Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

The Town that Dreaded Sundown (2014)

Ένας μανιακός δολοφόνος με τα απεχθή εγκλήματά του σκορπάει τον τρόμο σε μια μικρή πόλη.


Πρόκειται για ένα υβρίδιο remake/reimagining της ομώνυμης cult slasher ταινίας που γυρίστηκε το 1976. Προσπάθησα να δω και την αυθεντική ταινία, αλλά δεν τα κατάφερα - έχει γεράσει πολύ άσκημα και οι άκαμπτες πόζες και οι μονόλογοι σε στεντόρια φωνή των χαρακτήρων δεν μου επέτρεψαν να συνεχίσω την παρακολούθηση. Ωστόσο, για τους Αμερικάνους τουλάχιστον, πρόκειται για σημαντική ταινία και μάλιστα υποτίθεται ότι είναι βασισμένη σε αληθινά γεγονότα. 

Αυτός εδώ ο μοντέρνος επίγονος είναι ένα δυνατό σλάσερ με μπόλικα αστυνομικά στοιχεία και πρόκειται να ικανοποιήσει πλήρως τους φίλους των ταινιών τρόμου. Χρησιμοποιεί έξυπνα τα ευρήματα της αυθεντικής ταινίας, χρησιμοποιώντας την τρόπο τινά σαν φόντο στην πλοκή. Πρόκειται για την ίδια πόλη, σήμερα, όπου τα τρομαχτικά γεγονότα εκείνων των ημερών αναβιώνονται από την παλιά ταινία που προβάλλεται κάθε χρόνο στην "επέτειο" των φόνων, σε ένα υπαίθριο φεστιβάλ. 

Εκεί αρχίζει δυνατά η ταινία, καθώς οι φόνοι ξαναρχίζουν και μάλιστα κοπιάροντας αυτούς του παλιού φιλμ! Ένα ανθρωποκυνηγητό ξεκινάει από την αρχή και παράλληλα ακολουθούμε τα βήματα της συμπαθούς πρωταγωνίστριας που προσπαθεί να βγάλει μια άκρη στο μυστήριο για δικούς της, προσωπικούς λόγους. 

Αξίζει να σημειωθεί ότι η ταινία παίζει πολύ ωραία με τις μανιέρες του σλάσερ, ενίοτε ακολουθώντας τις και ενίοτε ανατρέποντάς τις. Ο δολοφόνος είναι έξυπνος. Δεν προσπαθεί να σκοτώσει με τον πιο κουλό τρόπο. Άμα πάει να του ξεφύγει το θύμα, βγάζει το πιστόλι και του την ανάβει. Η πρωταγωνίστρια δεν παύει ποτέ να είναι ένα καθημερινό κορίτσι με τις αντίστοιχες αδυναμίες. Όταν τα πράγματα ζορίζουν πχ η κοπέλα δεν μεταμορφώνεται σε Ράμπο, αλλά φρικάρει και αποφασίζει να φύγει από την πόλη, κάτι που θα έκανε ο οποιοσδήποτε φυσιολογικός άνθρωπος στη θέση της. 

Αν και δεν είναι η πιο πρωτότυπη ταινία του κόσμου, απόλαυσα το The Town that Dreaded Sundown. Έχει ό,τι χρειάζεται ένα καλό σλάσερ (δυνατές σκηνές βίας αλλά και γυμνού) είναι μοντέρνα, "γκαζιάρικη" και αρκετά ανατρεπτική. Επιπλέον έχει ένα πολύ ιντριγκαδόρικο αστυνομικό υπόβαθρο που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον, μέχρι το τέλος. 

Βαθμολογία: 7/10 και λίγα του βάζω.

Cthulhu (2007)

Η επιστροφή ενός καθηγητή στον τόπο καταγωγής του θα πυροδοτήσει ανησυχητικά φαινόμενα που θα κλιμακωθούν με απροσδόκητο τρόπο...


Έμαθα για αυτή την ταινιούλα από ένα αφιέρωμα για Λαβκραφτικές κινηματογραφικές μεταφορές. Και, εντάξει, έτσι και αλλιώς ο τίτλος δεν σου αφήνει περιθώρια αμφιβολίας. Με το καλημέρα, ξέρεις τι θα δεις. Αυτή η ταινία έχει σαφέστατο target group τους φίλους της μυθολογίας Κθούλου και φυσικά του μεγάλου Χ.Φ.Λάβκραφτ. Ωστόσο, δυστυχώς, απευθύνεται μόνο σε αυτούς, χωρίς να κάνει μια εξτρά προσπάθεια να κερδίσει ένα ευρύτερο κοινό.

Τα χαμηλά στάνταρντ παραγωγής είναι εμφανή. Το ίδιο και οι ερμηνείες, που στην πλειονότητά τους είναι (λίγο καλύτερες από) ερασιτεχνικές. Παρόλα αυτά, οι δημιουργοί της καταφέρνουν να δημιουργήσουν δυνατή ατμόσφαιρα με κάποιες σκηνές να είναι εξαιρετικές. Ωστόσο, η ταινία τρώει το γκολ από εκεί ακριβώς που δεν θα έπρεπε: εξαιτίας του ασυνάρτητου σεναρίου που μοιάζει περισσότερο με κολάζ αντιγραφών από διάφορες επιρροές. 

Προσπαθεί, αρχικά, να μιμηθεί "Τη Σκιά Πάνω Από το Ίνσμουθ". Σε αυτό δείχνουν και τα ονόματα, και ο ρόλος κόπια του γέρο-μεθύστακα Zadok που είναι ακριβώς όπως στο βιβλίο, αλλά και στο πολύ καλό "Dagon" του Stuart Gordon και φυσικά η esoteric order of Dagon που λειτουργεί ανοιχτά στην μικρή παράξενη παραθαλάσσια πόλη που λαμβάνουν χώρα τα γεγονότα της ταινίας. Μέχρι εδώ, αν και το έχουμε ξαναδεί το έργο, κανένα πρόβλημα. 

Μετά όμως κάνει κωλοτούμπα. Εγκαταλείπει την αρχική της κατεύθυνση και προσπαθεί να κινηθεί σε πιο συμβατικούς άξονες, με κάτι ανεξήγητους (και ξεκάρφωτους φόνους τύπου σλάσερ) και κοπιάροντας εν ολίγοις το κλασικό "People under the Stairs" του Wes Craven. Και ο παραλογισμός συνεχίζεται. Η ομοφυλοφιλία του πρωταγωνιστή δεν εξυπηρετεί την πλοκή και οδηγεί μάλλον σε αστεία σκηνικά όπου η... Ντόνα από το Μπέβερλυ Χιλλς (σας έλειψε;) προσπαθεί να τον αποπλανήσει με σκοπό να την καταστήσει έγκυο, αλλά εις μάτην!

Τι να πω. Είναι κρίμα, γιατί οι δυνατότητες των παραγωγών φαίνονται, παρά το χαμηλό budget. Αλλά το να μην έχεις φράγκα συγχωρείται, το να μην έχεις σενάριο (ή έστω, να έχεις μια χίμαιρα κακέκτυπων αντιγραφών αντί για σενάριο), όχι. Συνίσταται μόνο για τους πολύ κολλημένους με τον Lovecraft και το έργο του, που έτσι και αλλιώς μάλλον έχουν ήδη δει την ταινία, για συλλεκτικούς λόγους...

Βαθμολογία: 5/10 επιεικώς και μόνο για τους "φίλους".