Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Να πω μια μαλακία; (20 - 26 Νοεμβρίου 2011)


Πρότυπο νέου τύπου καβγά (διαδυκτιακόν)

- Ρεεε;;;; Ξέρεις ποιος είμαι εγώ; Που έχω 4.549 φίλους! Κάνω δημοσίευση και πέφτουν 50 'like' με τη μία! Κοίτα μη μαζέψω την "κλειστή ομάδα" και σου τραβήξουμε όλοι μαζί μια αναφορά ξεγυρισμένη! Ούτε στο Google δε θα μπορείς να κάνεις προφίλ ρε!

- Άμα είσαι άντρας μπες Skype ρεεεε!!!

Μην Το Πεις Του Ιπποκράτη! (20 – 26 Νοεμβρίου 2011)



1.Ατάκα διαμάντι : “Το παιδάκι σας το κάνατε με εξωστοματική;”

2.Προσπαθώντας να συνεφέρω άλλη μια ετοιμοθάνατη γιαγιά, στη χτεσινή εφημερία... “- κυρία Ουρανία, με ακούς; κυρία Ουρανία, ο γιατρός είμαι! Κυρία Ουρανία, μόνο στον ουρανό να μη μου πας! Ότι άλλο θες, κάνε!”

3.... καθώς προσπαθούμε να περισώσουμε ότι έχει απομείνει από την (κυανωτική) κυρία Ουρανία, η παχύσαρκη Διεθνής Καμαριέρα (από το Ζαΐρ!) αποκλειστική νοσοκόμα της, παρατηρεί... : “... πω πω! Αυτό έκανε μούτρο πιο μαύρο και από ντικό μου!”

4.Η γάτα νοσοκόμα στα επείγοντα, σε (άλλη) γιαγιά που είχε να ενεργηθεί δεν-ξέρω-και-γω-πόσες-μέρες : “Μην ανησυχείς κυρία μου! Θα σου βάλω εγώ ματζούνι γερό!!!”

5.... μετά, λοιπόν από 2 υποκλυσμούς, η γιαγιά δεν μπορεί να συγκρατηθεί! Εκεί που δεν μπορούσε να περπατήσει, σαλτάρει (κλάνοντας) μια χαρά πάνω στο καροτσάκι που της έφερε ο γιός της και εξαφανίζονται για την τουαλέτα! Παρατηρεί ο κακόμοιρος γιατρός (that's me again!) “... μωρέ μπράβο! Ασθενής μπήκε, μοτοσακό βγήκε!” (και ναι ρε, το ξέρω ότι πριν από μένα το έχει πει ο μεγάλος Βέγγος! Αλλά εγώ κατάφερα να το πω σε πραγματικές συνθήκες!)

Υ.Γ. ... πάντως, για όσους από εσάς ανησυχούν, η κυρία Ουρανία ζει ακόμα...

Τι Έμαθα την Εβδομάδα που μας Πέρασε (20 – 26 Νοεμβρίου 2011)



2)… και η σκηνή που επισήμως θεωρείται ως η χειρότερη σκηνή μάχης όλων των εποχών!!! http://www.youtube.com/watch?v=Z1eFdUSnaQM

3)Πάντως ο πιο άτυχος λόγω των πολιτικών εξελίξεων είναι ο Σαρκοζί. Έχει γυναίκα την Κάρλα και βλέπει περισσότερες ώρες την Μέρκελ...

4)Το νέο σουξέ του cult “Σκότωσες τον Πεθαμένο” τραγουδιστή Λασκαρίδη : http://www.youtube.com/watch?v=BjqyHnfd9Ac&feature=related&fb_source=message

5)παλιό, αλλά απίστευτα cult διαφημιστικό του Τζίμη Πανούση για το... γιαούρτι!!! : http://www.youtube.com/watch?v=JUu4exj-foY&feature=share

6)Το νέο άρθρο του Αλέξη : http://www.aixmi.gr/index.php/otan-o-papadimos-nikise-thn-iatrikh/

7)Το νέο τραγούδι του Γιάννη Ζουγανέλη : http://www.aixmi.gr/index.php/triapoulakia-kathontai-gianni_zouganeli/


8)Παππούδες συγκινηθείτε και κλάψτε ελεύθερα!!! Έρχεται ο παλιός αγαπημένος ρομπότ - θεός με τα λιονταράκια του!!! ;-) http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=hP-dst8npVg

9)Κάποιος ΠΟΛΥ καλός άνθρωπος εκεί έξω, το έχει βάλει σκοπό να αποθανατίσει όλα τα απίθανα παιδικά που βλέπαμε παιδιά και να τα αναρτήσει στο YouTube ώστε να είναι free for all! Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεώτεροι! Κλαψ! Λυγμ! Ευχαριστούμε πολύ! Αυτή την εβδομάδα ξεκινάμε με το ιστορικό “Η μπαλάντα των Ντάλτον”! http://www.youtube.com/watch?v=GovyG1GIgGw&feature=share

10)Στο τρέξιμο του Μπουμπούκου στην προσπάθειά του να γλυτώσει από αγανακτισμένους Μυτιληνιούς, υπήρχε ''κάτι'' από τις καλλιτεχνικές ανησυχίες της συζύγου του... μόνο το γλιτσερό μαλλί διατήρησε την αιώνια ψυχραιμία του!

11)Το νέο Tomb Raider, θα είναι καλύτερο και ομορφότερο από ποτέ! Προσκυνούμε... http://www.youtube.com/watch?v=nFBrgeSjj-0



14)Weekly Chuck Norris Fact : Αυτό κι αν είναι fact!!! http://www.youtube.com/watch?v=arKpdxjHamI&feature=share


15)Weekly Chuck Norris Fact part #2 : Chuck Norris : “- Θεός φυλάξει!” Θεός : “- Πέντε, δέκα, δεκαπέντε, είκοσι, εικοσιπέντε...”

16)Universal Truth # 20.712 : Βγαίνεις στα πρώτα ραντεβού με το κορίτσι που σου αρέσει. Θέλεις να κλάσεις, αλλά ντρέπεσαι με αποτέλεσμα να τις... κρατας για ώρες, μέχρι που νομίζεις ότι θα σκάσεις! Έτσι, σε κάθε ευκαιρία που εκείνη δεν είναι μπροστά... βομβαρδίζεις κατά βούληση!!!

17)Universal Truth # 329 : Ξεγεννάς μια απίστευτη, τεράστια, σκληρή κουράδα. Πριν τραβήξεις το καζανάκι, παίζεις για λίγο μαζί της, βομβαρδίζοντάς την με άφθονα... τσίσα!!!

18)Καμμένο ανέκδοτο : Κορίτσι : “- Μωρό μου πες μου κάτι για να αρχίσει να χτυπάει πιο δυνατα η καρδούλα μου...” Αγόρι : “- Είναι πίσω σου ο μπαμπάς σου!”

19)Καμμένο ανέκδοτο part #2 : Το μήκος ενός πέους είναι 3 φορές μεγαλύτερο από τον αντίχειρα.
Τα μαλλιά ενός ανθρώπου σηκώνουν βάρος έως 3 Kg.
Ο μηριαίος είναι σκληρός σαν τσιμέντο.
Η καρδιά της γυναίκας χτυπάει γρηγορότερα από του άνδρα.
Χρησιμοποιούμε 300 μυς για να κρατάμε σε ισορροπία το σώμα μας.
Η γυναίκα έχει διαβάσει όλο αυτό το κείμενο.
Ο άνδρας μετράει ακόμα τον αντίχειρά του...

20)Καμμένο ανέκδοτο part #3 : τύπος κοζάρει στο δρόμο ένα απίστευτο πλάσμα. Δεν έχει δει ακόμα πρόσωπο, η κοπέλα είναι γυρισμένη από πίσω, αλλά μιλάμε για κορμί θανατηφόρο... μέχρι που γυρνάει και βλέπει ότι έχει ένα χάλια πρόσωπο! Μιλάμε, για χαρτοσακούλα! Την πλησιάζει και τη ρωτάει : “- Φτου σου ρε κοπελάρα μου! Αλήθεια, πού το έφτιαξες αυτό το κορμί?” “- Στο κολυμβητήριο!” απαντάει εκείνη... και εκείνος... “- και το κεφαλάκι? Δεν το βουτάμε καθόλου μέσα???”

21)Weekly Fix : The Crystal Shard. Ανέκαθεν είχα καταχορήσει τον R.A.Salvatore ως “τον απόλυτο συγγραφέα της... ξαπλώστρας” με την έννοια ότι θεωρούσα τα βιβλία του ως πρόχειρο μεν, ευχάριστο δε λογοτεχνικό junk food για χαλαρές στιγμές στην παραλία – βέβαια, χωρίς ποτέ να έχω όντως διαβάσει κάποιο βιβλίο του. Έλα όμως που αυτή η πρώτη του νουβέλα (και η πρώτη συνάμα της τριλογίας του Icewind Dale, αυτές με πρωταγωνιστή τον Drizzt ήρθαν πιο μετά) με έκανε και κόλλησα για τα καλά! Για έναν άνθρωπο που πνίγεται από τις καθημερινές του υποχρεώσεις, που έχει βαρύ πρόγραμμα και θέλει λιγάκι να ξεφύγει από όλα αυτά, είναι... ταμάμ! Και πολύ καλύτερα από όσο περίμενα!

22)Ατάκα of the Week : Η ζωή της Χιονάτης είναι μαμ, κακά και... νάνοι!!!

Greek Goddess of the Week : more Έφη Κυριακού!





Greek Goddess of the Week : Έφη Κυριακού





Όταν ο Παπαδήμος νίκησε την ιατρική


... το νέο άρθρο του Αλέξη...

Η κυβέρνηση εθνικής καρέκλας είναι, πλέον, γεγονός. Δώσαμε από μια καρέκλα σε όλους, μήπως το βουλώσουν, κατευνάσουν την αέναη ματαιοδοξία τους, στρώσουν κάτω τον πισινό τους και σώσουν την έρμη και πολύπαθη πατρίδα. Μια κίνηση για πολλούς ορθή, ανατρεπτική και ρηξικέλευθη, για άλλους προβληματική και για κάποιους τρίτους απλά κουκουρούκου.

Σε τούτο δω το portal ιδεών και απόψεων, έχουν δημοσιευθεί εξαιρετικά κείμενα για όλα τα γούστα από γεννησιμιού της νέας κυβέρνησης. Θεωρώ δε ότι οι κοινωνικοπολιτικές πτυχές του νέου αυτού εγχειρήματος έχουν αναλυθεί τόσο επισταμένα και πλουραλιστικά, που οποιοδήποτε αρθρογραφικό πόνημα κινδυνεύει άθελά του να χαρακτηριστεί ως ένα άχαρο copy-paste.

Υπάρχει, ωστόσο, ένα κομμάτι που λείπει από το παζλ και το καθιστά ημιτελές. Μια πτυχή που δεν έχει θιγεί ακόμα και την οποία θα σπεύσω να μοιραστώ μαζί σας, κατοχυρώνοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την ευρεσιτεχνία μου… Κανείς δε μίλησε για τις πρωτοφανείς επιστημονικές προεκτάσεις του νεογέννητου πολιτικού σχηματισμού, που είναι υπαρκτές και ανατρέπουν θεμελιώδη δεδομένα.

Εξηγούμαι. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να έχει ιατρική αντίληψη, από τότε δηλαδή που η Τζοβάνα Φραγκούλη έπαιζε σε σίριαλ, για πρώτη φορά ιάθηκαν σωρεία «δύσκολων» παθολογιών και ψυχιατρικών νοσημάτων όχι με τη βοήθεια της επιστήμης μου ή της φαρμακοκινητικής. Αλλά με την ωμή χορήγηση μιας καρέκλας. Ιατρική – Εξουσία άσος ημίχρονο, διπλό τελικό και ιδού οι αποδείξεις:

Λαρυγγίτιδα, βαρηκοΐα.
Αν ήταν ο σύντροφος της ζωής σου, θα τον προέτρεπες να παρακολουθήσει μαθήματα ορθοφωνίας, όπως σοφά έπραξε και η Ευγενία, σύμφωνα με δήλωσή της. Αν ήταν οΜανούσος Μανουσάκης, η αγαπημένη σειρά των 90′s «Ψίθυροι Καρδιάς» δεν θα ονομάζονταν ποτέ έτσι, αλλά «Σκούξιμο Καρδιάς» ή αν προτιμάτε «Διαπασών Καρδιάς». Αν ήταν ο ένοικος του διπλανού διαμερίσματος, οι ωτοασπίδες θα μετατρέπονταν αυτόματα στο αγαπημένο σου αξεσουάρ, για να μην πω ότι θα σκεφτόσουν σοβαρά τη μετακόμιση.

Αν ήταν ανταγωνιστής έμπορος στον απέναντι πάγκο της λαϊκής, δεν θα είχες καμία τύχη να πουλήσεις ούτε μαρουλόφυλλο, αφού σύμφωνα με τον άγραφο κανόνα του παζαριού «δυνατότερη φωνή, πάγκοι αδειανοί». Κι όμως, ο Θεός της καρέκλας δεν είχε πει ακόμη την τελευταία του παρόλα. Άμπρα κατάμπρα και τζουμ ταρατατζούμ ψέλλισε, σουσάμι άνοιξε πρόσταξε και η προσωποποίηση της ηχορύπανσης, ο φόβος κι ο τρόμος των ντεσιμπελόμετρων της γης, ο Άδωνις της καρδιάς μας πλέον μιλάει ήρεμα, ψιθυριστά, πολιτισμένα, γλυκά και τρυφερά. Η μόνιμη λαρυγγίτιδά του και η εν δυνάμει βαρηκοΐα μας θεραπεύθηκαν χωρίς φάρμακα, βότανα και λοιπά μαντζούνια. Απλά υφυπουργοποιώντας τον. Θαύμα!

Επιχείλιος έρπητας, Αγχώδεις εκδηλώσεις, Κρίσεις πανικού, Υστερίες, Υπερτασικές Κρίσεις, Εμφράγματα του μυοκαρδίου, Οξέα κοιλιακά άλγη.

Όλες οι παραπάνω παθολογικές καταστάσεις είναι σαφώς συνδεδεμένες, άλλες λιγότερο, άλλες περισσότερο κι άλλες αποκλειστικά, με την ψυχική σφαίρα του ασθενούς. Συνθήκες έντονης συναισθηματικής φόρτισης, στρεσογόνες, ψυχοφθόρες και συγκινησιακά επιβαρυμένες αποτελούν το υπόβαθρο εμφάνισης μιας εκ των προαναφερθέντων νόσων.

Η αρχή έγινε με τον πιο διάσημο έρπητα από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους. Εμφανίστηκε στο πρόσωπο του Παπανδρέου στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο μετά την υπαγωγή μας στο μνημόνιο. Μιλάμε για το πρώτο case report Έλληνα πολιτικού καταβεβλημένου από το στρες. Οι αγχώδεις εκδηλώσεις συνεχίστηκαν καθ’ όλη την πορεία της διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ. Λίγο πριν το πολυπόθητο ραντεβού με τη γυναικάρα των ονείρων τους (λέγε με Εξουσία), υπουργοί και βουλευτές του κόμματος κονόμησαν ένα μεγάλο αποκρουστικό σπυρί στη μύτη, και μαζί του τόνους άγχους και ανασφάλειας για τη μη αναμενόμενη και διαφαινόμενη χλαπάτσα.

Κρίσεις πανικού πολλές, η εξαγγελία του δημοψηφίσματος όμως μια. Οι υστερικοί ασθενείς χαρακτηρίζονται από τάση για φαντασιώσεις, επιφανειακές και συχνά ψευδείς κρίσεις και από συμπεριφορά τυπικά παιδική. Αντώνη μήπως σου θυμίζω τη στάση κάποιου τα τελευταία δύο χρόνια; Μήπως λέω.

Ανάμεσα στα περιστατικά που κατεγράφησαν στον πόλεμο των Βρυξελλών, ξεχώρισαν οιυπερτασικές κρίσεις που θα ζήλευε κι ο συχωρεμένος ο παππούς μου, καρδιοπάθειες καιεμφράγματα που θα τραγούδαγε ο Ζαφείρης ο Μελάς και κοιλόπονοι μεγάλων κοιλιών.

Ως εκ θαύματος, τώρα με την κυβέρνηση Παπαδήμου, όλες τούτες οι παθήσεις πήραν θέση στο χρονοντούλαπο της θεραπευτικής, πλάι στη λέπρα και τη Σπιναλόγκα, μιας και αποτελούν πλέον παρελθόν, για να τις διηγούμαστε κάποτε και να γελάμε. Η ψυχοσωματική υγεία των εξουσιαζόντων έχει αποκατασταθεί 100% με μηδενική ιατρική δαπάνη και συμμετοχή. Τα χαμόγελα επέστρεψαν στα παλιά στέκια της Βουλής, κανείς δεν ξανανόσησε ποτέ και οι συμβεβλημένοι με το «ταμείο πολιτικών» γιατροί (sic) καίνε τα πτυχία τους στο Σύνταγμα ως άλλοι αγανακτισμένοι, διαμαρτυρόμενοι για τις αναδουλειές. Θυμηθείτε τα γαλήνια, λυτρωμένα, σχεδόν σε νιρβάνα πρόσωπα που απαθανάτισε ο φακός πριν μέρες στις τελετές παράδοσης – παραλαβής των νέων υπουργών. Η καρέκλα το ξανάκανε το μαγικό της, με την ιατρική απλό παρατηρητή. Δεν μεταβλήθηκε η υγεία της Αριστεράς μας, η οποία παρέμεινε ως είχε και πριν τη συγκυβέρνηση: «Κάτι σαν» Αριστερά. Και το λέω με πόνο ψυχής. Για την ιστορία να σημειώσω ότι ο μόνος που χρησιμοποίησε επιτυχώς το «κάτι σαν» χαρακτηριστικό του, την τελευταία εικοσαετία, ήταν ο αμερικανός πρώην φόργουορντ του Ολυμπιακού Walter Berry, που με το «κάτι σαν σουτ» του έκανε τα αντίπαλα καλάθια να στενάζουν.

Η δική μας «οιονεί» Αριστερά με παλαιομοδίτικες γηπεδικές αερολογίες τύπου «Ταξικά τα μέτρα, ταξική και η πάλη, πάμε για ανατροπή και κοινωνία άλλη», δίχως απτές και υλοποιήσιμες προτάσεις, δεν μπορεί να κριθεί ούτε ιατρικά, ούτε σοβαρά.

Συμπερασματικά, θα καταλήξω λέγοντας ότι από ιατρικής απόψεως η συγκυβέρνηση κάνει αδιαπραγμάτευτα καλό στην υγεία. Των πολιτικών.

Γιατί για τη δική μας, δεν είμαι και τόσο σίγουρος...

*Ο Αλέξης Πολίτης είναι ιατρός του Ε.Τ.Α.Α. στη Λάρισα και σύντομα θα ξεκινήσει την ειδίκευσή του στην πνευμονολογία – φυματιολογία.

Follow on twitter: @AlexisPolitis

Ένα Τραγούδι για Σήμερα : Τρία Πουλάκια Κάθονται



Μουσική, Ερμηνεία : Γιάννης Ζουγανέλης
Στίχοι: Χρήστος Φασούλας

Τρία πουλάκια κάθονται ανάμεσα στους στύλους
όχι του Ολυμπίου Διός που κάποτε ήταν στήλες
μα απέναντι απ’ του Άγνωστου Στρατιώτη την πλατεία
που περιστέρια τάιζαν κάποτε οι τουρίστες

Τηρούν ζερβά, τηρούν δεξά, τηρούνε και αντίκρυ
τηρούν ως πέρα στη Βουλή, σύρματα δεν θωρούνε
κι έτσι αεροκάθονται το wireless βλαστημώντας
κι αναπολώντας τα παλιά τα χρόνια που περάσαν

Την εποχή που υπουργός ήταν ο Βενιζέλος
την εποχή του Πάγκαλου που ’ταν κοντές οι φούστες
τότε π’ ακόμα σύρματα εδένανε στους στύλους
και τα πουλάκια βρίσκανε μεριά να ξαποστάσουν

«Το δυο χιλιάδες έντεκα θε’ να ’τανε νομίζω
τότε που τούτη την οδό τη λέγανε Σταδίου»
είπε το νιότερο πουλί τηρώντας τ’ άλλα δύο
που ξύναν τα νυχάκια τους, τα νυχοποδαράκια

Τότε το γέρικο πουλί ραμφίζοντας μια μύγα
λόγια σοφά τιτίβισε με πόνο και με δάκρυ
«Το δυο χιλιάδες έντεκα ο Πάγκαλος δεν ζούσε
κι ο Βενιζέλος άγαλμα ήτονε και μουσείο»

Τότε το τρίτο το πουλί ελάλησε και είπε
«Πάει, τα ’παιξες, ω πάππο μου, σε βάρεσε τ’ Αλτσχάιμερ
ο Πάγκαλος ο στρατηγός είχε κι ένα εγγόνι
που να μην έσωνε ποτέ απόγονους να κάνει»
«Κι ο Βενιζέλος ο χοντρός απλή συνωνυμία
τα κόκαλα στον τάφο του τρίζουν του Λευτεράκη
μ’ όλο ετούτο το κακό» είπε και το νεούδι
«Πάψε να ζεις στην Κατοχή, οι Γερμανοί ξανάρθαν»

«Θυμάμαι ως τώρα να ’τανε» ξανάπε το μεσαίο
«Το δυο χιλιάδες έντεκα, χρονιά τραγουδισμένη
π’ αχός βαρύς ακούστηκε, θαρρείς ντουφέκια πέφταν
μήπως σε γάμο ρίχνονταν μήπως σε χαροκόπι;»
«Μηνά σε γάμο ρίχνονταν μηνά σε χαροκόπι»
το νεοπούλι μίλησε, κελάηδησε και είπε
«ο Βενιζέλος γλίστρησε, κατάχαμα εξαπλώθη
Κι ακούστηκε αχός βαρύς, λες κι έπεσε μολότωφ»

«Ναι τώρα ενθυμήθηκα», ομίλησε ο γέρος
«τότ’ ήτονε πρωθυπουργός ο Γιώργος Παπανδρέου
Που κάμαμε Ανένδοτο, που κάμαμε αγώνα
Το ένα ένα τέσσερα, λίγο πριν απ’ τη χούντα»

«Καλά τα πας, ω πάππο μου, όλο και πλησιάζεις»
του ’πε αναστενάζοντας το νιο, το ξυπνοπούλι
«θα φτάσεις και στον εγγονό, τον γιόκα του Αντρέα
που του ’κατσε η Μάργκαρετ και την πληρώνουμ’ όλοι»

«Πληρώσαμε τα κέρατα τα τράγιά τους μέσα»
είπε και τ’ άλλο το πουλί με βλέμμα λυπημένο
«κι οι Γερμανοί μας πήρανε σώβρακα και κιλότες
και τώρα η Σταδίου πια λέγεται Στάντιον στράσε»

Τρία πουλάκια κάθονται με τα φτερά κομμένα
εκεί π’ αλλάζουνε σκοπιά οι Γερμανοτσολιάδες
εκεί πάνω απ’ τη Μέρκελ Πλατς, ιστορική πλατεία,
που μια φορά κι έναν καιρό Συντάγματος τη λέγαν…

Ανεκδοτάκι : αυτό με τον Bush και τον μικρό Bob!


Ο George Bush πηγαίνει σε ένα Δημοτικό σχολείο να μιλήσει για τον πόλεμο. Όταν τελείωσε την ομιλία του λέει στα παιδιά ότι μπορούν να τον ρωτήσουν ότι θέλουν. Ένα μικρό αγόρι σηκώνει το χέρι του και ο George λέει:
- Ναι, πώς σε λένε;
- Bob.
- Και ποια είναι η ερώτηση σου Bob;
- Λοιπόν, έχω τρεις ερωτήσεις.
1. Γιατί οι ΗΠΑ εισέβαλαν στο Ιράκ χωρίς την υποστήριξη των Η.Ε;
2. Γιατί είστε Πρόεδρος εάν ο Al Gore πήρε περισσότερες ψήφους από σας;
3. Τι συνέβη στον Osama Bin Laden;

Όταν ακριβώς τελείωσε τις ερωτήσεις του, το κουδούνι χτυπά και ο George λέει στα παιδιά ότι θα συνεχίσουν μετά από το διάλειμμα. Όταν το διάλειμμα τελείωσε ο George λέει:
- Eεε, πού είχαμε μείνει; A, στις ερωτήσεις!
Ένα μικρό κορίτσι σηκώνει το χέρι του. Ο George της λέει:
- Πώς σε λένε;
- Sally
- Και ποια είναι η ερώτηση σου Sally;
- Λοιπόν, έχω πέντε ερωτήσεις.
1. Γιατί οι ΗΠΑ εισέβαλαν στο Ιράκ χωρίς την υποστήριξη των Η.Ε;
2. Γιατί είστε Πρόεδρος εάν ο Al Gore πήρε περισσότερες ψήφους από σας;
3. Τι συνέβη στον Osama Bin Laden;
4. Γιατί το κουδούνι χτύπησε 20 λεπτά πριν από την κανονική του ώρα;
Και...
5. Πού είναι ο Bob;...

Mistress of the Week : obsessed with Katie Price!!!





Mistress of the Week : more Katie Price!





Mistress of the Week : Katie Price





Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2011

The Godfather


... αυτό το κομιξάκι φτιάχτηκε για ΜΕΝΑ! ΤΕΛΟΣ!!! Me Gusta Mucho!!! ...

Μια Ενδιαφέρουσα Ιστορία...


... από τον φίλο, Δημήτρη!...

Μια μέρα εμφανίστηκε σε ένα χωριό ένας άνδρας με γραβάτα. Ανέβηκε σε ένα παγκάκι και φώναξε σε όλο τον τοπικό πληθυσμό ότι θα αγόραζε όλα τα γαϊδούρια που θα του πήγαιναν, έναντι 100 ευρώ και μάλιστα μετρητά.

Οι ντόπιοι το βρήκαν λίγο περίεργο, αλλά η τιμή ήταν πολύ καλή και όσοι προχώρησαν στην πώληση γύρισαν σπίτι με το τσαντάκι γεμάτο και το χαμόγελο στα χείλη.

Ο άνδρας με τη γραβάτα επέστρεψε την επόμενη μέρα και πρόσφερε 150 ευρώ για κάθε απούλητο γάιδαρο, κι έτσι οι περισσότεροι κάτοικοι πούλησαν τα ζώα τους. Τις επόμενες ημέρες προσέφερε 300 ευρώ για όσα ελάχιστα ζώα ήταν ακόμα απούλητα με αποτέλεσμα και οι τελευταίοι αμετανόητοι να πουλήσουν τα γαϊδούρια τους.

Μετά συνειδητοποίησε ότι στο χωριό δεν έμεινε πια ούτε ένας γάιδαρος και ανακοίνωσε σε όλους ότι θα επέστρεφε μετά από μια εβδομάδα για να αγοράσει οποιοδήποτε γάιδαρο έβρισκε έναντι 500 ευρώ!! Και αποχώρησε...

Την επόμενη μέρα ανέθεσε στον συνέταιρό του το κοπάδι των γαϊδάρων που είχε αγοράσει και τον έστειλε στο ίδιο χωριό με εντολή να τα πουλήσει όλα στην τιμή των 400 ευρώ το ένα.

Οι κάτοικοι βλέποντας την δυνατότητα να κερδίσουν 100 ευρώ την επόμενη εβδομάδα, αγόρασαν ξανά τα ζώα τους 4 φορές πιο ακριβά από ότι τα είχανε πουλήσει, και για να το κάνουν αυτό, αναγκάστηκαν να ζητήσουν δάνειο από την τοπική τράπεζα.

Όπως φαντάζεστε, μετά την συναλλαγή οι δύο επιχειρηματίες έφυγαν διακοπές σε έναν φορολογικό παράδεισο της Καραϊβικής, ενώ οι κάτοικοι του χωριού βρέθηκαν υπερχρεωμένοι, απογοητευμένοι, και με τα γαϊδούρια στην κατοχή τους που δεν άξιζαν πλέον τίποτα.

Φυσικά οι αγρότες προσπάθησαν να πουλήσουν τα ζώα για να καλύψουν τα χρέη. Μάταια. Η αξία τους είχε πατώσει. Η τράπεζα λοιπόν κατάσχεσε τα γαϊδούρια και εν συνεχεία τα νοίκιασε στους πρώην ιδιοκτήτες τους...

Ο τραπεζίτης όμως πήγε στον δήμαρχο του χωριού και του εξήγησε ότι εάν δεν ανακτούσε τα κεφάλαια που είχε δανείσει θα κατέρρεε και αυτός, και κατά συνέπεια θα ζητούσε αμέσως το κλείσιμο της ανοικτής πίστωσης που είχε με τον δήμο.

Πανικόβλητος ο δήμαρχος και για να αποφύγει την καταστροφή, αντί να δώσει λεφτά στους κατοίκους του χωριού για να καλύψουν τα χρέη τους, έδωσε λεφτά στον τραπεζίτη, ο οποίος παρεμπιπτόντως . ήταν κουμπάρος του δημοτικού συμβούλου.

Δυστυχώς όμως ο τραπεζίτης αφού ανέκτησε το κεφάλαιό του, δεν έσβησε το χρέος των κατοίκων, και ούτε το χρέος του δήμου, ο οποίος φυσικά βρέθηκε ένα βήμα πριν την πτώχευση.

Βλέποντας τα χρέη να πολλαπλασιάζονται και στριμωγμένος από τα επιτόκια, ο δήμαρχος ζήτησε βοήθεια από τους γειτονικούς δήμους. Αυτοί όμως του έδωσαν αρνητική απάντηση, γιατί όπως του είπαν είχαν υποστεί την ίδια ζημιά με τους δικούς τους γαιδάρους!!...

Ο τραπεζίτης τότε έδωσε στον δήμαρχο την «ανιδιοτελή» συμβουλή / οδηγία να μειώσει τα έξοδα του δήμου: λιγότερα λεφτά για τα σχολεία, για το νοσοκομείο του χωριού, για την δημοτική αστυνομία, κατάργηση των κοινωνικών προγραμμάτων, της έρευνας, μείωση της χρηματοδότησης για καινούρια έργα υποδομών. Αυξήθηκε η ηλικία συνταξιοδότησης, απολύθηκαν οι περισσότεροι υπάλληλοι του δημαρχείου, έπεσαν οι μισθοί και αυξήθηκαν οι φόροι.

Ήταν έλεγε αναπόφευκτο, αλλά υποσχόταν με αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές «να βάλει τάξη στη λειτουργία του δημοσίου, να βάλει τέλος στις σπατάλες» και να ηθικοποιήσει το εμπόριο των γαϊδάρων.

Η ιστορία άρχισε να γίνεται ενδιαφέρουσα όταν μαθεύτηκε πως οι δυο επιχειρηματίες και ο τραπεζίτης είναι ξαδέρφια και μένουν μαζί σε ένα νησί κοντά στις Μπαχάμες, το οποίο και αγόρασαν με τον ιδρώτα τους. Ονομάζονται οικογένεια Χρηματοπιστωτικών Αγορών, και με μεγάλη γενναιότητα προσφέρθηκαν να χρηματοδοτήσουν την εκλογική εκστρατεία των δημάρχων των χωριών της περιοχής.

Σε κάθε περίπτωση η ιστορία δεν έχει τελειώσει γιατί κανείς δεν γνωρίζει τι έκαναν μετά οι αγρότες...

X-Men : First Class (X-Men : Η Πρώτη Γενιά)

Μάστορας : Matthew Vaughn
Παίχτες : James McAvoy, Michael Fassbender & Jennifer Lawrence
Με Δυό Λογάκια :
Πριν οι Charles Xavier & Erik Lensherr γίνουν γνωστοί ως Professor X & Magneto αντίστοιχα, ήταν δυο νέοι άνθρωποι που πρωτοανακάλυπταν τις δυνάμεις τους. Ήταν δυο φίλοι που μαζί με άλλους μεταλλαγμένους αντιμετώπισαν τη μεγαλύτερη απειλή που ο κόσμος είχε γνωρίσει μέχρι τότε. Τελικά, ένα χάσμα δημιουργήθηκε μεταξύ τους που εξελίχθηκε στον πόλεμο μεταξύ της σχολής μεταλλαγμένων του Professor και της σκοτεινής αδερφότητας του Magneto

Αναλυτικότερα :
Σοκάρομαι και μόνο που διαβάζω τα αποθεωτικά reviews για αυτή την ταινία! Ειλικρινά, άρεσε σε κανέναν αυτό το πράμα; Πώς γίνεται και όλα τα "μεγάλα και γνωστά" κινηματογραφικά sites ανακάλυψαν στο X-Men First Class το next best thing των superhero movies? Γιατί εγώ. το μόνο που είδα ήταν μια αφόρητα σοβαροφανής βαρεμάρα που έχει ΤΟΝ ΑΤΕΛΕΙΩΤΟ (περίπου 2 ώρες και ένα τέταρτο διάρκεια). Δηλαδή, ή εγώ είμαι βλαμμένος - που εντάξει, παίζει... πολύ αυτό το ενδεχόμενο! Ή κάποιοι εκεί έξω είναι πολύ καλοί στο να τα'δίνουν και κάποιοι άλλοι στο να τα παίρνουν!!! Πράγμα που παίζει ΑΚΟΜΑ περισσότερο!!!

Αλλά ας αναφέρουμε τα λίγα καλά στοιχεία που το First Class αναμφίβολλα έχει. Καλές - για ταινία του είδους - ερμηνείες. H 60's ατμόσφαιρα του πάει. Την January Jones να βολτάρει με νωχελική υπεροψία στο φακό, φορώντας μονάχα τα εσώρουχά της. Me gusta mucho!!!

Και τώρα, στα ΣΚΑΤΑ : ξυνισμένα κουλτουριάρικα μούτρα λες και έχουν φάει από ένα κουβά σκατά για πρωινό! (κάπου το 'χω ξαναπεί αυτό!) Μια ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ, όσο και αταίριαστη για το είδος της ταινίας σοβαροφάνεια, όπου οι χαρακτήρες απαγγέλουν με τόσο "serious" τρόπο διαλόγους που νομίζεις ότι παρακολουθείς τον "Ματωμένο Γάμο" και όχι κομιξάδικη superhero movie! Και το άκυρο : το First Class θέλει να είναι μια ταινία δράσης με υπερήρωες αλλά... χωρίς δράση (πλην του φινάλε) και ΧΩΡΙΣ "αληθινούς" υπερήρωες!!! Λίγοι (σε ποιότητα), βαρετοί και ανεπαρκείς χαρακτήρες με τελείως lame υπερδυνάμεις που περισσότερο ταιριάζουν σε ένα κακό επεισόδιο μιας τηλεοπτικής σειράς τύπου "Supernatural", παρά σε Χολυγουντιανή υπερπαραγωγή. Εξαιρούνται οι όντως ενδιαφέρουσες φυσιογνωμίες των Professor X & Magneto.

Τι απομένει; Μια ατελείωτη σεναριακή κοιλιά 2 και κάτι ατελείωτων ωρών με την πλέον αδιάφορη πλοκή, όπου όλοι απλώς... συζητούν με όλους για ΜΠΟΥΡΔΕΣ, εξαντλώντας την εναλλακτική ιστορική πραγματικότητα που παρουσιάζει το σενάριο, όσο δεν πάει άλλο. Νησάφι.

Ρεζουμέ :
Ας λένε ότι θέλουν οι πουλημένοι! Στις αδέκαστες και αμείλικτες εξετάσεις της Καμαριέρας, το X-Men First Class μένει επιεικώς... μεταξεταστέο!!!

Πόσα πιάνει; 2 / 5 και πολλά του βάζω!

Grace (2009)


Μάστορας : Paul Solet
Παίχτες : Jordan Ladd, Samantha Ferris & Gabrielle Rose
Με δυό Λογάκια :
Έχοντας χάσει το αγέννητο παιδί της, η Madeline Matheson επιμένει παρόλα αυτά να φέρει σε πέρας κανονικά τη διαδικασία της κύησης και του τοκετού. Μετά τη γέννα, το παιδί, για έναν ανεξήγητο λόγο επιστρέφει στη ζωή. Όμως το μωρό της Madeline δεν είναι φυσιολογικό... σύντομα η μητέρα θα ανακαλύψει ότι το μωρό της έχει μια ανίερη δίψα για αίμα... ανθρώπινο αίμα...

Αναλυτικότερα :
Κατ' αρχήν, μη μου ξυνίζετε για την ημερομηνία! Μπορεί να βγήκε στην Αμερική - όπου προκάλεσε αίσθηση στο φεστιβάλ του Sundance - πριν 2 χρόνια, αλλά μόλις πρόσφατα το Grace βρήκε το δρόμο του στα ράφια των δικών μας dvd clubs! Και εντάξει, βρωμάει ανεξάρτητο κινηματογράφο! Έχει όλα τα σήματα - κατατεθέν! Πάμε λοιπόν...

α) χάλια φωτογραφία, η οποία είναι ενίοτε out of focus! και ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ απαρτιζόμενη από μονοψήφιο αριθμό χρωματικής παλέττας : check!

β) η γνωστή και μη εξαιρεταία θέλω-αλλά-δε-μου-βγαίνει-η-καριόλα αρτιστίκ ατμόσφαιρα ; check!

γ) πρωταγωνιστές με ξινισμένα μούτρα, λες και τους ταΐζουν κάθε μέρα από έναν κουβά σκατά για πρωινό : check!

δ) άδεια σκηνικά που θυμίζουν σπίτι μετά από... καταναγκαστική εντολή έξωσης : check!

και last but not least ε) το όλο ψιλομίζερο κάτι-δεν-πάει-καλά vibe.

Δηλαδή, αν δεν ήταν θρίλερ, θα μπορούσε άνετα να είναι ανεξάρτητο Βουλγάρικο / Πακιστανικό / whatever πεταμένης χώρας κουλτουρέ δράμα όπου ο Μήτρος της εποχής του ερωτεύεται παράνομα και καταδικασμένα την Γκόλφω, σε ένα πονεμένο οδοιπορικό - Οδύσσεια με φόντο τον πόλεμο και τις σαρωτικές αλλαγές του κοινωνικοπολιτικού σκηνικού! Πώς τα λέω ο πούστης, ρε παιδί μου!!! Έτοιμος είμαι σε λέω αφού, για να τα βάλω με όλα τα πνευματικά παιδιά του Κουστουρίτσα μαζί!!! Τό'χω!!!

Κι όμως, υπάρχει κάτι το ανεξήγητα τραβηχτικό σε αυτό το παράξενο ταινιάκι... ίσως να ειναι η ιστορία του. Όχι και η πιο πρωτότυπη, μωρά - τέρατα στο σινεμά έχουμε δει πολλά. Αλλά πάντα υπάρχει κάτι το αρρωστημένο σε ότι έχει να κάνει "ανωμαλίες" και δυσάρεστα απρόοπτα στην κύηση, γεννα, απώλεια του εμβρύου κλπ που πάντα υποβάλλει και ενοχλεί ενδόμυχα το κοινό. Το αυτό, σαφέστατα συμβαίνει στο Grace. Σε αυτόν τον τομέα τουλάχιστον, όλα κι όλα, τον σκοπό του τον πιάνει και με το παραπάνω. Είναι εξόχως πειραγμένο και "ενοχλητικό". Και αποτυπώνει ακόμα πιο έντονα αυτό το στοιχείο του με σκηνές που πραγματικά ΠΟΝΑΝΕ αλλά και με ένα από τα πιο άρρωστα φινάλε που έχω δει ποτέ.

Τελικά όμως, το Grace τη χάνει τη μπάλα. Αιτία, η κακή εκτέλεση των καλών ιδεών και η ανεπάρκεια του σεναρίου που εξαντλείται... στις 2 προτάσεις που σας έγραψα κάτω από το "με δυο λογάκια". Οι ερμηνείες είναι μετριότατες - για να μην πω κακές - και το αυτό ισχύει για τη σκηνοθεσία και τη φωτογραφία. Αχίλλειος πτέρνα όμως είναι πάντα και πάνω από όλα το σενάριο, που αν και είχε τεράστια δυναμική για επέκταση προς πάσα κατεύθυνση, θρίλερ, δράματος, αγωνίας, terror, ακόμα και... μαύρης κωμωδίας, εντούτοις είναι ξερό και λίγο, χάνοντας αέρα και momentum γρήγορα και μετατρέποντας το Grace σε μια τεράστια "κοιλιά" στην έτσι και αλλιώς ισχνή πλοκή.

Ρεζουμέ :
Πιο πολύ το χαρακτηρίζεις σαν "μακάβρια, παράξενη ταινία" παρά σαν θρίλερ. Είναι κρίμα που δεν δούλεψαν καλύτερα την ιστορία του Grace και αρκέστηκαν στις "σπλατς / μπλιάξ" σκηνές προκειμένου να προκαλέσουν φτηνή και εφήμερη πρόκληση και εντύπωση στο κοινό.

Πόσα Πιάνει; 2,5 / 5

Hanna


Μάστορας : Joe Wright
Παίχτες : Saoirse Ronan, Cate Blanchett & Eric Bana
Με δυό λογάκια :
Μια 16χρονη κοπελίτσα που μεγάλωσε από τον πατέρα της σαν αγρίμι σε απίστευτες συνθήκες διαβίωσης, στέλνεται σε μια αποστολή που θα της φέρει σε διάφορα μέρη της Ευρώπης. Στο κατόπι της βρίσκεται μια αδίστακτη πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών και οι συνεργάτες της...

Αναλυτικότερα :
Επιτέλους ρε! Μια αληθινά πρωτότυπη ταινία δράσης! Μπολιασμένη όμως με άφθονο συναίσθημα και μπόλικες ρεαλιστικές σκηνές ΑΛΗΘΙΝΗΣ δράσης που κάνουν όλα τα μπλιμπλίκια, τα ψηφιακά εφφέ και τις εκρήξεις του... κομπιούτερ να ωχριούν! Any day!!! Ερμηνείες κορυφής, διάλογοι που απαρτίζονται από λίγα λόγια και σταράτα και η ΥΠΕΡΟΧΗ, ΤΕΛΕΙΑ, ΘΕΑ, ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ, ΘΕΛΩ-ΝΑ-ΠΑΝΤΡΕΥΤΩ-ΤΑ-ΜΑΤΙΑ-ΣΟΥ Saoirse Ronan στον πρωταγωνιστικό ρόλο!

Θέτε κι άλλα ρε? Εντάξει, στην καρδιά του, το σενάριο του Hanna είναι απλοϊκότατο. Το βάρος εδώ δόθηκε σαφέστατα στους χαρακτήρες και στις διακυμάνσεις του συναισθήματός τους. Αλλά αυτό όλο γίνεται τόσο άψογα που σε αποζημιώνει και με το παραπάνω για τις όποιες αδυναμίες του σκριπτ. Επίσης, σε κάποια μέρη κάνει κοιλίτσα, αλλά τίποτα το φοβερό. Και φυσικά, όλα αυτά δεν πρέπει να σε πτοήσουν!!! Το Hanna αξίζει την ώρα που θα του αφιερώσεις, φτιάχνει σχολή από μόνο του στο κουρασμένο, κορεσμένο είδος των action movies.

Ρεζουμέ :
Μια δωρική, λιτή, αρτιστίκ ταινία δράσης για σκεπτόμενους θεατές με καλλιτεχνικές ευαισθησίες! Me gusta mucho!!!

Πόσα πιάνει; 4 / 5

Thor


Μάστορας : Kenneth Branagh
Παίχτες : Chris Hemsworth, Anthony Hopkins and Natalie Portman
Με δυο λογάκια :
Μετά από μια αποτυχημένη εισβολή στο βασίλειο των γιγάντων των πάγων που είχε ως αποτέλεσμα την ανατροπή της ειρήνης μεταξύ των κόσμων, ο Odin, ο πατέρας των θεών εξορίζει τον αγαπημένο του γιο, Thor, στη γη, στερώντας του τις δυνάμεις, ως τιμωρία για την αλαζονεία του. Αν ο Thor θέλει πραγματικά να επιστρέψει, πρέπει να υπερνικήσει τον υπέρμετρο εγωισμό του αλλά και να μάθει να εκτιμά τα μικρά, καθημερινά πράγματα που μέχρι πρότινος ήταν απαρατήρητα για αυτόν. Όμως, μοχθηρά σχέδια έχουν ήδη τεθεί σε εφαρμογή που απειλούν όχι μόνο τον πατέρα των θεών, αλλά και όλα τα βασίλεια, ακόμα και τη γη...

Αναλυτικότερα :
Είντα έγινε ωρε μαγκίτες; Ο "σοβαρός" Kennegh Branagh κάνει τώρα και κομιξάδικες superhero movies? Τα ενδεχόμενα είναι τα εξής 2 προφανή. Πρώτον : άτιμη ζωή, μας έσπρωξες στου δρόμου την άκρη. Δεύτερον : προς μεριά hollywood επιτέλους ελήφθη το μήνυμα ότι όλα τα geek-όνια του ντουνιά είναι πρόθυμα να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για όποιον τους προσφέρει καλό πράμα προκειμένου να ευχαριστήσουν το βίτσιο τους και ουχί πλέον αρπαχτές και αχνιστές κινηματογραφικές κουράδες.

Και έτσι, εγένετο... Thor!!! Ο οποίος, χωρίς πλάκα τώρα είναι ανέλπιστα καλός, ίσως μια από τις πιο επιτυχημένες προσπάθειες μεταφοράς κομιξάδικου ήρωα στη μεγάλη οθόνη, που έγινε ποτέ. Δυνατά πρώτα ονόματα και ερμηνείες, γκαζωμένη ατμόσφαιρα και ένας φρέσκος πρωταγωνιστής - οφθαλμόλουτρο που θα κάνει όλες τις κυρίες εκεί έξω να αναθεωρήσουν πλήρως τα "μικιμάο" και τους σπασίκλες που τα διαβάζουν!

Και όσον αφορά τη δράση? Αρκεί να σε πω ότι για εισαγωγή η ταινία σε σερβίρει με μια απίστευτη εισβολή των θεών της Asgard στο βασίλειο των γιγάντων των πάγων όπου γίνεται... της πουτάνας το μαγκάλι με το καλημέρα!!! Και άσε τον γλίτζα Peter Parker ακόμα να κλαψομουνιάζει για τα τερτίπια που του κάνει η σαύρα που έβγαλε για γκόμενα! Σοβαρά τώρα, με αυτή τη σκηνή και μόνο, το Thor ανακυρίσσεται για μένα η απόλυτη Dungeons & Dragons ταινία! Ναι, τα σπάω για Thor.

Ρεζουμε :
Βασικά, η μεγάλη επιτυχία της ταινίας είναι ότι πιάνει τέλεια το scope του Thor, δημιουργώντας χαρακτήρες και καταστάσεις που είναι larger than life, όπως αρμόζει στην θεϊκή φύση των χαρακτήρων, χωρίς όμως ποτέ να τα κάνει να φαντάζουν λίγα ή ψεύτικα, ή καρικατούρες (Clash of the Titans, anyone?) Σωστός ο Thor! Μάγκας, τσίφτης και καραμπουζουκλής. Επικότερός του είναι ίσως μονάχα ο Thor των... Manowar!!!

Βαθμολογία : 4 / 5

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

Facebook η αλλιως...ΝΑΙ ΜΩΡΗ, ΣΕ ΕΣΒΗΣΑ ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΑΙ ΖΩΟ


... ο φίλος Γιώργος ρίχνει απολαυστικά χολή και εγώ, με δέος απλά αναπαράγω παρακάτω το post-μαμούθ του...

πιο συγκεκριμενα ατομα που :

1. αναρτουν φωτογραφιες που φιλανε γκομενο η γκομενα και το βαζουν και profile picture ('νταξει, μετα απο 5 χρονια αγαμιας βρηκες μια σαυρα και δειχνεσαι, χεστηκαμε)

2. γραφουν στο στατους τους, που ειναι ανα 5 λεπτα (χεστηκαμε αν χεζεις, η αν στο κλαμπ δεν εχει τραπεζακι να κατσεις και πιαστηκε το στρινγκ στις κωλοτριχες σου)


3. ατομα που κανουν διαφημιση σε προιοντα και μαγαζια και σε καλουνε σε event τους (αν ερθω θα δωσεις τσαμπα τιποτα? ΟΧΙ??? ψοφα τοτε!)

4. ατομα που ειναι επαναστατες του κλικ (ναι οκ ,εσωσες 4234 παιδια στην ερημο καλαχαρι απο βεβαιο πνιγμο και δαγκωμα ροζ καρχαρια απλα κανοντας 1 κλικ)

5. βλακες (μια κατηγορια μονη τους)


6. ατομα που κανουν προπαγανδα υπερ η κατα κομματων και κομματικων παραταξεων (ξερουμε οτι εισαι φασιστας, κομματοσκυλο η βολεμενος, μη μας τα πρηζεις τωρα γιατι εχω βασικες γνωσεις να φτιαχνω οχι μονο βομβες μολοτωφ αλλα και κατευθυνομενους πυραυλους ναπαλμ)

7. ατομα που εχουν 4999 φιλους και φτιαχνουν δευτερο προφιλ με την καταληξη Β (αν εισαι γκομενα εισαι ΠΑΡΤΟΛΑ και βρωμας, αν εισαι αντρας εισαι ΠΟΥΣΤΗΣ οσο και να μη το παραδεχεσαι, ψοφα τωρα)

8. ατομα που μπαινουν στα πιο ηλιθια γκρουπ οπως "μπες εδω και προσκαλεσε 50 φιλους και σε 413 μερες θα εχεις τσαμπα νοβα στο πισι σου, δες ποιοι φιλοι σου βλεπουν τις φωτογραφιες σου... (φυσικα με το απαραιτητο στο τελος να γραφει "δουλειει 100%", ευτυχως δειχνεις απο μακρια ποσο καθυστερημα εισαι και εντοπιζεσαι ευκολα για το delete)

9. ατομα που ποσταρουν καθε 10 λεπτα ενα τραγουδι απο το youtube (να ποσταρεις που και που κανα παλιο κλασσικο ροκ να το θυμηθουμε... οκ, αντε κανα καινουριο μπιτακι που δε παιζει στο ραδιο πολυ, αλλα να μου ποσταρεις τον καθε καθυστερημενο κιαμο, τερλεγκα, βισση (ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ : ΣΥΝ Χατζηγιάννης, Κότσιρας, Πλούταρχος!) και στο τελος να γραφει και το ελεεινο "[new song]" λες και φοβασαι μη μπερδεψουμε τον φετεινο εμετικο στιχο με τον περσινο σαπιο στιχο. Η βλακεια σου αρκει να με κανει να παρω το αλυσοπριονο και να σου κοψω ολη τη κολωνα της ΔΕΗ απεξω σημαδευοντας το σπιτι σου και φωναζοντας "TIIIMBEEER!!!" )


10. πανσοφα στατους του στυλ "που πηγανε ολοι οι αντρες?" και "Αφού ρε γαμωτο δεν συγκρατώ αριθμούς, πως γινεται να πέφτω παντα πάνω σε "νούμερα"???. (1ον) εισαι νουμερο και μπαζολα, 2ον) το επιπεδο μορφωσης σου ειναι αντιστοιχο με νεογνου νεαντερταλ που ψοφησε στη γεννα, 3ον) οχι, τα 5 χρονια ως σερβιτορα στη γωνιακη καφετερια της Κυψελης δεν ανεβαζουν την εμπειρια σου ως προς τους αντρες")

11. φωτογραφιες στο καθρεφτη της χεστρας (δινεις 400 ευρω να παρεις το Iphone και αλλα 150 να παρεις ψηφιακη με ζουμ 3Χ, αλλα δεν εχεις ανακαλυψει οτι εχουν χρονομετρο. ΕΙΣΑΙ ΖΩΟ!!! εκτος κι αν σε πιανει παντα κοψιμο οταν βλεπεις τον εαυτο σου στο καθρεφτη, τοτε παω πασο)

12. ατομα που γραφουν στο Wall της αδερφης τους/κολλητης τους "ναι τι κανεις? παρε με τηλεφωνο χιχιχι οταν το δεις χοχοχο (η εισαι υπεργυφταριο και δε μπορεις να παρεις τηλεφωνο, η εισαι καθυστερημενο και δε μπορεις να στειλεις μηνημα η mail. προφανως και τα 2 μαζι υψωμενα στο τετραγωνο.)

13. ατομα που φωτογραφιζονται αγκαλια με το πανακριβο αυτοκινητο/μηχανη/κοτερο/καγιακ τους (ξερουμε οτι εισαι φλωρος και παρθενος στα 30 σου, αλλα τσαμπα ελπιζεις οτι θα παρεις εστω και ενα Like απο γκομενα που τα βυζια της ειναι πιο εξω απο τη κοιλια της και δεν εχει μουστακι)

14. ατομα που ειναι πολυ καλλιτεχνες και γραφουν στατους η ανεβαζουν φωτογραφιες του στυλ "μεσα στη καρδια της ανεμοδαρμενης ψυχης του περιπλανωμενου σκυλου που τον δερνει ο αγερας" (μου προκαλεις εμετο, διαρροια και περιοδο στη σκυλα του γειτονα, δεξου οτι εχεις IQ κατωτερο της αμοιβαδας.)

15 και φυσικα το πιο σημαντικο...

ατομα που ΚΑΝΟΥΝ LIKE ΣΕ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ (αλλη μια αποδειξη οτι καταγομαστε απο τον πιθηκο,απλα εσυ διαφερεις ως προς την ουρα και τις τριχες. η μηπως οχι? ειμαι σιγουρος οτι αν ειχες την επιλογη θα εκανες add friend τον εαυτο σου. ΓΙΔΙ!!!)

Μην Το Πεις Του Ιπποκράτη! (13 - 20 Νοεμβρίου 2011)


1.(επίσκεψη στην κλινική. o απογοητευμένος διευθυντής, σχετικά με την φτωχή πρόοδο της υγείας της υπέργηρης ασθενούς) “... δεν καταλαβαίνω ρε γαμώτη μου... με εννιά μήνες θεραπείας θα έπρεπε να πετάει...” (και ο πάντα εύστοχος κυνικός επιμελητής απαντάει) “... μετά από 9 μήνες θα έπρεπε να γεννάει!!!”

2.(επίσκεψης συνέχεια. ο υπέργηρος ασθενής, μονολογεί) “... έχω και βροχικά, άζμα (Universal truth # 9.610 : οι γέροι το άσθμα το λένε πάντα “άζμα”) γιατρε, 50 χρόνια τώρα...” (ο επιμελητής, έχοντας ρέντα) “... μια γυναίκα, μια αγάπη, μια ζωή!!!”

3.(ατελείωτης επίσκεψης συνέχεια. Άλλος ασθενής, σχετικά με το ιστορικό του) “... έχω και λεμφοίδημα...” (ο επιμελητής - όχι ο προηγούμενος θεός, ο άλλος! - αναρωτιέται πώς ο θείος από το χωριό γνωρίζει τι είναι το “λεμφοίδημα”) “... λεμφοίδημα; ποιός σου το 'πε ότι έχεις λεμφοίδημα;...” (και ο κυρασμένος ειδικευόμενος απαντάει) “... ένα πουλάκι του το 'πε!”

4.Μέρα με πολλά εξιτήρια και πώς το φέρνει η ατυχία μας, σχεδόν όλα “στραβώνουν” τελευταία στιγμή! Άλλος κρυολογεί μέσα στην κλινική, άλλος τελευταία μέρα βγάζει κάτι ΖΟΝΚ εργαστηριακές τιμές από το πουθενά, άλλος παθαίνει γαστρορραγία... ο απειλιτικά ψηλός ειδικευόμενος, παίρνει ύφος, γελάκι, τικ και φωνή... Επίτημου και δηλώνει : “... εγώ πέρασα προσωπικά από τον κύριο Χ, Ψ και Ζ και τους ευχήθηκα καλή ανάρρωση και... ΚΑΛΟ ΕΞΙΤΗΡΙΟ...”

5.Απάλευτη εφημερία στα επείγοντα. Αιωνόβια γιαγιά με άνοια που την παρκάρουν βράδυ στο νοσοκομείο, από το γηροκομείο. Μετά την εξέταση και αφού έχουνε βγει τα αποτελέσματα των εργαστηριακών της εξετάσεων, πάμε να βάλουμε ουροκαθετήρα πριν τη στείλουμε πάνω στον όροφο για εισαγωγή. Η γιαγιά γυμνή, με ανοιχτά τα πόδια βογκάει και σκούζει καθώς μπαίνει ο ουροκαθετήρας. Ο κακομοίρης, ιδρωμένος, ξενύχτης γιατρός (that's me!) σχολιάζει σπρώχνοντας τον καθετήρα... “άιντε βρε γιαγιά... κάνε λίγο υπομονή... άιντε βρε γιαγιά... να θυμιθείς λίγο και τα νιάτα σου...!”