σκυλιά, γατιά, κάτι τέτοιο απλά δεν παίζει. Τέλος. Οπότε πόσο μακριά θα πάει η βαλίτσα; Θα αργήσουμε πολύ να φτάσουμε στην Ιθάκη μπαμπά; - Σκάσε και κολύμπα παιδί μου!

Κάπως έτσι δεν έλεγε και ο ποιητής;

“Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι μακρύς να είναι ο δρόμος...”

Κι άμα φτάσεις στην Ιθάκη, μετά τι; Βαριέσαι; Ή μήπως τότε είναι που έρχεται η στιγμή να σου φορέσουν (όπως έλεγε και ο αείμνηστος ο μπάρμπας μου) το ξύλινο κουστουμάκι, θα σου περάσουν μπρούτζινα χερούλια και... “άμωμι εν οδώ αληλούια...”; Γιατί άμα είναι έτσι, ευχαριστώ δε θα πάρω! Καλύτερα να κάτσω μετάθεση άλλα 20 χρόνια στον εξωτικά βουκολικό Άραξο! (βλ και τη συνοδευτική φωτό!) Νομίζω αλλού είναι η αλήθεια. Και αυτή η ρουφιάνα δεν βρίσκεται και πουθενά βολικά, εκεί που την ψάχνεις! Όλο αλλού είναι! Νισάφι. Δηλαδή, παίζει και να μην υπάρχει Ιθάκη. Να είναι δηλαδή πρόφαση για τον αγώνα. Για το δρόμο.

Όλα είναι δρόμος. Μας λείπει ακόμα δρόμος. Έχουμε πολλά ψωμιά να φάμε. Ειδικά οι πιο νέοι. Το νιώθω όταν χαζεύω τις φάτσες τριγύρω μου. Δε μοιάζουμε πια στους προγόνους μας, στον κλασικό μαυροτσούκαλο, κοντό, λιανό νευρώδη Έλληνα. Όποιος αμφιβάλει, ας ανοίξει ένα παλιό άλμπουμ φωτογραφιών των γονιών του και θα πάθει πλάκα με τις διαφορές στις φάτσες και στους σωματότυπους που θα δει. Ας όψονται αυτές οι μεταλλαγμένες μωρουδιακές τροφές, κάτι τουρμπιστές farine-lacte, κάτι γκαζωμένες φρουτόκρεμες που πουλάνε εκεί έξω εμπλουτισμένες με 9.949.645 βιταμίνες και ιχνοστοιχεία και με εκχύλισμα αμφεταμίνης. Βγαίνουνε τα τελευταία χρόνια κάτι παλικάρια τέντα. Σαν τα κρύα τα νερά. Αλλά με κάτι λεπτά, γυναικέια χεράκια που πλαισιώνονται από gay πλαστικά μπρατσάκια του γυμναστηρίου. Τις χερούκλες που έχουν οι αγρότες τις έχετε δει; Μιλάω για τους original μανίσιους αγρότες, όχι για κάτι αρχι-συνδικαλιστές και τους απανταχού κηφήνες που πήραν τις έτοιμες κληρονομιές και δε δούλεψαν ποτέ. Με τέτοια χερούκλα χουφτώνεις βυζάκια, μουνί και κώλο μαζί! Ταυτόχρονα, με τη μια! Large, κιμπάρικα πράματα.

Για όλα αυτά, με πολύ πιο φυσικό, κομψό και μαστόρικο τρόπο έγραψαν και ύμνησαν άλλοι πολύ πιο πριν και καλύτερα από μένα. Στα πλάνα του Βούλγαρη, στις εικόνες του Μπαλάφα, στους στίχους του Ρίτσου και του Ελύτη, στην πεζογραφία του Καρκαβίτσα, του Παπαδιαμάντη, του Καζαντζάκη και τόσων άλλων, απεικονίζεται ένας λαός που επιφανειακά δε μοιάζει τόσο με εμάς. Δηλαδή, εμείς είμαστε ο κατιμάς, το κατακάθι από το γενετικό χαρμάνι που στις δόξες του έβγαλε τον Οδυσσέα, τον Αλέξανδρο, τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, τον Κολοκοτρώνη, τον Ανδρούτσο; Η απάντηση θα δοθεί πιο μετά. Υπομονή.

Προχτές πήγα να βοηθήσω να μαζέψουμε τις ελιές του παππού. Ήταν η πρώτη μου φορά. Ήμουν επίσης – και ακόμα είμαι – άρρωστος με βρογχιολίτιδα. Σαν καραμέλες παίρνω μια βδομάδα τώρα τα Augmentin. Ένα σοκ να πω την αλήθεια το έπαθα. Πολιτισμικό και όχι μόνο. Το δεξί χέρι ακόμα δεν έχει ξε-αγκυλώσει τελείως και δεν ανοίγει σε όλο του το εύρος. Δηλαδή, άμα θέλω να μουτζώσω κανέναν στο ιατρείο, πλέον μπορώ να το κάνω μόνο με το αριστερό. Και ο αυχένας προκειμένου να μη πονάει πρέπει να κάνει κάτι περίεργες διαδρομές. Και ας μη μιλήσω για το δάγκωμα που η μέση με κερνά κάθε φορά που θα σηκωθώ από κάθισμα. Έχει να με ρίξει (πάλι) εντριβή με Vicks στο σπίτι η Σοφία που θα φλομώσει ο τόπος!

Όμως άμα μου έλεγες να ξανανέβω στην ελιά, όσο επώδυνη και αν είναι η ανάμνηση, ξέρεις τι; Θα το ξανάκανα! Και θα το ξανακάνω! Και ας διαμαρτύρεται η μέση (και βρωμεί το Vicks!) Και με Voltaren και με Norgesic ντοπαρισμένος, τη θέα των χωραφιών και του νοτισμένου χειμερινού ορίζοντα της Νεμέας, όπως τα βλέπεις σκαρφαλωμένος πάνω στο δέντρο με τα γκριζοπράζινα φύλλα να μπαίνουν στο οπτικό σου πεδίο, δε τη χάνω με τίποτα. Ούτε και τις στιγμές που θα μαζευτούμε όλοι μαζί να ξεδιαλέξουμε τον καρπό από τα ξυλαράκια και τα φύλλα, το μάζεμα με το κοφίνι και το φόρτωμα των σακιών δε θα χάσω! Ούτε και τον γλαρωμένο καφέ μπροστά στο καζάνι με τη φωτιά μέχρι να βγει το λάδι. Τότε βλέπεις τα πράγματα αλλιώς. Ένας περίεργος δεσμός, μια αδιόρατη μαγεία πλέκεται μεταξύ των ανθρώπων που ιδρώνουν και μοχθούν μαζί. Και όλα αλλάζουν, παίρνουν πιο γήινη, αληθινή χροιά και χρώματα.

Υπάρχουν και οι άλλοι. Οι ατσαλάκωτοι. Αυτοί που ποτέ δεν κουράστηκαν, δε στεναχωρήθηκαν για κάτι, δεν άφησαν ποτέ την απόλυτη ασφάλεια του σπιτιού τους. Που πάντα, σε όλες τις καταστάσεις τη βγάζουν λάδι γιατί ολόκληρα συστήματα έχουν φτιαχτεί γύρω τους, τους περιβάλλουν, τους προστατεύουν από όλες τις μεριές. Τους ορμηνεύουν, τους καθοδηγούν και προωθούν τα αιτήματά τους. “Μη τυχόν και πάθει κάτι το παιδί!” Για αυτούς είναι πάντα οι λύσεις γνωστές, τα δικαιώματα σεβαστά και ξεκάθαρα, οι πόρτες ανοιχτές, τα μαθήματα περασμένα, τα θέματα των εξετάσεων μιλημένα και οι βαθμοί και οι διακρίσεις εξασφαλισμένα. Κάποτε με στεναχωρούσε αυτή η αδικία. Που ήταν πάντα εις βάρος μου. Τώρα, ξέρεις τι; Αυτά τα αρωματισμένα, πολιτισμένα ανθρωπάκια με τα ευγενικά, άπλαστα θυληπρεπή χαρακτηριστικά και το εξημερωμένο μάτι, (δε μπορούσα ποτέ να ταυτιστώ με ήρεμους ανθρώπους! Πάντα γούσταρα αυτούς που το μάτι τους γυαλίζει!) με κάνουν να βαριέμαι αφάνταστα. Λίγο τα λυπάμαι αυτά τα παιδιά που γεννιούνται μέσα σε πισίνα και μεγαλώνουν υπό συγκεκριμένες αυστηρώς καθορισμένες προδιαγραφές. Έτσι φυτρώνουν τα δεντράκια bonsai, όχι οι άνθρωποι! Είναι κρίμα, χάνουν όλο το ταξίδι!

Οπότε, την απάντηση στην ερώτηση 4 παραγράφους πιο πριν, νομίζω ότι με τον τρόπο μου την έδωσα. Αυτό που λείπει είναι μονάχα η σκόνη του δρόμου. Ή απλά εγώ είμαι κατά βάθος ένας μαλάκας μαζόχας καραβανογιατρός που πονάει αλλά του αρέσει! Δε βαριέσαι, ας είναι κι έτσι. From the eyes of beautiful Helen, to Monica's blowjobs, sometimes sickness has fun!

Αυτά τα ολίγα. Το παρών το αφιερώνω σε όλα τα παιδιά που ταλαιπωρούνται στο δρόμο. Ειδικά στο Νίκο που πλέει δεύτερη φορά φέτος στο Λίβανο. Στο Μιχάλη που πήρε αγροτικό στην Κανδύλα δήμου Αλυζίας, επαρχίας Ξηρομέρου, νομού Αιτωλοακαρνανίας! Στον Κυριάκο που έκανε τη θητεία του Λαγό Έβρου και έβλεπε τον έξω κόσμο με το μακαρόνι. Στο Θανάση και τη Γιάννα που όσο σαρωτικά ξημεροβραδιάζονται στο συνεργείο, τόσο σαρωτικά το γλεντάνε κιόλας αυτές τις λίγες φορές που ευκαιρούνε, στα μπουζούκια αλλά και στα dragster ανα την Ελλάδα! Στον Αλέξη, το Βασίλη, το Σωτήρη που κάνουν 18 υπηρεσίες το μήνα, ΧΩΡΙΣ τα ρεπό που δικαιούνται. Αλλά και στη Βαλκυρία μου που τα άφησε όλα και έφυγε χωρίς να σκεφτεί τίποτα, για να με ακολουθήσει. Και που είσαι ακόμη, δεν ξεκινήσαμε καν! Να δεις τι σου'χω για μετά! Τέλος, αφιερωμένο με άπειρη ΑΓΑΠΗ σε τόσους άλλους που αυτή τη στιγμή ξεχνώ ή παράλειψα να αναφέρω. Ξέρετε εσεις ποιοί είστε ρε! Και φυσικά σε εσένα που αυτή τη στιγμή διαβάζεις το παραλήρημά μου. Κι ας είσαι και από τους βολεμένους. Δε ξέρεις τι χάνεις...

Brothers in arms! Ο δρόμος μας ανήκει! Το ταξίδι είναι δικό μας!

Υ.Γ. #1. Δες και την ταινία του Παντελή Βούλγαρη “Όλα Είναι Δρόμος” όχι μόνο για να απολαύσεις τον πιο συγκλονιστικό, σπαρακτικό Βέγγο όλων των εποχών (άμα δε δακρύσεις σε αυτό τον υπέροχο μονόλογο, κόψε τα αντικαταθλιπτικά ΤΩΡΑ!) αλλά και το τρίτο (και προσωπικά αγαπημένο) κομμάτι της, το “Βιετνάμ”

Υ.Γ. #2. Η αληθινή – κυριολεκτική Ιθάκη πάντως, είναι ένας καταπράσινος παράδεισος ηρεμίας που απλά δεν πρέπει κανείς Έλληνας να αγνοεί. Ειδικά όσοι από εσάς θαβρεθούν από δυτικά μεριά, περάστε μια βόλτα, όχι για παραπάνω από 3 μερούλες. Και θα με θυμηθείτε.

Επανίδρυση του Κράτους


Πολύ σούσουρο τώρα τελευταία, ένας πανικός. Οι αγρότες στο δρόμο, οι πρωην συμβασιούχοι των STAGE σε θέσεις μάχης, οι λιμενεργάτες το ίδιο, ενωμένοι ενάντια στην Κινέζικη COSCO απειλή. Παντού φωνές, αλαλαγμοί, στα τηλεοπτικά παράθυρα πλήρης απαρτία πολιτικών - και όχι μόνο - προσώπων, τσακωμοί καθημερινά από αξημέρωτα το πρωί μέχρι και τις μεταμεσονύχτιες εκπομπές.

Οι νέοι κυβερνώντες βγάζουν με βιομηχανικούς ρυθμούς νέα μέτρα, διορθώνουν κάποια, ακυρώνουν κάποια άλλα. Θέλω να είμαι αισιόδοξος και να βλέπω με θετικό μάτι τις εξελίξεις. Αν μη τι άλλο, όλα αυτά δείχνουν ότι υπάρχει κάποιο έργο, πράγματα μαγειρεύονται, γίνεται δουλειά. Τώρα, είναι για καλό (γενικά; για εμάς;) όλη αυτή η δουλειά, είναι για κακό; Αυτό δεν πρόκειται και ούτε μπορώ να το σχολιάσω. Μόνο ο χρόνος θα είναι ο τελικός κριτής σε όλα αυτά τα πράγματα. Πάντως δουλειά μια φορά γίνεται και αυτό είναι μάλλον θετικό, αν μη τι άλλο είναι σκάλες καλύτερο από την μακάρια παχυδερμική ακινησία των προηγούμενων.

Δε μπορώ παρά να χαρώ με κάποια συγκεκριμένα μέτρα που έπρεπε να είχαν περάσει εδώ και καιρό, όπως επίσης με την ανάκληση κάποιων απαράδεκτων αποφάσεων – καθαρά προεκλογικού χαρακτήρα - που ουδέποτε έπρεπε να παρθούν.

Όπως αυτή του υπουργείου Παιδείας που λίγα 24ωρα πριν τις εκλογές, έδινε στα μουλωχτά την άδεια σε κάποια συγκεκριμένα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια να δίνουν αρπακολατζίδικα, δίχως κανένα έλεγχο για ύπαρξη υποδομής, αέρα πατέρα πτυχία καθόλα ισοδύναμα με αυτά των κρατικών ΑΕΙ και ΤΕΙ.

Ή όπως με την παράταση του θεσμού της στρατιωτικής θητείας στο Ναυτικό και στην Αεροπορία για άλλα 2 χρόνια. Όχι, δεν τάσσομαι καθόλου υπέρ της στρατιωτικής θητείας. Κατά τη γνώμη μου είναι ένα απαράδεκτο καθεστώς άμισθης εργασίας που ουδέποτε έπρεπε να υπάρχει in the first place και να ταλαιπωρεί γενιές ολόκληρες Ελλήνων. Ωστόσο, είτε το θέλουμε είτε όχι, η αλήθεια είναι ότι στηρίξαμε το σύστημα άμυνας της χώρας μας στη θητεία, απλώς επειδή δε μας έπαιρνε να πληρώσουμε το λογαριασμό για ένα κανονικό, επαγγελματικό στρατό. Και χωρίς φαντάρο, άμυνα της χώρας αυτή τη στιγμή δεν υφίσταται, αν δε γίνουν οι απαραίτητες οργανωτικές κινήσεις, προσλήψεις κλπ. Τέλος.

Τέλος, χαιρετίζω την απόφαση για τη φορολόγηση – επιτέλους! - της τερατώδους εκκλησιαστικής περιουσίας. Αν και μεταξύ μας, δε βλέπω το μέτρο να τραβάει για πολύ. Όλο και κάποια... θεϊκή παρέμβαση θα συμβεί, δε μπορεί, και για άλλη μια φορά το θέμα θα θαφτεί και θα πάψει διακριτικά να υπάρχει. Δε βαριέσαι, dum spiro spero, δηλαδή “όσο ζω ελπίζω”. Για το καλύτερο.

Φυσικά δεν είμαι τόσο χαϊβάνι να πιστέψω ότι όλος αυτός ο παραγωγικός οργασμός από μέρους των κυβερνώντων μας είναι σε τελική ανάλυση τόσο υπέροχα αλτρουιστικός. Δηλαδή ότι τώρα τους έπιασε ο πόνος για τον Ελληνικό λαό. Εξάλλου, η περίφημη “Επανίδρυση του Κράτους” υπήρξε ανέκαθεν ένα πρώτης τάξεως επικοινωνιακό πυροτέχνημα. Αυτή η ρημάδα η επανίδρυση έχει γίνει από τη μεταπολίτευση και μετά πόσες φορές; Χάνω το λογαριασμό... Καμιά φορά σκέφτομαι ότι με τόσα format στον κρατικό μας μηχανισμό, παίζει και να μην προλάβαμε ποτέ πραγματικά να ΙΔΡΥΣΟΥΜΕ ένα κράτος, προκειμένου μετά να μπορέσουμε να παρέμβουμε σε αυτό και να το ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΟΥΜΕ.

Όταν δε βλέπω τη λύση σε μια κατάσταση, προσπαθώ να τη βλέπω αλλιώς, με τη δικιά μου βαρεμένη (και μάλλον χρονίως ψυχικά νοσούσα) οπτική γωνία. Αυτή που κάνει σχεδόν όλες τις πρώην μου να μου το κρατάνε ΑΚΟΜΑ μανιάτικο, τη Σοφία να κουνά υπομονετικά το κεφάλι της και να αντιμετωπίζει με θάρρος, κατανόηση και συμπόνια κάθε ευδαιμονική μου αποκοτιά και την Αφροδίτη να ορίεται ότι είμαι ένα άχρηστο κορμί που έχω ξεσηκώσει όλα μου τα κουσούρια, φτυστά από το άλλο σόι. Το σκάρτο, το κακό. Εκτροχιάστηκα και για αυτό επανέρχομαι. Όπως λέει και το γνωστό ρητό, better safe than sorry. Για να το θέσω εγώ πιο περιφραστικά και σχετικά με το θέμα μας, έτσι και μπεις στη λούμπα να ζητάς από τον κοσμάκη “συγγνώμη” και να δεσμέυεσαι να αποκαταστήσεις τις μαλακίες που έγιναν (κάτι τέτοιο δεν είναι στην ουσία η επανίδρυση του κράτους;) ασχέτως αν έγιναν από εσένα ή από τους προηγούμενους, η “συγγνώμη” δε διαγράφει, δεν εξαγνίζει, δεν είναι λύση. Να τη χέσω τη συγγνώμη σου. Το ζητούμενο είναι κάποτε να σταματήσουν να γίνονται μαλακίες, από αυτές που κάνουν τους κυβερνώντες μας να απολογούνται και να ανακαλούν. Και αυτό, τουλάχιστον στην πλειονότητα των περιπτώσεων ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ. Δε θέλει κόπο, θέλει τρόπο. Αποφασιστικότητα, τόλμη, τσίπα, ντομπροσύνη. Θέλει ΝΟΜΟΥΣ σταθερούς, ακριβείς, ΑΠΛΟΥΣ με μαγκιά και ήθος. Έτσι πρέπει να ξηγιέται το κράτος.

Ναι, καλά διαβάσατε. Νόμους ΑΠΛΟΥΣ. Για να μπορεί να τους καταλάβει και να την παλέψει ο λαός. Εξάλλου, σε αυτόν απευθύνονται. Η λέξη ΑΠΛΟΣ έχει την αρχαιοελληνική ρίζα “πλευς”. Ο απλός είναι αυτός που έχει “πλεύσει”, που έχει ταξιδέψει. Με άλλα λόγια, είναι αυτός που τα μάτια του έχουν δει πολλά και για αυτό πλέον ξέρει να εκτιμά καταστάσεις και να ξεχωρίζει τα λίγα ουσιώδη από τον ωκεανό των επουσιωδών και των αχρήστων που μας περιβάλλουν. Για αυτό είναι και ΑΠΛΟΣ, γιατί κρατάει λίγα και καλά. Δυστυχώς, η εποχή μας θέλει αγνώμονες, μίζερους και ΠΟΛΥΠΛΟΚΟΥΣ. Για να έχουν αυτοί που θέλουν να μας παγκοσμιοποιήσουν ήσυχο το κεφάλι τους. Εξ ου και στο λεξικό του ο κύριος Μπαμπινιώτης πλέον εξισώνει το ΑΠΛΟΣ με το ΑΠΛΟΪΚΟΣ. Δηλαδή προσπαθεί να μας περάσει λάου λάου ότι ο “απλός” είναι ο “χαζός”. Εξυπηρετεί και αυτός τις σκοπιμότητές του.

Νόμοι απλοί λοιπόν. Χωρίς εξαιρέσεις, υποπαραγράφους, σημειώσεις, διορθώσεις, γ@μημένα κέρατα. Γιατί ως γνωστόν, μέχρι τώρα, οι Ελληνικοί νόμοι αντανακλούν τέλεια το μεσογειακό ταμπεραμέντο μας. Πρέπει να έχουν παραθυράκια, να αερίζονται! Θέλετε και μερικά παραδείγματα; Το πρώτο που έρχεται στο μυαλό μου είναι ένα “ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΑΘΕΣΕΙΣ”. Και τέλος. Ωραιότατο δεν είναι; Πολλοί από εμάς λάβαμε τους μήνες που πέρασαν δεύτερο ραβασάκι από την εφορία που ζητά κάποιες διευκρινιστικές online συμπληρώσεις στοιχείων όσον αφορά τη δήλωση ακινήτων. Ξέρετε γιατί; Ακούστε λοιπόν:

Όταν ξεκίνησε το κτηματολόγιο, οι υπάλληλοι της εφορίας βρέθηκαν μπροστά σε ένα απάλευτο γραφειοκρατικό κόλαφο. Όπως είθισται πλέον παντού στο Δημόσιο, όταν σφίγγουν οι κώλοι, αντί οι υπάλληλοι να κάνουν τη δουλειά για την οποία πληρώνονται, κάνουν ανάθεση σε ιδιώτες για να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Και φυσικά το εξτρά κόστος το πληρώνει ποιός άλλος; ΕΣΥ. Έτσι έγινε και με το κτηματολόγιο. Τα λεφτά βρέθηκαν, ο λαός τα πλήρωσε, οι ιδιώτες έκαναν όντως τη δουλεια που τους ανατέθηκε, αλλά για κάποιο μυστήριο λόγο ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΘΗΚΑΝ! Τα φράγκα με κάποιο ταχυδακτυλουργικό τρικ που θα ζήλευαν ο Copperfield και ο Yuri Geller μαζί, είχαν γίνει καπνός. “Έτσι είστε κωθώνια;” σκέφτηκαν (με το δίκιο τους) οι υπάλληλοι της ιδιωτικής εταιρίας. Και έτσι δεκάδες χιλιάδες συμπληρωμένοι φάκελοι του κτηματολογίου, όχι μόνο δεν παραδώθηκαν στην εφορία, αλλά κατέληξαν στα σκουπίδια. Βουνά σκουπίδια. Και τώρα η εφορία τρέχει να βάλει μια υποψία τάξης στα ασυμάζευτα ζητώντας από τους πολίτες να δηλώσουν τα στοιχεία που λείπουν online. Άντε τώρα εσυ να μάθεις στον παππού (που έχει και Alzheimer) πώς να καταγράψει τις ελιές και τα κλίματα στο ίντερνετ. Ή στην Αφροδίτη (που κάνει 45 λεπτά να γράψει ένα SMS) πώς θα δηλώσει το σπίτι του θείου του συχωρεμένου που πουλήθηκε. Επιπλέον, να σημειώσω εδώ ότι έτσι και μαζέψεις τα τεφτέρια σου και πας στην εφορία, οι υπάλληλοι δεν εξυπηρετούν επειδή... δεν ξέρουν ή / και δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη να συμπληρώσουν την online αίτηση! Αυτή δηλαδή που υποτίθεται ότι απευθύνουμε σε αυτούς! Μάρτυς μου η Αφροδίτη!

Θέλετε και άλλο παράδειγμα; Ανέκαθεν έχουμε τρελές ελλείψεις σε προσωπικό παντού, ειδικά στην Παιδεία και στην Υγεία. Ταυτόχρονα, έχουμε περίσσεια προσωπικού στα αστικά κέντρα που περιμένει κάτι αιώνες να δουλέψει. Αναρωτηθήκατε ποτέ πώς γίνεται και συνυπάρχουν αυτές οι φαινομενικά αντίθετες εικόνες; Είναι επειδή ενώ όλοι έχουν μεταθέσεις με σχετικά (λέμε τώρα...) ομοιογενή κατανομή σε όλη την Ελλάδα, εντούτοις όπου δεν τους αρέσει βάζουν μέσο και παίρνουν αποσπάσεις για να πάνε εκεί που γουστάρουν. Ή δεν πάνε καθόλου εκεί που χρειάζονται. Κι ας μη δουλεύουν. Αιώνια παγιδευμένοι σε μια ψέυτικη trendy εικόνα πλούσιας φτώχιας. Να πα' να γ@μηθεί και το εμβόλιο της νέας γρίπης. Εμβόλιο κατά του lifestyle πρέπει να βγάλουμε για τον Έλληνα. Έτσι το κράτος υποχρεώνεται εκ νέου να προσλαμβάνει νέο προσωπικό με συμβάσεις ή με μεσοβέζικες λύσεις τύπου stage για να καλύψει τα κενά του. Έλα μου όμως που και οι καινούριοι με το που θα προσληφθούν θα βάλουν βύσμα για να φύγουν και αυτοί!

Απλά τα πράγματα. Άμεση επιστροφή όλων των αποσπασμένων δημοσίων υπαλλήλων στις οργανικές τους θέσεις. Και στο καπάκι ένα απλό ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΠΟΣΠΑΣΕΙΣ. Με άμεση και χωρίς εξαιρέσεις εφαρμογή. Έτσι και στον δημόσιο υπάλληλο προσφέρεις εγγύηση ότι δεν πρόκειται άξαφνα να ξημερωθεί αποσπασμένος... στο Σουδάν, και ξηγιέσαι και σαν κράτος στον πολίτη καλύπτοντας τα κενά σου. Τώρα, αν ο άλλος τσαντιστεί που πρέπει να επιστρέψει στην οργανική στη Μυτιλήνη και δε μπορεί πλέον να απολαμβάνει τον freddo moccaccino putsoccino του στο Κολωνάκι... ε, ξυδάκι! Έτσι είναι το Δημόσιο, πλερώνει όχι επειδή έχεις όμορφα μάτια, αλλά για να καλύψει τις ανάγκες του. Άμα δε σου αρέσει τράβα την παραίτησή σου και άδειασέ μας τη γωνιά. Πρέπει επιτέλους να δούμε τα πράματα όπως είναι. Να συνειδητοποιήσουμε ότι με πορδές δε βάφεις αβγά. Είμαστε ένας οκνός, κακομαθημένος, κατεργάρης λαός και όλα μας αυτά τα κουσούρια καθρεφτίζονται γιγαντωμένα στην εικόνα του Δημοσίου και του κράτους μας γενικότερα. Να βρίζεις και να κατηγορείς παντού είναι εύκολο. Αλλά δυστυχώς όσο και να τον βρίζεις δε φταίει ο καθρέφτης, αλλά αυτός που καθρεφτίζεται για την άσχημη εικόνα. Η κάθε κυβέρνηση και η κάθε εξουσία είναι τόσο καλή όσο η δυνατότητα και η αποδοτικότητά της στο να εφαρμόζει αυτά που αποφασίζει.

Παρόμοια παραδείγματα υπάρχουν πολλά και είμαι σίγουρος ότι μπορείτε να σκεφτείτε ακόμα περισσότερα. Όπως επιστροφή όλων των αστυνομικών στο δρόμο. Ούτε να σαπίζουν στα γραφεία, ούτε στις θέσεις-φιλέτο φύλαξης πολιτικών και άλλων τάχα μου VIP. Ειδικά οι νέοι. Για ένα μεγαλύτερο σε χρόνια άνθρωπο με οικογένεια και 3 παιδιά, δε βαριέσαι. ΚΑΜΙΑ φύλαξη, ούτε παροχή κρατικού οχήματος σε πολιτικούς, παπάδες, κερατάδες. Επιτέλους, ισότιμη φορολόγηση του προσβλητικού για τον κοσμάκη και για την κοινή λογική, υπερδιογκωμένου εκκλησιαστικού κομποδέματος. Θέλει η Εκκλησία να προσφέρει κοινωνικό έργο; Ας ξεκινήσει πληρώνοντας τους φόρους της. Άμεση κατάργηση ΟΛΩΝ των βουλευτικών προνομίων. Να είναι ισότιμοι με τους πολίτες για την τύχη των οποίων αποφασίζουν. Άμεση καθαίρεση από το βουλευτικό αξίωμα όσων έχουν καταδικαστεί για παράνομες πράξεις, ακόμα και για αυτές που βρίσκονται υπό διερεύνηση από τις αρχές. ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ των αναβολών στα δικαστήρια, μπας και η τυφλή και καθυστερημένη (άλλη μια θλιβερή πρωτιά μας στην Ε.Ε.) Δικαιοσύνη μας πάρει μπρος. Άμεση εφαρμογη Πόθεν Έσχες σε όλους, ειδικά όσον αφορά τα σπίτια και τα αυτοκίνητα. Δε μπορεί ο άλλος να δηλώνει 7000 ευρώ ετήσιο εισόδημα, να έχει 3 σπίτια, οικόπεδα (είτε στο όνομά του ΕΙΤΕ να τα έχει γράψει αλλού για να “ελαφρύνει” τη δικιά του δήλωση) και να οδηγεί BMW. Μπορέις να βρεις ποιος είναι. Γάμησέ του το είναι του μπινέ. Άμεσα χέρι στις τράπεζες. Να προσαρμόσουν τους όρους των δανείων και των πιστωτικών καρτών εκεί που προβλέπεται. Γνωστά είναι αυτά και θεσμοθετημένα. Και επιβεβλημένη άμεση επιστροφή στον κόσμο των χρημάτων που κερδήθηκαν από τα επιπλέον, παράνομα και καταχρηστικά επιτόκια. Και άλλα πολλά, κυριολεκτικά άπειρα. Δεν έχει σημασία ποιά. Σημασία έχει ο τρόπος σκέψης και αντιμετώπισης. Να είναι πραγματολογικός, πρακτικός, στο ψητό.

Ακούς και από αλλού τέτοια μηνύματα άραγε, κύριε πρωθυπουργέ; Είθε η τωρινή επανίδρυση του κράτους να είναι και η τελευταία. Και να γεννήσει ένα αυστηρό, μα τίμιο και ειλικρινές κράτος που να πατά σε στέρεες βάσεις και όχι άλλο ένα τιτάνιο εξάμβλωμα που στηρίζεται σε γυάλινα πόδια. Και τότε να δούμε αν βρεθεί κάποιος πούστης που θα τολμήσει να σου κουνήσει την ουρά του και να στο επανιδρύσει...

Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2009

Vantage Point (2008)

Παίχτες : Dennis Quaid, Sigourney Weaver, Forest Whitacker, William Hurt, Matthew Fox
Βαθμολογία : 4 / 5

Με δυό λογάκια :
Τα μάτια όλου του κόσμου είναι συγκεντρωμένα σε μια σύνοδο κορυφής ενάντια της τρομοκρατίας. Συμμετέχουν οι ηγέτες των μεγαλύτερων χωρών από κάθε ήπειρο και φυσικά και της Αμερικής. Το event καταλήγει σε απόλυτη αποτυχία με τον αμερικανό πρόεδρο να δέχεται μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου σφαίρα από ελεύθερο σκοπευτή. Η ταινία πραγματεύεται τη θέαση αυτού του γεγονότος μέσα από τα μάτια διαφορετικών μαρτύρων όπου ο καθένας έχει το δικό του ιδιαίτερο ρόλο στην ιστορία και με τις εμπειρίες τους, σιγά σιγά ξεκλειδώνεται ο γρίφος του τι πραγματικά συνέβη.

Αναλυτικότερα :
Στυλάτο και δυνατό, το Vantage Point ποντάρει στο καλό σενάριο και στο να τροφοδοτεί συνεχώς τον θεατή με νέα στοιχεία, αρκετά μεν για να προβεί σε μια ενδιαφέρουσα νοητική επεξεργασία της ιστορίας, αλλά ποτέ τόσα ώστε να βρει τη λύση του αινίγματος, τουλάχιστον μέχρι το τέλος της ταινίας. Η ταινία είναι ραμμένη σε παλιομοδίτικο πατρόν, με έμφαση στο γνήσια δεξιοτεχνικό ξετύλιγμα της πλοκής, χωρίς αναίτια δράση και φοβερές action εξάρσεις. Πρακτικά, δράση δεν υπάρχει καθόλου, αν εξαιρέσεις κάτι σκηνές κυνηγητού με αυτοκίνητα. Δε με χάλασε. Είναι αν μη τι άλλο θετικό που ακόμα υπάρχουν δημιουργοί που πιστεύουν στη δύναμη της αφήγησης και δε μας μπουκώνουν με εκρήξεις και εφέ υπολογιστή όπως τόσοι άλλοι.

Σκηνοθεσία και φωτογραφία τέντα. Μοντέρνα, κοφτή και περιεκτική. Σου λέει αυτά που έχει να πει σε μόλις 80κάτι λεπτά και το κόβει πολύ πριν κουράσει το θεατή. Ο Dennis Quaid είναι όπως πάντα μέτριος στο ρόλο του, ο Forest Whitacker όπως πάντα καταπληκτικά εκφραστικός και η Sigourney Weaver εμφανίζεται σε υπερβολικά λίγες σκηνές. Η ταινία δεν είναι τέλεια. Για την ακρίβεια, μπορεί να απωθήσει κάποιους από εσάς, λόγω του αμερικανισμού της και του (ενίοτε) διδακτικού της ύφους. Ναι, ΚΑΙ εδώ οι κακοί είναι οι ανατολίτες τρομοκράτες. Οι οποίοι απεικονίζονται εν ολίγοις σαν παράλογα, κακόβουλα πλάσματα που τολμούν να αντισταθούν στους δίκαιους Αμερικανικούς Χριστιανικούς πυραύλους αέρος – εδάφους, με τα δικά τους βρωμιαραία, ελεεινά Μουσουλμανικά σαλάμια αέρος – αέρος. Παρόλα αυτά, αν μπορέσετε να αντισταθείτε στη λούμπα να χρωματιστείτε συναισθηματικά είτε με συμπάθητικούς, είτε με αντιπαθητικούς τόνους απέναντι στην προπαγάνδα της ταινίας, και προσπαθήσετε να τη δείτε σαν ένα δεξιοτεχνικό αφηγηματικό puzzle, τότε πραγματικά θα τη διασκεδάσετε.

The Proposal (2009)

Παίχτες : Sandra Bullock, Ryan Reynolds
Βαθμολογία : 3 / 5

Με δυό λογάκια :
Μέγαιρα businesswoman μεγαλοστέλεχος εκδοτικής εταιρίας. Ξέρετε τώρα, από αυτές που είναι από καριέρα κάτσε καλά και από προσωπική ζωή κλάφτα Χαράλαμπε. Ε, μια τέτοια λοιπόν, βασανίζει τους υπαλλήλους της, ειδικά τον προσωπικό της βοηθό και πολύ το χαίρεται. Όταν όμως η Visa της ακυρώνεται (Καναδή σε Αμερικανικό έδαφος γαρ) τότε υποχρεώνει το βοηθό της να την... παντρευτεί με το ζόρι προκειμένου να αποφύγει τον επαναπατρισμό. Από εκείνη τη στιγμή και μετά όμως, οι ρόλοι εν μέρει αντιστρέφονται (καθώς είναι αυτή πλέον που εξαρτάται από αυτόν) αλλά και ένας μεγάλος έρωτας αρχίζει να περιπλέκεται...

Αναλυτικότερα :
Δυο λόγια έχω για να περιγράψω το “The Proposal” : Ευχάριστη έκπληξη. Πρωτίστως γιατί η Bullock αποδομεί απολαυστικά την εικόνα της, θυμίζοντας τον παλιό καλό εαυτό της που είχε δείξει στο πρώτο (το sequel ήταν για τα μπάζα!) “Miss Congeniality” (Ελ.Υπότιτλος : Μις Με Το Ζόρι). Έκπληξη, επειδή ακόμα και από τον καθόλα ελεεινό Ryan Reynolds παίρνουμε μια ερμηνεία που δεν είναι ΤΕΛΕΙΩΣ χάλια (εντάξει, πάλι χάλια είναι το παιδί, αλλά όχι ΤΕΛΕΙΩΣ χάλια!). Και τέλος, έκπληξη γιατί αυτό το ταινιάκι που αρχικά με κάθε τρόπο σε προδιαθέτει ότι θα δεις άλλη μια χαζοαμερικανική ρομαντική κομεντί, τελικά καταφέρνει να ξεφύγει από το καλούπι / καρμπόν χιλιάδων άλλων παρόμοιων έργων και να κάνει τη διαφορά, αφενός αποφεύγοντας τα πολλά περιττά ζουμιά και σορόπια, αφετέρου λόγω κάποιων απολαυστικών σουρεαλιστικών σκηνικών! Ένα θα σας πω και θα μου το θυμηθείτε : ο Ramon είναι θεός! Αυτό το παλικάρι θα το δούμε και σε άλλες πολλές ταινίες στο μέλλον!

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Ο τέταρτος λόγος που η ταινία αυτή είναι μια έκπληξη! Η Sandra Bullock μας το δείχνει! Μιλάμε για μια υπέροχη σκηνή όπου βγαίνει από το μπάνιο γυμνή και κατά λάθος πέφτει πάνω στον επίσης γυμνό Reynolds. Μιλάμε για οπτασία. Ειλικρινά ποτέ δεν την είχα κόψει για ιδιαίτερα όμορφη γυναίκα, αλλά μιλάμε είναι ΘΕΑ!!! Δεν ξέρω τι έχει κάνει στο σώμα της και ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ!!! Φυσικά, τα τελείως επίμαχα σημεία δε τα βλέπουμε, αλλά ό,τι απομένει είναι για γλύψιμο, δάγκωμα, γλύψιμο, δάγκωμα και πάει λέγοντας. Ίδρωσα γέρος άνθρωπος!!! Αν μη τι άλλο, εξαιρετικά τολμηρή κίνηση να εμφανίζεται έτσι στην ηλικία της (δεν είναι δα και μπεμπέκα...) αλλά και τελείως απρόσμενο για την εταιρία παραγωγής της ταινίας (Disney Studios)

Οι κυρίες παίρνουν πάνω κάτω κάτι αντίστοιχο, καθώς ο σκηνοθέτης δε χάνει ευκαιρία να δείξει και τα καλοσμιλεμένα κάλλη του Ryan Reynolds. Α, και μη ξεχνάμε τον Ramon!!!

Ρεζουμέ :
Αξιοπρεπέστατη με μερικές γνήσια αστείες στιγμές και αρκετά πρωτότυπη για ταινία του είδους, το “The Proposal” πατάει στις γνωστές φόρμες του είδους της ρομαντικής κωμωδίας, ρίχνοντας το μεγαλύτερο βάρος της προσοχής στη δεύτερη λέξη του όρου. Άξιο για ένα χαλαρό απόγευμα με το έτερον ήμισι.

Thick As Thieves

Παίχτες : Antonio Banderas, Morgan Freeman
Βαθμολογία : 3,5 / 5

Με δυό λογάκια :
“Παλιοσειρά” κλέφτης έργων τέχνης (Freeman), συνεργάζεται με ένα... τσικό (όσο τσικό μπορείς πλέον να αποκαλέσεις το Banderas δηλαδη!) για μια muchas marakas λαμογιά, μεγαλύτερη από κάθε άλλη. Ωστόσο, θα βρουν μπροστά τους την αστυνομία, τη Ρώσικη μαφία αλλά και την αμοιβαία έλλειψη εμπιστοσύνης που τρέφουν ο ένας για τον άλλο...

Αναλυτικότερα :
Είναι πολύ καλύτερο από όσο ακούγεται. Βασικά, το Thick as Thieves θα ήθελε πολύ να είναι... μια μείξη μεταξύ του Ocean's Eleven και του The Score (ΤΑΙΝΙΑΡΑ του ειδους με Al Pacino & Edwart Norton) και θα τα κατάφερνε... αν είχε το αντίστοιχο budget αλλά και την αποφασιστικότητα για να στηρίξει και να προωθήσει τις φιλοδοξίες του. Παρόλα αυτά, κατορθώνει να είναι μια πολύ καλή ταινία σχετικά χαμηλών τόνων με δυνατότερο όπλο της το καλό σενάριο. Όλα τα λεφτά της ταινίας παίζονται στις συνεχείς ανατροπές της ιστορίας (ειδικά προς το τέλος μπορεί και να τη χάσετε τη μπάλα!) αλλά και στο παιχνίδι μεταξύ των πρωταγωνιστών που λαμβάνει χώρα με suspense, ένταση και νεύρο. Το love story μεταξύ του Banderas και της Ρωσιδούλας δε συγκλονίζει κιόλας, αλλά είναι επαρκές για να προσθέσει ένα εξτρά ενδιαφέρον και να βοηθήσει να δεθείς και να ταυτιστείς καλύτερα με τους πρωταγωνιστές.

Το πρόβλημα του είναι αυτή ακριβώς η φιλοδοξία του, αφενός να κρατήσει τους τόνους από τη μια χαμηλούς και “ποιοτικούς” , αφετέρου όμως ζηλεύει και τη λάμψη των λιγότερο σοβαρών, αλλά πιο διάσημων ταινιών του είδους και προσπαθεί να δανειστεί κάτι από αυτή βάζοντας φτηνό χιουμοράκι στο στόμα του Banderas και δείχνοντάς τον στην αρχή του έργου να κάνει ταρζανιές και κωλοτούμπες πάνω σε βαγόνια του μετρό εν κινήσει. Το αποτέλεσμα είναι, οι όποιες εύθραυστες ισορροπίες να χάνονται και μαζί χάνεται και ο χαρακτήρας και η μοναδικότητα του έργου. Επιπλέον, σπαταλιέται χρόνος και χρήμα στο να μας δείξουν όλα αυτά τα επουσιώδη και παραμελούνται πιο σημαντικά πράγματα. Θα ήθελα φερ' ειπείν να δω μια πιο εμπεριστατωμένη ματιά στον όλο σχεδιασμό και την εκτέλεση της ληστείας και όχι να μας σερβιριστεί με τόσο συνοπτικό, αφαιρετικό και πρόχειρο τρόπο. Ειδικά τη φάση με το Banderas πάνω στο καροτσάκι να αποφεύγει τις υπεριώδεις ακτίνες του αισθητήρα του συναγερμού τους, πήρε πάρα πολύ για να τη σκεφτούν; Πολύ καλύτερα το έκανε ΠΟΛΛΑ χρόνια πριν ο Sean Connery & η Catherine Jeta Jones στο “Entrapment”, αλλά και ο Tom Cruise στο ρόλο του Nathan Hunt στο “Mission : Impossible” (Ελ. Υπότιτλος : Επικίνδυνη αποστολή) του Brian de Palma.

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Η Ρωσιδούλα είναι σωστό μπιμπελό και μας το δείχνει σε μια ωραία γυρισμένη ερωτική σκηνή, μόνο που... μας κρύβει κάθε υποψία επίμαχου σημείου. Κρίμας. Για τις κυρίες το μενού διαθέτει... τη λατινική προφορά και τον αποτριχωμένο πισινό του Antonio Banderas, κάτι που εξάλλου μπορούν να βρουν και σε ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ταινίες του!

Ρεζουμέ :
Χωρίς το απαραίτητο βάθος και το budget που θα μπορούσαν να το κάνουν να ξεχωρίσει, το Thick as Thieves είναι εντούτοις μια αξιοπρεπέστατη πρόταση για ένα χαλαρό απογευματάκι. Ειδικά δε, το κοριτσομάνι που θέλει να απολαύσει ένα έργο του είδους (και τον κώλο του Banderas!) χωρίς απαραίτητα να θέλει μετά Depon για να περάσει ο πονοκέφαλος, θα την καταβρεί.

Σούζα τ΄Αλουγάκι!
Η ταινία κυκλοφορεί επίσης με τον εναλλακτικό τίτλο "The Code" και με τον Ελληνικό υπότιτλο "Εντιμότατοι Διαρρήκτες"

Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2009

Τι Έμαθα το 15ήμερο που μας Πέρασε (1 - 15 Νοέμβρη '09)

1)Next Top Model και είχα ένα όνειρο, ένα όραμα ρε παιδιά... να βγάλει κάποιος μια ανακοίνωση τύπου : “Ελάτε καλέ να βραβεύσουμε την πιο όμορφη!” Και όταν τις μαντρώσουμε όλες αυτές τις διαταραγμένες κοπέλες (το όποιο δίλημμα αν είναι για γέλιο ή για λύπηση εξανεμίζεται αυτομάτως κάθε φορά που ένα τέτοιο κορίτσι κοιτάζει με θράσος την κάμερα και ανοίγει το στοματάκι της... ) ποιος να πλακώσει λέει; Μα ποιός; Η διεύθυνση ψυχικής υγιεινής!... ε, ρε γλέντια!

2)Smart Girls Marry Money : η νέα βίβλος στην οποία ορκίζεται το κάθε cosmo girl που σέβεται τον εαυτό της. Και ο αγώνας της μεταπολεμικής κορασίδας για την ιδεολογική νομιμοποίηση της ΠΟΡΝΕΙΑΣ καλά κρατεί. Κυρά μου, άμα είναι να τον παίρνεις για τα φράγκα, με τις υγείες σου. Αλλά μη πας να μου τη βγεις μαϊμουδιάρικα για να ξεγελάσεις τη δική σου συνείδηση και τα ενοχικά σου ψυχοσυμπλέγματα. Ουστ μωρή σαλούφα...

3)Η Ρούλα (απόλυτο μεταμοντέρνο είδωλο!) τώρα δικαιώνεται! Φραν κουφάλα, έρχεται κρεμάλα (και το αλλοδαπών!) Δεν ήξερες, δε ρώταγες παλικάρι ότι γυναίκα κ@βλωμένη, ποτέ νικημένη;

4)Καταραμένη φτώχεια, πείνα και ορφάνια στην Ελληνική TV, φέτος με το χειρότερο πρόγραμμα από κάθε άλλη φορά. Εσύ πόσα ημιασπρόμαυρα πλάνα από ΤΡΕΙΣ ΧΑΡΙΤΕΣ, ΡΕΤΙΡΕ και ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ μπορείς να αντέξεις?

5)Μιχάλη μου ταλαντούχε, και σένα σε άγγιξε η κρίση; Γκρέμισε κανένας φούρνος και μας χαρίζεις το τελευταίο σου cd; Ή μήπως σε έπιασε όψιμα ο πόνος για τους θαυμαστές σου; Ή μήπως, λέω τώρα εγώ, ΜΗΠΩΣ το τελευταίο σου cd έπιασε πάτο και έμειναν απούλητες οι στοίβες στα μπουντρούμια της δισκογραφικής; Άκουσα ότι στο deal ρίχνεις και τραγουδάκι ακυκλοφόρητο. Μήπως γιατί κατά βάθος ξέρεις ότι ο κόσμος δεν πρόκειται να δώσει ΟΥΤΕ τα 4,25 ευρώ για να το πάρει με την εφημερίδα; Έτσι είναι φίλε μου. Κάποτε όλες οι φούσκες σκάνε ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΦΥΣΗ ΤΟΥΣ. Και τον κοσμάκη μπορείς να τον ξεγελάσεις για λίγο και να χαρείς, αλλά κάποτε θα σε καταλάβει και τότε ούτε γιαούρτι ξυνισμένο δε θα καταδέχεται να ξοδέψει για την πάρτη σου.

6)Ακούω συχνά τώρα τελευταία τον ιδιωματισμό “Κοινωνικός Φιλελευθερισμός” και να πω την πάσα αλήθεια, προς στιγμήν συγχίστηκα. Μη μασάτε, τα πράματα είναι απλά και θα τα ξεκαθαρίσω και για σας : ενώ στον φιλελευθερισμό (τον σκέτο) σε πατάνε και σε ξεζουμίζουν για χάρη του κεφάλαιου και των τραπεζών, στον κοινωνικό φιλελευθερισμό (νέο, βελτιωμένο προϊόν) σου κάνουνε ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΙΔΙΟ, αλλά στο τέλος κάποιος πούστης θα βρεθεί να σου ζητήσει και μια συγνώμη. Εννοείται κατόπιν εορτής. (...και ανευρίσματος της αορτής...)

7)Χοακίν Αλμούνια : Φαλακρός, άσκημος, αντιπαθητικός, κρυόκωλος. Αλλά παλικάρι από τα λίγα. Του είπαμε ψέματα, του πουλήσαμε φύκια για μεταξωτές κορδέλες, νομίσαμε ότι θα τον δουλέψουμε ψιλό γαζί. Δε μάσησε. Παίρνει το αίμα του πίσω με στυλ. Μας γ@μεί στεγνά, επίμονα, ασάλιωτα και με χαλίκι. Και καλά μας κάνει.

8)Είναι ιδέα μου, ή όντως ισχύει ότι το κάθε δυσάρεστο φιρμάνι, άμα είναι να σου έρθει (και με τις υγείες σου!) θα είναι σε μορφή πολυσέλιδου εγγράφου; Φοβού τις υπηρεσίες και κανονισμούς φέρουσες...

9)Βίωσα δυστυχώς από πρώτο χέρι την πλήρη ανεπάρκεια του 166, τουλάχιστον του τηλεφωνικού του κέντρου. Για πάνω από μισή ώρα, συνεχόμενα και από τουλάχιστον 3 διαφορετικά τηλέφωνα προσπαθούσαμε να πιάσουμε γραμμή για το νομό Κορινθίας αλλά κανείς δεν ένιωσε να μας σηκώσει το τηλέφωνο. Όταν προσπαθήσαμε με κλήση μέσω Πατρών, η απόκριση ήταν άμεση μεν, χωρίς δυνατότητα να μας εξυπηρετήσει δε. Μας έδωσαν ένα τηλέφωνο (210166) για τα κεντρικά στην Αθήνα όπου από εκεί θα μας συνέδεαν με κάποιον υπεύθυνο στην Κορινθία. Όταν το καλέσαμε, η ρομποτική γυναικεία φωνή του τηλεφωνιτή στην άλλη άκρη του ακουστικού μας ενημέρωσε ότι ο αριθμός που καλούμε δε χρησιμοποιείται... σε αυτή τη χώρα από τύχη ζούμε και ευτυχώς που τελικά ο παππούς στάθηκε παλικάρι από τα λίγα και δε μάσησε...

10)Και σαν να μην έφτανε αυτό, έχουν απογυμνώσει ουσιαστικά όλα τα κέντρα υγείας της επαρχίας από ασθενοφόρα, ακριβως επειδή το ρόλο αυτό τον έχει αναλάβει το ΕΚΑΒ. Αλλά είπαμε, από τύχη ζούμε...

11) Original, μανίσια, δικιά μου ιατρική ατάκα part 1 : “- Γιατρέ, έχω πρόβλημα. Γύρισα το πόδι μου, ευτυχώς δεν ήταν κάτι σημαντικό. Αλλά το γύρισα και προχτές και τους τελευταίους 2 μήνες το έχω στραμπουλήξει άλλες 13 φορές... - Θα σου συνταγογραφήσω ένα ζευγάρι γαλότσες...”

12)Ατάκα part 2 (από τηλέφωνο) : “- Γιατρέ, ανακατεύομαι και θέλω να κάνω εμετό, αλλά δε μπορώ να βάλω χέρι μόνος μου... - Και τι θες, να έρθω εκεί να σου βάλω χέρι εγώ;” Όταν η ανθρώπινη βλακεία σπάει κόκαλα και @ρχίδια συνάμα, ευτυχώς ο καφροχαβαλές μπορεί να λειτουργήσει ενίοτε και σαν λυτρωτικός παράγοντας...

13)Η Κωνσταντίνα Κούνεβα είναι η Βουλγάρα καθαρίστρια και συνδικαλίστρια που δέχτηκε επίθεση με βιτριόλι πριν από ένα χρόνο. Ακριβώς επειδή έκανε τα αυτονόητα : μίλησε για εργασιακά δικαιώματα και για την ανεπάρκεια / ασυδοσία των εργοδοτών. Ενόχλησε. Το οξύ της κατέστρεψε το πρόσωπο, τα μάτια, τον οισοφάγο, δερματικές περιοχές στο στήθος και στην πλάτη της. Αναπνέει από μόνιμη τραχειοστομία και βλέπει μόνο από το ένα μάτι, χωρίς να διακρίνει λεπτομέρειες και σιλουέτες. Δε θα μιλήσω για τους δειλούς που είναι υπεύθυνοι για την επίθεση, για αυτούς έχουν γραφτεί ήδη αρκετά. Ούτε για αυτά τα κακόμοιρα ανθρωπάκια στην αστυνομία, με τα οποία οι πρώτοι τα έχουν κάνει πλακάκια (είναι γνωστό ότι ουδέποτε έγινε ουσιαστική αστυνομική έρευνα για το συμβάν) αλλά θα μιλήσω για τα έτερα ανθρωπάκια από το πολιτικό μετερίζι που προσπάθησαν να εκμεταλευτούν τη δυστυχία της Κωνσταντίνας για να ψαρέψουν ψήφους. Η απάντησή της, στην εκπομπή ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ τα λέει όλα : “Δεν ανήκω σε κανένα κόμμα. Μπορεί να φάνηκε έξω ότι είμαι αριστερή, αλλά αυτό ΔΕΝ ισχύει. Αν μου ζητούσαν να κατεβώ υποψήφια για ευρωβουλευτής ΔΕΝ θα το έκανα. Στη ζωή δε χρειάζεται να έχεις ιδεολογία. Πρέπει να έχεις σοφία.

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2009

Resident Evil 5 (PS3, XBOX 360, PC)


Με δυό λογάκια :
Το πιο πρόσφατο μέρος της σάγκας του Resident Evil ανεβάζει αποφασιστικά τη δράση, εις βάρος του πιο ατμοσφαιρικού, survival horror στοιχείου. Αυτό μπορεί να απογοητεύσει κάποιους από εσάς, ειδικά τις παλιοσειρές. Παρόλα αυτά, κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει ότι πρόκειται για ένα ιδιαίτερα εντυπωσιακό και προσεγμένο παιχνίδι.

Τα Θετικά :
Απίστευτα όμορφα γραφικά, ήχος, τεχνικός τομέας γενικά. Ξέφρενη δράση που εξυψώνεται ακόμα περισσότερο από τον άψογο χειρισμό. Μεγάλο single player campaign. Άπειρο και πάρα πολύ καλό unlockable υλικό. Δυνατό online κομμάτι. Πολύ μεγάλη επαναληψιμότητα. Η Sheva είναι θεά, Βαλκυρία σωστή! Ψαρωτικοί, σκατόψυχοι οι Lickers!

Τα Αρνητικά :
Αδιάφορο και σε κάποια σημεία εξωφρενικό σενάριο, απουσία πλοκής. Εκμηδένιση του survival horror στοιχείου. Προβλήματα με την τεχνητή νοημοσύνη της Sheva, ιδιαίτερα στα Veteran & Professional επίπεδα δυσκολίας. Το κομμάτι της κάλυψης είναι ξένο προς το στήσιμο και τη μηχανή του παιχνιδιού και στα ανώτερα επίπεδα δυσκολίας, προβληματικό. Κάποιες boss fights δεν ταιριάζουν στο στυλ του παιχνιδιού. Κάποια τέρατα είναι εκνευριστικά και αφαιρούν από την απόλαυση του παιχνιδιού, π.χ. Τα reaper, ο El Gigante και οι majini με τα πολυβόλα.

Βαθμολογία :
Για τους ανοιχτόμυαλους και τους καινούριους 4,5 / 5. Για τους νοσταλγούς, 3,5 / 5.

Αναλυτικότερα :
Λίγα, πολύ λίγα παιχνίδια έχουν λατρευτεί και αποκτήσει το cult status του Resident Evil. Για πάνω από 10 χρόνια η σειρά στοιχειώνει τους fan της βγάζοντας το ένα μετά το άλλο survival horror αριστουργήματα (R.E. 1-4, Code Veronica) αλλά και τίτλους – αρπαχτές (Gun Survivor 1&2, Dead Aim, Outbreak 1&2) που παρόλα αυτά δεν κατάφεραν να αμαυρώσουν τη λάμψη του ονόματός του. Παράλληλα υπήρξαν 4 ομώνυμες κινηματογραφικές παραγωγές (η πιο πρόσφατη μόλις πέρσι R.E. : Degeneration), νουβέλες, comics, και κάθε είδος franchise απαρτίζουν ένα από τα μεγάλα εμπορικά ονόματα της πιάτσας. Δε νοείται κονσόλα νέας γενιάς να λανσαριστεί χωρίς ένα νέο τίτλο της σειράς και η πάντα υπερδραστήρια εταιρία παραγωγής Capcom δεν άργησε να μας προσφέρει το νέο της τίτλο, σε κάθε διαθέσιμη δυνατή πλατφόρμα.

Σενάριο :
Αν έχετε δει το περσινό Degeneration, μάλλον δε θα εκπλαγείτε από τη νέα τροπή της υπόθεσης. Έχοντας βγει η υπόθεση Umbrella στο φως και μετά την καταστροφή της Racoon city, δείγματα και παραλλαγές των περιβόητων ιών (T virus, G virus, Veronica αλλά και οι μικροοργανισμοί Las Plagas από το Resident Evil 4) βγήκαν στη μαύρη αγορά. Πλέον οποιοσδήποτε έχει αρκετές φιλοδοξίες, αλλά και το αντίστοιχο χρηματικό ποσό, μπορεί να προμηθευτεί έναν από τους ιούς, μια από τις πολλές παραλλαγές τους ή κάποιο από τα γνωστά παλιά αλλά και καινούρια B.O.W. (Bio Organic Weapons) που έχετε αντιμετωπίσει ως παίκτες στα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς. Με την ευρεία εξάπλωση των βιολογικών όπλων, μια νέα απειλή γεννήθηκε που απλώνει τη σκιά της ανά την υφήλιο : Bio – Terrorism ή αλλιώς βιολογική τρομοκρατία.

Οι καινούριες ανάγκες δημιουργούν καινούριες συνθήκες και έτσι σύντομα υδρίθηκε η B.S.A.A., ένας διεθνής οργανισμός που πατρονάρεται από τον Ο.Η.Ε. Σκοπός του είναι η καταπολέμιση της βιολογικής απειλής, οπουδήποτε στην υφήλιο και αν λάβει χώρα αυτή. Και – καλά μαντέψατε – οι γνωστοί και αγαπημένοι ήρωες / παλιοσειρές των προηγούμενων παιχνιδιών (Chris Redfield, Jill Valentine, Claire Redfield) βρήκαν τη θέση που τους αρμόζει εδώ. Στο RE 5 φημολογία για επερχόμενη βιολογική απειλή φέρνει τον Chris Redfield στην Αφρικανικό χωριό Kijuju όπου ενώνει τις δυνάμεις του με μια τοπική πράκτορα της B.S.A.A. , Sheva Alomar. Η συνέχεια επί της οθόνης...

Σε γενικές γραμμές στο σενάριο κλείνουν σχεδόν όλα τα “ανοιχτά μέτωπα” που υπήρχαν από τα προηγούμενα παιχνίδια. Ειδικά, αφότου τερματίσετε το παιχνίδι, δε μπορεί παρά να μη σας δωθεί η αίσθηση ότι η εταιρία διαγράφει ένα τεράστιο Game Over στη γνωστή μέχρι τώρα ιστορία, προφανώς για να κατευθύνουν τη σειρά σε καινούριες σεναριακές – και όχι μόνο - κατευθύνσεις. Είναι κρίμα που η παρούσα ιστορία φαντάζει τόσο ανεπαρκής σε σχέση με αυτές των παλιότερων παιχνιδιών. Πρακτικά, περιορίζεται σε καθαρά διεκπαιρεωτικό ρόλο, δηλαδή υπάρχει ίσα για να κάνει τη δουλειά της και μάλιστα, όσο προχωράει, το ενδιαφέρον της ελαττώνεται. Φυσικά, κάτι τέτοιο είναι μέχρι ενός σημείου αναμενόμενο, καθώς το κυρίως βάρος της προσοχής έχει δοθεί στην – ομολογουμένως πολύ καλή – δράση.

Αλλά κάποιες τρύπες στο σενάριο και κάποια εξωφρενικά στοιχεία θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Όταν δείτε τον Irving (ένας από τους εκνευριστικότερους χαρακτήρες σε videogame) να μεταμορφώνεται μέσα σε 1-2 δευτερόλεπτα αφότου “χτυπήσει” την ένεση από τον ιό, από νορμάλ άνθρωπος σε ένα υπερτεράστιο θαλάσσιο τέρας, θα καταλάβετε τι εννοώ. Μέσα στην ιστορία προσπάθησαν να μπλέξουν ΟΛΟΥΣ τους ιούς που υπήρχαν στα προηγούμενα παιχνίδια και να προσθέσουν και άλλον έναν ακόμα, με αποτέλεσμα να χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. T – Virus, G – Virus, Veronica Virus, Las Plagas και ο καινούριος Progenitor Virus, πέρα από το σεναριακό κομφούζιο, συνεπάγονται και μια ποικιλία από τελείως ετερόκλητα τέρατα (majini, πράματα με πλοκάμια, πλάσματα που απαρτίζονται από άπειρα τεράστια σκουλήκια, γιγάντιες μεταλλαγμένες εκδόσεις φυσιολογικών ζώων, ιπτάμενα περίεργα πλάσματα, αυτούσια παλιά τέρατα από τα προηγούμενα RE, χλάπάτσες, ζουζούνια & διάφορα εντομοειδή κλπ) που αφαιρούν από το παιχνίδι το χαρακτήρα και τη μοναδικότητά του.

Οι καινούριοι χαρακτήρες αποτυγχάνουν να διατηρήσουν το ενδιαφέρον. Αδιάφοροι και με κλισαρισμένα, βαρετά κίνητρα, πρακτικά θα τους συναντήσετε σε 1-2 βιαστικά στιγμιότυπα και τελικά όταν θα είναι να τους σκοτώσετε, αφού προηγουμένως έχουν ΟΛΟΙ μέσω κάποιου ιού μεταμορφωθεί στιγμιαία σε τεράστια και ακατανόητης μορφής πλάσματα. Μεγαλύτερη απογοήτευση όλων ο Wesker. Ένας από τους καλύτερους villains που παρουσιάστηκαν ποτέ σε ηλεκτρονικό παιχνίδι, υποβιβάζεται στο ρόλο του παράφρονα, που θέλει να καταστρέψει τον κόσμο για να τον... σώσει! Τόσο μεγάλη πρωτοτυπία. Επιπλέον μείον, η τελική μάχη, στην οποία προσπαθείτε να χτυπήσετε... το σπυρί του Wesker που πότε βγαίνει στο στήθος του και πότε προβάλλει από την πλάτη του. Μακράν η χειρότερη του παιχνιδιού και εν κατακλείδει μια τεράστια απογοήτευση που χαλάει τη συνολική εμπειρία του παιχνιδιού.

Γραφικά & Ήχος :
Απίστευτα όμορφα γραφικά με πρωτοφανή λεπτομέρεια. Όμορφα, τεράστια καλοφτιαγμένα μοντέλα χαρακτήρων, ΓΙΓΑΝΤΙΟΙ τελικοί κακοί, μεγάλη ποικιλία στα μοντέλα των majini (τα εδώ αντίστοιχα των zombies που υπήρχαν στα προηγούμενα παιχνίδια) που συνεχώς σας καταδιώκουν. Άψογο animation, ατμοσφαιρικά, γεμάτα λεπτομέρεια περιβάλλοντα. Ένα προσωπικό μου παραπονάκι όσον αφορά τα γραφικά είναι η “αλλαγμένη” απόδωση των προσώπων των Chris & Jill. Είναι άψογα φτιαγμένα, αλλά και πλέον τελείως διαφορετικά από ότι τα γνωρίσαμε στα παλιότερα παιχνίδια! Εφέ, εκρήξεις, καιρικά φαινόμενα, όλα άψογα. Σίγουρα μιλάμε για ένα από τα πιο εντυπωσιακά παιχνίδια του PS3, τουλάχιστον στον οπτικό τομέα.

Σε πολύ καλό επίπεδο και το soundtrack που αλλάζει ανάλογα με την ένταση της μάχης, αλλά και οι πολλές εκφράσεις που ανταλάσσουν οι χαρακτήρες μεταξύ τους. Και στα πάσης φύσεως ηχητικά εφέ έχει γίνει πολύ καλή δουλειά – με μια εξαίρεση : ο κρότος πυροβολισμού των handguns είναι τελείως “πέτσινος”!

Χειρισμός :
Πιο σταθερό και στιβαρό δεν έχει. Τα controls ανταποκρίνονται άψογα στις εντολές σας και σαν ζεστά σαρκώδη γαμοχερουλα, στρίβουν τον ήρωα / την ηρωίδα σας εκεί που θα προστάξετε. Ένα θεματάκι με τις οριζόντιες στροφές υπάρχει, ειδικά εκεί που πρέπει ταυτόχρονα να τρέξετε, επειδή πρέπει την ίδια στιγμή να πατάτε και τους 2 αναλογικούς μοχλούς και το κουμπί του τρεξίματος. Αλλά όπως και να έχει προσπερνιέται. Αν έχετε παίξει το R.E. 4, βασικά ήδη γνωρίζετε το χειρισμό.

Η πιο αξιοσημείωτη διαφορά είναι ότι πλέον το inventory λειτουργεί σε πραγματικό χρόνο, δηλαδή πλέον η δράση δεν “παγώνει” όσο εσείς βλέπετε τα διαθέσιμά σας αντικείμενα, αλλά συνεχίζεται ακάθεκτη και αν δεν είστε ιδιαίτερα γρήγορος στις επιλογές σας μπορεί να χάσετε πολύτιμη ζωή. Ευτυχώς μπορείτε να αναθέσετε κάποιες συγκεκριμένες θέσεις του inventory σε quick keys τα οποία ενεργοποιούνται με το σταυρό κατευθύνσεως και να βάλετε εκεί τα πράγματα που χρησιμοποιείτε συχνότερα και να τα συναλάσσετε αστραπιαία.

Επιπλέον άξιες λόγου είναι οι λειτουργίες αλληλεπίδρασης που έχετε με τη Sheva. Ανά πάσα στιγμή μπορείτε να της δώσετε απλές εντολές, να ανταλλάξετε αντικείμενα, να ζητήσετε ή να της προσφέρετε πράγματα και να τη φωνάξετε να σας βοηθήσει, ειδικά όταν επίκειται άμεσα να σκοτωθείτε. Υπάρχουν και κάτι ψιλά από cooperative κινήσεις, τις οποίες ωστόσο θα τις αξιοποιήσετε καλύτερα στο online παιχνίδι με κάποιο “ανθρώπινο” συμπαίκτη σας, παρά στο single player campaign. Υπάρχει επίσης 2 player cooperative game σε split screen για να παίζετε 2 άτομα στο σαλόνι του σπιτιού σας!

Το μεγαλύτερο μείον στο θέμα του χειρισμού, είναι ότι υπάρχουν κάποια στιγμιότυπα και καταστάσεις που δεν ταιριάζουν στο στυλ του. Το κομμάτι της κάλυψης, όταν αρχίσετε να αντιμετωπίζετε majinis με πυροβόλα όπλα, είναι ανεπαρκές και φαντάζει “ψεύτικο”. Κάποιες boos fights απαιτούν να κινηθείτε με μεγάλη ταχύτητα και ακρίβεια και να εκτελέσετε μανούβρες στις οποίες από τη φύση του χειρισμού, ο χαρακτήρας σας αδυνατεί να τις κάνει. Χαρακτηριστικότερα παραδείγματα οι μάχες με την τεράστια νυχτερίδα που πρέπει να τη χτυπήσετε στο... πίσω και κάτω μέρος του σώματός της, κάθε αναμέτρηση με reapers που είναι καθόλα άτρωτοι, εκτός από ένα και μοναδικό, πολύ συγκεκριμένο και δυσπρόσιτο αδύναμο σημείο πάνω τους, αλλά και η τελική μάχη με το Wesker στην οποία θα πρέπει να πυροβολήσετε έναν πολύ μικρό στόχο στην πλάτη του.

Gameplay :
Στιβαρό. Η στόχευση ποτέ άλλοτε δε γινόταν καλύτερα και η δράση είναι συνεχής, κάφρικη και κορυφαία. Το μεγαλύτερο ίσως πλεονέκτημα του παιχνιδιού είναι το τεράστιο replayability value του. Τελειώνοντας το single player campaign θα ξεκλειδωθούν αυτόματα τα ΑΠΕΙΡΑ επιπλέον χαρακτηριστικά συν το Mercenaries mini game που το συναντάμε από το Resident Evil : Nemesis και γενικά θεωρείται σαν το πιο επιτυχημένο concept όσον αφορά unlockable περιεχόμενο σε βιντεοπαιχνίδι, γενικά. Βάλε τα επιπλέον όπλα, στολές, επιλογές, φίλτρα κάμερας, playable χαρακτήρες, συλλεκτικές 3d φιγούρες με τους ήρωες & τα τέρατα (!!!) και γενικά είναι ασφαλές να συμπεράνεις ότι η αξία του παιχνιδιού όχι μόνο δε μειώνεται, απεναντίας ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ αφότου το τερματίσεις. Και όλα αυτά, φανταστείτε, χωρίς καν να αρχίσω να μιλάω για το online περιεχόμενο...

Πολύ καλή δουλειά έχει γίνει στον τομέα της τεχνιτής νοημοσύνης. Οι εχθροί απομακρύνονται με αιφνίδιους ελιγμούς από το στόχαστρό σας, σας επιτίθονται πάντα σε γκρουπ, μοιράζονται σε ομαδούλες και πραγματοποιούν κυκλωτικές κινήσεις για να σας περικυκλώσουν από παντού. Σε μεταγενέστερα επίπεδα, αναζητούν σημεία κάλυψης, ταμπουρώνονται πίσω από αυτά και σας πυροβολούν διαδοχικά, παρέχοντας ο ένας στον άλλο covering fire. Σε ακόμα πιο extreme καταστάσεις, μπορεί να σας ρίξουν και καμιά χειροβομβίδα για να σας ξετρυπώσουν από την κρυψώνα σας.

Αστέρι δουλειά έχει γίνει και στην τεχνητή νοημοσύνη της Sheva. Πιστή και πάντα αξιόπιστη, στέκεται σα σωστή Βαλκυρία στο πλευρό σας σε κάθε στιγμή του παιχνιδιού. Ειδικά μέχρι να μάθετε το παιχνίδι, πρόκειται να σας ξελασπώσει από πολλές καταστάσεις, καθώς θα πολεμάει πολύ καλύτερα από εσάς! Παράλληλα, εναλάσσοντας μεταξύ δυο απλών εντολών, μπορείτε να καθορίσετε τη “στρατηγική” της ανάμεσα σε πιο αμυντική ή πιο επιθετική. Απλά, να έχετε υπόψη σας ότι η Sheva τείνει να “ρουφάει” τα πυρομαχικά, να τα ξοδεύει σχετικά ασύδοτα, εφόσον κάνετε το λάθος να της αφήσετε πολλά στο inventory. Το αυτό ισχύει και για τα healing items, τα οποία όμως σχεδόν πάντα τα χρησιμοποιεί για να γιατρέψει εσάς. Γενικά, στη μάχη είναι ιδιαίτερα αποδοτική, ακόμα και αν την αφήσετε με ένα απλό μαχαιράκι, αλλά αν διαθέτει παραπάνω από ένα όπλα, τείνει να “κολλάει” στο ένα από αυτά και γενικά να μη τα χρησιμοποιεί με τον πλέον λογικό τρόπο. Φερ'ειπείν, μπορεί εσείς να της έχετε δώσει και handgun & shotgun και σε κάποια δύσκολη μάχη να επιμένει στο handgun (που στα bosses αλλά και στους “τεράστιους majini” δεν τους κλάνει μια) και να μην αλλάζει όπλο.

Το πιο ενοχλητικό χαρακτηριστικό όμως παρουσιάζεται στα μεγάλα επίπεδα δυσκολίας όπου συχνά θα χάσετε το παιχνίδι από ελλείψεις στην τεχνητή νοημοσύνη, η οποία στα εύκολα τα πάει μια χαρά αλλά προφανώς στα πιο δύσκολα σκαλώνει. Θα χάσετε αρκετές φορές σε συγκεκριμένα επίπεδα στα Veteran & Professional, είτε επειδή η Sheva δεν έτρεξε έγκαιρα για κάλυψη, είτε επειδή δεν έτρεξε να αποφύγει τον Chainsaw Majini (που σε ανεβασμένη δυσκολία κάνει one hit kills), είτε επειδή δεν ελίχθηκε αρκετά γρήγορα ανάμεσα στα εμπόδια στο επίπεδο με τους κυλιόμενους ιμάντες και κατέληξε φλαμπέ στο φουρνέλο...

Online :
Τύπου Mercenaries mode παιχνίδια, με ματσάκια πολλών παραλλαγών (cooperative, deathmatch, team tag κλπ) άπειρα achievements που ξεκλειδώνουν διάφορα καλούδια και αν είστε ιδιαίτερα μερακλήδες, συνεργικές κινήσεις με τους συμπαίκτες σας για να τσακίζετε τους majini με ακόμα πιο αποδοτικό και εντυπωσιακό τρόπο.

Ρεζουμέ :
Προσεγμένο, δουλεμένο με υπερβολική προσοχή στη λεπτομέρεια και τεχνικά άψογο, το RE 5 είναι μια καλοκουρδισμένη gameplay μηχανή που θα στοιχείώσει την κονσόλα σας. Εκτός και αν ανήκετε στην κατηγορία των PC gamers (η κονσολάδικη φύση και καταβολές του τίτλου μάλλον δε θα τους προσελκύσουν ποτέ) ή των ανθρώπων που αγόρασαν κονσόλα καινούριας γενιάς μόνο και μόνο για να παίζουν Pro Evolution Soccer, νομίζω ότι σε κάθε άλλη περίπτωση πρέπει να έχετε το RE 5 στη συλλογή σας.

Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2009

Conan (PS3 & XBOX 360)


Με δυό λογάκια :
Ο Θεός βάρβαρος επιστρέφει δυναμικά, ίσως στο ανώτερο single player τίτλο που έχει να κάνει με την πάρτη του. Δυστυχώς, τεχνικοί και όχι μόνο λόγοι, εμποδίζουν αυτό τον τίτλο να φτάσει στο επίπεδο που θα του άξιζε.
Τα Θετικά :
Απολαυστικά βάρβαρο, αιματηρό gameplay. Στυλ και politiically incorrect attitude. Πολλά και ικανοποιητικά combos για τα 3 διαφορετικά στυλ μάχης. Μεγάλη διάρκεια. Εντυπωσιακές, μακροσκελείς boss fights. Γραφική πιστότητα στο στυλ της Υβορειανής Περιόδου. Καλό speech και φωνητική ερμηνεία του Ron Perlman. Ποιοτική μάχη με ικανοποιητικό ΑΙ των αντιπάλων. Κώλοι και βυζιά!
Τα Αρνητικά :
Μετρια γραφικά, ανήκουν σε παιχνίδι κονσόλας παλαιότερης γενιάς. Κακός, εκνευριστικός ο χειρισμός όσον αφορά τα άλματα. Άβολη κάμερα, με περιορισμένο εύρος ελέγχου. Μικρά μοντέλα χαρακτήρων, απουσία οπτικού zoom. Η ιστορία ΔΕΝ είναι Conan! Μεγάλη δυσκολία στα μεταγενέστερα απίπεδα. Τα στυλ μάχης είναι άνισα. Απουσία ουσιαστικού online περιεχόμενου. Κώλοι και βυζιά μένουν παντελώς ανεκμετάλλευτα!
Βαθμολογία:
Αντικειμενικά, για τους φυσιολογικούς ανθρώπους, 2,5 / 5. Για εμάς, τους κάφρους 4 / 5!
Αναλυτικότερα :
O Conan επιστρέφει, ίσως στο καλύτερο μέχρι τώρα παιχνίδι του franchise. Είναι πραγματικά κρίμα που δεν είχαμε τόσα χρόνια τώρα ένα αξιοπρεπές παιχνίδι με τον Κιμμέριο ήρωα. Το τελευταίο, πριν από αυτό, single player που είχε βγει αποκλειστικά για PC πάτωσε και πρακτικά έληξε άδοξα και το φιλόδοξο online εγχείρημα που παρότι είχε αρκετά καλά στοιχεία, ήταν ανολοκλήρωτο και δεν κατόρθωσε να ανταπεξέλθει σε αυτά που είχε τάξει στον κόσμο.

Το καινούριο παιχνίδι δε φιλοδοξεί να ανακαλύψει εκ νέου τον τροχό. Επενδύοντας στην απίστευτα κορεσμένη μεν, επιτυχημένη δε, πλατφόρμα του 3d action τρίτου προσώπου, προσπαθεί να ξεχωρίσει με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα και το attitude που το διακατέχει. Εν μέρει το πετυχαίνει. Παρά τα πολλά ελαττώματά του, είναι ο ορισμός της ένοχης απόλαυσης με πρόστυχη, επαίσχυντη, επαναλαμβανόμενη σφαγή.
Γραφικά & Ήχος :
Η οθόνη σας θα γεμίσει με άλυκο χρώμα από τα πτώματα των εχθρών που θα σοριάζονται στα πόδια σας και ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ εκεί, αλλάζοντας σταδιακά την όψη των χώρων του παιχνιδιού, μετατρέποντάς τους σε ένα χαοτικό σφαγείο. Κομμένα μέλη, κεφάλια, ξεντεριάσματα. Ενίοτε, τα κρέατα πετάγονται και προς την οθόνη, σαν να προορίζονται να σας χτυπήσουν, προκαλώντας άκρατο ενθουσιασμό στον ανήλικο κάφρο που όλοι κρύβουμε μέσα μας. Ωραίοι, ατμοσφαιρικοί χώροι αλλά κάποιες φορές ελλιπώς φωτισμένοι. Όμορφες, αληθοφανείς (για τα πρότυπα της Υβοριανής Εποχής) στολές και όπλα που δυστυχώς δεν αναδεικνύονται από τα φτωχής ποιότητας textures, το χαμηλό επίπεδο λεπτομέρειας και τα χοντροκομμένα πολύγωνα που βγάζουν μάτι. Μικρά, προχειροφτιαγμένα μοντέλα χαρακτήρων και κάποια από αυτά ιδιαίτερα αδιάφορα (ειδικά αυτά των άγριων ζώων) Τα μοντέλα των τελικών κακών ήθελαν πολύ περισσότερη δουλειά. Ωραίο το εφφέ παραμόρφωσης του χώρου όταν αλωνίζετε τα όπλα σας, καθώς και οι καλλιτεχνίζοντες, συχνά σουρεαλιστικοί πίδακες αίματος. Αδιάφορο animation, με εξαίρεση τον κεντρικό χαρακτήρα.

Το soundtrack είναι μάλλον αδιάφορο. Το speech του κεντρικού ήρωα γίνεται από το γνωστό ηθοποιό Ron Perlman και βρίσκεται σε αρκετά καλά επίπεδα με μπόλικες και ταιριαστές ατάκες. Δυστυχώς δεν ισχύει το ίδιο όσον αφορά τους εχθρούς σας που προφανώς προτιμούν να σας πολεμάνε και να ξεψυχούν... σιωπηλά.
Χειρισμός :
Είναι ένα κλασικό παιχνίδι δράσης από αυτά που βλέπετε το μοντέλο χαρακτήρα σας από πίσω και λίγο υπερυψωμένα. Δυστυχώς, η κάμερα δε συνεργάζεται, με μειωμένη δυνατότητα ελέγχου από μέρους του παίκτη, πλήρη απουσία zoom in / out και σε πολλά σημεία... πλήρη απώλεια του ελέγχου της κάμερας, σαν τα (πολύ) παλιά... Resident Evil παιχνίδια! Σαν αποτέλεσμα δημιουργείται πρόβλημα στον υπολογισμό των αποστάσεων, ιδιαίτερα στα άλματα και σε σημεία που πρέπει να περπατήσετε σε πολύ στενές επιφάνειες.

Μεγάλο πρόβλημα υπάρχει με το θέμα του άλματος, η ισχύς του οποίου αλλάζει κατά το δοκούν. Έτσι, ανάλογα με την περίσταση, ο Conan θα κάνει διαφορετικού μήκους και ύψους άλματα με αποτέλεσμα ουσιαστικά να μη γνωρίζετε ποτέ αν όντως μπορείτε “με τη μια” να σκαρφαλώσετε πάνω σε μια περιοχή ή να υπερπηδήσετε κάποιο χάσμα. Το αυτό ισχύει με το σκαρφάλωμα σε ψηλούς τοίχους, με διαδοχικά άλματα, όταν χαρακτηριστικά η κάμερα μεταφέρεται (χωρίς δυνατότητα δικής σας παρέμβασης) ακριβώς πίσω από τον Conan. Το παραμικρό ολίσθημα του χειριστηρίου σε κατεύθυνση πέρα από την ΑΠΟΛΥΤΗ ευθεία, σε συνδυασμό με το πάτημα του πλήκτρου του άλματος, θα στείλει τον ήρωά σας σε λανθασμένη κατεύθυνση, πράγμα που συνεπάγεται σχεδόν πάντα τον ακαριαίο θάνατό του.

Ευτυχώς ο χειρισμός είναι πολύ καλύτερος όσον αφορά τον έλεγχο των όπλων σας. Τα combo γίνονται εύκολα και άμεσα (αν και προσωπικά διατηρώ την αίσθηση ότι κάποιοι συνδυασμοί κινήσεων κάποιες λίγες φορές δε “βγαίνουν” χωρίς προφανή λόγο και παρά την ορθή εκτέλεσή τους από μεριάς χειριστηρίου) Πέρα από αυτά, οι κινήσεις ανήκουν καθαρά στην σχολή του God of War και γίνονται με το σωστά χρονομετρημένο πάτημα των κατάλληλων πλήκτρων, συνοδευόμενων κάποιες φορές από αντίστοιχες κινήσεις του μοχλού κατευθύνσεων.

Πολύ καλή από άποψη χειρισμού η χρήση του δεύτερου μοχλού που χρησιμοποιείται αποκλειστικά σαν μανούβρα διαφυγής και ανά πάσα στιγμή διακόπτει την κάθε κίνησή σας, αλλά και τις περισσότερες επιθέσεις εναντίον σας. Απαραίτητο και σωτήριο, αντιγραμμένο από το God of War μεν, αλλά πολύ πιο γρήγορο και άμεσο στην εκτέλεσή του.
Gameplay :
Πώρωση. Απλό και πρόστυχο, γρήγορο και γκαζωμένο. Η μάχη συνοψίζεται στη συνεχή εκτέλεση combos, άμυνας και μανούβρων διαφυγής. Διαφορετικά είδη εχθρών είναι σε διάφορους βαθμούς ανθεκτικά, ακόμα και άτρωτα σε κάποιες από τις κινήσεις σας με αποτέλεσμα να υποχρεώνεστε να τις εναλάσσετε συνεχώς και να μη μπορείτε να κρατήσετε μια αγαπημένη που να την επαναλαμβάνετε συνέχεια. Έξυπνη λεπτομέρεια. Οι κινήσεις και τα combo σπάνε κόκαλα και με κάποιο άγνωστο τρόπο βιώνονται αρκετά έντονα και προκαλούν ιδιαίτερη ικανοποίηση στον παίκτη. Τα πιο προχωρημένα από αυτά συνεπάγονται το χαοτικό, επαίσχυντο διαμελισμό του αντιπάλου σας με σουρεάλ κινούμενους πίδακες αίματος και κομμένα μέλη που πετάνε σε – σχεδόν! - τυχαίες, άσχετες κατευθύνσεις. Αποκορύφωμα το combo που... κλαδεύει τα χέρια του εχθρού σας από τη ρίζα, αλλα και αυτό που τον εκτοξεύει στον αέρα και σε συνδυασμό με μια διπλή οριζόντια σπαθιά “ανοίγει” το μοντέλο του εχθρού στη μέση, με τα ματωμένα άντερά του να απλώνονται σε slow motion και να εκτοξεύονται προς το μέρος του παίκτη!

Κατά τα άλλα, το παιχνίδι διαθέτει κάποια ψευδο-rpg στοιχεία. Μαζεύοντας πόντους εμπειρίας ξεκλειδώνετε κινήσεις, combo και αναβαθμίζετε τα χαρακτηριστικά σας (όπως ακριβώς στο God of War) Με το σταυρό κατευθύνσεων, αλλάζετε το ανά πάσα στιγμή διαθέσιμο ξόρκι σας (ΝΑΙ, καλά διαβάσατε, ο Conan εδώ κάνει ξόρκια, για αναλυτικότερα διαβάστε παρακάτω) και με ένα από τα “φτερά” του χειριστηρίου το εκτοξεύετε (όπως ακριβώς στο God of War) Τέλος, μπορείτε να καταστρέψετε τμήματα από τις πίστες του παιχνιδιού και να ανακαλύψετε κάποιες μυστικές περιοχές (μαντέψτε - όπως ακριβώς στο God of War)

Αν και διατηρεί το attitude και το συναίσθημα μιας τυπικής, ξέφρενης περιπέτειας Conan, εντούτοις το κάνει μέσω μιας αδιάφορης, συνηθισμένης ιστορίας που ανήκει μάλλον σε ένα setting τύπου Dungeons & Dragons. Όσο ξεδιπλώνεται το σενάριο παρατηρούμε υπό μορφή επεισοδίων που λαμβάνουν χώρα σε διαφορετική χρονική περίοδο κάθε φορά, το ταξίδι του Conan σε χαρακτηριστικές τοποθεσίες του κόσμου. Βλέπεις, κατά λάθος, κάποια στιγμή στο παρελθόν απελευθέρωσε έναν πανίσχυρο μάγο από άλλη εποχή και ο μόνος τρόπος για να τον κατατροπώσει είναι... να συλλέξει τα κομμάτια μιας μαγικής πανοπλίας που έχουν διασκορπιστεί ανά την υφήλιο και η οποία του παρέχει λίγα αλλά ιδιαίτερα ισχυρά ξόρκια. Η παραπάνω παραφωνία διατηρείται και σε κάποιους από τους εχθρούς που καλείστε να παλαίψετε, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται... φαντάσματα, wraiths, shadows, σκελετοί αλλά και δράκοι!
Online :
Πρακτικά ουδέν. Έχει ένα σύστημα achievements που είναι παρόμοιο και στις 2 κονσόλες. Μπορείτε να αναρτήσετε το προφίλ με τα achievements σας και να χαίρεστε με τα κατορθώματά σας, ενίοτε να “ξεκλειδώσετε” και κάποια ψευτοδωράκια μέσω αυτών και μέχρι εκεί.
Ρεζουμέ :
Να λέμε τα πράματα με το όνομά τους : το Conan είναι ένας φτωχικός κλώνος του God of War. Αλλά έχει αυτό το κάτι που μοιράζεται με τους στίχους των Manowar : αμφότερα, αν και είναι αντικειμενικά χαζά, εντούτοις είναι τόσο, μα τόσο κ@βλωτικά!

Orphan (2009)


Με δυό λογάκια :
Μια οικογένεια αποφασίζει να υιοθετήσει ένα παιδί. Η τελευταία αποβολή της μητέρας την έχει σημαδέψει και επιβαρύνει με έντονα ψυχολογικά προβλήματα. Βρίσκουν από το ορφανοτροφείο ένα 9χρονο κορίτσι, την Esther. Φαντάζει ιδανική επιλογή. Είναι πανέξυπνη, πολύ ώριμη για την ηλικία της, επιμελής σε όλα της και συγκροτημένη. Όμως σύντομα θα αποδειχθεί ότι τα πράγματα δεν έχουν ως φαίνονται και η κακόβουλη επιρροή της Esther θα απειλήσει τη συνοχή αλλά και τη... σωματική ακεραιότητα της οικογένειας...
Αναλυτικότερα :
Έχοντας εισπράξει διθυραμβικές κριτικές από παντού, να πω την αλήθεια περίμενα με αγωνία να δω αυτή την ταινία. Αλλά να πω την αλήθεια, βάσταγα και μικρό καλάθι. Κάτι η ανέμπνευστη αφίσα με το μουτρωμένο κοριτσάκι, κάτι το όλο στυλ του “οικογενειακού θρίλερ”, δεν ξέρω, δεν με ενέμπνεαν. Λοιπόν, το Orphan είναι ίσως το καλύτερο θρίλερ της χρονιάς! Είχα πολύ καιρό να δω αληθινή αντρίκεια σκηνοθεσία, χωρίς μοδάτες ακροβατικές τσιριτσάντζουλες και παλιό καλό “τραβηγμένο” suspense που μου θύμισε τις αντίστοιχες σκηνές από τα παλιά αμίμητα giallo του Dario Argento!

Πώς να το περιγράψω; Σας άρεσε μια παλιά ταινία, “Ο Καλός Γιός” με τον Μακάλευ Κάλκιν (η μοναδική αξιόλογη ταινία που έπαιξε) ; Είναι το ξανθούλι αγοράκι που έπαιζε στο “Μόνος Στο Σπίτι”. Ε, λοιπόν, το Orphan είναι σε αυτό το στυλ, μονάχα ΑΠΕΙΡΩΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟ. Άλλες επιρροές της ταινίας; The Hand That Rocks The Cradle (Ελ. Υπότιτλος : Το Χέρι Στην Κούνια), Let The Right One In (Ελ.Υπ. : Άσε το Κακό να Μπει), Hide And Seek (Ελ. Υπ.: Το Κρυφτό) Καλοί, ουσιαστικοί διάλογοι που ξεχωρίζουν. Αφήγηση που έχει πράγματα να πει και το κάνει με εκλεπτισμένο, αριστοτεχνικό στυλ, χωρίς πολυλογίες. Και μόνο οι κινήσεις και οι εκφράσεις των ηθοποιών διηγούνται την ιστορία σε ένα τελείως διαφορετικό επίπεδο, σκάλες πιο βαθύ. Αληθινά καταπληκτική σκηνοθετική δουλειά. Αρχοντική, κιμπάρικια, μαστόρικη. Σε πολύ καλό επίπεδο και η φωτογραφία και το soundtrack.

Όλα τα λεφτά το κοριτσάκι. Είναι αστέρι. Ηθοποιάρα, δυνατό, φυσικό ταλέντο. Ελπίζω να μη καεί από τα φώτα του Hollywood. Αλλιώς, έχει τρελό μέλλον. Η δύναμη της ερμηνείας που κρύβεται και μόνο στις απειροελάχιστες αλλαγές στις εκφράσεις του προσώπου της, ξεπερνά κατά πολύ την ερμηνευτική δεινότητα πολλών καταξιωμένων εκατομμυριούχων κινηματογραφικών σταρ. Ειδικά προς το τέλος, όταν γίνεται και η μεγάλη ανατροπή στο σενάριο, το παιδί είναι κυριολεκτικά αποκάλυψη. Σε αυτό βοηθά και η πολύ καλή δουλειά που έχει γίνει στο make up που καταφέρνει επίσης να απεικονίσει με άψογο τρόπο το φαινομενικό “γέρασμα” της μητέρας καθώς οι ψυχικές οδύνες της αυξάνονται με την πάροδο του έργου.
Splatter / Gore :
Λίγα και καλά. Οι σφυριές στο κεφάλι της καλόγριας sister Abigail θα είναι πάντα ένα θέαμα που ζεσταίνει την καρδιά μου. Κοψίματα, σκισίματα και μαχαιρώματα που κάνουν καλά τη δουλειά τους, αλλά έχω δει και καλύτερα. Και μια ΣΚΑΤΟΨΥΧΗ σκηνή όπου η Esther σπάει το χέρι της σε μια μέγγενη, για να ενοχοποιήσει τη θετή μητέρα της! ΑΟΥΤΣ! Ίσως η πιο επώδυνη σκηνή μετά από εκείνο το αμίμητο ιστορικό συγίρισμα που έκανε η Kathy Bates στο Misery, στους αστραγάλους του άμοιρου συγγραφέα. Με τη βαριοπούλα. ΑΟΥΤΣ!!!
Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Τα μαύρα εσωρουχάκια της μαμάς προσφέρουν στο μάτι ένα χαρούμενο διάλυμα, σε ένα (πρόωρα κομμένο) οικογενειακό γ@μισάκι. Καθόλου κακή η μαμά. Θυμίζει μια νεότερη, ομορφότερη Sarah Jessica Parker. Μάστορα, θα μπορούσαμε να είχαμε κι άλλο;
Ρεζουμέ :
Ανεξάρτητα του πώς προτιμάτε να σερβίρουν το θρίλερ σας, δείτε το Orphan. Είναι μάλλον η κορυφή σε μια κινηματογραφική χρονιά που είχε μια έτσι και αλλιώς καλή σοδειά από θρίλερ. Ακόμα κι αν δε σας αρέσουν τα θρίλερ, δείτε το Orphan. Κοινώς, ακόμα και αν δε βλέπετε ταινίες, επαναλάβετε μετά από εμένα : ΔΕΙΤΕ ΤΟ ORPHAN!!!
Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Το κοριτσάκι που υποδύεται την Esther είναι 12 χρονών. Δεν είχε δει ποτέ πριν θρίλερ στη ζωή της, γιατί δεν της το επέτρεπαν οι γονείς της! Πριν παίξει στην ταινία – η πρώτη της – είδε τα “The Good Son” & “Let The Right One In”. Δε θεωρεί το Orphan ιδιαίτερα τρομακτική ταινία!
Βαθμολογία : 5 / 5

Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2009

The Taking of Pelham 123 (Ελ. Υπότιτλος : Επίθεση στο Συρμό)


Μάστορας : Tony Scott
Παίχτες : Denzel Washington, John Travolta
Βαθμολογία : 3,5 / 5

Με δυό λογάκια :
Κλασικό αστυνομοέργο αγωνίας, είδος στο οποίο μαστορεύει εδώ και χρόνια ο Tony Scott. Εδώ παραδίδει μια τεχνικά άψογη, μετρημένη και καλοκουρδισμένη παράσταση, που όμως υπολείπεται σε έμπνευση και πρωτοτυπία.
Αναλυτικότερα :
Όπως υποδηλώνει και ο αδέξια μεταφρασμένος Ελληνικός υπότιτλος, εγκληματίες καταλαμβάνουν έναν συρμό του αστικού σιδηροδρόμου της Νέας Υόρκης και απαιτούν λύτρα για τη ζωή των επιβατών. Από εκεί και πέρα, το παιχνίδι παίζεται αποκλειστικά σε ερμηνευτικό πεδίο μεταξύ των Travolta & Washington, που αμφότεροι εδώ έχουν γίνει οπτικά αγνώριστοι για τις ανάγκες της ταινίας. Πάντως στην αναμέτρηση ερμηνευτικά κερδισμένος βγαίνει με το σπαθί του ο Denzel Washington που το είχε εξάλλου και περισσότερη ανάγκη προκειμένου να ξεφύγει λιγουλάκι από τους ρόλους – καρμπόν που του έχουν αναθέσει σε δεκάδες προηγούμενες ταινίες.

Η μεγαλύτερη αρετή της ταινίας είναι η όλη προσέγγιση του σκηνοθέτη και του σεναριογράφου. Τηρώντας καθολικά χαμηλούς τόνους και με αδιάσπαστο focus στο ρυθμό ξετυλίγματος της ιστορίας, παραδίδουν βασικά μια ταινία χαρακτήρων που μπορεί να μη διαφεύγει πάντα από τα αναμενόμενα κλισέ – κάτι τέτοιο είναι μάλλον αδύνατο καθώς η ταινία καθεαυτή αποτελεί remake – αλλά διατηρεί καθόλη τη διάρκειά της μια αίσθηση ποιότητας που ικανοποιεί το μάτι αλλά και το αισθητικό κριτήριο. Αξιοσημείωτα καλοί διάλογοι, χωρίς τάχα μου cool ατάκες και αμερικανιές, σύντομοι, κοφτοί και γεμάτοι νόημα. Δε μπορώ να μη παραθέσω τις δυο πιο αγαπημένες μου ατάκες από την ταινία :

“Shit always hits you”
αλλά και
“Fucking yourself is easy!”

Κοινώς, και τις μπάλες. Μεγαλύτερο μειονέκτημα της ταινίας, είναι μάλλον η προώθησή της. Σου πλασάρεται σαν ταινίας δράσης, πράγμα που ΔΕΝ είναι. Έτσι, πολλοί από εσάς (εδώ συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου) θα μείνουν με μια αίσθηση ανικανοποίητου. Σαν να ζητάς κάτι πιο πολύ, πιο large, πιο uber ρε αδερφέ. Αλλά δεν παίζει. Εν έτει 2009, κάποιοι τόλμησαν να φτιάξουν αστυνομικό έργο χωρίς εκρήξεις, βυζιά, αναίτιες “νέγρικες” βρισιές, διεφθαρμένους μπάτσους και κουλαμάρες τύπου bullet time. Σε τελική ανάλυση, μαγκιά τους.
Ρεζουμέ :
Έχει μπάλες, είναι τεχνικά άψογο και στέκει και σε πολύ καλό ερμηνευτικό επίπεδο. Προσωπικά θα ήθελα κάτι πιο πρωτότυπο πίσω από τα κίνητρα του κακού χαρακτήρα (Travolta) αλλά ίσως τελικά μια απλή κατά βάση ιστορία χωρίς πολλά φρου φρου κι αρώματα, να είναι από μόνη της κάτι πρωτότυπο στους κινηματογραφικά χαλεπούς καιρούς που ζούμε.
Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Αυτή είναι η πρώτη ερμηνεία του Travolta μετά τον πρόωρο και άδικο θάνατο του παιδιού του. Ήταν 16 ετών και έπασχε από ένα πολύ σπάνιο ανίατο συγγενές σύνδρομο.

Drag Me to Hell


Μάστορας : Sam Raimi
Παίχτες : Ειλικρινά, σας νοιάζει;
Βαθμολογία : 4,5 / 5

Με δυό λογάκια :
Μια υπάλληλος τράπεζας απορρίπτει την αίτηση για επέκταση δανείου σε μια υπέργηρη και μάλλον σιχαμερή κυρία. Αυτό που δε γνωρίζει είναι ότι η γριά έχει σπέσιαλ κοννέ με δυνάμεις... εξ' από δω και ότι την έχει φιλοδορήσει με μια κατάρα που θα τη θυμάται για όλη της τη ζωή... δηλαδή όση της απομένει!
Αναλυτικότερα :
Ή του ύψους, ή του βάθους θα είναι αυτό το παλικάρι. Εκεί που μας σερβίρει π@π@ριές τύπου Spiderman 3 και Boogeyman και λέμε πάει, το έχασε το άτομο, μας δίνει ένα μικρό διαμαντάκι σαν το Red Eye ή (ακόμα καλύτερα!) σαν τούτο εδώ και μας στέλνει. Υποθέτω ότι φταίει η πολλλή κόκα που τους κάνει όλους να δουλεύουν πλέον αποκλειστικά με τις όποιες αναλαμπές που μάλλον τυχαία τους πιάνουν.

Τέσπα, στην τελική δε με νοιάζει. Ό,τι χημεία και τέρατα γουστάρει ο καθένας να βάζει στον οργανισμό του είναι αποκλειστικά δικιά του υπόθεση. Άλλος φτιάχνεται με άσπρες σκόνες κι άλλος με άσπρα κομματάκια ποδαράκι και κοιλίτσα στον πατσά (yeah!!!). Άλλος γουστάρει πεντάφυλλα χόρτα, στην diethni kamariera γουστάρουμε τετράφυλλα αιδοία!

Τι λέγαμε; Α, για το έργο! Ε, τι θέτε; Η κατάρα πιάνει με αξιοθαύμαστη ακρίβεια και σύντομα αρχίζει να γίνεται της κακομοίρας. Δε λέω περισσότερα για να αποφύγω τα spoilers που εδώ διαδραματίζουν ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο, μαζί με κάθε φύσεως ανατροπή και πέναλντι. Ωραίες ερμηνείες και διάλογοι. Η ξανθούλα πρωταγωνίστρια σηκώνει το κυρίως ερμηνευτικό βάρος της ταινίας στις λεπτούλες πλάτες της και πολύ καλά κάνει γιατί μια χαρά τα καταφέρνει. Στο ρόλο του γκόμενού της παίζει το παλικαράκι που ήταν στο πρώτο Jeepers Creepers, αν θυμάστε αυτός που τον έκανε στο τέλος ο δολοφόνος / τέρας, ολόσωμη μάσκα για το καρναβάλι. Πολύ καλός στο ρόλο του, πείθει σαν... ψιλομαλάκας της υπόθεσης, αρκετά ώστε να τον αντιπαθήσεις και στα γυρίζει ερμηνευτικά με κομψό τρόπο στο τέλος.

Καλή σκηνοθεσία και φωτογραφία. Ωραίο pacing, όπου πρέπει γκαζωμένο και όπου χρειάζεται φρενάρει το ρυθμό της διήγησης αρκετά προκειμένου να σου ξετυλίξει την ιστορία και γενικά όλες τις πτυχές και αρετές του έργου. Το σχετικά περιορισμένο budget σε κάποια σημεία φαίνεται, ειδικά στον τομέα των οπτικών εφφέ, αλλά όχι με τόσο εξώφθαλμο τρόπο που να σου χαλάει την απόλαυση της θέασης.
Splatter / Gore :
Λίγα πράματα σε γενικές γραμμές αλλά αναπληρώνει με το παραπάνω στην αφθονία και την ποιότητα των καφροφάσεων και του μαύρου χιούμορ που έχει πλεχτεί αριστοτεχνικά στην ιστορία χωρίς ποτέ να σε ξενερώνει. Μιλάμε για σκηνές ανθολογίας εδώ μέσα και μάλιστα αρκετές! Κανείς δε δουλεύει το καφροχιούμορ σαν το Sam Raimi! Άξιος.
Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Εδώ ο μάστορας μας χάλασε το χατήρι, τηρώντας μια συντηρητική στάση στην οποία έτσι κι αλλιώς παραμένει πιστός στο σύνολο της καριέρας του. Οπότε, συγχωρεμένος. Σχεδόν.
Ρεζουμέ :
Έχω την εντύπωση ότι η καριέρα του Raimi, μοιάζει πλέον υπερβολικά με αυτή του... ΛΕ - ΠΑ!!! Εκεί δηλαδή που για κάμποσα χρόνια τον θεωρούμε τελειωμένο, βγάζει από του πουθενά ένα “Όλα τα μωρά στην πίστα” ή ένα “Μαγικά χαλιά” και κάνει τα τσιφτετελοdancefloors να λιώνουν σε όλη την επικράτεια. Θέλετε κι άλλα; Όχι! Απλά, άμα γουστάρετε ένα καλό @ρχιδάτο μεταφυσικό θρίλερ (ένα από τα καλύτερα για φέτος!), τρεχάτε να δείτε το Drag Me To Hell!!!

Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2009

tarzan respect...


Θεϊκό ανέκδοτο, το δημοσιεύω αυτολεξεί όπως μου το έστειλε ο Νίκος μέσω του Facebook. Ευχαριστώ φίλε!

Όταν η Τζέιν πρωτογνώρισε τον Ταρζάν, ένιωσε μια έλξη και εκεί που τoν ρωτούσε για τη ζωή του, τον ρώτησε και πως έκανε σεξ.
- "Ταρζάν δεν ξέρει σεξ", της απάντησε.
Η Τζέιν του εξήγησε τι ακριβώς είναι το σεξ.
Ο Ταρζάν της είπε:
- "Ααα, Ταρζάν χρησιμοποιεί τρύπα στο δέντρο!"
Φρικαρισμένη η Τζέιν, του λέει:
- "Ταρζάν το κάνεις λάθος, αλλά θα σου δείξω πως γίνεται".
Βγάζει τα ρούχα της και ξαπλώνει στο έδαφος.
"Εδώ!", του λέει. "Εδώ πρέπει να το βάλεις!"
Ο Ταρζάν βγάζει το ταρζανοσλίπ, πλησιάζει με μια απίστευτη στύση και της δίνει μια δυνατή κλωτσιά ανάμεσα στα πόδια.
Η Τζέιν κυλιέται σφαδάζοντας για λίγα δεύτερα που φάνηκαν ατελείωτα.
Τελικά συνέρχεται κάπως και στριγκλίζοντας τον ρωτάει:
"ΑΥΤΟ ΤΩΡΑ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΕΚΑΝΕΣ;;;;;"
- "Ταρζάν τσεκάρει πρώτα για μέλισσες!"