Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Κάψε Εγκέφαλο: Creepshow 2

Δεν ξέρω πόσοι το έχουν πάρει χαμπάρι, αλλά εγώ τουλάχιστον μόλις πριν λίγους μήνες και αυτό από τύχη. Βρέθηκα, κυριολεκτικά μετά από χρόνια στο κέντρο της Ομόνοιας. Τη στοά που κάποτε ήταν γεμάτη κοσμηματοπωλεία και άλλα μαγαζιά, εκεί που παλιά ήταν τα "κασετάδικα" (πουλούσαν στις μέρες μου πειρατικές βιντεοκασέτες και άλλα τέτοια) πλέον την έχει καταλάβει σχεδόν ολόκληρη ένας τύπος που πουλάει dvd και blu-ray. Σε τιμές σκοτώματος. Φυσικά είναι μεταχειρισμένα, τα περισσότερα από βιντεοκλάμπ που έκλεισαν λόγω κρίσης. Αλλά είναι σε καλή κατάσταση, τουλάχιστον όσα αγόρασα εγώ δούλευαν άψογα. Και ακόμα και κάποιο σκάρτο να σου κάτσει, τα έχουν τόσο φτηνά (ένα ευρώ το dvd με την αυθεντική θήκη και όλα και νόμιμα μάλιστα, με απόδειξη!) που δεν σε νοιάζει. Εκεί βρίσκεις ολόκληρες σειρές που ήθελες να αγοράσεις, αλλά τα box sets τους ήταν πανάκριβα. Επίσης, τσόντες. Πολλές τσόντες. Αμέτρητες τσόντες. Και το σημαντικότερο: Πολλές πολλές ταινίες. Αν και θα πρέπει να αφιερώσεις αρκετές ώρες σκαλίζοντας τα ατέλειωτα ξέχειλα ράφια, καθώς η ποσότητα των dvd είναι πραγματικά εντυπωσιακή. 

Στο δια ταύτα. Βρήκα την ευκαιρία να πετύχω μια ταινία που την είχα δει πιτσιρικάς και θα ήθελα πολύ να την ξαναδώ. Η σειρά Creepshow ήταν μια απόπειρα να συνεχίσουν στο βίντεο την επιτυχία cult σειρών όπως Twilight Zone και Tales From the Crypt. Βγήκαν νομίζω 3 Creepshow, με τις υπογραφές των Stephen King και George Romero στην παραγωγή. Πρόκειται για συλλογές 3 αυτοτελών μίνι ιστοριών τρόμου. 



Η συγκεκριμένη (δεν θυμάμαι τις υπόλοιπες) είναι απολαυστική. Οι ιστορίες βασίζονται σε πρωτότυπα διηγήματα του Stephen King και μάλιστα ο ίδιος ο Βασιλιάς κάνει μια cameo εμφάνιση. Στην πρώτη ιστορία, Το είδωλο ενός ινδιάνου αρχηγού θα εκδικηθεί για τη σφαγή της οικογένειας που το φρόντιζε τόσα χρόνια. Στη δεύτερη, μια παρέα από κολλεγιόπαιδα πάνε εκδρομή σε μια λίμνη που έχει μια περίφημη εξέδρα καταδύσεων. Ένα υδρόβιο πλάσμα όμως έχει άλλα σχέδια. Στην τρίτη και μάλλον καλύτερη, μια άπιστη σύζυγος προσπαθεί επιστρέφει το βράδυ σπίτι της, μετά από συνάντηση με τον εραστή της. Πάνω στη νευρικότητά της πατάει με το αυτοκίνητο έναν τυπάκο που κάνει οτοστόπ. Και ανακαλύπτει ότι αυτός δεν έχει πρόθεση να αφήσει τη "βόλτα" να πάει χαμένη. 

Ναι, έχουν όλα όσα χαρακτηρίζουν τα φτηνοθρίλερ της μακρινής εκείνης εποχής. Ξεχειλωμένα χρώματα. Φουλ του κλισέ. Παρέλαση στερεοτύπων. Ερμηνείες που παραπέμπουν στη φαιδρότητα. Όμως, για αυτά ακριβώς θα λατρέψει τις ιστοριούλες αυτές ένα παιδί της γενιάς μου. Δεν μπορώ να προτείνω το Creepshow σε όλους, ιδιαίτερα σε νεότερους από μένα. Όμως, όσοι έχουν ζήσει το συναίσθημα και την εμπειρία της γκουφοταινίας που σκούζει στο VCR, θα βρει εδώ ένα απολαυστικό ταξίδι πίσω στο χρόνο.  

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

Non-Stop

Στόρυ: Ένας αλκοολικός αστυνομικός, υπεύθυνος για την ασφάλεια μιας υπερατλαντικής πτήσης, με πολλούς δικούς του δαίμονες να παλέψει, έρχεται αντιμέτωπος με έναν πανούργο κακοποιό που απειλεί κάθε είκοσι λεπτά να σκοτώσει και από έναν επιβάτη. Εν ώρα πτήσης και χωρίς διέξοδο, ύποπτοι είναι... όλοι οι επιβάτες της μοιραίας πτήσης.


Κλασικό παράδειγμα ταινίας που τιτλοφορήθηκε και πλασαρίστηκε λάθος. Και εκεί που όλα μαρτυρούν ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν ακόμα κλώνο του TAKEN, η ταινία κάνει τη μεγάλη τούμπα και αποκαλύπτεται ότι είναι ένα στιβαρό (παλιομοδίτικο) θρίλερ αγωνίας παλαιάς σχολής, από τα καλύτερα του είδους! Αν ο Hitchcock ζούσε ακόμη, θα γύριζε ταινίες όπως το Non-Stop, και θα ήξερε και πώς να τις πουλήσει σωστά!

Εντάξει, ο Liam Neeson είναι εγγύηση, αν και φοβάμαι ότι έχει παγιδευτεί για τα καλά στη μανιέρα του σκληροτράχηλου "προβληματικού" μπάτσου. Παρόλα αυτά, αυτό που κάνει δεν το καταφέρνει κανείς άλλος τόσο καλά (εκτός από τον Clint Eastwood στα νιάτα του). Αξιόλογο λοιπό cast, σκηνοθεσία, πρωτοτυπία και σωστή χρήση των όποιων κλισέ. Αλλά, κυρίως αυτό: ΑΓΩΝΙΑ καθαρή που τη βιώνεις στο πετσί σου, χωρίς παραπλανητικές εκρήξεις, περιττά πιστολίδια και φτηνούς εντυπωσιασμούς. Δηλώνω εντυπωσιασμένος.

Βαθμολογία: 8/10 τουλάχιστον

Starry Eyes (2014)

Στόρυ: φιλόδοξη φέρελπις ηθοποιός τρέχει από casting σε casting μέχρι να πετύχει τη μεγάλη ευκαιρία. Όταν αυτή έρθει, θα μπορεί να πληρώσει το τίμημα;


Ένα είναι το αδιαφιλονίκητο αστέρι αυτής της ταινίας: η πρωταγωνίστρια. Μιλάμε, αυτή η μικρούλα είναι απίστευτη! Σηκώνει άνετα το βάρος της ταινίας μόνη της παραδίδοντας μια εξαιρετική ερμηνεία και αυτό κάνει τον αντίκτυπο από τις τρομακτικές μεταμορφώσεις που περνάει ακόμα μεγαλύτερο. Πολύ καλό είναι και το υπόλοιπο cast, με φάτσες και ερμηνείες που καταφέρνουν να σε κάνουν να συμπαθήσεις (ή να μισήσεις) αρκετά τους χαρακτήρες και έτσι να παρακολουθήσεις με ενδιαφέρον τις επιμέρους ιστορίες τους.

Η ταινία ξεκινάει δυνατά, με πολλά πρόσωπα, παράξενες καταστάσεις και πολύ σκοτάδι εκεί που πρέπει. Κορυφώνεται σε ένα τρελαμένο βίαιο μανιφέστο, με σκηνές (ειδικά αυτή του φόνου με τα βαράκια γυμναστικής) ανθολογίας. Δυστυχώς, όσο περνάει η ώρα, αυτό το θρίλερ παραδίνεται ολοένα και περισσότερο σε μια μανιέρα και ένα κλισέ που το βλέπεις από χιλιόμετρα να έρχεται. Ωστόσο, η μέχρι τότε διαδρομή, κάνει την απογοήτευση του φινάλε να αξίζει τον κόπο...

Βαθμολογία: 7/10

Για τις γνωστές ανεπιθύμητες τηλεφωνικές κλήσεις

Αληθινός διάλογος. Έλαβε χώρα χτες, σπίτι μου. Με καλεί ένα άγνωστο νούμερο στο κινητό, μεσημεριάτικα.

"Καλησπέρα σας! Είμαι η Τατιάνα Πλατομούνοβα, από την POUTSATHAFAS BANK". (παραλάσσω αμφότερα τα ονόματα της τράπεζας και της υπαλλήλου για ευνόητους λόγους) "Είστε ο κύριος Λαγκώνας;"

"Μάλιστα".

"Ωραία. Οφείλω να σας ενημερώσω ότι για λόγους ασφαλείας η συνομιλία μας καταγράφεται. Δώστε μου τον αριθμό ταυτότητάς σας".

"Όχι".

"Τι όχι; Πρέπει να μου δώσετε τον αριθμό ταυτότητάς και το ΑΦΜ σας".

Εδώ μέσα μου ανάβει ένα λαμπάκι που γράφει Troll mode: ON "Γιατί να στα δώσω, ρε κοπελιά;"

"Μα είναι απαραίτητο, για την προστασία των προσωπικών σας δεδομένων!"

"Δεν θα προστατέψω τα προσωπικά μου δεδομένα καλύτερα αν τα κρατήσω για τον εαυτό μου, αντί να τα λέω σε κάθε τυχόντα που με παίρνει τηλέφωνο;"

(η πρωτόγνωρη παρουσία κοινής λογικής δείχνει να κομπλάρει την κοπέλα και πέφτει σιγή)

"Τέλος πάντων. Πείτε μου πρώτα τι με θέλετε εσείς και εγώ αν κρίνω ότι αυτό είναι απαραίτητο, θα σας δώσω τα δεδομένα μου, οκ;"

"Δεν μπορώ να το κάνω αυτό κύριε Λαγκώνα. Πρέπει να μου δώσετε πρώτα τον αριθμό ταυτότητας και το ΑΦΜ σας".

"Τότε και εγώ δεν μπορώ να συνεχίσω αυτή τη συζήτηση μαζί σας. Ευχαριστώ πολύ". Κατεβάζω ευγενικά (;) το τηλέφωνο.



Ράντομ σκέψεις, πασχίζοντας να εφαρμόσω λίγη απλή λογική, εκεί που δεν υπάρχει.

α) Καλά, δεν το ξέρουν ότι απαγορεύεται να ενοχλούν κόσμο σε ώρες κοινής ησυχίας; Εμένα χτες μου ξύπνησαν τη μικρή που κοιμόταν. Και βασικά, επειδή κάθε μέρα έχω και από μια κλήση για ενημερώσεις, διαφημίσεις κλπ, τουλάχιστον οι μισές είναι μετά τις 3 το μεσημέρι. 

β) Ό,τι και να σου λέει ο κάθε ένας από το τηλέφωνο, μην ξεχνάς ότι δεν παύει να είναι αυτό: ένα άγνωστο νούμερο και μια άγνωστη φωνή στο τηλέφωνο. Παρόλα αυτά, σε αυτά τα άτομα χωρίς σκέψη, καθημερινά δίνουμε αφειδώς τα στοιχεία μας. Και εγώ το έχω πράξει στο παρελθόν, μέχρι που συνειδητοποίησα πόσο μαλακία είναι. Για σκεφτείτε το. Και τι έγινε που (μου λες ότι) σε λένε Τατιάνα Πλατομούνοβα και ότι καλείς από την POUTSATHAFAS BANK"; Και εγώ από το τηλέφωνο μπορώ να λέω ότι με λένε Φούφουτο.

γ) ...και το καλύτερο είναι ότι επικαλούνται κιόλας μια politically correct παπαριά τύπου "προστασία προσωπικών σας δεδομένων". Ανάθεμα κι αν ξέρουν τι σημαίνει αυτό. Αλλά, νομίζω ότι και εδώ, τουλάχιστον το αυτονόητο ισχύει. Δεν θα προστατέψω τα προσωπικά μου δεδομένα καλύτερα αν τα κρατήσω για τον εαυτό μου, αντί να τα λέω σε κάθε τυχόντα που με παίρνει τηλέφωνο;

δ) Για να είμαι ειλικρινής, μπήκα στον πειρασμό να την ξεσκίσω στην τρολιά. Αλλά, δεν ξέρω γιατί, συγκρατήθηκα. Ίσως επειδή και αυτή είναι μια κακοπληρωμένη υπάλληλος που κάνει λάντζα. Δεν μπορώ να τη φανταστώ να της αρέσει αυτό που κάνει. Αλλά, την επόμενη φορά που θα ενοχλήσουν μεσημεριάτικα, με το που θα μου συστηθεί η υπάλληλος, θα προσθέσω:

Άκου κυρά Τατιάνα Πλατομούνοβα, ή Μαρία Τονπαίρνογλου, ή whatever. Τώρα έχω τα στοιχεία σου και την επόμενη φορά που θα τηλεφωνήσεις σε ώρα κοινής ησυχίας θα κινηθώ νομικά εναντίον σου.

Και εκεί θα κατεβάσω ευγενικά (;) το ακουστικό.

Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2014

Εσύ είσαι ουδέτερα καλός, ή χαοτικά καλός;

Η εναλλακτική ονομασία αυτού του post είναι "Ψόφα, alignment, ψόφα!". Αφορμή του, μια σχετική συζήτηση σε ένα μεγάλο facebook group σχετικά με το παιχνίδι που τόσο πολύ αγαπάμε. 

Θα ακούσετε πολλές χαζομάρες σχετικά με το alignment. Διόρθωση: είμαι ΣΙΓΟΥΡΟΣ ότι έχετε ακούσει πολλές χαζομάρες για το alignment. Μιλάω φυσικά για όσους ασχολούνται με Dungeons&Dragons, οι υπόλοιποι έχετε την άδειά μου να αγνοήσετε πανηγυρικά αυτό το άρθρο. 

Πολύς κόσμος έχει μπερδευτεί και (ακόμα χειρότερα) πολύς κόσμος το έχει κάνει ευαγγέλιο. Ειδικά οι αναθρεμμένοι με πρωτοδεύτερη έκδοση. Κάποιοι από αυτούς είναι οι χειρότεροι δεινόσαυροι του ντουνιά, αλλά δυστυχώς, δεν ακολούθησαν το παράδειγμα των ορίτζιναλ δεινοσαύρων στην οδό της... εξάλειψης και ακόμα επιμένουν να μας ταλαιπωρούν, άσχετα αν έχουν να παίξουν κάτι χρόνια και αν το πιο πρόσφατο βιβλίο που αγόρασαν έχει copyright 1992 και πίσω. Ευτυχώς, ο κόσμος αρχίζει να τους καταλαβαίνει για αυτό που είναι. Ανενημέρωτοι, τζάμπα μάγκες και ξερόλες και βασικά γραφικοί του κερατά. 



Για μένα το alignment είναι ένα κατάλοιπο του παρελθόντος που κακώς παραμένει ακόμα. Ξεπερνώ το αυτονόητο ερώτημα του ποιος από εμάς είναι ΜΟΝΟ καλός, ή ΜΟΝΟ χαοτικά κακός; Όλοι έχουν τις στιγμές τους. Το ίδιο και οι χαρακτήρες που παίζουμε. 

Η ιδέα για το alignment την ερμηνεύω ότι ξεκίνησε κάπως έτσι: την εποχή που ο Gary Gygax έφτιαχνε το D&D και δεν υπήρχε κάποιο άλλο σημείο αναφοράς για roleplay, (δεν είχε ανακαλυφθεί, δεν ήξερε ο κόσμος τι είναι αυτό το φρούτο) έπρεπε να βάλει ένα μπούσουλα και ταυτόχρονα να θέσει ένα πλαίσιο εντός παιχνιδιού που να υπαγορεύει στους παίκτες ότι δεν πρέπει μόνο να ρίχνουν ζάρια, αλλά και να "υποδύονται" τους χαρακτήρες τους. Όπερ και εγένετο το alignment που ουσιαστικά σου έλεγε ότι "είσαι πχ ένας paladin, άρα πρέπει να είσαι καλός και συμπονετικός κλπ" Και έτσι, με τον καιρό, ο παίκτης έμπαινε στο τριπάκι. 

Από τότε έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι και ο κόσμος πλέον δεν χρειάζεται "οδηγίες" για να κάνει roleplay. Για μένα, ακόμα και η ώρα που ψάχνει κάποιος για το πώς να χειριστεί το alignment είναι χαμένη ώρα που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για ακόμα περισσότερο παιχνίδι. 

Παιδιά μου αγαπημένα, κλεφτόπουλα, νίντζα, μάγιστροι, ναΐτες ιππότες. Παίξτε τον χαρακτήρα σας όπως γουστάρετε και αφήστε τους (νυν και μελλοντικούς) παίκτες σας να κάνουν το ίδιο. Παίζουμε παιχνίδια ρόλων για να ψυχαγωγούμαστε, όχι για να ικανοποιήσουμε τους ψυχαναγκασμούς και τα κολλήματα κάποιων. 

έτερα σημεία συζήτησης, για να αποφεύγονται οι παρεξηγήσεις:

α) Άλλο πράγμα το background και άλλο το alignment. Ναι, το background καλό είναι να υπάρχει (αν και προσωπικά δεν θα υποχρέωνα κάποιον παίκτη να μου φτιάξει, εφόσον δεν τον ενδιαφέρει. Κάποιοι άνθρωποι απλά θέλουν να είναι στο τραπέζι και να παίζουν με τους φίλους τους. Είναι και αυτό σεβαστό). 

β) Τώρα, όσον αφορά το roleplay, ο καθένας έτσι και αλλιώς θα παίξει (και θα αποφασίσει) αυτό που του αρέσει/τον βολεύει/του ταιριάζει (που σε συντριπτική πλειοψηφία είναι ένας εναλλακτικός εαυτός του) Οπότε, όσους "τύπου alignment" κανόνες και να ρίξεις στο τραπέζι, αυτό δεν θα αλλάξει. Ούτε μπορείς να πεις πια στον παίκτη "Μα είσαι paladin! Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό!" Στο 2014 ζούμε. Τέτοιες στάσεις και δηλώσεις απλά ξενερώνουν τον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας. Ο καλός DM θα τον αφήσει να το κάνει - και μετά να υποστεί τις συνέπειες. 

γ) Για όποιον ζητάει μια βιβλιογραφική αναφορά, ή έστω κάποια εναλλακτική εντός πλαισίου, δεν χρειάζεται να ψάξει πολύ. Παραδόξως, (κατ' εμέ) την πιο σωστή αντιμετώπιση του alignment την είχε η τέταρτη έκδοση. Δυο είδη καλών, ο "στόκος" και το "καλό παιδί", ο "αφήστε με στην ησυχία μου" neutral, ο τυρρανικός lawful evil κακός και ο chaotic "θα τα κάνω πουτάνα όλα" κακός. Και όλα αυτά, απλά σαν περιγραφικό trait του χαρακτήρα, χωρίς σχεδόν καθόλου να μπλέκεται αυτό στο ίδιο το παιχνίδι.

δ) Προκειμένου να υιοθετήσουν τα παραπάνω, λίγη περισσότερη δουλίτσα θα χρειαστούν οι της δευτεροτρίτης έκδοσης, επειδή περισσότερο από τις υπόλοιπες εκδόσεις, εκεί το θέμα του alignment ενεπλέκεται άμεσα με rules material (πχ ξόρκια τύπου detect evil). Προσωπικά διακρίνω δυο λύσεις. Θέτεις ένα alignment σημείο αναφοράς για κάθε παίκτη που αντιστοιχεί όχι σε αυτό που δηλώνει, αλλά σε αυτό που κατά την κρίση του dungeon master βρίσκεται πιο κοντά στην πραγματικότητα και το εφαρμόζεις όποτε αυτό κριθεί απαραίτητο. 

Η έτερη λύση είναι λίγο της σχολής του ξυραφιού του Όκαμ. Απλά σκέψου: πόσο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ χρειάζεσαι αυτά τα ρημάδια τα detect evil/good κλπ ξόρκια στο παιχνίδι σου; Γιατί μια "ευκολία" (γιατί βασικά περί αυτού πρόκειται) να αντικαταστήσει αυτό που θα μπορούσε να είναι η αλληλεπίδραση, η χρήση της διαίσθησης των παικτών, αλλά και αφορμή για ίντριγκα; Με άλλα λόγια, αν τα αφαιρέσεις απλώς, μήπως έτσι θα κάνεις το παιχνίδι σου καλύτερο και απλούστερο; Προσωπικά αυτό έχω κάνει εδώ και χρόνια και ουδείς παραπονέθηκε, ούτε και του έλειψε το detect evil spell. 

ε) Πάντως, από την μέχρι τώρα πορεία της συζήτησης στο εν λόγω facebook group, διαπιστώνω ότι η συντριπτική πλειονότητα των παιδιών και ενημερωμένοι καλά είναι, αλλά και απέφυγαν τεχνηέντως την παγίδα της προσκόλλησης και των βυζαντινισμών σε κανόνες και αμπελοφιλοσοφίες. Χαίρομαι, και μπράβο. 

Τώρα, λοιπόν, που σας αφαίρεσα τόσο βίαια την ψευδαίσθηση της χρήσης του alignment, μήπως νιώθετε ότι υπάρχει στη θέση του ένα κενό που κάπως πρέπει να καλυφθεί; Μήπως ζητάτε κάτι πιο ουσιαστικό και χρήσιμο στη θέση του; Ε, και από αυτό έχω. Το Dungeon Master's Guide 2 της τέταρτης έκδοσης έχει ένα εξαιρετικό άρθρο σχετικά με μεθόδους για τις οποίες αντλείς διαφορες πληροφορίες και feedback από τους παίκτες, προκειμένου να κάνεις το παιχνίδι σου ακόμα καλύτερο και προσανατολισμένο στα γούστα και τις ανάγκες τους. Από αυτό, κράτησα, εξευγένισα και προσάρμοσα στην Ελληνική νοοτροπία ένα πολύ απλό ερωτηματολόγιο. Το δίνεις στους παίκτες σου κατά τη διάρκεια δημιουργίας χαρακτήρα. 

Είναι μόλις δέκα ερωτήσεις. Που χρειάζεται να απαντηθούν με περίπου δέκα λεξούλες η κάθε μία. Δεν χρειάζεται καν να γίνει αυτή η δουλειά εκείνη την ώρα, μπορεί όψεις του "νεογέννητου" χαρακτήρα να βγουν στην πορεία του παιχνιδιού, ή απλά ο παίκτης να είναι αναποφάσιστος. Δεν πειράζει, κάλλιο αργότερα.Ή και καθόλου. Δεν τρέχει τίποτα.Δώσε ένα μπόνους πόντων εμπειρίας για όποιον σου φέρει το ερωτηματολόγιο συμπληρωμένο. Δώσε ένα ακόμα πιο κιμπάρικο μπόνους, για όποιον κάτσει και γράψει και κάτι παραπάνω από αυτά, σαν background.

Θα εκπλαγείς με τα αποτελέσματα, φίλε dungeon master. Εγγυημένα. 

Ακολουθεί το ερωτηματολόγιο.

1) Περιέγραψε τον χαρακτήρα σου με δέκα λέξεις.

2) Ποιο είναι το μεγαλύτερό του προτέρημα;

3) Ποια είναι η μεγαλύτερή του αδυναμία;

4) Τι είναι αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει;

5) Γιατί έγινε τυχοδιώκτης (adventurer);

6) Σε ποια πράγματα πιστεύει; Σε οικογένεια, φίλους, ομάδες ατόμων, ιδανικά, αντικείμενα; Ανάπτυξε την απάντηση με λίγες λέξεις.

7) Πώς βλέπεις τον χαρακτήρα σου σε ένα χρόνο; Σε δέκα;

8) Πώς έμαθε ο χαρακτήρας σου αυτά που γνωρίζει;

9) Τι του αρέσει;

10) Πώς θα ήθελε να τον θυμούνται αφού πεθάνει;

The Babadook

Διαμάντι εξ Αυστραλίας. Χορροράδες, αγαλλιάστε, αυτή την ταινία την περιμένατε! Αγνοείστε τον γελοίο τίτλο και ετοιμαστείτε για το πιο ενδιαφέρων ίσως θρίλερ των τελευταίων ετών. Στόρυ: οι έμμονες φοβίες ενός παιδιού για φανταστικά τέρατα προβληματίζουν τη χήρα μητέρα του. Όμως, καθώς το ένα ανησυχητικό φαινόμενο διαδέχεται το άλλο, αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι ένας πολύ δυσάρεστος απρόσκλητος επισκέπτης έχει εισβάλλει στο σπίτι... και δεν έχει σκοπό να φύγει εύκολα. 


Δεν ακούγεται τρομερά τετριμμένο; Ε, και είναι. Στην αρχή. Γιατί, το The Babadook παίρνει ένα αρκετά χρησιμοποιημένο θέμα και στη συνέχεια το απογειώνει. Τέτοιες τρομοσκηνές είχα καιρό να δω. Σκοτάδι, παράνοια, τρέλα, σουρεαλισμός, όλα μαζί φτιάχνουν ένα εκρηκτικό μείγμα που θα ικανοποιήσει τους έμπειρους τρομολάγνους. 

Το πρόβλημα έγκειται στη λέξη "έμπειρους". Το Babadook, για το δικό του (εμπορικό) καλό ίσως θα έπρεπε να είχε τελειώσει 10 - 15 λεπτά πριν. ΄Ομως, επιλέγει ένα δύσκολο, αμφιλεγόμενο φινάλε που θα ξενίσει πολύ και εν μέρει θα μειώσει την ευχαρίστηση των πιο άπειρων θεατών. Ο λόγος; Επιλέγει (ίσως ένα κομματάκι πιο απότομα από όσο θα έπρεπε) να χρησιμοποιήσει καθαρό συμβολισμό για τα τελευταία λίγα λεπτά, σε αντίθεση με την υπόλοιπη ταινία που ακολουθεί συμβατικές αφηγηματικές γραμμές. 

Λίγα άλλα πραγματάκια έχουν σημασία. Ένα δυο ασύνδετα στοιχεία και κάποιες πολυφορεμένες σκηνές που θα έπρεπε ίσως να έχουν αποφευχθεί. Ασήμαντες λεπτομέρειες. Το The Babadook είναι ένα βαρβάτο θρίλερ για απαιτητικούς και μερακλήδες. Και δεν μπορώ παρά να το συστήνω ανεπιφύλακτα. 

Βαθμολογία : τουλάχιστον 8/10

Boyhood (Μεγαλώνοντας)

Αυτή είναι μια πολύ ιδιαίτερη ταινία. Περιγράφει την πορεία ενός αγοριού, από την παιδική ηλικία, έως την ενηλικίωση. Και βασίζεται σε ένα πολύ πρωτότυπο και ενδιαφέρων "πείραμα". Η διάρκεια των γυρισμάτων της είναι περίπου όση και η χρονική περίοδος που καλύπτει. Εν ολίγοις, καθόλη τη διάρκεια της ταινίας, επί 12 χρόνια, χρησιμοποιήθηκε το ίδιο cast ηθοποιών που τους βλέπουμε κυριολεκτικά να ωριμάζουν μπροστά μας, καθώς παρακολουθούμε την ταινία. 


Τεχνικώς μιλώντας, έχω μόνο καλά πράγματα να πω για αυτή την ταινία. Σκηνοθεσία, διάλογοι, ερμηνείες, όλα σούπερ. Χαρισματικό cast και εξαιρετικές ερμηνείες. Δικαίως, όταν βγήκε έγινε ο χαμός. 

Εμένα όμως κάτι δεν μου δένει. Είναι που... λείπει παντελώς ένα συγκεκριμένο σενάριο που να ξεκινά και να καταλήγει κάπου. Επί (περίπου) τρεις ατέλειωτες ώρες, βλέπεις αυτό που περιέγραψα πιο πριν. Το μεγάλωμα ενός παιδιού που απεικονίζεται με εκπληκτικά γυρισμένα στιγμιότυπα σε διάφορες χρονικές περιόδους της ζωής του. Και αυτό είναι όλο. 

Εντάξει, καταλαβαίνω ότι υπάρχει και τέτοιο είδος τέχνης. Που, εν ολίγοις, προσομοιάζει την αληθινή ζωή. Δεν μπορώ όμως με τίποτα να το κατανοήσω. Νομίζω ότι ο κόσμος βλέπει μια ταινία, διαβάζει ένα βιβλίο κλπ ακριβώς για να ξεφύγει από την καθημερινότητα που έτσι και αλλιώς ζει και τρώει στη μάπα όλη μέρα και όλη νύχτα. Το να σερβίρεις ξανά... άλλη μια μερίδα από καθημερινότητα, είναι μια προοπτική που εμένα τουλάχιστον δεν βρίσκει σύμφωνο. 

Αδυνατώ να βαθμολογήσω αυτή την ταινία. Σίγουρα είναι ένα επικό (με την ευρεία έννοια του όρου) δημιούργημα που θα ήθελα να μου αρέσει πολύ. Αλλά, για να είμαι ειλικρινής, μετάνιωσα τις τρεις ώρες που χάλασα βλέποντάς την. 

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

The Thing vs... The Thing!

Το The Thing είναι κατά πολλούς η καλύτερη ταινία του John Carpenter και κατά τον υποφαινόμενο ένα από τα καλύτερα θρίλερ όλων των εποχών. 



Αυτό που ίσως δεν ξέρει πολύς κόσμος, είναι ότι φτιάχτηκε ένα remake (ή μάλλον prequel/reimagining) της κλασικής ταινίας το 2011, με την Mary Elizabeth Winstead στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Φυσικά, η ταινία θάφτηκε στη σκιά του προκατόχου της και ίσως λόγω ελλιπούς προώθησης. Και είναι κρίμα, γιατί ομολογουμένως είναι πολύ καλύτερη από όσο θα περίμενε κανείς. 


Η χαρισματική πρωταγωνίστρια αποδεικνύει ότι είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα όμορφο πρόσωπο πάνω σε ένα υπέροχο κορμί και καταφέρνει να σηκώσει άνετα το βάρος της ταινίας στις λυγερές πλάτες της. Συνοδεύεται από ένα αξιόλογο cast, κυρίως Νορβηγικής καταγωγής, κάτι που αποτελεί άλλη μια ευπρόσδεκτη καινοτομία, καθώς ό,τι φέρνει σε Αμερικανιά έχει εκτοξευτεί δια ροπάλου εκτός από την ταινία! 

Επιπλέον ευπρόσδεκτες είναι οι ανατροπές στο σενάριο. Οι συντελεστές δείχνουν να απολαμβάνουν να στήνουν σκηνικά που θυμίζουν την πρωτότυπη ταινία, με μοναδικό σκοπό να τα ανατρέψουν τελείως στη συνέχεια και να τρέξουν την ιστορία σε νέα, ανεξερεύνητα μονοπάτια. Επιτυχής και η σύνδεση με το κλασικό Thing, καθώς το remake υποτίθεται ότι προηγείται χρονικά.

Καλά πράματα έχω να πω και για τα τέρατα, καθώς (λαμπερή εξαίρεση στον κανόνα που επιβάλλει το budget) εδώ έχουν χρησιμοποιηθεί κυρίως make up effects (με τα εφέ υπολογιστή απλά να συνεπικουρούν το θέαμα) με αποτέλεσμα η ταινία να έχει μια vintage αισθητική που θυμίζει καλές αντίστοιχες σκηνές από αντίστοιχους ένδοξους τίτλους του παρελθόντος (original Thing, Alien, Hellraiser)

Bottomline: κόντρα σε κάθε προσδοκία, το remake είναι μια εξαιρετική προσπάθεια! Βέβαια, δεν ξεπερνάει το πρωτότυπο, αλλά αν μη τι άλλο, το τιμά δεόντως! Το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε κάθε horror-ά και όχι μόνο. 

Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

Oscar Wilde

Ο μεγαλύτερος λογοτεχνικός ατακαδόρος όλων των εποχών και τα παρακάτω αποφθέγματα είναι δικά του. Ειρωνεία της τύχης: είναι σήμερα τόσο επίκαιρα όσο ήταν και την εποχή που τα εμπνεύστηκε...
-Οι πραγματικοί φίλοι σε μαχαιρώνουν κατάστηθα.
-Κράτα την αγάπη στην καρδιά σου. Μια ζωή χωρίς αγάπη μοιάζει με ανήλιαγο κήπο όπου τα λουλούδια έχουν μαραθεί.
-Ορισμένοι γεννάνε την ευτυχία όπου κι αν εμφανιστούν. Κάποιοι άλλοι γεννάνε την ευτυχία όποτε εμφανιστούν.
-Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο.
-Η μοναδική διαφορά ανάμεσα σε έναν αμαρτωλό και έναν άγιο, είναι ότι ο άγιος έχει παρελθόν και ο αμαρτωλός έχει μέλλον.



-Φρόντισε να είσαι ο εαυτός σου. Όλοι οι άλλοι είναι πιασμένοι.
-Τα παιδιά ξεκινάνε αγαπώντας τους γονείς τους · μετά από κάποιον καιρό τους κρίνουν · σπάνια, αν όχι ποτέ, τους συγχωρούν.
-Να συγχωρείς πάντα τους εχθρούς σου· τίποτα δεν μπορεί να τους εκνευρίσει περισσότερο.
-Δεν μπορεί να υπάρξει φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα. Μπορεί να υπάρξει πάθος, εχθρότητα, αγάπη, λατρεία αλλά όχι φιλία.
-Είμαστε όλοι βουτηγμένοι στον βούρκο, αλλά κάποιοι από μας κοιτάνε τα άστρα.



-Μπορώ να αντισταθώ στα πάντα εκτός από τον πειρασμό.
-Η εκπαίδευση είναι κάτι το αξιοθαύμαστο, αλλά καλό είναι να θυμόμαστε πότε-πότε ότι τίποτα που αξίζει να το γνωρίζεις δεν διδάσκεται.
-Δύο τραγωδίες υπάρχουν στη ζωή: η μία είναι να μην αποκτάς αυτό που θέλεις και η άλλη είναι να το αποκτάς.
-Καλό είναι να είναι κανείς πάντα ερωτευμένος. Γι'αυτό δεν πρέπει ποτέ να παντρεύεται.
-Μόνο ένα πράγμα στη ζωή είναι χειρότερο από το να σε συζητάνε και αυτό είναι το να μη σε συζητάνε καθόλου.



-Εγωισμός δεν είναι να ζεις όπως θες. Εγωισμός είναι να αναγκάζεις τους άλλους να ζήσουν όπως θες.
-Κανένας μεγάλος καλλιτέχνης δεν βλέπει τα πράγματα όπως είναι. Αν το έκανε δεν θα ήταν μεγάλος καλλιτέχνης.
-Το να αγαπάει κανείς τον εαυτό του είναι η αρχή μιας σχέσης που μπορεί να κρατήσει μια ζωή.
-Δεν θέλω να πάω στον παράδεισο. Κανείς απ'τους φίλους μου δεν είναι εκεί.
-Είναι παραλογισμός να χωρίζουμε τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς. Οι άνθρωποι είναι είτε γοητευτικοί, είτε ανιαροί.



-Η εμπειρία είναι το μοναδικό πράγμα που δεν αποκτιέται δωρεάν.
-Η Αμερική είναι η μοναδική χώρα που πέρασε από τη φάση της βαρβαρότητας στη φάση της παρακμής χωρίς να περάσει από το ενδιάμεσο στάδιο του πολιτισμού.
-Πολλοί είχαν ανακαλύψει την Αμερική πριν τον Κολόμβο αλλά όλοι φρόντιζαν να το αποσιωπήσουν.
-Το πρόσωπο ενός άντρα είναι η αυτοβιογραφία του. Το πρόσωπο μιας γυναίκας είναι η μυθοπλασία της.
-Η μόδα είναι μια μορφή ασχήμιας τόσο απαράδεκτη, που είμαστε αναγκασμένοι να την αλλάζουμε κάθε έξι μήνες.



-Αν δεν βρίσκεις απόλαυση στο να διαβάσεις ένα βιβλίο ξανά και ξανά, δεν υπήρχε λόγος να το διαβάσεις καν.
-Ένας άνθρωπος που δεν σκέφτεται με τον δικό του τρόπο, είναι σαν να μην σκέφτεται καθόλου.
-Ποιος μπορεί να πει ότι είναι φτωχός όταν τον αγαπούν;
-Μια μικρή δόση ειλικρίνειας είναι επικίνδυνη. Σε μεγάλες δόσεις γίνεται θανατηφόρα.
-Διγαμία σημαίνει να έχεις παντρευτεί υπερβολικά μεγάλο αριθμό γυναικών. Το ίδιο και μονογαμία.



-Η τέχνη είναι επιφάνεια και συμβολισμός. Όσοι θέλουν να ψάξουν κάτω από την επιφάνεια το κάνουν με δική τους ευθύνη.
-Μια ιδέα που δεν είναι επικίνδυνη δεν αξίζει καν να λέγεται ιδέα.
-Πάντα δίνω καλές συμβουλές. Είναι το μοναδικό πράγμα που μπορώ να κάνω μ'αυτές. Ποτέ δεν είναι χρήσιμες για μένα τον ίδιο.
-Δεν είμαι αρκετά νέος για να γνωρίζω τα πάντα.
-Πρέπει πάντα να παίζεις δίκαια όταν κρατάς όλους τους άσους στα χέρια σου.



-Μερικές φορές έχω την εντύπωση ότι δημιουργώντας τον άνθρωπο, ο Θεός υπερεκτίμησε τις δυνατότητές του.
-Το μόνο άτομο που χρειάζεσαι στη ζωή σου είναι αυτό που σε χρειάζεται στη δική του.
-Στις μέρες μας οι άνθρωποι γνωρίζουν την τιμή του κάθε πράγματος και την αξία κανενός.
-Δεν υπάρχει καμία αμαρτία εκτός από την ηλιθιότητα.
-Όσο ταυτίζουμε τον πόλεμο με το απόλυτο κακό, θα διατηρεί τη γοητεία του. Όταν αρχίσουμε να τον αντιμετωπίζουμε ως κακόγουστο και χυδαίο, θα πάψει να είναι δημοφιλής.



-Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή αλλά η διανομή των ρόλων είναι άθλια.
-Είμαι το μοναδικό άτομο στον κόσμο που θα ήθελα να γνωρίσω σε βάθος.
-Κάθε πορτρέτο που έχει φιλοτεχνηθεί με συναίσθημα είναι πορτρέτο του καλλιτέχνη, όχι του μοντέλου.
-Πάντοτε θα με βρίσκετε γοητευτικό. Γιατί αντιπροσωπεύω όλες τις αμαρτίες που δεν είχατε το κουράγιο να διαπράξετε.
-Τίποτα δεν μπορεί να θεραπεύσει την ψυχή εκτός από τις αισθήσεις και τίποτα δεν θεραπεύει τις αισθήσεις εκτός από την ψυχή.



-Τα βιβλία που ο κόσμος αποκαλεί ανήθικα, είναι αυτά που δείχνουν στον κόσμο τις ντροπές του.
-Το να ζει κανείς είναι το πιο σπάνιο πράγμα στον κόσμο. Οι περισσότεροι απλώς υπάρχουν.
-Είναι πολύ θλιβερό ότι στις μέρες μας υπάρχουν τόσο λίγες άχρηστες πληροφορίες.
-Η ψευδαίσθηση είναι η πρώτη από τις απολαύσεις.
-Όταν οι καλοί αμερικάνοι πεθαίνουν, πηγαίνουν στο Παρίσι.



-Η κοινή γνώμη είναι εκπληκτικά ανεκτική. Συγχωρεί τα πάντα εκτός από τη μεγαλοφυΐα.
-Οι ερωτήσεις δεν είναι ποτέ αδιάκριτες. Οι απαντήσεις κάποιες φορές είναι.
-Ποτέ κανείς δεν είναι λιγότερο ειλικρινής παρά όταν μιλάει για τον εαυτό του. Φόρεσέ του μια μάσκα και θα σου πει όλη την αλήθεια.
-Μόνο κάτι πραγματικά μοντέρνο μπορεί να γίνει παλιομοδίτικο.
-Η επιχειρηματολογία πρέπει να αποφεύγεται πάση θυσία. Είναι πάντοτε χυδαία και συχνά γίνεται πειστική.



-Ο κόσμος χωρίζεται σε δύο τάξεις: αυτούς που πιστεύουν το απίστευτο και αυτούς που κατορθώνουν το ακατόρθωτο.