Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

Blue Valentine

Οι σχέσεις ενός ζευγαριού από τη μαγεία των πρώτων ημερών της γνωριμίας σε αντιδιαστολή με τη φθορά που συσσωρεύθηκε με τα χρόνια. 



Όταν είχε βγει, είχε γίνει ο χαμός. Φυσικά, όποιος πλέει άκριτα προς την κατεύθυνση που φυσάει το hype, μάλλον πρέπει να αλλάξει μπούσουλα. Για αυτό είχα αποφύγει να τη δω τότε. Τυχαία έπεσε στην προσοχή μου τώρα. Είναι μια από τις ταινίες που έχτισαν την καριέρα του Ryan Gosling, και, ερμηνευτικά τουλάχιστον, καταλαβαίνω το γιατί - εδώ είναι απλά εξαιρετικός. Τώρα, όσον αφορά την ταινία, αυτό είναι μια άλλη ιστορία...

Χαίρομαι που απέφυγαν τις μελούρες και τα κλισέ. Μιλάμε, τα απέφυγαν τελείως. Ωστόσο, προσπαθώντας να χτίσουν μια ζοφερή εικόνα, χωρίς πραγματικό... λόγο! Και, εντάξει, καταλαβαίνω ότι τα χρόνια μπορούν να σε κάνουν να μη θες να δεις καν μπροστά σου τον άλλον, χωρίς να ξέρεις το γιατί. Όταν όμως βλέπω σινεμά, θέλω να δω και ένα ΓΙΑΤΙ, επειδή... αυτό είναι η τέχνη! Αν θέλω να δω ότι η ζωή είναι ένα χάος και ότι κάποια πράγματα απλά συμβαίνουν χωρίς λόγο, δε χρειάζεται να μπω στον κόπο να δω ταινία για αυτό. Απλά κοιτώ γύρω μου. Το σινεμά (και ίσως η τέχνη γενικότερα) ΑΠΑΙΤΕΙ ένα μύθο πίσω από τα γεγονότα. Και το Blue Valentine δεν έχει αυτό ακριβώς. Έναν μύθο που θα "δέσει" και θα δώσει νόημα και υπόσταση στις εξαιρετικές ερμηνείες και διαλόγους.

Βαθμολογία : 6/10

Blue Ruin

O Dwight είναι ένας άστεγος. Ζει σε ένα απαρχαιωμένο αυτοκίνητο. Μπουκάρει σε σπίτια για να κάνει ένα μπάνιο. Τρώει από τα σκουπίδια. Και μαθαίνει ότι ο άνθρωπος που σκότωσε τους γονείς του μόλις βγήκε από τη φυλακή. Ο Dwight έχει ορκιστεί εκδίκηση, έχει όμως ένα πρόβλημα... δεν είναι δολοφόνος και δεν έχει καμία από τις "αρετές" που προϋποθέτει το σπορ! Η αδεξιότητα του θα του προκαλέσουν πολύ μεγαλύτερους μπελάδες από ότι περίμενε...



Χαίρομαι πολύ να βλέπω τόσο πρωτότυπες και προσεγμένες ταινίες... τρόμου; Τεχνικά, ναι. Αυτό όμως που έχει μεγαλύτερη σημασία, είναι ότι το ταινιάκι αυτό σπάει κάθε κλισέ που μπορείς να σκεφτείς σχετικά με μια ιστορία εκδίκησης. Και έχει έναν χαρακτήρα τραυματισμένο, λιγομίλητο (χωρίς πλάκα, οι γραμμές των διαλόγων του είναι ελάχιστες), περισσότερο αγρίμι παρά άνθρωπο, που ότι θέλει να πει το μεταδίδει κυρίως εξωλεκτικά. Εξαιρετικός και ο πρωταγωνιστής σε έναν τόσο απαιτητικό και ασυνήθιστο ρόλο. 

Η ταινία κυλά κυρίως σε αργούς και "χαμηλού προφίλ" ρυθμούς, εξισορροπώντας εξαιρετικά στη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο χιούμορ, το δράμα και το λυρισμό. Δεν λέω περισσότερα για να μη σας το χαλάσω. Συνιστώ ανεπιφύλακτα το Blue Ruin, σε κάθε θεατή που θέλει να δει κάτι πραγματικά νεωτεριστικό και ασυνήθιστο.

Βαθμολογία : 7/10

Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2014

100 feet

Η ταινία βιάζεται να προδώσει τα πάντα με το καλημέρα: το πόστερ της περιέχει όλα τα σπόιλερ που ΔΕΝ χρειάζεσαι, οπότε, δεν κομπλάρω να αναπαράγω. Η (αντι)ηρωίδα της ταινίας σκότωσε τον άντρα της και για αυτό καταδικάστηκε σε κατ' οίκον περιορισμό... με τη λεπτομέρεια ότι το σπίτι το έχει στοιχειώσει ο σύζυγος! Και δεν έχει καθόλου, μα ΚΑΘΟΛΟΥ καλές προθέσεις!



Το να δώσεις τόσο πολλά από την πλοκή έτσι, φόρα παρτίδα, σημαίνει ότι είτε έχεις βγάλει το μπάζο, ή έχεις μεγάλα κοχόνες και το ξέρεις. Ευτυχώς, εδώ ισχύει η δεύτερη περίπτωση και έτσι, παρά το ότι ξεκινάς την θέαση πλήρως ενημερωμένος και... ξενερωμένος, αυτό το ταινιάκι καταφέρνει τελικά να κερδίσει τη μαύρη καρδιά του κάθε τρομολάγνου. 

Εξαιρετική (και υπέροχη παρουσία!) η Famke Janssen που την είχαμε συνηθίσει (και δυστυχώς έχει τυποποιηθεί) σε τηλε-σαπουνάδες τύπου CSI: Άνω Καρδίτσα. Η ταινία ξεκινά και συνεχίζει δυνατά, έχοντας κάποια πολύ ζουμερά sub-plots που δυστυχώς μένουν ανεκμετάλλευτα, είτε λόγω ψαλιδιού στο budget, είτε λόγω χασάπικου μοντάζ στην τελική κόπια της ταινίας. Το αυτό ισχύει και για το φινάλε που είναι δυστυχώς πολύ "λιγότερο" και "ευκολότερο" από αυτό που αρμόζει σε αυτό το διαμαντάκι. Ωστόσο, όπως και να έχει, παρά τα ελαττώματά του, το 100 feet βγάζει πανηγυρικά το κατοστάρι. Αν γουστάρεις τις (εξαιρετικές) τρομο b-movies, εδώ την καταβρήκες!

βαθμολογία : 7/10