Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2010

Όλα Θα Πάνε Καλά

Μάστορας : Γιάννης Ξανθόπουλος
Παίχτες : Φαίη Ξυλά, Έφη Παπαθεοδώρου, Δημήτρης Πιατάς, Άκης Σακελαρίου, Ορφέας Αυγουστίδης
Βαθμολογία : 3,5 / 5
Με δυό λογάκια :
Μια παρέα μικροαπατεώνες σκαρώνουν ένα σχέδιο για να πιάσουν την καλή : σκοπεύουν να απαγάγουν ένα μεγαλοδικηγόρο. Όμως το σχέδιο δεν πάει ακριβώς όπως το σχεδίαζαν και έτσι καταλήγουν με όμηρο... την ηλικιωμένη θεία του. Ωστόσο, σύντομα τα πάντα θα αλλάξουν και η θειούλα θα αποδειχθεί ότι είναι... πολύ περισσότερο από όσο φαίνεται...

Αναλυτικότερα :
Είναι πάντα ευχάριστο να βλέπεις μια Ελληνική ταινία που τολμά να αψηφήσει τα καθιερωμένα. Που δε θυμίζει κακέκτυπο του “Safe Sex”, δεν έχει βρισιές, ουρλιαχτά και υστερίες και ούτε θυμίζει μεγάλο επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς. Το σενάριο αντλεί έμπνευση από τη σχολή του... “The Κόπανοι” - μακράν η καλύτερη Ελληνική ταινία της δεκαετίας του '80! Με άλλα λόγια, είναι μια κωμικοτραγική αξιστόρηση μιας... λαμογιάς που εννοείται ότι θα πάει όσο πιο στραβά γίνεται. Το πείραμα είχε επαναληφθεί με απόλυτη επιτυχία στο καταπληκτικό “Bank Bang” και κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και εδώ. Για να ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα : το Bank Bang είναι πολύ καλύτερο από το “Όλα θα πάνε καλά”. Ωστόσο, αυτό δε σημαίνει ότι και το τελευταίο δεν είναι τουλάχιστον αξιοπρεπέστατο.

Απροσδόκητα καλές ερμηνείες, ζωντανεύουν το πολύ καλό pacing που δε σε αφήνει ποτέ να βαρεθείς. Σε ικανοποιητικό επίπεδο βρίσκεται η σκηνοθεσία και η φωτογραφία, αν και θα μπορούσαν να είχαν δώσει περισσότερα. Η ιστορία είναι επίσης ένα από τα μεγάλα ατού της ταινίας, αν και δεν είναι χωρίς τις ατέλειές της. Συγκεκριμένα, έχω την αίσθηση ότι είδικά στο φινάλε το όλο συμμάζεμα γίνεται βιαστικά και με κάπως τετριμμένο τρόπο. Κάποια σημεία παραμένουν ανεξήγητα κατά τη διάρκειά της, ειδικά οι τρόπον τινά “υπερφυσικές” δυνάμεις της γιαγιάς όπως και ο ακριβής λόγος που την έκανε τόσο πολύ ανεπιθύμητη από τον ανιψιό της. Επίσης, το χαμηλό προφίλ που διατηρεί, δεν της επιτρέπει να κάνει κάποιες επιμέρους καλές στιγμές της να λάμψουν όσο θα μπορούσαν. Σε γενικές γραμμές πολλά κωμικά στοιχεία θα μπορούσαν να είναι πολύ πιο κωμικά, τα δραματικά στοιχεία της πολύ πιο τονισμένα και τα σημεία δράσης, πολύ πιο... δραστήρια. Ωστόσο, η αξία της μειώνεται λίγο από αυτά τα ελαττωματάκια και δεν παύει ποτέ να είναι μια εξαιρετικά ευχάριστη ταινία που θα σας κάνει να περάσετε μια χαρά μέχρι να κυλήσουν οι τίτλοι τέλους.

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Ευχαριστούμε για τις βυζάρες της Φαίης Ξυλά. Μας τις δείχνει σε όλη τους τη δόξα στην αρχή του έργου! Ευχαριστούμε. Ευχαριστούμε. Και επίσης, ευχαριστούμε! Και πρέπει να σκουπίσω τα σάλια μου που τρέχουν. Whatever.

Ρεζουμέ :
Μια ιδιότυπη κωμική περιπέτεια με μαύρο χιούμορ. Καλοφτιαγμένη, γκαζωμένη και πρωτότυπη. Θυμίζει λίγο τις αντίστοιχες των αδερφών Koen. Όπως και να'χει, αν σας αρέσουν ταινίες τύπου “Bank Bang” θα τη βρείτε και με αυτό το ταινιάκι.

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
1) Έχετε το νου σας για τα άπειρα guest που σεργιανίζουν στο εργάκι. Μπορείτε να τα βρείτε όλα;

2) Ο μάστορας μας έχει δώσει επίσης το “5 λεπτά ακόμα”.

3) Επιτέλους μια Ελληνική ταινία με καλό soundtrack. Φυσικά ΔΕΝ αναφέρομαι στο τραγούδι των τίτλων (που είναι του Χατζηγιάννη) αλλά στην καθεαυτή μουσική που ακούμε κατά τη διάρκεια της ταινίας. Πρωτότυπη και γκαζωμένη ροκιά, δένει άψογα και αναδεικνύει τα τεκταινόμενα επί της οθόνης.

Blood : The Last Vampire

Μάστορας : Chris Nahon
Παίχτες : Gianna Jun, Allison Miller
Βαθμολογία : 2 / 5
Με δυό λογάκια :
Η μικρούλα Saya, πίσω από την κ@βλοπιπεράτη εφηβική εμφάνισή της κρύβει... ένα βαμπίρ 400 χρονών. Όμως είναι καλό βαμπίρ και κυνηγάει τους κακούς δαίμονες που λυμαίνονται τον κόσμο. Όλα αυτά, με σκηνικό μια Αμερικανική βάση της αεροπορίας στην Ιαπωνία, τα χρόνια του πολέμου του Βιετνάμ.

Αναλυτικότερα :
Λοιπόν, όποιοι από εσάς σκέφτηκαν “Blade” να σηκώσουν το χέρι! Η αλήθεια είναι ότι οι ομοιότητες με το πιο γνωστό κινηματογραφικό ξαδερφάκι του “Blood” είναι αρκετές και τονίζονται ακόμα περισσότερο σε αυτή την κινηματογραφική μεταφορά. (που αντλεί την έμπνευσή της από την ομώνυμη σειρά graphic novels) Το σκηνικό, όπως και να έχει είναι ενδιαφέρον και το ταινιάκι αυτό θα μπορούσε να δώσει πολλά. Και να λέμε την αλήθεια έχει τις αρετές του. Καλή σκηνοθεσία και ατμοσφαιρική φωτογραφία. Συμπαθητικές ερμηνείες και πολλή “Γιαπωνεζιά”. Ωραία χορογραφημένες μάχες και μάλιστα με παλιομοδίτικο τρόπο, με τα σκοινιά!

Ωστόσο, τα πάντα καταστρέφει το απόλυτο θέατρο του παραλόγου που είναι το σενάριο. Η Saya έχει πατέρα άνθρωπο και μητέρα δαίμονα. Όμως είναι βρυκόλακας. Πώς και γιατί; Έτσι γεννήθηκε, προέκυψε, έτυχε, πέτυχε, what the fuck? Γενικά, τι γίνεται στην ιστορία; Και κυρίως ΓΙΑΤΙ γίνεται; Το έργο γιατί ονομάζεται έτσι; Ούτε χαρακτήρας με το όνομα Blood υπάρχει στην ιστορία, ούτε επ' ουδενί δεν υπονοείται ότι η Saya είναι ο τελευταίος βρικόλακας. Η μεγάλη αρχικακιά δαίμονας ενώ στην αρχή μας τη δείχνουν να ανατινάζει για την πλάκα της τηλεπαθητικά το κεφάλι ενός αθώου, εντούτοις κάθεται να ξιφομαχήσει και να σκοτωθεί με μάλλον έυκολο τρόπο από την πρωταγωνίστρια. Πιάνει στα χέρια της τη φίλη της Saya και αντί να της κάνει κάτι ακατονόμαστα κακό και σκατόψυχο, την πετάει απαλά μέσα σε μια... λιμνούλα με νερά. Οι δαίμονες τι ακριβώς είναι και τι μπορούν να κάνουν; Γιατί το μόνο που βλέπουμε στην οθόνη μας είναι κόκκινα μάτια και κακοφτιαγμένα make up effects. Α, και ένας από αυτούς μεταμορφώνεται κάποια στιγμή σε ένα άκρως αποτυχημένο... gargoyle από γραφικά υπολογιστή.

Splatter / Gore :
Σπαθιές, κοψίματα και μαχαιρώματα. Όμως το αίμα απεικονίζεται αποκλειστικά με εκνευριστικά γραφικά υπολογιστή που βγάζουν μάτι με το πόσο ψεύτικα είναι. Σε γενικές γραμμές, απογοήτευση.

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Θα πρέπει να συμβιβαστείτε με τα - άψογα κατά τα άλλα - μπουτάκια της Saya όπως φαίνονται από τη μαθητική φουστίτσα της.

Ρεζουμέ :
Θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερο και ξένα sites το βαθμολόγησαν με πολύ μεγαλύτερους βαθμούς. Να πω την αλήθεια δεν καταλαβαίνω το γιατί. Αν και μπορώ να δω τις όποιες αρετές του, αυτές δεν είναι αρκετές για να μου επιτρέψουν να του δώσω μια καλύτερη βαθμολογία. Καλύτερα να ξαναδείτε τα 2 πρώτα Blade.

Παρασκευή 1 Ιανουαρίου 2010

Carriers (Πανδημία)

Μάστορες : Àlex Pastor, David Pastor
Παίχτες : Lou Taylor Pucci , Chris Pine , Piper Perabo , Emily VanCamp ,
Βαθμολογία : 3 / 5
Με δυό λογάκια :
Μια θανάσιμη πανδημία εξολοθρεύει το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού της γης. Η ταινία διηγείται την ιστορία μιας παρέας νεαρών ενηλίκων που προσπαθούν να ολοκληρώσουν ένα επικίνδυνο ταξίδι, σε ένα κόσμο ουσιαστικά κατεστραμμένο και άκρως μολυσματικό...

Αναλυτικότερα :
Ναι, ναι, ξέρω τι σκέφτεστε. Θανάσιμος ιός που μετατρέπει τους ανθρώπους σε κάτι τύπου ζόμπι / βρυκόλακες / whatever. Rugged style δράση, cool χαρακτήρες, splatter-ιά αβέρτα, κουνημένη κάμερα, βρωμιάρικη φωτογραφία, ζουμερές headshots και κατάχρηση της ατάκας “Shoot 'em in the head!” Ε, ΛΟΙΠΟΝ ΞΕΧΑΣΤΕ ΤΑ! To Carriers είναι ένα αμιγώς κοινωνικό έργο που σε πρώτο πλάνο τοποθετεί τις μεταβολές στις ανθρώπινες σχέσεις που προκαλούν ακραίες και απειλητικές για τη ζωή καταστάσεις. Βασικά είναι άλλο ένα έργο τύπου “Cabin Fever” αλλά χωρίς το χαβαλε. Οι άνθρωποι που μολύνονται από τον ιό δε βγάζουν νύχια, δόντια και πλοκάμια, απλά κάτι μεγάλα εξανθήματα και πεθαίνουν από αιμορραγία.

Χωρίς πλάκα τώρα, είδατε σουξέ ο Η1Ν1; Νομίζω ότι πλέον μόνο έτσι μπορείς πια να κρίνεις αν κάτι έκανε πραγματικά γκελ στον ψυχισμό του κόσμου. Άμα κάποιο μεγάλο studio φτιάξει ταινία για αυτό. Χώρια που κάτι με τους εμβολιασμούς, κάτι με την προμήθεια των αντιικών φαρμάκων, πρέπει κάπως οι Αμερικάνοι να βγάλουν τα σπασμένα! Τώρα που ξεμπλέξανε με τον Β' Παγκόσμιο και βγάλανε τα έξοδά του μέσω Hollywood, (που με ολόκληρη βιομηχανία για ταινίες και σειρές με αυτό το θέμα, παίζει να βγάλανε και κέρδος δηλαδή, όχι μονάχα τα σπασμένα από τον πόλεμο) ήρθε και έκατσε ο νέος ιός. Δηλαδή κωλοφάση. Αλλά και ευκαιρία για κονόμα. Κάτι τέτοια τα βλέπω εξαρχής με κακό μάτι, λιγάκι προκατειλημμένα. Δε την πάω τη μαϊμουδιά, δε την αντέχω!

Παραδόξως, το εργάκι αυτό δεν ήταν τόσο κακό. Τουλάχιστον ήταν πολύ καλύτερο από ότι το περίμενα. Αλλά δυστυχώς, τα αρνητικά στοιχεία του ξεχωρίζουν πολύ περισσότερο από τα θετικά. Δυο πράγματα με ενόχλησαν σε αυτό το κατά τα άλλα καλοφτιαγμένο ταινιάκι. Πρώτον, ο Chris Pine. Αν και στο “Star Trek” μου είχε αφήσει τις καλύτερες των εντυπώσεων, εδώ είναι απλά μαλάκας. Με την έννοια ότι ο χαρακτήρας που υποδύεται είναι ένα νευρόσπαστο που το μόνο που θες είναι να το σπάσεις στο ξύλο. Βέβαια, το σενάριο προσπαθεί να δικαιολογήσει αυτή την απίστευτα εκνευριστική performance. Είναι επειδής το παλικάρι είδε πολλά στη ζωή του, σκλήρυνε και ωρίμανσε πρόωρα και έγινε μουντρούχος, αντικοινωνικός και σπασ@ρχίδας. Δηλαδή, η κλισαδούρα η ίδια. Εγώ γιατί νομίζω ότι οι πραγματικά “ψημένοι” από τη ζωή άνθρωποι είναι αυτοί που ξέρουν να υπομένουν και τελικά να ανταποκρίνονται στα δύσκολα, ενώ οι υστερίες και τα γυναικουλίστικα ανήκουν σε αυτούς που τα βρήκαν όλα έτοιμα;

Δεύτερον. Πλήρης απουσία σεναρίου, νοήματος, πλοκής. Από την αρχή μαθαίνουμε ότι τα παιδιά ταξιδεύουν για να φτάσουν “στην παραλία”. ΓΙΑΤΙ; Κανείς δε μπαίνει στον κόπο να μας εξηγήσει ποιός είναι ο λόγος που τους κάνει να ξεκινήσουν ένα ταξίδι που θα γίνει η αιτία να ξεκληριστούν τουλάχιστον οι μισοί από αυτούς. Η δεύτερη κοπέλα στην παρέα πού κολλάει; καλά η πρώτη, είναι η γκόμενα του μαλάκα. Αλλά η άλλη; τι ρόλο βαράει;

Είπαμε πως κατά τα άλλα το ταινιάκι αυτό έχει τις αρετές του. Καλή φωτογραφία και σκηνοθεσία, που καταφέρνει να προσθέσει αγωνία και suspense σε σκηνές που σε οποιοδήποτε άλλο έργο θα περνούσαν στο ντούκου. Ωραιοι χαρακτήρες και ερμηνείες – εκτός από του μαλάκα. Μελαγχολική, ταξιδιάρικη ατμόσφαιρα και σε γενικές γραμμές καλογραμμένοι ρεαλιστικοί διάλογοι.

Splatter / Gore :
Αιμορραγικά εξανθήματα και πτώματα σε διάφορα στάδια σαπίλας. Άιντε και ένας δυο πυροβολισμοί. Δηλαδή λίγα πράματα.

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Τα λερωμένα τ' άπλυτα, τα παραπεταμένα σουτιενάκια των 2 πρωταγωνιστριών.

Ρεζουμέ :
Έχει τις αρετές του, αλλά και πολλά ελαττώματα που μπορεί να το κάνουν κουραστικό. Καλύτερα να ξαναδείτε το “Cabin Fever” ή το “Outbreak” (το παλιό, με τον Dustin Hofman!)

Paul Blart : Mall Cop (O Μπάτσος του Mall)

Μάστορας : Steve Carr
Παίχτες : Kevin James , Keir O'Donnell , Jayma Mays , Raini Rodriguez
Βαθμολογία : 4 / 5
Με δυό λογάκια :
Ο Paul Blart είναι ένας συμπαθέστατος χοντρούλης που όνειρο ζωής του είναι να γίνει αστυνομικός. Δυστυχώς, αν και το πνεύμα του είναι παραπάνω από πρόθυμο, σωματικά απλά δεν το'χει. Έχοντας λοιπόν κοπεί πολλές φορές στις εξετάσεις για αστυνομικός, συμβιβάζεται στη δουλειά του φύλακα ενός εμπορικού κέντρου. Εκεί, προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του όσο το δυνατόν καλύτερα, αλλά εμπόδιο στο δρόμο του στέκεται η απόλυτη απαξίωση και περιφρόνηση που λαμβάνει από τους πάντες γύρω του. Όταν όμως μια ομάδα ληστών καταλάβουν το εμπορικό, παίρνοντας παράλληλα όμηρο την αγαπημένη του, ο κλήρος θα πέσει στον Paul να βγάλει μόνος το φίδι από την τρύπα.

Αναλυτικότερα :
Απόλυτα ευχάριστη ήταν η έκπληξη που μου επιφύλαξε αυτή η γλυκύτατη και συμπαθέστατη κωμωδιούλα! Να μου το θυμηθείτε : ο Kevin James είναι το next big thing στο χώρο της κωμωδίας! Δεν είναι μόνο που το τύπου “αρκούδος” παρουσιαστικό του σε κάνει αυτόματα να τον συμπαθείς. Είναι πάνω από όλα ένας πραγματικά καλός ηθοποιός με απίστευτη εκφραστικότητα. Το πρόσωπό του είναι ένας καμβάς συναισθημάτων που αλλάζει κατά το δοκούν με απλές παραμικρές κινήσεις. Καμία σχέση με καραγκιοζιλίκια τύπου Jim Carrey και δε συμμαζεύεται. Ωστόσο, η κωμωδία του είναι όσο πιο large γίνεται! Από αυτές που σε ρίχνουν από τον καναπέ σου από τα γέλια. Τεσταρισμένο και εγγυημένο!

Το εργάκι λέει επειδή απλά είναι η ιστορία του αξιαγάπητου loser που στο τέλος καταφέρνει να τα φέρει πέρα σε φαινομενικά αδύνατες για αυτόν συνθήκες. Είναι ένα πρότυπο που όλοι μας σε κάποια στιγμή της ζωής μας έχουμε ταυτιστεί, για αυτό και μιλάει πάντα στην καρδιά μας. Ο Paul είναι αληθινός, γήινος χαρακτήρας. Κάνει λάθη, έχει ελαττώματα και ανασφάλειες, έχει τα κόμπλεξ και τις αδυναμίες του. Ζει με τη μάνα του, η μόνη γυναίκα που έκανε σχέση μαζί του ήταν μια παράνομη μετανάστρια που ήθελε να... νομιμοποιηθεί, ψάχνει το ταίρι του μέσα από καμμένες σελίδες στο ίντερνετ. Αλλά μέσα του κρύβει ένα μεγάλο παλικάρι. Προσπαθεί να φέρει τη δουλειά του σε πέρας κι ας ξέρει ότι δεν έχει κανένα νόημα ή δικαιοδοσία, ότι όλο το σύστημα τον παραγκωνίζει και με τον τρόπο του στερεί κάθε ουσία και έργο από αυτή. Μπορεί να δραπετεύσει από το mall και να σώσει το τομάρι του από τους ληστές, αλλά με το που μαθαίνει ότι η κοπέλα που αγαπά βρίσκεται σε κίνδυνο, αρνείται τα σίγουρα και βάζει το κεφάλι του στο ντορβά. Και τελικά καταφέρνει να εξουδετερώσει τους ληστές με τον τρόπο του. Και σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα να σε κάνει να κατουριέσαι από τα γέλια.

Αν θα μπορούσα να κάνω ένα παραπονάκι σχετικά με το έργο, είναι η ύπαρξη κάποιων κλισαρισμένων καταστάσεων, καθώς και η κάπως επιφανειακή προσέγγιση σε όλους τους χαρακτήρες, πλην του πρωταγωνιστή και του θεϊκού Ινδού Παχούντ! Μιλάμε για την πιο cult φυσιογνωμία που έχει σκάσει μύτη τα τελευταία χρόνια! Απλά μην παραλείψετε να δείτε τις κομμένες σκηνές στο dvd που επεκτείνουν ακόμα περισσότερο στον απάλευτο χαρακτήρα του!

Ρεζουμέ :
Αβανταδόρικο, αγαπησιάρικο και πρωτότυπο, κερδίζει εντυπώσεις κυρίως εξαιτίας του larger than life πρωταγωνιστή του. Καιρό είχα να δω κωμωδία που δε ντρέπεται για το είδος της και δε διστάζει να χαβαλεδιάσει απερίσκεπτα. Συνάμα, διατηρεί χαρακτήρα και φινέτσα και ποτέ δεν χρησιμοποιεί φτηνό χιούμορ και καραγκιοζηλίκια για να κυλήσει. Άξιο και με το παραπάνω.

Knowing (Σκοτεινός Κώδικας)

Μάστορας : Alex Proyas
Παίχτες : Nicolas Cage , Chandler Canterbury , Rose Byrne , Lara Robinson
Βαθμολογία : 3 / 5
Με δυό λογάκια :
Μια φαινομενικά τυχαία ακολουθία αριθμών που γράφτηκε από ένα μικρό κορίτσι, 50 χρόνια πριν, βγαίνει στο φως στην εποχή μας. Ένας καθηγητής ανακαλύπτει ότι αυτή συνδέεται με σχεδόν κάθε σημαντική καταστροφή των τελευταίων ετών και μάλιστα ότι προφητεύει άλλα 3 τρομακτικά γεγονότα που θα συμβούν στο άμεσο μέλλον, με το μεγαλύτερο όλων να απειλεί προφανώς όλη την ανθρωπότητα.

Αναλυτικότερα :
Αν μη τι άλλο, αυτό το εργάκι ξεκινά αλλιώς και τελειώνει τελείως διαφορετικά. Ξεκινά με μια προσγειωμένη μελαγχολική διάθεση όσο σκιαγραφεί τα δεινά του πρωταγωνιστή (Αγνώριστος ο Nicholas Cage! Πώς γέρασε και αυτό το παλικάρι!) και το πρόβλημα αλκοολισμού του. Συνεχίζει με μια πιο περιπετειώδη / εξερευνητική διάθεση τύπου “DaVinci Code” και καταλήγει σαν ένα ξενέρωτο μείγμα “Abyss” και “Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου”. Η ταινία έχει αν μη τι άλλο τις αρετές της. Ωραίο, μυστηριώδες κλίμα και πρωτότυπη ιστορία και στήσιμο, τουλάχιστον στο πρώτο μισό της. Τουλάχιστον η Σοφία και η Αφροδίτη που την είδαν μαζί μου, καταφτιάχτηκαν. Εγω, να πω την αλήθεια, στο τέλος ψιλοβαρέθηκα.

Μπορώ να παραβλέψω τις μέτριες ερμηνείες. Αν μη τι άλλο, ο Nicholas Cage, πάντα “παλτό” ήταν σαν ηθοποιός, με μοναδική πραγματικά αξιόλογη ερμηνεία της καριέρας του το “Leaving Las Vegas”. Μπορώ να συγχωρέσω ακόμα και τη μέτρια, απλώς διεκπαιρεωτική σκηνοθεσία, στο κάτω κάτω σε ταινίες τέτοιου τύπου είναι η ιστορία που προέχει. Αυτό που κάνει αυτό το ταινιάκι να πάσχει είναι η φιλοδοξία του σεναρίου του. Ένα σενάριο που περιλαμβάνει πάρα πολλά φαινομενικά ετερόκλητα στοιχεία και απλώνεται επικίνδυνα. Απ'όλα έχει εκεί μέσα! Αριθμολογία, αστρολογία, καταστροφολογία, θεωρίες συνωμοσίας για εξωγήινους αλλά και μεταφυσικές ανησυχίες Χριστιανικού τύπου. Φυσικά όλα αυτά δε γίνεται να χωρέσουν σε μια ταινία, όσο μεγάλη σε διάρκεια και αν είναι αυτή. Έτσι, αυτό που αναπόφευκτα συμβαίνει είναι μια ανυπόφορα επιφανειακή προσέγγιση όλων των επιμέρους στοιχείων της. Ίσως οι μικρότεροι σε ηλικία και το πιο casual κοινό να εντυπωσιαστέι, αλλά οι πιο “διαβασμένοι” από εσάς, μάλλον θα ξενερώσουν με την προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζονται όλα αυτά τα πολύ σημαντικά θέματα.

Ρεζουμέ :
Για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο, το “Knowing” μου θύμισε ένα άλλο εργάκι-παλτό, το “The Day the Earth Stood Still”. Παρόμοιο θέμα, χαλαρές ερμηνείες, επιφανειακή αντιμετώπιση των θεμάτων του, άψυχη και ανέμπνευστη σκηνοθεσία, ΙΔΙΑ φωτογραφία. Φυσικά, το “Knowing” είναι πολύ καλύτερο σαν ταινία. Αλλά προσπαθεί να πραγματευτεί θέματα που για να μπλεχτούν μεταξύ τους με κάπως πειστικό τρόπο, θέλουν ένα βιβλίο τουλάχιστον 600 σελίδων. Για αυτό και, παρά τις όποιες αρετές του, την πατάει, όπως την πάτησε και ο “Κώδικας DaVinci”

Trick 'r Treat (Φάρσα ή Κέρασμα)

Μάστορας : Michael Dougherty
Παίχτες : Dylan Baker , Rochelle Aytes , Quinn Lord ,
Βαθμολογία : 4,5 / 5
Με δυό λογάκια :
Τέσσερις (τουλάχιστον!) μακάβριες ιστορίες, έξοχα πλεγμένες μεταξύ τους, μας χαρίζουν το πιο απροσδόκητο μα και πλέον απολαυστικό θριλερικό δωράκι για τις ημέρες που διανύουμε!

Αναλυτικότερα :
Halloween : το σύνορο που χωρίζει το φθινόπωρο από το χειμώνα (σε αντίθεση με τις δικές μας αποκριές, το halloween είναι τέλη Νοέμβρη) η νύχτα που το φράγμα που χωρίζει τον κόσμο των νεκρών από τον κόσμο των ζωντανών. Κάτι το όλο μασκάρεμα, κάτι το αδιόρατο flirt με την μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου και το Sabbat των μαγισσών, δε χρειάζεται περεταίρω εξήγηση γιατί εκείνες οι ημέρες ανέκαθεν ερέθιζαν τη φαντασία και τις μακάβριες έξεις των ανθρώπων. Έτσι και εδώ, σε αυτό το απολαυστικό σπονδυλωτό εργάκι, μαζεύεται η Σάρα, η Μάρα και το κακό συναπάντημα : ένας αξιοσέβαστος καθηγητής που μετατρέπεται σε μανιακό δολοφόνο. Μια αριστουργηματικά μακάβρια ιστορία, με νεκρά παιδιά που θυμίζει κλασικό παραμύθι των Grimm. Βρυκόλακες, αληθινοί αλλά και ψεύτικοι. Και άλλα τόσα καλούδια!

Σκηνοθεσία το γκάζι το ίδιο. Φωτογραφία που κυμαίνεται από teen shick πολύχρωμη ως αριστουργηματικά γοτθική τύπου “Μύθος του Ακέφαλου Καβαλάρη”. Ωραίες αβανταδόρικες ερμηνείες, larger than life χαρακτήρες. Όμορφες φάτσες, σωστή υιοθέτηση και ταυτόχρονα σάτυρα των θριλερικών στερεότυπων. Καλά b-movie-ίστικα στοιχεία και χαβαλές, χωρίς την αντίστοιχη φτήνια και το κιτσαριό. Όλα αυτά τυλιγμένα σε μια ενιαία μεγαλύτερη ιδέα, εξαιρετικά έξυπνη και πρωτότυπη (όσον αφορά το γενικότερο πνεύμα του Halloween). Το σύνολο σερβίρεται με μια δόση κομιξάδικης ατμόσφαιρας, με μουράτα σκίτσα να παρεμβάλλονται μεταξύ των σκηνών και πιασάρικο “τυρένιο” soundtrack. Ειλικρινά, θα ήθελα να μπορούσα να βρω κάτι το αρνητικό για το Trick 'r Treat, αλλά δε μπορώ!

Splatter / Gore :
Καρφώματα, δαγκώματα, γυαλιά στο δέρμα, ένας αποκεφαλισμός και πολλά άλλα καλούδια, πάντα στολισμένα με μπόλικο πορφυρό ζουμί. Μπορούσε πάντως και περισσότερο.

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Πανέμορφες βαμπίρες, ολόλευκες μπουγιωτές βυζάρες που ασφυκτιούν σε μικροσκοπικά ντεκολτέ! Μια από τις κοπελιές μας κάνει και αποκαλυπτήρια! Ευχαριστούμε!

Ρεζουμέ :
Έχοντας αποφοιτήσει με άριστα από τη σχολή του “Tales From the Crypt” το Trick 'r Treat τα έχει όλα. Τσαμπουκά, balls, production values, καλλιτεχνικές ανησυχίες, τα πάντα. Τόσο καλά, ούτε τη δεκαετία του '80 δεν τα έφτιαχναν! Τι άλλο θα μπορούσατε να ζητήσετε;

Frozen River (Παγωμένο Ποτάμι)

Μάστορας : Courtney Hunt
Παίχτες : Melissa Leo , Misty Upham , Charlie McDermott
Βαθμολογία : 4,5 / 5
Με δυό λογάκια :
Η ιστορία μιας γυναίκας που αφού ο άντρας της την παρατήσει κλέβοντας όλες τις οικονιμίες τους, βρίσκεται σε ένα ξένο τόπο, μόνη με τα 2 ανήλικα παιδιά της σε πλέον δεινή θέση. Θα συνάψει μια μάλλον ασυνήθιστη συνεργασία με μια ινδιάνα και μαζί θα μεταφέρουν τις νύχτες με το αυτοκίνητό της λαθρομετανάστες από ένα αφύλακτο μονοπάτι, πάνω από το παγωμένο ποτάμι που χωρίζει τα σύνορα μεταξύ Καναδά και Αμερικής. Όμως, ο πάγος κρύβει μυστικά δικά του και η νύχτα, περιθωριακά άτομα και δυσάρεστες εκπλήξεις...

Αναλυτικότερα :
Όταν μια ταινία χαρακτηρίζεται από τον Quentin Tarantino ως “Το καλύτερο έργο της χρονιάς”, αν μη τι άλλο δε μπορεί να είναι τελείως κακή. Ομολογώ πως δε είχα υπόψη μου καν την ύπαρξη αυτού του έργου, η γνωριμία μας ήταν τελείως τυχαία. Αλλά είναι εργάρα! Όπως και να έχει, το 2009 (μια χρονιά μάλλον ψιλοαδιάφορη από κινηματογραφικής άποψης) για μένα, τουλάχιστον κινηματογραφικά, έκλεισε με τον πλέον καλύτερο τρόπο. Κατ' αρχήν να ξεκαθαρίσουμε τα αυτονόητα. Μιλάμε για κατεξοχήν κοινωνικό έργο. Όσοι από εσάς φτιάχνεστε με ταινίες τύπου “Η πόλη του Θεού”, “Βαλς με τον Μπασίρ”, “21 Γραμμάρια”, “Traffic”, θα την καταβρείτε εδώ.

Συγκλονιστική η Melissa Leo, αποκάλυψη. Ο χαρακτήρας, άψογα σκιαγραφημένος, θα σε εκπλήξει και θα σε ψαρώσει ταυτόχρονα. Σταδιακά μετατρέπεται από παραμελημένη γυναίκα σε ένα τσαμπουκαλεμένο, σκληρό καρύδι, σφυρηλατημένο στις χειρότερες συνθήκες που μπορεί να σου δώσει η ζωή. Κρατάει όπλο (και το χρησιμοποιεί!), κολυμπάει βαθιά στα σκ@τά, τα βάζει με τύπους περιθωριακούς, μπορεί να καταφέρει τα πάντα. Το πιο δύσκολο είναι να κρύψει τα τραύματά της και να συκρατήσει μια τιμή, αξιοπρέπεια και τα θραύσματα του ψυχισμού της από το να διασκορπιστούν τελείως. Ψηλά όμως ο πήχης έχει μπει και για όλες τις άλλες ερμηνείες. Αλλά αληθινός πρωταγωνιστής είναι το άψυχο, νεκρό τοπίο και η αφοπλιστική ειλικρίνεια της ιστορίας. Με σκηνές που πονάνε, το εργάκι αυτό θα καταφέρει τουλάχιστον 2 φορές να σε αφήσει άναυδο χωρίς αίματα, και άλλες τσιριτσάτζουλες. Ειδικά η φάση με τους Πακιστανούς μετανάστες, με είχε κάνει επί πόση ώρα να κρατιέμαι με νύχια και με δόντια από τον καναπέ μου και να αναρωτιέμαι πόσο σκατόψυχος μπορεί να γίνει ένας σκηνοθέτης!

Ρεζουμέ :
Χωρίς καμιά προσπάθεια ωραιοποίησης αλλά ούτε και δραματοποίησης, μπροστά στα μάτια σου θα ξετυλιχτεί αριστουργηματικά για 90 λεπτά μια υπέροχη ιστορία, από αυτές που πραγματικά αξίζει να ειπωθούν. Μακριά από πολιτικά τάχα μου μυνήματα και διδακτισμό, το Frozen River είναι απλά μια παραβολή για τι μπορεί να κάνει η γυναίκα και πόση δύναμη μπορεί να βγάλει έτσι και νιώσει ότι απειλούνται τα παιδιά της. Δείτε το.

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Στα μπαγκάζια του το “Frozen River” περιλαμβάνει υποψηφιότητα για oscar 'α γυναικείου ρόλου και πρωτότυπου σεναρίου. Εννοείται ότι τελικά δεν τα κέρδισε. Είναι υπερβολικά ρεαλιστικό, νιχιλιστικό και σκατοαπαισιόδοξο, ιδιαίτερα επώδυνο για την αισθητική των φίλων μας των Αμερικάνων. Αφού αυτά τα πράγματα που λέει μέσα, δεν γίνονται, δεν υπάρχουν στην Αμερική! Και επίσης οι Γερμανοί είναι φίλοι μας!