Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2010

Zombieland

Μάστορας : Ruben Fleischer
Παίχτες : Jesse Eisenberg, Woody Harrelson, Emma Stone, Abigail Breslin
Βαθμολογία : 4,5 / 5
Με δυό λογάκια :
Ένας θανάσιμος και άκρως μεταδοτικός ιός έχει εξαλείψει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού σε αιμοδιψή ζόμπι και έχει μετατρέψει τη γη σε ένα μετά-αποκαλυπτικό μπάχαλο. Μέσα σε αυτό το σκηνικό, ακουλουθούμε τις περιπέτειες 4 ατόμων που ξεκινώντας ο καθένας από μόνος του, καταλήγουν να σχηματίσουν μια αναπάντεχη, εύθραυστη συμμαχία και τελικά μια αν μη τη άλλο αταίριαστη φιλία...

Αναλυτικότερα :
Κατ' αρχήν ξεκινάει με το “For Whom the Bell Tolls” των Metallica! Δηλαδή, με τέτοια μουσική επιμέλεια δε γίνεται να μην είναι τουλάχιστον αξιόλογο έργο! Και πέραν από το θεϊκό τραγούδι, έχει την πιο πρωτότυπη, ξεκαρδιστικά σπιρτόζικη εισαγωγή σε ζομποταινία. Ever. Δεύτερον, φιγουράρει την Emma Stone, το απόλυτο νέας γενιάς πουλέν! Μιλάμε για υπερ-πιπίνι με τα όλα του που όχι μονάχα το έχει εμφανισιακά, αλλά μοστράρει έναν αχτύπητο συνδυασμό τσαχπινογαργαλιάρικης γλύκας και τσαμπουκά που απλά δεν υπάρχει περίπτωση, εφόσον σαλεύει έστω το παραμικρό αρσενικό... κάτι μέσα σου, να μην ονειρευτείς κάπου, κάπως, κάποτε να την κυκλοφορήσεις! Για να είμαστε απόλυτα ακριβείς, το “Zombieland” είναι (αν δεν το μαντέψατε ήδη από τον τίτλο!) μια ζομποταινία, από τις χαβαλεδιάρικες. Ωστόσο, αποφεύγει τη... Σεφερλιδική γυμνασιακή χαζομάρα ταινιών τύπου “Return of the Living Dead”. Το χιούμορ του είναι πολύ πιο σπιρτόζικο, ψαγμένο, geek! Αν μπορούσα να το συσχετίσω με κάποια γνωστή ταινία εκεί έξω, αυτή θα ήταν το “Zombie Strippers!” μόνο που το “Zombieland” είναι σε όλους τους τομείς σκάλες καλύτερο!

Τρίτο προσκύνημα. Woody Harrelson! Απλά θεϊκός στο ρόλο του σαλεμένου survivor και τραγικά πειστικός όπου χρειάζεται. Τέταρτο και υπέρτατο προσκύνημα : Bill Murray!!! Ναι, καλά διάβασες! Είναι ο γνωστός Bill από τους Ghostbusters που αποδομεί και καννιβαλίζει απολαυστικά τον εαυτό του! Απλά απάλευτο. Γενικά, όλοι οι χαρακτήρες είναι άψογα (για ταινία του είδους) δομημένοι και πολύπλοκοι, με τις αρετές και τα κουσούρια τους. Κορυφή όλων ο σπασίκλας πρωταγωνιστής και οι... ψυχαναγκαστικοί κανόνες που διέπουν τη ζωή του. Αυθεντικοί, απενοχοποιημένοι και μοντέρνοι διάλογοι, γκαζωμένη σκηνοθεσία και ζωηρή πολύχρωμη φωτογραφία. Έξοχο μαύρο χιούμορ, cheesy “τυρένιο” στυλ και απάλευτα σουρεαλιστικές καταστάσεις. Η ταινία δεν παύει ποτέ να αποτίει φόρο τιμής στα μεγαθήρια του είδους με άπειρα κρυμμένα αστεία, αναφορές και ακατάπαυστη καλοήθη σάτυρα στα κλισέ και τις νόρμες του zombie genre.

Να πω και κάτι αρνητικό για το “Zombieland”; Προσπαθώ αλλά δε βρίσκω! Άιντε, θα μπορούσε να έχει περισσότερες splatter-ιές και σαπίλα. Ωστόσο, εδώ το βάρος – ίσως για πρώτη φορά σε ταινία του είδους! - δίνεται στους χαρακτήρες και κατά την ταπεινή γνώμη του γραφόντος, πολύ καλά κάνει.

Splatter / Gore :
Δαγκώματα και διάφορων ειδών κακοποίησης στα ζόμπι, καλά make up effects και μέχρι εκεί.

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Σε έναν ιδιότυπο φόρο τιμής στο “Zombie Strippers!” σε μια σκηνή “απολαμβάνουμε” τη θέα μιας... zombie stripper καλυμμένης σε ένα μαύρο κολλήγες πράμα, να εκτοξεύει μαύρο ιχώρα από τις θηλές της! Κυνηγώντας κάγκουρες θαμώνες του club. Έχοντας χαρτονομίσματα περασμένα στο κιλοτάκι της. Χαριτωμένη σύλληψη!

Ρεζουμέ :
Μια ζόμπι... κωμωδία χαρακτήρων, επιτέλους πρωτότυπη και πανέξυπνη, άψογη σε όλα της, άκρως απολαυστική. Αν μη τι άλλο, ξέρεις ποιά θα είναι η επιλογή σου για την επόμενη καφροσύναξη!

Πέμπτη 14 Ιανουαρίου 2010

I Love You, Man

Μάστορας : John Hamburg
Παίχτες : Paul Rudd , Rashida Jones , Jason Segel
Βαθμολογία : 3,5 / 5
Με δυό λογάκια :
Όταν ο ήρωας της ιστορίας παίρνει τη μεγάλη απόφαση να παντρευτεί την καλή του, τα πάντα δείχνουν να είναι τέλεια. Μια φαινομενικά μικρή λεπτομέρεια είναι το μόνο πράγμα που μπαίνει στο δρόμο για την κατάκτηση της ευτυχίας : δεν έχει κανέναν πραγματικό φίλο για να τον κάνει κουμπάρο του. Όταν επιτέλους, μετά από πολλά ευτράπελα βρίσκει κάποιον να ταιριάζουν, η φιλία τους δείχνει να λειτουργεί επιβαρυντικά όσον αφορά τον τομέα της σχέσης του. Θα μπορέσει να βρει τη χρυσή τομή χωρίς να στερηθεί τη γυναίκα της ζωής του, αλλά και τον καλύτερό του φίλο;

Αναλυτικότερα :
Έξοχη ιδέα! Γιατί κάποιος δεν έχει κάνει τόσο καιρό μια ταινία πάνω σε αυτό το θέμα; Να πω ένα μυστικό, ειδικά στις κυρίες : οι άντρες είμαστε μεγάλοι μαλάκες! Θα με πεις, σιγά το μυστικό. Θέλω να πω, ότι αυτό είναι μια αλήθεια που δεν την πιστεύετε μονάχα εσείς, αλλά και εμείς! Είναι πραγματικά δύσκολο για έναν άντρα να βρει ένα σωστό κολλητό, έναν καλό φίλο. Υπάρχουν τόσοι, ΜΑ ΤΟΣΟΙ μαλάκες εκεί έξω! Κι αν δεν είναι μαλάκες, θα είναι ψυχοπαθείς. Ή παπάντζες. Ή μίζερα ψυχικά βαμπίρ που σου ρουφάνε κάθε ίχνος καλής διάθεσης και αισιοδοξίας. Ή ψωνισμένοι! Ή ορκ που δε μπορούν να μιλήσουν για τίποτα άλλο παρά για ποδόσφαιρο, αμάξια και γκόμενες! Ή τσοντάκηδες από τους παθολογικούς που το μηνάρουν διψήφιες φορές την ημέρα! Ή workaholics! Ή αλκοολικοί! Ή απλώς καμμένοι με οτιδήποτε! Κοινώς, μέρος της ευτυχίας του να είσαι straight άντρας, είναι ότι, τουλάχιστον συναισθηματικά, ότι δε θα χρειαστεί ποτέ να ανεχτείς κανέναν από όλους αυτούς τους βλαμμένους που κυκλοφορούν εκεί έξω!

Πλάκα πλάκα, μας ζαλίζουν τον έρωτα και μας πιπιλάνε τα μυαλά με όλες αυτές τις γκομενοσυναισθηματικές σαχλαμάρες που βγαίνουν με το κιλό, ενώ στην πραγματικότητα μια σωστή αντροφιλία είναι κάτι πολύ πιο δύσκολο και πιο σπάνιο! Απλά (ειδικά αν είσαι αγοράκι) σκέψου : πόσες σχέσεις / γκομενοκαταστάσεις είχες μέχρι τώρα; Εντάξει, μη μας το μαρτυρήσεις κιόλας, έτσι κι αλλιώς ψέματα θα μας έλεγες! (και κατά προτίμηση, ένα φανταστικό πολλαπλάσιο του πραγματικού αριθμού των σχέσεών σου!) Απλά κράτα το μέσα σου. Τώρα σύγκρινε τον αριθμό με αυτό των πόσων αληθινών φίλων είχες μέχρι τώρα. Διαφορά τερατώδης και σαφώς υπέρ των σχέσεων! Δε θα επεκταθώ παραπάνω στο θέμα, εξάλλου έχω γράψει 2 επικά άρθρα σε τούτο το μπλογκ, τα “Αντρικές Φιλίες & Άλλες Αηδίες part I & II” τα οποία, εφόσον διαβάζεις Καμαριέρα, απλά ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ να τα αγνοείς! (στην πραγματικότητα, είναι μάλλον από τα πολύ λίγα άξια λόγου πράγματα που θεωρώ ότι έχω γράψει...) Αν βαριέσαι να τα ψάχνεις στα παλιά ποστ, απλά google-αρέ τα και θα σου βγουν. Είπαμε, αυτή η Καμαριέρα, είναι ΔΙΕΘΝΗΣ!!!

Ξεφύγαμε ή μου φαίνεται; Όπως και να έχει, το ταινιάκι αυτό πραγματεύεται αυτό το φλέγον ζήτημα. Και δεδομένου του πόσο δύσκολο είναι πραγματικά να το χειριστείς αυτό το θέμα, θα έλεγα ότι μια χαρά τα καταφέρνει. Το πρωταγωνιστικό δίδυμο είναι επαρκέστατο, αν και προσωπικά θα προτιμούσα πιο καθημερινούς, ρεαλιστικούς χαρακτήρες προκειμένου το κοινό να ταυτιστεί καλύτερα μαζί τους. Δεν έχουμε όλοι mancave δικό μας γκαράζ στο οποίο στεγάζουμε την κάθε φύσης γκ@βλα μας, ούτε είμαστε επιτυχημένοι επαγγελματίες διατηρώντας 100% ατόφια και ανεπηρρέαστη την ιδιαιτερότητα και την απαλεψιά μας. Ούτε και έχουμε τις απαραίτητες μουσικές γνώσεις προκειμένου να συμμετέχουμε παράλληλα σε rock συγκρότημα, αν και ΟΛΟΙ οι άντρες πιστεύω έχουν φανταστει κάποια στιγμή της ζωής τους να τζαμάρουν πάνω στη σκηνή.

(Προσωπικά, κάτι τέτοιο πρέπει να αποτελεί τη νούμερο 3 all time classic φαντασίωση του γραφόντα, μετά από ένα menage a trois με δυο μελαχρινούλια Βραζιλιάνικα MILFS (αλλά δέχομαι να συμβιβαστώ με δίδυμες Γαλλιδούλες! Ή δίδυμες Ολλανδέζες! Ή με τη Σάσα Μπάστα! Τη Megan Fox! Την Emma Stone! Μια οποιαδήποτε από αυτές τις υπέροχες γυναίκες που έπαιζαν τότε στο show του Benny Hill! Την Τέτα Ντούζου να πρωταγωνιστέι στο δικό μου ιδιωτικό “Ρόδα Τσάντα και Κοπάνα!” Δε θα τελειώσω ποτέ έτσι που το πάω!!!) και το σημαντικότερο και ιερότερο όλων (το νούμερο ένα μου!) ακατονόμαστο μπέρδεμα που μεταξύ πολλών άλλων να περιλαμβάνει ρετσίνα ΜΑΛΑΜΑΤΙΝΑ, το πρώτο DOOM στο παλιό μου Playstation και ένα ταψί φασόλια γίγαντες με μπέικον (Κοκέ θυμάσαι;) σε συνδυασμούς που ακόμα και ένας ξεδιάντροπος σαν και μένα, ντρέπεται να ομολογήσει!)

Όπως και να έχει, δεν υπάρχει τίποτα εξωπραγματικό στα χούγια και τις αδυναμίες τους τα οποία παρουσιάζονται με αρκετή αυθεντικότητα. Η Rashida Jones είναι ειλικρινά γλυκύτατη, το μέλι το ίδιο. Εξωτικό, ξανθομαυρισμένο, μιγάδικο μέλι. Ωστόσο δεν καταφέρνει να είναι κάτι παραπάνω από αυτό. Μια όμορφη εικόνα. Η σκηνοθεσία και η φωτογραφία είναι επαρκέστατες. Λίγη παραπάνω φαντασία και πρωτοτυπία δε θα με χάλαγε, ωστόσο δεδομένου ότι μιλάμε για κωμωδία δε με παίρνει να ζητώ τον ουρανό και τα άστρα σε αυτούς τους τομείς. Καλοί διάλογοι και pacing και το όλο σύνολο τυλίγεται και παραδίδεται στην πόρτα σου με ένα ιδιαίτερα έυθυμο και αγαπησιάρικο τρόπο που ευτυχώς δεν ολισθαίνει σε διδακτισμούς, μελοδραματισμούς και πάσης φύσεως ζουμιά. Κερασάκι στην τούρτα τα πολλά και απάλευτα guest star, κάποια από αυτά απλά δεν υπάρχουν! Ένα θα πω και θα κλείσω : όσοι από εσάς μεγάλωσαν με Lou Ferignio, απλά θα προσκυνήσετε!!!

Talladega Nights : The Ballad of Ricky Bobby

Μάστορας : Adam McKay
Παίχτες : Will Ferrell , John C. Reilly , Gary Cole , Jane Lynch , Sacha Baron Cohen
Βαθμολογία : 3 / 5
Με δυό λογάκια :
O Ricky Bobby είναι ο καλύτερος οδηγός NASCAR των τελευταίων ετών. Έχει όλα όσα θα μπορούσε να ζητήσει κανείς : είναι αηδιαστικά πλούσιος, πετυχημένος, με μεγάλο κύκλο φίλων και υποτακτικών και μια απίστευτα καυτή σύζυγο. Όμως ένας ανταγωνιστής από το πουθενά, μια απροσδόκητη ήττα και ένα σοβαρό ατύχημα θα του στερήσουν όλα όσα του πρόσφερε η ζωή. Τώρα θα πρέπει να τα ξανακερδίσει όλα πίσω μαζί με το πιο δύσκολο βραβείο από όλα : τη χαμένη του αυτοεκτίμηση...

Αναλυτικότερα :
Θα μπορούσε ίσως να είναι το σκριπτ μιας επικής δραματικής / βιογραφικής ταινίας, αλλά αυτυχώς πρόκειται για κωμωδία! Για την ακρίβεια, είναι η ταινία που έκαναν ο Will Ferrell με τον John Reilly με τον ίδιο σκηνοθέτη, αμέσως πριν γυρίσουν το πολύ καλό “Step Brothers” κριτική του οποίου υπάρχει αυτό το μήνα στην Καμαριέρα! Σε αυτό το εργάκι όμως, το χιούμορ είναι άλλης σχολής. Έτσι, ενώ το Step Brothers είναι μια απάλευτη κωμωδία χαρακτήρων, εδώ οι χαρακτήρες δεν είναι τόσο πολύ αλλοπρόσαλλοι και τονίζεται περισσότερο η δυναμική της αφήγησης που σατυρίζει την κενότητα μιας ζωής που στηρίζεται μονάχα στα υλικά αγαθά και πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου και να σταθείς στα πόδια σου μονάχος, χωρίς καβάτζα καμιά. Ναι, υποθέτω ότι δεν υπάρχει τίποτα το αστείο σχετικά με τα παραπάνω, ωστόσο το ταινιάκι αυτό καταφέρνει να τους βγάλει την κωμική τους πλευρά και ουσιαστικά να τα παρουσιάσει με πολύ χαριτωμένο τρόπο, δίχως ίχνος διδακτισμού και δραματικότητας και κάπου εκεί βρίσκεται και η όλη ευφυία του.

Το πρωταγωνιστικό δίδυμο είναι όπως πάντα άψογο αν και αυτή τη φορά το βάρος έχει δωθεί πολύ περισσότερο στον Will Ferrell. Απόλυτα απολαυστικός επίσης είναι o... τρίτος των πρωταγωνιστών, Sacha Baron Cohen, ο γνωστός “Bruno” & “Borat” που εδώ δίνει ρεσιτάλ ως... σουρεάλ Γάλλος gay οδηγός τος Formula 1. Μεγάλε, μας έλειψες! (τουλάχιστον στην Ελλάδα, γιατί στην Αμερική είναι πανταχού παρών!) Καλή σκηνοθεσία και φωτογραφία, ειδικά οι racing σκηνές από τους αγώνες είναι πραγματικά εντυπωσιακές. Εύσημα επίσης αξίζει και το soundtrack. Άλλη μια παραξενιά αυτής της ούτως ή άλλως ασυνήθιστης κωμωδίας είναι η φαινομενικά κατά το δοκούν εναλλαγή των ρυθμών. Εκεί που οι τόνοι κρατιούνται σχετικά χαμηλά, μπορεί άξαφνα να καφριλιάσει απίστευτα και μετά να το γυρίσει σε μια απίστευτα σουρεάλ κατάσταση. Από το αφηγηματικό να σου περάσει σε πιο “αγαπησιάρικο” κλίμα, να το ακυρώσει με ένα κάφρικο ενσταντανέ και όλα αυτά πάλι από την αρχή με τελείως άναρχο τρόπο. Παραδόξως, κάτι καθόλα καταστροφικό σε οποιαδήποτε άλλη ταινία, εδώ δουλέυει με άμεσο καλό αποτέλεσμα ότι δεν κάνει στιγμή κοιλιά και δε σε αφήνει ποτέ να βαρεθείς.

Από την άλλη, ίσως αυτή η εναλλαγή των στυλ να τη στερεί από κάποιον πιο ιδιαίτερο, ξεχωριστό χαρακτήρα. Κάποια αστεία και σκηνές, δείχνουν κατά καιρούς ξεκάρφωτα. Και κάποια θέματα στο φινάλε ίσως να ξεκαθαρίζονται πολύ πιο βιαστικά και απλοϊκά από όσο θα ήθελα. Whatever. Το “Talladega Nights” δεν παύει ποτέ να είναι ένα άκρως διασκεδαστικό έργο και σε μια κωμωδία, αυτό είναι που ζητάς πάνω από όλα. Μια πολύ αξιόλογη και πρωτότυπη κωμωδία από ένα δυνατό δίδυμο. Αξίζει την προσοχή σας.

Public Enemies

Μάστορας : Michael Mann
Παίχτες : Johnny Depp , Christian Bale , Stephen Dorff
Βαθμολογία : 2 / 5
Με δυό λογάκια :
Μια δραματοποιημένη βιογραφία / ντοκυμανταίρ για τη ζωή του John Dillinger, του περιβόητου ληστή τραπεζών. Σκηνικό η Αμερική εν μέσω οικονομικής κρίσης, με τον Johnny Depp και τον Christian Bale στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Αναλυτικότερα :
Όταν έχεις τέτοια ονόματα και τέτοιο σκηνοθέτη να φιγουράρουν στα credits, ετοιμάζεσαι υποσυνείδητα να δεις ταινιάρα. Αμ δε. Είχα την πολυτέλεια να προετοιμαστώ ψυχολογικά για την ψυχρολουσία που θα έτρωγα από πολλά και έγκυρα reviews που εν ολίγοις την έθαβαν. Παρόλα αυτά η ψυχρολουσία παραμένει. Για πολλούς και διάφορους λόγους. Από πού να αρχίσω;

Σκηνοθεσία πιό ξερή κι από παξιμάδι. Αν και αυτό που βλέπεις στην οθόνη σου είναι καθόλα άρτιο στον τεχνικό τομέα, είναι απόλυτα στείρο και απογυμνωμένο από κάθε στοιχείο συναισθήματος ή καλλιτεχνικής ανησυχίας. Το σενάριο πάσχει. Ακολουθεί τη ζωή του John Dillinger ενώ αυτός έχει ήδη καθιερωθεί, πρακτικά αρχίζει από το ζενίθ της δράσης του. Σε όλη τη διάρκεια της ταινίας δεν δίνεται το παραμικρό στοιχείο στο θεατή του τι στα κομμάτια είχε μέσα στο κεφάλι του αυτός ο τύπος, τι σκεφτόταν, τις κοσμοθεωρίες και ψυχολογία είχε. Από πού και πώς ξεκίνησε, τι ήταν αυτό που διαμόρφωσε το χαρακτήρα του, τίποτα, μα τίποτα. Επίσης, δεν περιγράφεται το γιατί αυτός ο χαρακτήρας, παρά την εγκληματική του δραστηριότητα ήταν τόσο λαοφιλής και αγαπητός από τον απλό κόσμο, πράγμα που στην ουσία είναι και ο λόγος... ύπαρξης αυτής της ταινίας. Θέλω να πω, ο λόγος που οι βιογραφίες γίνονται είναι επειδή κάποιος είχε καταφέρει ένα συμαντικό impact στην κοινωνία, σωστα; Οπότε αυτό που σου μένει, είναι μια ξερή και αδιάφορη αφήγηση... πολυτελείας.

Η ταινία έχει και τα θετικά της. Πολύ καλές ερμηνείες, τόσο από τον Johnny Depp όσο και από τον Christian Bale. Αποδεικνύουν και οι δυο ότι είναι ηθοποιοί με ερμηνευτικό εύρος. Πάνω που πίστευα ότι ο Johnny Depp μπορεί πλέον να αποδώσει μονάχα όταν υποδύεται σαλεμένους / psycho / απάλευτους χαρακτήρες και ότι ο Bale θα αποκτούσε κουσούρι από τη μόνιμα μουγκριτή φωνή που χρησιμοποιεί στις ταινίες του Batman. Ωστόσο, όλοι οι ηθοποιοί περιορίζονται από τους επιφανειακούς διαλόγους που δεν προσφέρουν την παραμικρή ευκαιρία για να εμβαθύνουν στον χαρακτήρα τους. Επιπλέον, έχει γίνει τρομερή δουλειά όσον αφορά την αναπαράσταση της εποχής. Σκηνικά, ρούχα, όπλα, φάτσες, κουρέματα, όλα είναι απλά άψογα προσεγμένα. Τα πάντα έχουν γίνει άψογα και το Σικάγο της δεκαετίας του '30 ζωντανεύει στην οθόνη σου καλύτερα και ζωντανότερα από κάθε άλλη φορά. Σίγουρα έπεσαν πολλά φράγκα για αυτή την ταινία και τουλάχιστον βλέπουμε που πήγαν.

Ρεζουμέ :
Ο Michael Mann εμμένει στη μέτρια δουλειά που μας έχει συνηθίσει τα τελευταία χρόνια. Ουσιαστικά, βλέποντας αυτό το έργο δεν αποκομείς περισσότερα πράγματα από το αν έβλεπες ένα ημιτελές ντοκυμανταίρ σχετικό με τη ζωή του John Dillinger. Βάζω το δυάρι αντί του 1,5 που πιθανώς να άξιζε, καθαρά και μόνο λόγω των υψηλών production values. Πολύ λίγες φορές τυγχάνει μια τόσο μεγάλη ταινία να έχει τόσα λίγα να πει.

Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2010

Prom Night

Μάστορας : Nelson McCormick
Παίχτες : Brittany Snow , Scott Porter , Jessica Stroup , Dana Davis
Βαθμολογία : 1 / 5
Με δυό λογάκια :
Μια κοπέλα που ήταν μάρτυρας στη δολοφονία των γονιών της από έναν μανιακό serial killer, προσπαθεί να τα βρει με τον εαυτό της και να αναρρώσει από τα ψυχικά τραύματά της. Αυτό που δε γνωρίζει, είναι ότι ο δολοφόνος δραπετεύει από τη φυλακή και είναι αποφασισμένος να τη βρει. Όλα αυτά θα συμβούν τη νύχτα του χορού των αποφοίτων του σχολείου της.

Αναλυτικότερα :
Σκεφτείτε “Αμερικάνικο slasher thriller”. Κάντε μια σούμα με όλα τα κλισέ που έχουν καθιερώσει ταινίες τύπου Halloween & Scream καθώς και οι άπειρες που τις αντέγραψαν. Ε, λοιπόν, όλα, μα ΟΛΑ θα τα βρείτε εδώ. Μονοδιάστατοι, γραφικοί χαρακτήρες που περιγράφονται με δυο λέξεις. “Καθημερινοι” έφηβοι, σχολιαρόπαιδα της διπλανής πόρτας που κατά τα άλλα νοικιάζουν λιμουζίνες, φοράνε πανάκριβα ρούχα, κοιμούνται σε πολυτελή ξενοδοχεία. Ηθικολογίες του κώλου, τεχνητά προκαλούμενη ένταση (εκεί που δεν υπάρχει) και ατέλειωτα κυνηγητά. Ουρλιαχτά και τσιρίδες και φυσικά ο μαύρος χαρακτήρας πάντα πεθαίνει!

Μετά φανταστείτε τα όσα καλά έχει αυτή η σχολή ταινιών. Μια κάποια αγωνία, μια ένταση. Έστω μέχρι να μάθεις ποιός είναι ο δολοφόνος. Μαχαιρώματα αβανταδόρικα, πρωτότυποι, κάφρικοι φόνοι, body count, αίμα και γενναίες δόσεις σπλατεριάς. Στυλ και cheesy πνεύμα. Αν μη τι άλλο, τουλάχιστον ο δολοφόνος είναι μούρη, έχει φαντασία και πρωτοτυπία στις μεθόδους και την εμφάνισή του, είναι μια προσωπικότητα που υπό διαφορετικές συνθήκες θα τη χαρακτήριζες ακόμα και χαρισματική. Ε, λοιπόν ΤΙΠΟΤΑ από όλα αυτά δεν υπάρχουν στο “Prom Night”!!! Από την πρώτη σκηνή του έργου, βλέπεις το πρόσωπο του δολοφόνου, ξέρεις ποιός είναι και τι θέλει. Και απογοητεύεσαι. Είναι ένας καψούρης κακομοίρης. Με καπελάκι του baseball. Και σκοτώνει με μαχαίρι. Αναίμακτα και εκτός κάμερας.

Θα προσπαθήσω να γράψω κάτι καλό για αυτό το ταινιάκι. Δυσκολεύομαι αλλά μάλλον το βρήκα. Καλή, διεκπαιρεωτική (αλλά μάλλον ανέμπνευστη σκηνοθεσία) και άψογη φωτογραφία. Γενικά, ο τεχνικός τομέας της ταινίας στέκει σε πολύ καλό επίπεδο και είχε πολύ περισσότερο budget από όσο χρειαζόταν και της άξιζε.

Splatter / Gore :
Αναίμακτοι φόνοι με τις στιγμές του μαχαιρώματος να συμβαίνουν πάντα εκτός κάμερας. Οι περισσότεροι από τους φόνους δεν έχουν καν κινηματογραφηθεί, ενημερωνόμαστε για αυτούς... εκ των υστέρων και “βλέπουμε” τα αποτελέσματά τους από μακριά στο background!

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Θα ήθελα (και μπορώ!) να φάω παστίτσιο μέσα στο αβυσσαλέο ντεκολτέ της μαυρούλας. Ή μουσακά. Αυτά.

Ρεζουμέ :
Άκρως αδιάφορο, κλισαρισμένο και άτολμο σε... όλα του, το “Prom Night” θα μπορούσε να χρησιμεύσει μόνο για παιδικό / εφηβικό κοινό που ακόμα δεν έχει δει ποτέ του θρίλερ. Οπότε μπορείς μάλλον να το δείξεις στο μικρό ξαδερφάκι σου πριν το μπάσεις στα κόλπα μιας αληθινής ταινίας τρόμου, με την ασφάλεια ότι μετά από αυτή την πρώτη επαφη δε θα χρεαστεί μετά να το τρέχεις έντρομο στους ψυχολόγους. Αλλά μάλλον το παιδάκι θα βαρεθεί πριν και από σένα. Τόσο ανώδυνο, που θα μπορούσε να έχει την υπογραφή Disney! Αποφύγετε.

Step Brothers

Μάστορας : Adam McKay
Παίχτες : Will Ferrell , John C. Reilly , Mary Steenburgen , Richard Jenkins
Βαθμολογία : 3,5 / 5
Με δυό λογάκια :
Δυο 40ρηδες άντρες ζουν ο ένας με τη χωρισμένη μητέρα του και ο άλλος με το χήρο πατέρα του σε μια κατάσταση κακομαθημένης παρατεταμένης εφηβείας. Ξαφνικά τα πάντα αλλάζουν όταν οι πολύ πιο δραστήριοι και επιτυχημένοι γονείς τους γνωρίζονται, ερωτεύονται και αποφασίζουν να παντρευτούν. Η συγκατοίκηση θα είναι γεμάτη από κωμικοτραγικά γεγονότα. Οστόσο, εκεί που οι δυο αιώνιοι έφηβοι πάνε να τα βρουν, οι γονείς χωρίζουν. Και τότε αποφασίζουν να στήσουν ένα πλάνο προκειμένου να τους κάνουν να ξανασμήξουν...

Αναλυτικότερα :
Απίστευτα τρελή κωμωδία με το πρωταγωνιστικό δίδυμο να τα δίνει όλα! Ειλικρινά, ποτέ δεν περίμενα ότι θα τολμούσε ένας ηθοποιός να τσαλακώσει τόσο την εικόνα του! Συγχαρητήρια αξίζουν τόσο στον Will Ferrell, όσο και στον John Reilly που με τις ερμηνείες τους θα πέσεις από τον καναπέ σου από τα γέλια. Οι απάλευτοι, απίστευτοι χαρακτήρες του έργου σκιαγραφούνται πληρέστατα και αναδεικνύονται από το πολύ καλό και εξαιρετικά πρωτότυπο σενάριο. Για να μη παρεξηγούμαστε : εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με άλλη μια Αμερικανική mainstream κωμεντί, αλλά για μια κωμωδία χαρακτήρων με τα όλα της και με βαρβάτες απολαυστικές δόσης καφρίλας και αγορίστικου geek “σπασικλάδικου” πνεύματος! Η αλήθεια είναι ότι η ταινιούλα μάλλον απευθύνεται περισσότερο σε άντρες παρά σε γυναίκες και σκηνικά όπως ο Will Ferrell να τρίβει τα... τρυφερά του πάνω στα drums του John Reilly, προκειμένου να τον τσαντίσει, δεν ξέρω αν θα εκτιμηθούν δεόντως από το έτερόν σου ήμυσι. Αν όμως πιάσεις το νόημα του έργου, θα δεις ότι σχεδόν όλα τα απίθανα που βλέπεις ταιριάζουν μια χαρά σε κάτι που δεν είναι άλλο παρά μια ιστορία ωρίμανσης και αντρικής φιλίας.

Φυσικά δεν του λείπουν τα ελαττώματά του. Η ιστορία προς το τέλος ξεφουσκώνει και παρασύρεται σε διδακτισμούς. Γενικά, το τελευταίο μισάωρο της ταινίας περνάει τα τεκταινόμενα πολύ επιφανειακά και... στο ντούκου. Οι χαρακτήρες που πλαισιώνουν τους πρωταγωνιστές είναι προχειροφτιαγμένοι και με ανεξήγητες, αλλόκοτες αντιδράσεις και συμπεριφορές. Και κάποια επιμέρους στοιχεία θα μπορούσαν ίσως να είχαν δουλευτεί καλύτερα, όπως και οι σχέσεις μεταξύ των χαρακτήρων θα μπορούσαν να είχαν σκιαγραφηθεί πολύ αναλυτικότερα. Αλλά όπως και να έχει, το “Step Brothers” δεν παύει να είναι μια θεότρελη, απάλευτη κωμωδία και ακριβώς σαν κάτι τέτοιο πρέπει να το εκτιμήσετε και να το απολαύσετε.

Moon

Μάστορας : Duncan Jones
Παίχτες : Sam Rockwell
Βαθμολογία : 3,5 / 5
Με δυό λογάκια :
Στο μακρινό μέλλον η λύση στο ενεργειακό πρόβλημα θα δοθεί με μια μέθοδο που συμπικνώνει τις ακτίνες του ήλιου σε ένα κρυσταλλικής μορφής καύσιμο. Αυτό μαζεύεται και παρασκευάζεται σε μια βάση στη σελήνη. Η ταινία διηγείται την ιστορία ενός υπαλλήλου της εταιρίας που περνάει τις τελευταίες μέρες τις τρίχρονης σύμβασής του, σε απόλυτη απομόνωση στη βάση...

Αναλυτικότερα :
Το ταινιάκι αυτό είναι μια ανεξάρτητη Βρετανική παραγωγή που συνοδεύεται από διθυραμβικές κριτικές. Το συγκρίνουν μεταξύ άλλων με την “Οδύσσεια του Διαστήματος”. Τόσο βαριά λόγια. Να ξεκινήσουμε κατ' αρχήν από τα βασικά. Το “Moon” είναι μια γνήσια ταινία επιστημονικής φαντασίας, σαν αυτές που φτιάχνονταν τη δεκαετία του '70. Χωρίς εξωγήινους, ακτίνες λέιζερ και εκρήξεις. Σε αυτό το σημείο, όντως θυμίζει το “2001 : A Space Odyssey”. Έχει επίσης πολλά δανεισμένα στοιχεία από αυτό, όπως το εκτεταμένο κλίμα απομόνωσης και τον ρομποτικό χαρακτήρα (η φωνή του οποίου ανήκει στον Kevin Spacey). Επίσης, είναι μια δύσκολη ταινία. Κάποια στοιχεία του σεναρίου είναι τουλάχιστον αμφιλεγόμενα. Κάθε υπόνοια δράσης πρακτικά απουσιάζει και το cast των ηθοποιών απαρτίζεται... από ένα άτομο. Ερμηνευτικά, η ταινία είναι one man show με τον πολύ καλό Sam Rockwell να σηκώνει στους ώμους του όλο το βάρος της ταινίας. Σε γενικές γραμμές, η ταινία χρειαζόταν ένα πολύ καλύτερο budget από αυτό που έλαβε, πράγμα που φαίνεται στα πρόχειρα σκηνικά και τα μέτρια γραφικά υπολογιστή.

Αλλά είναι ένα μικρό διαμάντι, εφόσον μπεις στο hype να εκτιμήσεις τις αρετές του. Η σκηνοθεσία υπνωτίζει με ακίνητα, αποστειρωμένα πλάνα που υπερτονίζουν την απόλυτη ακινησία του σύμπαντος. Οι ερμηνεία του Sam Rockwell είναι αληθινά υψηλού επιπέδου, με την πονεμένη μοναξιά του να γίνεται συγκλονιστικά χειροπιαστή. Το σενάριο είναι πρωτότυπο και γνώσια παράξενο, από αλλού σε ξεκινά και αλλού σε φέρνει πριν το φινάλε. Παράλληλα δε σου επιτρέπει ποτέ να είσαι απόλυτα σίγουρος για το τι ακριβώς συμβαίνει στην ταινία. Γιατί ο χαρακτήρας αρρωσταίνει; Σε ένα φευγαλέο πλάνο όπου κοιτά logs των προηγούμενων εργαζόμενων στη βάση, φαίνεται τουλάχιστον άλλος ένας να παρουσιάζει μάλλον παρόμοια συμπτώματα. Μοκρές λεπτομέρειες σαν και αυτή υπάρχουν αρκετές κρυμμένες στην πλοκή και δίνουν ζωντάνια σε ένα ούτως ή άλλως ξένο σκηνικό και παράλληλα διατηρούν μια απαραίτητη ατμόσφαιρα μυστηρίου. Αν μη τι άλλο, το “Moon” είναι μια ταινία που τη βλέπεις περισσότερο με το συναίσθημα, παρά με το μυαλό. Πράγμα όμορφα οξύμωρο, άμα σκεφτείς ότι το genre της Επιστημονικής Φαντασίας είναι το πλέον “εγκεφαλικό”.

Ρεζουμέ :
Δύσκολο, απαιτητικό και διφορούμενο, το Moon ζητά πολλά από το θεατή. Δες το συνειδητοποιημένος για να απολαύσεις τις αρετές της ίσως μοναδικής αληθινής ταινίας επιστημονικής φαντασίας του 21ου αιώνα.