Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2009

2 σε 1 : Ice Age 3 & Σούλα Έλα Ξανά


Ice Age 3 : Dawn of the Dinosaurs

Στην τρίτη κατά σειρά ταινία Ice Age θα δείτε πάνω κάτω αυτό που περιμένατε. Τεχνητώς άψογο "τούμπανο" κινούμενο σχέδιο με κορυφαία γραφικά υπολογιστή. Τους γνωστούς και αγαπημένους χαρακτήρες και ακόμα μερικούς νέους. Τον παρανοϊκό σκίουρο Skrat να τα σπάει όπως πάντα και να τα κάνει όλα πουτάνα. Εδώ σε ένα νέο απολαυστικό θέμα όπου αμφιταλαντευόμενος μεταξύ του έρωτα και του βαλανιδιού, επιλέγει το... βαλανίδι!

Προβλεπόμενη διασκεδαστική ιστορία με ζαχαρένιο τέλος. Τραβηγμένες από τα αυτιά σκηνές δράσης και κυνηγητού. Χιούμορ φτιαγμένο από ενήλικες για παιδιά, που άλλοτε βρίσκει το στόχο του και άλλοτε όχι. Σε γενικές γραμμές το σενάριο εδώ τείνει να είναι πιο οικογενειακό, γλυκερό και politically correct σε σχέση με τις άλλες φορές. Οι μικρότερες ηλικίες είναι βέβαιο ότι δε θα δόσουν σημασία στα πιο "ενήλικα" θέματα που θέτει το σενάριο και θα το καταδιασκεδάσουν. Κάτι τέτοιο όμως δεν είμαι σίγουρος αν μπορεί να ειπωθεί με σιγουριά για τους πιο σιτεμένους από εμάς που πέρα από 4-5 φάσεις και ατάκες κορυφής, δε θα βρουν αυτό το κάτι που θα κάνει την ταινιούλα αυτή να ξεχωρίσει στα μάτια μας σε σχέση με τόσες άλλες που κυκλοφορούν εκεί έξω.

Σούλα Έλα Ξανά

Δασκάλα, τριαντάρα και με την κοψιά της Ζέτας Μακρυπούλια. Και δε μπορεί να βρει άντρα. Ναι, καλά. Ας έρθει από εδώ μεριά και θα 'βρουμε σίγουρα παραπάνω από έναν τρόπους να την αποκαταστήσουμε. Με αυτό τον τίτλο και το σενάριο, οποιοσδήποτε άντρας που σέβεται τον εαυτό του και τα παντελόνια που φορεί θα γύριζε μια ωραιότατη "Χριστιανική" ταινία (την Παπαρήγα την καλή!) με τους τέσσερις υποψήφιους γαμπρούς στητούς λαμπάδα, το "όπλο" ανα χείρας και να εκτελούν ενδοπαλαμικές ασκήσεις ακριβείας! Και η Ζέτα στη μέση, γυμνή, λαδωμένη και γονατιστή μέσα σε ένα ταψί γίγαντες με μπέικον, να απολαμβάνει τα καλύτερα σημεία των μνηστήρων σε λευκή, υγρή και κολλώδη μορφή. Και στο τέλος, το παλικάρι το καλό, the chosen one! να εμφανίζεται από το πουθενά και να καταλαμβάνει το οχυρό μπαμπέσικα, από την πίσω πόρτα! Γιατί ως γνωστόν, ο καλός πράκτορας δε μπαίνει ποτέ από εκεί που τον περιμένουν!

Αντίς αυτού, παίρνετε αυτό που έχετε ξαναφάει στη μάπα τόσες άλλες φορές. Άλλη μια τηλεοπτική κωμωδία, από αυτές που δεν είναι κωμωδίες. Απόλυτα τηλεοπτική φωτογραφία, σκηνοθεσία, ατάκες και ερμηνείες. Χιουμορ που αποτυγχάνει να είναι αστείο, απόλυτα προσχηματισμένοι στερεοτυπικοί χαρακτήρες και η μισή Ελληνική showbiz σε ρόλο καρικατούρας. Σενάριο ότι να'ναι, χαριτωμενιές και έμμεσες εκκλήσεις στο μικροαστικό Greek dream, τον βίο ανθόσπαρτο με τον πλούσιο γαμπρό και τα 45 παιδάκια που σκούζουν ευτυχισμένα στην αυλή του αυθαίρετου δίπατου, ανάμεσα με μοσχομυριστές μπουγάδες που θα έχει απλώσει ακάματα η αλλοδαπή διεθνής καμαριέρα του σπιτιού. Ρε ου. Ναι, εδώ η Μακρυπούλια είναι πανέμορφή. Είναι αυτό αρκετό για να δεις την ταινία? Προσωπικά πιστέυω ότι ακόμα και η πιο ροζ ψυχοπονιάρα Barbie γκόμενα θα ξενερώσει με όσα θα δει εδώ.

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2009

Megan Fox part2


Μια μικρή διόρθωση σε προηγούμενο ποστ.

Η Scarlett ΔΕΝ είναι αρραβωνιασμένη με τον (φτου!) Ryan Reynolds.

ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΕ.

Σκατά.

Πάντως εγώ εξακολουθώ να γουστάρω περισσότερο τη Megan Fox.

Επισυνάπτω ακόμα ένα σχετικό πειστήριο...

Conan Επικό Ανέκδοτο


Θα σας πω ένα ανεκδοτάκι που είναι παλιό μεν αλλά καλό, διδακτικό και αρκούντως D&Dάδικο. Α, και μου το υπενθύμισε χτες ο Κοκός από το τηλέφωνο. Δώστε βάση.

Ήτανε, που λέτε, κάποτε ο Κόναν και μαθαίνει ότι πάνω σε ένα βουνό, στην άλλη πλευρά του κόσμου, βρίσκεται ένας σοφός γέροντας που γνωρίζει το πραγματικό νόημα της ζωής. Θηκαρώνει, λοιπόν, τη σπαθάρα του, ρίχνει ένα γρήγορο μανίκι στις 1435 πιο πρόσφατες σεξουαλικές σκλάβες του, ζώνεται το γούνινο σωβρακάκι του και ξεκινά το μακρύ και επικίνδυνο ταξίδι. Περνάνει από την οροσειρά των Λυγμών, διασχίζει την έρημο των Οδυρμών, από το δάσος των Αναστεναγμών. Παλεύει με νύχια και με δόντια για να κερδίσει το πέρασμά του από τη χώρα των πολεμοχαρών πυγμαίων κανίβαλων που τρέφονται αποκλειστικά από σάρκα και σάπια έμβρυα, ταξιδεύει μέσα από την πεδιάδα του Αίματος, Σπέρματος και Ερωτικής Οδύνης και κολυμπάει μέσα από τη λίμνη με τις Μυαρές Πυώδεις Κάλτσες, στους καταρράκτες των Κρανίων με Τερηδόνα. Από εκεί βρίσκει τη μυστική είσοδο στην μαύρη, υγρή και πρόθυμη σπηλιά των Μαγισσών της Βλενόρροιας, που οδηγεί στο φαράγγι με τα Δερμάτινα Μεσαιωνικά Stringάκια. Διασχίζοντας το φαράγγι (και αφού έχουν περάσει κάτι μηνάκια από τότε που ξεκίνησε το επικό ταξίδι του) βλέπει μπροστά του, επιβλητικό και απροσπέλαστο, το βουνό στην κορυφή του οποίου ζει ο σοφός γέροντας.

Γραπώνει τη σπάθα του ανάμεσα στα δόντια και αρχίζει τη σκληρή, βαριά και μακριά ανάβαση. Βίαιοι Υπερβόρειοι άνεμοι (χειρότεροι και από το Βαρδάρη) μαστιγώνουν την πλάτη του, γδέρνουν τα μπράτσα του, φθείρουν το γούνινο σωβρακάκι και χαλάνε τη μπριγιαντίνη και το ίσιωμα της πλούσιας κόμης του. Μετά από μέρες ανάβασης, φτάνει στην κορυφή και αντικρίζει το κάστρο στο οποίο ζει ο σοφός γέροντας. Η βαριά ξύλινη πύλη του γίνεται κομμάτια από τον Power Metal βρυχηθμό του Κοναν. Η ενισχυμένη πόρτα από μασίφ μαόνι (πανάκριβη!) που οδηγεί στα ενδότερα του κάστρου υποχωρεί τελικά στη βάναυση δύναμη της κλωτσιάς του Κοναν και των σαρκοφάγων μυκητών που φωλιάζουν στα ακροδάχτυλά του. Πιο μέσα, μια ολόχρυση διπλή πόρτα με κάσωμα από πλατίνα οδηγεί στην πτέρυγα όπου βρίσκονται τα διαμερίσματα του γέροντα. Η πόρτα γίνεται κομμάτια με μια καλοεφαρμοσμένη έφοδο από τους στιβαρούς βοϊδίσιους ώμους του Κόναν. Και ξαφνικά, ο βάρβαρος βρίσκεται αντιμέτωπος με την τελευταία και πιο γερή πόρτα του κάστρου, το τελευταίο εμπόδιο που παρεμβάλλεται στο δρόμο του για να βρει το σοφό γέροντα και την τόσο απαραίτητη διαφώτιση...

Η ατσάλινη πόρτα τελικά υποτάσσεται στην ατρόμητη κόψη της δίχειρης σπάθας του Κοναν που σφυρηλατήθηκε στα ιερά αμόνια της Ατλαντίδας και ενισχύθηκε στη λαβή της από αγνό μαλλί της ηβικής περιοχής γαλακτερών παρθένων supermodels εκείνης της μακρινής ιστορικής περιόδου. Μέσα στο δωμάτιο, πάνω σε ένα θρόνο κάθεται ο σεβάσμιος γέροντας με τα δάχτυλα των χεριών του πλεγμένα κάτω άπό το πηγούνι του σε μια στάση απόλυτης ηρεμίας και αυτοσυγκέντρωσης. Ο διάλογος που εξελίχθηκε ανάμεσά τους έχει γραφτεί με χρυσά ένδοξα γράμματα στις σιδηρόδετες σελίδες από ανθρώπινο δέρμα του βιβλίου του Σκέλος και στα περίφημα Χρονικά της Νεμέδια, και έχει ως εξής :

- (Κοναν) Γέροντα, respect. Ήρθα να με διδάξεις το νόημα της ζωής, τα μυστικά της ψυχής και τη συνταγή της πρόστυχιας τυροκαφτερής.
- (Γέροντας) Υπάρχουν και ΠΟΜΟΛΑ Κόναν...
- (Κόναν) Μιλάς με ΓΡΙΦΟΥΣ γέροντα...

Megan Fox


Η Angelina είναι μια υστερική σχιζότυπη προσωπικότις με νευρική ανορεξία και 45 κανιβαλάκια τέκνα.

Η Scarlett διαφημίζει σαμπάνιες και έγινε νοικοκυρά και αρρεβωνιάρα του μικρόφαλλου θιασωτή και της χούντας εθελοντή Ryan Reynolds. (μπήκε που μπήκε στον κόπο ο Wolverine να τον αποκεφαλίσει στην ταινία, χάθηκε να το έκανε και στην πραγματικότητα?)

H Monica πάχυνε.

Η νέα θεά είναι εδώ και σβήνει όλες τις προηγούμενες. Παίζει videogames μανιωδώς, διαβάζει κόμικς, βλέπει anime, καφροταινίες και γουστάρει αγοράκια και κοριτσάκια ΜΑΖΙ (μπορεί και ταυτόχρονα!)

Για σένα, μπορώ να γίνω και ομοφυλόφυλος! (αλλά μόνο λεσβία, επειδή μου αρέσουν οι γυναίκες!)

Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2009

ΣΥΓΓΝΩΜΗ!


(Σημείωση του συγγραφέως : αυτό το ποστ ΔΕΝ απευθύνεται σε σας. Απευθύνεται στο παρών μπλόγκ, σαν να ήταν μια ξεχωριστή ολοζώντανη προσωπικότητα που ζει και αναπνέει σαν εμένα και εσάς. Τουλάχιστον, έτσι το αντιλαμβάνομαι με το ταραγμένο μυαλό μου. Ναι, δεν την παλεύω διόλου)

Ζεστό, τρυφερό και πολυαγαπημένο μου μπλογκ.
Θέλω να χρησιμοποιήσω τούτο εδώ το βήμα που τόσο απλόχερα και ανιδιοτελώς μου προσφέρεις μόνο εσύ, για να σου ζητήσω μέσα από την ψυχή μου ένα ειλικρινές και γνήσιο ΣΥΓΓΝΩΜΗ.

ΣΥΓΓΝΩΜΗ γιατί σε έχω παραμελήσει αυτό τον καιρό και βλέπω ότι αυτό το καταλαβαίνεις και εσύ. Το νιώθω στη συμπεριφορά σου, στον τρόπο που ανταποκρίνεσαι στις εντολές μου, ότι έχουν ψυχρανθεί οι μεταξύ μας σχέσεις.

Τα πράγματα είναι τελευταία ζόρικα για μένα. Οι επαγγελματικές μου υποχρεώσεις έχουν πολλάπλασιαστεί, διαβάζω για την ειδικότητα που ΔΕΝ θα πάρω (πούλο!) ούτε φέτο και ταυτόχρονα μετακόμισα σε καινούριο σπίτι στην Πάτρα.

Έτσι, τα dvd που εναγώνια αναμένουν να δουν το review τους να αναρτάται υπερήφανα σε σένα, μαραζώνουν από την κατάθλιψη, ξεχασμένα σε σκονισμένους σωρούς στη σιφινιέρα και στον εκρού μπιντέ. Τα βιβλία και τα βοηθήματα του D&D σκέφτονται σοβαρά, λόγω της παρατεταμένης αχρηστίας από μέρους μου, να μεταναστεύσουν στην Τασκένδη και να αλλάξουν καριέρα και επαγγελματικό προσανατολισμό. Και, τέλος, καλύτερα να μη συζητήσω καν για το τι σκοπεύουν να με κάνουν τα μοναχικά, μελαγχολικά μου cd μουσικής. Ένα θα σε πω και είναι η πάσα αλήθεια. Τα άκουσα προχτές να συζητάνε ότι θα πουλήσουν το κορμάκι τους σε φτηνή καθημερινή πορνοενημερωτική φυλλάδα, προκειμένου αυτή να τα προσφέρει δωρεάν (πακέτο μαζί με 4 τσόντες από Γκουζγκούνη και Τέλλη Σταλλόνε) σε κάποιο φαλλοκρατικό και σεξουαλικά πεινασμένο γουρούνι που θα τα περιθάλψει με περισσότερη στοργή και αγάπη από ότι εγώ.

Όμως θα γυρίσει ο τροχός, θα δεις. Στο μέλλον θα βρω να σου αφιερώσω περισσότερο χρόνο. Θα σε ταϊζω, θα σε ποτίζω, θα χτενίζω τα μαλλάκια σου και θα αλείψω το κορμάκι σου με Johnson's Baby Oil, σαν και αυτό που βάζουν οι Manowar στα μπράτσα τους πριν βγουν στη σκηνή για συναυλία. Θα σου κατεβάσω internet tools από αναξιόπιστα sites αγνοώντας τον προσωπικό κίνδυνο προς την ατομική μου ακεραιότητα, να μου κλέψουν την ip adress και μετά να βρεθώ με έναν εξαψήφιο λογαριασμό τηλεφώνου ή να ξυπνήσω γυμνός στην μπανιέρα παρά φύσιν βιασμένος και χωρίς νεφρά αφού οι ελεεινοί χάκερς του διαδικτύου θα μου τα έχουν αφαιρέσει και πουλήσει σε παιδεραστές κουστουμαρισμένα golden boys καπιταλόσκυλα.

Θα σου βάλω να παίζουν βίντεα, χαζές εικόνες και mp3 του Ζουγανέλη. Ακόμα θα σου εγκαταστήσω αυτά τα υπέροχα java games που μπορείς να ρίξεις κουτουλιές στον καβάλο του Brad Pitt, να εκσφενδονίσεις χωριάτικες μελάτες βερβελιές στους γκρίζους κροτάφους του George Clooney ή να τοποθετήσεις σε όποια στάση και γωνία γουστάρεις, πλαστικές πολύχρωμες πουτσούλες σε ένα ολόγυμνο 3d φωτορεαλιστικό μοντέλο της Megan Fox. Κούκλα θα σε κάνω!

Επειδή λοιπόν, για να μη μακρηγορώ και σε κουράζω, τώρα τελευταία μου έχουν πέσει πολλά και μαζεμένα, κοινώς γαμ#$%*νται τα ΠΑΝΤΑ, σου επισυνάπτω και σχετική φωτό προκειμένου να πειστείς ευκολότερα για το αγαθό και ειλικρινές των προθέσεών μου.

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2009

Ο Ταξιτζής


Μπερεκέτια! Ξεκινά με μπουζουκάκι soundtrack και αν φας το ταξί με οδηγό Ζαφείρη Ντούρο. Πριν καν πέσουν οι τίτλοι αρχής, η πρώτη γκάφα έχει γίνει. Ενώ στην αρχή δείχνει στη θέση του οδηγού τον Βαρβάτο, μόλις η κάμερα αλλάξει γωνία λήψης, αυτός έχει ως δια μαγείας αντικατασταθεί από τον Ντούρο! Οπότε συμπεραίνουμε ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι αξιοσημείωτο. Τον απολαυστικά βλακώδη μονόλογο του Ντούρου, ακολουθεί 3 ατάκες διάλογος που εν ολίγοις συνοψίζει το στόρυ της ταινίας : το πρωταγωνιστικό δίδυμο μοιράζεται ένα επαγγελματικό ταξί. Στον έναν από αυτούς, προφανώς ο γουρλής της παρέας, του κάθονται όλα τα απίθανα και πιπεράτα περιστατικά (Ντούρος), ενώ ο άλλος είναι μονίμως γκαντέμης (Βαρβάτος) και πάντα του τυχαίνουν όλες οι συνηθισμένες, βαρετές κούρσες για αυτό και είναι μόνιμα τσαντισμένος και μουντρούχος. Με αφορμή τη διήγηση ενός τέτοιου περιστατικού, περνάμε στην πρώτη “φάση” της ταινίας. Ο ταξιτζής μας το λοιπόν, παίρνει κούρσα μια κοπέλα, που ψυχολογικά είναι ένα ράκος. Κλαίει απαρηγόρητη γιατί ο γκόμενός της την απάτησε με την καλύτερή της φίλη. Σαν σωστό και φιλότιμο greek kamaki, ο Ντούρος της την πέφτει κανονικά και με το νόμο, μόνο και μόνο για να εισπράξει μια μεγαλόπρεπη χυλόπιτα. Ανταπαντώντας, ο Ντούρος προτείνει το, κατά τη γνώμη του, next best thing : από τη στιγμή που εισέπραξε τέτοια απαράδεκτη συμπεριφορά από το φίλο της, ο καλύτερος τρόπος εκδίκησης είναι να τον πληρώσει με το ίδιο νόμισμα! Να πάει με τον πρώτο τυχόντα και να του στείλει τα πειστήρια του εγκλήματος στο κινητό για να τον πικάρει!

Με συνοπτικές διαδικασίες αποφασίζεται το έγκλημα και έτσι, αφού πάρουν κούρσα τον ξένο καραφλούλη που ήταν ο προπονητής των κοριτσιών στο “Αθλήτριες, Sex, Ντόπα”, βάζουν πλώρη για ένα ξενοδοχείο, με το Ντούρο να παίζει το ρόλο του προξενητή / διαμεσολαβητή, σοφέρ και καμεραμάν! Αν υπάρχει κάτι πιο υπέροχα καμμένο από την ηθοποιία του Ντούρου, αυτό είναι τα Αγγλικά του! Έτσι, το πρώτο ερωτικό σκετσάκι απαρτίζεται ουσιαστικά από ένα μέτριο γαμησάκι ανάμεσα στη μελαχρινή Ελληνιδούλα (καλό παιδί, αλλά κάπως κουμπωμένο μπροστά στην κάμερα, δείχνει πάντως να έχει μέλλον!) και στον καραφλούλη Tony Carrere (που το τελευταίο του εκστατικό σχόλιο : “Taxi driver, thank you for your hospitality!” θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν εναλλακτική καμπάνια του ΕΟΤ για τη χώρα μας!), με το Ντούρο να παίρνει μάτι και να τραβάει με το κινητό.

Στην επόμενη σκηνή απολαμβάνουμε οσκαρικές ερμηνείες καθώς ο Ντούρος διηγείται τα κατορθώματά του στον σκασμένο από τη ζήλια του Βαρβάτο και με συνοπτικές διαδικασίες, χρησιμοποιώντας τον ίδιο αφηγηματικό μηχανισμό με την προηγούμενη σκηνή, περνάμε στο ζουμί και τούτης εδώ. Ο ταξιτζής παίρνει κούρσα ένα ερωτευμένο ζευγαράκι που δε μπορεί να συγκρατήσει τις ορέξεις του και τους μεταφέρει στο γνωστό αμαρτωλό ξενοδοχείο. Ωστόσο η κυρά του ζευγαριού, έχει πιο kinky ορέξεις, επιδειξιογενούς τύπου. Κοινώς, γουστάρει να τη βλέπουν και έτσι, παρά τις αντιρρήσεις του έτερου ήμισυ, ο Ντούρος αναλαμβάνει ξανά χρέη... μπανιστηρτζή. Ζευγάρι εδώ μια Ελληνιδούλα ξανθιά (απόλυτο φετίχ της ταινίας το ροζ Hello Kitty! Βρακάκι της) και ο γνωστός και μη εξαιρεταίος από καμιά παραγωγή της Sirina, DemetriXXX! Χωρίς πλάκα, το παλικάρι, πέρα από το ότι είναι έμπρακτα το πιο επαγγελματικό, έμπειρο, βαρύ, μεγάλο και στητό ατού της εταιρίας, δείχνει να μπαίνει πλέον για τα καλά στο πνεύμα και το συνεχόμενο dirty talking του σε σπασμένα Ελληνικά αγγίζει τα όρια του cult. Έτσι θα ξανακούσεις ακόμα μια φορά, τα άπειρα “poutana”, “mori vromismeni” και κορυφαίο όλων, το απειλητικό (απευθυνόμενος στον Ντούρο) “Μην εντζίζεις” (δηλαδή μην αγγίζεις!). Στο τέλος της σκηνής, μην έχοντας από που αλλού να κρατηθεί, πιάνει την ξανθούλα από το μαλλί (την ώρα που αυτή σαλιώνει το μπουρί της σόμπας) και φεύγει η περούκα της. Κάτι που σε οποιαδήποτε άλλη παραγωγή απλά δε θα το βλέπαμε ποτέ, εδώ οι απάλευτοι το διατήρησαν ατόφο, κομπλέ με το ειρωνικοένοχο “έκανα γκάφα μα γουστάρω” βλέμμα του DemetriXXX στην κάμερα! Μεγαλεία πράματα. Λεπτομέρεια – τώρα, για πιο λόγο μια ήδη ξανθιά κοπέλα φοράει ξανθιά περούκα, είναι υπεράνω του φάσματος της κοινής λογικής. Άβυσσος το μυαλό (και όχι μόνο) της πορνοστάρ...

Ο επόμενος σημαντικός λόγος για να δεις τούτη την ταινία, ακολουθεί στην αμέσως επόμενη σκηνή και είναι το τραγούδι της! Ένας απάλευτος σκυλάδικος ύμνος που υμνεί το πόσο... όμορφος, έξυπνος και καταφερτζής είναι ο ταξιτζής!

“Μες της πόλης τα στενά / πάλι τριγυρνώ
δεξιά κι αριστερά / σαν τρελός κοιτώ
ψάχνω πάλι για να βρω / και κάνα μωρό
γκομενάκι τρυφερό / και μοναδικό”

Είντα Ράινερ Βέρντερ Φασμπίντερ και κάτι άλλα μεταμοντέρνα, αυτό είναι ποίηση! Στο τρίτο σκετσάκι της ταινίας, ο σκηνοθέτης αποφασίζει να ανεβάσει τη θερμοκρασία και βάζει δυο φλογερές αλλοδαπές (ένα καστανό και ένα μελαχρινό) να παραπλανήσουν το Ντούρο. Αφού για ακόμα μια φορά ασκήσεις τους κοιλιακούς σου μύες από το πολύ γέλιο με τα Αγγλικά του Ντούρου, θα απολαύσεις μια αξιοπρεπέστατη παρτουζίτσα με αυτόν και τα 2 κορίτσια και επειδή προφανώς κοινό και σκηνοθέτης το απαιτούν, τα ίδια κορίτσια επιστρέφουν στην τέταρτη και τελευταία σκηνή της ταινίας όπου στήνεται ένα αυτοσχέδιο χαλαρό οργιάκι, τυπικό της Sirina, με Βαρβάτο (δικαιώθηκε στο τέλος!) DemetriXXX και άλλο ένα παλικάρι.

Το πακέτο του dvd επιπλέον περιέχει το trailer της επόμενης, έβδομης στη σειρά, ταινίας της εταιρίας “Η Θεία” όπου, φαινομενικά τουλάχιστον, αποπειρώνται να εξερευνήσουν τη χαρά (?!?) της... κάπως σιτεμένης (μην πω υπέργηρης) γυναικείας σεξουαλικότητας. Δε μπορώ να πω ότι μου άφησε και τις καλύτερες εντυπώσεις, αλλά δε θέλω και να είμαι επικριτικός και προκατειλημμένος. Η ταινία έχει ήδη εδώ και λίγες μέρες κυκλοφορήσει στα περίπτερα και μόνο η δοκιμή (και φυσικά το απαραίτητο, υπερ-αναλυτικό review στη diethni kamariera!) μπορούν να αποκαλύψουν την αλήθεια εις βάθος. Τέλος, υπάρχει και ένα 18λεπτο behind the scenes ντοκυμανταίρ που περιέχει σκηνές από τα γυρίσματα της ταινίας και στα όσα λίγα μπορέις να ακούσεις λόγω του κακού ακατέργαστου ήχου, μαθαίνεις διάφορα ενδιαφέροντα. Όπως ότι ο Δημήτρης Σειρηνάκης (το μεγάλο αφεντικό της Sirina Entertainment) έχει σπουδάσει... γεωπόνος (!) ή ότι στην ξανθούλα με το ροζ βρακάκι δεν της αρέσουν οι “χοντροί” γιατί δε χωράνε καλά στο στόμα της και κατά λάθος τους δαγκώνει!

Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2009

Για το Μιχάλη


Δεν μπορώ να σχολιάσω. Δε γίνεται.
Νομίζω ότι ένα μικροεγκεφαλικό το έπαθα για αυτό το street art αριστούργημα.
ΧΑΛΑΛΙ ΡΕ!!!

Thanx στο Volrath the Fallen που κάθε μέρα αποδεικνύει έμπρακτα ότι είναι η απόλυτη αυθεντία για κάθε τι από χέρι καμμένο!!!

Και πάνω από όλα... ΕΙΝΑΙ Ο ΠΙΟ ΠΙΣΤΟΣ ΜΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ!!!

Terminator - Salvation


Πείτε το και Terminator 4 άμα θέτε, καμιά διαφορά προσωπικά δε μου κάνει. Αυτή τη φορά, το τιμόνι του θρυλικού franchise κληρονομείται στον γνωστό McGee που έκανε τις 2 ταινίες Charlie's Angels. Επιλογή κατά τη γνώμη μου αμφιλεγόμενη. Παρά την όσο καλή δουλειά που μπορεί να έκανε (και όντως έκανε, ειδικά στο πρώτο μέρος) ο McGee για το χαβαλεδιάρικο σύμπαν των “Άγγελων του Τσάρλι”, δε μπορούσα να μη διατηρήσω τις αμφιβολίες μου σχετικά με το πώς θα χειριζόταν μια περιπέτεια πολύ μεγαλύτερου ειδικού βάρους και ιστορικότατου ονόματος. Το Terminator για μια (τουλάχιστον) γενιά δεν είναι απλά άλλη μια περιπέτεια – blockbuster. Είναι λατρεία, με τη δική του ιστορία και μυθολογία που φανς τη συλλέγουν και την αποκρυπτογραφούν μανιωδώς, είτε υπό τη μορφή comics & graphic novels, είτε διάφορων άλλων ειδών merchandise. Σίγουρα με το πέρασμα του χρόνου η αίγλη του έχει μειωθεί, ειδικά μετά το εμπορικά όχι και τόσο επιτυχημένο 3ο μέρος Terminator 3 : Rise of the Machines (που προσωπικά το βρήκα αξιοπρεπέστατο) αλλά δεν παύει σαν όνομα να προκαλεί το ενδιαφέρον, να ξυπνά δυνατές αναμνήσεις και να κάνει τα κεφάλια ακόμα να γυρνάνε, όπου αυτό αναφέρεται.

Όπως και να 'χει, θεωρώ “λίγο” άδικη τη συμπεριφορά των μεγάλων studios που “σφάζουν” ανελέητα τα παλιά κινηματογραφικά φαβορί τους, αναθέτοντας την τύχη τους στα χέρια ατόμων με ανεπαρκή εμπειρία ή ικανότητα. Το ίδιο συνέβη και στα 2 έργα Alien VS predator (με τον Paul Anderson του πρώτου μέρους να θεωρείται καθολικά ως ένας από τους χειρότερους σκηνοθέτες του Hollywood, μέχρι που εκθρονίστηκε από τον Uwe Boll και με τους αδερφούς Strauss του νο2 να είναι κυριολεκτικά πρωτάρηδες στο χώρο του κινηματογράφου, καθώς οι μέχρι τότε δουλειές τους ήταν... βιντεοκλιπ!). Ο λόγος και το σκεπτικό γνωστά. “Ένα γνωστό κινηματογραφικό franchise, όπως και να έχει θα γεμίσει που θα γεμίσει τις αίθουσες. Θα το πήξουμε στα γραφικά κομπιούτερ, αφού τα φυσικά γυρίσματα και τα make up effects είναι ακριβότερα (να γυαλίζουν τα γραφικά τώρα, κι ας είναι το θέαμα λίγα χρόνια μετά επιπέδου καρικατούρας) Άιντε να βάλουμε και ένα (όχι παραπάνω!) γνωστό και σέξι όνομα για να έχουν να γράψουν κάτι και τα περιοδικά. Ας κάνουμε ό,τι λογής περικοπές μας παίρνει προκειμένου να ελαχιστοποιήσουμε τα έξοδα, από τη στιγμή που τα έσοδα είναι πάνω κάτω στάνταρ και το target group στο οποίο θα απευθυνθούμε είναι γνωστό, δοκιμασμένο και φωτογραφημένο. Και όλα τα υπόλοιπα θα τα αναλάβουν οι τσάτσοι που έχουμε να κάνουν δημόσιες σχέσεις.” Κάπως έτσι, καταλήξαμε να βλέπουμε άγνωστους ηθοποιούς της τηλεόρασης και άκυρους σκηνοθέτες να πρωτοστατούν σε παραγωγές που κάποτε απασχολούσαν ονόματα μεγαθήρια. Θέλετε και άλλα παραδείγματα? Υπάρχουν πολλά. Ένα θα πω, ίσως το χαρακτηριστικότερο. Κάποτε στο Star Wars πρωταγωνιστούσαν ηθοποιοί της κλάσης του Sir Alec Guiness & Harrison Ford. Στο τελευταίο έργο της σειράς, το Revenge of the Sith, αστέρι και πρώτο όνομα της ταινίας ήταν... κάποιος Heiden Christensen!

Αλλά ας μη πλατειάζουμε. Με λίγα λόγια, αυτό που θέλω να πω είναι ότι πάνω κάτω, κάτι τέτοιο συμβαίνει και εδώ... περίπου. Μου είναι δύσκολο να γράψω για το τελευταίο Terminator. Δεν είναι τόσο η όποια συναισθηματική φόρτιση που μου προκαλούν οι αναμνήσεις από τα παλιότερα, κλασικά έργα της σειράς. Είναι γιατί σε αυτή τη δουλειά υπάρχουν κάποια πραγματικά καλά στοιχεία που χάνονται σε έναν ωκεανό μετριότητας και κάποια στοιχεία τόσο άκυρα που απλά είναι απαράδεκτο να χαρακτηρίζουν μια ταινία που φέρει αυτό το όνομα ακόμα κι αν αυτή είναι η πιο αδύναμη της σειράς (που είναι). Η ιστορία διαδραματίζεται στο μέλλον, στο έτος 2012, αφότου φυσικά η περιβόητη Judgement Day έχει έρθει και παρέλθει. Οι μηχανές έχουν επαναστατήσει και κυρήξει τον πόλεμο ενάντια στην ανθρωπότητα. Ο John Connor είναι ένας φτωχός πλην τίμιος αξιωματικός της οργανωμένης αντίστασης της ανθρωπότητας (που απεικονίζεται σαν μια πιο χύμα... Χούντα!), που ανεπίσημα απολαμβάνει την καθολική αποδοχή του κόσμου, σαν φουτουριστικός Che Guevara ένα πράμα. Μετά, κάπου μαθαίνει ότι πρέπει να σώσει τον μελλοντικό πατέρα του (και έφηβο στον παρών χρόνο, Kyle Reese), ένας καινοτόμος τρόπος να κατατροπωθούν οι μηχανές ανακαλύπτεται στο άκυρο, ο τρίτος αδερφος από το Prison Break ταξιδεύει από το παρελθόν (αλλά και από το μέλλον!) για να βρει τον John Connor επειδή ούτε-και-αυτός-ξέρει-το-γιατί (και τον βρίσκει τελικά από τύχη). Μετά ο John ψάχνει τον Kyle Reese, ο τελευταίος ψάχνει ένα μουγγό αραπάκι (!), όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες της ταινίας ψάχνουν τον John, πέφτουν από λάθος στον αδερφό από το Prison Break και τελικά κάπου όλοι μαζί συναντιούνται από (μάλλον) καθαρή κωλοφαρδία. Παίζει και ο κακός από το Karate Kid! Α, και ο John Connor έχει και ένα ραδιοφωνικό σταθμό σαν και αυτόν που είχε ο Robin Williams στο “Καλημέρα Βιετνάμ” όπου εκεί ανοίγει την ψυχή του και αποκαλύπτει την πιο ευαίσθητη θηλυκή πλευρά του εαυτού του στους επαναστάτες ποπολάρους comrades του. Οι οποίοι κάνουν υπομονή ακούγοντάς τον, την ώρα που αντιμετωπίζουν τους πυραύλους αέρος - εδάφους των μηχανών, με σαλάμια αέρος – αέρος από το Lidl.

Μπερδευτήκατε? Που να τη δείτε κιόλας. Το μεγαλύτερο, νομίζω, πρόβλημά αυτής της ταινίας είναι ότι προσπαθεί να πει πάρα πολλά πράγματα ταυτόχρονα, να βαστήξει όχι δυο, αλλά πολλά καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη. Είναι γεμάτη ιδέες και δευτερεύουσες / τριτεύουσες σεναριακές απολήξεις (οι περισσότερες copy / paste κολάζ από άλλες, καλύτερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας) που στην πλειονότητά τους δεν καταλήγουν πουθενά γιατί στο μεταξύ έχουν παρέλθει 110 λεπτά και η ταινία πρέπει κάποτε να τελειώσει και να πάει ο κόσμος σπίτια του. Το αυτό ισχύει και για τους ΑΠΕΙΡΟΥΣ χαρακτήρες που εισάγει, μόνο και μόνο για να ξεστομίσουν 2-3 ατάκες και να μη τους δεις ποτέ ξανά. Ακολουθεί η αβάσταχτη σοβαροφάνειά της. Και στα άλλα Terminator τρέχανε οι αθρώποι να κρυφτούνε, αλλά δε μιλούσαν με στόμφο και πόζα, ούτε ήταν μόνιμα με μια φάτσα λες και τους είχες ταϊσει ένα κουβά σκατά. Κάποιες προσπάθειες να θυμίσει τα προηγούμενα έργα, κυρίως επαναλαμβάνοντας παλιές ατάκες (“Come with me if you wanna live”, το ιστορικό “I'll be back”) είναι μάλλον αποτυχημένες επειδή φαίνονται υπερβολικά στημένες. Λες και από κάπου είχε δωθεί μια ντιρεκτίβα τύπου : “δεν ξέρω τι θα κάνετε, κόφτε το λαιμό σας, αλλά αυτές οι ατάκες πρέπει να υπάρχουν κάπου στο σενάριο”. Που τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, μάλλον είχε δωθεί. Το αυτό ισχύει και στο τραγούδι των Guns 'n' Roses που ακούγεται κάπου στο άσχετο (και πάλι χωρίς λόγο), αλλά και για τον ψηφιοποιημένο Arnold Schwarzenegger, που μπορεί να ήταν μια καλή πιασάρικη ιδέα, αλλά δυστυχώς δεν αξιοποιήθηκε κατάλληλα. Η σκηνή του και η επακόλουθη τελική μάχη ήταν υπερβολικά σύντομη και το τέλος αυτής... απλά αδιάφορο.

Άλλη μια πληγή της ταινίας είναι η διάχυτη αίσθηση... (καταραμένης) φτώχειας που αποδίδει. Θυμάστε αυτές τις απίστευτα επιβλητικές σκηνές – αναμνήσεις από το μέλλον που υπήρχαν στα 3 προηγούμενα έργα? Αυτές με τις στρατιές των Terminators, με τις τεράστιες μηχανές με τις ερπύστριες που κυλούσαν πάνω σε ανθρώπινα κρανία, με τα ιπτάμενα φρούρια, τα λέιζερ και τις a la Warhammer 40K μάχες? Ε, ξεχάστε τις. Εδώ δε θα δείτε ποτέ πάνω από έναν Terminator, που πολεμά (το πολύ) με 2 άτομα. Άιντε δυόμιση άτομα, άμα μετρήσεις και το μουγγό αραπάκι. Στην πλέον πληθωρηκιά σκηνή της ταινίας, αυτή με το γιγάντιο muchas maracas Mech, τα πάντα είναι φτιαγμένα με γραφικά υπολογιστή, από αυτά όμως που ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ότι είναι γραφικά υπολογιστή (ειδικά αν βλέπεις την ταινία σε τηλεόραση υψηλής ευκρίνειας). Οι μάχες είναι στο σύνολό τους λίγες, σύντομες και ανεπαρκείς. Επιπλέον μείον η πάντα αναίμακτη “εφηβική” βία και οι μπούφλες που επιμένουν να εκτοξεύουν οι Terminators (όχι και τόσο φονική τακτική όταν μιλάμε για τις κατεξοχήν φονικές μηχανές)

Άλλο ένα μεγάλο φάουλ, είναι τα λογικά κενά και διάφορες φάσεις που απλά δε στέκουν. Τα πάντα μοιάζουν να συμβαίνουν στην τύχη, πράγμα ασύμβατο με μια σειρά ταινιών που έχει μότο της “there is not fate, but what we make of it”. Θέλετε κουλές φάσεις? Για κάποιο λόγο, οι Terminators που κυνηγάνε τον John Connor δεν είναι ΠΟΤΕ οπλισμένοι, παρά το ότι στις άλλες ταινίες, αλλά και στις υπόλοιπες σκηνές ετούτης, τους βλέπουμε να χρησιμοποιούν πυροβόλα όπλα. Στο αρχηγείο – φωλιά του υπερκακού υπολογιστή Skynet υπήρχαν όλοι κι όλοι 2 Terminators για να τον υπερασπίσουν. Τους χτύπησε κι αυτούς η οικονομική κρίση μάλλον. Όλη η βάση της Cyberdyne όλως τυχαίως (τι βολικό!) κάθεται πάνω σε μια ατομική βόμβα.

Παρόλα αυτά, η ταινία δεν είναι του πεταματού. Η σκηνοθεσία του McGee είναι καλή αν και κομμάτι ανέμπνευστη. Παρόλα αυτά, είναι, τουλάχιστον τεχνικά, άψογος. Το παλικάρι φαίνεται ότι έχει μελετήσει και φιλοσοφήσει το υλικό που του δόθηκε και υπάρχουν μέσα στο έργο συγκεκριμένες σκηνές που το αποδεικνύουν. Η φωτογραφία τα σπάει. Σωστά μουντά χρώματα και μια κατεστραμμένη εμπόλεμη μελλοντική γη πολύ πιο πειστική από κάθε άλλη φορά. Ο Christian Bale μου άρεσε στο ρόλο του John Connor. Είχε το σωστό στυλ, φάτσα, ερμηνεία. Ίσως είναι και ο μόνος ηθοποιός που να μπήκε στον κόπο να καταλάβει τι ακριβώς γίνεται στην ταινία. Η προβληματική της αμφιλεγόμενης φύσης μεταξύ ανθρώπου / ρομπότ είναι συμπαθής, μόνο που δεν ταιριάζει καθόλου σε μια Terminator ταινία, παρά σε ένα cyberpunk έπος, τύπου : “I, Robot”, “Blade Runner” ή “Artificial Intelligence”.

Αυτά τα ολίγα. Ήθελα να μου αρέσει αυτή η ταινία. Ήθελα να μπορώ να της βάλω έναν καλύτερο βαθμό. Λυπάμαι για την χαμένη δυναμική της, για το πόσο καλή θα μπορούσε να είναι υπό άλλες συνθήκες (βλέπε σενάριο), για την άδικη συμπεριφορά που της επιφύλαξαν οι πάντες, από τους ηθοποιούς της μέχρι τους παραγωγούς της. Μονάχα ο σκηνοθέτης και ο πρωταγωνιστής δείχνουν να πόνεσαν και να πίστεψαν σε αυτό το έργο αλλά ένας κούκος δε φέρνει ποτέ την άνοιξη. Κρίμα. Ίσως να πήγαινε πολύ καλύτερα αν δεν έφερε τη λέξη Terminator στον τίτλο της, αν ήταν άλλη μια περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας που θα άφηνε περισσότερα όρια στο σκηνοθέτη της προς πειραματισμό και καλλιτεχνική έκφραση. Αλλά όπως έχει τώρα, δε μπορώ να της βάλω πάνω από...

Βαθμολογία : 1,5 / 5.

Lesbian Vampire Killers


Κατ' αρχήν να δώσω μια απαραίτητη διευκρίνηση που οφείλεται στην αμφιλεγόμενη φύση της μετάφρασης του τίτλου και ουδόλως με απασχόλησε (ούτε και εσάς πρόκειται να απασχολήσει!) κατά τη διάρκεια θέασης αυτού του μικρού έπους : ο τίτλος ως έχει μπορεί να μεταφραστεί ως “Λεσβίες Κηνυγοί Βρυκολάκων” ή ως “Κηνυγοί Λεσβιών Βρικολάκων”. Ε, λοιπόν, είμαι στην ευχάριστη θέση να σας διαβεβαιώσω ότι τελικά λεσβίες είναι οι βρυκολακίνες και όχι αυτοί που τις κυνηγάνε! Rejoice!!! Παλιό και αγαπημένο combo το ζευγάρωμα του βαμπιρικού μύθου με λεσβιάζουσες καταστάσεις. Αρχή του είναι μάλλον, πέρα από την κατεξοχήν “νοσηρή”, “διαφορετική” σεξουαλικότητα που διαχρονικά χαρακτήριζε τις γοτθικές / βαμπιρικές παραστάσεις, το ιστορικό φιλμικό έπος “Vampyros Lesbos”, τυπικό δείγμα αλλού για αλλού παραισθησιογόνα βαρεμένης ταινίας που μόνο τη 10ετία του '70 θα μπορούσε να γίνει. Εδώ, το μοτίβο επανέρχεται, μόνο που τα παλικάρια που μας το προσφέρουν, πρόσθεσαν στο μείγμα ένα γερό twist σύγχρονης Βρεττανικής καγκουριάς που τα σπάει!

Μου θέτε και υπόθεση? Ρε ου. Σιγά μη σας πω αυτό που ήδη μπορείτε να μαντέψετε διαβάζοντας τον τίτλο. Κάτω οι πρεσβείες, ζήτω οι λεσβίες λοιπόν, ειδικά αν έχουν κοφτερά δοντάκια και φοράνε αραχνοϋφαντα δαντελωτά μισοφόρια και εσώρουχα! Ανεκδιήγητες οι φάτσες, απάλευτη η ερμηνεία του αντρικού πρωταγωνιστικού διδύμου, έχουν μέλλον αυτά τα παλικάρια, να μου το θυμιθείς. Καλές κωμικές φάσεις, απάυγασμα ανδρικής βλακείας – αλλά με την καλή έννοια! - και κάποιες ατάκες πραγματικά διαμάντια. Παραθέτω τις αγαπημένες μου :

“Λεσβίες Βρυκολακίνες?!?! Με την ατυχία που με δέρνει, μετά θα έρθει να με κουτουπώσει και ένας gay λυκάνθρωπος!”

“(κάγκουρας #1) - Τα καταφέραμε! Δεν είναι Βρυκόλακες πια! (κάγκουρας #2)- Μήπως όμως είναι λεσβίες ακόμα?”

“(εξορκιστής)- Το μυστικό για να εξοντώσεις τους βρυκόλακες είναι... (κάγκουρας)- Ναι, ναι, ναι, ξέρω. Σταυρός, σκόρδα, ηλιακό φως, και τα σχετικά! (εξορκιστής)- Μα καλά, πώς μπορείς να έχεις τέτοιες απόκρυφες γνώσεις? (κάγκουρας)- Άνθρωπέ μου, τηλεόραση, ταινίες δε βλέπεις?”

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Το Lesbian Vampire Hunters αξίζει μια θέση ψηλά στο ράφι σας με τις τιμημένες καφροταινίες, δίπλα στο Zombie Strippers!!! το Black Sheep (η πρώτη παγκοσμίως ταινία με ζόμπι... πρόβατα!) και την “Επιστροφή των Καθαρμάτων” (με το θεό Σουγκλάκο!!!). Ναι θα μπορούσε να είναι ακόμα καλύτερο, αν είχε αποτινάξει την τηλεοπτική αύρα που το χαρακτηρίζει (κυρίως λόγω της σκηνοθεσίας και της φωτογραφίας – θυμίζει κατά καιρούς περισσότερο επεισόδιο της Ζηνα, παρά κινηματογραφική παραγωγή), όπως αν είχαν αποφασίσει να είναι πιο τολμηροί στο θέμα των splatter σκηνών. Δεν υπάρχει καθόλου αίμα, οι βρυκολακίνες έχουν αντί αυτού ένα άσπρο πηχτό... εκρηκτικό ζουμί! Η ίδια ατολμία χαρακτηρίζει και τις ερωτικές σκηνές που λάμπουν δια της απουσίας τους. Βλέπουμε τις βρυκολακίνες (μόνο!γιατί?!?!) να χαϊδεύονται, πουδραρισμένα κωλομέρια και βυζάκια, τις περισσότερες φορές να αχνοφαίνονται (πάντως πρόκειται για πρωτογενές υλικό άριστης ποιότητας) πίσω από ένα προπέτασμα καπνού, λεπτεπίλεπτων υφασμάτων και δαντέλας. Δυστυχώς ή ευτυχώς, το βάρος εδώ δόθηκε στο κωμικό στοιχείο και δε μπορώ να φανταστώ πόσο πολύ όλοι θα παραμιλούσαμε, αν είχε κατανεμηθει πιο ομοιόμορφα και σε μεγαλύτερες δόσεις σε ΟΛΟΥΣ τους τομείς. Όπως και να έχει, θα μιλήσει στην καρδιά του κάθε κάφρου και δε διανοούμαι να του βάλω βαθμό χαμηλότερο από...

Βαθμολογία : 3,5 / 5

Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου 2009

Τι Έμαθα το Μήνα που μας Πέρασε (Αύγουστος '09)

1.Το έχω ξαναγράψει, αλλά δε μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να το επαναλάβω : “Καλή ζωή, σκατά διαθήκη!”

2.Ότι υποτροπίασα ξανά στην κακή και άκρως ψυχοφθόρα συνήθεια να διαβάζω κάθε Κυριακή εφημερίδα. Μα, γιατί?

3.Είμαι περισσότερο άνθρωπος των ιδεών, παρά του ταλέντου. Έχω πολλές ιδέες. Άπειρες. Για τα πάντα. Δυστυχώς, μου λείπει το απαραίτητο ταλέντο (και η εργατικότητα) για να τις διεκπεραιώσω, να τις φέρω σε πέρας, να τις αναπτύξω, να τις κάνω να ανθίσουν όπως τους αξίζει. Έτσι, στην καλύτερη των περιπτώσεων, καταλήγουν με τη μορφή κακογραμμένων σημειώσεων σε ένα συρτάρι. Κάτι τέτοιο ισχύει για την ώρα και για το Castlevania : Servant of Darkness.

4.Ότι όσο μάγκα και να θεωρείς τον εαυτό σου και όλοι στην πιάτσα να νομίζουν ότι διαθέτεις muchas maracas, πάντα υπάρχει η άτιμη περίπτωση να σε ξεμπροστιάσει μια ΕΥΠ μαζί με όλα τα “νινάκι”, “μωρουλινινάκι” και “τζιτζικούλα μου” μπορεί να έχεις πει. Δεν είναι δικό μου, το διάβασα από Κυριακάτικη εφημερίδα και το λάτρεψα.

5.Ότι και επισήμως πλέον, στην Ελλάδα, Άυγουστο μήνα δε λειτουργεί ΤΙΠΟΤΑ.

6.Ότι το παγωτό φυστίκι δεν έχει στη γεύση καμιά σχέση με τα πραγματικά φυστίκια.

7.Ακόμα ότι, σε πλήρη δυσαρμονία με το αληθινό χρώμα των φυστικιών, το παγωτό φυστίκι επιμένουν να το χρωματίζουν ένα τελείως άκυρο πράσινο της χλωρίνης.

8.Να περιμένω σαν ΧΕΣΜΕΝΟΣ το καινούριο Castlevania : Lords of Shadow. Το τελευταίο παιχνίδι της διάσημης σειράς θα βγει μόνο για το playstation 3, την επιμέλειά του έχει αναλάβει ο θεός Hideo Kojima (Metal Gear Series) και φημολογείται ότι θα σβήσει ό,τι μέχρι τώρα έχει κυκλοφορήσει με αυτό το βαρύ-σαν-ιστορία όνομα.

9.Να περιμένω σαν ΠΟΥΣΤΗΣ τα καινούρια Metal Gear : Peace Walker (για το PSP, θα έχει για πρωταγωνιστή τον Naked Snake / Big Boss) & Metal Gear : Rising (PS3 & XBOX 360, θα πρωταγωνιστεί ο Raiden)

10.Μεγάλη κουβέντα. Να τη θυμάσαι πάντα. Κι ας μην καταλαβαίνεις ακόμα τι σημαίνει. Θα το βρεις μετά. Να θυμάσαι : Όλοι μαλάκες είμαστε.

11.God of War 3!!! O Kratos κάνει απόβαση στο Playstation 3 και θα σβήσει όλα τα υπόλοιπα action games! Κανείς δε σφάζει σαν τον Kratos! Τέλος!!!

12.Χίος ξανά! Επιτέλους! I love the smell of loukoumades in the morning! Smells like... victory...

13.Να μην υποτιμώ ποτέ το τι μπορεί να σου κάνει στο στομάχι το ζεστό αρνάκι που έχει βγει μόλις από τη σούβλα. Είναι μπαμπέσικο το άτιμο και βαρύ σαν τα ούμπαλα του De Maio!

14.Καινούρια λατρεία, καινούρια αγάπη, καινούρια ζάλη : Γκιούλμπασι!!!

15.Λόγια μεγάλων αντρών : “Το μόνο πρόβλημα με τη νεολαία, είναι ότι δεν ανήκουμε πλέον σε αυτή.” Σαλβαδόρ Νταλί

16.Ότι, παρά το γεγονός ότι το Whispers of the Vampire's Blade είναι πολύ πιο καλογραμμένο και με κλάσεις ανώτερη ιστορία σε σχέση με το Grasp of the Emerald Claw, το τελευταίο έχει τη χάρη γιατί απλά είναι πολύ πιο fun να το παίξεις, τόσο από τη μεριά των παικτών, όσο και του Dungeon Master. Και ναι, μετά από μια ανιστόρητη, άνευ προηγουμένου εβδομάδα επαίσχυντης κρεατοφαγίας και D&D λιωσίματος, το Eberron campaign μας τελείωσε θεαματικά και άφησε τους πάντες με ένα μακάρια εξαντλημένο χαμόγελο...

17.Ότι η Βουλή των Ελλήνων έχει καλλιτεχνικό διευθυντή! Αλήθεια! Δηλαδή τι παίζει ακριβώς εκεί μέσα, κάνουν καλλιτεχνικά, σαν αυτά που κάναμε στο σχολείο και στον παιδικό σταθμό? Κάνουν κολάζ, ζωγραφίζουν με μολύβια τέμπερες, δαχτυλομπογιές? Γιατί άμα είναι έτσι, τότε εξηγούνται πολλά πράγματα...

18.Κανείς δε μπορεί να χαρίσει τόσο σαρωτικά ενθουσιώδη υποδοχή για τις ατάκες μου, όσο ο Νίκος. Muchas Maracas!!!

19.Χαλαρά το καλυτερότερο σύνθημα της δεκαετίας. Διαβάστε και λιώστε :

“Τη μισή σου ζωή μαύρος
τη μισή σου ζωή άσπρος
Michael Jackson ζεις
για πάντα ΠΑΟΚΤΣΗΣ!!!”

20.Ότι στο Hollywood πλέον όσους άνεργους ή/και ξεπεσμένους αστέρες έχουν μαζέψει, αντί να τους δώσουν επίδομα ανεργίας, τους δίνουν ένα δικό τους reality να πορεύονται. Τόσο προχώ.

21.Ότι το να φέρνεις κάποια άτομα προ τετελεσμένου γεγονότος, μπορεί να μην είναι η πιο τίμια λύση, αλλά για κάποιους ανθρώπους είναι, δυστυχώς, η μοναδική.

Soundtrack του μήνα :

Magnum :
Vigilante (1986)
The Eleventh Hour (1983)
On a Storytellers Night (1985)
Kingdom of Madness (1978)
Chase the Dragon (1982)
Αρκετά αδικημένοι και παραγνωρισμένοι για μπάντα του επιπέδου τους, οι Magnum είναι ένα από τα πολύ σημαντικά Hard Rock συγκροτήματα. Όντας μοντέρνοι για την εποχή τους αλλά και διατηρώντας γενναίες επιρροές από τις μπάντες – μεγαθήρια της 10ετίας του '70, ο ήχος τους είναι όμορφα απλός, ζωντανός και φρεσκότατος ακόμα και στις μέρες μας. Προτείνονται ανεπιφύλακτα τόσο για όσους γουστάρουν παλιό rock, όσο και για αυτούς που έχουν πιο μοντέρνα σκληρά rock ακούσματα, ακόμα και για τους καμμένους του New Wave of British Heavy Metal!!!

Αναγνώσματα του Μήνα :

Vampire Hunter D – Hideyuki Kikuchi
Αν δεν έχετε δει ποτέ Vampire Hunter D, απλά χάνετε ένα από τα πιο αξιόλογα gothic anime που υπάρχουν εκεί έξω. 2 ταινίες, η ομώνυμη και το Vampire Hunter D : Bloodlust που απλά επιβάλλεται να δουν όσοι γουστάρουν Ravenloft ή Castlevania (ή τα βαμπίρια και γκοθοκαταστάσεις γενικότερα). Αυτό που δε γνώριζα είναι ότι τα αριστουργήματα αυτά προέρχονται από τα λογοτεχνικά έργα του παραπάνω, κορυφαίου στη χώρα του, Ιάπωνα συγγραφέα. Με πάνω από 18 βιβλία στο ενεργητικό του, το Vampire Hunter D είναι το πρώτο από αυτά και είναι καταπληκτικό. Πλέον, τα φέρνει γνωστή αλυσίδα dvd, cd, ηλεκτρονικών κλπ στα πολυκαταστήματά της σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Με εικονογράφιση από το θεό Yoshitaka Amano (έχει επιμεληθεί έργα του Neil Gaiman αλλά και είναι καλλιτεχνικός διευθυντής της KONAMI για τα Castlevania και όχι μόνο), το κάθε βιβλιαράκι στοιχίζει το χαζό ποσό των 7 και κάτι ευρώ και είναι κυριολεκτικά κρίμα να το χάσετε.

The Hastur Cycle – Chaosium
Η πρώτη ιστορικά ανθολογία της Chaosium σχετικά με τις διάφορες όψεις της Μυθολογίας Κθούλου, αποτελείται από 13 ιστορίες που προσδιορίζουν τον Hastur, τον King in Yellow, την Carcosa και ό,τι θεωρητικά έχει σχέση με τα παραπάνω. Ανάμεσά τους συμπεριλαμβάνονται αριστουργήματα όπως The Whisperer in Darkness, The Yellow Sign, The Repairer of Reputations, The Inhabitant of Carcosa κλπ. Απαραίτητη σε όποιον μελετητή δεν έχει τα παραπάνω, αλλά... άμα είναι φαν, δεν υπάρχει περίπτωση να μη τα έχει ήδη! Οπότε το μόνο που μένει είναι το πολύ καλό The River of Night's Dreaming του θεού Karl Edward Wagner και μια λογοτεχνική απόδοση του “ορίτζιναλ” θεατρικού The King in Yellow, που μπορεί να χρησιμεύσει μια χαρά σαν prop για τα Call of Cthulhu παιχνίδια σας. Κατά τα άλλα, εφόσον έχετε τα κλασικά διηγήματα... απλά προσπεράστε.

Eyes of the Lich Queen


Το Eyes of the Lich Queen είναι μια official περιπέτεια από τη Wizards of the Coast για τον κόσμο του Eberron και προορίζεται για 4 περίπου παίκτες 5ου επιπέδου χαρακτήρα. Πρόκειται για ένα softcover βιβλίο 120κάτι σελίδων και αποτελεί το επόμενο φυσικό βήμα για όσους έπαιξαν την πλέον κλασική τριλογία “Shadows of the Last War”, “Whispers of the Vampire's Blade” & “Grasp of the Emerald Claw” και γουστάρουν να συνεχίσουν στο ίδιο μοτίβο. Βέβαια μπορεί να παιχτεί και όπως είναι, καθώς είναι πλήρως αυτοτελές και δεν έχει καμιά σχέση από άποψη σεναρίου με τις προηγούμενες περιπέτειες. Στα μαγαζιά πωλείται στην τιμή των 25 περίπου ευρώ (φυσικά στο ίντερνετ μπορείτε να το βρείτε σε πολύ καλύτερη τιμή), ποσό μάλλον ικανοποιητικό, αν σκεφτείς ότι πολύ μικρότερες σε έκταση περιπέτειες, όπως το Barrow of the Forgotten King πωλούνται προς 20 ευρώ έκαστη, ενώ οι καινούριες περιπέτειες της ίδιας εταιρίας για την 4η έκδοση του Dungeons & Dragons κοστίζουν περίπου 23 – 27 ευρώ. Σημειώστε εδώ ότι πρόκειται για περιπέτεια πολύ μεγαλύτερη σε έκταση από όλες τις παραπάνω, θα σας πάρει περίπου 10 - 12 sessions μέχρι να την τελειώσετε.

Τα Θετικά : διατηρεί έντονη την ιδιαίτερη γεύση του Eberron, με ατέλειωτες τοποθεσίες και αλλαγές σκηνικών, ξέφρενη δράση και αλήτικο στυλάκι τύπου Indiana Jones. Κάποια ευφάνταστα, πρωτότυπα encounters. Μεγάλη, πληθωρική, μπαμπάτσικια, χορταστική σε διάρκεια περιπέτεια. Ιδιαίτερα πρακτικά και έξυπνα τα 3 νέα μαγικά αντικείμενα που εισάγει.

Τα Αρνητικά : Χαμηλά production values, ελλιπής εικονογράφηση, πλήρης έλλειψη κάποιων απαιτούμενων handouts, λίγα λογικά κενά στη ροή της ιστορίας. Γραμμικό, ρηχό σενάριο και βαριά προσανατολισμένο στις μάχες. Χρησιμοποιεί συχνά υλικό από μη βασικά βιβλία του Dungeons & Dragons, όπως τα Monster Manual III & IV, Magic of Eberron κλπ. Πολλά encounters δεν έχουν επαρκή λόγο ύπαρξης, θα μπορούσαν να λείπουν. Η ιστορία είναι υπερβολικά προσκολλημένη σε μαγικά αντικείμενα. Υπεραπλουστευμένα dungeons, κακώς σχεδιασμένοι χάρτες.

Η ιστορία ξεκινά με τους χαρακτήρες να αναζητούν ένα ναό χαμένο στη ζούγκλα του Q'Barra με σκοπό να σκυλέψουν ό,τι αντικείμενο αρχαιολογικής αξίας βρουν από αυτόν, για χάρη κάποιου τύπου που τους προσλαμβάνει. Από νωρίς φαίνεται ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όπως φαίνονται και τελικά οι παίκτες σας θα βρεθούν για τα καλά μπλεγμένοι σε μια κούρσα ενάντια στο χρόνο, προκειμένου να καταφέρουν να απαλλαγούν από μια τρόπον τινά κατάρα που τους καταστρέφει σιγά σιγά εκ των έσω. Σε αυτή τους τη διαδρομή, αναπόφευκτα θα συγκρουστούν με τους Order of the Emerald Claw, την περιβόητη αίρεση του Blood of Vol (κώλος και βρακί έχουν καταντήσει αυτά τα δυο σωματεία), πειρατές, νεκροζώντανους φύλακες, κάθε λογής lizardfolk, γιγάντια... ζόμπι καλαμάρια (!!!), τουλάχιστον 3 διαφορετικές βαρβαρικές φυλές του Argonessen και στο (απολαυστικό!) φινάλε έναν τεράστιο μπλέ δράκο και καπάκι έναν bluespawn godslayer που θα κάτσει ταμάμ για όσους από εσάς έχετε τύχει την αντίστοιχη μινιατούρα από το “War of the Dragon Queen” set των D&D Miniatures. Εγώ την έτυχα και τη χάρισα πριν κάτι χρόνια στο Volrath! Φτου!!! Ας πρόσεχα! (δεν πειράζει, χαλάλι σου ρε Καλαγκιά, αφού ξέρεις ότι σε αγαπάω!)

Ιδιαίτερη έμφαση έχει δοθεί στο χαρακτήρα της περιπέτειας, ώστε να υπερτονιστούν τα στοιχεία που κάνουν τον κόσμο του Eberron τόσο ξεχωριστό. Ουσιαστικά η ιστορία είναι ένα παλαβό περιπετειώδες roller coaster όπου για χάρη των παικτών σας και μόνο, θα παρελάσουν κάθε λογής κακοί, τέρατα, τοποθεσίες και οργανώσεις έχει το παιχνίδι. Πραγματικά εντυπωσιακό και κινηματογραφικό, θα θυμίσει έντονα σκηνικά Indiana Jones, Pirates of the Caribbean αλλά και ηλεκτρονικά παιχνίδια τύπου Tomb Raider και Uncharted : Drake's Fortune (για περισσότερες λεπτομέρειες, δες και το σχετικό παλιότερο review, μόνο στη diethni kamariera)

Βέβαια, προκειμένου να διατηρηθεί αυτό το έντονα κινηματογραφικό πνεύμα, έπρεπε να γίνουν οι απαραίτητες θυσίες. Συγκεκριμένα, μιλάμε για τον βαθμό ελευθερίας που παρέχεται στον παίκτη καθώς και για το βάθος του σεναρίου. Η ιστορία είναι αρκετά γραμμική και θα πρέπει να εξαντλήσετε όλη την τέχνη και τη μαστοριά σας σαν dungeon master προκειμένου να διατηρήσετε στους παίκτες σας την ψευδαίσθηση ότι όλα όσα συμβαίνουν είναι όντως απόρροια των επιλογών τους. Μάλιστα σε κάποια σημεία, ο σεναριακός συνδετικός κρίκος που δένει τις διάφορες σκηνές και κεφάλαια μεταξύ τους, είναι τόσο εύθραυστος, που σχεδόν σίγουρα θα χρειαστεί να τροποποιήσετε, να “κατσαβιδώσετε” τρόπον τινά την πλοκή, προκειμένου να δώσετε επαρκές κίνητρο στους παίκτες σας για να συνεχίσουν. Αρκετά ρηχό χαρακτηρίζεται και το σενάριο, με στοιχειώδη αλληλεπίδραση με τους υπόλοιπους NPC's και θεωρητικά λίγα πράγματα να ειπωθούν, πέρα από τα προφανή της ιστορίας. Φυσικά και εδώ σηκώνει βελτίωση και οι πιο ευφάνταστοι dungeon masters δε θα έχουν πρόβλημα να το εμπλουτίσουν κατά το δοκούν. Σε γενικές γραμμές δίνεται μεγάλη έμφαση στις μάχες, κάτι που θα ευχαριστήσει τους πιο χαλαρούς και απενοχοποιημένους παίκτες (καθώς και αυτούς μικρότερων ηλικιών) και θα ξενερώσει τους πιο ψαγμένους και “λογοτεχνικούς”. Αλλά οι τελευταίοι, έτσι και αλλιώς δεν αγοράζουν έτοιμες περιπέτειες, οπότε μικρό το κακό, έτσι?

Κάποια πράγματα χτυπούν άσχημα στο μάτι και είναι ελαφρώς ανεπίτρεπτα σε παραγωγή της Wizards of the Coast. Κατ' αρχήν, ο άκυρος τίτλος, που δεν έχει καμία σχέση με την ιστορία. Όχι μόνο δεν πρόκειται ουδέποτε να συναντήσετε τη lich queen, δεν έχει καν άμεση εμπλοκή (ούτε αυτή, ούτε... το μάτι της) με τα τεκταινόμενα της περιπέτειας. Η εικονογράφηση είναι ελλιπής, τόσο στα πορτρέτα των NPC's, των διαφόρων τεράτων και τοποθεσιών (και καλά, από τέτοια, με λίγο παραπάνω ψάξιμο στο ίντερνετ βρίσκεις μπόλικα), όσο και σε διάφορα κρίσιμα με την πλοκή έγγραφα, για τα οποία το βιβλίο αρκείται να σου δώσει οδηγίες για το πώς να τα... ζωγραφίσεις (!!!) Τουλάχιστον ένας χάρτης, αλλά και ένα ημερολόγιο, από το οποίο θα αντλήσουν στοιχεία για να συνεχίσουν την περιπέτεια οι παίκτες σας, ήταν απαραίτητο να προστεθούν, αλλά για κάποιο άγνωστο σε μένα λόγο, κάτι τέτοιο ουδέποτε έγινε, ούτε καν εκ των υστέρων, σε μορφή web enhancement.

Αυτά τα ολίγα για το Eyes of the Lich Queen. Είναι μια εντυπωσιακή υπερπαραγωγή... σαπουνόφουσκα, ένα λατρεμένα κιτσάτο πάρτυ της 10ετίας του '80, μια ένοχη απόλαυση, ένα άμυαλο blockbuster που μπροστά στους άλλους το κατακρίνεις, αλλά κατά βάθος το γουστάρεις και το βλέπεις στα κρυφά. Μη σκεφτείτε Umberto Eco και άλλα τέτοια κουλτουριάρικα πριν το παίξετε, αλλά βάλτε στο dvd να παίξει κάθε λογής αγαπημένη καφροπεριπέτεια με εκρήξεις, προκειμένου να φτιαχτείτε κατάλληλα και να μπείτε στο πνεύμα. Μετά, γυρίστε την ένταση του αγαπημένου σας d&d soundtrack στο μέγιστο, βγάλτε από το πατάρι τις μινιατούρες, τους πλαστικούς νίντζα (έχει και τέτοιους μέσα!!!) και τους Εξωγήινους Τερατομάχους, γραπώστε τα γουρλίδικα ζάρια σας και ξεσαλώστε. Όπως λέει και ο Vin Diezel με το στόμα του πράκτορα ΧΧΧ στην ομώνυμη ταινία : “Don't think army, man! Think Playstation!!!”