Tokyo Gore Police

Άλλος έχει το όνομα και άλλος έχει τη χάρη. Μπορεί σε τούτο το μπλογκ να διαβάζετε ότι καλύτερο έχει να προσφέρει η παγκόσμια σκουπιδοκαφροφιλμογραφία (εγώ την ανακάλυψα αυτή τη λέξη!!! Θα βγάλω και copyright και όποιος την ξεστομίζει από δω και μπρος θα μου σκάει φράγκα!!!) αλλά ο αληθινός guru των καμμένων ταινιών δεν είναι άλλος από τον Volrath. Το ταλέντο αυτού του παλικαριού να εντοπίζει καμμένα πράγματα πάσης φύσεως δεν εξηγήται, δεν περιγράφεται, δεν παλεύεται. Χρωστώ ευγνωμοσύνη σε αυτόν που εξαιτίας του έγινα κοινωνός αυτού του Γιαπωνέζικου αριστουργήματος. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Πρώτα απ' όλα. Είναι δυνατόν να μην αγαπήσεις μια ταινία που τιτλοφορείται έτσι? Το φιλμάκι σε κερδίζει από πριν καν βάλεις το δισκάκι στο dvd να παίξει, σου έχει βάλει γκολ από τα αποδυτήρια. Η εισαγωγή ανεβάζει τον πήχη ακόμα ψηλότερα. Μετά από μια θεϊκή καφροσκηνή, ξεκινά η δράση. Ένας ρασταφάρι Ιάπωνας (!!!) έχει τεμαχίσει στην ταράτσα ενός κτηρίου μια γυναίκα και τρώει τα κομμάτια της. Πάνοπλοι αστυνομικοί τρέχουν να τον συλλάβουν. Ο τύπος τους λιανίζει με ένα αλυσοπρίονο. Ένα τηλέφωνο χτυπά, ζητούν τον κατάλληλο άνθρωπο να παρέμβει. Μια πανέμορφη κοπελίτσα (φτυστή η Lucy Liu στα νιάτα της) βγάζει από το πορτ μπαγκάζ του περιπολικού ένα μπαζούκα (!!!), σημαδεύει στο έδαφος κάτω από τα πόδια της και πατάει τη σκανδάλη. Το οστικό κύμα της έκρηξης την εκτοξεύει αμέσως πάνω στην ταράτσα όπου μαίνεται η μάχη. Όπως ακριβώς κάναμε παλιά στο Quake για να φτάσουμε περιοχές που δεν τις έφτανες με απλό άλμα!!! Με ένα katana κόβει το χέρι του παρανοϊκού εγκληματία και στη χέρι του μέλους του φυτρώνει ένα δεύτερο όπλο τύπου... ζωντανό οργανικό αλυσοπρίονο!!! Που μπορεί να το εκτοξεύει κιόλας! Ακολουθεί ξιφασκία με... αλυσοπρίονα, two weapon (chainsaw) fighting, κομμένα κεφάλια, τόνοι αίματος και gore και ένας ...όγκος με μορφή κλειδιού (!!!). Πέφτουν τίτλοι αρχής.

Ναι, όλο αυτό το μπουρδέλο που μόλις σας περιέγραψα ήταν μόνο η εισαγωγή. Επακολουθεί ένα απίστευτο χάος, από αυτά που μόνο ένα Ιαπωνικό αρρωστημένο μυαλό θα μπορούσε να συλλάβει. Μιλάμε για σκηνές που θα κάνουν τα εγκεφαλικά κύτταρά σου να αυτοκτονήσουν ομαδικά. Διαφημήσεις για φωσφοριζέ ειδικά ξυραφάκια για να κόψεις ανώδυνα και γευστικά τις φλέβες σου? Το 'χει. Μια στριπτιτζού με διπλή μαστεκτομή που ανάμεσα στα πόδια της φυτρώνει... ένα τεράστιο κεφάλι κροκοδείλου? Το 'χει. Γενετικά μεταλλαγμένες πουτάνες με καβούκι σαλιγκαριού στην πλάτη? Το 'χει. Εκτοξευτή... κομμένων χεριών? Το 'χει. Ένα θηλυκό pet σε πλήρη S/M περιβολή με κόμμένα χέρια και πόδια (fully upgradable με διάφορα εργαλεία τύπου σπαθιά, τετραπλά M-16 κλπ...) και με δώρο ενσωματωμένο διακόπτη που την κάνει να λειτουργεί υπό mode... διάφορων ψυχιατρικών νοσημάτων? Το 'χει. Τρελός επιστήμονας που από τον εγκέφαλό του βγαίνουν... κάννες περίστροφου? Έχει και από δαύτο. Τι άλλο να πεις? Κάνει το Machine Girl (βλ. Και σχετικό παλαιότερο ποστ) να θυμίζει... ταινία του Αγγελόπουλου και το Tetsuo – the Iron Man να μοιάζει βαρετό. Ποοολύ προχώ. Δεκαετίες μπροστά.

Η πλάκα είναι ότι όλο αυτό το θέατρο του παραλόγου έχει και υπόθεση. Σε ένα δυσοίωνο μέλλον, η Ιαπωνία καταργεί την δημόσια αστυνόμευση και μετατρέπει την αστυνομία σε ιδιωτική. Παράλληλα, μια νέα γενιά εγκληματιών κάνει την εμφάνισή της στο προσκήνιο, οι λεγόμενοι engineers. Είναι άνθρωποι που έχουν υποστεί σε εθελούσιες γενετικές μεταβολές με αποτέλεσμα να αποκτούν αυξημένες δυνάμεις. Αλλά η αληθινή απειλή και το ισχυρότερο όπλο των engineers προκύπτει όταν αυτοί πληγωθούν ή χάσουν ένα μέλος. Στη θέση της πληγής φυτρώνουν... οργανικά όπλα τύπου αλυσοπρίονα, μαχαίρια κλπ. Οι engineers δρουν κατά κανόνα impulsively, σαν berserkers, χωρίς σχεδιασμό και χώρίς έννοια για την προσωπική τους ασφάλεια. Όταν όμως μια νέα σειρά φόνων υπόδηλώνει την παρουσία ενός τέτοιου ατόμου που δρα προμελετημένα και με σαφές πλάνο, οι καλύτεροι της police corporation επιστρατεύονται για να του συλλάβουν και να τον βγάλουν από τη μέση. Και όλα αυτά είναι μόνο η αρχή.

Πέρα από την πλάκα τώρα, εντυπωσιάζουν και ξαφνιάζουν ευχάριστα τα στάνταρ παραγωγής που είναι υπερβολικά υψηλά για ταινία του είδους. Το αυτό ισχύει και για τη νευρική και ζωντανή σκηνοθεσία, αν εξαιρέσεις κάποια επαναλαμβανόμενα πλάνα και γωνίες λήψης που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Το Soundtrack τα σπάει, μου θύμισε μουσικά θέματα καταδίωξης από παιχνίδια της σειράς Resident Evil. Τόσο καλο!!! Δε θα ήταν υπερβολή να λέμε ότι εδώ έχουμε ένα “ζωντανό” manga με πραγματικούς ηθοποιούς. Χιούμορ, ευφυής ειρωνία και άφθονα κινηματογραφικά tributes (τα διαφημιστικά σποτάκια παραπέμπουν άμεσα στα αντίστοιχα του Starship Trooper) είναι το κερασάκι στην τούρτα σε μια υποδειγματική καφροταινία που πίσω από τους κουβάδες αίματος και gore κρύβει απίστευτη εξυπνάδα και καπατσοσύνη. Για ακόμα μια φορά προσκυνώ τη Γιαπωνέζικη αρρωστίλα και δένω κότσο την υπόσχεση που μου δίνουν οι συντελεστες στο τέλος της ταινίας : More Gore Next Time!!!

Derailed, Timecrimes

Derailed

Λαμπερό πρωταγωνιστικό cast. Jennifer Aniston, Clive Owen, Vincent Cassel. Ωστόσο το ταινιάκι αυτό εισπρακτικά δεν πήγε καλά. Λίγοι σινεμάδες το έπαιξαν. Από τη χώρα μας αμφιβάλλω αν πέρασε ποτέ. Δεν ξέρω το γιατί. Πιθανότερο λόγω κακής στρατηγικής από μέρους της εταιρίας διανομής. Είναι κρίμα, αλλά συμβαίνει κι αυτό. Συχνά. Πάντως στο δικό μου βιβλίο, το εργάκι αυτό καταγράφεται στη λίστα με αυτά που “το 'χουν”.

Η ιστορία του έργου, τουλάχιστον στο πρώτο του μισό, συνοψίζεται στο αθάνατο δίστιχο “Παντρεμένοι κι οι δυο, γύρνα σε παρακαλώ”. Αγχωμένος παντρεμένος, γνωρίζεται με έτερη παντρεμένη. Γρήγορα η γνωριμία εξελίσσεται σε αμοιβαία συμπάθεια και αυτή με τη σειρά της σε δυνατή έλξη. Ένα ταξί τους αφήνει σε ένα απόμερο ξενοδοχείο, από αυτά που πάνε τα ζευγαράκια. Ξέρετε τώρα, από αυτά με τις κρυφές κάμερες που μετά διοχετεύουν το ερασιτεχνικό τσοντοϋλικό σε διάφορα κανάλια, αν πιστεύεις τις φήμες και τα πάσης φύσεως κροκοδειλάκια. Εκεί ωστόσο τους περιμένει μια δυσάρεστη έκπληξη. Ένας ληστής μπουκάρει, τους κολλάει ένα περίστροφο στο δόξα πατρί, βιάζει τη γυναίκα και ληστεύει αμφότερους. Στις επόμενες μέρες, το τηλέφωνο του άντρα χτυπά. Είναι ο έγκληματίας εκείνης της νύχτας και τον εκβιάζει για περισσότερα φράγκα.

Στο δεύτερο τμήμα της ταινίας το σκηνικό αλλάζει. Σύντομα μαθαίνεις – μαζί με τον ταλαίπωρο πρωταγωνιστή – ότι τίποτα δεν είναι στην πραγματικότητα όπως φαίνεται. Δε λέω περισσότερα για να μη σας χαλάσω την έκπληξη. Αλλά το ρομάντζο αλλάζει και φορά μανδύα περιπέτειας, suspense, ίντριγκας, διαπλοκής. Εντάξει, δε θα δείτε εκρήξεις, αλλά την αγωνία του την έχει. Αξιολογότατο εργάκι. Αν δε σας ενοχλήσουν η κάπως προβλέψιμη ανατροπή, καθώς και τα Χριστιανίζοντα κυρήγματα τύπου “μη ξενοπηδάτε” “φαμίλια uber alles” και “όποιος νύχτες περπατεί, λάσπες και σκατά πατεί” θα το καταδιασκεδάσετε.

Timecrimes

Παράξενη ταινία! Αμάλγαμα θρίλερ και επιστημονικής φαντασίας από την Ισπανία, low budget και με ελάχιστους ηθοποιούς – μόλις 4!!! Το στόρυ – ένας καθημερινός τυπάκος χαζεύει με τα κυάλια του στην εξοχή. Εντοπίζει μια γυμνή κοπελίτσα να στέκεται σαν να περιμ'ενει κάτι, πολύ μακριά, μέσα στα δέντρα. Πανέμορφη κοπελιά, σαν τα κρύα τα νερά (υπέροχα βυζιά!!!) Στο επόμενο στιγμιότυπο, τη βλέπει ξαπλωμένη κάτω, ακίνητη. Η περιέργειά του τον ωθεί να πάει κοντά να ερευνήσει το τι συμβαίνει. Όταν φτάνει εκεί, η κοπέλα είναι πεσμένη (νεκρή? Αναίσθητη?) εκεί που την άφησε. Εκείνη τη στιγμή του επιτίθεται ένας μυστήριος τύπος με μια τυλιγμένη κόκκινη (ματωμένη?) γάζα να καλύπτει πλήρως τα χαρακτηριστικά του προσώπου του.

Ακολουθεί ένα αγωνιώδες κυνηγητό που τον φέρνει σε ένα παράξενο, φαινομενικά εγκατελειμένο σπίτι και σε μια μυστήρια κατασκευή στο λόφο πάνω από αυτό, κάτι σαν επιστημονικό παρατηρητήριο. Μια φωνή μέσα από κάποιο walkie talkie που βρίσκει, τον παροτρύνει να σκαρφαλώσει το λόφο, γιατί η γαζοφορεμένη φιγούρα εξακολουθεί να τον καταδιώκει και θα τον πιάσει, αν δεν πράξει όπως πρέπει. Στην κορυφή του λόφου, ένας νερντ τυπάκος του αποκαλύπτει ότι βρίσκεται στις εγκαταστάσεις μιας πρότυπης πειραματικής μηχανής του χρόνου. Τον βάζει να κρυφτεί σε μια δεξαμενή γεμάτη με ένα μυστήριο υγρό, προκειμένου να κρυφτεί από τον δολοφόνο που τον καταδιώκει. Όταν βγαίνει από εκεί μέσα, λίγη ώρα μετά, τα πράγματα αρχίζουν να περιπλέκονται ακόμα περισσότερο. Όπως τα φέρνει η τύχη, είναι αυτός τελικά που φορά τη ματωμένη γάζα γιατί είχε ένα ατύχημα. Άρα είναι ο εαυτός του από το μέλλον που τον καταδίωκε πριν? Πώς και γιατί? Και ποιός μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι είναι ο πρώτος “εαυτός” του αυτός που ξεμύτησε από τη μηχανή?

Μπερδευτήκατε? Που να δείτε και το έργο δηλαδή. Πάντως, αν εξαιρέσεις τις μέτριες ερμηνείες και την ερασιτεχνική φωτογραφία, το δυνατό όπλο της ταινιούλας αυτής είναι η εξυπνάδα και η πρωτοτυπία του σεναρίου της, καθώς και η σπιρτάδα με την οποία αυτό μεταφέρθηκε στην οθόνη. Υπόδειγμα του πως μπορείς να φτιάξεις ένα καλό φιλμάκι, χωρίς να διαθέτεις φράγκα, αρκεί το μυαλό σου να παίρνει στροφές. Αξιοπρεπέστατη και άκρως ενδιαφέρουσα προσπάθεια.

Punisher : Warzone, Feast

Punisher : Warzone

Είδατε το Twilight και ξενερώσατε τα μάλα? Σας υποχρέωσε η γυναίκα να παρακολουθήσετε μαζί αγκαλίτσα κάποια από τις παλιές συροπιαστές ρομαντζοκωμωδίες της Meg Ryan και νιώθετε γυναικείες ορμόνες να σας κατακλύζουν? Μπήκατε παρά τη θέλησή σας σε κάποιον από τους ναούς της γυναικείας υπερκατανάλωσης τύπου Beauty Shop και αισθάνεστε ένα ευωδιαστό ροζ σύννεφο προγεστερόνης να σας πνίγει, να σας φέρνει πιο κοντά με τη γυναικεία πλευρά του εαυτού σας, να σας φυτρώνουν βυζιά? Ε, δείτε το νέο Punisher να στρώσετε!

Από την εποχή των ταινιών του αείμνηστου Charles Bronson είχε το Hollywood να κάνει τέτοια απενοχοποιημένη, αμετροεπή επείδηξη cohones και βάρβαρου αντρίκειου στυλ. Όλα τα λεφτά για τον τυπά που επέλεξαν για πρωταγωνιστή – αυτός ο Franc Castle δεν είναι good looking, δεν έχει καλούς τρόπους, δεν είναι politically correct, δεν είναι ερωτευμένος, δεν έχει κάνει αποτρίχωση, δεν χορεύει μπαλέτο όσο δέρνει, δεν έχει μακροσκελείς καλογραμμένους διαλόγους. Αυτός ο Punisher δε γουστάρει να μιλάει γιατί οι άντρες δε μιλούν πολύ, όπως άδει και το παλαιό άσμα. Σφάζει στο γόνατο, φτύνει κυνισμό, χολή και μολύβι. Είναι μουτρωμένος, μουρτζούφλης, τσαντισμένος. Φονιάς.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Η ουσία είναι μια και ο μπακλαβάς γωνία. Το Punisher είναι υποδειγματικά αρχιδάτη τεστοστερονούχα περιπέτεια, παραδοσιακή και πρόστυχια. Δεν τις φτιάχνουν πια έτσι. Ωστόσο, σε πείσμα των ποταπών καιρών μας, όπως λέει και το τραγούδι : “Όσο υπάρχει τράπουλα θα βγαίνουνε ρηγάδες κι όσο υπάρχουν δάσκαλοι, θα βγαίνουν μαθητάδες.”

Feast

Μεγάλη η επιτυχία του Feast, λίγα χρόνια πριν. Την ώρα που διαβάζετε αυτές τις αράδες, οι διαφημίσεις για το sequel κατακλύζουν τα κινηματογραφικά sites στο διαδίκτυο. Δεν είναι τυχαίο. Αποτελεί το From Dusk 'till Dawn της νέας χιλιετίας. Χωρίς τους βρυκόλακες. Σε ένα ξεχασμένο και από το Θεό καταγώγιο τύπου “μπαρ το Ναυάγιο” ξεμπουκάρει ξαφνικά ένας καταματωμένος τύπος. Προειδοποιεί τους θαμώνες ότι πρέπει να σφραγίσουν πόρτες και παράθυρα και να οπλιστούν με ό,τι διαθέτουν γιατί “αυτοί έρχονται”. Οι υπόλοιποι θαμώνες (οι οποίοι εν τω μεταξύ μας έχουν συστηθεί με την πλέον έξυπνη και απολαυστική σκηνοθετική πατέντα που έχω δει εδώ και χρόνια, θα σας θυμίσει Two Smoking Barrels & The Snatch) φυσικά, τον γράφουν στα παλιά τους υποδύματα. Και τότε βγαίνει ένα πλάσμα τύπου τέρας και του τρώει το κεφάλι.

Επακολουθεί ο χαμός. Για τα επόμενα 80 λεπτά σου σερβίρεται το πιο χορταστικό splatter πακέτο από την εποχή του Inside (βλ. το σχετικό review στην kamariera). Νευρική, γκαζωμένη, ζωντανή σκηνοθεσία. Η κουνημένη κάμερα λίγο ενοχλεί, όπως και η πολύ σκοτεινή φωτογραφία, αλλά έχουμε πλέον συνηθίσει σε αυτή την “αρρώστια” των μοντέρνων θρίλερ, οπότε δε μασάμε. Μέσα στον πανικό, σε άκυρες στιγμές, σκάνε μύτη αστείες καφροκαταστάσεις που βγάζουν αβίαστα γέλιο. Και μετά, ξανά, τρως στη μάπα gore με το μέτρο αλλά χωρίς μέτρο. Αυτή η απότομη εναλλαγή συναισθημάτων που σου προκαλεί το εργάκι, είναι παράξενα διασκεδαστική.

Στο τέλος της ημέρας, η απόλαυση που σου προκαλεί αυτή η ταινιούλα είναι ευθέως ανάλογη της παρέας αλλά και των προσδοκιών σου. Αν θες να δεις ένα σοβαρό, ουσιαστικό θρίλερ, θα σε απωθήσει η πλήρης απώλεια σεναρίου, οι ρηχοί χαρακτήρες και το “πουλάω μούρη” attitude που χαρακτηρίζει τη σκηνοθεσία του Feast. Ιδιαίτερα αν διαθέτεις θηλυκή παρέα, ξανασκέψου το, πριν βάλεις το δισκάκι στο dvd. Δεν είναι έργο που προσφέρεται για αγκαλίτσες μετά, και θα ξενερώσει το έτερόν σου ήμισυ. Αν, από την άλλη, θες να δεις μια απενοχοποιημένη καφροταινία που παράλληλα διαθέτει την ευφυία να παίζει – ενίοτε και να καννιβαλίζει – τις συμβάσεις του είδους, τότε θα το κατευχαριστηθείς. Εγώ, προσωπικά, έπεσα κάπου στη μέση.

Valkyrie

Η συγκεκριμένη ταινιούλα ήταν κάτι σαν το... γεφύρι της Άρτας για τον Tom Cruise. Κάτι επειδή πλέον δεν περνάει η μπογιά του όσο κάποτε, κάτι λόγω των αμφιλεγόμενων σουσέλ του με τη σαϊεντολογία, ο παλαί ποτε δημοφιλής αστέρας του Hollywood περνάει περίοδο δυσμένειας. Οι παλιοί γνωστοί του κάνουν ότι δεν τον ξέρουν, προτάσεις για κάτι αξιοπρεπές δεν έχει και σαν επιστέγασμα όλων των παραπάνω, η άρνηση των μεγάλων εταιριών διανομής να αναλάβουν την προώθηση της ταινίας του. Το Valkyrie ήταν εδώ και χρόνια κάτι μεταξύ προσωπικού στοιχήματος και εμμονής του διάσημου ηθοποιού. Η ταινία αφού εισέπραξε τη μια απόρριψη μετά την άλλη επί δυο και βάλε χρόνια, μόλις φέτος βρήκε τελικά το δρόμο της στις αίθουσες με μέτρια εισπρακτικά αποτελέσματα.

Το στόρυ του Valkyrie έχει να κάνει με μια συνομοσία υψηλόβαθμων αξιοματούχων της ναζιστικής Γερμανίας να δολοφονήσουν το Χίτλερ. Προφανώς, υπήρχαν ακόμη και σε εκείνα τα σκοταδιστικά χρόνια, άνθρωποι που σκέφτοταν ορθολογικά και πονούσαν για το πραγματικό συμφέρον της πατρίδας τους αλλά και του κόσμου ολάκερου. Η ιστορία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και εξιστορεί την πλέον γνωστή και επιτυχημένη από τις 15 αντίστοιχες γνωστές και ιστορικά καταγεγραμμένες απόπειρες. Στο θέμα μας τώρα. Γιατί το Valkyrie πάτωσε? Γιατί για τα εμπορικά δεδομένα του Hollywood κάτι τέτοιο ήταν αυτονόητο. Είναι μεγάλο σε διάρκεια, αργό, χωρίς καθόλου δράση. Έχει πολλούς χαρακτήρες που μπλέκονται στην υπόθεση και μόνο η προσπάθεια να συγκρατήσεις τα – έστω – σημαντικότερα ονόματα, μπορεί να φέρει πονοκέφαλο στο μέσο θεατή. Δεν έχει γκόμενες, δεν έχει βυζιά, εκρήξεις και χάπυ εντ. Ο ήρωας στο τέλος δεν κερδίζει το κορίτσι, αλλά μια σφαίρα στο δόξα πατρί. Και πάνω από όλα, προτού καν βάλεις το δισκάκι στο dvd να παίξει, ξέρεις ήδη το τέλος της ταινίας. Καθαρά λόγω της ιστορικής πραγματικότητας.

Αλλά είναι ταινιάρα. Το ξετύλιγμα της ιστορίας γίνεται με αριστοτεχνικά “παλιομοδίτικο” τρόπο. Η διαχέιριση του δύσκολου, απαιτητικού, αντιεμπορικού σεναρίου περατώνεται υποδειγματικά. Οι ερμηνείες στέκουν σε αξιοπρεπέστατο επίπεδο (με εξαίρεση ίσως αυτή του Tom Cruise), η απόδοση της εποχής γίνεται με λεπτομέρεια και ακρίβεια, οι διάλογοι είναι οι καλύτεροι που έχεις διαβάσει εδώ και πολύ καιρό. Το εναλλακτικό όνομα αυτής της ταινίας θα έπρεπε να είναι “Αξιοπρέπεια” και αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που αυτή η Βαλκυρία ποτέ δεν κατάφερε να απογειωθεί εισπρακτικά – είναι υπερβολικά καλό, ψαγμένο και απαιτητικό για το μέσο θεατή – κότα που πάει στους σινεμάδες για να βοσκήσει καλαμπόκι.

My Name is Bruce, Let the Right One In

My Name is Bruce

Προσκύνημα! Πες, τώρα, ότι ένας αρχαίος Κινέζος θεός προστάτης των νεκρών και της... κρέμας φασολιών αμολιέται στην πόλη σου και τα κάνει όλα λίμπα. Ποιός είναι ο κατάλληλος άνθρωπος που θα φωνάξεις για να καθαρίσει? Μήπως είναι οι μπάτσοι? Μήπως είναι ο σούπερμαν? Μήπως είναι ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος? ΟΧΙ!!! Είναι ο Bruce Campbell!

Ο Bruce Campbell είναι ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του και μια από τις πιο σημαντικές cult φάτσες ever. Αν δεν καταλαβαίνεις ακόμα για ποιόν μιλάμε, δηλαδή άμα δεν έχεις δει την τριλογία Evil Dead, το Bubba-Ho-Tep και πόσα άλλα διαμάντια στα οποία έχει πρωταγωνιστήσει, τότε προφανώς διαβάζεις λάθος μπλογκ.

Σε αυτή την ταινία αυτοσαρκάζει ασύστολα και καννιβαλίζει τον εαυτό του, παίζοντας... τον εαυτό του! Δηλαδή ενός ηθοποιού που από τα νιάτα του ξεχώρισε γιατί έπαιξε σε κάποια αριστουργήματα του cult, αλλά μετά αναπαύθηκε στις δάφνες του και έχασε το τρένο των εξελίξεων. Πλέον (σύμφωνα με το σενάριο της ταινίας) με μόνο όπλο το όνομά του, να βγάζει εκ των υστέρων το ψωμί του σε φτηνές b-movie τερατοταινίες. Η γυναίκα του τον έχει χωρίσει και κοιμάται με τον καλύτερο φίλο και ατζέντη του, ο σκύλος του δεν τον πάει και ζει μόνος σε ένα τροχόσπιτο τόσο ακατάστατο που νομίζεις ότι από μέσα εκεί έχουν περάσει ο Αττίλας και ο Ράμπο. Α, και είναι και αλκοολικός και μπατίρης.

Ωστόσο, όλα αυτά αλλάζουν, όταν εμφανίζεται ο διψασμένος για αίμα Κινέζος θεός που λέγαμε παραπάνω. Ένα βαρεμένο παλικάρι, σαν και μένα καλή ώρα, μπερδέυοντας προφανώς την πραγματικότητα με τη φαντασία, πιστεύει ότι το ίνδαλμά του (δηλαδή ο Bruce Campbell) μπορεί να σκοτώσει στα αλήθεια το τέρας, γιατί έτσι έχει κάνει και σε τόσες ταινίες! Τον απαγάγει λοιπόν και τον πηγαίνει στην πόλη του, όπου εκεί ΟΛΟΙ έχουν πιστεί από την ιστορία του αγοριού και περιμένουν απεγνωσμένα έναν ήρωα. Ο Bruce μη πιστεύοντας όλα αυτά νομίζει ότι πρόκειται για μια καλοστημένη φάρσα ή για ταινία. Έτσι, αναλαμβάνει το ρόλο, μη γνωρίζοντας ότι το τέρας είναι αληθινό. Επακολουθεί ο χαμός.

Έπος. Θα γελάσετε με την καρδιά σας από τα άπειρα κινηματογραφικά ανέκδοτα και παραπομπές σε γνωστές καφροταινίες και καφροκαταστάσεις. Ο Bruce Campbell είναι αληθινά απολαυστικός. Σημειώστε ότι εδώ σκηνοθετεί και υπογράφει και την παραγωγή του έργου. Θα προτιμούσα βέβαια να είχαν δώσει περισσότερο βάρος στις βίαιες gore & splatter σκηνές, παρά να μας σερβίρουν μόνο κάτι βαρετούς αποκεφαλισμούς. Προφανώς, στόχος των συντελεστών ήταν να δωθεί έμφαση στο αμιγώς κωμικό μέρος της ταινίας. Ωστόσο, αν είστε φαν του Bruce, ή των καφροταινιών γενικά, θα το κατευχαριστηθείτε το εργάκι. Εγγύηση.

Let the Right One In

Αυτό το ταινιάκι αν και αρχικά μας συστήθηκε σαν low budget παραγωγή από το πουθενά, εντούτοις έλαβε ιδιαίτερη φεστιβαλική φήμη και αυτή τη στιγμή οργώνει τον κόσμο. Μάλιστα, το Σαβββατοκύριακο που μας πέρασε (21-22/3) το είδα να διαφημίζεται με γιγαντοαφίσες και να προβάλλεται σε γνωστό κυριλέ κουλτουριάρικο θέατρο επί της Πανεπιστημίου. Γκατζολία, μεγαλεία. Πάντως, μετά τη θέασή του οφείλω να ομολογήσω ότι τις αξίζει τις δάφνες του.

Πρόκειται για μια συναισθηματική... βαμπιρική ιστορία. Ξέρω ότι τώρα το μυαλό σας αυτόματα πάει σε έργα – φλωροσερβιέτες τύπου Twilight (review του οποίου ΔΕΝ πρόκειται να βρείτε σε τούτο το μπλογκ). Καμία σχέση. Με φόντο το παγωμένο Νορβηγικό τοπίο, ένα καταπιεσμένο 12χρονο αγόρι γνωρίζεται με ένα συνομήλικό του κορίτσι το οποίο όμως τυγχάνει να είναι βαμπίρ. Η γνωριμία εξελίσσεται σε φιλία και η φιλία εξελίσσεται σε... έλα μου ντε. Παρόλα αυτά το τέλος της ταινίας βρίσκει και τους 2 μικρούς πρωταγωνιστές αλλαγμένους. Λυτρωτικά ώριμους. Εν τω μεταξύ θα δεις μερικές από τις πιο περίεργες καταστάσεις, παράξενους διαλόγους, αποτυχημένες απόπειρες φόνου, ψυχολογικά προβλήματα, μερικές (λίγες μα τόσο καλές!) απίστευτα φρικιαστικές εικόνες και ίσως μια από τις πιο ενοχλητικές σκηνές στην ιστορία του κινηματογράφου... όταν το αγόρι μυστικά παρακολουθεί το κορίτσι να αλλάζει ρούχα.

Το βάθος των χαρακτήρων ξαφνιάζει. Το ίδιο και η ποιότητα των ερμηνειών. Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι λάμπει και αποδίδει με απίστευτη πιστότητα τις φοβίες, τη ντροπή, την αδεξιότητα αυτής της ευαίσθητης ηλικίας. Η φωτογραφία μεταφέρει το Νορβηγικό μελαγχολικό κρύο κατευθείαν στην καρδιά σου. Η σκηνοθεσία, αν και μινιμαλιστική, στερούμενη κόλπων εντυπωσιασμού, υπνωτίζει και ταξιδεύει.

Το Let the Right One In, αποτελεί πνοή φρέσκου αέρα και ανανέωσης σε ένα κορεσμένο είδος που αυτοκαταστράφηκε με την επαναληψιμότητα και την προβλεψιμοτητά του. Από την εποχή του είδα το πρώτο From Dusk 'till Dawn έχω να ευχαριστηθώ τόσο πολύ έργο με βρικόλακες. Ωστόσο, είναι πολύ ιδιαίτερη περίπτωση, και όποιος το δει περιμένοντας να δει άλλη μια δρακουλιάρικη μανιέρα τύπου Underworld, θα απογοητευτεί. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα μελαγχολικό ποιητικό ταξίδι... που ενίοτε βγάζει κοφτερά δόντια. Δύσκολη ταινία. Όσοι πιστοί προσέλθετε.

Wicked Little Things, Wind Chill, Transporter 3

Wicked Little Things

Σε μια ορεινή κωμόπολη, το ειδυλλιακό βουνίσιο βουκολικό τοπίο κρύβει σκοτεινά μυστικά. Στα σπλάχνα του ορυχείου που έθρεψε τους κατοίκους, ανήλικα παιδιά δούλεψαν χρόνια υπό απάνθρωπες συνθήκες και πέθαναν σαν το σκυλί στ' αμπέλι. Τώρα, κρατώντας ακόμα τα εργαλεία της δουλειάς, τριγυρίζουν γύρω από τον τόπο του μαρτυρίου τους σαν ενισχυμένα ζομπο-φαντάσματα και “κανονίζουν” όποιον ενήλικα πετύχουν να τριγυρνάει after dark. Εν τω μεταξύ μια μητέρα με τα δυο παιδιά της έρχονται να ζήσουν στο σπίτι που κληρονόμησαν από το μακαρίτη τον πατέρα...

Μάλιστα. Κατ' αρχήν μια διαπίστωση και παράπονο μαζί. Πάντα οι άντρες πεθαίνουν πρώτοι σε τούτο τον κακούργο το ντουνιά, απλά μετρήστε πόσες πολλές χήρες σε αντιδιαστολή με το πόσους λίγους χήρους υπάρχουν εκεί έξω. Τι άλλο να πεις μετά από αυτό... α, ναι για την ταινία! Ατμοσφαιρική και καλογυρισμένη, κερδίζει τις εντυπώσεις, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα σε κάνει να παραμιλάς κιόλας. Κενάκια και ελλέιψεις στο σενάριο που θα μπορούσαν να αποφευχθούν, δεν της επιτρέπουν να λάμψει έτσι όπως ίσως να της άξιζε.

Wind Chill

Για κάποια πράγματα, κάποιους ανθρώπους, καταστάσεις κλπ, απλά ξέρεις ότι δεν το 'χεις. Δεν έχεις νιώσει ποτέ, μπαίνοντας σε ένα χώρο (κι ας μη τον έχεις ξαναδει ποτέ πριν) ότι είναι ποτισμένος από αρνητικά vibes, πως ό,τι και να κάνεις, εδώ δεν πρόκειται να γίνει η δουλειά σου για την οποία ήρθες εξαρχής, ότι δεν πρόκειται να βγει χαϊρι? Ε, κάτι τέτοιο γίνεται με το νεαρό ζευγάρι των πρωταγωνιστών της ταινίας αυτής. Αν και τους ενώνουν κοινές συνθήκες, εντούτοις είναι τόσο τραγικά αταίριαστοι που μόνο κάτι άσκημο μπορεί να βγει από την – έστω προσωρινή – συμμαχία τους.

Η οποία στην προκειμένη περίπτωση, έχει τη μορφή ενός road trip. Όχι για διασκέδαση, αλλά από ανάγκη, για να μοιραστούν τα έξοδα του ταξιδιού φίφτυ φίφτυ. Ρεφενέ. Είναι, βλέπετε, μπατήρηδες και οι δυο τους. Μετά χάνονται στο δρόμο, παθαίνουν ένα ατύχημα, το αυτοκίνητό τους αχρηστεύεται, αποκλείονται μέσα στα χιόνια σε μια ερημιά που καμία σχέση δεν έχει με κάποιο πολιτισμένο μέρος. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, κάτι σαν σε φαντάσματα αρχίζουν να περιδιαβαίνουν μόλις πέφτει το σκοτάδι, ένας μανιακός μπάτσος, παράξενα χωροχρονικά άλματα συμβαίνουν, καθώς και μια συνεχής ενοχλητική αίσθηση deja-vu.

Παράξενο έργο. Καλογυρισμένο και γενικώς καλοδουλεμένο. Αλλά κάπου πάσχει. Ίσως αν οι σεναριογράφοι είχαν πιο σαφή ιδέα για το τι ακριβώς θα ήθελαν από την ιστορία και από το κοινό τους, τα πράγματα να ήταν καλύτερα. Αλλά αυτή τη στιγμή, με τον τρόπο που τελικά επέλεξαν να μας σερβίρουν το στόρυ, δεν μας προσφέρουν τίποτα περισσότερο από μια βασανιστικά αργή ακολουθία από άσχετες, ασύνδετες μεταξύ τους καταστάσεις.

Transporter 3

Ο Jason Statham επιστρέφει στο γνωστό ρόλο που τον ανέδειξε σε αυτό το φασαριόζικο sequel. Το δεύτερο μέρος της σειράς δε με είχε ικανοποιήσει, ήταν μόνο style without substance, όπως έτσι τείνουν να είναι πλέον όλες οι ταινίες στις οποίες έχει βάλει το χεράκι του ο Luc Besson. Εδώ, ευτυχώς τα πράγματα βελτιώνονται. Όχι πως δίνεται περισσότερο βάρος στην ουσία, παρά στη “βιτρίνα”. Κάθε άλλο. Αλλά αυτό ήταν ανέκαθεν σήμα κατατεθέν της σειράς. Ωστόσο, πέρα από το ιλουστρασιόν περιτύλιγμα, το ταινιάκι αυτό έχει και ψωμί.

Κατ' αρχήν, ο Jason Statham είναι πάλι Transporter. Όπως στην πρώτη ταινία. Για όσους δε θυμούνται, στη δεύτερη ήταν κάτι σε σούπερ – νταντά με επιπλέον καθήκοντα σωφέρ. Η δράση είναι σφιχτοδεμένη και καλογυρισμένη, η υπόθεση χαζούλικη μεν, λειτουργική δε. Το σύνολο είναι ελκυστικό και βλέπεται ανετότατα. Άξιο σίκουελ, σαφώς καλύτερο από το δεύτερο, αλλά λίγο πιο κάτω από το πρώτο μέρος της σειράς.

Friday the 13th - Complete series

Έτσι μου ήρθε τώρα εμένα να αναθεωρήσω αυτή τη σειρά ταινιών με την οποία μεγάλωσα. Εντάξει, είναι και το νεο remake που οσονούπω θα έρθει και προς τη χώρα μας. Κάποτε. Θέλει προπόνηση το πράμα. Οπότε είπα να ανασυντάξω τις δυνάμεις μου και να κάνω μια καλή βουτιά στον κόσμο του συμπαθούς δολοφόνου με τη μάσκα του χόκευ.

Πρώτο συμπέρασμα: πόσα χρόνια πέρασαν ρε φίλε! 1980 ήταν που ξεκίνησε η σειρά. Πρωτοπόρος των slasher flicks? Σαφώς όχι. Είχαν προηγηθεί τα Texas Chainsaw Massacre, Halloween, The Last House on the Left του Wes Craven (του οποίου το remake επίσης θα σκάσει μύτη στις οθόνες μας φέτος και μάλιστα από Ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτη) και φυσικά τα giallo αριστουργήματα του Dario Argento. Ωστόσο ο Jason Vorhees ήταν το κάτι άλλο. Ήταν pop icon. Έφερε το σινεμά αυτού του είδους σε ένα ευρύ κοινό που το κατανάλωσε (και συνεχίζει να καταναλώνει) βουλημικά. Δεν υπάρχει περίπτωση, ακόμα και στη χώρα μας, να έρθει αποκριά και να μη δεις έστω ένα πιτσιρίκι να φορά παραλλαγές αυτής της θρυλικής “πειραγμένης” μάσκας του χόκευ. Κι ας μην έχει δει ποτέ τις ταινίες. Το Jason θα τον ξέρει.

Σημείωση - Το αφιέρωμα αυτό, λόγω μεγέθους θα το κόψουμε σε 2 κομμάτια. Το δεύτερο και τελευταίο μέρος σύντομα στις οθόνες σας. Προσεχώς κατσαρίδες.

His Name Was Jason – 30 Years of Friday the 13th

Δε γνώριζα για την ύπαρξη αυτού του ντοκυμανταίρ. Προφανώς είναι πρόσφατο, γιατί καλύπτει όλες τις ταινίες του franchise, ακόμα και το Freddy vs Jason και έχει και συνεντεύξεις από τους συντελεστές του καινούριου Friday the 13th του 2009.
Δε μπορώ να πω ωστόσο ότι έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος. Τα πρόσωπα που συνεντευξιάζονται είναι πολλά και σημαντικά μεν, αλλά δεν κάνουν κάτι άλλο παρά να... ευλογούν τα γένια τους. Καλύπτονται μόνο οι απόψεις των συντελεστών της εταιρίας παραγωγής καθώς και των συνεργατών τους και οι όποιες αρνητικές κριτικές, ή έστω πιο μετριοπαθείς απόψεις... απλά αγνοούνται. Ακόμα και πατάτες όπως το Jason Takes Manhattan ή το Jason X παρουσιάζονται σαν ταινιάρες το λιγότερο.
Εντυπωσιακή (και ανεξήγητη) είναι η έλλειψη οπτικού υλικού από τις ταινίες. Όπου βλέπουμε σκηνές από τα παλιά έργα, είναι πετσοκομμένες και μας δίνονται με το σταγονόμετρο. Αν και στη διάρκειά του γίνεται από τους συντελεστές των ταινιών λόγος για κομμένες σκηνές και εναλλακτικά φινάλε, σε όλα σχεδόν τα έργα της σειράς, εντούτοις τίποτα από τα παραπάνω δε μας προσφέρεται εδώ. Δε συζητάμε για την επερχόμενη ταινία. Αν και συζητιέται αρκετά, από όλους τους σημαντικούς παράγοντές της, εντούτοις δε βλέπουμε από αυτή ούτε φωτογραφία.
Η ποιότητα των σχολίων επίσης πάσχει. Μαθαίνεις μονάχα για πράγματα που ήδη ξέρεις, εφόσον έχεις δει τις ταινίες. Λείπουν οι αναφορές σε καθετί ζουμερό που μπορεί να συνέβη πίσω από τις κάμερες. Οι συνεντευξιαζόμενοι αρκούνται μόνο στο να σου σερβίρουν κοινοτυπίες, κρύα αστεία και pleasantries. Βαρεμάρα.
Εν κατακλείδι, επειδή πολύ το τράβηξα. Αυτό το ντοκυμανταίρ είναι ένα προϊόν της παραγωγού εταιρίας με μοναδικό σκοπό τη διαφήμιση και τη δημιουργία εντυπώσεων. Δείτε το άμα θέλετε, δεν είναι κακό, αλλά δεν θα χάσετε τίποτα κίολας αν το παραλείψετε.

Friday the 13th (1980)

Η πρώτη ταινία της σειράς θεωρείται κλασική. Είτε σου αρέσει το concept είτε όχι, οφείλεις να παραδεχτείς ότι αυτό το έργο αποτελεί ένα από τα πιο επιδραστικά έργα στην ιστορία του κινηματογράφου. Πέρα όμως από την ιστορική του σημασία, δεν μπορείς ούτε να παραγνωρίσεις τις όποιες αρετές του. Οι οποίες δεν είναι και λίγες. Το σκηνικό που διαδραματίζεται, η Crystal Lake Camp αποτελεί ένα από τα πιο iconic σκηνικά τρόμου. Κερδίζει τις εντυπώσεις και σηκώνει το περισσότερο βάρος της ταινίας πάνω της.
Τα αγόρια και τα κορίτσια που παίζουν δεν είναι και ό,τι καλύτερο ερμηνευτικά, αλλά γεμίζουν αποτελεσματικά την οθόνη σου με φρέσκια, λαχταριστή ημίγυμνη εφηβική σάρκα, μια αξία που ποτέ δε χάνεται με το πέρασμα του χρόνου. Plus, βλέπεις να σφάζουν στο γόνατο το ομορφόπαιδο (τότε) Kevin Bacon. Αφού έχει πηδήξει την ωραία της παρέας. Δε σε χάλασε.
Οι gore σκηνές πέρα από πρωτοποριακές για την εποχή τους, διατηρούν με ένα άγνωστο τρόπο ακόμα και στις μέρες μας μια ομορφιά και μια σαγήνη. Στιγμιότυπα όπως το τσεκούρι στη μάπα της καστανούλας στέκει άνετα ακόμα και σε σύγχρονο θρίλερ. Το φινάλε, με το παραμορφωμένο αγόρι να επιτίθεται στην πρωταγωνίστρια, προκαλεί ακόμα γλυκές ανατριχίλες. Το έργο διατηρεί, σαν καλό κρασί, ένα εντυπωσιακό aftertaste που θα σε κάνει για αρκετή ώρα αφού το δεις, να κοιτάς πίσω από πόρτες και τοίχους, πριν αλλάξεις δωμάτιο. Ειδικά αν είσαι μόνος στο σπίτι.
Σε τελική ανάλυση, το Friday the 13th είναι ένα αρκετά καλογυρισμένο έργο, με πολύ καλά δουλεμένο το στοιχέιο του suspense και της αγωνίας. Οι πρωτοπόρες σκηνές λήψης, οι απρόσμενα άμεσες (για την εποχή τους) σπλάτερ σκηνές, το ανατρεπτικό (αν και λιγάκι... ξεκάρφωτο με τον τρόπο που παρουσιάζεται) plot twist, απαρτίζουν ένα κλασικό έργο που κάθε φαν του είδους οφείλει να έχει δει τουλάχιστον μια φορά.

Friday the 13th – part 2

Στο ξεκίνημα σε ξενερώνει – είναι τελείως μπαμπέσικος και άδικος ο θάνατος της μικρούλας που επέζησε από το προηγούμενο φιλμ. Οι συντελεστές της ταινίας χειρίστηκαν μια σκηνή που θα έπρεπε κανονικά να είναι πολύ σημαντική, σαν κάτι που απλά έπρεπε να γίνει. Αυτός ο πρώτος φόνος συν η περίληψη του φινάλε της πρώτης ταινίας, είναι και τα μόνα κοινά στοιχεία με αυτή. Επιστρέφουμε ξανά στην Crystal Lake, 5 χρόνια μετά, αλλά σε άλλη κατασκήνωση, σε τελείως άλλη μεριά της λίμνης. Ο Jason θεωρείται νεκρός, η μαμά του το ίδιο και η όλη φάση του “Camp Blood” άλλο ένα urban legend. Δε θέλει πολλη αφορμή για να ξεκινήσει καινούριο μακελειό, αυτή τη φορά με τελείως διαφορετική παρέα παιδιών. Φρέσκο κρέας.
Η επιτυχής διαχείρηση της αγωνίας, των επιτηδευμένα παρατεταμένων σκηνών αναμονής διατηρούνται. Η ταινία κατά τα άλλα βλέπεται χάρμα. Οι φόνοι, η δράση, τα γυμνά νεανικά κορμάκια έχουν αναβαθμιστεί, χωρίς ωστόσο να ξεθωριάζει στιγμή το horror στοιχείο. Ιδιαίτερη εντύπωση έκανε για τα δεδομένα της εποχής ο φόνος ενός ατόμου με ειδικές ανάγκες που κινείται με αναπηρικό καροτσάκι, αλλά και το φινάλε στο “σπίτι” του Jason. Η σκηνή όπου η πρωταγωνίστρια ανακαλύπτει το βωμό με το μουμιοποιημένο κομμένο κεφάλι της μητέρας του αποτελεί all time classic. Στο τέλος αποκαλύπτεται και το πρόσωπό του σαν ενήλικας (άλλη μια καταπληκτική σκηνή). Θυμίζω ότι ο Jason δεν πρόκειται ακόμα να φορέσει τη σήμα κατατεθέν μάσκα του, μέχρι τα μισά του τρίτου έργου της σειράς. Εδώ κυκλοφορεί και οπλοφορεί φορώντας στο κεφάλι του ένα κομμένο σακκί με τρύπες στα μάτια.
Σε τελική ανάλυση, η δεύτερη ταινία της σειράς είναι ένα θρίλερ πρώτης τάξεως, εξίσου καλή με την πρώτη, πολύ παραπάνω από ό,τι θα περίμενες από ένα σίκουελ.

Friday the 13th – part 3

Ξεκινά ακριβώς από τη χρονική στιγμή που τελείωσε το δεύτερο έργο, αλλά διατηρεί στην εισαγωγή του και το ίδιο ακριβώς χούι. Πέρα από την περίληψη του πως τελείωσε το part 2 και κάποιες σκηνές που παραπέμπουν σε αυτό, κατά τα άλλα, οι συντελεστές επιλέγουν να αποκόψουν κάθε σχέση από τα άλλα έργα και ξεκινούν τελείως νέα φάση, με εντελώς καινούριους χαρακτήρες. Αυτό από μόνο του δεν είναι κακή ιδέα, αλλά οι χαρακτήρες και των 2 κοριτσιών που επέζησαν από τις προηγούμενες ταινίες, έχουν αρκετό ενδιαφέρον και σου δίνεται η εντύπωση ότι κάπως αδικούνται στα σίκουελς.
Ξανά στην Crystal Lake, ή κάπου εκεί κοντά τέλωσπάντων, σε ένα εξοχικό σπίτι αυτή τη φορά. Νέα παρέα παιδιών, νέα προμήθεια κρέατος, γύρος τρίτος. Ωστόσο εδώ τα πράματα αρχίζουν να ξεφουσκώνουν. Οι χαρακτήρες στην προσπάθειά τους να ξεχωρίσουν και να κάνουν εντύπωση γίνονται γραφικοί και ολίγον τι εξωπραγματικοί. Οι φόνοι χάνουν λιγάκι σε έμπνευση αλλά και σε ζουμί και πολλοί από αυτούς... γίνονται εκτός σκηνής, βλέπεις τα αποτελέσματά τους πολύ ετεροχρονισμένα. Το μόνο στοιχείο που κάνει την ταινία αυτή να ξεχωρίζει είναι ότι εδώ πλέον ο Jason αποκτά τη μάσκα-σήμα κατατεθέν του, η οποία θα τον συνοδεύει μέχρι και σήμερα.
Άλλο αξιοπρόσεκτο είναι ότι η ταινία αυτή γυρίστηκε και προβλήθηκε στους σινεμάδες και σε 3d μορφή (η μόνη της σειράς), που τη βλέπεις με τα κοκκινοπράσινα χάρτινα γυαλάκια. Για αυτό και πολλές σκηνές είναι κάπως παράξενα στημένες, κάτι που στο 3d μπορεί να δείχνει εντυπωσιακό, αλλά στο δισδιάστατο πανί, ή στην οθόνη σου είναι απλώς περίεργο. Κατά τα άλλα, αν εξαιρέσεις 2-3 εντυπωσιακές σκηνές φόνων καθώς και την παρατεταμένη σπονδυλωτή τελική μάχη, το φιλμάκι αυτό δεν εχει τίποτα άλλο αξιόλογο να προσφέρει.

Friday the 13th part 4 – The Final Chapter

Αυτό το ταινιάκι προοριζόταν να είναι το φινάλε της σειράς. Βέβαια, το box office είχε σε τελική ανάλυση άλλη γνώμη από αυτή των παραγωγών, αλλά αυτό είναι αλλονού παπά ευαγγέλιο. Εδώ φαίνεται ότι έχουν πέσει φράγκα. Αυτοκίνητα, περιπολικά, ασθενοφόρα, ακόμα και ελικόπτερο περιδιαβαίνουν τον τόπο του εγκλήματος. Αυτό του τρίτου έργου. Τελικά τα πτώματα μαζεύονται, τα πατώματα σφουγγαρίζονται, η ζωή συνεχίζεται. Ο Jason εξετάζεται από τους γιατρούς (προφανώς με ιδιαίτερα επιπόλαιο & “οπτικό” τρόπο) και διαπιστώνεται επίσημα και με τη βούλα ο θάνατός του. Ωστόσο, μερικές σκηνές μετά, δραπετεύει από το ψυγείο του νεκροτομείου όπου φυλάσσεται το “πτώμα” του και το σφάξιμο ξεκινά ξανά. Χωρίς εξήγηση του τι συνέβη. Έτσι, βεντούζα.
Κάπου εκεί εγκαταλείπεται κάθε σχέση με τις προηγούμενες ταινίες. Εδώ μεταφερόμαστε σε έναν οικισμό σε ένα μέρος που ονομάζεται Crystal Point το οποίο προφανώς μια πλησιότητα με την ομώνυμη περιβόητη λίμνη θα την έχει. Τελείως άλλη ιστορία και νέοι χαρακτήρες. Με δόξα και τιμή χαιρετίζουμε ξανά την επιστροφή των Τ&Α στο franchise, γιατί από το προηγούμενο έργο έλλειπαν. Κοινώς : βυζάκια, μπουτάκια και κωλαράκια με το κιλό, προσφέρονται άφθονα και μάλιστα είναι ιδιαίτερα υψηλής ποιότητας.
Μετά από ένα μουδιασμένο ξεκίνημα, το καλό πράμα ξεκινά και δε λέει να σταματήσει. Αυτή η ταινία είναι από τις πιο βίαιες αλλά και διασκεδαστικές της σειράς. Κορυφή και το φινάλε με τον οριστικό θάνατο του Jason αλλά και ο τρόπος που προετοιμάζουν το έδαφος για την επερχόμενη συνέχεια.
Στα αρνητικά, το πολύ κακό μοντάζ που δημιουργεί προβλήματα στο ρου της ιστορίας. Δημιουργούνται κενά στην αφήγηση και διάφορα άλλα παράδοξα. Σκηνή φόνου κόβεται στη μέση. μεταφερόμαστε σε άλλο φονικό και μετά βλέπουμε το δεύτερο μισό του πρώτου (!) κάπου, κάπως, κάποτε ένας σκύλος εκτινάσσεται από ένα παράθυρο χωρίς να υπάρχει λόγος ή εξήγηση (!!). Σε φάση που ο μικρός πρωταγωνιστής με την αδερφή του οδηγούν (το δηλώνουν άμεσα) για το σπίτι τους, καταλήγουν σε άλλο σπίτι (!!!). Πτώματα και χαρακτήρες στην πορεία... αγνοούνται.
Ωστόσο, μην αφήσετε όλα αυτά να σας χαλάσουν την απενοχοποιημένη διασκέδαση που προσφέρει ένα από τα καλύτερα έργα της σειράς.