Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011

Mistress(es) of the Week : ...more Kelly Brook & Riley Steele!



Mistress(es) of the Week : Kelly Brook & Riley Steele




Η μια (ξανθιά) είναι διάσημη pornostar. Η άλλη, είναι διάσημο μοντέλο. Και οι δυο μαζί είναι ένα απόλυτα εκρηκτικό κοκτέηλ, και ο σημαντικότερος λόγος να δεις το "Piranha 3D". Αρρώστια!

Τι Έμαθα την Εβδομάδα που μας Πέρασε (15 - 27 Φλεβάρη 2011)


1)Όλοι οι Πατρινοί ισχυρίζονται ότι έχουν / είχαν κάποτε δικό τους το πιο γαμάτο καρναβαλοgroup της σεζόν. Μα όλοι!

2)Ανεκδοτάκι : Μια θεοσεβούμενη κυρία τις Κυριακές πήγαινε στην εκκλησία και δίδασκε στο κατηχητικό.
Μια Κυριακή ένας κύριος ήταν πίσω της στο στασίδι και πρόσεξε τι ωραία γυναίκα ήταν.
Προς το τέλος της λέει:
-Τι θάλεγες, οι δυο μας να βγούμε για δείπνο την Τρίτη;
-Ευχαρίστως, ανταποκρίθηκε, και αυτός δεν μπόρεσε να πιστέψει την τύχη του.
Την Τρίτη την πήγε στο καλύτερο εστιατόριο. Μόλις κάθισαν, της πρότεινε:
-Θέλεις ένα κοκτέιλ;
-Όχι, απαντά η αριστοκράτισσα, αν το έκανα αυτό τι θα έλεγα στα παιδιά στο κατηχητικό;
Αυτός ανακάθισε, δεν ήταν ιδιαίτερα ομηλιτικός, μέχρι το τέλος του δείπνου, όταν βγάζει το πακέτο του και τη ρωτά αν θέλει να καπνίσει.
-Όχι βέβαια, απαντά αυτή, αν το έκανα αυτό δεν θα μπορούσα να αντικρύσω τα παιδιά την Κυριακή.
Ο απογοητευμένος και η κυρία έφυγαν, και την έβαλε στο αυτοκίνητο για να την φέρει στο σπίτι της. Περνώντας έξω από ένα μοτέλ, αυτός σκέφτηκε ότι ήδη τον είχε απορρίψει δυο φορές, και στη σκέψη ότι δεν έχει τίποτα να χάσει, τολμά και τη ρωτάει:
-Χμ, θα ήθελες να σταματήσουμε σε αυτό το μοτέλ;
-Σίγουρα, θα ήταν ωραία, απάντησε αυτή με μια νότα προσμονής.
Αυτός δεν πίστεψε τα αυτιά του, έκοψε το τιμόνι αμέσως, και μπήκε στο μοτέλ να βρει δωμάτιο. Το επόμενο πρωί, μετά από μια άγρια παθιασμένη ερωτική νύχτα, αυτός ξύπνησε πρώτος. Την κοίταξε δίπλα στο κρεβάτι και σκέφτηκε με τύψεις, τι έκανε. Την ξύπνησε και της είπε;
-Θέλω να σε ρωτήσω ένα πράγμα. Τι θα πεις τώρα στα παιδιά την Κυριακή;
Και αυτή είπε:
-Το ίδιο πράγμα που τους λέω πάντα. Δεν χρειάζεται να καπνίζεις και να πίνεις για να περάσεις καλά.

3)Όσοι ακόμα δεν έχετε καταλάβει τι παίζει με την Κερατέα, θα σας το πω περιλιπτικά και μόνολεκτικά : έχουμε πόλεμο! Όλα τα άλλα είναι απλώς λεπτομέρειες.

4)Μεταξύ άλλων, χάσαμε και τον Μπουλντόζα... ένα ακόμα κειμήλιο μιας εποχής που πέρασε και φαντάζει τόσο, μα τόσο μακρινή...

5)Απλή μέθοδος των τριών, βασισμένη στην επικαιρότητα. Έστω λοιπόν, εγώ, ο Μαντέλης και η ΕΘΕΛ. Ο Μαντέλης δέχεται “δωράκι” 400.000 ευρώ, που ισοδυναμούν με την τιμή 285.714 εισητηρίων λεωφορείου που ΔΕΝ πληρώθηκαν. Δικάζεται και αθωώνεται, Εγώ δεν πληρώνω ένα εισητήριο. Τι πρέπει να μου κάνουν; Λύση : έως και 3 μήνες φυλάκιση! Μα τι από τα παραπάνω δεν καταλαβαίνετε; είναι όλα λογικά, επιστημονικά αποδεκτά, τίμια και πάνω από όλα... ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΑ!!!

6)Η υγεία με το ΙΚΑ έχει τόση σχέση όση έχει και ο Ιπποκράτης με τα γραφεία της οδού Ιπποκράτους...

7)After a nuclear bomb, only Lemmy and cockroaches are going to survive!


8)http://www.socialtv.gr/video-zone/portal/%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%85%CE%AE-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CF%8D-%CE%B3%CE%AD%CE%BB%CE%B9%CE%BF-%CF%83%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BD

9)Ανεκδοτάκι : O κυρ-Κώστας και η κυρα-Φρόσω είναι παντρεμένοι εδώ και πενήντα χρόνια και τώρα είναι περασμένα 70. Όλη του τη...ζωή ο κυρ-Κώστας ήθελε ένα ζευγάρι παπούτσια από δέρμα κροκοδείλου και έκρινε πως είχε φτάσει πια η ώρα να τα κάνει δώρο στον εαυτό του.
Όταν επέστρεψε σπίτι, φορώντας τα καινούργια του παπούτσια, είπε στην κυρα-Φρόσω:
- "Λοιπόν, βλέπεις κάτι διαφορετικό πάνω μου;"
- "Τι θα μπορούσε να είναι διαφορετικό; Κάθε μέρα φοράς το ίδιο πουκάμισο και το ίδιο παντελόνι. Που είναι η διαφορά;"
Ο κυρ-Κώστας δεν το έβαλε κάτω. Χωρίς να πει κουβέντα, πήγε στο υπνοδωμάτιο, γδύθηκε και βγήκε έξω μη φορώντας τίποτε άλλο παρά τα καινούργια του παπούτσια.
- "Τώρα Φρόσω, βλέπεις κάτι διαφορετικό;", τη ρώτησε..
- "Που είναι η διαφορά, Κώστα μου; Κρέμεται προς τα κάτω όπως και κάθε μέρα."
Προσβεβλημένος και θυμωμένος, ο κυρ-Κώστας φώναξε:
- "Και ξέρεις ΓΙΑΤΙ κρέμεται προς τα κάτω; Γιατί κοιτάζει τα καινούργια μου παπούτσια!"
Η κυρα-Φρόσω σήκωσε τους ώμους λέγοντας:
- "Επρεπε να αγοράσεις καπέλο!"

10)RULE 34 : If it exists, then there is porn of it. NO EXCEPTIONS!!!

11)Πανέξυπνο και γλυκύτατα geeklish διαφημιστικό : http://www.youtube.com/watch?v=R55e-uHQna0

12)Έχει γίνει πια ρουτίνα - εδώ και κάνα χρόνο, η εβδομάδα μας περιλαμβάνει : α) ένα σκάνδαλο με μίζες β) υποσχέσεις από την κυβέρνηση ότι ΔΕΝ θα ληφθούν άλλα μέτρα λιτότητας γ) ένα ΝΕΟ μέτρο λιτότητας, δ) “ταλαιπωρία” για τον φτωχούλη τον κοσμάκη από κάποια απεργία / επίσχεση / στάση εργασίας και ε) ένα προκλητικό σχόλιο του Πάγκαλου.

13)Το παρατήρησα εκτεταμένα, το διασταύρωσα, πειραματίστηκα διεξοδικά και είμαι πλέον στην ευχάριστη θέση να το ανακοινώσω : Ανακάλυψα πότε βρέχει! Είναι κάθε φορά που έχω κάνει μπάνιο, έχω βαλει ζελέ στο μαλλί και κανονίσει να βγω έξω! Με το που θα βγάλω το ποδάρι μου από την εξώπορτα, τότε, θα αρχίσει να βρέχει! Τέλος! Στάνταρ πράμα σε λέω αφού!

14)Ότι έτσι και βάλεις βενζίνα από πρατήριο εθνικής οδού (είτε νέας είτε παλιάς) έχεις να φας αέρα που θα πάει σύννεφο! Πως λέμε ένα (πχ σουβλάκι) ίσον κανένα; ε, 10 ευρώ ίσον κανένα (ευρώ) στο ρεζερβουάρ!

15)“Σχεδόν σε κάθε βιβλίο του Καζαντζάκη υπάρχει ένας ήρωας που ονειρεύομαι να υποδυθώ...” – ο Jeff Bridges δηλώνει στην τελευταία του συνέντευξη για την καινούρια του ταινία (“True Grit” - "Αληθινό Θράσος" των αδερφών Κοέν) και εμείς απλά προσκυνούμε...


16)Στον έρωτα, στον πόλεμο και στον τουρισμό η ευτυχία του ενός είναι η δυστυχία του άλλου. Μην θεωρώντας πλέον “safe” περιβάλλον τις χώρες νότια της Μεσογείου, λόγω εξεγέρσεων και δε συμμαζεύεται, τα διεθνή γραφεία τουρισμού ξαναθυμίθηκαν την Ελλαδίτσα σαν ιδανικό προορισμό για καλοκαιρινές διακοπές.

17)Όπως επίσης απ'ότι φάνηκε όλοι αγαπούν την ελευθερία ΜΟΝΟ όσον αφορά τους τουρίστες, τις ζώνες με τα αφορολόγητα και την κίνηση κεφαλαίων. Για αυτό και ο οίκος Moody's (ναι, τα γνωστά μουνόπανα) λατακρύμνησαν την πιστολιπτική ικανότητα την Τυνησίας λόγω “...των ασταθών συνθηκών που επέφερε η απότομη και απροσδόκητη αλλαγή στην ηγεσία της χώρας...”

18)... αλλά όλοι εμείς, η γενιά των blog και του facebook οι κάθε ηλικίας νέοι άνθρωποι, ανοιχτά μυαλά χωρίς κομματικά δεκανίκια και ιδεολογικές παπαριές, απλά δηλώνουμε απροκάλυπτα “like” στις εξεγέρσεις του Αραβικού κόσμου! Eat the rich, κουφάλες, ήρθε – και πολύ άργησε! - η ώρα σας!

19)Με τόσο γέλιο δε μπορεί να μη σου φτιάξει η διάθεση, βλέποντας αυτό το βιντεάκι : http://www.youtube.com/watch?v=26a8JITwImQ

20)Ανεκδοτάκι : Ήταν μια φορά μια ξανθιά και καθώς προχωρούσε βλέπει ένα μηχάνημα που βγαζε coca-cola, sprite κλπ. Βγάζει ένα κέρμα το ρίχνει, πέφτει μια κόκα κόλα. Μετά βγάζει άλλο ένα κέρμα, το ρίχνει και ξανά πέφτει άλλη μια κόκα-κόλα. Το έκανε συνέχεια μέχρι που είχε μαζευτεί κόσμος από πίσω για να πάρουν ένα αναψυκτικό. Οπότε ακούγεται μια φωνή:
- Αντε μωρή ηλίθια, τελείωνε πια!!
Και η ξανθιά όλο χαρά απαντάει:
- Άσε με τώρα που έχω ρέντα!!!!

Η καθυστέρηση της στήλης (1 εβδομάδα) οφείλεται στο ότι το ACER σαραβαλάκι μου, στο οποίο γίνεται κατά 99% η δουλειά για την diethni kamariera, εκράτσαρε άσχημα και τα είδε όλα κολυόμενα. Η επιστροφή της στήλης και του blog γενικώς, οφείλεται στον Θανάση, ο οποίος μου το ανέστησε. Φίλε (και κουμπάρε!) σε ευχαριστώ πολύ!

Πέμπτη, 24 Φεβρουαρίου 2011

Δυο χρήσιμα έντυπα...


Αυτές τις πολύ καλές εικόνες μου τις έστειλε ο φίλος και παλιός συμμαθητής Αλέξης! Η Άδεια διανυκτερεύσεως βρέθηκε από σερφάρισμα στο ίντερνετ, ενώ το χειρόγραφο "φύλλο εξέτασης" είναι αυτούσιο όπως του το έδωσε ένας μπαμπάς για να εξετάσει την κόρη του! Φίλε μου, σε ευχαριστώ πολύ για το feedback!

Mistress of the Week : ... addicted to Charisma Carpenter!!!



Mistress of the week : ... more Charisma Carpenter!



Mistress of the Week : Charisma Carpenter



Πέμπτη, 17 Φεβρουαρίου 2011

Frozen


Μάστορας : Adam Green
Παίχτες : Shawn Ashmore, Emma Bell and Kevin Zegers
Πόσα πιάνει; 3,5 / 5
Με δυό λογάκια :
Τρεις νεαροί snowboarders, παγιδεύονται στο chairlift του τελεφερίκ, στην ανάβαση σε ένα χιονοδρομικό. Κάτι η συννενόηση τσιμέντο, κάτι η γκαντεμιά, κάτι που ο χειριστής του lift φέρνει λιγάκι σε... δημόσιο υπάλληλο, στο διαταύτα το χιονοδρομικό κλείνει, όλοι φεύγουν και οι 3 άτυχοι νέοι μένουν μόνοι τους κρεμασμένοι κάτι δεκάδες μέτρα από το έδαφος. Πλέον, έχουν δυο μοναδικές διόδους : ή να βρουν ένα τρόπο να ξεφύγουν, ή να παγώσουν μέχρι θανάτου...

Αναλυτικότερα :
Το δυνατό σημείο του "Frozen" είναι η πρωτοτυπία του σκηνικού του. Ποιός από εμάς δεν έχει νιώσει έστω μια φορά μια αμηχανία στο τράνταγμα του τελεφερίκ καθώς ανεβαίνει την πλαγιά; κι όμως, ένας τόσο κοινός φόβος είχε μείνει τελείως ανεξερεύνητος κινηματογραφικά, μέχρι τώρα τουλάχιστον! Δεύτερον, η αγωνία χτίζεται δραματικά, με βασανιστικά μεθοδικούς ρυθμούς που οδηγούν σε σκηνές που πραγματικά θα σε κάνουν να θες να φας τα νύχια σου από το άγχος. Λίγες είναι πλέον οι ταινίες που καταφέρνουν να στριμώξουν τόση πολλή αγωνία μέσα σε τόσο λίγη χρονική διάρκεια, και για αυτό πρέπει να τις ανταμείβουμε αναγνωρίζοντας τις αρετές τους. Οι χαρακτήρες είναι άκρως αληθοφανείς, ωραία αναπτυγμένοι και στην πορεία καθώς αποκαλύπτονται ακόμα περισσότερα για αυτούς, σε κάνουν να τους συμπαθήσεις πραγματικά, επομένως και να νοιάζεσαι όσον αφορά το τι θα τους συμβεί. Αξιοπρεπέστατες ερμηνείες, φρέσκες φάτσες, ωραίοι ρεαλιστικοί διάλογοι.

Και αν το σκεφτείς, πέρα από το ότι το γεγονός της κυκλοφορίας ενός καλού θρίλερ είναι πλέον είδηση από μόνο του, είναι ειλικρινά πολύ δύσκολο να υλοποιήσεις ένα τέτοιο σενάριο. Θέλω να πω, πώς την παλεύεις τραβώντας όλη κι όλη μια καρέκλα που κρέμεται στο πουθενά με 3 νοματαίους πάνω, επί μιάμιση ώρα, χωρίς να κάνεις τον θεατή να βαρεθεί; Κι όμως, ο μάστορης εδώ τα καταφέρνει μια χαρά! Ε, μαγκιά του μεγάλη! Και αν κάποιες σκηνές του ήταν ακόμα πιο “επώδυνες” και το φινάλε του δεν ήταν τόσο απότομο και ημιτελές, σε σημείο που να σου καταστρέφει όλη την καλή εικόνα, ε τότε θα προσκυνούσαμε!

Splatter / Gore :
Σε κάποιες σκηνές θα πεις “άουτς!” Πάντως θα μπορείσε να είναι και πολύ πιο κακό και αμείλικτο...

Β / Κ (Βυζά / Κώλοι) :
Μες στο ψοφόκρυο; Πλάκα με κάνεις;

Ρεζουμέ :
Εν ολίγοις, μια χαρά ταινιάκι είναι το "Frozen" παρά το ότι θα μπορούσε να είναι και πολύ καλύτερο. Έχει ατμόσφαιρα, αγωνία, ένα πρωτογενές, σκληρό αλλά μαγευτικά όμορφο τοπίο και φρέσκες, ωραίες φάτσες και ερμηνείες. Για πόσα καινούρια θρίλερ μπορείς να πεις κάτι τέτοιο στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε; Θριλεράκηδες αγαλλιάστε! Οι υπόλοιποι, απλώς μη το δείτε ποτέ μαζί με το έτερόν σας ήμισυ, γιατί μετά θα βλέπετε χιονοδρομικό κέντρο και δη τελεφερίκ, μόνο με το ... μακαρόνι!

The American (Ελ.Υπότιτλος : Ο Αμερικάνος)


Μάστορας : Anton Corbijn
Παίχτες : George Clooney, Paolo Bonacelli & Violante Placido
Πόσα πιάνει; 4 / 5
Με δυό λογάκια :
Μετά από μια αποστολή που δεν τελειώνει με τον αναμενόμενο τρόπο, ένας επαγγελματίας δολοφόνος στέλνεται σε ένα απομονωμένο χωριό της Ιταλίας προκειμένου να μείνει έξω από το προσκήνιο μέχρι να κρυώσουν τα πράματα. Εκεί, ενάντια στις εντολές που έχει λάβει, θα έρθει σε επαφή με τους κατοίκους του χωριού. Ειδικά οι συζητήσεις με τον ιερέα και η ερωτική σχέση που συνάπτει με την πόρνη του χωριού, θα αρχίζουν να τον αλλάζουν εσωτερικά, με βαθμιαίο αλλά ριζικό τρόπο.

Αναλυτικότερα :
Άλλη μια ταινιούλα που αποδεικνύεται τελείως διαφορετική απ'ότι την περίμενα. Από τον τίτλο της και το εξώφυλλο του dvd αναμένεις να δεις κάτι σε action flick. Καμία σχέση. Το “The American” μπορεί να χαρακτηριστεί περισσότερο σαν... έγχρωμο film noire. Έχοντας ελάχιστους διαλόγους (δηλαδή αν είχε κατιτίς λιγότερους θα ήταν πιο μούγκα ακόμα και από το πρώτο... “Conan”!) , κορυφαίες ερμηνείες, σκηνοθεσία, τοπία και φωτογραφία, μιλάει μέσα από τις εικόνες, τα συναισθήματα και τις εκφράσεις των προσώπων και των ματιών. Όλοι εδώ δίνουν αξιοζήλευτες ερμηνείες, ειδικά ο Clooney που στο πρόσωπό του καθρεφτίζεται όλη η θλίψη, το κενό και η μοναξιά του χαρακτήρα που υποδύεται.

Κοινώς, μιλάμε για συνεμά εικόνων και συναισθημάτων, γνήσιο και “παλιομοδίτικο”, μακριά από υψηλά νοήματα και ψευτοκουλτουριάρικες τσιριτσάντζουλες. Εδώ υμνούνται τα απλά και αυτονόητα της ζωής, που όμως στην εποχή μας φαντάζουν τόσο δύσκολα και μπερδεμένα... ο έρωτας, η αλάγκη για απόδραση, για αλλαγή... Όχι ότι περιμέναμε κάτι λιγότερο από έναν τόσο άξιο σκηνοθέτη όπως ο Anton Corbijn, αλλά όπως και να έχει είναι πάντα χαρμόσυνο για μένα να επιβεβαιώνω με κάθε τέτοια ταινία που βλέπω ότι ο αληθινός κινηματογράφος υπάρχει ακόμα και είναι φρέσκος, ακμαίος και – πάνω απ' όλα – διαχρονικός.

Β / Κ (Βυζά / Κώλοι) :
Η Violante Placido είναι η Sophia Loren της γενιάς της. Γυναικάρα με τα όλα της – και μας τα δείχνει και όλα! Θα τη απολαύσετε στην Καμαριέρα προσεχώς σαν mistress of the week!

Ρεζουμέ :
Κάποιοι από εσάς μπορεί να ξενίσουν από την έλλειψη δράσης, ή κάποιου “ουάου” ξεσπάσματος. Όλοι οι υπόλοιποι προχωρήστε άφοβα.

The Lovely Bones (Ελ.Υπότιτλος : Παραδεισένια Οστά)


Μάστορας : Peter Jackson
Παίχτες : Rachel Weisz, Mark Wahlberg & Saoirse Ronan
Πόσα πιάνει; 3,5 / 5 αν και παίζει να το αδικώ λιγουλάκι...
Με δυό λογάκια :
Αφηγείται την ιστορία ενός 14χρονου κοριτσιού που δολοφονείται βάναυσα από έναν παιδεραστή. Πλέον, βρισκόμενη σε έναν φανταστικό κόσμο μεταξύ του παραδείσου και της γης, προσπαθεί με τον τρόπο της να μαθαίνει περισσότερα για τους δικούς της και να βρει τρόπους μπορεί προκειμένου να εξακολουθεί να αποτελεί ακόμα μέρος της ζωής τους. Επίσης, θα πρέπει να αντιμετωπίσει και τα δικά της συναισθήματα προτού μπορέσει να προχωρήσει παραπέρα...

Αναλυτικότερα :
Αν μη τι άλλο, δεν περιμένεις μια τέτοια ταινία από τον Peter Jackson και σίγουρα οι φανς της κινηματογραφικής τριλογίας “Lord of the Rings” δε θα βρουν εδώ τίποτα που να τους αφορά. Η αλήθεια είναι ότι η ταινιούλα αυτή αδικείται. Αφενός λόγω του ονόματος του σκηνοθέτη της, που συνειρμικά κάνει το κοινό να περιμένει κάτι “μεγαλύτερο” και πιο αβανταδόρικο από αυτήν, αφετέρου λόγω της προώθησής της. Διαβάζοντας σχεδόν οποιαδήποτε επίσημη πληροφορία αφορά το “The Lovely Bones” αποκτάς την πεποίθηση ότι είναι ένα μεταφυσικό θριλεράκι τύπου “Gothica” ή “What Lies Beneath”. Δηλαδή καμία σχέση. Η ταινία αυτή έχει τόση σχέση με τα θρίλερ, όση και ο Ιπποκράτης με τα γραφεία της οδού Ιπποκράτους. Πρόκειται για ένα αληθινά παράξενο ταινιάκι – ίσως μοναδικό στο είδος του, ιδιαίτερα συναισθηματικό (έως και σπαραξικάρδιο) που δίνει προτεραιότητα στην κινηματογράφιση και στην ομορφιά της αφήγησης, παρά στο περιεχόμενό της.

Το κοντινότερο σε ταινία που μπορώ να προσδιορίσω προκειμένου να το παραλληλίσω με το “The Lovely Bones” προκειμένου να καταλάβετε για τι πράμα μιλάμε, είναι οι υπέροχες, μεταγενέστερες ταινίες του Kurosawa. Έτσι και εδώ, οι εκφράσεις των προσώπων, των ματιών, τα χρώματα και οι ήχοι και κυρίως τα συναισθήματα που προκύπτουν από τα παραπάνω, είναι σχεδόν πάντα πολύ πιο σημαντικά από την ίδια την πλοκή. Είναι μια βαθιά – έως αποπνικτικά – θλιβερή, συγκινητική ταινία, θέλω να πω έτσι και δεν σε αγγίξει η ερμηνεία φαινόμενο της Saoirse Ronan ε, καλά θα κάνεις να κόψεις τα ψυχοφάρμακα! Ή έστω, να κάνεις μεταμόσχευση ψυχής! Σίγουρα ένα πακέτο χαρτομάντηλα θα το χρειαστείς κατά τη διάρκεια της θέασής της, ειδικά αν τη βλέπεις μαζί με το έτερόν σου ήμισυ. Και αν και δεν περιέχει ούτε δείγμα βίας ή οποιασδήποτε τέτοιας σχετικής γραφικούρας, εντούτοις για πολλούς λόγους είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΗ για παιδιά, αν και είναι μασκαρεμένη σαν παιδική ταινία.

Τι άλλο λοιπόν να περιμένεις από το “The Lovely Bones” ; Μια υπέροχη πανδαισία χρωμάτων και ήχων (αν και θα μπορούσανε να είχανε μασκαρέψει καλύτερα τα γραφικά υπολογιστή). Μια ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ερμηνεία από τη Saroise Ronan – αυτό το κοριτσάκι αν δεν “καεί” θα γίνει η Meryl Streep της γενιάς της, να μου το θυμηθείτε! Παραδόξως, οι ερμηνείες των Rachel Weisz και Mark Wahlberg είναι πολύ κατώτερες από του αναμενόμενου, αλλά εντούτοις αξιοπρεπέστατες. Μια άψογη αναπαράσταση της εποχής όπου λαμβάνουν χώρα τα γεγονότα. Παράξενη ιστορία, με πολλά απρόσμενα στοιχεία που θα ξενίσουν πολύ κόσμο. Σενάριο που θα μπορούσε να είναι πολύ πιο “σφιχτό” καθώς κάνει (ειδικά στη μέση της ταινίας) ασύστολη κοιλίτσα και γενικώς τα συστατικά του και οι χαρακτήρες (ιδιαίτερα οι δευτερεύοντες) δεν “κολλάνε” καλά με το υπόλοιπο σύνολο. Και γενικά, μια δίωρη σχεδόν αφόρητη συναισθηματική φόρτιση που δεν μέλλει να βρει ποτέ επαρκή κάθαρση, ή έστω κάποια αληθινά μεγάλη στιγμή όπου να διοχετευτεί όλη αυτή η συγκινησιακή ενέργεια. Δεν ξέρω αν μπορώ να συστήσω ανεπιφύλακτα το “The Lovely Bones”. Το αν θα σου αρέσει ή όχι, εξαρτάται απόλυτα από το ιδιοσυγκρασικό σου κριτήριο. Αν ψήνεσαι με όσα διάβασες μέχρι τώρα, προχώρα άφοβα...

Τετάρτη, 16 Φεβρουαρίου 2011

Knight and Day (Ελ.Υπότιτλος : Επικίνδυνες Παρέες)


Μάστορας : James Mangold
Παίχτες : Tom Cruise, Cameron Diaz & Peter Sarsgaard
Πόσα πιάνει; 2,5 / 5
Με δυό λογάκια :
Μια καθημερινή κοπέλα (αν μπορεί κανείς να αποκαλέσει έτσι την Cameron Diaz) συναντάει έναν μυστικό πράκτορα (Tom Cruise). Το αποτέλεσμα είναι ένα spy story που αποτελεί ότι πιο προβλέψιμο, κλισαρισμένο, χορταστικό και αβανταδόρικο στο είδος του.

Αναλυτικότερα :
Η πρώτη παρατήρηση που περνάει από το μυαλό : θα έπρεπε να έχουν διαλέξει άλλους ηθοποιούς. Ναι, γουστάρω άπειρα την Cameron Diaz, είναι η αγαπημένη μου ξανθιά όλων των εποχών. Αν υπήρχε ένα πάνθεο από σαραντάρες MILF, αυτή θα ήταν στάνταρ μέσα... πλάκα πλάκα, μόλις κατέβασα γαμάτη ιδέα για άρθρο στην Καμαριέρα! Περιμένω προτάσεις και υποδείξεις! Και – παραδόξως – έχω σε υπόληψη τον Tom Cruise, ο άνθρωπος το έχει... γενικώς και όποτε συνεργάστηκε με καλούς σκηνοθέτες έδωσε άριστες ερμηνείες... κρίμα μόνο που οι περισσότερες επιλογές στην καριέρα του είναι κουραδένιες. Όπως και να έχει, νομίζω πως ένα πιο σύγχρονο και “καυτό” κινηματογραφικό ζευγάρι θα έδινε ένα πολύ πιο ενδιαφέρον, φρέσκο και ζωντανό αποτέλεσμα. Και κάπου εδώ βρίσκεται το ένα από τα δυο μεγάλα φάουλ της ταινίας : στηρίζεται υπερβολικά πολύ στη χημεία των δυο πρωταγωνιστών που όμως αποτυγχάνει να δώσει τα αναμενόμενα. Αφενός, είναι πολύ μεγάλοι ηλικιακά για τους ρόλους τους. Μπορεί τα stunts και οι εκρήξεις να φαίνονται “τούμπανο”, αλλά η τεχνολογία και ειδικά η ανάλυση του blu-ray είναι αμείλικτα όσον αφορά την αποκάλυψη των ρυτίδων και των σημείων της ηλικίας – αλλά και των πλαστικών εγχειρίσεων! - σε αμφότερους τους ηθοποιούς. Αφετέρου, η χημεία δεν αποδίδει επειδή οι διάλογοι και κυρίως το love story τους είναι υπερβολικά ξενέρωτο, ανώδυνο και προβλέψιμο.

Και κάπου εκεί περνάμε στο δεύτερο μεγάλο φάουλ του “Knight and Day”. Πιο καρμπόν σενάριο δεν υπάρχει. Και σαν να μην έφτανε αυτό, είναι τόσο politically correct, προβλέψιμο, ανώδυνο (ναι, το ξέρω ότι επαναλαμβάνομαι!) και σεξουαλικά ευνουχισμένο, που θα μπορούσε να φέρει σαν παραγωγή ακόμα και τη σφραγίδα της... Disney! Ότι ΑΚΡΙΒΩΣ φαντάζεσαι ότι μπορεί να συμβεί, αυτό συμβαίνει. Είναι ίσως η μόνη ταινία που ΔΕΝ μπορείς να δώσεις spoiler ή να χαλάσεις κανενός είδους έκπληξη, επειδή ο καθένας μπορεί να μαντέψει τα πάντα για αυτήν, διαβάζοντας μονάζα τον τίτλο και την περίληψη της πλοκής, στη θήκη από το δισκάκι!

Τι απομένει; Μια κατά τα άλλα εξαιρετικά καλογυρισμένη ταινία. Σφιχτή, νευρική σκηνοθεσία, καταπληκτικά stunts, δράση πιο καλοκουρδισμένη και από Ελβετικό ρολόι, γρήγορα, λατρεμένα κλασικά και σύγχρονα αμάξια, απίθανες τοποθεσίες που χορταίνουν το μάτι, υπέροχα τοπία από διάφορες χώρες και σκηνικά. Μια οπτική πανδαισία που δυστυχώς δε διαθέτει κανένα άλλο όπλο στη φαρέτρα της προκειμένου να πείσει σαν μια ολοκληρωμένη ταινία. Εντάξει, οι πιο άψητοι στο είδος θα καλοπεράσουν. Αλλά εφόσον έχεις δει τις άπειρες ταινίες του είδους που με πολύ ταπεινότερο budget και παραγωγή, καταφέρνουν να είναι μίλια πιο ουσιαστικές από το “Knight and Day”, ε, ένα παράπονο σε πιάνει για τους ΤΟΝΟΥΣ δυναμικής που εδώ πάνε εν ολίγοις χαμένοι.

From Paris With Love


Μάστορας : ο Pierre Morel ... μαστουρωμένος!
Παίχτες : o Τραβόλτα καραφλός και με μούσι, εκρήξεις και πολλοί αλλοδαποί
Πόσα πιάνει; εξαρτάται από το πόσο πιωμένος είσαι! Για μένα, 2 / 5
Με δυό λογάκια :
Το στόρυ είναι ενός τυπικού μπατσοbuddy movie, με τον έναν εκ των πρωταγωνιστών να είναι ένας αρχάριος πράκτορας που προσπαθεί με “χαμαλίκια” να ανέβει στην ιεραρχία. Η επιθυμία του θα πραγματοποιηθεί – με απρόσμενες και ανεπιθύμητες συνέπειες - στο πρόσωπο του έτερου πρωταγωνιστή που είναι ένας σαλεμένος, υπερβολικά βίαιος τύπος.

Αναλυτικότερα :
Εντάξει. Είναι μια ταινία στην οποία πρωταγωνιστεί ένας – αγνώριστος – μουσάτος και με ξυρισμένο κεφάλι John Travolta. Ο οποίος ποζάρει μισοκρεμασμένος από το τζάμι ενός αυτοκινήτου που τρέχει μπάντες σε έναν πήχτρα στην κίνηση δρόμο, μιλάει χαλλλαρά στο τηλέφωνο με το ένα χέρι, ενώ με το άλλο στοχεύει τους κακούς με ένα “κακό” mofo εκτοξευτή ρουκετών! Με άλλα λόγια, είναι μια ταινία που δε μπορείς να την πάρεις στα σοβαρά. Και εντάξει, ο Luc Besson, γιατί δικό του πνευματικό παιδί είναι το “From Paris with love”, τα τελευταία χρόνια είναι αγαπημένος στόχος / σάκκος του μποξ για κάθε λογής κακόβουλα σχόλια από τους κινηματογραφικούς κριτικούς παγκοσμίως. Και για να λέμε του στραβού το δίκιο, τις περισσότερες φορές οι τύποι έχουν και δίκιο. Αλλά έχει δώσει κατά τη διάρκεια της θητείας του τόσο ως σκηνοθέτη, όσο και ως παραγωγού - ταινίες / μικρά διαμαντάκια στο είδος τους και είναι από τους καλύτερους στο να κάνει αυτό που τέλωσπάντων κάνει : εξωφρενικές, ρατσιστικές, politically incorrect σεξιστικές ταινίες δράσης, τίγκα στο κλισέ και στην χαζομάρα. Αλλά με καλοκουρδισμένη παραγωγή, εντυπωσιακές σκηνές και λωλούς, πολύχρωμους χαρακτήρες. Στερεοτυπικότατο δείγμα αυτού του είδους είναι και αυτό εδώ το ταινιάκι.

Συνεπώς, αν ψάχνεσαι για μια “σοβαρή” ταινία δράσης, απλά αγνόησέ το. Αν ψάχνεις για μια “σοβαρή” ταινία in general, απόφυγέ το όπως ο διάολος το λιβάνι. Αλλά αν δε σε χαλάει να δεις μερικές πολύ καλοφτιαγμένες σκηνές δράσης, το πιο “ποιοτικό” πιστολίδι των τελευταίων ετών, βρωμόξυλο και attitude χωρίς χορευτικά και έναν John Travolta που παίζει σαν να τον έβαλαν να σνιφάρει ένα βουνό κοκαΐνης και μετά απλά τον άφησαν αμολυτό, έμπα άφοβα. Βασικά, και εφόσον λάβουμε σαν δεδομένο ότι αποδεχόμαστε το “From Paris With Love” όπως έχει, με την πλέον καλόβουλη και ανοιχτόμυαλη αντιμετώπιση, το κυρίως πρόβλημά του είναι ότι δεν έχει... επαρκή λόγο ύπαρξης, ακόμα και για ταινία του είδους. Δε θα δεις εδώ τίποτα που να μην το έχεις ήδη ξαναδει, και μάλιστα σε ακόμα καλύτερη και εξωφρενικότερη εκτέλεση κάπου αλλού. Εν ολίγοις, ένιωσα ότι πέρασαν 80 λεπτά από τη ζωή μου βλέποντας μονάχα τον Τραβόλτα να “γαζώνει” αλλοδαπούς. Δεν μου έμεινε τίποτα άλλο. Παρόλα αυτά, η ταινία σκηνοθετείται και εκτελείται αρτιότατα – είπαμε : για ταινία του είδους – και όσα δεις εκεί θα είναι σωστά βαλμένα και σκηνογραφημένα. Αλλά αν θες να δεις πως είναι ένα αληθινό “διαμάντι” αυτού του παράξενου και ακόμα ανεπίσημου υποείδους action flicks, δες κάποια από τις πρωιμότερες ταινίες του Besson και ακόμα καλύτερα, ένα από τα “CRANK”...

Πάνω απ'όλα, ΑΠΟΔΕΙΞΗ!


... χωρίς λόγια...

People's Minds



... από την Μαίρη! Ευχαριστώ (και πάλι!) πολύ!!!

M.I.L.F.

Δηλαδής, Man I Love Fishing! Γιατί βρε τομάρια, εσάς τι σας πέρασε από το μυαλό; Αφιερωμένο με πολλή αγάπη στον αγαπημένο μου τρελοχειρουργό της Αεροπορίας, που με ζήτησε να διακοσμήσω το blog με περισσότερες ζουμερές 40άρες! Κώστα, this is for you!

Ένα Τραγουδι για Σήμερα - Πρίγκηπας Αλήτης


Στίχοι: Νάμα
Μουσική: Νάμα
Πρώτη εκτέλεση: Νάμα
ULR : http://www.youtube.com/watch?v=X2WFmioRINk

Μια φορά κι ένα καιρό σ' αυτή την πόλη
Ζούσαν άνθρωποι με μάτια καθαρά
Ώσπου κάποια μαγεμένη νύχτα γίναν όλοι
Με γεμάτο πορτοφόλι και γυαλιά
Από τότε ζω κι εγώ στην αγωνία
Και κοιμάμαι με τα μάτια μου ανοιχτά
Κι ονειρεύομαι τις νύχτες τον αλήτη στη γωνία
Που δεν έχει ούτε σπίτι ούτε λεφτά

Κι αν γυρνάει μονάχος του τα βράδια
Μες της πόλης τα στενά
Όλη του η ζωή μια τσέπη άδεια
Και μια ελεύθερη καρδιά

Πάρε με μαζί σου αλήτη
Τίποτα να μη μου λείπει
Να 'χω σπίτι την καρδιά μου
Κι όλου του κόσμου τα παλάτια στα όνειρά μου
Πάρε με μαζί σου αλήτη
Τίποτα να μη μου λείπει
Κάτω απ' τα άστρα να κοιμάμαι
Για μια φορά ελεύθερη κι αλήτης να 'μαι

Λίγο πριν το παραμύθι να τελειώσει
Πριν ξυπνήσω το πρωί για τη δουλειά
Ο καλός μου Πρίγκιπας Αλήτης θα με σώσει
Απ 'της άχαρης ζωής μου τη σειρά

Και ύστερα θα αρχίσει άλλη μια μέρα
Κι όλα θα 'ναι όπως παλιά
Μα κάτι θα 'χει αλλάξει στον αέρα
Θα ζω για μένα τώρα πια

Τρίτη, 15 Φεβρουαρίου 2011

Dead Space 2

Εταιρία : EA
Πλατφόρμα : XBOX 360, PS3, PC

Με δυό λογάκια :
Το έπος του πρώτου Dead Space επιστρέφει και ακολουθεί πιστά το τρίπτυχο : ομορφότερο, μεγαλύτερο, θεαματικότερο.


Τα Θετικά :
Τα πάντα όλα : ατμόσφαιρα, γραφικά, ήχος, gameplay, χειρισμός, δυσκολία, διάρκεια. Ο Issaac έχει επιτέλους προσωπικότητα.

Τα Αρνητικά :
Ο Isaac είναι κομματάκι πιο αργοκίνητος απ'όσο θα έπρεπε. Σενάριο που θα μπορούσε να είναι και καλύτερο – κάνει και “κοιλίτσα” στη μέση του παιχνιδιού. Δεν έχει καμία καινοτομία, ούτε παρουσιάζει κάποια εξέλιξη στο gameplay, σε σχέση με το πρώτο παιχνίδι που βγήκε πριν τόσα χρόνια. Κάποια από τα καινούρια όπλα (αλλά και κάποια από τα παλιά) δε θα τα χρησιμοποιήσεις ποτέ. Το Online / multiplayer κομμάτι προσφέρει “λιγότερα” από όσα θα μπορούσε και είχαν υποσχεθεί. Προκειμένου να “ξεκλειδώσεις” όλο το downloadable content πρέπει να τα έχεις “στάξει” στην εταιρία, με διάφορους χαζούς τρόπους.

Πόσα πιάνει; 4,5 / 5 και λίγα βάζω

Αναλυτικότερα :
Εντάξει. Τα ψέματα τελείωσαν. Άσε κάτω ότι παιχνιδάκι έπαιζες γιατί ο βασιλιάς των survival horror επέστρεψε και είναι πιο μεγαλόπρεπος, φιλόδοξος και... κ@βλωμένος από ποτέ! Όσοι από εσάς έχουν διαβάσει το προηγούμενο ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΤΑΤΟ review μου για το πρώτο “DEAD SPACE” ξέρουν ακριβώς για τι μιλάμε. Όσοι δεν το έχουν διαβάσει ακόμα... ε, σας συνηστώ να το ρίξετε μια ματιά γιατί όπως και τα παιχνίδια, έτσι και τα αντίστοιχα review, για λόγους οικονομίας χώρου, χρόνου και λέξεων, εν ολίγοις λαμβάνουν δεδομένο ότι μια σχετική επαφή με το ορίτζιναλ “Dead Space”, ο παίκτης πρέπει να την έχει. Για όσους επιμένουν να προσεγγίσουν το παιχνίδι... αδιάβαστοι, η ΕΑ έχει προνοήσει, παρέχοντας ένα πολύ περιληπτικό briefing σχετικά με τα όσα συνέβησαν στο πρώτο παιχνίδι και μετά σε πετά κατ'ευθείαν στη δράση.

Η ιστορία εκτυλίσσεται 3 χρόνια μετά το περιστατικό της καταστροφής του planetcracking vessel “Ishimura”. Ο ήρωας, Isaac Clarke, μοναδικός επιζών από το μοιραίο σκάφος, ξυπνά σε έναν διαστημικό σταθμό, ονόματι “The Sprawl” με πλήρη αμνησία του χρονικού διαστήματος που πέρασε εκεί. Σύντομα, οι τρόμοι από τους οποίους προσπαθούσε να ξεφύγει, οι αδυσώπητοι Necromorphs επιστρέφουν και καταλαμβάνουν τον διαστημικό σταθμό. Για άλλη μια φορά, ο Isaac θα πρέπει να παλέψει με νύχια και δόντια για να επιβιώσει, να συλλέξει τα τσακισμένα κομμάτια μνήμης του για να καταλάβει το τι ακριβώς συμβαίνει, να αγωνιστεί ενάντια στη λογική του που καταρρέει με αποτέλεσμα να υποφέρει από φριχτές ψευδαισθήσεις σχετικά με τη νεκρή κοπέλα του Nicole, που πλέον τον “στοιχειώνει” και, τέλος, να δώσει ένα τέλος σε αυτή την εκ νέου εισβολή των necromorph. Αυτά τα ολίγα, και ακόμα δεν ξεκινήσαμε!


Γραφικά / Ήχος :
Το πρώτο πράγμα που προσέχει κανείς, είναι το πόσο καλύτερα είναι τα γραφικά. Αν και το πρωτότυπο παιχνίδι επίσης τα πήγαινε πολύ καλά σε αυτό τον τομέα, το “Dead Space 2” πραγματικά διαπρέπει. Μιλάμε ίσως για τον πιο ολοκληρωμένο γραφικά τίτλο μέχρι στιγμής για το PS3. Και ναι, δείχνει καλύτερα ακόμα και από το “God of War 3”!!! Τα πάντα λάμπουν σε full high definition (1080p) τα μοντέλα των χαρακτήρων και των τεράτων είναι ΑΨΟΓΑ και εξόχως φρικιαστικά, οι εκφράσεις των προσώπων είναι λεπτομερέστατες και σύμφωνες με τα συναισθήματα που πρέπει να εκφράζουν και επιπλέον με πολύ καλό συγχρονισμό των χειλιών των χαρακτήρων στις ατάκες που προφέρουν. Εξίσου σημαντικό lifting έχει γίνει και στα περιβάλλοντα που πλέον δεν περιορίζονται στους κλειστοφοβικούς σκοτεινούς διαδρόμους που απάρτιζαν το “Ishimura” του πρώτου παιχνιδιού. Καθώς η βάση “Sprawl” όπου λαμβάνει χώρα η δράση είναι πολύ μεγαλύτερη και εφόσον λειτουργούσε σαν είδος πόλης στο διάστημα όπου ζούσαν μόνιμα άνθρωποι εκει, όλο αυτό γίνεται με έξυπνους τρόπους αφορμή για πληθώρα ετερόκλητων περιβάλλοντων, από στενούς διαδρόμους, living quarters που θυμίζουν λόμπυ ξενοδοχείου, τον πιο φρικιαστικό παιδικό σταθμό που έχεις δει ποτέ (μετά το σχολείο στα 2 πρώτα “Silent Hill”!) την εκκλησία της αίρεσης των Unitologists και πολλά περιβάλλοντα με αντιβαρύτητα, στο κλιμακοστάσιο, εκτός της βάσης, στο αφιλόξενο διάστημα. Κοινώς, το μάτι δεν κουράζεται ποτέ, και στα νέα περιβάλλοντα ενίοτε πρέπει να γίνεται επανεκτίμηση των τακτικών του παίκτη, καθώς οι ίδιες στρατηγικές που εφαρμόζονται σε ένα κλειστό μακρόστενο διάδρομο, δεν πιάνουν σε μια ανοιχτή αλάνα, σε διασταυρούμενα περάσματα ή σε έναν αχανή χώρο εκτός της βάσης, χωρίς οξυγόνο και βαρύτητα.

Ο ήχος ακολουθεί εν ολίγοις τα γνωστά καλά μονοπάτια που χάραξε το πρώτο παιχνίδι, με ουσιαστική απουσία – εκτός από πολύ λίγες κρίσιμες στιγμές – soundtrack, απαρτιζόμενος κυρίως από ήχους του περιβάλλοντος (πχ αντικείμενα που πέφτουν) και φυσικά τα trademark αποτρόπαια ουρλιαχτά των necromorphs που κυριολεκτικά παγώνουν το αίμα. Εδώ, περισσότερο ίσως από κάθε άλλο παιχνίδι, ο ήχος είναι πλέον σημαντικό στοιχείο καθώς πάντα θα υπάρχει μια – έστω παραμικρή – ηχητική προειδοποίηση σχετικά με κάποιο τέρας που παραμονεύει στο χώρο που βρίσκεται ο Isaac. Φυσικά, πολλοί ήχοι είναι παραπλανητικοί και για “ψάρωμα” με αποτέλεσμα η αγωνία να παρατείνεται, το ίδιο και η απόλαυση που αντλεί ο παίκτης από τον τίτλο. Τέλος, άψογοι είναι και οι πολυπληθείς διάλογοι, τόσο από θέμα ποιότητας / ποσότητας / καθαρότητας, όσο και από τη συναισθηματική απόδοσή τους από τους ηθοποιούς.

Όλα αυτά απαρτίζουν μια ατμόσφαιρα που όμοιό της δεν υπάρχει πλέον – το τοποθετώ προσωπικά στα πλέον ατμοσφαιρικά παιχνίδια κονσόλας όλων των εποχών, μετά τα Resident Evil 1 & 2, Silent Hill 1 & 2, και τις σειρές Alone in the Dark & Fatal Frame. Κοινώς, είναι πρόκληση και θέλει αρκετό “στομάχι” για να το παίξει κανείς νύχτα, ολομόναχος με τα όλα τα φώτα κλειστά και τον ήχο στη διαπασών. Η μιαρή, αποπνικτική ατμόσφαιρα της εισβολής των necromorphs, το κλίμα της καταστροφής και του επικείμενου θανάτου που περιβάλλει τον Isaac δεν αποτελεί απλά αθροιστικό αποτέλεσμα την ηχητικής και γραφικής πανδαισίας, αλλά και της αισθητικής. Τα μοντέλα των τεράτων είναι ιδιαίτερα “οργανικά” ασυνήθιστα, γνήσια ενοχλητικά στο μάτι. Οι πάμπολλες σκηνές θανάτου και καταστροφής, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που προορίζονται για τον χαρακτήρα σας πριν την εμφάνιση του “game over” είναι αξιοθαύμαστα άμεσες, αποτρόπαιες και “πονάνε” ποικιλοτρόπως! Τα τέρατα κόβονται από την ισχύ των όπλων σας σε πολλά ματωμένα κομμάτια, ουρλιάζοντας και σφαδάζοντας από τον πόνο. Ο χαρακτήρας σας δεν πεθαίνει απλώς, αλλά μετατρέπεται σε τσακισμένα κομμάτια από κρέας. Προσωπικά θεωρώ κορυφαία εκείνη προς το τέλος του παιχνιδιού, στο mini game όπου ελέγχεις μια βελόνα την οποία πρέπει να καρφώσεις στο μάτι του ολοένα και πιο πανικόβλητου Isaac, με ηχητικό υπόβαθρο τους παλμούς του που ανεβαίνουν κλιμακωτά με το άγχος του, όσο η βελόνα πλησιάζει!

Κοινώς, μιλάμε για ένα παιχνίδι αυστηρά για ενήλικες, που είναι ακόμα πιο βίαιο και αιματηρό από το πρώτο. Ένα μεγάλο μπράβο αξίζει εδώ στους προγραμματιστές της ΕΑ που δεν ψάρωσαν από την επιτυχία του πρώτου παιχνιδιού και δεν αποπειράθηκαν να μειώσουν τη γραφική βια για να κάνουν το δεύτερο μέρος προσιτό σε ακόμα μεγαλύτερη μερίδα κοινού. Τρόμος και σφαγή που δεν σε θέλουν απλά για θεατή, αλλά μπαίνουν με υποχθόνιο τρόπο κάτω από το πετσί σου και μετουσιώνονται σε γνήσια εσωτερική ανατριχίλα! Μιλάμε ίσως για ένα από τα πιο βίαια παιχνίδια όλων των εποχών! Επιπλέον : είναι απίστευτα δύσκολο να δημιουργήσεις ατμόσφαιρα, αγωνία και suspense σε ένα sequel, όταν το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού στον παίκτη έχει ήδη καεί λόγω του πρώτου παιχνιδιού. Πλέον, ο παίκτης γνωρίζει τι είναι το “Dead Space”, ξέρει περί τίνος θέματος πραγματεύεται, ποιά είναι τα τέρατα και οι “κακοί” της υπόθεσης, γενικά ξέρει τι να περιμένει. Κι όμως, όλα αυτά επιτυγχάνονται και με το παραπάνω, με έναν αριστοτεχνικό, σχεδόν μαγικό τρόπο, χωρίς περιττές προσθήκες στο πολύ καλό lore του παιχνιδιού, χωρίς φτηνά κολπάκια και δοκιμασμένες συνταγές. Τα πάντα καταφέρνουν να είναι πιο φρέσκα και έντονα από ποτέ. Και αυτό το επίτευγμα είναι – πραγματικά – τόσο σπάνιο, όσο και αξιοθαύμαστο.

Χειρισμός / Gameplay :
Το 'χετε παίξει το πρώτο παιχνίδι; Ε, τότε, έχετε παίξει και το δεύτερο! Ο χειρισμός είναι ακριβώς ΙΔΙΟΣ και απαράλλαχτος με το αυθεντικό “Dead Space”. Πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να φανεί κομματάκι βαρύς στους νεοφερμένους, καθώς απαιτεί ταυτόχρονη χρήση όλων των πλήκτρων του χειριστηρίου και πολλούς διάφορους συνδυασμούς αυτών. Ωστόσο, η ταξινόμηση των λειτουργιών γίνεται με τόσο έξυπνο και εργονομικό τρόπο που μετά από ελάχιστη ώρα, γίνεται δεύτερη φύση του παίκτη. Μοναδική προσθήκη στον χειρισμό είναι τα πιο ολοκληρωμένα controls του Isaac, όταν βρίσκεται σε περιβάλλον χωρίς βαρύτητα. Πλέον δεν μεταβαίνει απλώς από επιφάνεια σε επιφάνεια, αλλά “πετάει” κανονικά στο κενό, παρέχοντάς του τη δυνατότητα για μάχη και εξερεύνηση σε κάθε διάσταση. Κρίμα που οι περιοχές που εκμεταλλεύονται τις καινούριες δυνατότητες του χειρισμού είναι τόσο πολύ λίγες...

Το gameplay εμπλουτίζεται με ακόμα περισσότερα όπλα (με προσωπικά αγαπημένο μου το detonator) και όλα έχουν δυο ξεχωριστές χρήσεις που ενεργοποιούνται με το πάτημα του αντίστοιχου συνδυασμού πλήκτρων. Παράλληλα, όλα τα κλασικά όπλα επιστρέφουν και λειτουργούν ακριβώς όπως τα ξέρατε. Το αυτό ισχύει και για τα stasis & kinesis modules, που πλέον αποκτούν ιδιαίτερα αυξημένη στρατηγική σημασία, λόγω της ανεβασμένης δυσκολίας και του IQ των τεράτων. Τέλος, πέρα από τα όπλα, μπορείτε και να αγοράσετε και διάφορες στολές για τον Isaac (και όχι απλά να αναβαθμίζετε την αρχική του, όπως στο πρώτο παιχνίδι) πράγμα που συνεισφέρει τα μέγιστα στην γραφική ποικιλία.

Και κάπου εδώ, αξίζει να αναφερθούμε στην πλέον ειδοποιό διαφορά σε σχέση με το παλιό “Dead Space” : τούτο εδώ είναι πολύ πιο δύσκολο και απαιτητικό για τον παίκτη! Οι Necromorphs βάλανε μυαλό! Βέβαια, αυτό είναι κάτι το αναμενόμενο αν αναλογιστεί κανείς το ότι ο Isaac τους έχει ήδη κόψει τον κώλο μια φορά. Πλέον χρησιμοποιούν διάφορες στρατηγικές για να σας προσεγγίσουν, αποφεύγουν ενεργά τις βολές σας, περικυκλώνουν, χρησιμοποιούν αεραγωγούς και άλλες παράπλευρες οδούς για να την πέσουν στον Isaac. Άλλοτε επιτίθονται μαζικά, στήνουν ενέδρες, το “παίζουν” ψόφιοι για να σας ξεγελάσουν. Δηλαδή καμιά σχέση με τα τέρατα του πρώτου παιχνιδιού που απλά έτρεχαν ουρλιάζοντας καταπάνω σας, άιντε και να χρησιμοποιούσαν που και που κανέναν αεραγωγό. Επιπλέον, τα τέρατα σχεδόν ποτέ δεν έρχονται μόνα τους, αλλά σε ορδές και σε αριθμούς – και ρυθμούς μεγαλύτερους σε σχέση με ότι σε είχε συνηθίσει το πρώτο παιχνίδι. Πλέον, τα stasis και kinesis εργαλεία του Isaac δεν είναι διακοσμητικά, αλλά απαραίτητα στοιχεία του gameplay, όπως και οι κανονικοί και alternative τρόποι χρήσης των όπλων, καθώς – ειδικά στο δεύτερο μέρος του παιχνιδιού – θα πρέπει αφενός να κάνετε προσεκτικό scouting και “προετοιμασία” του κάθε χώρου πριν μπείτε, αφετέρου θα πρέπει υπερβολικά πολλές φορές να κάνετε μέσα σε δέκατα δευτερολέπτου διαλογή σχετικά με ποιο από τα τέρατα που εφορμούν ταυτόχρονα κατά πάνω σας πρέπει πρώτο να πυροβολήσετε, ποιό να “παγώσετε”, ποιό να ζμπρώξετε κλπ...

Πράγμα που οδηγεί στο μοναδικό ουσιαστικό παράπονό μου σχετικά με το “Dead Space 2” : ο χαρακτήρας σας είναι πιο αργοκίνητος απ' όσο θα έπρεπε, ή μάλλον τα τέρατα είναι ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ από εσάς, απ' όσο θα έπρεπε και ο χώρος για να κάνεις μανούβρες και αποφυγές είναι σχεδόν πάντα περιορισμένος. Αποτέλεσμα : πολλοί θάνατοι – και ενδεχομένως στιγμές εκνευρισμού και απογοήτευσης – στους πιο ανυπόμονους / απρόσεκτους παίκτες και κάποιοι – ευτυχώς λίγοι - “φτηνιάρικοι” θάνατοι σε φάσεις που στην πέφτουν πάνω από 2 τέρατα ταυτόχρονα από μέρη που δεν μπορείς να δεις (πχ αποσπώμενα τμήματα από το ταβάνι) που ελάχιστα αν αργήσεις να αντιδράσεις, είναι παραπάνω από αρκετός χρόνος για να σου “ρουφήξουν” όλη την ενέργεια, όση πολλή και να σου απομένει.

Κερασάκι στην τούρτα, η πολύ μεγάλη (για παιχνίδι του είδους) διάρκεια, τα 15 ΤΕΡΑΣΤΙΑ επίπεδα (θέλει περίπου 1 ώρα το καθένα, τουλάχιστον στο πρώτο playthrough και δεδομένου ότι παίζεις και ψιλομεθοδικά και όχι σαν κάφρος) και τα 5 διαφορετικά επίπεδα συσκολίας, τα πολλά unlockable όπλα και στολές, τα achievements και δε συμμαζεύεται...


Online / Multiplayer:
Άκουσα παραπονάκια για το online. Βασικά περιορίζεται σε τοπικό δίκτυο και είναι ουσιαστικά ένα οργανωμένο “κυνηγητό” (με διάφορα game modes, αλλά η ουσία του παραμένει η ίδια) μεταξύ παικτών που υποδύονται άλλοτε humans και άλλοτε Necromorphs. Και ναι, το να παίζεις έναν necromorph είναι απίστευτα cool! Από την άλλη, δε θεωρώ την έλλειψη επιπλέον περιεχόμενου τόσο μεγάλη αμαρτία. Θέλω να πω, μιλάμε για το “Dead Space”, ένα κατεξοχήν single player παιχνίδι, όχι για Call of Duty όπου το διαδικτυακό παιχνίδι είναι εξίσου, αν όχι και πιο σημαντικό από single player! Συνεπώς, την παρουσία online περιεχομένου εδώ τη λαμβάνω υπόψη περισσότερο σαν “δώρο” παρά σαν αναπόσπαστο κομμάτι της εμπειρίας του “Dead Space”. Εξ ου και το δέχομαι θετικά, παρά τις όποιες – θεωρητικές – ελλείψεις του.

Ρεζουμέ :
Το σύνολο είναι τόσο καλό που αποζημιώνει και με το παραπάνω κάποια επιμέρους ελαττωματάκια του. Το πιο ατμοσφαιρικό, βίαιο, “ενήλικο” παιχνίδι των τελευταίων ετών και ένα από τα καλύτερα του είδους του, όλων των εποχών! Συνιστάται ανεπιφύλακτα.

Γραφικά : 5 / 5
Ήχος : 5 / 5
Gameplay : 4,5 / 5
Χειρισμός : 4,5 / 5
Ατμόσφαιρα : 5 / 5
Σενάριο : 4 / 5
Value for money : 5 / 5
Συνολικά πόσα πιάνει: 4,5 / 5

Mistress of the Week : ... even more Giselle Itie!



Mistress of the Week : Giselle Itie



Όταν έχεις μπαμπά Μεξικάνο και μαμά Βραζιλιάνα το αποτέλεσμα δε μπορεί παρά να είναι εκρηκτικό. Αυτό το μανάρι είναι star της Μεξικάνικης TV και έχει παίξει σε πολλές σειρές εκεί. Πρόσφατα, τη μπάνισες δίπλα στον Sylvester Stallone στο θεϊκά αντρικό "The Expendables". Προσκυνούμε αμφότερα, και την ταινία αλλά και τη μαντάμ!

Τι Έμαθα την Εβδομάδα που μας Πέρασε (7 - 14 Φλεβάρη 2011)




1)Ότι η γνωστή Patty όπως πάει παίζει και να πολιτογραφηθεί Έλληνας πολίτης! Τις δόξες που τις επιφυλάσσαμε στη μπανανία μας δεν τις είχε δει μέχρι τώρα ούτε στο όνειρό της!

2)Τρώγωντας παντζάρι, υπάρχει μια πιθανότητα να χρωματιστούν προσωρινά τα ούρα κόκκινα. Αυτό είναι γνωστό. Αυτό που δεν είναι τόσο γνωστό, είναι ότι παίζει επίσης να χρωματιστεί και το... number 2! Αλήθεια!

3)Καμμένο ανέκδοτο : Στη Σταδίου ένας τύπος σταματάει ένα ταξί, μπαίνει βιαστικά μέσα και λέει στον ταξιτζή:
- Μεγάλε, γρήγορα στην οδό... τάδε, νούμερο ταδε... Μόλις με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν ότι η γυναίκα μου με απατάει.
Πράγματι, ο ταξιτζής πατάει γκάζι και σε λίγο φθάνουν στο σπίτι του.
Οπότε ο τύπος λέει στον ταξιτζή:
- Ρε μεγάλε, δεν ανεβαίνεις κι εσύ μαζί μου να σ' έχω για μάρτυρα;
Και ανεβαίνουν και οι δυο στο διαμέρισμα του τύπου. Ο τύπος ανοίγει την πόρτα, πηγαίνει στο υπνοδωμάτιο και πραγματικά κάτω από τα σεντόνια είναι η γυναίκα του με κάποιον άντρα.
Τραβάει τα σεντόνια και φωνάζει:
- Εσύ ποιος είσαι, ρε;
Και ο εραστής:
- ΕΓΩ; Ποιος είμαι εγώ;
Εγώ είμαι αυτός που πριν από λίγες μέρες έδωσα στη γυναίκα σου 3.000 ευρώ για να εξοφλήσεις το δάνειο του αυτοκινήτου σου.
Εγώ είμαι αυτός που κάθε μήνα δίνει στην γυναίκα σου 700 ευρώ για το νοίκι.
Εγώ είμαι αυτός που κάθε βδομάδα δίνω λεφτά στην γυναίκα σου για το supermarket και τη λαϊκή.
Εγώ είμαι αυτός που κάθε βδομάδα δίνω λεφτά στην γυναίκα σου για τα φροντιστήρια των παιδιών σου... Οπότε ο ταξιτζής πλησιάζει τον απατημένο σύζυγο και του λέει ψιθυριστά:
- Ρε αφεντικό, δεν τον σκεπάζουμε τον άνθρωπο, μη μας κρυώσει;

4)Η “ΣΠΙΘΑ” και η όλη μεταστροφή του Θεοδωράκη από αντιφασίστα αντιστασιακό σε παρανοϊκό εθνικιστή και φιλοπόλεμο φανφαρόνο μας αφήνει άναυδους – ο Γαλλικός τύπος κράζει τον Μίκη για τα τελευταία κατορθώματά του.

5)Δεν είναι ειρωνικό να τραγουδάει ο Ρέμος “Κομμένα πια τα δανεικά” και ταυτόχρονα να έχει πάρει τραγούδι από ξένο καλλιτέχνη;

6)Ότι η Μπεκατώρου είναι 4 φορές πιο έξυπνη από τη Μενεγάκη και το παίζει 40 φορές πιο χαζή.

7)Όποτε βλέπω την Φωτεινή Πιπιλή, πάντα νομίζω ότι είναι ο Ζαχαράτος μεταμφιεσμένος!


8)Τα περισσότερα παιδιά που γνωρίζω, ειδικά στην Αθήνα, έχουν γράψει και δώσει βιογραφικά σε κάθε δυνατή βερζιόν. Το μόνο που δεν έχουν κάνει ακόμα, είναι να τα χορογραφίσουν...

9)Η ερώτηση “Τι θέλεις;” μπορεί να προκαλέσει αμηχανία. Η ερώτηση “Τι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ θέλεις;” μπορεί ενίοτε να προκαλέσει κρίσεις πανικού...

10)Δεν κυκλοφόρησε για μια ημέρα ο “ΦΙΛΑΘΛΟΣ”. Κλονίστηκαν οι βάσεις της Ελληνικής δημοσιογραφίας...

11)Μαντινάδα of the week : Ποιός κερατάς σου έραψε αυτό το φόρεμά σου, να μη χωράει η χείρα μου να πιάσει τα βυζιά σου!

12)Weekly Fix : Dead Space 2. απλά δηλώνω εκστασιασμένος – και επί μια βδομάδα καμμένος! Αναλυτικότερα, στο αντίστοιχο review!

13)Ότι οι “Αληθινές Ιστορίες” στον Alpha, είναι δραματοποιημένες ιστορίες που υποτίθεται ότι πραγματικά συνέβησαν, με “κανονικούς” ηθοποιούς και ουχί με τους πραγματικούς ήρωες των ιστοριών! Απλά, η ηθοποιία είναι τόσο κακή που όλοι νόμιζαν ότι πρόκειται για ριάλιτι!

14)Τρεχάτε χωριανοί! Η γνωστή Sirina (με τις τσόντες) έβγαλε... εβδομαδιαία εφημερίδα! Σοβαρά τώρα! Με δωράκια dvd (2 τσόντες & 1 καράτε), αρθρογραφία, ρεπορτάζ, τα πάντα! Κερασάκι στην τούρτα η συνέντευξη της Τζούλιας όπου δηλώνει ότι κατά βάθος έιναι ντροπαλή με τα αγόρια!


15)Και ο Ben Ali στην Τυνησία, και ο Μουμπάρακ στην Αίγυπτο ήταν μέλη της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Ηθικό δίδαγμα : ΜΑΖΙ ΤΟΝ ΦΑΓΑΜΕ... ΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ!!!

16)πάντως, παράπονο δεν πρέπει να μου έχετε! Τα σενάρια για την αναδιάρθρωση της οικονομίας δίνουν και παίρνουν! Κυρίως... παίρνουν!!!

17)Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς X-Factor? Οι άφωνοι αυτοί ήταν μια κάποια λύσις...

18)... όπως λέει και το τραγούδι “εκτός από τη μάνα σου, κανείς δε σε θυμάται” ... ιδίως αν είσαι απόφοιτος τραγουδο/κουζινοριάλιτι...

19)Μια που το έφερε η κουβέντα για κουζίνες, στον άκρως ανταγωνιστικό χώρο των εκπομπών μαγειρικής φημολογείται ότι θα μπει δυναμικά και η κρατική τηλεόραση. Αλλά επειδή δεν υπάρχουν λεφτά για νέο πρόγραμμα, απλώς θα τηγανίζουν συμβασιούχους...

20)... η TV μου όλη είναι ένα τσιγάρο, που δεν το γουστάρω αλλά το φουμάρω...

... αυτά μανάρια μου για αυτή την εβδομάδα! Και μέρα που είναι, να μην μου ξεχνάτε τα αυτονόητα : ο έρωτας προηγείται και του χρήματος και της υγείας! Vissi d' amore!

Σάββατο, 12 Φεβρουαρίου 2011

Wishful Thinking...

Έλα μου τώρα, παραδεχτείτε το! Και εσείς κάποτε είχατε μια τέτοιου τύπου φαντασίωση, που να αφορά οποιαδήποτε εκνευριστική συνωμοταξία ανθρώπων!

So Real It Hurts!

Είναι δυνατόν μετά να μη λατρεύεις εκείνη την εποχή;!; By the way, και εγώ μικρός είχα ένα τέτοιο παρδαλό (η λέξη που χρησιμοποιούσαμε τότε οι παλιοί τη 10ετία του '80 ήταν "έξαλλο"!!!) παντελονάκι σαν και αυτό του πιτσιρικά!

Garfield Cthulhu WTF?!?

Αυτή την εικόνα μου την έστειλε ο Volrath! Δεν ξέρω πόσοι πολλοί από εσάς θα μπορέσουν να την εκτιμήσουν, εγώ πάντως την καταδιασκέδασα! Ευχαριστώ πολύ φίλε!

The Objective – Η Αποστολή (2008)


Εναλλακτικός Τίτλος : Ούφο είσαι και φάινεσαι
Μάστορας : Daniel Myrick
Παίχτες : Jonas Ball, Matthew R. Anderson, Jon Huertas
Πόσα πιάνει; ή το αγαπάς, ή το μισείς. Για μένα, 4 / 5
Με δυό λογάκια :
Μια ομάδα σκληροτράχηλων βετεράνων ξεκινάει σε μια τυπική αποστολή στην έρημο του Αφγανιστάν, υπό την ηγεσία ενός αξιωματικού της CIA. Καθώς μπαίνουν βαθύτερα στην έρημο και αφήνουν τον πολιτισμό πίσω τους, γίνονται μάρτυρες ανεξήγητων φαινομένων που σταδιακά γίνονται ολοένα και εντονότερα... Και καθώς περνούν οι μέρες, οι άντρες αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι η αποστολή τους δεν είναι αυτό που φαίνεται και ότι έχει πολλά μυστικά σημεία και άμεση σχέση με αυτά τα επικίνδυνα γεγονότα...

Αναλυτικότερα :
Εντάξει, είναι κομματάκι παλιό. Μου το έχει δώσει ο Κώστας εδώ και κανα χρόνο αλλά μόλις τώρα βρήκα χρόνο να το δω. Παράξενο φιλμάκι! Αν μπορούσα να το περιγράψω όσο ακριβέστερα και λιτότερα γίνεται, θα έλεγα κάτι σε “μεταφυσικό ψευδοντοκυμανταίρ αγωνίας”. Με το καλημέρα γίνεται εμφανές ότι έχουμε να κάνουμε με μικρή παραγωγή. Περιορισμένα “φτωχά” σκηνικά, επιλογές στους ηθοποιούς που θα μπορούσαν να είναι πολύ καλύτερες, cast, γυρίσματα, σκονισμένη, ηλιοκαμμένη με ξεθωριασμένα χρώματα φωτογραφία και δε συμμαζεύεται. Καθόλη τη διάρκεια της ταινίας, σε μακρά διαστήματα σε συνοδεύει η φωνή του αφηγητή – κεντρικού προσώπου της ιστορίας. Κανονικά, η αφήγηση δεν είναι σωστή μέθοδος για να καθοριστεί το pacing μιας ταινίας, ούτε για να γεμίσουν τα κενά της ιστορίας. Ακόμα και ο Oliver Stone που το επιχείρησε στον “ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ” έφαγε το κράξιμο της αρκούδας, κι ας είχε ολόκληρο Antony Hopkins να του απαγγέλλει. Εδώ, παραδόξως λειτουργει, καθώς ο αφηγητής καταγράφει τα όσα συμβαίνουν σε ένα ημερολόγιο, κατά την Lovecraft-ική παράδοση. Η δε φωνή του έχει εκείνο το επιτηδευμένο γρέζι (όποιοι έχουν παίξει τα παιχνίδια Metal Gear καταλαβαίνουν ακριβώς τι εννοώ) που μπορεί να μην είναι “ρεαλιστικό” για τα δεδομένα της ταινίας, αλλά είναι εξόχως ατμοσφαιρικό και ταιριάζει γάντι με το rugged στοιχείο της.

Όσο προχωράει η ταινία, οι αδυναμίες της μετατρέπονται σιγά σιγά σε προτερήματα. Τα φτωχά σκηνικά και η λιτή φωτογραφία, απεικονίζουν μεγαλόπρεπα την ερήμωση και την απεραντοσύνη της αραβικής ερήμου, την πρωτογενή φύση του τοπίου. Οι άγνωστοι (και προφανώς άπειροι) ηθοποιοί, με το τραχύ μη εκλεπτυσμένο παίξιμό τους φαντάζουν πολύ λιγότερο ηθοποιοί και περισσότερο... κανονικοί άνθρωποι, δίνοντας μια αισθητική σχεδόν reality στις σκηνές. Και πάνω από όλα, αυτό το suspense, η αναμονή για κάτι που βασικά ξέρεις (ή έχεις ψιλιαστεί) ότι θα συμβεί, αλλά δε συμβαίνει ποτέ, παρά μόνο στις τελευταίες σκηνές της ταινίας... βασικά είχα χρόνια να δω τόσο καλά δουλεμένο το στοιχείο της αγωνίας, καθώς κυριολεκτικά ο σκηνοθέτης έχει επιστρατεύσει κάθε κόλπο που υπάρχει στο βιβλίο προκειμένου να σε κρατήσει σε αγωνία και στην άκρη της καρέκλας σου για πρακτικά όλη τη διάρκεια της ταινίας, χωρίς να παραπονεθείς, ούτε και να σκυλοβαρεθείς να περιμένεις για κάτι που δεν έρχεται και να τα παρατήσεις.

Κάθε σκηνή κρύβει και μια υποχθόνια έκπληξη, ένα νέο κόλπο που εντέινει ακόμα περισσότερο την αναμονή ενώ κάθε βήμα που κάνουν οι άτυχοι στρατιώτες στο ρημαδιασμένο τοπίο, τους φέρνει ακόμα πιο κοντά στο αναπόφευκτο τέλος τους. Και είναι αυτή η αγωνία, η αμφιβολία, η περιέργεια και η μηδενιστική (και απόλυτα Lovecraft-ική στο ύφος) βεβαιότητα του τέλους που κάνει το “The Objective” να ξεχωρίζει. Επίσης όμως το κάνει και μια ταινία που δεν είναι κατάλληλη για όλους. Το κλίμα ξεκινάει με το καλημέρα βαρύ, για να καταντήσει ασήκωτο. Η ευφυέστατη χρήση του στοιχείου του μεταφυσικού, δε σου επιτρέπει ποτέ να είσαι σίγουρος για τίποτα, ακόμα και μετά το τέλος του. Και όλα τα συμπεράσματα που μπορεί να διεξαχθούν, αποκτώνται κόποις, με το στίψιμο του μυαλού σου και είναι δικά σου, όπως εσύ τα αντιλαμβάνεσαι και τα μπολιάζεις με τη φαντασία σου, γιατί η ταινία δε σου προσφέρει το φαγητό μασημένο, δε σου δίνει τις εξηγήσεις και το υπόβαθρο έτοιμα, δε σε καλοπιάνει σαν θεατή. Για αυτό και πολλούς θα τους ξενίσει αυτό το ταινιάκι και ειδικά το καταπληκτικό φινάλε που κατά τη γνώμη μου έχει πολλές αντιστοιχίες με το αντίστοιχο του “2001 : A Space Odyssey” του Stanley Cubrick.

Splatter / Gore :
Δεν έχει και δεν το χρειάζεται.

Β / Κ (Βυζά / Κώλοι) :
Το αυτό. Δεν έχει και δεν τα χρειάζεται.

Ρεζουμέ :
Η πιο άρτια δουλειά στο στοιχείο του suspense που έχω δει εδώ και χρόνια και ευφυέστατη χρήση του στοιχείου του paranormal, από τις πολύ καλές που έχω δει (επιπέδου “Mothman Prophecies”, “Blair Witch Project”, και δε συμμαζεύεται...). Αν η παραγωγή ήταν καλύτερη, με τα λιγοστά του εφφέ να στέκουν στο ύψος των περιστάσεων, αν είχε ένα καλύτερο cast και πιο σωστή προώθηση, θα προσκυνούσαμε. Αλλά όπως και να έχει, παραμένει ένα μικρό, αδικημένο διαμαντάκι που έχει ήδη βρει τη θέση του στην παραφιλολογία του cult...

Piranha 3D


Εναλλακτικός Τίτλος : Φάτε Ψάρια Μάτια (στην κυριολεξία!)
Μάστορας : μερακλής από τους λίγους
Παίχτες : τα ωραιότερα μωρα και τα στενότερα μπικίνια
Πόσα πιάνει; ...δεν πιάνεται! Απλά priceless!!!
Με δυό λογάκια :
Σεισμός προκαλεί ένα υποθαλάσσιο ρήγμα που με τη σειρά του ανοίγει μια δίοδο σε μια υποβρύχια λίμνη όπου... βρίσκονται κάτι σκληροτράχηλα, τσαντισμένα παλαιολιθικά πιράνχα φυλακισμένα από την εποχή του Νώε. Και όλα αυτά τυγχάνει να λαμβάνουν χώρα κάτω από μια λίμνη τουριστικό θέρετρο για όλα τα φοιτητοκαγκούρια της Αμερικής. Και τυγχάνει να είναι και full season! Γιούργια!

Αναλυτικότερα :
Εντάξει, και μόνο ο τίτλος, δε σου αφήνει πολλά περιθώρια για υποθέσεις, θεωρίες και αναλύσεις. Κόντρα καφρίλα, splatter-ιά και απολαυστικότατο μπανιστήρι στο χορταστικότερο πακέτο των τελευταίων ετών! Απενοχοποιημένη διασκέδαση, ιλαρότητα, χαβαλές, χαζομάρα. Και παρόλα αυτά, είναι τόσο καλό! Πραγματικά, φαντάζει εξωπραγματικό το πόσο καλοφτιαγμένα είναι τα πάντα όλα που θα δεις σε αυτό το ταινιάκι! Τι να πεις; Εντάξει, το σενάριο είναι κουκουρούκου. Αλλά έχει και τις στιγμές που η αγωνία που βιώνεις είναι γνήσια (ειδικά πριν το τέλος) η συγκίνηση είναι... εμ... συγκινητική (!) και όλα τα σεναριακά κλισέ των χαζοφοιτητικών ταινιών ξεδιπλώνονται με τόσο μεράκι και μαεστρία που φαντάζουν φρέσκα και διασκεδαστικότατα. Τι να λέμε τώρα, δεν υπάρχει νόημα... Ειδικά αν πρόλαβες να το δεις σε καλό 3D σινεμά, όταν παιζόταν, ήταν αποθέωση. Μπορείς όψιμα να επαναλάβεις την εμπειρία, αν έχεις 3D blu-ray player, 3D τηλεόραση και τα αντίστοιχα γυαλάκια, καθώς στο δισκάκι περιλαμβάνεται η πλήρης αντίστοιχη εκδοχή της ταινίας, μαζί με την πιο “συμβατική” δισδιάστατη. Αλλά και πάλι, και στο απλό blu-ray να το δεις, άρχοντας θα είσαι! Όπως και να' χει, θα το (ξανα)δεις και θα πεις κι ένα τραγούδι!

Splatter / Gore :
Χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα, στην πιο splatter mainstream κυκλοφορία των τελευταίων ετών. Παραπονάκι : θα μπορούσε η υπερβολική χρήση εφφέ υπολογιστή να αποφευχθεί (προφανώς γίνεται εξαιτίας του 3D) όπως και τα make up effects θα μπορούσαν να είναι καλύτερα. Αλλά και πάλι, δεν πειράζει. Θα γεμίσει η οθόνη σου αίμα και ξεσκισμένα κομμάτια σάρκας! Αρρώστια!

Β / Κ (Βυζά / Κώλοι) :
Εντάξει, δεν υπάρχει. Οι παραγωγοί πρέπει να μάζεψαν τα κορυφαία βυζιά και γενικώς τα κορυφαία μωρα στην πιάτσα, να τους φόρεσαν τα μικροσκοπικότερα μπικίνια και να τα αμόλησαν! Θέαμα – παράδεισος για τον κάθε βυζολάγνο. Και κάποιες κοπέλες, πέρα από εντυπωσιακές, είναι αληθινά πανέμορφές. Kudos και για την υπέροχη υποβρύχια σκηνή όπου τα δυο μοντέλα (τσοντούδες) φασώνονται ολόγυμνες (μα όλοσδιόλου, και θα στα δείξουν ΟΛΑ!) υπό τους ήχους... όπερας!

Ρεζουμέ :
Ότι διασκεδαστικότερο, χορταστικότερο, ουάου φανταστικότερο στο είδος του. Τόσο ένοχα απολαυστικό, όσο και οι υπέροχες ταινίες “Porky's” που όλοι βλέπαμε στα κρυφά, τότε τη 10ετία του '80! (Τι θυμήθηκα πάλι ο πούστης!) Η απόλυτη καλοκαιρινή ταινία, που τουλάχιστον για λίγο θα διώξει τη βαρυχειμωνιά από το σαλόνι και τη διάθεσή σου. Υπέροχες παραλίες, πανέμορφα δροσερά κορίτσια που τα δείχνουν όλα, κάφρικο splatter, δράση και αγωνία. Ειλικρινά, θέλεις κι άλλα;

Wall Street – Money Never Sleeps


Εναλλακτικός Τίτλος : Για τα λεφτά τα κάνεις όλα
Μάστορας : ο ίδιος με το προηγούμενο, Oliver Stone
Παίχτες : Michael Douglas, Frank Langella, Shia LaBeouf (μα τι όνομα κι αυτό!)
Πόσα πιάνει; ...πάντως τα πιάνει τα λεφτά του...
Με δυό λογάκια :
Ο γνωστός χρηματιστής – μεγαλοκαρχαρίας (Michael Douglas) αποφυλακίζεται μετά από 8 χρόνια και βγαίνει σε έναν κόσμο τελείως διαφορετικό από αυτόν που ήξερε. Παράλληλα, ο (επίσης τσακάλι - χρηματιστής) αρραβωνιαστικός της κόρης του, που τυγχάνει να τον θαυμάζει σαν πρότυπο, τον πλησιάζει για να μάθει από αυτόν αλλά και για να τον βοηθήσει να επανασυνδεθεί με την κόρη του. Όλα αυτά με φόντο τον χαοτικό κόσμο του χρηματιστηρίου, που θα γίνει ακόμα χαοτικότερος ένεκα της οικονομικής κρίσης. Μέσα στον κυκεώνα, θα καταφέρει να τα βρει με τον εαυτό και την οικογένειά του, ή θα ανακύψει στις παλιές του συνήθειες; Γιατί ως γνωστόν, πρώτα βγαίνει η ψηχή του ανθρώπου και μετά το χούι του...

Αναλυτικότερα :
Εντάξει, υπήρχε πολύ καλός λόγος να βγει ένα δεύτερο Wall Street, ένεκα των χαλεπών καιρών που περνάμε. Οι συνθήκες το κάνουν αν μη τι άλλο άκρως επίκαιρο και ενδιαφέρων. Δεύτερον, η καριέρα του Oliver Stone είχε πάρει εδώ και αρκετά χρόνια την κάτω βόλτα και χρειαζόταν οπωσδήποτε ένα δυναμικό comeback. Το καταφέρνει εδώ; Ναι μεν, αλλά μάλλον όχι όπως τότε. Εντάξει, δεν έχω δει το αυθεντικό “Wall Street”. Και οποιαδήποτε γνώση σχετικά με οικονομικά, είναι 100% ασύμβατη με τον εγκέφαλό μου, απλά δε μπορώ να την επεξεργαστώ. Οπότε, δε μπορώ να πω ότι είμαι απόλυτα σίγουρος για την αλήθεια και την αντικειμενικότητα των καταστάσεων που περιγράφονται, καθώς και για την ορθότητα των απόψεων που αναπτύσσονται. Όμως, ότι είδα μου φαντάζει επαρκώς αληθινό. Και κατά τη γνώμη μου, αυτό το “Wall Street” ειδικά η πρώτη μιάμιση και βάλε ώρα του (από την μαμούθ διάρκεια των 2 ωρών και 15 περίπου λεπτών) κωλολέει. Έχει ερμηνείες κορυφής – ιδιαίτερα από τον Michael Douglas, έναν συμπαθέστατο Shia LaBeouf (μα τι όνομα κι αυτό!) και είναι πάντα απόλαυση να βλέπω (έστω για λίγο) τον Frank Langella στην οθόνη μου και αισθάνομαι ότι έστω αργά, αυτός ο ΜΕΓΑΛΟΣ ηθοποιός επιτέλους δικαιώθηκε, ακόμα και από τους “ποιοτικούς” της πιάτσας. Όχι ότι το είχε ανάγκη βέβαια, αλλά λέμε τώρα...

Η σκηνοθεσία είναι νευρική και ζωντανότερη από ποτέ. Προφανώς, εδώ ο βετεράνος σκηνοθέτης βρισκόταν σε μεγάλα κέφια. Αφήγηση γρήγορη, κοφτή, εγκεφαλική, ζόρικη, πανέξυπνη, αν και σε σημεία κάνει λίγο κοιλίτσα, ένεκα την τερατώδους διάρκειας της ταινίας. Καταπληκτικοί διάλογοι, στυλ, ατμόσφαιρα, attitude, τα πάντα όλα. Και όσοι ψαρώνετε μην τυχόν σας πέσει λιγουλάκι βαρύ, μη φοβού, είναι απρόσμενα απαλλαγμένο από εξεζητημένες ορολογίες και θεωρίες και καταφέρνει να κάνει τα νοήματά του εξαιρετικά λιανά προκειμένου να τα καταλάβει ο οποιοσδήποτε. Περισσότερο πρόκληση θα είναι να συμβαδίσεις με τους ταχέις ρυθμούς του, παρά να καταλάβεις τα όσα λένε. Και αν δεν υπήρχε το ξενέρωτο τελευταίο κομμάτι και το ανεκδιήγητο φινάλε που μετατρέπει εντός πενταλέπτου το Wall Street σε χαζορομαντική οικογενειακή κωμεντί, ο κόσμος όλος θα μιλούσε για τη μεγάλη επιστροφή του Oliver Stone. Αλλά όπως και να έχει, καταδιασκέδασα με το “Wall Street”. Μου θύμισε καλό, παλιομοδίτικο σινεμά και εκείνες τις πολιτικές – δικαστικές ταινίες σταθμούς της 10ετίας του '80. παρόλα αυτά, καταφέρνει να είναι φρεσκότατο και (παρά το ότι πραγματεύεται ένα απύθμενα ξενέρωτο θέμα κατά τη γνώμη μου, δηλαδή τη λατρεία των χρημάτων) συναρπαστικότατο.

Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011

Άντρες VS Γυναίκες : Βρες τις διαφορές!




... από τη Μαίρη! Ευχαριστώ πολύ!