Τρίτη, 30 Αυγούστου 2011

Δε σε γουστάρω Αύγουστε…


Άλλο ένα εξαιρετικό άρθρο από τον αγαπημένο φίλο Αλέξη

Δεν σε συμπάθησα ποτέ και το ξέρεις. Κάθε χρόνο άλλωστε δε διστάζω, και κόντρα στο ρεύμα, να τάσσομαι αναφανδόν εναντίον σου, σε συζητήσεις και στιχομυθίες που εμπεριέχουν το όνομά σου και εξυμνούν τις χάρες σου. Τι κι αν γράφτηκαν μέχρι και τραγούδια για τα ωραία σου μάτια, έχω φυλαγμένους μέσα μου αναρίθμητους λόγους για να σε κακοχαρακτηρίζω και να σε “δικάζω”. Τι κι αν το όνομά σου απονεμήθηκε πολλάκις στη Ρωμαιοβυζαντινή αυτοκρατορία, ως υπέρτατος τίτλος τιμής σε διάφορους αυτοκράτορες, καθιστώντας τους κατ’ αυτόν τον τρόπο μεγαλοπρεπείς και επιφανείς (όπως μαρτυρά και η λατινική ετυμολογία του), και πάλι δεν “ψαρώνω”.

Που ‘σαι Αύγουστε; Σε σένα μιλάω. Και μη στρουθοκαμηλίζεις κάνοντας πως δεν με ακούς. Κατανοώ το γεγονός ότι έχεις συνηθίσει αιώνες τώρα σε ύμνους και κομπλιμέντα, αλλά σήμερα θα με αφουγκραστείς. Και ας ανήκω στην ισχνή μειοψηφία των πολέμιών σου, με κίνδυνο να χαρακτηριστώ αιρετικός, εκκεντρικός, δογματικός ή ακόμα και γραφικός κρίνοντάς σε. Είναι γνωστό τοις πάσι ότι στο άκουσμα του ονόματος σου ο περισσότερος κόσμος πίνει νεράκι και χαμογελά, μιας και φέρεις, ατυχώς για μένα, τον τίτλο του ιερού Δισκοπότηρου των κόπων και του ιδρώτα μιας ολόκληρης χρονιάς, και έχεις αναγορευθεί σε επίτιμο πουλέν των απανταχού ταξιδιωτών (και ταξιδιωτικών πρακτόρων θα προσθέσω εγώ…).

«Θα στο κάνω πενηνταράκια» που λέει και ο φίλος μου ο Πανούτσος, παίρνοντας τα πράγματα με τη σειρά. Από μικρό παιδί ήσουν ο χειρότερος μου μήνας. Η πρώτη σοβαρή ενασχόλησή μου μαζί σου, απογοητευτική και άκρως εκνευριστική. Θυμάμαι τη μάνα μου, να προσπαθεί με τη γνωστή ιώβειό υπομονή της, να μου μάθει πόσες μέρες έχει κάθε μήνας, κι εμένα με το αντιδραστικό παιδικό μου μυαλουδάκι, να μη μπορώ να διανοηθώ, γιατί εσύ χαλάς την άρτια αλληλουχία 31-30-31-30 που είχαν οι υπόλοιποι μήνες μεταξύ τους. Το κόλπο με τη «γροθιά και το κοκαλάκι» της κυρίας Γεωργίας με καθησύχασε λίγο, αλλά η ζημιά είχε γίνει και το γυαλί μεταξύ μας είχε ραγίσει…

Μιλώντας για τα μαθητικά χρόνια που ακολούθησαν μέχρι και την ενηλικίωση μου “αγαπητέ” Αύγουστε, ήσουν πάντα για μένα αυτό που η λαϊκή ρήση τόσο στωικά και εύστοχα περιγράφει: «η άκρια του χειμώνα». Ο ερχομός σου σήμαινε και το γκρέμισμα των παιδικών μου ονείρων για ατελείωτο παιχνίδι και ταξίδια μαγικά. Σαν το σαδιστικό πρωινό ξυπνητήρι και συ, μου υπενθύμιζες ότι τα ψέματα οσονούπω θα τελειώσουν και ότι κάθε κατεργάρης θα επιστρέψει σύντομα στον –σχολικό – του πάγκο. Το επιχείρημα ότι κακώς δεν απολάμβανα τριανταμία ακόμη μέρες ξεκούρασης και ανεμελιάς απορρίπτεται εκ προοιμίου, διότι στη ζωή μου δεν είδα ποτέ άνθρωπο να μετρά αντίστροφα για κάτι, και ναείναι χαλαρός ή να το απολαμβάνει. Το countdown για οτιδήποτε είναι από τη φύση του ιδιαίτερα στρεσογόνο και ισοπεδωτικά ψυχοφθόρο, φίλτατε, κι ας προηγείσαι 103-101 της Σοβιετικής Ένωσης και απέχεις κάποια λίγα δεύτερα από την κατάκτηση της κορυφής… Κι αν εσύ λες ότι βλέπω το ποτήρι μισοάδειο, εγώ σου απαντώ απλούστατα ότι είμαι ρεαλιστής.

Δεν με συγκίνησαν και δεν με παραπλάνησαν ποτέ, ούτε τα ολόγιομα φεγγάρια σου, μήτε η πλασματική, σχεδόν κίβδηλη εικόνα που έδινες στην αγαπημένη μου Χίο, άμα της αφίξεως σου κάθε χρόνο. Ένα μέρος ήσυχο, ειρηνικό, όμορφο, ευλογημένο που βίαια μετέτρεπες σε American Βar (ας αρκεστώ στην εμπνευσμένη ατάκα του μακαρίτη του Παπαγιαννόπουλου για να μη γίνω χυδαίος…), χαρίζοντας μας για λίγο την ψευδαίσθηση ότι την περνάμε μπέικα στο επίπλαστα κοσμοπολίτικο, σαρδελοποιημένο και κατ’ επίφαση κέντρο της γης-νησί μας. Κατόπιν βέβαια πήδαγες με συνέπεια από το καράβι πριν αυτό βρει σε ξέρα, βυθίζοντάς μας στην ακριτική μοναξιά, τα προβλήματα και τις φοβίες μας, δίχως να απολογηθείς ποτέ και σε κανέναν.

Ντεκλαρέ και μπεσαλής δεν υπήρξες ποτέ. Φόραγες και φοράς μόνιμα το μανδύα της ξεγνοιασιάς, αποκρύπτοντάς μας τα χειρότερα που περιμένουν στη γωνία. Σχολεία, φροντιστήρια και εξεταστικές για την πιτσιρικάδα, συσσωρευμένη δουλειά, πακτωλός υποχρεώσεων και “μεσοπρόθεσμων” φοροεκκρεμοτήτων για τους πρεσβυτέρους. Η αύρα σου είναι τόσο αποχαυνωτική για τον έρμο τον εγκέφαλό μας, που στις μέρες σου πληρώνουμε με περισσή προθυμία περί των δέκα ευρόπουλων για μια θέση στον ήλιο (λέγε με ξαπλώστρα) και επιτρέπουμε στον κάθε μπαταξή λοποδυτάκο έμπορο και ξενοδόχο να αγγίζει, στην καλύτερη περίπτωση, τον δύσμοιρο πισινό μας, προσπορίζοντας άφθονο χρήμα, πουλώντας μας πορδές για να βάψουμε τα αυγουστιάτικά μας διακοποαυγά. Και για να σε προλάβω πάλι, δεν παραγνωρίζω και δεν υποβαθμίζω τις ευεργετικές επιδράσεις των καλοκαιρινών αποδράσεων από την καθημερινότητα στην ψυχοσωματική μας ευεξία, ούτε αναθεματίζω σε καμία περίπτωση τις διακοπές συλλήβδην. Χλευάζω όμως τις διακοπές μαζί σου και κατά τη διάρκειά σου.

Θα αφήσω στην άκρη την κουραστική και ψυχοφθόρα προσμονή σου καθώς και το βάρβαρο πέρασμά σου από τη ζωή μου κάθε χρόνο και θα αλλάξω άρδην την ατμόσφαιρα, κάμπτοντας τα όποια επιχειρήματα σου έχουν απομείνει. Θα μιλήσω για το πιο σημαντικό γνώρισμά σου με ξεχωριστή σημειολογία για τον καθένα, αλλά με κοινή κατάληξη πάντοτε. Είναι κάτι που δε σου συγχώρεσα ποτέ. Στο λεξικό του μυαλού μου, στο λήμμα «αποχωρισμός» ποζάρει ως συνώνυμο το όνομά σου. Σε έχω συνδυάσει με άσχημα, ενοχλητικά και επίπονα «αντίο», με πρόσωπα σκυθρωπά, μάτια κατακόκκινα, ποτισμένα με δάκρυα και φαρμάκι, και με αγκαλιές. Δύσκολες αγκαλιές. Αυγουστιάτικες αγκαλιές αποχωρισμού, ανατριχιάζω που το γράφω, που χάνεσαι μέσα τους στιγμιαία και εκλιπαρείς κάποια ανώτερη δύναμη να κάνει να παγώσει ο χρόνος, ώστε να μην ακολουθήσει το μοιραίο. Και το μοιραίο πάντα ερχόταν και στο ημερολόγιο μου πάντα ήταν Αύγουστος…

Υ.Γ.: Στο άτυπο αυτό «Κατηγορώ» εναντίον σου, οφείλω να σου αναγνωρίσω τρία ελαφρυντικά ρε μπαγάσα. Το μεθυστικό σταφύλι σου, το ομώνυμο τραγούδι του Παπάζογλου και τη δεύτερη μέρα σου, όταν η άφιξη της κορούλας μου, άλλαξε για πάντα τη ζωή μου…

Οι νόμοι του Murphy


1. Τίποτα δεν είναι τόσο εύκολο όσο φαίνεται.

2. Όλα χρειάζονται πιο πολύ χρόνο από όσο υπολόγισες.

3. Ό,τι μπορεί να πάει στραβά θα πάει.

4. Αν υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορεί να πάνε στραβά, θα πάει στραβά αυτό που θα προκαλέσει την πιο μεγάλη ζημιά.
Συνέπεια: Αν υπάρχει η χειρότερη στιγμή για να πάει κάτι στραβά, εκείνη τη στιγμή θα πάει στραβά.

5. Αν κάτι αποκλείεται να πάει στραβά, θα πάει στραβά έτσι κι αλλιώς.

6. Αν πιστεύεις ότι υπάρχουν 4 διαφορετικοί τρόποι κατά τους οποίους κάτι μπορεί να πάει στραβά, και τους καλύψεις, τότε θα εμφανιστεί ένας πέμπτος τρόπος, για τον οποίο θα είσαι απροετοίμαστος.

7. Αν αφήσεις τα πράγματα μόνα τους, θα πάνε από το κακό στο χειρότερο.

8. Αν όλα φαίνεται να πηγαίνουν καλά, τότε θα έχεις παραβλέψει κάτι.

9. Η φύση παίρνει το μέρος του κρυμμένου ψεγαδιού.

10. Κάθε λύση, γεννά νέα προβλήματα.

Ανεκδοτάκι : ... αυτό με το βαζάκι του σπέρματος!


Ένας πενηντάχρονος, πάει στο γιατρό για εξέταση σπέρματος. Ο γιατρός
του δίνει ένα άδειο βαζάκι και του λέει να το φέρει με δείγμα. Την άλλη
μέρα πάει ο πενηντάχρονος με το βαζάκι άδειο.
- Τι έγινε; Πού είναι το δείγμα; τον ρωτάει ο γιατρός.
- Άσε γιατρέ, πολύ ζόρικα τα πράγματα. Πρώτα δοκίμασα με το δεξί μου
χέρι, αλλά τίποτα. Μετά με το αριστερό, αλλά τίποτα. Μετά δοκίμασα και
με τα δύο χέρια, αλλά πάλι τίποτα. Φώναξα τη γυναίκα μου, δοκίμασε με
το δεξί αλλά τίποτα, με το αριστερό τίποτα, δοκίμασε με το στόμα, πάλι
τίποτα.
- Τίποτα; ρωτάει έκπληκτος ο γιατρός.
- Τίποτα σας λέω γιατρέ μου. Ύστερα φώναξα και την κόρη μου.
- Και την κόρη σας;
- Ναι. Τί με τα χέρια, τί με το στόμα, τίποτα! Προσπαθήσανε και οι δύο
μαζί, τίποτα. Ε, μετά αναγκαστήκαμε να φωνάξουμε και τη γειτόνισσα.
- Τη γειτόνισσα;
- Ναι την καημένη, τη λυπήθηκα. Τρείς ώρες προσπαθούσε, μια με τα χέρια, μια με το στόμα, αλλά τίποτα.
- Μα είναι φοβερό αυτό που μου λέτε…
- Ακριβώς γι’ αυτό ήρθα γιατρέ. Δώστε μου ένα άλλο βαζάκι, γιατί αυτό δεν ανοίγει με τίποτα…

Mistress of the Week : ... EVEN more Leighton Meester!!!




Mistress of the Week : ... more Leighton Meester!




Mistress of the Week : Leighton Meester



Άλλο ένα όμορφο κορίτσι, για να σας αναπληρώσω για την απουσία της προηγούμενης εβδομάδας... enjoy!

PAUL


Μάστορας : Greg Mottola
Παίχτες : Simon Pegg, Nick Frost and Seth Rogen
Με δυο λογάκια :
Δυο καλοί φίλοι και αθεράπευτοι nerds ανακαλύπτουν έναν... εξωγήινο που αυτοαποκαλείται Paul. Με αυτόν και άλλους απρόσμενους συμμάχους θα ξεκινήσουν ένα άνευ προηγουμένου ταξίδι με τους εχθρούς στο κατόπι τους να πολλαπλασιάζονται. Ο ράθυμος, έξω καρδιά χαρακτήρας του Paul, αλλά και η απερισκεψία του, θα κάνει το ταξίδι τους απολαυστικό αλλά συνάμα γεμάτο μπελάδες.

Αναλυτικότερα :
Οι παραγωγοί του Hollywood έχουν ενίοτε περίεργες ιδέες όσον αφορά τη διασκέδαση αλλά και όσον αφορά τις εκτιμήσεις τους για την επιτυχία μιας ταινίας. Κακά τα ψέματα, όσο καλή και να είναι μια ταινία, δεν έχει κανένα νόημα αν δεν υπάρχει κοινό για να τη δει και να διαπιστώσει ιδιοις όμασι την ποιότητά της. Χώρια που το “PAUL” δεν είναι καθόλου, μα ΚΑΘΟΛΟΥ καλή ταινία. Από πού να αρχίσω; Το concept είναι καθαρά παιδικό, καθώς ουσιαστικά πρόκειται για – ας πούμε – ενήλικη χαβαλεδιάρικη ξεπατικούρα του σεναρίου του... “Ε.Τ. του εξωγήινου”, ταινία την οποία το “PAUL” πάραυτα σατιρίζει, ίσως στην πλέον επιτυχημένη και εμπνευσμένη του σκηνή (και εδώ είναι πολύ λίγες αυτές οι ευτυχείς συγκυρίες) Στην όλη παιδικότητα του εγχειρήματος συμβάλλει και ο – αφόρητα ανέμπνευστος, τουλάχιστον εμφανισιακά - CGI πρωταγωνιστής που είναι πανομοιότυπος με άλλους αντίστοιχων παιδικών CGI animation εταιριών όπως της PIXAR.

Από την άλλη, είναι φτιαγμένο σχεδόν σαν indie ταινία, σε φτηνά, ξεθωριασμένα σκηνικά της αμερικάνικης επαρχίας γεμάτα από γραφικά σαλεμένους χαρακτήρες. Επίσης πλαισιώνεται από τις cult μορφές των Simon Pegg & Nick Frost όπως και από “κλασικούς” ηθοποιούς που σαφέστατα ΔΕΝ παραπέμπουν σε παιδική ταινία, όπως οι Sigourney Weaver & Susan Sarandon. Και έχει ένα ανεκδιήγητο λεξιλόγιο που απαρτίζεται από κάθε είδους μπινελίκι που μπορείς να φανταστείς, μπολιασμένο με μπόλικες αντιχριστιανικές αιχμές. Με άλλα λόγια, είναι ένα παιδικό έργο που όμως... για τους παραπάνω λόγους κανένας γονιός δεν πρόκειται να επιτρέψει στο παιδί του να δει. Από την άλλη, κανένας ενήλικας δεν πρόκειται να συγκινηθεί από την “τύπου Λάσσυ” παιδικότητα και το φτηνιάρικο – και τόσο πολύ πια κοπιαρισμένο – μελόδραμα του τελευταίου μέρους, ούτε και από την παρωχημένη 80's και 90's αισθητική, παρά το δέλεαρ των μπινελικιών και... βασικά τίποτε άλλο!

Τι απομένει; Κάποια σποραδικά καλά geek αστεια που μονάχα οι πλεον nerds από τους nerds θα μπορέσουν να συλλάβουν και... τίποτε άλλο. Και είναι κρίμα, γιατί είναι ομολογουμένως ένα μεγάλο πρότζεκτ, με πολλά επιμέρους καλά υλικά που όμως σαν ολοκληρωμένη συνταγή αποτυγχάνει σε όλους σχεδόν τους τομείς.

Πόσα πιάνει; 2 / 5 και μάλλον επιεικής είμαι...

Wake Wood (Νεκρανάσταση)

Μάστορας : David Keating
Παίχτες : Aidan Gillen, Eva Birthistle & Timothy Spall
Με δυο λογάκια :
Ένα αντρόγυνο μετακομίζει σε μια απομονωμένη κωμόπολη με τη μικρή τους κόρη. Εξαιτίας ενός τραγικού δυστυχήματος, το κοριτσάκι σκοτώνεται. Οι συγκλονισμένοι από το πένθος γονείς, ανακαλύπτουν το ένοχο μυστικό της μικρής κοινωνίας : μέσω μιας παγανιστικής τελετής, μπορούν να φέρουν πίσω στον κόσμο των ζωντανών, τους νεκρούς τους, για ένα πολύ περιορισμένο χρονικό διάστημα και υπό πολύ συγκεκριμένους όρους και συνθήκες...

Αναλυτικότερα :
Εντάξει, ξέρω τι θα πεις. Θυμίζει τραγικά “Pet Cemetery”. Ε... ναι! Αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό επειδή α) το “Pet Cemetery” ήταν ταινιάρα β) πάνε περίπου 40 χρόνια (ναι, όμως!) από τότε που βγήκε. Και πολύ άργησε ο “διάδοχός” του να σκάσει μύτη γ) το “Wake Wood” είναι απρόσμενα, πάρα πολύ καλό! Δεν ξέρω για σένα, αλλά αυτό το μάλλον ανεξάρτητο Ευρωπαϊκό ταινιάκι με έστειλε, κυρίως επειδή μου θύμισε όλα τα θρίλερ με τα οποία μεγάλωσα. Γνήσια σκοτεινό, χωρίς θεατρινίστικα και γκόθικ gay-λίκια, με απρόσμενα βίαιες και επίπονες splatter σκηνές, πολύ καλές – για ταινία του είδους - ερμηνείες και ένα αποτρόπαια φρικιαστικό στα όσα υπαινίσσεται φινάλε που μου θύμισε τις καλύτερες στιγμές από τα Tales from the Crypt!

Πραγματικά, από όπου και αν το πιάσεις, το “Wake Wood” βρωμάει δεκαετία του '80! Από τις φάτσες, τα σκηνικά, τις ερμηνείες, μέχρι την (ελαφρώς ξεπερασμένη) κινηματογράφιση και την φωτογραφία που παραπέμπει σε φθαρμένη... βιντεοκασέτα! Όλα αυτά, ωστόσο προσθέτουν στην απόκοσμη ομορφιά του και το ονειρικό του σκοτάδι. Εντάξει, κάπου στο μοντάζ το χάνουν, ειδικά στο τελευταίο μισάωρο της ταινίας. Και η παρουσία της πρωταγωνίστριας είναι μάλλον αντιπαθής στον θεατή. Όπως και το κοριτσάκι που αποτυγχάνει ερμηνευτικά και φυσιογνωμικά να “ δέσει” με τις σκηνές του φόνου. Ωστόσο, όσοι από εσάς μάθατε τις ταινίες τρόμου από τη δεκαετίας του '90 και μετά, ε, θα κλάσετε μέντες με το “Wake Wood”!

Συνταγή μερακλίδικη που έπαψε να παράγεται από τα τέλη του '80 και μετά, όταν τις ταινίες σκοτεινής φαντασίας τις αποκαλούσαμε “ θρίλερ”, όρος που τότε ήταν ακόμη φρέσκος και... ψαρωτικός! Τόσο καλή, όσο τότες... ίσως και καλύτερη. Και μπορεί και να σας ανοίξει την όρεξη για να ψαχτείτε με αριστουργήματα της εποχής όπως τα “The Howling”, “Friday the 13th”, “Evil Dead” & “Nightmare on Elm Street” (Μόνο τα πρώτα μέρη για τις ανωτέρω σειρές) “The Hand that Rocks the Cradle”, “People Under the Stairs” και φυσικά το “Pet Cemetery”

Πόσα πιάνει; 4 / 5

Drive Angry


Μάστορας : Patrick Lussier
Παίχτες : Nicolas Cage, Amber Heard and William Fichtner
Με δυο λογάκια :
John Milton βρίσκεται σε μια κούρσα ενάντια στο χρόνο : ο Jonah King, αρχηγός μιας σατανιστικής σέκτας έχει δολοφονήσει την κόρη του και απήγαγε την εγγονή του, την οποία και πρόκειται να θυσιάσει με την πρώτη πανσέληνο στον... Εξαποδώ. Ψάχνοντας τα ίχνη τους, με τη βοήθεια της δυναμικής... σερβιτόρας Piper θα κάνει τα πάντα για να σώσει το βρέφος. Μόνο που ο Milton είναι ένας δραπέτης από την... κόλαση. Και εξώκοσμες δυνάμεις συντάσσονται προκειμένου να τον επαναφέρουν στη φυλακή του...

Αναλυτικότερα :
Ουάου! Δηλαδή, μια στιγμή για να τα συνειδητοποιήσω όλα μαζί, πρωτού ο εγκέφαλός μου μουδιάσει από την πολλή... γαμοσύνη! (αλήθεια, ποιά θα ήταν μια έγκυρη και εύηχη Ελληνική απόδοση του Awesomeness?) Έχουμε και λέμε. Νεκρός δραπέτης από την κόλαση. Γουστάρω. Σατανιστές και θυσίες στον εξαποδώ. Μια χαρά μου ακούγεται. Η υπέροχη Amber Heard που αρκετά χρονάκια πριν είχαμε προβλέψει στην καμαριέρα ότι το άστρο της ανατέλλει και την είχαμε χρίσει και mistress of the week. Ναι, όμως! Γυναικάρες γύρω γύρω, ξανθιές, “πλαστικές” και πρόθυμες να τα δείξουν όλα : Hell, yeah! Μερακλίδικα Αμερικάνικα muscle cars όπως τα έφτιαχναν μόνο τότε. Επικροτούμε! Μουσικάρα soundtrack απαρτιζόμενο από hard rock / heavy metal ηχητικές πανδαισίες; Δώσε μάστορα! Βία, αίμα, splatter, gore. ΝΑΙΙΙΙ!!!

Κοινώς, θέλεις και άλλο λόγο για να δεις το “Drive Angry”? Κατά τη γνώμη μου ΟΧΙ! Είναι μια ταινία σαφέστατα για ενήλικες – προορισμένη για το midnight crowd όπως την χαρακτηρίζουν και οι συντελεστές της. Και κυρίως : είναι η απολαυστικότερη χαζομάρα που έχεις δει από την εποχή των Grindhouse (Death Proof & Planet Terror), δηλαδή από το... 2006! δηλαδή, εδώ και πολύ καιρό! Εντάξει, έχει τα ελαττωματάκια της, (κυρίως το “τρύπιο” σενάριο) αλλά με τέτοιο πακέτο ειλικρινά ποιός νοιάζεται; Μιλάμε για 100% ένοχη απόλαυση, ίσως η καλύτερη που είχες (κινηματογραφικά πάντα μιλώντας) τα τελευταία χρόνια. Μοναδικό της μειονέκτημα; Ότι δεν πρόλαβα να τη δω στο σινεμά με full 3d και τα ηχεία να ουρλιάζουν! Γαμώτη μου!

Πόσα πιάνει; 4 / 5 τουλάχιστον!

Mistress of the Week : ... more Minka Kelly!




Mistress of the Week : Minka Kelly




Τι Έμαθα την Εβδομάδα που μας Πέρασε (16 – 30 Αυγούστου 2011)


1)Το καμαριερόσπιτο μετακόμισε και πλέον είμαι θέλοντας και μη Αθηναίος! Τουλάχιστον, από τον επόμενο μήνα θα έχω – ελπίζω! - μια ανθρώπινη – ελπίζω!!! - σταθερή σύνδεση στο ίντερνετ και πλέον θα τα λέμε καλύτερα και ποιοτικότερα. Τα τελευταία 2 χρόνια η σύνδεσή μου στο ιντερνετ βασιζόταν στο πανάθλιο internet on the go του COSMOTE που ευελπιστώ το συντομότερο δυνατόν να το καταργήσω – όταν είναι έτοιμη η σταθερή μου σύνδεση – και να το καταστρέψω θριαμβευτικά! ...

2)... σε αυτό οφείλεται και η απροειδοποίητη καθυστέρηση στο εβδομαδιαίο μας ραντεβού. Ελπίζω να είναι και η τελευταία ταλαιπωρία, τουλάχιστον για αυτή την περίοδο επειδή το μόνο που έχω να πω για τις 2 εβδομάδες που πέρασαν, είναι ότι απλά... πονάω! Για αυτό, σας έχω σήμερα ενισχυμένη εβδομαδιαία στήλη και από την άλλη εβδομάδα... ελπίζω να είμαι τυπικός στο ραντεβού μας!

3)Επική εκτέλεση του μουσικού θέματος του Mortal Kombat με... μπαγλαμά! Και, ναι ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι μόνο ο Volrath μπορεί και τα ξετρυπώνει αυτά! http://www.youtube.com/watch?v=LtbTmonNVz0&playnext=1&list=PLD223D70478F96A6E

4)If Video games were real... http://www.youtube.com/watch?v=9bKoahtmcHY


6)Universal Truth # 45.329 : πάντα όποτε πας τράπεζα, θα υπάρχει τουλάχιστον και από ένας απάλευτος γέρος που θα κατσικωθεί στο ταμείο πρωινιάτικα και θα μείνει εκεί μέχρι πριν λίγο από το τέλος του ωραρίου! Στο μεταξύ, ο κόσμος που περιμένει θα πληθαίνει και θα περιμένει να εξυπηρετηθεί από έναν – άιντε στην καλύτερη των περιπτώσεων δυο υπαλλήλους!...

7)... Πλάκα πλάκα, δε θα ήταν πολύ αποδοτικότερο από το να διευρυνθεί το ωράριο των τραπεζών απογεύματα, απλά να θεσπιστεί ένα... ταμείο ηλικιωμένων που να λειτουργεί με έναν (πολύ υπομονετικό) υπάλληλο επί 24ώρου βάσεως?!?!?


8)Φρέσκο Epic Meal Time : http://www.youtube.com/watch?v=YcdkRxJcLrI

9)Καμμένο ανέκδοτο : Ένας νεαρός μπαίνει σ' ένα φαρμακείο και ζητά προφυλακτικά.
- Ποια συσκευασία θέλετε; ρωτάει ο φαρμακοποιός. Έχουμε με τρία, έξι, εννιά και δώδεκα.
- Να σας πω, λέει ο νεαρός. Απόψε έχω ραντεβού με μια πανέμορφη και φοβερά 'καυτή' κοπέλα. Θα φάμε με τους γονείς της και μετά θα βγούμε βόλτα. Έχω το προαίσθημα πως απόψε θα το 'κάνουμε'! Και είμαι σίγουρος πως αν αρχίσουμε δε θα θέλει να σταματήσουμε. Γι' αυτό, δώσε μου τη δωδεκάδα.
Το βράδυ έρχεται, ο νεαρός πηγαίνει στο σπίτι της κοπέλας και κάθονται στο τραπέζι οικογενειακώς για το δείπνο. Ο νεαρός παρακαλεί να πει αυτός την προσευχή και όλοι συμφωνούν. Αρχίζει να μουρμουρίζει την προσευχή και συνεχίζει έτσι για πέντε λεπτά. Η κοπέλα σκύβει προς το μέρος του και του ψιθυρίζει:
- Δεν μου είχες πει πως είσαι τόσο θρήσκος.
- Κι εσύ δεν μου είχες πει πως ο πατέρας σου είναι φαρμακοποιός...



11)Ο Chuck Norris κούναγε... την κούνια που τον κούναγε!


13)Καμμένο Ανέκδοτο part 2 : Ο καινούριος ειδικευόμενος παρουσιάζεται στον διευθυντή της κλινικής.
- Kαλημέρα σας είμαι ο καινούριος ειδικευόμενος.
- Α μάλιστα αύριο να έρθετε να σας συστήσω στους συνάδελφους. Το όνομα σας;
- Kύριος Πρέος
- Aμάν! σκέφτεται ο διευθυντής αύριο που θα τον συστήσω στους συνάδελφους να μην ξεχάσω το ρο!
Πάει σπίτι του κατα-άγχωμενος "να μην ξεχάσω το ρο να μην ξεχάσω το ρο" Την άλλη μέρα, μετά από ένα ανήσυχο ύπνο, πάει στην κλινική. Έρχετε η ώρα της επίσκεψης και ο διευθυντής από μέσα του "να μην ξεχάσω το ρο να μην ξεχάσω το ρο" Σηκώνεται ο διευθυντής.
- Kαλημέρα συνάδελφοι έχω την χαρά να σας παρουσιάσω ένα καινούριο ειδικευόμενο, από δω ο κύριος Προυτσος!

14)Universal Truth # 98.235 : όταν βλέπεις να περνάει από μπροστά σου γυναικέιο μαγιώ με διαφορετικό το πάνω μέρος από το κάτω, ε κατά 90% θα δεις ξεσκέπαστα κωλομέρια να σε προσπερνάνε! Ελληνιστί, θα είναι brazilian...

15)... πλάκα πλάκα, έχουμε πάθει μεγάλη ζημιά με τα brazilian! Πέρσι τέτοια εποχή, σας έλεγα ότι στη Σαντορίνη υπάρχουν μαζεμένες οι ωραιότερες γυναίκες του κόσμου. Ε, ακόμα εκεί είναι! Μόνο που πλέον οι ωραιότερες γυναίκες του κόσμου φοράνε ΟΛΕΣ καυτό σορτσάκι και κατά 70κάτι% brazilian μαγιώ. Και βρίσκονται εντός εμβέλειας των πλοκαμιών σου! Μιλάμε για μεγάλη...


16)Ο Chuck Norris πήρε δανεικά από το Ρέμο!

17)Δρακοφοίνικας Αδάμαστος, ξανά! http://www.youtube.com/watch?v=nlk4eRvmrng

18)Weekly Fix : Uncharted 2 Among Thieves. Η δεύτερη περιπέτεια του Nathan Drake είναι ένα υπέροχα ενορχηστρωμένο κινηματογραφικό έπος. Ωραιότερο, μεγαλύτερο και καλύτερο από το πρώτο μέρος. Οσονούπω βγαίνει και η τρίτη του περιπέτεια! Αδημονούμε! Α, και για να μην ξεχνιόμαστε, only on PS3!

19)Ατάκα Of the Week : στο κλασικό οικογενειακό τραπέζι με τα πεθερικά. Τούλα : “Γιώργο, μήπως θέλεις τη σαλάτα;” Σωτήρης : “Γιώργο, μήπως θέλεις κι άλλο κρέας;” Σοφία : “Γιώργο, θες άλλες πατάτες;” Έφη : “Γιώργο, μήπως θέλεις την ησυχία σου?” ΝΑΙ ΟΜΩΣ sis!

20)Όλα, μα ΟΛΑ τα κουτσομπολίστικα περιοδικά, πρέπει να έχουν εξώφυλλο την Μενεγάκη. Δίπλα, σε μικρότερη φωτογραφία, πρέπει να έχουν το ζεύγος Μακρυπούλια, Χατζηγιάννη (διάλειμμα να ξεράσω τον εγκέφαλό μου και συνεχίζουμε... λοιπόν, άιντε, ξαναπάμε...) και παραδίπλα, σε ακόμα μικρότερη φωτό, Σάκη Ρουβά. (ή την Πέγκυ Ζήνα όσον αφορά τα πιο “ψαγμένα” κοτσομπολίστικα!) Αν δεν τηρηθεί θρησκευτικά αυτό το τελετουργικό, θα πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μας και θα μας πλακώσει. Αλήθεια! ...

21)... επίσης, τρελαίνομαι για τη συνέπεια και τη σύμπνοια των απόψεών τους! Πριν δυο εβδομάδες, στη Σαντορίνη, θαύμαζα απλωμένα τα αποκλειστικά τους, στο γραφείο τύπου. Το ένα, παρουσίαζε αποκλειστικά την Μενεγάνη στην Άνδρο. Το άλλο, την παρουσίαζε (την ΙΔΙΑ χρονική περίοδο) αποκλειστικά σε εξωτικό προορισμό στο εξωτερικό. Ένα τρίτο την έβγαζε να κοιλοπονάει έγκυος και heartbroken σε ένα από τα νησιά του Σαρωνικού και ένα τέταρτο την έβγαζε να ξημεροβραδιάζεται στα νοσοκομεία από το τραγικό ατύχημα του Ματέο που στραβοκατάπιε ένα κόκαλο από την αστακομακαρονάδα του και χαροπαλεύει στον Ευαγγελισμό!

22)Universal Truth # 9.472 : ΟΛΕΣ οι πορνοστάρ για κάποιον ανεξήγητο λόγο έχουν (ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ κατα΄τη διάρκεια της performance) άψογο και υπερτεράστιο manicure. Και για κάποιον ακόμα πιο ανεξήγητο τρόπο, καταφέρνουν και το διατηρούνε, παρά τα όσα πράττουν “επί τω έργω”! Και χωρίς να γίνεται κάποιος τραγικά απαίσιος τραυματισμός! Το φαντάζεσαι? ΑΟΥΤΣ!

23)Μια γυναίκα στη θέση του συνοδηγού μπορεί, ενώ το αυτοκίνητο τρέχει με 130, ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ να μιλάει στο τηλέφωνο, να μακιγιάρεται (εννοείται με την απαραίτητη προσήλωση στο καθρεφτάκι της!) να βάφει τα νύχια των χεριών και των ποδιών της και να... αλλάζει βρακί! Ναι όμως! Το είδα και το έζησα και αυτό και νιώθω κομμάτάκι πιο σοφός (και συνάμα σαλεμένος!!!)

24)... πάντως, υπάρχουνε και σωστοί ταρίφες. Ταξιτζής στη Σαντορίνη με ενημέρωσε ότι δεν αξίζει να τον μισθώσουμε για να μας πάει σε ένα εστιατόριο (το Saltsa) επειδή απλά αν περπατήσουμε προς Φηροστεφάνι, θα το δούμε μπροστά μας σε 5 λεπτά! Μάλιστα, μας έδωσε και ακριβέστατες οδηγίες για το πώς θα φτάσουμε εκεί! Σωστός ο τύπος, πολύ σωστός! Απλώς, όλοι οι υπόλοιποι συνάδελφοί του είναι μουνόπανα! ...

25)... by the way, όταν βρεθείς Σαντορίνη, ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να πας το έτερόν σου ήμισυ να φάτε μια βραδιά στο Saltsa. Αξίζει τρελά και οι τιμές του είναι πολύ καλύτερες από αυτό που θα περίμενες. Ανήκει τον Λαζάρου (είναι ο θείος στο Masterchef που μοιάζει με τον... Super Mario) και φτιάχνει ΥΠΕΡΟΧΟ χειροποίητο παγωτό λουκούμι με καραμελωμένα ροδοπέταλα! (ναι, το ξέρω ότι τώρα σου άνοιξα την όρεξη και τελικά δεν θα καταφέρεις να αντισταθείς για πάρα πολύ και θα πας να γουρουνιάσεις στο ψυγείο! ΜΟΥΑΧΑΧΑΧΑ!)

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2011

Just After Sunset (Ιστορίες του Λυκόφωτος)

Συγγραφέας : Stephen King
Εκδοτική : Bell
Τιμή : 7,80 ευρώ
Με δυο λογάκια :
Η τελευταία συλλογή διηγημάτων του Stephen King, σε softcover βιβλίο τσέπης από τη BELL εκδοτική. Ξέρεις πλέον ότι καλοκαίρι χωρίς Stephen King δεν είναι ίδιο με τα υπόλοιπα καλοκαίρια. Αυτή είναι η τέταρτη συλλογή διηγημάτων που εκδίδει ο συγγραφέας και απαρτίζεται από 13 ιστορίες. Παρακάτω σχολιάζουμε την κάθε μια ξεχωριστά.

Αναλυτικότερα :
Μετά από μια ακόμα από τις τόσο ευχάριστες εισαγωγές στις οποίες μας έχει συνηθίσει ο King, περνάμε άμεσα στην πρώτη ιστορία...

1.Γουίλα
Η συλλογή ξεκινά αδύναμα, με μια τελείως προβλέψιμη – αν και καλογραμμένη – ιστορία σχετικά με τη μεταθανάτια ζωή. Θυμίζει έντονα αντίστοιχες παλιές του (αν και είναι κατώτερη αυτών). Ακόμα καλύτερα αν θες, θυμίζει αντίστοιχα τηλεοπτικά και κινηματογραφικά πρότυπα ιστοριών “με φαντάσματα”...

2.Η Μπισκοτένια
Θυμάμαι που αγόρασα ένα ανδρικό περιοδικό πρόπερσι για το μοναδικό λόγο ότι είχε αυτή την ιστοριούλα αποκλειστικότητα – άιντε και για την γυμνή φωτογράφηση της Τζούλιας όταν ήταν ακόμα είδωλο (sic) και δεν είχε εξευτελιστεί συνευρισκόμενη με μαύρους, κίτρινους και ερυθρόδερμους. Δεν μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση τότε, αλλά ήταν ένα σαφέστατα ευχάριστο ανάγνωσμα – και αρκετά καλογραμμένο, αν εξαιρέσεις μερικές παρασπονδίες όσον αφορά την επιλογή λέξεων, οι οποίες όμως μπορεί να οφείλονται στη μετάφραση και όχι στον ίδιο τον συγγραφέα. Ξαναδιαβάζοντάς το, η γνώμη μου δεν άλλαξε από τότε. Το μεγαλύτερό του ελάττωμα είναι ότι τόσο στο θέμα όσο και στην όλη πλοκή θυμίζει έντονα ένα άλλο (καλύτερο) διήγημα, από προηγούμενη συλλογή του King, το “Γεύμα στο Γκόθαμ Καφέ”.

3.Το Όνειρο του Χάρβι
Πολύ καλογραμμένη ιστορία, με πολλή δυναμική που όμως... είναι ανολοκλήρωτη! Τελειώνει με τόσο άκομψο και απότομο τρόπο, χωρίς καν να ξεκινήσει να εκπληρώνει τον όποιο σκοπό της, που κυριολεκτικά απορώ για ποιό ακριβώς λόγο βρήκε το δρόμο της σε αυτή τη συλλογή. Ο King, σχολιάζει σχετικά με αυτήν ότι την είδε σε όνειρο και αποφάσισε να την παραθέσει λίγο πολύ αυτούσια. Νομίζω ότι είναι μια καλή ιδέα που όμως σήκωνε πολλή περισσότερη επεξεργασία. Ως έχει τώρα, απλά δεν στέκει.

4.Σταθμός Εξυπηρέτησης Αυτοκινήτων
Πάνω κάτω, ότι ισχύει για “Το Όνειρο του Χάρβι” ισχύει και εδώ. Μαζι και με το “Απόγευμα Αποφοίτησης” είναι οι χειρότερες ιστορίες της συλλογής.

5.Στατικό Ποδήλατο
Όμορφη και αναζωογονητικά παράξενη ιστορία. Ωραία και “κουφή” φαντασία όπως μόνο ο King γράφει, με πολλές περιγραφές και απρόσμενες λεπτομέρειες. Pas Mal.

6.Τα Πράγματα που Άφησαν Πίσω τους
Άλλη μια ωραία ιστορία, αν και πάλι αρκετά προβλέψιμη, σου δίνει την αίσθηση ότι κάπου την έχεις ξαναδιαβάσει. Πάντως είναι αρκετά αξιόλογη και αντανακλά τα συναισθήματα του συγγραφέα όσον αφορά τα γεγονότα της 11/9, πράγμα που της δίνει και μια αίσθηση αμεσότητας και επίκαιρου.

7.Απόγευμα Αποφοίτησης
Ίσως η χειρότερη ιστορία της συλλογής. Αδιάφορο και ημιτελές, έχει και πάλι να κάνει με την 11/9, αυτή τη φορά με ένα αρκετά φορτισμένο συναισθηματικά γράψιμο προφανώς με σκοπό να αγγίξει τις ευαίσθητες χορδές του κοινού. Όμως είναι μια μισοτελειωμένη προχειροδουλειά.

8.Ν.
Τι θα ήταν μια συλλογή διηγημάτων του Stephen King, χωρίς τον απαραίτητο φόρο τιμής στους “δασκάλους” του και στις επιρροές που τον ανέθρεψαν συγγραφικά; Το “Ν.” μια από τις καλύτερες κατά τη γνώμη μου ιστορίες της συλλογής, είναι ένα αμάλγαμα από H.P.Lovecraft και Arthur Machen – περισσότερο Lovecraft. Είναι μια αμιγώς Call of Cthulhu ιστορία, όπως οι τόσες που έγραψαν οι μιμητές του Lovecraft. Μάλιστα, για να δέσει ακόμα περισσότερο το γλυκό της νοσταλγίας, είναι γραμμένη με έναν ιδιαίτερα παλιομοδίτικο (και ξεπερασμένο) φορμάτ, αυτό της επιστολογραφίας. Δηλαδή, διηγείται την ιστορία παραθέτοντας τις επιστολές, ημερολόγια και σημειώσεις που αντάλλαξαν οι πρωταγωνιστές της. Παρά την καλή – αν και κάπως προβλέψιμη – ιδέα, το στυλάκι αυτό ξεπεράστηκε για έναν πολύ απλό λόγο : αποξενώνει τον αναγνώστη από την πλοκή. Πάντως, είναι άψογα εκτελεσμένη σαν ιδέα και προσωπικά που θύμισε τις παλιές εποχές που μάθαινα τους μεγάλους συγγραφείς τρόμου από τα υπέροχα βιβλιαράκια της ΩΡΩΡΑ.

9.Η Γάτα Από την Κόλαση
Σύντομη, πιασάρικη ιστορία. Ίσως η πλέον ανατριχιαστική της συλλογής, με την έννοια ότι εδώ το gore / splatter στοιχείο είναι πιο προεξέχων. Τα σπάω για τη σκηνή στο φινάλε. Μαζί με το “Ν.” αποτελούν ουσιαστικά τις μοναδικές ιστορίες τρόμου αυτής της συλλογής. Θυμίζει καλό επεισόδιο του “Tales from the Crypt”!

10.Οι Νιού Γιόρκ Τάιμς σε Ειδική Τιμή Προσφοράς
Άλλη μια προβλεπόμενη και αδιάφορη ιστορία, όσον αφορά τη μετά θάνατον ζωή. Θυμίζει πολύ το “Γουίλα”.

11.Μουγγός
Ιστορία / ψυχογράφημα την Αμερικανικής ζωής, με όλες τις αντιφάσεις και το παράλογο της φύσης της, ιδωμένη από ένα πολύ άμεσο και καθημερινό πρίσμα. Όλη η μισαλλοδοξία, η χαζομάρα, η πικρία και η απογοήτευση για το καταρρέον Αμερικάνικο όνειρο, αποτυπωμένη ωραιότατα. Αναζωογονητική ανάσα, μετά από το μπαράζ προβλεψιμότητας των προηγούμενων ιστοριών.

12.Αγιάνα
Άλλη μια αδιάφορη ιστορία. Είναι βασικά μια... ξεπατικούρα του “Πράσινο Μίλι” σε μέγεθος... μινιατούρας. Πάμε στα γρήγορα παρακάτω...

13.Μια Πολύ Στενάχωρη Θέση
Μπλιάξ! Σίγουρα είναι η πλέον... γραφικά σιχαμερή ιστορία της συλλογής, με την παράδοξη εμμονή της στο... σκατολογικό περιεχόμενό της! Πάντως, είναι αρκετά αξιόλογη, καταφέρνει να προκαλέσει τις μεγαλύτερες αντιδράσεις και συναισθήματα στον θεατή, σε σχέση με όλες τις υπόλοιπες. Γρήγορη, νευρώδης, άμεση και... μπλιάξ!

Το βιβλίο κλείνει με ένα παράρτημα που αποτελείται από τις σκέψεις του συγγραφέα όσον αφορά την κάθε μια από τις ιστορίες που μας παρουσιάζει εδώ. Χωρίς να είναι κάτι το καταπληκτικό, είναι ένα αρκετά ενδιαφέρων ανάγνωσμα. Μου θύμισε κάποια βιβλιαράκια cd που οι καλλιτέχνες έχουν συμπεριλάβει ένα μίνι σχολιασμό σχετικά με το κάθε μουσικό κομμάτι.

Εμφάνιση / Δέσιμο :
Αν έχεις δει ένα βιβλιαράκι της Bell, τα έχεις δει όλα. Μαλακό αλλά ανθεκτικό δέσιμο, ώστε να αντέχει στις κακουχίες της... ξαπλώστρας και της πλαζ, λεπτό χαρτί, γκούφυ εξώφυλλο. Στάνταρ πράμα σε λέω αφού.

Μετάφραση :
Καλή και λειτουργική, αν και έχει τις εκάστοτε (λίγες) γκάφες της, κυρίως όσον αφορά τη χρήση όρων και γλώσσας “του δρόμου”.

Ρεζουμέ :
Έχουμε και λέμε. 4 απλώς καλές ιστορίες. 5 που είναι για... πέταμα. 3 που κυμαίνονται από αξιόλογες έως πολύ καλές και μια παντελώς αδιάφορη βανίλια. Και από τις 13 ιστορίες, μόνο οι 2 μπορούν να θεωρηθούν ως “ιστορίες τρόμου”. Δεν είναι και τόσο καλά τα ποσοστά, έτσι; Δυστυχώς, το “Just After Sunset” είναι μάλλον η πλέον αδύναμη από τις συλλογές διηγημάτων του Stephen King. Εδώ, περισσότερο από κάθε άλλη φορά μοιάζει να έχει στερέψει από έμπνευση (πράγμα που εμμέσως πλην σαφώς παραδέχεται και στην εισαγωγή του βιβλίου)

Μη νομίσεις διαβάζοντας αυτές τις γραμμές ότι το “Just After Sunset” είναι για πέταμα. Δεν είναι. Είναι εξόχως ευκολοδιάβαστο και ιδανικό καλοκαιρινό ανάγνωσμα... ξαπλώστρας (δεδομένης και της χαμηλής του τιμής) Το ύφος του συγγραφέα, όπως πάντα είναι άψογο, το ίδιο ισχύει και για την τεχνική του. Απλά, είναι κατώτερο των προηγούμενων δουλειών που μας έχει δώσει. Επίσης εδώ, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, ο συγγραφέας δείχνει να αφήνει πίσω τις horror ρίζες του και να τον απασχολεί πολύ περισσότερο το κοινωνιολογικό ύφος των διηγημάτων του, μπολιασμένο με τις αναμνήσεις του από την πολυαγαπημένη του ιδιαίτερη πατρίδα. Ο King δεν είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας. Μου είναι όμως (ακόμα) από τους πιο συμπαθείς. Απλά, μου αρέσει πολύ περισσότερο το ΠΩΣ γράφει αυτά που γράφει, παρά το ΤΙ γράφει. Πράγμα που ισχύει ακόμα εδώ. Και – προφανώς - τόσο εγώ όσο και οι αναγνώστες του, θα αγοράσουμε και την επόμενη συλλογή διηγημάτων που θα εκδώσει. Απλά, θα νοσταλγούμε και θα μακαρίζουμε τις προηγούμενές του συλλογές ολοένα και περισσότερο...

Πόσα πιάνει; 3 / 5

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2011

Season of the Witch (To Κυνήγι των Μαγισσών)


Μάστορας : Dominic Sena
Παίχτες : Nicolas Cage, Ron Perlman and Claire Foy
Με δυο λογάκια :
Δυο σταυροφόροι συνοδεύουν σε ένα δύσκολο ταξίδι μια αιχμάλωτη κοπέλα που κατηγορείται για εξάσκηση μαγείας. Ο προορισμός τους είναι ένα απόμερο μοναστήρι, οι μοναχοί του οποίου έχουν ένα βιβλίο ιδιαίτερης αποκρυφιστικής αξίας που θεωρητικά μπορεί να απελευθερώσει την κοπέλα από τυχόν κακόβουλη επιρροή πνευμάτων. Όμως, το ταξίδι γίνεται καταλύτης για σχέσεις και συζητήσεις και σύντομα οι ιππότες θα συνειδητοποιήσουν ότι μέσα τους, ο ορθολογισμός και η αμφιβολία αντιμάχονται της πίστης τους...

Αναλυτικότερα :
Εντάξει, ένας Nicholas Cage, ειδικά φέρων ξανθιά κουρούπα (!!!) δεν είναι και ο πλέον κατάλληλος για το ρόλο του σκληροτράχηλου / morally challenged σταυροφόρου. Ούτε και ο Ron Perlman που – αν και καλός ηθοποιός – σε ότι κάνει, είτε είναι διαστημικός μισθοφόρος στο ALIEN RESURRECTION, είτε στο ρόλο του εδώ, μου φέρνει συνειρμικά στο μυαλό χιμπατζή. Αλλά όπως και να έχει, ας όψεται το πονεμένο μάτι και το όλο κλαψομουνοδαρμένο στυλάκι του πρωταγωνιστή που όπως και να έχει, σε βάζει στην ιδέα ότι τι στα κομμάτια, αυτό το παλικάρι κάτι έχει και βασανίζεται. Μετά, έχουμε μεσαίωνα, δίκες μαγισσών, demonic possessions, black death, ανατριχιαστικά μοναστήρια όπου κρύβονται απόκρυφα βιβλία και γενικά της πουτάνας το μαγκάλι. Και γαμώ τις φάσεις δηλαδή. Ψήνω και ψήνομαι ανελέητα.

Κάπου στην αρχή ακόμα, και ενώ αρχίζω να χαίρομαι και να ζεσταίνεται το κοκαλάκι μου με το όλο μεσαιωνικό σκηνικό, το αναστημένο σώμα μιας μάγισσας ξεκάνει τον χαζό χριστιανό κληρικό με τρόπο που αρμόζει περισσότερο σε ταινία του Τσάκι Τσαν. Προσωρινά τρώω σκάλωμα, αλλά προσπερνώ. Έχω φτιαχτεί τόσο που δε μασάω. Λέω, “δε βαριέσαι, εισαγωγή είναι ακόμα, πήγε ο μάστορας να εντυπωσιάσει και του βγήκε κιτσερέλα.” Και συνεχίζω ακάθεκτος. Χμμμ, οι Cage & Perlman με εξάρτηση σταυροφόρου σφάζουν τους άπιστους κραδαίνοντας ένδοξα bastard sword. Ξαναζεσταίνομαι. Βέβαια, το όλο θέαμα είναι αναίμακτο, αλλά και πάλι, ο ενθουσιασμός και η θέλησή μου να μου αρέσει αυτό που βλέπω, μου αποκρύπτουν τον κώδωνα του κινδύνου που έχει αρχίσει να χτυπάει στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου. Συνεχίζεται το θέαμα, οι χαρακτήρες χτίζονται με ένα προβλεπόμενο μεν, αλλά που κάνει τη δουλειά του δε, background και μάλιστα απροσδόκητα λεπτομερειακό. Ξαναζεσταινομαι. Το ταξίδι ξεκινάει, με τη μαγισσούλα κλεισμένη σε μια τροχήλατη κλούβα και που για κάποιο ανεξήγητο λόγο στο ένα πλάνο μου φαντάζει κουκλάρα και στο επόμενο, μπάζο. Και τούμπαλιν. Περίεργο. Αλλά η ταινία κυλά σε αργούς low profile ρυθμούς, το όλο σκηνικό είναι αρκετά grim 'n gritty και εγώ που φέρνω στο μυαλό μου σκηνικά από Cthulhu Dark Ages και δε συμμαζεύεται, έχω καταφτιαχτεί.

Βέβαια, οι φόλες αρχίζουν να αυξάνονται με την πάροδο του χρόνου. Σε ένα σημείο, ο Cage αποκρούει 2 μαχαίρια που εκτοξεύονται εναντίον του με το σπαθί του. Ταυτόχρονα. Σαν monk του D&D με deflect arrows. Οι μάχες εξακολουθούν να είναι πέτσινες και ειδικά αυτή με τους λύκους όπου τα κακής ποιότητας εφέ υπολογιστή βγάζουν μάτι. Και φτάνουμε στο περιβόητο μοναστήρι. Και εκεί βουτάμε όλοι μαζί σε ένα μεσαιωνικό καζάνι μαγισσών γεμάτο με αχνιστά σκατά. Όπου θαυμάζουμε τους Cage & Perlman να παίζουν καράτε με ζόμπι, τα οποία ΕΠΙΣΗΣ παίζουν καράτε. Μετά κάτι μαύρα γραφικά υπολογιστή πετάνε στον ουρανό και στο τέλος βγαίνει ένα πόκεμον από γραφικά υπολογιστή εποχής... 1990 (και ναι, καλά διάβασες, είναι ΠΟΚΕΜΟΝ!!!) που υποτίθεται ότι είναι ο Εξαποδώ. Βγάζω το blu-ray αγανακτισμένος, κλείνομαι στην τουαλέτα να ζμπρώξω μια αφράτη και διαβάζω ταυτόχρονα Cthulhu Dark Ages για να έρθω στα ίσα μου.

Ρεζουμέ :
Το Cthulhu Dark Ages, καταπληκτικό. Το “Season of the Witch”, όχι. Αν και οι ιδέες και το υλικό του είναι καλά, εντούτοις οι συντελεστές του κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να το καταστρέψουν. Και τα καταφέρνουν. Κατά τη γνώμη μου, ήθελαν αφενός να φτιάξουν μια “σοβαρή” μεσαιωνική περιπέτεια / θρίλερ από τη μια και από την άλλη ένα εφηβικό τηλεοπτικό θέαμα τύπου “True Blood”, “Supernatural” ή... “Ζήνα”. Μοιραία, βρέθηκαν κάπου στη μέση, προσδοκώντας στην ικανοποίηση και τα πορτοφόλια αμφότερων κοινών. Και φυσικά, εξίσου μοιραία, αποτυγχάνουν σε αμφότερους τους στόχους τους. Δες το κανονικά, και 20 λεπτά πριν το τέλος, κλείσε το, βγάλε το δισκάκι και κάψε το για να μη μπεις στον πειρασμό να δεις το ανεκδιήγητο τέλος. Καλύτερα θα το διασκεδάσεις έτσι.

Πόσα πιάνει; 2 / 5

Ανεκδοτάκι : ... αυτό με τον μεθυσμένο ιερέα!


O καινούργιος παπάς της ενορίας ήταν τόσο νευρικός στην πρώτη του λειτουργία, που δεν μπορούσε να μιλήσει. Πριν από την επόμενη λειτουργία ρωτάει τον Αρχιεπίσκοπο, τι θα μπορούσε να κάνει για να χαλαρώσει. Ο Αρχιεπίσκοπος τον συμβουλεύει ως εξής:

"Την επόμενη φορά ρίξε μερικές σταγόνες βότκα στο νερό που θα πιεις και θα δεις πώς θα χαλαρώσεις"..

Την Κυριακή ο παπάς ακολουθεί τη συμβουλή και πραγματικά νιώθει ότι θα μπορούσε να κάνει κήρυγμα χωρίς άγχος ακόμα και αν λυσσομανούσε καταιγίδα. Μετά τη λειτουργία επιστρέφει στο σπίτι του, όπου μετά από λίγο εμφανίζεται ο Διάκος του Αρχιεπισκόπου και του παραδίδει ένα σημείωμα που έγραφε τα εξής:

Αγαπητέ πάτερ,
Την επόμενη φορά να ρίξετε μερικές σταγόνες βότκα στο νερό κι όχι μερικές σταγόνες νερό στη βότκα. Σας παραθέτω μερικές παρατηρήσεις, για να μην επαναληφθούν τα σημερινά.

* Δεν χρειάζεται να τοποθετείτε φέτα λεμονιού στο χείλος του δισκοπότηρου

* Το κουβούκλιο στην πλευρά της εκκλησίας είναι το εξομολογητήριο, όχι το μπάνιο.

* Ο Αρχάγγελος είπε στην Παρθένο: "Χαίρε κεχαριτωμένη", όχι "Γεια σου πιπίνι".

* Οι εντολές είναι 10 και όχι 12.

* Οι απόστολοι ήταν 12 και όχι 7. Κανείς τους δεν ήταν νάνος.

* Δεν αναφερόμαστε στον Ιησού Χριστό και τους αποστόλους ως " Ι.Χ. και Σία".

* Ο Ιούδας ήταν προδότης, όχι "σκατορουφιάνος του κερατά" που είπες εσύ στους χριστιανούς.

* Ο Χριστός μας είπε στον Πέτρο ότι "πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις, θα με αρνηθείς", δεν του είπε: "Μέχρι να λαλήσουν τα κοκόρια θα μ'έχεις γράψει στ` α...... σου".

* Δεν επιτρέπεται να αποκαλούμε την κεφαλή της εκκλησίας μας "Νονό".

* Το καθαγιασμένο ύδωρ είναι για να ευλογούμε, όχι για να δροσίζουμε τον σβέρκο μας.

* Ποτέ δεν κηρύττουμε καθισμένοι στα σκαλιά του ιερού και σε καμία περίπτωση δεν ακουμπάμε το πόδι μας πάνω στη Βίβλο.

* Ο άρτος χρησιμεύει για τη Θεία Ευχαριστία όχι ως απεριτίφ που συνοδεύει το κρασί.

* Η παρότρυνση να χορέψει το ποίμνιο ήταν ενδιαφέρουσα, δεν χρειαζόταν όμως και να χορέψει γιάγκα γύρω από την εκκλησία.

* Τις σκάλες του άμβωνα τις κατεβαίνουμε κανονικά, όχι τσουλήθρα στο κάγκελο.

* Και τέλος, την λειτουργία την τελειώνουμε με "Αμήν", όχι με "Ολέ!"

* Α! Ναι!! Αυτός που καθόταν στην άκρη του ιερού και τον οποίο αποκαλέσατε "αδερφάρα" και "τραβεστί με μάξι" ήμουν εγώ!.

Ελπίζω αυτά τα λάθη να διορθωθούν την ερχόμενη Κυριακή.

Με τιμή,

Ο Αρχιεπίσκοπος.

After.Life (Μετά Θάνατον)


Μάστορας : Agnieszka Wojtowicz-Vosloo
Παίχτες : Christina Ricci, Liam Neeson & Justin Long
Με δυο λογάκια :
Μετά από ένα τροχαίο ατύχημα, η Anna (Ricci) ξυπνά σε ένα μαρμάρινο τραπέζι γραφείου κηδειών. Ένας ευγενικός άντρας, ο Eliot Deacon (Neeson) την ενημερώνει ότι... είναι νεκρή και ότι πρέπει να προετοιμάσει το σώμα της για την κηδεία της. Της εξηγεί ότι κατέχει ένα ασυνήθιστο χάρισμα, να μιλά με τους νεκρούς και για αυτό μπορούν οι δυο τους και επικοινωνούνε. Η Anna παρόλα αυτά, νιώθει τρομοκρατημένη, μπερδεμένη και εξόχως ζωντανή, παρά τα επιχειρήματα όσον αφορά την αντίθετη άποψη του νεκροθάφτη, τα οποία επαληθεύονται και έμπρακτα – ΣΧΕΔΟΝ - όλα. Είναι όντως ένα βασανισμένο πνεύμα σε έναν ενδιάμεσο σταθμό μεταξύ ζωής και θανάτου, ή ο ευγενικός άντρας κρύβει κάποιο πολύ μακάβριο μυστικό;

Αναλυτικότερα :
Θα τολμούσα να πω ότι το “After-Life” ασχολείται με ένα αρκετά τετριμμένο θέμα, αλλά υπό μια φρέσκια οπτική γωνιά, καθώς το πλέον εξέχων στοιχείο του είναι αυτό του suspense και το περιρρέοντος διφορούμενου της ατμόσφαιρας. Έξυπνο κόλπο και πρακτικό, καθώς είναι και το μόνο δίνει νόημα στην παρακολούθηση αυτής της ταινίας. Ως γνωστόν, όλα τα μεταφυσικά θρίλερ στα οποία κάποια στιγμή ο πρωταγωνιστής αλαλάζει απηυδησμένος “I'm not dead!” έχουν πολύ απλά πεθάνει, μετά τα αριστουργηματικά “Jacob's Ladder” και φυσικά “Sixth Sense”. Σε αυτό συμβάλλει και το επιτυχημένα διφορούμενο φινάλε που επαφύει στον θεατή να κόψει το γόρδιο δεσμό του διλήμματος και να αποφασίσει πρακτικά ο ίδιος όσον αφορά το ποια αλήθεια τελικά επιλέγει να πιστέψει.

Σε αυτό το μάλλον δύσκολο δρόμο του για να ξεχωρίσει, το After.Life (ναι, υπάρχει τελεία ανάμεσα στις 2 λέξεις και δεν έχω ιδέα το γιατί. Μάλλον επειδή ο τίτλος φαντάζει έτσι πιο κουλτουρέ, ανεξάρτητος και εναλλακτικός) δυστυχώς συναντά πολλά εμπόδια. Πρώτα από όλα, η βαρετή, ανέμπνευστη σκηνοθεσία που θυμίζει... τηλεοπττική σειρά της 10ετίας του '80. σετάκι με τη μουντή, γκρίζα φωτογραφία και την ανεξήγητα κακή ποιότητα αυτής που ενίοτε αλλοιώνει ακόμα και τα χαρακτηριστικά των πρωταγωνιστών. Οι ερμηνείες δεν καταφέρνουν να ξεπεράσουν τη μετριότητα, ειδικά αυτές των Justin Long & Christina Ricci, πράγμα βέβαια αναμενόμενο όσον αφορά αυτούς τους 2 ηθοποιούς, όμως, δεν περίμενα τόσο χαμηλό επίπεδο και από τον Liam Neeson, ο οποίος εδώ σαφέστατα βαριέται, ίσως επειδή το “After.Life” δεν είναι τόσο γκλάμουρους ή προσοδοφόρο σε σχέση με τις άλλες του δουλειές, ή απλώς επειδή το υποκριτικό του εύρος είναι ιδιαίτερα περιορισμένο.

Για να είμαι ειλικρινής, ο πιο σημαντικός λόγος να δεις αυτό το ταινιάκι, είναι τα χαρίσματα της Christina Ricci τα οποία εδώ – ίσως για πρώτη φορά; - εκτίθενται σε κοινή θέα για όλους τους ευτυχείς θεατές. Ξεκαθαρίζω : ΛΑΤΡΕΥΩ ΤΑ ΒΥΖΑΚΙΑ ΤΗΣ Christina Ricci!!! ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΑ ΧΑΖΕΥΩ, ΝΑ ΤΑ ΖΟΥΠΑΩ, ΝΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΤΡΩΩ ΓΙΑ ΠΡΩΙΝΟ! Και καθόλη τη διάρκεια της ταινίας, η καλή μου Christina, απλώς βολοδέρνει στα σκηνικά γυμνή και ανεξήγητα ζαλισμένη και δεν κάνει τίποτα, μα ΤΙΠΟΤΑ άλλο, παρά ενίοτε να αλλάζει στάση, πόζα και γωνία για να μας φανερώσει αυτές τις εξτρά ίντσες αφανέρωτης λαχταριστής σάρκας! Ναι, όμως! Κατά τα άλλα, το “After.Life” είναι ένα απλό στην καρδούλα του ταινιάκι που προσφέρει ένα απλό αλλά ουσιαστικό δίλημμα, μπολιασμένο με μπόλικο suspense. Σαν συνολάκι, μπορεί να είναι ελκυστικό σε αρκετούς από εσάς, ιδιαίτερα στους πιο goth-άδες. Είναι κρίμα που οι ατέλειες και οι ανεπάρκειές του το εμποδίζουν από το να γίνει ένα πραγματικά αξιομνημόνευτο και αξιόλογο θέαμα.

Πόσα πιάνει; 3 / 5

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2011

Τι Έμαθα την Εβδομάδα που μας Πέρασε (8 – 16 Αυγούστου 2011)


1)Φρέσκο Ελληνικό καμμένο videoclip, ονόματι “Φέτα με Ψωμί” : http://www.youtube.com/watch?v=uNiba26dehc&feature=share

2)Και από τα ίδια παλικάρια, η επόμενη επιτυχία που ονομάζεται “Αυγολέμονο”! http://www.youtube.com/watch?v=LT6C7qbt4QI&NR=1

3)Και μια που λέμε για φαί, αυτό είναι το Epic Meal Time της προηγούμενης εβδομάδας που ξέχασα να σας βάλω το link : http://www.youtube.com/watch?v=DdIT9A8g1v8&feature=digest

4)Και της προ-προηγούμενης εβδομάδας : http://www.youtube.com/watch?v=4mJsDAap4a0&feature=digest

5)Και αυτό είναι το φρέσκο : http://www.youtube.com/watch?v=iUKpVz8hRcs&list=UU1EPLNAz1nuk


7)Καταπληκτικό και πολύ αστείο βιντεάκι όπου αποδίδεται σε μορφή σατυρικής... όπερας, το trailer του Assassins Creed http://www.youtube.com/watch?v=zJjJY5YpKRI

8)Άλλο ένα επικά μελωποιημένο Assassin's Creed trailer : http://www.youtube.com/watch?v=kKrtbUinWOU

9)Επειδή είναι πλέον – δυστυχώς - μια από τις πιο hot λέξεις των ημερών και θα το δεις γραμμένο σε πολλά άρθρα και περιοδικά, μάθε τι εστί “Γκασταρμπάιτερ” και από πού προέρχεται ο όρος : Η μαζική εξαγωγή Ελλήνων εργατών στη Δυτική Γερμανία επισημοποιήθηκε με την ελληνογερμανική συμφωνία του 1960 και μέσα σε δεκαπέντε χρόνια άδειασε την ελληνική ύπαιθρο, ιδίως της Βόρειας Ελλάδας: 800.000 εργάτες, δεκαοχτώ ώς τριάντα πέντε ετών, πέρασαν από τα γερμανικά εργοστάσια, ενώ χιλιάδες άλλοι ακολούθησαν παράνομα. Συνολικά κάπου 5.000.000 άνθρωποι -μεσογειακοί οι περισσότεροι- δούλεψαν για το γερμανικό οικονομικό θαύμα και στην πλειονότητά τους "απορροφήθηκαν" από τη χώρα υποδοχής. Εγιναν "γκασταρμπάιτερ", λέξη που σημαίνει "φιλοξενούμενοι εργάτες" (ώστε να μην έχουν μόνιμα, ίσα δικαιώματα με τους Γερμανούς), αλλά εξελίχθηκε μοιραία να σημαίνει ό,τι περίπου "Αλβανός" στο στόμα του καθημερινού ρατσισμού των υπηκόων της τηλεόρασης. Τώρα, το γιατί ξαναθυμηθήκαμε τι λέξη αυτή, μάλλον τα ευκόλως εννοούμενα...


10)Επειδή είναι γνωστό το πόσο πολυλογάδες, φασαριόζοι κλπ είμαστε οι Έλληνες και πώς όπου πάμε στο εξωτερικό, μας συνοδεύει ο σχετικός χαμός κλπ, το γνωρίζετε και οι ίδιοι. Μάλιστα, είχε γυριστεί και ένα σχετικό διαφημιστικό σποτάκι πάνω σε αυτή την ιδέα. Ε, λοιπόν, όσο απάλευτοι και πολυλογάδες και αν είμαστε, δεν φτάνουμε ούτε στο μικρό τους δαχτυλάκι τους Ισπανούς! Μάλιστα, έτσι και σου τύχει – όπως και σε μένα – να συνταξιδέψεις με οικογένεια Ισπανών με μικρό παιδί, ε, τότε επιεικώς ΤΗ ΓΑΜΗΣΕΣ!...

11)... και όσο για τους δικούς μου Ισπανούς, που είχα την ατυχία και τη δεινή θέση να συνταξιδεύω μαζί τους στο Blue Star, επιστρέφοντας από Σαντορίνη, ένα έχω να πω : όπως πάει το στόμα σας, ΕΤΣΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΑΕΙ ΚΑΙ Ο ΚΩΛΟΣ ΣΑΣ!!! Άμα πια!

12)Νέος DLC χαρακτήρας στο θεϊκό Mortal Kombat : Freddy Krueger! Προσκύνημα! http://www.youtube.com/watch?v=WRVpE9EVOks

13)Freddy Krueger σαν DLC character στο Mortal Kombat είπαμε!!! Τρελαίνομαι!!! http://www.youtube.com/watch?v=KYQRWMoy5XM&NR=1

14)Και ο προηγούμενος DLC χαρακτήρας για το Mortal Kombat, Rain! http://www.youtube.com/watch?v=wkiKehwzmYA&feature=related



16)Universal Truth # 980 : Βάζεις μπαταρίες στο τηλεκοντρόλ ή στην ψηφιακή και σκέφτεσαι ότι γεμίζεις καραμπίνα.

17)Καμμένο ανέκδοτο : Ένας άντρας πάει για εξετάσεις στον ουρολόγο του. Στο ιατρείο του λέει στον γιατρό:
- Θέλω να σας δείξω κάτι, αλλά υποσχεθείτε μου ότι δε θα γελάσετε.
- Ξεχνάτε ότι είμαι επαγγελματίας; Στα 20 χρόνια που εξασκώ αυτό το
επάγγελμα ποτέ μου δεν έχω γελάσει σε βάρος ασθενή, απαντάει ο ιατρός.
- Καλά τότε, του λέει ο άντρας, και βγάζει το παντελόνι του,
αποκαλύπτοντας το μικρότερο μόριο που είχε δει ο ιατρός στη ζωή του.
Είχε το μέγεθος μιας μπαταρίας του τηλεκοντρόλ.
Ανίκανος να ελέγξει τον εαυτό του, ο ιατρός αρχίζει να χαχανίζει και το
χαχανητό του γρήγορα εξελίσσεται σε υστερικό γέλιο. Μετά από 10 λεπτά
καταφέρνει να σταματήσει και να ανασυγκροτηθεί.
- Σας ζητώ συγνώμη, του λέει. Αλήθεια. Δεν ξέρω τι με έπιασε. Στο λόγο
της τιμής μου ως ιατρού και τζέντλεμαν σας υπόσχομαι ότι δε θα
ξανασυμβεί. Πείτε μου τώρα, τι πρόβλημα αντιμετωπίζετε;
- Έχει πρηστεί...

18)Universal Truth # 796.654 : όσο περισσότερο σφίγγουν τα ζωνάρια, τόσο πιο πολύ συνειδητοποιείς την αξία που τελικά έχει “το σπίτι στο χωριό”...

19)... εγώ πάντως, το τίμημα των διακοπών τελευταίας στιγμής το πλήρωσα και είπα και ένα τραγούδι : τουλάχιστον 300 ευρώ καπέλο επειδή κανόνισα τελευταία στιγμή και μου ήθελα και υψηλή σεζόν. Αλλά δεν πειράζει, ας όψεται η Σαντορίνη...

20)Ο Chuck Norris στην παραλία παίζει... ρουκέτες!

Υ.Γ. Καλή συνέχεια διακοπών, εγώ τουλάχιστον για τον Αύγουστο μάλλον τελείωσα. Από Σεπτέβρη, αν είμαι τυχερός, θα ξαναπαραθερίσω. Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες, είστε τόσοι πολλοί που σίγουρα δεν πρόκειται να σας προλάβω όλους και όλο και κάποιον θα ξεχάσω. Θα το παλέψω πάντως!

Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2011

Mistress of the Week : ακόμη πιο πολλή Marisa Miller!




Για πρώτη φορά, και τέταρτο post αφιερωμένο στην ίδια Mistress of the Week. Πόσο τέλειο μπορεί να είναι ένα γυναικείο σώμα; Μα πόσο τέλειο; Ε, ΤΟΣΟ τέλειο!!!

Mistress of the Week : ... EVEN more Marisa Miller!!!




Mistress of the Week : ... more Marisa Miller!




Mistress of the Week : Marisa Miller




Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2011

Ανεκδοτάκι : ... 20 ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΕΓΧΕΙΡΗΣΗΣ...


01. Καλύτερα να το φυλάξουμε αυτό. Μπορεί να το χρειαστεί ο ιατροδικαστής.
02. Ρε παιδιά, λείπει μια σελίδα από τις οδηγίες χρήσης!
03. Eε,φέρτο πίσω αυτό, βρωμόγατο...
04. Για μισό λεπτό. Αν αυτό δεν είναι η σπλήνα του, τότε Τι σκατά είναι;
05. Δώσε μου το...ε...το...έλα γαμώ το, πώς το λένε, μωρέ;
06. Ούπς!Το παράκανα. Αλήθεια, έχει επιζήσει κανένας ύστερα από 500ml από αυτό εδώ το πράγμα; 
07. Όλοι ακίνητοι! Έχασα τους φακούς επαφής μου!
08. Λοιπόν, παιδιά, αυτό θα είναι μια μεγάλη εμπειρία για όλους μας.
09. ΠΡΟΣΕΧΕ! Φτού! Αλλά δεν πειράζει, μωρέ. Το πάτωμα είναι καθαρό, δεν είναι;
10. Τι εννοείς ότι δεν μπήκε στο χειρουργείο για αλλαγή φύλου;
11. Μην ανησυχείς. Νομίζω ότι αυτό είναι αρκετά κοφτερό.
12. (Στο κινητό) "Τι εννοείς; Θέλεις διαζύγιο;
13. ΦΩΤΙΑ! ΦΩΤΙΑ! Όλοι έξω! 
14. Θα το πιστεύατε ποτέ, ρε παιδιά, ότι είχε τόσο αίμα μέσα του αυτός ο τυπάκος;
15. Φορούσα γάντια, δεν φορούσα;
16. Ρε γαμώ το,να μην σταματάει να τρέχει η μύτη μου..."
17. Να του πούμε την αλήθεια όταν ξυπνήσει ή όχι;"
18. Είδε κανείς
πού ακούμπησα τον καφέ μου;"
19. Μα τέτοιο χρώμα πρέπει να χει το συκώτι;"
20. Δέξου αυτήν την ταπεινή προσφορά από τους υπηρέτες σου, ω άρχοντα του σκότους!"

Mistress of the Week : ... EVEN more Malin Akerman!!!




Mistress of the Week : ... more Malin Akerman!