Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2014

The Babadook

Διαμάντι εξ Αυστραλίας. Χορροράδες, αγαλλιάστε, αυτή την ταινία την περιμένατε! Αγνοείστε τον γελοίο τίτλο και ετοιμαστείτε για το πιο ενδιαφέρων ίσως θρίλερ των τελευταίων ετών. Στόρυ: οι έμμονες φοβίες ενός παιδιού για φανταστικά τέρατα προβληματίζουν τη χήρα μητέρα του. Όμως, καθώς το ένα ανησυχητικό φαινόμενο διαδέχεται το άλλο, αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι ένας πολύ δυσάρεστος απρόσκλητος επισκέπτης έχει εισβάλλει στο σπίτι... και δεν έχει σκοπό να φύγει εύκολα. 


Δεν ακούγεται τρομερά τετριμμένο; Ε, και είναι. Στην αρχή. Γιατί, το The Babadook παίρνει ένα αρκετά χρησιμοποιημένο θέμα και στη συνέχεια το απογειώνει. Τέτοιες τρομοσκηνές είχα καιρό να δω. Σκοτάδι, παράνοια, τρέλα, σουρεαλισμός, όλα μαζί φτιάχνουν ένα εκρηκτικό μείγμα που θα ικανοποιήσει τους έμπειρους τρομολάγνους. 

Το πρόβλημα έγκειται στη λέξη "έμπειρους". Το Babadook, για το δικό του (εμπορικό) καλό ίσως θα έπρεπε να είχε τελειώσει 10 - 15 λεπτά πριν. ΄Ομως, επιλέγει ένα δύσκολο, αμφιλεγόμενο φινάλε που θα ξενίσει πολύ και εν μέρει θα μειώσει την ευχαρίστηση των πιο άπειρων θεατών. Ο λόγος; Επιλέγει (ίσως ένα κομματάκι πιο απότομα από όσο θα έπρεπε) να χρησιμοποιήσει καθαρό συμβολισμό για τα τελευταία λίγα λεπτά, σε αντίθεση με την υπόλοιπη ταινία που ακολουθεί συμβατικές αφηγηματικές γραμμές. 

Λίγα άλλα πραγματάκια έχουν σημασία. Ένα δυο ασύνδετα στοιχεία και κάποιες πολυφορεμένες σκηνές που θα έπρεπε ίσως να έχουν αποφευχθεί. Ασήμαντες λεπτομέρειες. Το The Babadook είναι ένα βαρβάτο θρίλερ για απαιτητικούς και μερακλήδες. Και δεν μπορώ παρά να το συστήνω ανεπιφύλακτα. 

Βαθμολογία : τουλάχιστον 8/10

Boyhood (Μεγαλώνοντας)

Αυτή είναι μια πολύ ιδιαίτερη ταινία. Περιγράφει την πορεία ενός αγοριού, από την παιδική ηλικία, έως την ενηλικίωση. Και βασίζεται σε ένα πολύ πρωτότυπο και ενδιαφέρων "πείραμα". Η διάρκεια των γυρισμάτων της είναι περίπου όση και η χρονική περίοδος που καλύπτει. Εν ολίγοις, καθόλη τη διάρκεια της ταινίας, επί 12 χρόνια, χρησιμοποιήθηκε το ίδιο cast ηθοποιών που τους βλέπουμε κυριολεκτικά να ωριμάζουν μπροστά μας, καθώς παρακολουθούμε την ταινία. 


Τεχνικώς μιλώντας, έχω μόνο καλά πράγματα να πω για αυτή την ταινία. Σκηνοθεσία, διάλογοι, ερμηνείες, όλα σούπερ. Χαρισματικό cast και εξαιρετικές ερμηνείες. Δικαίως, όταν βγήκε έγινε ο χαμός. 

Εμένα όμως κάτι δεν μου δένει. Είναι που... λείπει παντελώς ένα συγκεκριμένο σενάριο που να ξεκινά και να καταλήγει κάπου. Επί (περίπου) τρεις ατέλειωτες ώρες, βλέπεις αυτό που περιέγραψα πιο πριν. Το μεγάλωμα ενός παιδιού που απεικονίζεται με εκπληκτικά γυρισμένα στιγμιότυπα σε διάφορες χρονικές περιόδους της ζωής του. Και αυτό είναι όλο. 

Εντάξει, καταλαβαίνω ότι υπάρχει και τέτοιο είδος τέχνης. Που, εν ολίγοις, προσομοιάζει την αληθινή ζωή. Δεν μπορώ όμως με τίποτα να το κατανοήσω. Νομίζω ότι ο κόσμος βλέπει μια ταινία, διαβάζει ένα βιβλίο κλπ ακριβώς για να ξεφύγει από την καθημερινότητα που έτσι και αλλιώς ζει και τρώει στη μάπα όλη μέρα και όλη νύχτα. Το να σερβίρεις ξανά... άλλη μια μερίδα από καθημερινότητα, είναι μια προοπτική που εμένα τουλάχιστον δεν βρίσκει σύμφωνο. 

Αδυνατώ να βαθμολογήσω αυτή την ταινία. Σίγουρα είναι ένα επικό (με την ευρεία έννοια του όρου) δημιούργημα που θα ήθελα να μου αρέσει πολύ. Αλλά, για να είμαι ειλικρινής, μετάνιωσα τις τρεις ώρες που χάλασα βλέποντάς την. 

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

The Thing vs... The Thing!

Το The Thing είναι κατά πολλούς η καλύτερη ταινία του John Carpenter και κατά τον υποφαινόμενο ένα από τα καλύτερα θρίλερ όλων των εποχών. 



Αυτό που ίσως δεν ξέρει πολύς κόσμος, είναι ότι φτιάχτηκε ένα remake (ή μάλλον prequel/reimagining) της κλασικής ταινίας το 2011, με την Mary Elizabeth Winstead στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Φυσικά, η ταινία θάφτηκε στη σκιά του προκατόχου της και ίσως λόγω ελλιπούς προώθησης. Και είναι κρίμα, γιατί ομολογουμένως είναι πολύ καλύτερη από όσο θα περίμενε κανείς. 


Η χαρισματική πρωταγωνίστρια αποδεικνύει ότι είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα όμορφο πρόσωπο πάνω σε ένα υπέροχο κορμί και καταφέρνει να σηκώσει άνετα το βάρος της ταινίας στις λυγερές πλάτες της. Συνοδεύεται από ένα αξιόλογο cast, κυρίως Νορβηγικής καταγωγής, κάτι που αποτελεί άλλη μια ευπρόσδεκτη καινοτομία, καθώς ό,τι φέρνει σε Αμερικανιά έχει εκτοξευτεί δια ροπάλου εκτός από την ταινία! 

Επιπλέον ευπρόσδεκτες είναι οι ανατροπές στο σενάριο. Οι συντελεστές δείχνουν να απολαμβάνουν να στήνουν σκηνικά που θυμίζουν την πρωτότυπη ταινία, με μοναδικό σκοπό να τα ανατρέψουν τελείως στη συνέχεια και να τρέξουν την ιστορία σε νέα, ανεξερεύνητα μονοπάτια. Επιτυχής και η σύνδεση με το κλασικό Thing, καθώς το remake υποτίθεται ότι προηγείται χρονικά.

Καλά πράματα έχω να πω και για τα τέρατα, καθώς (λαμπερή εξαίρεση στον κανόνα που επιβάλλει το budget) εδώ έχουν χρησιμοποιηθεί κυρίως make up effects (με τα εφέ υπολογιστή απλά να συνεπικουρούν το θέαμα) με αποτέλεσμα η ταινία να έχει μια vintage αισθητική που θυμίζει καλές αντίστοιχες σκηνές από αντίστοιχους ένδοξους τίτλους του παρελθόντος (original Thing, Alien, Hellraiser)

Bottomline: κόντρα σε κάθε προσδοκία, το remake είναι μια εξαιρετική προσπάθεια! Βέβαια, δεν ξεπερνάει το πρωτότυπο, αλλά αν μη τι άλλο, το τιμά δεόντως! Το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε κάθε horror-ά και όχι μόνο.