Κυριακή, 31 Οκτωβρίου 2010

Mortal Kombat Reloaded!!!


... πάλι θα αρρωστήσουμε... Kombat begins in 2011... και ακόμα επιμένουν να γράφουν τη λέξη combat ανορθόγραφα! KOMBAT!!! Θεοί!

http://www.gamespot.com/shows/today-on-the-spot/?event=today_on_the_spot20101030

Andrianne Palicki Reloaded




... αλλιώς, αν είσαι περισσότερο της τηλεόρασης, θα την έχεις μπανίσει στα "Friday Night Lights", "Lone Star", "Supernatural", "CSI Miami", "Smallville", "South Beach"... τέλος, παίζει να έχεις ακούσει τη φωνή της σε επεισόδια των "Family Guy" & "Robot Chicken"...

Το Μωρό του Μήνα – Νοέμβρης 2010 - Andrianne Palicki




... ...άιντε να βάλω επιτέλους και μια ξανθιά, εφόσον τη ζητάτε τόσο επίμονα! Θα την έχετε ίσως προσέξει από τους ρόλους της στα "Legion", "Electra Luxx", "Women in Trouble"...

Να κεράσω ανεκδοτάκι; - Αυτό με το σύμβουλο γάμου!


Ένα αντρόγυνο πήγε σε σύμβουλο γάμου, μετά από 20 ολόκληρα χρόνια έγγαμου βίου. Όταν ο σύμβουλος ρώτησε ποιό είναι το πρόβλημά τους, η γυναίκα άρχισε να εξιστορεί με πάθος, ένταση και θλίψη όλα τα προβλήματα που είχαν τα τελευταία 20 χρόνια. Όλα όμως! Ανελυσε τα πάντα : ότι ο άντρας της δε την προσέχει, είναι αδιάφορος, ψυχρός, ότι εκείνη νιώθει μοναξιά, αποξενωμένη, ότι πλέον δεν υπάρχει πια αγάπη στη σχέση τους και όλες οι ανάγκες της μένουν πλέον ανεκπλήρωτες από αυτό το γάμο.

Αφού ο σύμβουλος την άφησε για αρκετή ώρα να μιλάει, κάποια στιγμή σηκώθηκε πάνω, της ζήτησε να σταθεί όρθια και αφότου το έκανε αυτό, την αγκάλιασε σφιχτά και τη φίλησε παθιασμένα! Ο άντρας παρακολουθούσε με προσοχή χωρίς να αντιδράσει. Ύστερα από λίγη ώρα, άφησε τη σύζυγο να κάτσει ξανά στην καρέκλα της, αναμαλιασμένη και λαχανιασμένη. Ο σύμβουλος γύρισε τότε στον άντρα και του είπε : “Αυτό χρειάζεται η γυναίκα σου! Μπορείς να το κάνεις αυτό, τουλάχιστον 3 φορές την εβδομάδα;” ...

... και ο άντας το σκέφτηκε λίγο και απάντησε : “Κοίτα, μπορώ να στη φέρνω Δευτέρα και Τετάρτη, αλλά Παρασκευή δε μπορώ, έχω μπάλα!”

Τι Έμαθα την Εβδομάδα που μας Πέρασε (24 - 31 Οκτώβρη 2010)



1)Weekly Fix : Castlevania Lords of Shadow. Μετά από μια μεταβατική περίοδο... αμηχανίας που απαιτείται προκειμένου να συμφιλιωθείς με τις αναμφισβήτητες αδυναμίες, λάθη και ιδιαιτερότητες του παιχνιδιού, σου ξεδιπλώνει τις αρετές του και σε αρρωσταίνει! Χώρια που είναι τεράστιο! Τόσο καιρό παίζω και ακόμα να το τελειώσω προκειμένου να σας γράψω και το σχετικό review! Όχι επειδή είναι δύσκολο! Επειδή είναι ΑΤΕΛΕΙΩΤΟ!

2)Πώς να μάθεις ότι η σερβιτόρα που σε σερβίρει είναι αλκοολική : ζήτησέ της να σας φέρει να πιείτε σφηνάκια, δικής της επιλογής και έμπνευσης. Έτσι και φέρει τεκίλα, το τεστ θεωρείται θετικό...

3)Τα λόγια για το παρακάτω είναι περιττά. Dna test φορητό kit για το παίρνεις μόνος σου, το στέλνεις στην εταιρία και σου στέλνουν τα αποτελέσματα. Έχουν να πέσουν γλέντια ανά την Ελληνική επικράτεια... http://www.dnalogy.eu/en

4)Απίστευτη – απάλευτη είδηση : http://www.youtube.com/watch?v=77B1zol6VEg&p=A1B6237E05C6CC09&playnext=1&index=89

5)Ότι προφανώς απαγορεύεται να υπάρχει σπανιόλικο τραγούδι χωρίς να έχει μέσα τη λέξη “κοραζόν”

6)Ότι υπάρχει η απόλυτη βίβλος του αντρικού στυλ. Γραμμένη – εννοείται! - από τους Άγγλους. Και καλύπτει από ρούχο μέχρι πούρο, αξεσουάρ, εσώρουχα και πυτζάμες! Και πωλείται μεταφρασμένο στα Ελληνικά από τον Ελευθερουδάκη. Θα το χτυπήσω!

7)Αμάν με αυτά τα comeback. Και εντάξει, η Ελένη έφερε τη Ζαρίφη για να γίνει χαβαλές. Ο Σαμαράς, γιατί ξαναφέρνει τον Χοντρό;

8)Βικούλα Καγιά, το φετινό τρέιλερ του Next Top Model – αυτό με τις καραμπίνες, τα παπούτσια στιλέτα κλπ – είσαι σίγουρη ότι δε γυρίστηκε στα... παρασκήνια της κεντροδεξιάς;

9)Στρος Καν, μην αγχώνεσαι! Είμαστε “on track” και ... “on τράκα” διαρκώς...

10)Ατσούμπαλη Lady Gaga που δε μπορούσε να περπατήσει στη Μύκονο με τακούνι! Και τόσες “τρελές” πώς μπορούν;

11) Αυτοί Lady Gaga, εμείς Lady Liaga...

12)60άρια και 70άρια χτυπάει στο “Νησί” μια λεπρή δασκάλα. Και που να υπονοηθεί ότι είναι και έγκυος Φαίη μου...

13)Μα τι μούτρα είναι αυτά! Και μόνο που την κοιτάει έτσι ο Σκαρμούτσος τη μαγιονέζα, κόβει από μόνη της!

14)Επέστρεψαν τα λατρεμένα σποτάκια του Jumbo για τα Χριστούγενα! 55 μέρες έμειναν! Like, like, like!!!

15)Με Big Brother ξανά στην TV, Ρούλα Κορομηλά στην παρουσίαση, Βίκυ Μιχαλολιάκου να παρουσιάζει ξανά το ερωτοδικείο (μια από τις πιο cult εκπομπές της Ελληνικής tv μπείτε youtube να δείτε αποσπάσματα να λιώσετε!) Σαμαρά στην πολιτική και τον Επίτημο να τον κεραυνοβολεί ξανά από τα τηλεπαράθυρα... 1991 καλωσόρισες ξανά!!!

16)Και μόνο που τους ακούς να μιλάνε, και άσχετος να είσαι μπορείς 9 στις 10 να προβλέψεις ποια θα είναι η επόμενη φράση τους. Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, παρουσιαστές, τραγουδιστές, ειδήσεις. Τέζα βαρεμάρα και προβλεψιμότητα.

17)Ατάκα της εβδομάδας – Σοφία, βλέποντας στο STAR την “Υπολοχαγό Νατάσσα” (ναι, σωστά διαβάσατε! Με 2 “σ” γραφόταν τότε!) : “...αυτό πότε θα βγει σε blu ray... ?!?!?”

18)Άτιμοι Άγγλοι! Ακόμα και οι... σακούλες τους είναι λατρεμένες! Και μυρίζουν Βρετανίλα!

19)Ατάκα της εβδομάδας part 2 : το άκουσα από έναν γλυκύτατο παππού στην Πάτρα ο οπο΄πιος την είπε στη Σοφία, προφανώς αναφερόμενος σε μένα : “...μη τόνε ντώνεις... ”

20)... που σημαίνει μην τον αφήνεις λάσκα, σφίξε του τα λουριά! Αυτό το είπε όταν του απαντήσαμε ότι αν και μένουμε Πάτρα, εντούτοις δεν είμαστε Πατρινοί! Μήπως ο παππούς ξέρει κάτι για τις Πατρινιές και δεν το μολογάει;

Κυριακή, 24 Οκτωβρίου 2010

Τι Έμαθα την Εβδομάδα που μας Πέρασε (18 - 24 Οκτώβρη 2010)



1)Η τύχη χτυπάει την πόρτα σου μόνο μια φορά... η ατυχία έχει πολύ μεγαλύτερη υπομονή... Τελικά η “χάρη” του Επίτημου έφτασε και στην Καμαριέρα με ένα σερί streak γκαντεμιάς που με βασάνισε την εβδομάδα που μας πέρασε. Αυτό θα μας εμποδίσει από τις περεταίρω δημοσιογραφικές αποκαλύψεις; Θα δείξει! Αν ζω ακόμα, προφανώς όχι! Δεν ψαρώνω!!! (και ο Θεός βοηθός...)

2)Τελευταία “Hot” μόδα : νοικιάζονται νταλίκες για να κορνάρουν στους γάμους! Αλήθεια! Άιντε μετά να τους πάρεις στα σοβαρά όταν απεργούν...

3)Weekly Fix : Shadow of the Colossus. Ποιό ακριβώς είναι το διαχωριστικό όριο πέρα από το οποίο ένα παιχνίδι παύει να είναι ένα απλό κομμάτι software αλλά μετουσιώνεται σε κάτι πολύ μεγαλύτερο; Όποιο και αν είναι αυτό, το μόνο σίγουρο είναι ότι το Shadow of the Colossus το έχει μακράν υποσκελίσει. Δωρικό στην απλότητά του, λυρικό στα συναισθήματά του, μεγαλειώδες στην άγρια ομορφιά των τοπίων του και στις μνημειώδεις μάχες με τους περίφημους Κολοσσούς (και με ένα από τα ωραιότερα κινηματογραφικά soundtrack που έχουν φτιαχτεί ποτέ!) Ένα από τα παιχνίδια που δε νοείται να μην έχει παίξει – και λατρέψει! - κάθε ιδιοκτήτης του παλαίμαχου Playstation 2. Στον ισχυρισμό κατά πόσο τα videogames είναι ή όχι τέχνη, προσωπικά δηλώνω ένα βροντερό ΝΑΙ και έχω 3 τίτλους να προτείνω σαν ακλόνητα επιχειρήματα : τα Shadow of the Colossus, ICO & Okami...

4)Αμερικάνοι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι ο ιός της παχυσαρκίας είναι μεταδοτικός. Φυσικά. Όταν ο διπλανός σου τρώει σοκολάτα...

5)Κοινώς, η παχυσαρκία οφείλεται σε κολλητικό ιό... και το αδυνάτισμα σε κολλητική φτώχεια;...

6)Άλλαξε και στη ζούλα ο τρομονόμος. Πλέον, τρομοκρατική δράση θεωρούνται και οι διαδηλώσεις. Επειδή... τρομοκρατούν την κυβέρνηση...

7)... και οι Άραβες θα φτιάξουν στο Ελληνικό καζίνο, μαρίνα, ξενοδοχεία, συνεδριακά, αεροδρόμιο για χλιδάτα σκάφη μεγιστάνων. Καταρ-αμένο Ελληνικό...

8)... δηλαδή πάμε Κατάρ διαόλου...

9)Ο εμίρης και ο... κακομοίρης! Κατάρ-α στο λαδέμπορα!

10)Και μετά τους Άραβες, ο νέος Εθνικός μας έρωτας είναι η Κίνα! Για τα... spring rolls τα επιούσια!...

11)... επειδή ο πνιγμένος, όταν δεν του έχουν μείνει ούτε μαλλιά (τα έχει ξεριζώσει προ πολλού από την απόγνωση), από τα... noodles πιάνεται!

12)Μεγαλοφυϊα είναι κάποιος που σε μια παραλία γυμνιστών μπορεί να θυμάται φάτσες

13)Ο τρίτος του Τιτανικού αφηγήθηκε στην εγγόνα του ότι το πλοίο χτύπησε στο παγόβουνο επειδή ο τιμονιέρης από την τρομάρα του έστριψε το πιδάλιο δεξιά, αντί για αριστερά. Ότι δηλαδή έπαθε και ο ΓΑΠ...

14)... ο οποίος δήλωσε από τη Νέα Υόρκη ότι στην Ελλάδα θα μείνουν μόνο μια τράπεζα υπό δημόσιο έλεγχο και 2-3 ιδιωτικές. Όλοι οι άλλοι θα πεθάνουμε...

15)Πάλι καλά που οι άνθρωποι στη χώρα δεν καταλαβαίνουν το τραπεζικό και το χρηματιστηριακό μας σύστημα γιατί αν το καταλάβαιναν θα γινόταν επανάσταση πριν ξημερώσει η επόμενη μέρα (Χένρι Φορντ – αμερικανός βιομήχανος)

16)... στο κάτω κάτω, ένα δισ άνθρωποι στον κόσμο ζουν με λιγότερα από 1,25 δολάρια ημερησίως. Έτσι παίρνουν ιδέες οι δικοί μας...

17)... αλλά από την άλλη, σου λένε, ούουουλη η Ελλάδα μαγειρεύει - τηλεοπτικά τουλάχιστον! Οπότε, τουλάχιστον να πεινάσει κανείς δεν παίζει! Ρε μπας και βάζουμε τα χεράκια μας και βγάζουμε τα ματάκια μας;

18)Κάθε φορά που 3 Νεοϋορκέζοι μπαίνουν σε ένα ταξί χωρίς να τσακωθούν, έχει μόλις γίνει ληστεία σε τράπεζα! (Φίλις Ντίλερ – αμερικανίδα κωμικός)

19)... και το Δικαιοσύνης ειδοποίησε το Οικονομικών ότι αν εφαρμοστεί το αυτόφωρο για τους φοροφυγάδες, δε θα φτάσουν όλες οι φυλακές της χώρας. Ας τους στείλουμε στις Τούρκικες! Και πριν να τους προβάλλουμε το “Εξπρές του Μεσονυχτίου”! Να δεις τότε για πότε πληρώνουν και λένε και ευχαριστώ...

20)... και στο Μενίδι ανακαλύφθηκε εργοστάσιο παραγωγής μαϊμού τσιγάρων Marlboro. Στο οποίο απαγορευόταν να καπνίζουν.

The Human Contract (Η Γυναίκα Αράχνη)


Μάστορας : Jada Pinkett Smith
Παίχτες : Paz Vega , Jason Clarke ,
Πόσα πιάνει; 1 / 5
Με δυό λογάκια :
Πίσω από κλειδωμένες πόρτες και αποστειρωμένα περιβάλλοντα γραφείου, καθένας ζει το προσωπικό του δράμα και αντιμετωπίζει τους δικούς του δαίμονες στο L.A. Ο πρωταγωνιστής, Julian Wright, προσπαθεί να ανταπεξέλθει στο επικείμενο διαζύγιό του. Γνωρίζει τη Michael, μια ατίθαση, σαγηνευτική και πανέμορφη γυναίκα. Θα συνδεθούν ερωτικά και η ζωή του θα αλλάξει σε ριζικά απρόβλεπτες γραμμές. Εν τω μεταξύ, επαγγελματική πίεση, τα ερωτικά τερτίπια και τα οικογενειακά του προβλήματα συσσωρεύονται και τον μετατρέπουν σε μια βραδυφλεγή βόμβα, με την όμορφη Michael να λειτουργεί δυνητικά σαν πυροκροτητής...

Αναλυτικότερα :
Πολύς κόσμος ζήλεψε τη δόξα του σκηνοθέτη και πρώτοι από όλους οι ηθοποιοί. Και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό πράμα γιατί από ατομάρες όπως οι Clint Eastwood, Ron Howard, Sylvester Stallone (ναι ρε! Τραβάς κάνα ζόρι;) και δε συμμαζεύεται, έχουμε δει ταινιάρες. Όμως για κάθε τέτοια καλή περίπτωση, αντιστοιχούν πολύ περισσότερες περιπτωσάρες. Οι Asia Argento, William Shatner, Madonna, Rob Zombie και πάρα πολλοί άλλοι, θα ήταν πολύ καλύτερα αν δεν είχαν ποτέ αποπειραθεί να γυρίσουν τη δικιά τους ταινία. Κάπου σε αυτή την κατηγορία ανήκει και αυτό το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Jada Pinkett Smith – είναι η γυναίκα του Will Smith αλλά οι περισσότεροι από εσάς την έχουν γνωρίσει από το ρόλο της ως Niobe, στα 2 τελευταία Matrix. Δυστυχώς, το “The Human Contract”, αν και αρχικά καταφέρνει να κεντρίσει το ενδιαφέρον του θεατή, καταλήγει να είναι μια ημιτελής, βαρετή, παράλογη και ενίοτε ενοχλητική ταινία.

Να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους : δεν είμαι ο τύπος που θα κάτσει να δει συναισθηματικά δράματα. Τα βρίσκω στην πλειονότητά τους προβλέψιμα, αδιάφορα, με υπερβολικές καταστάσεις που απλά ΔΕΝ υπάρχουν και εξωφρενικά μη ρεαλιστικούς χαρακτήρες. Σα να ζουν σε άλλο πλανήτη. Χώρια που η φύση της συναισθηματικής επαφής είναι σχεδόν πάντα ρηχότατη και περιορίζεται... στα φυσικά κάλλη των πρωταγωνιστών. Παρόλα αυτά, ακόμα και αυτό το μη συμπαθές σε μένα genre, έχει ενίοτε προσφέρει ευχάριστες εκπλήξεις και ακόμα πιο “ενίοτε”, ταινιάρες. Τώρα, όσον αφορά το “The Human Contract”; Δεν έχει καμία σχέση με όλες αυτές τις κινηματογραφικές αρετές.

Κατ'αρχήν, η ταινία δολοφονείται με το που θα διαβάσεις τον Ελληνικό υπότιτλο. Που δεν έχει ΚΑΜΙΑ σχέση με τα όσα θα δεις σε αυτή. Πραγματικά, το “Η Γυναίκα Αράχνη” δεν θα μπορούσε να είναι πιο άστοχο προκειμένου να συνοψίσει το περιεχόμενο της ταινίας. Τυπική περίπτωση ΚΑΚΟΥ μη επαγγελματία υποτιτλιστή που αφενός δεν ξέρει Αγγλικά, αφετέρου δεν έχει μπει στον κόπο να δει την ταινία που του ανέθεσαν να “βαφτίσει”. Βέβαια, σε αυτό δεν ευθύνονται οι συντελεστές της ταινίας, αλλά οι δικοί μας αλμπάνηδες. Οπότε, το προσπερνάμε και πάμε κατευθείαν στα κατεξοχήν της ταινίας...

Υποτίθεται ότι το ψωμοτύρι για τις ταινίες του είδους ότι είναι οι χαρακτήρες. Δεν θα μπορούσε να αποτύχει περισσότερο σε αυτό τον τομέα η ταινία αυτή. Οι χαρακτήρες όχι απλά δεν είναι συμπαθείς, όχι απλά είναι αδιάφοροι, αλλά είναι απόλυτα ΣΙΧΑΜΕΝΟΙ! Και καλά, να υπήρχε κάποιος λόγος, κάποιο κίνητρο για αυτό, ας το έπαιρνε το παλιάμπελο. Αλλά εδώ δεν υπάρχει κανένας! Απλά η ταινία σε υποχρεώνει να συμβιώσεις για σχεδόν 2 ατέλειωτες ώρες με χαζούς, αντιπαθητικούς χαρακτήρες που ενίοτε θα έπρεπε κανονικά να χαρακτηριστούν σαν ψυχολογικά ασταθείς. Τα προβλήματά τους ποτέ δεν σου φαντάζουν σημαντικά, γιατί απλά ποτέ δεν πρόκειται να “συνδεθείς” και να να επενδύσεις συναισθηματικά σε αυτά τα άτομα και στα επιμέρους πάθη τους. Πέραν τούτου, είναι πέρα για πέρα μη ρεαλιστικοί, ενίοτε σε εξωφρενικό βαθμό. Το'παμε : σαν να βρίσκονται σε άλλο πλανήτη.

Δεν μπορώ να προτείνω σε καμία περίπτωση το “The Human Contract”. Είναι μια βαρετή, εκνευριστική ταινία με ΕΜΕΤΙΚΟ φινάλε που σε αφήνει τελείως ξεκρέμαστο και σου προσφέρει απλόχερα κωλοδάχτυλα επειδή μπήκες στον κόπο να χάσεις 2 ώρες από τη ζωή σου για να της δώσεις την ευκαιρία που – θεωρείς – ότι της αξίζει. Ο μόνος λόγος για να τη δεις είναι οι 2 όλες και όλες φάσεις όπου απεικονίζεται η ΘΕΑ, πανέμορφη Paz Vega ημίγυμνη, με υπερσέξι μαύρα εσώρουχα. Που και αυτές είναι ουσιαστικά ΠΛΑΝΑ και ουχί ερωτικές σκηνές, οι οποίες, παρεπιπτόντως, απουσιάζουν ολοκληρωτικά.

The Wolfman (Ο Λυκάνθρωπος)


Μάστορας : Joe Johnston
Παίχτες : Benicio Del Toro , Anthony Hopkins , Emily Blunt , Hugo Weaving
Πόσα πιάνει; 3 / 5
Με δυό λογάκια :
Η παιδική ηλικία του Lawrence Talbot τελείωσε οριστικά τη νύχτα που σκοτώθηκε η μητέρα του. Ο πατέρας του τον έστειλε από το ήσυχο χωριό που γεννήθηκε, το Blackmoor σε ένα άσυλο για φρενοβλαβείς. Αφότου βγήκε, πήγε στην Αμερική όπου έγινε αναγνωρισμένος ηθοποιός. Τότε τον βρίσκει η αρραβωνιαστικιά του αδερφού του, Gwen Conliffe, με νέα ότι ο αδερφός του εξαφανίστηκε και τον παρακαλάει να επιστρέψει στο Blackmoor για να τον βρουν. Επιστρέφει στο αρχοντικό του πατέρα του όπου στο μεταξύ το κατακρεουργημένο πτώμα του αδερφού του έχει βρεθεί. Ξεκινώντας για να ανακαλύψει το φονιά του αδερφού του, βρίσκει αντί αυτού μια φριχτή μοίρα για τον ίδιο... Εν τω μεταξύ, κάτι με απίστευτη δύναμη σκοτώνει κόσμο με ζωώδη τρόπο. Ένας επιθεωρητής της Scotland Yard μπαίνει στο παιχνίδι και οι υποψίες στρέφονται γύρω από τον Lawrence...

Αναλυτικότερα :
Εντάξει. Από μια ταινία που ονομάζεται “Ο Λυκάνθρωπας” δεν περιμένεις και πολλά πράματα. Αν μη τι άλλο, περιμένεις ένα προβλέψιμο του κερατά σενάριο. Και το έχει. Περιμένεις καλή ατμόσφαιρα. Και την έχει. Τα πάντα σε αυτό το ταινιάκι ουρλιάζουν Ravenloft! Η επιμέλεια στα σκηνικά, τα τοπία, την αρχιτεκτονική και τα σχετικά, θα έκανε ακόμα και τον παλιό καλό Tim Burton του “Sleepy Hollow” (“Ο Μύθος του Ακέφαλου Καβαλάρη” – η ΑΠΟΛΥΤΗ ταινία του είδους!) υπερήφανο! Εντάξει, η φωτογραφία είναι κομματάκι “στεγνή” με αποστειρωμένα χρώματα που προσπαθούν να είναι επιιτηδευμένα ατμοσφαιρικά, αλλά είναι μάλλον περισσότερο βαρετά. Ενίοτε, περιμένεις να δεις και κάμποσες συναρπαστικές – και ενίοτε κλασικά τρομακτικές – σκηνές. Δεν τις έχει. Τέλος, βλέποντας τα ονόματα των Del Toro και Hopkins να μοστράρονται στη θήκη του dvd, αν μη τι άλλο, περιμένεις να δεις και κάποιες ερμηνείες την προκοπής. Ούτε αυτό παίζει...

Και είναι ειλικρινά κρίμα. Διάλογοι κατώτεροι του αναμενόμενου δεν βοηθούν τις έτσι και αλλιώς κακές ερμηνείες. Ο Hopkins βαριέται αφάνταστα (πλάκα πλάκα, μήπως είναι καιρός του να βγει στη σύνταξη, να την κάνει σιγά σιγά με ελαφρά προτού σπιλώσει τελείως το όνομά του;) και ο πάντα ΑΨΟΓΟΣ Del Toro, δίνει εδώ τη χειρότερη ερμηνεία της καριέρας του. Με την ίδια “πονεμένη” έκφραση στο πρόσωπό του σε ΚΑΘΕ πλάνο της ταινίας, που μετά από την τόση ώρα που διαρκεί (140 και κάτι λεπτά, δε την λες και μικρή σε διάρκεια!) σου φέρνει η φάτσα του λιγάκι σε... δυσκοιλιότητα. Και άσε πια με αυτή την ανεκδιήγητη περούκα που του φορέσανε! Μα, πού τη βρήκανε τέτοια καούκα, που ακόμα και στο καρναβάλι τις Πάτρας βρίσκεις και καλύτερες; και καλά, ο στυλίστ ήτανε γκάου. Ο δραματοποιός γνώμη δεν είχε να εκφέρει, ή μήπως απλά δεν τον ένοιαζε;

Όπως και να έχει, όλα αυτά δε θα μετρούσαν και πολύ αν είχαμε κάτι πραγματικά αξιόλογο να δούμε. Αλλά η ιστορία είναι τόσο προβλέψιμη, που καταδικάζει κάθε πιθανότητα που θα είχε αυτό το ταινιάκι να ξεχωρίσει. Και πέρα από αυτό, η έλλειψη συναισθηματικά φορτισμένων σκηνών και γενικά οποιασδήποτε σκηνής που θα μπορούσε λιγάκι να ανεβάσει την αδρεναλίνη και να σπάσει λίγο τους “κοιμησμένους” ρυθμούς της ταινίας και τέλος η αποστέρηση από οτιδήποτε θα μπορούσε να θυμίζει θρίλερ – πόσο περίεργο και αταίριαστο για μια από τις πρώτες και κλασικότερες ταινίες τρόμου! - χαντακώνει την ομολογουμένως καλή παραγωγή. Η χρυσή εποχή για τους λυκάνθρωπες ήταν η 10ετία του '80 με τη σειρά The Howling (Το Ουρλιαχτό – ειδικά η πρώτη ταινία είναι ένα ατμοσφαιρικό b-movie αριστούργημα!) και φυσικά με τα “An American Werewolf in London”. Μετά, τους λυκάνθρωπες, όπως και τους μάγκες, τους πάτησε το τρένο...

Splatter / Gore :
Λίγα πράματα και προβλεπέ. Παραδόξως, περισσότερα από όσο σε παραπέμπουν οι αργοί ρυθμοί και το υποτονικό, χαμηλών τόνων στυλ της ταινίας.

Β / Κ (Βυζά / Κώλοι) :
...του λυκάνθρωπα!!!!

Ρεζουμέ :
Κρίμα, επειδή πίσω από το μέτριο αποτέλεσμα καταλαβαίνεις ότι υπήρχε όραμα. Φράγκα πέσανε, σκηνικά δουλευτήκανε, καλό cast επιλέχτηκε. Αλλά το γλυκό δεν έδεσε. Και αυτό που μένει είναι μια ταινία που πέρα από τα όποια δυνατά και τρωτά της σημεία, είναι βαρετή και αδιάφορη.

Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010

I Love you Phillip Morris


Μάστορας : Glenn Ficarra, John Requa
Παίχτες : Jim Carrey, Ewan McGregor, Leslie Mann
Πόσα πιάνει; 3,5 / 5
Με δυό λογάκια :
Steven Russell είναι ένας ευτυχισμένος οικογενειάρχης που ζει το Αμερικανικό όνειρο. Μέχρι που ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα γίνεται η αφορμή για να αναθεωρήσει τα πάντα στη ζωή του και αποφασίζει πλέον να τη ζήσει όπως θέλει, χωρίς πλέον να καταπιέζει τον εαυτό του. Αποκαλύπτει σε όλοις την ομοφυλοφιλία του, ζει ένα εξωφρενικό στυλ ζωής γεμάτο απολαύσεις και σκαρφίζεται τις πιο τρελές κομπίνες προκειμένου να μπορέσει να το διατηρήσει! Κάποια στιγμή θα συλληφθεί και μέσα στη φυλακή θα γνωρίσει ένα ντροπαλό νέο, τον Phillip Morris. Ερωτεύονται τρελά και αποφασίζει με την αποφυλάκισή του να κάνει οτιδήποτε προκειμένου να ελευθερώσει και τον αγαπημένο του. Όταν τα καταφέρει, θα καταφύγει σε ακόμα πιο τρελές απατεωνιές προκειμένου να ζήσει τη ζωή που ονειρεύεται μαζί του.

Αναλυτικότερα :
Εντάξει, δεν το λες και τυπικό χολυγουντιανό πρότζεκτ. Για αυτό εξάλλου και ψιλοθάφτηκε ακόμα και από τους ίδιους τους συντελεστές του, όσον αφορά την προβολή του παγκοσμίως. Δεύτερον, δεν το λες τυπική ταινία για την οποία θα ασχοληθώ να κάνω review στην Καμαριέρα. Και για να είμαι ειλικρινής, ποσώς δε θα με ενδιέφερε το ταινιάκι αυτό αν δεν είχα ιντριγκαδοριστεί από κάποια άρθρα που το αφορούν και φυσικά αν δεν έπαιζε σε αυτό ο Jim Carrey που προσωπικά τον θεωρώ ένα από τα μεγαλύτερα υποκριτικά ταλέντα εν ζωή. Αν και αδικήθηκε πολύ και πρώτα από όλα αδίκησε ο ίδιος τον εαυτό του με τις κατά καιρούς επιλογές του, δεν παύει να ισχύει το αναμφισβήτητο γεγονός ότι πρόκειται για έναν σπουδαίο ηθοποιό που με τη σωστή σκηνοθετική καθοδήγηση μπορεί να κάνει θαύματα. Επίσης σπουδαίος ηθοποιός είναι και ο Ewan McGregor. Αμφότεροι δεν φοβήθηκαν να συμμετάσχουν κατά καιρούς σε ανορθόδοξους, ετερόκλητους ρόλους που ενίοτε τους έφεραν στα όριά τους και κάποιες φορές αποδόμησαν τη δημόσια εικόνα τους. Πάνω κάτω δηλαδή ό,τι γίνεται και εδώ. Μπράβο τους και μαγκιά τους.

Το ταινιάκι αυτό αποτελεί τρόπον τινά βιογραφία καθώς βασίζεται σε αληθινά πρόσωπα και καταστάσεις. Σερβίρεται με ένα ιδιόμορφο κοκτέιλ που απαρτίζεται από ένα ποσοστό μαύρο, ενίοτε φρενήρες, ενίοτε slapstick χιούμορ (στο οποίο φυσικά ο Carrey είναι μανούλα), ισόποσες δόσεις δράματος και ένα καλό μέρος αξύτατης κοινωνικής κριτικής και σχολιασμού ανθρώπων, αξιών και δε συμμαζεύεται. Και, τέλος, το στοιχείο που το διακατέχει και αφήνει ανεξήτηλη τη σφραγίδα του στην αισθητική του θεατή είναι μια αναμφισβήτητη σπιρτάδα που αντανακλάται πάνω από όλα στην ασυνήθιστα ευφυή περσόνα του Steven Russell. Τόσο πολύ, που κατά καιρούς θα σου θυμίσει το όλο πνεύμα και στυλ των καλύτερων σκηνών του “Ocean's Eleven”. Πέρα από αυτό, περιέχει ίσως τις πλέον δυνατές ερμηνείες που έχουν προσφέρει στην πλούσια καριέρα τους οι 2 αυτοί μεγάλοι ηθοποιοί.

Κατά τα άλλα, το ταινιάκι είναι πανέξυπνο, εξαιρετικά δουλεμένο με κορυφαία σκηνοθεσία, φωτογραφία και φυσικά ερμηνείες. Καταφέρνει να είναι πάντα απρόβλεπτο, πάνω εκεί που νομίζεις ότι τα πράγματα μπαίνουν σε μια σειρά και πας να χαλαρώσεις την προσοχή σου, εκεί είναι που θα σου τραβήξει την τρελή ανατροπή και θα σε στείλει να ψάχνεσαι από πού σου ήρθε η κεραμίδα που σε χτύπησε. Και με αυτό τον τρόπο θα την πατήσεις πάνω από 2 φορές στη διάρκεια της ταινίας! Είναι κρίμα που το αντισυμβατικό του θέματός του δεν του επιτρέπει να αγγίξει το κοινό που θα του άξιζε, όχι τόσο επειδή πάει κάτι στραβά με την ίδια την ταινία. Το στραβό στοιχείο αυτή τη φορά βρίσκεται στο κεφάλι του θεατή.

Β / Κ (Βυζά / Κώλοι) :
Μόνο αντρικοί. Μάγκες, ατυχήσατε.

Ρεζουμέ :
Εξαιρετική δουλειά, αλλά όχι για όλους. Καταδικασμένο να αποτύχει εμπορικά και το γνωρίζει. Όσοι το σνομπάρουν, αυτοί θα χάσουν.

Τι Έμαθα την Εβδομάδα που μας Πέρασε (11 - 17 Οκτώβρη 2010)



1)Πενία τέχνας κατεργάζεται. Στην Πάτρα ένας άντρας έχει εκπαιδεύσει το σκύλο του για να κλέβει κινητά τηλέφωνα ανυποψίαστων. Ο σκύλος, λοιπόν, εντοπίζει κινητά που είναι εκτεθιμένα πχ πάνω στα τραπεζάκια των καφετεριών και με μια αστραπιαία κίνηση τα αρπάζει με το στόμα του. Στη συνέχεια συναντά το αφεντικό του και του παραδίδει τη... λεία για να λάβει επιβράβευση. Ο σκύλος έχει επιβεβαιωμένα κλέψει τουλάχιστον 2 κινητά στην Πάτρα.

2)Ξέμειναν (ξανά!) από βαμβάκι τα νοσοκομεία. Δημιουργική λογική : γιατί δε σκουπίζουν τα τραύματα με... ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου; Και πολλά έχουμε, και φτηνότερα (από το βαμβάκι!) είναι!

3)Το καλύτερο φάρμακο για το βήχα είναι η... φασολάδα! Επειδή μετά φοβάσαι να βήξεις!!!

4)Τι ωραίο πράμα που είναι το Whirlwind attack! Μα τι ωραίο πράμα!!!

5)... όπως επίσης ότι η απόλαυση του να παίζεις Dungeons & Dragons πολλαπλασιάζεται όταν έχεις και από δίπλα το... ναργιλεδάκι σου!

6)Η ζωή χωρίζεται σε τρεις φάσεις : επανάσταση, περισυλλογή, τηλεόραση. Ξεκινάς να αλλάξεις τον κόσμο και καταλήγεις να αλλάζεις κανάλια...

7)Μετά τα 25 χρόνια καριέρας, το BIOS, το λογισμικό που εκτελείται κατά την εκκίνηση των υπολογιστών θα αντικατασταθεί. Αντίο μαύρη οθόνη...

8)Η αρχή προστασίας προσωπικών δεδομένων πληροφόρησε τη βουλή ότι η Ευρωπαϊκή νομοθεσία δεν επιτρέπει την ανάρτηση του “πόθεν έσχες” των βουλευτών στο διαδίκτυο χωρίς την αλλαγή του σχετικού νόμου. Νομίζω ότι τίποτα δε μπορεί να αλλάξει χωρίς την αλλαγή κάθε άσχετου νόμου...

9)Πόθεν έσχες; Ο ευρών να με... φτήσετε...

10)Πλάκα πλάκα είναι αξιοπρόσεκτο πώς απουσιάζει κάθε νομοθεσία που να ορίζει τα του διαδικτύου, ενώ ανακαλύπτεται κάθε τρεις και λίγο και από μια σαφέστατη νομοθεσία που να προστατεύει από το διαδίκτυο τους πολιτικούς. Και τις επιχειρήσεις.

11)Δε βλέπει ευθύνες, ούτε δημόσια ζημιά ο Καραμανλής. Να τρώει ψαράκι στη Ραφήνα που κάνει καλό και στην... όραση!

12)Είπαμε, έσχες. Αλλά μη μας έσχεσες κιόλας...

13)Ο Πάπας πήγε πάλι στην προτεσταντική Βρετανία για να ζητήσει συγνώμη που καθολικοί ιερείς ασελγούσαν σε ανήλικους. Να δούμε πότε θα ζητήσουν συγνώμη ιερείς που ασελγούν εις βάρος την λογικής των ενηλίκων...

14)Η βουλή προκύρηξε την πρόσληψη 18 στενογράφων. Έντονες παραμένουν οι ελλείψεις σε γανωτές, αγωγιάτες, τσαγκάρηδες, αλμπάνηδες και κεντήστρες!

15)Οι Αλβανοί εργάτες της Μαγνησίας επιστρέφουν στην πατρίδα τους επειδή πλέον δε βρίσκουν δουλειά. Τουλάχιστον, έτσι ξέρει ο Έλληνας εργάτης ότι όλο και κάποιος θα βρεθεί στην Αλβανία για να του δώσει δουλειά...

16)Περίπου 4 δισ. Ευρώ σε επενδύσεις έχασε το Δημόσιο επειδή 1000 επενδυτές βαρέθηκαν να περιμένουν τη γραφειοκρατία και απέσυραν τα προγράμματά τους.

17)Με απόφαση του Άρειου Πάγου η κανονική άδεια των εργαζόμενων δε θα μεταφέρεται πλέον για τον επόμενο χρόνο. Το σημαντικότερο είναι να μεταφέρεται η εργασία τους για τον επόμενο χρόνο...

18)... και το υπουργείο προστασίας διέκοψε τη φρούρηση την Κωνσταντίνας Κούνεβα. Θα είχε πρόσθετη ανάγκη κανένας βουλευτής, δημοσιογράφος ή επιχειρηματίας...

19)Το μάθημα που τελικά πήραμε με την όλη φαγωμάρα μεταξύ κυβέρνησης και φορτηγών : αφού ανοιγόκλειναν κατά το δοκούν τις εισόδους της Αθήνας, έφυγαν μόλις ψηφίστηκε στη βουλή ο νόμος που απελευθερώνει το επάγγελμα. Δηλαδή... απελευθερώθηκαν.

20)Κάποια στιγμή, σε ένα ενσταντανέ απείρου κάλλους, νταλικιέρης δάγκωσε αστυνομικό. Ελπίζω ο χριστιανός να μη φαρμακώθηκε...

Τα #3 & 6 από τον Αρκά

Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

Η αλήθεια για το Chernobil...


...Επειδή κατά βάθος όλοι σας γουστάρετε Επίτημο - και λόγω της σαρωτικής επιτυχίας της προηγούμενης δημοσιογραφικής αποκάλυψης της Καμαριέρας την οποία όλοι σπεύσατε να εναγκαλιστείτε - ΣΥΝΕΧΙΖΩ, με φόβο για τη σωματική μου ακεραιότητα και τη συνέχιση της ύπαρξης του blog να αποκαλύπτω και να γίνομαι κόλαφος στα καθοδηγούμενα, καλοπληρωμένα συντηρητικά politically correct - μη χέσω - σιωνιστικά δημοσιογραφικά πηγαδάκια που νομίζουν ότι εσαεί θα μας σαλαγάνε σαν τα πρόβατα! Θάνατος!

Ένα Τραγουδι για Σήμερα - Ποιος το είπε για τους μάγκες

Στίχοι: Βασίλης Παπαδόπουλος
Μουσική: Τάκης Σούκας
Πρώτη εκτέλεση: Στράτος Διονυσίου
ULR : http://www.youtube.com/watch?v=E_JexZEK8HI

Ποιος το είπε για τους μάγκες πως χαθήκανε;
Ποιος το είπε πως τα τρένα τους πατήσανε;
Ποιος το είπε για τους μάγκες πως τη βάψανε,
πως ταξίδεψαν με βάρκα και βουλιάξανε ;

Όσο υπάρχει τράπουλα
θα βγαίνουνε ρηγάδες,
κι όσο υπάρχουν δάσκαλοι
θα βγαίνουν μαθητάδες.

Ποιος το είπε για τους μάγκες πως χαθήκανε;
Ποιος το είπε πως τα τρένα τους πατήσανε;
Ποιος το είπε πως οι μάγκες χρεοκόπησαν
και οι ψευτοκυριλέδες τους εκτόπισαν;

Όσο υπάρχει τράπουλα
θα βγαίνουνε ρηγάδες,
κι όσο υπάρχουν δάσκαλοι
θα βγαίνουν μαθητάδες.

The Expendables (Οι Αναλώσιμοι)


Μάστορας : Sylvester Stallone
Παίχτες : Sylvester Stallone, Mickey Rourke, Jet Li, Jason Statham, Dolph Lundgren, Eric Roberts ,Randy Couture , Steve Austin
Πόσα πιάνει; για το κοινό του 4 / 5 τουλάχιστον
Με δυό λογάκια :
Μια ομάδα από σκληροτράχηλους βετεράνους με μούσκουλα από ατσάλι και μπάλες από ατόφιο, αγνό μπετόν αρμέ, αναλαμβάνουν να ξεκαθαρίσουν τα κακώς κείμενα σε ένα νησάκι στη νότιο Αμερική που το έχει αγκαζάρει ένας βρωμιαραίος δικτάτορας με ένα μικρό στρατό. Δηλαδή εύκολα πράματα!

Αναλυτικότερα :
Μπερεκέτια. Ανάσταση. Να ανάψουνε τα πυροφάνια και να πέσουν τα μινόρια από Manowar, Dio, Grave Digger και δε συμμαζεύεται! Η ταινία που ονειρευόσουν μια ζωή έφτασε. Αυτό ΑΝ ανήκες ποτέ στη γενιά των πιτσιρικάδων που έβλεπαν με ανοιγμένα στόματα “αριστουργήματα” όπως τα “FIRST BLOOD”, “COMMANDO”, “RAMBO 2”, “RAW DEAL”, “COBRA”, “MISSING IN ACTION” και άλλα τόσα έπη τεστοστερόνης, βαρβατίλας και γκουφοσύνης! Αν ποτέ αναλώθηκες συγκρίνοντας ποια από αυτες τις ταινίες είναι η πιο γαμάτη, αν τσακώθηκες με τους φίλους σου πάνω σε συζητήσεις επιπέδου “ο Ζβατσενέγκερ δέρνει τον Σταλλόνε” εννοείται τροφοδοτούμενη από τα σχετικά αφιερώματα σε έγκυρα περιοδικά της εποχής (και της ηλικίας!) δηλαδή στα “ΜΠΛΕΚ” και “ΑΓΟΡΙ”!!! Αν στις αποκριές ντύθηκες νίντζα, ή κομμάντο, αν ξεπατίκωσες τις ατάκες και τις φάσεις από τις ταινίες στα παιχνίδια με τα στρατιωτάκια σου και τους Τζι-άι-τζο (!!!) ε, αυτή η ταινία είναι για σένα!

Δεν υπάρχει πιο ένοχη κινηματογραφική απόλαυση από αυτά τα αβανταδόρικα 80’s action flicks με τους υπερ-τεράστιους larger than life πρωταγωνιστές! Τώρα που εξωραϊστηκαν και πήραν άφεση αμαρτιών στα μάτια του ευαισθητοποιημένου φιλοθεάμονος (κατά τα άλλα) κοινού ακόμα και οι (παλαί ποτέ) σάπιες κιτρινισμένες grindhouse ταινίες έχοντας πλέον καταντήσει τύπου... μόδα, δεν έμειναν και πολλά κινηματογραφικά αποκούμπια αμόλυντα από μια παγκοσμιοποίηση που θέλει σώνει και καλά να μας μετατρέψει όλους σε politically correct καλά παιδιά. Κι όμως. Σαν το μικρό Γαλατικό χωριό που για πάντα θα αντιστέκεται στο Ρωμαίο κατακτητή, στέκει μοναχικό μετερίζι η σκονισμένη στοίβα από τις παλιές βιντεοκασέτες της 10ετίας του '80! Σαφέστατα σωβινιστικές, υπέρ του δέοντος φασιστικές, δεν είναι τυχαίο εξάλλου ότι έφτασαν στο peak τους με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης – δηλαδή το οριστικό και με τη βούλα τέλος του Ψυχρού Πολέμου - και υποστηρήχτηκαν οικονομικά από την κυβέρνηση του Ρήγκαν και όχι μόνο. Αλλά, γαμώ το κέρατό μου, είναι τόσο μα ΤΟΣΟ απολαυστικές! Κακά τα ψέματα : ακόμα και σήμερα, μπροστά στη φθαρμένη οθόνη με τον Άρνολντ να κραδαίνει τεράστια πυροβόλα όπλα, όλες οι νέες τουμπανιστές action movies μαζί δεν πιάνουν μια!

Όπως και να έχει, το “macho action genre” από τη 10ετία του '90 και μετά πολεμήθηκε πάραυτα, έτρωγε τη μια κατραπακιά μετά την άλλη για να καθηλωθεί με τον ερχομό της νέας χιλιετίας οριστικά... στην κόλαση των straight to DVD releases με ΑΝΤΡΕΣ (τονίζω τη λέξη) σαν τον Dolph Lundgren να κάνουν ότι μπορούν, παρά τις χαλεπές συνθήκες, προκειμένου να διατηρήσουν τη φλόγα ζωντανή. Νέες απόπειρες φυσικά υπήρξαν με μια πληθώρα από ταινίες δράσης οι οποίες περιλαμβάνουν νέους, όμορφους, ραφινάτους πρωταγωνιστές με eyeliner, αποτρίχωση, hair styling και προσεχτικό λεξιλόγιο, σενάρια πιο προσεγμένα και λιγότερο “προσβλητικά” και ενίοτε αυτό απέδωσε κάποια πραγματικά καλά αποτελέσματα. Αλλά δε φτάνει! We need more ammo dude!

Αλλά κάποιος έπρεπε να κάνει κάτι. Να υψώσει το ανάστημα και να μεταλαμπαδεύσει εκ νέου την κληρονομιά των ΑΝΤΡΙΚΩΝ ταινιών δράσης στο κοινό. Και έμελλε ο κλήρος να πέσει στον ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ action star όλων των εποχών : το θεό SYLVESTER STALLONE. Πώς, μα, φυσικά με το “THE EXPENDABLES” μια big budget ταινία απευθείας βγαλμένη από το χρονοντούλαπο των 80’s με τιτάνες action heroes, τόνους “μπάλες”, τερατώδη γρανίτινα σώματα και ένα σκασμό όπλα. Φυσικά είχε προηγηθεί το ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΟ τελευταίο “Rambo”. Οπότε, τι μπορούμε να περιμένουμε από τη νέα απόπειρα να επανέλθουν οι αληθινοί άντρες μπροστά στις οθόνες; Ακολουθεί παρακάτω η απόλυτα αντικειμενική, φιλοσοφημένη και κατασταλαγμένη γνώμη μου...

... γαμεί ρε! Γαμεί και δέρνει! Φωτιά και τσεκούρι στους άπιστους, ατσάλι και μπετόν αρμέ, τιμή και δόξα!

Το λάτρεψα. Κόβει κώλους, αρπάζει το θεατή από τα cojones και τον σέρνει επί μιαμιση ώρα σε ένα ξέφρενο roller coaster αντρίλας, σφαγής και αγγουροκαταστάσεων. Η σκηνή με τους Stallone, Schwarzenegger και Bruce Willis? Απλά κινηματογραφική ιστορία! Οι ατάκες; Φαρμάκι, δηλητήριο και τοξικά απόβλητα! Οι σφαίρες; Αμέτρητες και ΔΕΝ τρυπάνε απλά, ούτε απλά σκοτώνουν : κόβουν σε χοντρά ματωμένα κομμάτια τους βρωμιαραίους μη-Άρειους που τολμάνε να μπουν στο διάβα του Αμερικάνου ήρωα! Το σενάριο; Κουκουρούκου. Ανάπτυξη χαρακτήρων; Πώς είπατε; Σκηνοθεσία και στήσιμο; Τούμπανο, με μερικές από τις καλύτερες σκηνές δράσης που έχει καταφέρει να στήσει ο Stallone, ever! Cast? Τέτοιο που να αξίζει να πουλήσεις τα παιδιά σου σε παιδεραστές στην Ταϋλάνδη προκειμένου να μπορέσεις να τους βάλεις στην ταινία σου! Σερβιρισμένο με ένα πολύ καλό “τύπου RAMBO” soundtrack από τον βετεράνο Bryan Tyler, γαμηστερές τοποθεσίες, καυτές γυναίκες – θεές οι Giselle Itié & Charisma (όνομα και πράμα!) Carpenter - εκρηκτική χημεία μεταξύ των πρωταγωνιστών, εκρήξεις, όπλα, διαμελισμούς. Όλα και όλα, το THE EXPENDABLES ένα θέμα πραγματεύεται, και το κάνει καλύτερα από τον καθέναν : καλοί που προκαλούν βάναυσο ΠΟΝΟ στους κακούς!

Τα αρνητικά, εφόσον δεν είσαι τόσο υπέρμετρα πορωμένος για να τα προσέξεις : “βεβιασμένη” ιστορία, έχω την εντύπωση ότι έπεσε αρκετό ψαλίδι στο μοντάζ. Ίσως να δούμε τα κομμένα στο dvd όταν βγει. Ο χαρακτήρας του Lundgren παρακαλούσε – και άξιζε – περισσότερη ανάλυση. Το αυτό και με κάποιους από τους υπόλοιπους “expendables”, είχαν πολύ περιορισμένο χρόνο στην οθόνη! Απλά ήρθαν, έκοψαν κώλους και έφυγαν! Θέλαμε κι άλλο! Ιδιαίτερα για τους χαρακτήρες των Terry Crews, Couture και Jet Li που ήταν οι πλέον αδικημένοι. Α, και κάποια πραγματάκια αδικαιολόγητα λείπανε. Συγκεκριμένα :

α) μια σκηνή σε στριπτιτζάδικο
β) ο Chuck Norris!!! Τότε και αν προσκυνούσαμε!!!

Ρεζουμέ :
Μην το δεις αν είσαι :
α) γυναίκα
β) αδερφή
γ) γεννημένος μετά το 1985

Χωρίς πλάκα τώρα, το “THE EXPENDABLES” ήταν αυτό ακριβώς που έπρεπε να είναι. Διασκεδαστικό, “τυρένιο”, macho, με αβανταδόρικη και καταιγιστική σφαγή, κουλές ατάκες και χοντρά όπλα. Το βλέπεις και νιώθεις τα @ρχίδια σου να βαραίνουν! Αλήθεια! Μήπως θέλει sequel κανείς; ΝΑΙ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ! Και ένα re-imagining με σπαθιά περικαλώ!

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Είχε γίνει πρόταση στον Jean-Claude Van Damme να παίξει το ρόλο του Dolph Lundgern. Αρνήθηκε επειδή θεώρησε ότι ο χαρακτήρας δεν είχε ουσία και βάθος. Ξενέρωτος. Καλά να πάθει, αυτός έχασε.

Από την άλλη, ο Wesley Snipes ήταν να παίξει το ρόλο του Hale Ceasar αλλά δε μπόρεσε επειδή λόγω των φορολογικών του εκκρεμοτήτων του έχει απαγορευτεί η έξοδος από τη χώρα!

Έγινε πρόταση στο Steven Seagal να κάνει ένα σύντομο guest ρόλο αλλά αρνήθηκε επειδή δε χωνεύεται με έναν από τους παραγωγούς, τον Αvi Lerner.

Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2010

Η αλήθεια για το Challenger...


Η εικόνα μιλάει από μόνη της. Μετά από 30 (περίπου) χρόνια, η αλήθεια επιτέλους αποκαλύπτεται... ναι, το ξέρω ότι ρισκάρω πολλά, ακόμα και τη συνέχεια της ύπαρξης αυτού του blog, ακόμα και εμού του ιδίου, δημοσιεύοντας τέτοιες φωτογραφίες! Αλλά εμείς οι ενεργοί bloggers στο κυνήγι της αλήθειας πρέπει να είμαστε αμείλικτοι! Και χώρια που έχει και πλάκα! Λοιπόν, όπως και να έχει, η φωτό αυτή πλέον είναι δικιά σας. Θαυμάστε τη, γελάστε, σαστίστε και - ενίοτε - στείλτε τη σε κάποιον που αντιπαθείτε! Αν την παλέψω και δεν πάω από κάποιο ακραίο, βασανιστικό και άκρως εξευτελιστικό συμβάν extreme... γκαντεμιάς, τα ξαναλέμε! Αγωνιστικούς χαιρετισμούς!

A Nightmare on Elm Street (2010) - Εφιάλτης Στο Δρόμο με τις Λεύκες


Μάστορας : Samuel Bayer
Παίχτες : Jackie Earle Haley , Kyle Gallner , Rooney Mara , Katie Cassidy, Thomas Dekker
Πόσα πιάνει; 3,5 / 5 αν δεν έχεις δει το πρωτότυπο, 2,5 / 5 αν το έχεις δει, 1,5 / 5 αν το έχεις δει και είσαι ορκισμένος φαν του πρωτότυπου και του Robert Englund
Με δυό λογάκια :
Τα παιδιά της Elm Street βασανίζονται από επίμονους εφιάλτες στους οποίους ένας τύπος με καμμένο πρόσωπο και φορώντας ένα χαρακτηριστικό γάντι με ξυράφια στη θέση των δακτύλων, τα κυνηγάει για να τα εξολοθρεύσει. Και σαν να μην έφτανε αυτό, φαινομενικά, ό,τι κι αν πάθουν στο όνειρο, “μεταφέρεται” και στην πραγματικότητα. Ακόμα και ο ονειρικός θάνατος, συνεπάγεται τον αληθινό... Εννοείται πως δε μιλάμε για την original κλασική και αγαπημένη ταινία του Wes Craven, αλλά το φετινό remake της, ή για να είμαστε ακόμα πιο ακριβείς, re-imagining, λέξη που φοριέται αρκετά τον τελευταίο καιρό με προθέσεις αμφίβολες...

Αναλυτικότερα :
Τέλωσπάντων, ο Freddy είναι ξανά εδώ και όλα τα άλλα περισσεύουν! Μεγάλωσα με τα “Nightmare on Elm Street” τα θεωρώ από τις ταινίες που επηρέασαν καθοριστικά την αγάπη μου για τον κινηματογράφο (ειδικά την αμίμητη πρώτη ταινία) και θεωρώ τον Freddy σαν τον πλέον εικονικό “κακό” των θρίλερ, εννοείται χάρη στην έξτρα αβανταδόρικη larger than life παρουσία του Robert Englund που αποτελεί σχολή από μόνη της. Σαφέστατα αναγνωρίζω ότι αναμφίβολα μέσα στο franchise εισχώρησαν στοιχεία ακραίου kitsch & trash καθώς περνούσαν τα χρόνια, οστόσο αυτό δεν οφείλεται μονάχα στην κερδοσκοπία / ημιμάθεια / βλακεία των τότε συντελεστών και παραγωγών όσο στην λατρεμένα παρδαλή κουλτούρα της 10ετίας του '80 που με κάποιο ανεξήγητο, μαγικό τρόπο κατάφερνε να διεισδύει σε όλες τις πτυχές της ζωής (και ακόμα περισσότερο στα έργα πολιτισμού και πνεύματος) και να τα χρωματίζει ανεξίτηλα με τρελή φωσφοριζέ gay χαρά της ζωής!

Τέσπα, η 10ετία του ΄80 είναι πλέον 30 χρόνια πίσω μας – και αυτό από μόνο του είναι μια ΤΕΡΑΤΩΔΗΣ διαπίστωση, ειδικά για έναν ανθρωπο της γενιάς μου. Τόσο τερατώδης, όσο και το “βδελυρό” cocnept των remakes όσον αφορά τη ντελικάτη (μη χέσω) αισθητική των σινεκριτικών, όσο και τη στενόμυαλη αντιμετώπιση και προσέγγιση από τους δεινόσαυρους φανς. Εντάξει και εγώ προσωπικά, αν περνούσε από το χέρι μου θα είχα μάλλον απαγορεύσει το γύρισμά των remakes, ιδιαίτερα εκεί που δε χρειάζονται καθόλου. Γιατί κάποιες ταινίες είναι πραγματικά κλασικές και η αξία τους παραμένει διαχρονικά αναλλοίωτη. Και το πρώτο “Nightmare...” είναι μια από αυτές. Από την άλλη, οφείλω να ομολογήσω ότι η δουλειά της Platinum Dunes όσον αφορά αυτό τον τομέα, δεν είναι κακή. Τα καινούρια “Texas Chainsaw Massacre” μπορεί να μη τα λες αριστουργήματα, αλλά σίγουρα δε τα λες και σκουπίδια. Το αυτό ισχύει και με το όχι και τόσο επιτυχημένο “Amytiville Horror”. Όσον αφορά το καινούριο “Friday the 13th” απλά το λάτρεψα. Και 'ντάξει, το “The Hitcher” ήταν του κώλου. Με όλο αυτό το “ιστορικό” πως θα μπορούσε να είναι η τελική έκβαση των πραγμάτων για το remake του “...Elm Street”? Μάλλον κάπου στο ενδιάμενο...

Αναμφίβολα η ταινία ξεκινά λάθος. Τα πρώτα 40 λεπτά είναι βαρετά και το όλο suspense και η αναμονή για να δούμε ξανά τον “φρέσκο” Freddy πάει περίπατο. Με τη μια τον βλέπουμε φάντη μπαστούνι, προφίλ, αν φας, σε φωτεινά πλάνα, σε σκοτεινά πλάνα στη μάπα γενικώς. Εξαιρετικά άκομψη και άδικη για το χαρακτήρα αντιμετώπιση. Μετά βέβαια, τα πράματα ψιλομπαίνουν στο δρόμο τους και η ιστορία συνεχίζει (κοπιωδώς για να λέμε την πάσα αλήθεια) μέχρι το καλό φινάλε και την εξωφρενικά απαράδεκτη τελευταία σκηνή (όλη η ταινία θα ήταν πολύ καλύτερη αν την είχαν απλά παραλείψει) Κακό pacing και ιστορία, προφανώς οφείλεται στα πολλαπλά σενάρια που θα έπρεπε να δουλέψουν ταυτόχρονα (προφανώς με τη “μέθοδο” copy / paste) οι συντελεστές προκειμένου να βγει μια “μεσοβέζικη” λύση που να αρέσει σε όλους. Αναπόφευκτο αποτέλεσμα όταν προσπαθείς να ικανοποιήσεις τους πάντες, είναι τελικά να μην ικανοποιήσεις κανέναν. Ό,τι δηλαδή συμβαίνει και εδώ.

Πάμε παρακάτω. Όλα τα στοιχεία και τα σκηνικά της έντασης, του suspense, οι μακάβριες και τρομακτικές σκηνές για τις οποίες φημιζόταν το ορίτζιναλ έργο, είναι οπουδήποτε αλλού ΕΚΤΟΣ από εδώ! Μένουν μερικές “φτηνιάρικες” απόπειρες να τρομάξει ο θεατής με τη μέθοδο του ξαφνιάσματος. Καθώς και οι μέτριες σκηνές θανάτου, που ωστόσο τείνουν να είναι πιο “άμεσες” και αιματηρές σε σχέση με τα παλιά έργα της σειράς. Ακόμα, περιλαμβάνονται κάποιες κλασικές φάσεις κλειδιά από το πρωτότυπο, ωστόσο αν και δεν είναι κακοεκτελεσμένες, εντούτοις φαντάζουν “βιαστικές” και δεν καταφέρνουν ποτέ να μπουν κάτω από το πετσί του θεατή.

Την κατάσταση δε βοηθούν οι ερμηνείες και γενικά οι φάτσες που επιλέχτηκαν να παίξουν τους ρόλους. Μονάχα η ξανθούλα Katie Cassidy το είχε αληθινά (και είναι και απίστευτο κομμάτι!) και ειλικρινά έπρεπε να έχει επιλεχτεί για το ρόλο της Nancy, αντί για την ξενέρωτη Rooney Mara που όταν δεν σε εκνευρίζει με το πόσο αγγουρένια είναι, στην καλύτερη των περιπτώσεων σε αφήνει παγερά αδιάφορο το αν ζήσει ή αν θα πεθάνει στην ταινία. Όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες, απλά δεν υπάρχουν, καθώς μοιάζουν περισσότερο με τα emo παιδάκια που βόσκουν prozac στο “The Mall”. Από την άλλη μεριά, οι υπόλοιποι χαρακτήρες υπάρχουν απλά για να σφαγιαστούν από τον Freddy, οπότε οι κακές τους ερμηνείες δεν είναι σε τελική ανάλυση και η τρελή απώλεια.

Επίτηδες αφήνω τελευταία και βάζω σε ξεχωριστή παράγραφο την ερμηνεία του Jackie Earle Haley... κακά τα ψέματα, είναι ίσως ο μοναδικός άνθρωπος που θα μπορούσε να ερμηνεύσει τον Freddy, μετά τον Robert Englund φυσικά. Και το κάνει με τέχνη, με ωραίους μαννερισμούς (γαμάτος στις σκηνές που τρίβει νευρικά τα νύχια του), με φθαρμένη, τραχιά Southern προφορά (και μάλιστα ψευδίζει κιόλας!) Επίσης και στον οπτικό τομέα το είχε, με ενδιαφέρουσες γκριμάτσες και καλό, διαφορετικό make up από αυτό του Freddy που είχαμε συνηθίσει. Ωστόσο, δεν καταφέρνει ποτέ ούτε να αγγίξει την ερμηνεία και το μέγεθος στην οθόνη του Robert Englund! Ο παλιός Freddy ήταν η επιτομή του κακού, ο απόλυτα διαβολικός σαλτιμπάγκος (με ότι καλό και κακό συνεπάγεται αυτό) Ο Καινούριος Freddy είναι πιο ρεαλιστικός αλλά για αυτό και πιο... μικρός και ξενέρωτος! Ήταν απλά άλλος ένας (καλοπαιγμένος να λέμε την αλήθεια) serial killer με καμμένο πρόσωπο και ένα γάντι με μαχαίρια για όπλο. Κοινώς, δεν ήταν μοναδικός.

Παρόλα αυτά, το φιλμάκι δείχνει ωραίο στο μάτι, με καλή κινηματογράφιση και σκηνοθεσία, φωτογραφία και καλά διαλεγμένες γωνίες της κάμερας. Κάποιες λίγες σκηνές είναι πραγματικά επιτυχημένες, όπως και κάποιες ατάκες και one liners. Το αυτό ισχύει και για τον ήχο που συμβάλει πολύ περισσότερο στη δημιουργία ατμόσφαιρας απ' ότι η σκηνοθεσία και οι ερμηνείες! Πολύ καλή και φρέσκια η επανεκτέλεση του κλασικού soundtrack του Charles Bernstein. Κάποιες καλές και πρωτότυπες ιδέες υπάρχουν (όπως η φάση με τα micro naps) οι οποίες όμως μένουν σχετικά ανεκμετάλλευτες. Τέλος, το όλο ξετύλιγμα της ορίτζιναλ ιστορίας του Freddy χρήζει συζήτησης. Κάποιοι θα το λατρέψουν – κακά τα ψέματα, οι παλιές ταινίες δεν μας προσέφεραν πρακτικά τίποτα σχετικά με το παρελθόν του Freddy, επαφίοντας την όλη ιστορία στη φαντασία του κοινού. Από την άλλη, αυτό ήταν που έντυνε το χαρακτήρα με ακόμα περισσότερο μυστήριο και ίντριγκα. Τώρα, δείχνει λιγάκι πιο... απομυθοποιημένος, τουλάχιστον κατά τη γνώμη μου...

Splatter / Gore :
Μαχαιριές, κοψίματα, παλουκώματα, ξεματιάσματα. Ωραία πράματα, αν και λείπουν οι πρωτότυποι (και συχνά εξωφρενικοί!) φόνοι σήμα κατατεθέν του Freddy. Είναι ίσως το πιο αιματηρό “Nightmare...”

Β / Κ (Βυζά / Κώλοι) :
Απολύτως τίποτα, πράγμα απαράδεκτο για ταινία που έχει τις καταβολές της στη 10ετία του '80! Από την άλλη, να μας δείξει τι; Την ξενέρωτη Rooney Mara? Να μας λείπει!

Ρεζουμέ :
Είναι άνισο, με κακές (επί το πλέιστον) ερμηνείες, φτηνές φοβηστικές σκηνές και πλήρη απουσία των στοιχείων της αγωνίας και του suspense. Αλλά έχει αυτό το κάτι... είναι καλό στο μάτι, με αναμφισβήτητες (αν και λίγες) αρετές, δεν πάυει να προσφέρει κάτι φρέσκο στο “μπαγιάτικο” franchise. Οι παλιοί φανς το πιθανότερο είναι να το καταδικάσετε. Ναι, δεν φτάνει ούτε στη σκιά του πρωτότυπου έργου. Αλλά είναι καλοφτιαγμένο, προσεγμένο και ειλικρινές. Στα μάτια κάποιου “καινούριου” θα φανεί πολύ καλύτερο. Είναι κρίμα που οι συντελεστές του ήταν αρκετά κοντόφθαλμοι ώστε να μη μπορέσουν να ανεβάσουν αυτό το συμπαθητικό ταινιάκι πάνω και πέρα από τα όρια ενός teen slasher flick...

Ένα Τραγουδι για Σήμερα - Έπεσε Έρωτας



Στίχοι: Σταμάτης Κραουνάκης
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Μακεδόνας
URL : http://www.youtube.com/watch?v=fmhlv44P6PQ

Είπα δε θέλω άλλο μπελά στον κόσμο αυτό
ό,τι στο τέλος κατακτώ μ' έχει διαλύσει
πέρασα όνομα κι αριθμό στο κινητό
να δω ποια κλήση η καρδιά θ' αναγνωρίσει.

Κάτι βδομάδες γυροφέρνω και ρωτώ
τον κουρασμένο μου εαυτό να ξεστομίσει
αφού μπερδεύτηκα και σ' ερωτεύτηκα
στην κατηφόρα ασ' το βράχο να κυλήσει.

Τέρμα τα ψέματα, πέσανε βλέμματα
άναψαν αίματα κι ανοίξανε μπουκάλια
πέστο και μη ρωτάς, έπεσε έρωτας
έπεσε έρωτας μεγάλη ανασφάλεια.
Όλα είναι τέλεια κι απ' την εμβέλεια
ήρθ' η συντέλεια, βραχήκαν προσκεφάλια
πέστο και μη ρωτάς, έπεσε έρωτας
έπεσε έρωτας κι ανοίξανε μπουκάλια.

Είπα δε θέλω άλλο αίσθημα βαρύ
άσπρο και μαύρο κάνουν γκρι κι έχω μια θλίψη
γιατί ειν' ο έρωτας μια πράξη τολμηρή
κι άντε να βρει καιρό η καρδιά να καταλήξει.

Κάτι βδομάδες γυροφέρνω και μπορεί
η αυτοάμυνα να μ' έχει εγκαταλείψει
κι αφού μπερδεύτηκα και σ' ερωτεύτηκα
πάμε ξανά για τ' ανεμοδαρμένα ύψη.

Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

Τι Έμαθα την Εβδομάδα που μας Πέρασε (4 - 10 Οκτώβρη 2010)



1)Ότι σε κάθε Ελληνικό σήριαλ, υποχρεωτικά πρέπει ένας εκ των σημαντικών (αλλά ουχί ο σημαντικότερος) χαρακτήρων να πάθει αμνησία! Υποχρεωτικά!

2)Ότι κάθε ριάλιτι πάει υποχρεωτικά κομπλέ με τη ροζ ξανθιά...

3)... όπως επίσης και με τον κλασικό μαλάκα Κρητικό με ντοπιολαλιά που βγάζει... αυτί, αντρίλα attitude – επειδή όλοι οι Κρητικοί είναι άντρακλες, πράγμα που αποδεικνύουν πάραυτα συμμετέχοντας σε reality shows!

4)… και ασφαλώς ότι το μόνο πράγμα που χρειάζεσαι για να κρατήσεις έναν άντρα υπνωτισμένο και βιδωμένο για ώρες μπροστά στην τηλεόραση, είναι μια ξανθιά με μεγάλα βυζά!

5)Ότι πριν κάθε μονοδρόμηση θα βρεθεί τουλάχιστον ένας μαλάκας που θα επιχειρήσει να σε προσπεράσει τελευταία στιγμή!

6)... ότι ακομα και το ονομα του Chuck Norris προοικονομει την ταχυτητα και την σπιρταδα του!!! (Τσακ – Νωρίς)

7)Η πιο άκυρη βρισιά που άκουσα τον τελευταίο καιρό : “Τα φρύδια σου είναι ένα. Φρύδι.”

8)Weekly Fix : Castlevania – Curse of Darkness. Αδικημένο σε σύγκριση με το πολύ καλύτερό του προγενέστερο “Lament of Innocence”, αυτό το δεύτερο – και τελευταίο – Castlevania που βγήκε για το Playstation 2, δεν παύει να είναι ένα σεμνό και αξιοπρεπές παιχνίδι δράσης με πολύ βάθος και άπειρο “κρυμμένο” stuff.

9)Όλες οι γυναίκες έχουν λιγάκι ξανθό μέσα τους! Έστω μια παραμικρή δόση! Μα, όλες!

10)Όταν βλέπεις ηλικιωμένα ζευγάρια που ντύνονται, βάζουν τα καλά τους και βγαίνουν έξω μαζί, το πιθανότερο είναι να πηγαίνουν σε... κηδεία! Ουπς!

11)Πως λέγεται το τελευταίο χάπι της θεραπείας; χάπι end!!

12)Η συνταγή για άγνοια στο διηνεκές είναι : να είσαι ευχαριστημένος με τις απόψεις σου και ικανοποιημένος με τις γνώσεις σου. (Έλμπερτ Χάμπαρντ, συγγραφέας και εκδότης)

13)Επιστήμη σημαίνει απλώς το σύνολο των συνταγών που είναι πάντα επιτυχείς. Τα υπόλοιπα είναι απλώς λογοτεχνία (Πολ Βαλερί, ποιητής και δοκιμιογράφος)

14)Ανοίγουν σταδιακά όλα τα κλειστά επαγγέλματα. Να δούμε αν κάποτε θα ανοίξει και το πλέον κλειστό και προνομιούχο όλων : αυτό του βουλευτή...

15)Δε θα ξανακούσεις ποτέ ξανά αυτό το τραγούδι με τον ίδιο τρόπο! Προσκύνημα! http://www.youtube.com/watch?v=TiN_UTKhMXY

16)Απίστευτο κύμα αγορίστικης νοσταλγίας! http://www.youtube.com/watch?v=7UMoSgR7tps

17)Καμμένο ανέκδοτο part #1 : Στο θέατρο ο Νίκος αντιλαμβάνεται ότι έχασε το πορτοφόλι του. Χωρίς
να χάσει καιρό ανεβαίνει στη σκηνή του θεάτρου και φωνάζει. -Πριν
λίγο έχασα το πορτοφόλι μου με 50.000 €. Οποίος το βρει θα του
δώσω 1000.
Ξαφνικά ακούγεται απο το βάθος:
-Εγώ δίνω 5.000!!!

18)Καμμένο ανέκδοτο part #2 : Δυο ξανθιές τρέχουν γιατί έχουν αργήσει στα ραντεβού τους.
Βλέπουν να έρχεται ένα ταξί, και ρωτά η μία:
- Λες να είναι ελεύθερος ο ταξιτζής;
- Γιατί, θες να τον παντρευτείς;

19)Καμμένο ανέκδοτο part #3 : Κοιμόντουσαν δύο τεμπέληδες.
Έρχεται ένας κλέφτης και τους αρπάζει το πάπλωμα.
Λέει ο πρώτος τεμπέλης:
- Σήκω ρε να τον πιάσεις!
Και ο άλλος:
- Ασε, θα τον πιάσουμε όταν έρθει και για το μαξιλάρι...

20)Καμμένο ανέκδοτο part # 4 : Ήταν ένας τεμπέλης που κοιμόταν στο παγκάκι μπροστά από την εκκλησία.
Έρχεται ο παπάς και του λέει:
- Σου βρήκα δουλειά! Θα δουλεύεις την Κυριακή, και όλες τις άλλες μέρες θα κάθεσαι!
- Τι; Όλοι θα κάθονται την Κυριακή, και εγώ θα δουλεύω;

Το #10 από την Έφη
Το #11 από τη Φαίη
Το #15 από τον Αλέξη
Το #16 από το Θανάση

Rose Byrne - Ξανά!




Οι δουλειές και οι αντίστοιχοι ρόλοι στους οποίους έχει δουλέψει, είναι οι παρακάτω (με εισαγωγικά επισημαίνονται οι τηλεοπτικές σειρές)

X-Men: First Class (2011) (pre-production) (in negotiations) .... Moira MacTaggert

Bridesmaids (2011) (filming) .... Helen

Insidious (2011) (post-production) .... Renai

Burning Man (2011) (post-production)

Get Him to the Greek (2010) .... Jackie Q
... aka "American Trip" - Belgium (English title)

I Love You Too (2010) .... Drunk Passenger

"Damages" .... Ellen Parsons (39 episodes, 2007-2010)
- The Next One's Gonna Go in Your Throat (2010) TV episode .... Ellen Parsons
- You Were His Little Monkey (2010) TV episode .... Ellen Parsons
- All That Crap About Your Family (2010) TV episode .... Ellen Parsons
- Tell Me I'm Not Racist (2010) TV episode .... Ellen Parsons
- Drive It Through Hardcore (2010) TV episode .... Ellen Parsons
(34 more)

Knowing (2009) .... Diana Wayland
... aka "Know1ng" - USA (promotional title)

Adam (2009/I) .... Beth Buchwald

The Tender Hook (2008) .... Iris

Just Buried (2007) .... Roberta Knickle

28 Weeks Later (2007) .... Scarlet

Sunshine (2007) .... Cassie

The Dead Girl (2006) .... Leah

Marie Antoinette (2006) .... Duchesse de Polignac

The Tenants (2005) .... Irene Bell

"Casanova" .... Edith (3 episodes, 2005)
- Episode #1.3 (2005) TV episode .... Edith
- Episode #1.2 (2005) TV episode .... Edith
- Episode #1.1 (2005) TV episode .... Edith

Wicker Park (2004) .... Alex

Troy (2004) .... Briseis

Take Away (2003) .... Sonja Stilano

The Rage in Placid Lake (2003) .... Gemma Taylor

The Night We Called It a Day (2003) .... Audrey Appleby
... aka "All the Way" - USA (DVD title)
... aka "All the Way: The Kidnapping of a Music Legend" - USA (DVD title)

I Capture the Castle (2003) .... Rose Mortmain

City of Ghosts (2002) .... Sabrina

Star Wars: Episode II - Attack of the Clones (2002) .... Dormé
... aka "Attack of the Clones" - USA (short title)
... aka "Attack of the Clones: The IMAX Experience" - USA (IMAX version (promotional title))
... aka "Star Wars II" - USA (promotional abbreviation)
... aka "Star Wars II: Attack of the Clones" - USA (video box title)

Heaven (2002/II)

The Pitch (2001) .... Girl

"Murder Call" .... Sarah Watson (1 episode, 2000)
- Still Life (2000) TV episode .... Sarah Watson

The Goddess of 1967 (2000) .... B.G.

My Mother Frank (2000) .... Jenny

Two Hands (1999) .... Alex

"Heartbreak High" .... Carly Whitely / ... (3 episodes, 1999)
- Episode #7.3 (1999) TV episode .... Carly Whitely
- Episode #7.2 (1999) TV episode .... Carly Whitely
- Episode #7.1 (1999) TV episode .... Carly

"Big Sky" .... Angie (1 episode, 1999)
- A Family Affair (1999) TV episode .... Angie

The Date (1999) .... Sophie

"Wildside" .... Heidi Benson (2 episodes, 1997)
- Episode #1.1 (1997) TV episode .... Heidi Benson
- Episode #1.2 (1997) TV episode .... Heidi Benson

"Fallen Angels" .... Siobhan (1 episode, 1997)
- Lerve, Lerve, Lerve (1997) TV episode .... Siobhan

"G.P." .... Rebecca (1 episode, 1996)
- A Man of Action (1996) TV episode .... Rebecca

"Echo Point" (1995) TV series .... Belinda O'Connor

Dallas Doll (1994) .... Rastus Sommers

Rose Byrne Reloaded





Η πρώτη της εμπειρία σε big-budget movie ήταν με το ρόλο της Dormé, υπηρέτριας της Natalie Portman, στο ρόλο της Padmé Amidala, στο "Star Wars: Episode II - Attack of the Clones" (2002). Το 2003, έπαιξε στο ρόλο της Rose Mortmain στη μεταφορά στην οθόνη του Dodie Smith's I Capture the Castle (2003). Το 2004, έπαιξε στην ταινία "Wicker Park" (2004) με την Diane Kruger και τον Josh Hartnett. Εκεί, μπήκαν ψύλλοι στα αυτιά της ότι ο Wolfgang Petersen έψαχνε για την ηθοποιό που θα υποδυόταν τη Βρισηίδα στην επόμενή του ταινία, "Troy" (2004) με τον Brad Pitt, πήρε το ρολάκι και αναγνωρίστηκε διεθνώς σαν μια από τις πλέον υποσχόμενες ηθοποιούς του Hollywood... (συνεχίζεται)

Το Μωρό του Μήνα – Οκτώβρης 2010 - Rose Byrne





Rose Byrne

Άλλη θεά και τούτη. Αλλά κυρία με τα όλα της. Καμιά σχέση με τα δικά μας ξεβράκωτα και ανερμάτιστα σταρλετάκια (όχι ότι δεν έχουν και αυτά τη χάρη τους, αλλά λέμε τώρα...) Γεννήθηκε στις 24 / 7 / 1979, στο Sydney, Australia. Ο πρώτος της ρόλος ήταν στην ταινία "Dallas Doll" (1994), όταν ήταν ακόμα 12 χρονών. Από τότε, έφτιαξε όνομα στην πιάτσα παίζοντας σε σειρές την Αυστραλικής (μάλλον την έσφαξα τη λέξη) τηλεόρασης, μεταξύ αυτών τα : "Heartbreak High" (1994), "Echo Point" (1995), και στην ταινία "Two Hands" (1999) στην οποία μάλιστα έπαιξε με τον συγχωρεμένο Heath Ledger. Μετά από όλα αυτά, έπαιξε σε διάφορες ταινίες όπως οι : "The Date" (1999), "My Mother Frank" (2000), & "Clara Law's The Goddess of 1967" (2000) για την οποία μάλιστα της απονομήθηκε το Female Volpi Cup στο φεστιβάλ της Βενετίας το 2000... (συνεχίζεται)

Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

Τι Έμαθα την Εβδομάδα που μας Πέρασε (27 Σεπτέβρη - 3 Οκτώβρη 2010)



1)Οργασμός έργων οδοποιίας από δημάρχους που είναι υποψήφιοι εκ νέου. Είπαμε – λεφτά υπάρχουνε...

2)Φυσικά, να μη σχολιάσω το τι αντίστοιχα παίρνουν οι πολίτες από τους δημάρχους που “αποστρατεύονται”... τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται, τα δυσκόλως εννοούμενα αγνοούνται!

3)Σκιστήκανε να γεμίσουν την Ελλάδα ποδηλατόδρομους. Θέλουν, λέει να μας κάνουν Ελβετία σε αυτόν τον τομέα. Δε λέω, καλό το ποδήλατο... αλλά η Ελβετία είναι από εδώ μέχρι το αύριο ισάδι, πεδιάδα! Ενώ εδώ... δε φτιάχνετε καλύτερα κανα ακόμα ΔΗΜΟΣΙΟ πάρκινγκ;

4)Η νέα κυβέρνηση ανακοινώθηκε στις 01:30. ο σκοπός, ήτανε προφανώς να μας χαράξει νέα Ελλάδα!

5)Όσο λιγοστεύουν οι πανελίστες στα κανάλια, τόσο αυξάνεται ο αριθμός των αναπληρωτών υπουργών! Τυχαίο; Δε νομίζω!

6)ΚΑΙ Σκανδαλίδη ΚΑΙ Χυτήρη; Αυτή η κυβέρνηση έχει περισσότερους “βετεράνους” και από το Expendables!

7)Κανείς Γιωργάκη μου από τους φίλους σου δεν ήθελε να σου κάνει το χατήρι να κατέβει στην τοπική αυτοδιοίκηση; Φέρε τους το με το μαλακό. Πες τους ότι πρόκειται για... εθνίκ βιολογικό εστιατόριο!

8)Κλείσαμε και επισήμως τριετία στην μιναρούπολιν... Αμφιλεγόμενο συναίσθημα ο νόστος... στην αρχή σε νανουρίζει, στη συνέχεια σε καταβροχθίζει...

9)Παντρεύτηκε και το Καλομοιράκι... τα σπάω για την εικόνα που είδα στα κανάλια από τον καταχαρούμενο (και ολίγον... ντίρλα!) μπαμπά που χορεύει και ταυτόχρονα ραίνει το κορίτσι του με κύματα από ζεστά μετρητά δολάρια... η εικόνα ενός κιμπάρη, larger than life Ελληνισμού που στη χώρα μας πλέον έχει εκλείψει...

10)“Μαζί τα φάγαμε” είπε ο Πάγκαλος. Και μετά, τι; Ρεύτηκε;;;

11)Μπορεί μαζί να τα φάγαμε κύριε Πάγκαλε, αλλά τουλάχιστον σε εσάς “κάτι” έμεινε. Ενώ σε εμάς...

12)Γάτος της διπλωματίας ο ΓΑΠ, ενδιάμεσος μεταξύ Ισραήλ, Τουρκίας και Ιράν. Μόνο ανάμεσα σε εμάς και τα κλεμμένα λεφτά μας δε μπορεί να μπει...

13)Πάντως, οφείλω να ομολογήσω. Πάντα ευτυχεί ο ΓΑΠ όταν βρίσκεται στην Αμερική...

14)“Πάτε καλά” επανέλαβε ο Όλιν Ρεν για την Ελληνική οικονομία. Είναι σίγουρο ότι δεν έβαλε... ερωτηματικό στο τέλος;

15)Καλούν Καραμανλή στην προανακριτική. Δεν πάει καλύτερα η επιτροπή στη Ραφήνα, τώρα που έχει και καλό ψαράκι;

16)Αυτές οι διαμάχες Πεταλωτή με Σαμαρά, με κάνουν να λιώθω... λιγάκι... γαϊδούρι...

17)Οι προσεχείς εκλογές αποκτούν πολιτικό χρώμα. Και αν κρίνω από τη διάθεση των ψηφοφόρων, θα είναι... “μαύρο”...

18)Θα μας βοηθάει, λέει, και μετά το 2012 το ΔΝΤ. Βοήθειά μας...

19)Σε ρυθμιστές αναδεικνύονται οι ακροδεξιοί στη Σουηδία, ο Άδωνης χαίρεται και εγώ δε νιώθω καλά τελευταία...

20)Το Hottest Hit των τελευταίων ημερών : “Θα σε εκδικηθώ... σαν τρελό φορτηγό!

Παρασκευή, 1 Οκτωβρίου 2010

Hammerfast – A Dwarven Outpost Adventure Site


Συγγραφέας : Mike Mearls
Εκδοτική : Wizards of the Coast
Τιμή : 15 ευρώ

Το “Hammerfast” εγκαινιάζει μια νέα σειρά από “προϊόντα” που λανσάρει η Wizards of the Coast. Κεντρικό τους θέμα, είναι η παρουσίαση και η εξερεύνηση μιας φανταστικής πόλης την οποία ο Dungeon Master θα μπορεί να την πάρει όπως είναι και να τη χρησιμοποιήσει κατά το δοκούν στον δικό του campaign κόσμο. Αν και τοποθετημένη στη Nentir Vale, το κατεξοχήν setting στο οποίο διαδραματίζεται το “βασικό” campaign της 4ης έκδοσης του Dungeons & Dragons (κατά τον ίδιο τρόπο που το Grayhawk χρησιμοποιήθηκε σαν το κατεξοχήν setting της τρίτης έκδοσης), το περιεχόμενο του βιβλίου είναι αρκετά “γενικό” ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε οποιονδήποτε “συμβατικό” κόσμο του D&D.

Το Hammerfast είναι μια πόλη στην οποία νάνοι και όρκ ζουν σε μια αμήχανη εκεχειρία, αποτέλεσμα μιας παράδοξης “συνεργασίας” μεταξύ των 2 θεοτήτων τους, του Moradin & του Gruumsh αντίστοιχα. Επιπλέον, είναι χτισμένη πάνω στα ερείπια μιας νεκρόπολης, αποτέλεσμα του παλιού πολέμου μεταξύ των 2 φυλών. Αυτό οδηγεί στα παράδοξα φαινόμενα αφενός να κατοικούνται και να χρησιμοποιούνται για “πρακτικούς” καθημερινούς σκοπούς κτήρια και αρχιτεκτονικές δομές που αρχικά προορίζονταν για την ταφή των νεκρών. Μεγάλα μαυσωλεία χρησιμεύουν σαν αποθήκες, ορμητήρια επιχειρήσεων και guilds. Μικροί ομαδικοί τύμβοι χρησιμοποιούνται σαν κατοικίες, με τους νέους ενοίκους να “συγκατοικούν” αρμονικά και να είναι απόλυτα συμφιλιωμένοι με τους λιγοστούς... ορίτζιναλ κατοίκους που έχουν πλέον... αποδημήσει και βιώνουν μια μετά θάνατον ύπαρξη σαν φιλικά – συνήθως – φαντάσματα. Και φυσικά, πίσω από όλα αυτά υπάρχουν πολλές συνομωσίες και υπο-ιστορίες που περιμένουν τους παίκτες σας να τις βγάλουν στο φως...

Τα περιεχόμενα του “πακέτου”, εφόσον αφαιρέσεις την εξωτερική ζελατίνα και το φύλλο χοντρό χαρτόνι από τη μέση – που υπάρχει προκειμένου να μη τσαλακώνεται το εσωτερικό – είναι αναλυτικά τα εξής :

α) Χαρτονένιο αποσπώμενο εξώφυλλο που από μέσα υπάρχει από τη μια μεριά ασπρόμαυρος χάρτης (με εξάγωνα) της άμεσης περιοχής στην οποία βρίσκεται το Hammerfast και από την άλλη μεριά ένας ασπρόμαυρος χάρτης – κάτοψη του Hammerfast

β) Χάρτης πόστερ διπλής όψεως, έγχρωμος. Από τη μια πλευρά είναι μεγάλος έγχρωμος χάρτης της πόλης, που προορίζεται για χρήση από τους παίκτες (δεν έχει καθόλου πάνω σημειώσεις, νούμερα ή οτιδήποτε άλλο σχετικό) και από την άλλη είναι ο χάρτης του πανδοχείου στο οποίο πιθανότατα οι παίκτες σας θα περάσουν σημαντικό χρόνο. Ο δεύτερος χάρτης είναι τετραγωνισμένος και σε κλίμακα έτσι ώστε να μπορείτε να χρησιμοποιείσετε πάνω του τις μινιατούρες / tiles σας για να σκηνοθετήσετε τα bar fights στα οποία οι γκάφαλοι παίκτες σας αναπόφευκτα θα εμπλακούν.

γ) Το “βιβλίο” καθεαυτό, καλύτερα χαρακτηρίζεται σαν ψωμομένο φυλλάδιο, που απαριθμεί 32 ασπρόμαυρες σελίδες σε καλής ποιότητας σκληρό χαρτί.

Το βιβλίο είναι αρκετά καλογραμμένο, προσεγμένο και ολοκληρωμένο όσον αφορά αυτό που προσπαθεί να πετύχει. Όσα γράφονται ακροβατούν επιδέξια ανάμεσα στο απαραίτητο και το περιττό, δίνοντας στον dungeon master ότι χρειάζεται προκειμένου να “ζωντανέψει” επιτυχώς αυτή την απομακρυσμένη γωνιά της Nentir Vale, χωρίς αφετέρου να τον επιβαρύνουν με περιττές λεπτομέρειες που και τη φαντασία του θα περιορίσουν και θα βάλουν σε λούκια, και που ποσώς ενδιαφέρουν τους παίκτες. Το λιγοστό artwork που περιέχει, είναι ωραία σκίτσα σημαντικών χαρακτήρων της περιοχής, με μαύρο μελάνι που θα θυμίσουν στους παλιότερους τα αντίστοιχα που είχε σχεδιάσει ο Arnie Swekel για το Player's Handbook της 3ης έκδοσης. Τα κεφάλαια του βιβλίου, έχουν αναλυτικά ως εξής :

Welcome to Hammerfast
Μια μικρή εισαγωγή στο τι είναι και πώς μπορείς να χρησιμοποιήσεις αποδοτικότερα το προϊόν που μόλις αγόρασες. Επίσης λειτουργεί για να προετοιμάσει ψυχολογικά τον αναγνώστη προκειμένου να δεχτεί ευκολότερα τα ανισυμβατικά concept με τα οποία θα έρθει στη συνέχεια αντιμέτωπος.

Hammerfast's Legacy
Η ιστορία της πόλης, αναλυτικότερα, μαζί με αρκετές λεπτομέρειες που θα προσθέσουν γεύση στο campaign σας.

Surrounding Terrain
Το δεύτερο πιο ενδιαφέρον μέρος του βιβλίου. Μια σύντομη περιγραφή σχετικά με ΟΛΕΣ τις τοποθεσίες της ευρύτερης περιοχής (όπως απεικονίζεται στα εξάγωνα του χάρτη του εσωφύλλου). Γεμάτο από γεωγραφία, adventure hooks και ιδέες.

Important Figures in Hammerfast
Μέσα σε μια σελίδα, 4 από τις πλέον σημαντικές προσωπικότητες που με τη δράση τους καθορίζουν και ρυθμίζουν τη ζωή στο Hammerfast.

Hammerfast Locations
Το πλέον ενδιαφέρον μέρος του βιβλίου, μια αναλυτική περιγραφή της ίδιας της πόλης. Τα πάντα είναι γραμμένα με επάρκεια και ευκρίνεια. Επίσης είναι ασφυκτικά γεμάτο με ιδέες, adventure hooks, προτάσεις και ευνάσματα για να βάλει μπρος η φαντασία και να δουλέψει. Πραγματικά πολύ καλή δουλειά.

The Foundation Stone
Ένα μικρό κεφάλαιο αφιερωμένο στην ομώνυμη ταβέρνα που πιθανότατα να φιλοξενήσει τους παίκτες σας. Ναι, είναι η ίδια που απεικονίζεται στην άλλη μεριά του poster map της πόλης.

Villains of Hammerfast
Το τρίτο καλύτερο μέρος του βιβλίου είναι εδώ. Πρακτικά, μέσα σε μόλις ένα τρισέλιδο σου έχουν αναπτύξει ένα ολόκληρο campaign που θα πάει τους παίκτες από το πρώτο επίπεδο στο δέκατο!!! Μιλάμε ότι περιέχει μήνες ολόκληρους από ατόφιο gameplay!!! Φυσικά δεν υπάρχουν χάρτες ή εκτεταμένες στατιστικές (πλην αυτών των σημαντικότερων villains). Αλλά υπάρχουν αναλυτικά outlines για... ούτε μια, ούτε δυο αλλά... 10 (!!!) περιπέτειες, που με λίγη δουλειά από μέρους του dungeon master και δεδομένου ότι όλα πλέον βρίσκονται με λίγο ψάξιμο έτοιμα, στατιστικές, dungeon maps και δε συμμαζεύεται, μπορούν να μετατραπούν σε πλήρεις, κανονικότατες περιπέτειες με τα όλα τους. Φυσικά το σενάριο δεν είναι και ουάου, ούτε κάτι που δεν έχεις ξαναδει. Αλλά είναι λειτουργικότατο, είναι αρκετά απλό και τυρένιο προκειμένου να πατήσει σωστά όλα τα “κουμπια” των παικτών και να τους κάνει να ενδιαφερθούν και να “νιώσουν”. Εξάλλου, ποιό από τα αληθινά κλασικά adventure modules είχε καλό σενάριο; Μήπως το “Keep on the Borderlands” (που η... οσμή του πλανάται έντονα μέσα στις σελίδες του Hammerfast); Το “White Plume Mountain”, το “Tomb of Horrors” ή μήπως η σάγκα του “Against the Giants”; Αυτό ακριβώς! Μη χέσω σενάριο είχαν! Αλλά είχαν έξοχα background τα οποία έξαπταν τη φαντασία των παικτών της εποχής, οι οποίοι έφτιαχναν με τις πράξεις τους μόνοι τους την ιστορία. Με αυτό τον “παλιομοδίτικο” τρόπο αποπειράται να λειτουργήσει και το υλικό του Hammerfast και κατά την ταπεινή μου γνώμη, το κατορθώνει απόλυτα.

Τα κεφάλαια “Bandits of the Dawnforge Mountains”, “The Circle of Stone”, “Thar and the Slumbering Dragon” περιέχουν στατιστικές και λεπτομερές background σχετικά με τους σημαντικότερους “κακούς” του campaign που αναπτύχθηκε σχηματικά στο προηγούμενο κεφάλαιο. Τέλος, το κεφάλαιο “Other Adventures in Hammerfast” είναι μια συλλογή από “χύμα” ιδέες και προτάσεις για να εμπλουτίσετε το campaign σας.

Τις απόψεις μου για την 4η έκδοση του Dungeons & Dragons τις έχω εκτυπώσει εκτενέστατα πολλές φορές στο παρελθόν. Δεν μου αρέσει επειδή δε μου ταιριάζει. Αλλά τη σέβομαι. Και οφείλω να ομολογήσω πως μέχρι τώρα ότι έχει βγει με τη βούλα της 4th Edition, άσχετα αν διαφωνώ με το περιεχόμενο και τη φιλοσοφία του, είναι ΚΑΛΟΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΓΜΕΝΟ ΜΕΧΡΙ ΑΗΔΙΑΣ. Το αυτό ισχύει και με το Hammerfast που στις λίγες σελίδες του κρύβει τόσο πολύ υλικό και ιδέες που ένα τέτοιο αντίστοιχο προϊόν αν έβγαινε τότε για τη 3rd Edition θα ήθελε ολόκληρο τόμο για να τα χωρέσει! Από την άλλη, για άλλη μια fantasy πόλη, αξίζει να δώσει κανείς 15 ευρώ, ειδικά στους δύσκολους καιρούς που ζούμε; Δεδομένου ότι με... άλλα τόσα αγοράζεις ολόκληρο hardcover βιβλίο campaign setting; Κατά τη γνώμη μου ΟΧΙ – εκτός κι αν δεν έχεις άλλη καλύτερη επιλογή.

Εξηγώ. Πριν μόλις 3 χρόνια, άρθρα της ποιότητας και της έκτασης του Hammerfast θα περιέχονταν εντός ενός Dungeon ή Dragon περιοδικού. Που μαζί με άλλες... 60 σελίδες υλικό, θα στοίχιζε όλο μαζί τα μισά λεφτά από όσα έχει το Hammerfast τώρα. Και θα σου είχε και δωράκι τον έγχρωμο poster χάρτη! Θυμίζω τα αντίστοιχα υποδειγματικά τεύχη που περιέγραφαν τις πόλεις Cauldron, Diamond Lake, Sasserine, the Styes, Istivin, τη σειρά cities of the Realms και τόσα άλλα... Από την άλλη, τα Dungeon και Dragon, τουλάχιστον όπως τα είχαμε μάθει και αγαπήσει από την καλή Paizo Publishing είναι εδώ και χρόνια παρελθόν. Και δεν είναι και το πλέον εύκολο πράγμα να τα βρεις, ή ακόμα και να τα πετύχεις, δεν ξέρεις αν θα περιέχουν αυτό που ζητάς. Το Hammerfast από την άλλη, είναι μια στιβαρή επιλογή, εύκολο να το κατανοήσεις αλλά με βάθος αμέτρητο που μπορεί να αποβεί ιδιαίτερα πολύτιμη, ειδικά για τον αρχάριο dungeon master που δεν έχει την πληθώρα υλικού που έχουν οι παλιότερες “καραβάνες”. Αλλά ακόμα και για τους πιο έμπειρους, η πρωτοτυπία του σε πολλά θεμελιώδη πράγματα – είναι σαφέστατο ότι δεν πρόκειται για “άλλη μια πόλη σαν τις άλλες”! - το κάνει αρκετά ελκυστικό σαν πρόταση.

Βαθμολογία : 3,5 / 5

Thundercats... Ho!



Το χαρμόσυνο αυτό νέο είναι μια προσφορά του Volrath προς όλους μας. Παραθέτω την είδηση όπως είναι αυτούσια γραμμένη στο http://splashpage.mtv.com. Πάλι θα αρρωστήσουμε...

Thundercats... Ho!

Lion-O and the warriors from Thundera will be back on television next year in a new animated series set to air on Cartoon Network in 2011.

Produced by Warner Bros. Animation, the new "Thundercats" series will be the studio's first project to use anime-style animation, and promises to be a "21st century reimagining" of the classic '80s cartoon series.

Along with the first promotional image from the series, WBA also sent over a brand new, ridiculously cool poster announcing the series' 2011 debut.

Here's the first image from the series:

And here's the poster we received:

According to the studio, the new series will appeal to both longtime fans and newcomers to the universe of Lion-O and his Thunderan brethren.

Calling it "a sweeping tale combining swords and science and boasting ferocious battles with the highest of stakes," the studio offered some hints about what the new "Thundercats" series will involve, including "the grand origin story of Prince Lion-O’s ascension to the throne – and of those who would thwart his destiny at any cost."

For the project, WBA will collaborate with noted Japanese animation Studio4°C (“The Animatrix,” “Gotham Knights”), who will update the characters' look for the series.

"Thundercats" will be executive produced by Sam Register (“Teen Titans,” “Ben 10,” “Batman: The Brave and the Bold”), with Michael Jelenic (“Batman: The Brave and the Bold,” “Wonder Woman”) and Ethan Spaulding (“Avatar: The Last Airbender”) as producers.

Date Night (Ραντεβού για Παντρεμένους)


Μάστορας : Shawn Levy
Παίχτες : Steve Carell , Tina Fey , Mark Wahlberg , Mila Kunis , James Franco
Πόσα πιάνει; 3 / 5
Με δυό λογάκια :
Ο Phil και η Claire Foster είναι ένα ανδρόγυνο που η ζωή τους έχει μπει σε μια απόλυτη ρουτίνα. Μεταξύ των επαγγελματικών και των οικογενειακών υποχρεώσεών, δεν τους έχει μείνει καθόλου χρόνος για τους ίδιους. Προσπαθώντας να αναθερμάνουν τη σχέση τους, βγαίνουν ραντεβού σε ένα σικάτο εστιατόριο. Εκεί, μη βρίσκοντας τραπέζι για να κάτσουν, παίρνουν την κράτηση ενός ζευγαριού που δεν παρουσιάστηκε, ισχυριζόμενοι ότι είναι αυτοί. Μόνο που το ζευγάρι έχει κάνει λαμογιά σε έναν νονό της μαφίας. Και πλέον, ο στόχος των εκτελεστών του είναι ο Phil και η Claire καθώς νομίζουν ότι πρόκειται για τους αληθινούς απατεώνες...

Αναλυτικότερα :
Εντάξει, τουλάχιστον οι προθέσεις της ταινίας είναι ολοκάθαρες. Ο μόνος λόγος ύπαρξής της είναι για να δώσει χώρο στα κωμικά ταλέντα των Tina Fey – πάντα γλυκύτατη – και του Steve Carrell προκειμένου να “αλωνίσουν”. Το αποτέλεσμα είναι μια απόλυτα προβλέψιμη – αν και εξόχως διασκεδαστική – κωμωδιούλα που ενίοτε θυμίζει δεκαετία του '80 καθώς αποτελεί γέννημα θρέμμα εκείνης της “σχολής”. Και ασφαλώς σερβίρεται κομπλέ με όλα τα τερτίπια ταινίας του είδους, κάποιες καλές εκπλήξεις σαν guest ρόλους και φυσικά τη χημεία των 2 πρωταγωνιστών. Πέρα από αυτά, δεν υπάρχει κάτι άλλο ιδιαίτερο να σχολιάσει κανείς για αυτή την ταινία. Ο οποιοσδήποτε μπορεί να μαντέψει πώς ξεκινά, πώς εξελίσσεται και πώς τελειώνει.

Φυσικά, είναι πάντα ευχάριστο να βλέπεις αυτούς τους ηθοποιούς να παίζουν αγαπησιάρηδες, γκαφατζήδες χαρακτήρες. Αν και κατά τη γνώμη μου, τόσο ο Steve Carrell, όσο και η Tina Fey είναι περισσότερο “τηλεοπτικοι” ή ακόμα καλύτερα του stand up comedy. Η μεγάλη οθόνη νιώθεις πως κάνει το ταλέντο τους να φαντάζει πιο... “ξεθωριασμένο”... το “τεντώνει” σαν να απλώνεις πολύ μικρή ποσότητα βούτυρου σε πάρα πολύ ψωμί. Κάτι που συμβαίνει και με τους “δικούς μας” εξάλλου ηθοποιούς που μπορεί να είναι πολύ δημοφιλείς και στους τηλεοπτικούς τους ρόλους να “κεντάνε”, αλλά όποτε αποπειρώνται να κάνουν κινηματογράφο, δείχνουν αναπόφευκτα “λίγοι”. Θέλει άλλο φυζίκ, φάτσα και... cojones για να γεμίσεις τη μεγάλη οθόνη. Θέλει μια πολύ πιο large παρουσία. Και οι Carrell & Fey, όσο συμπαθητικοί και ταλαντούχοι να είναι (που είναι!) εντούτοις δεν είναι επ'ουδενί κινηματογραφικοί. Απλώς “επιστρατεύτηκαν” λόγω έλλειψης άλλων ηχηρών ονομάτων στην πιάτσα της κωμωδίας, με τη λογική του “ανάμεσα στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος”.

Παρόλα αυτά, το “Date Night” έχει αδιαμφισβήτητα τις αρετές του. Η σκηνή του κυνηγητού με τα αυτοκίνητα είναι ξεκαρδιστική. Και στις λίγες περιπτώσεις που οι 2 πρωταγωνιστές αφήνουν το κωμικό τους ταλέντο πιο “αμολυτό” από τους περιορισμούς του σεναρίου – πχ όταν σχολιάζουν τα άτομα στα διπλανά τους τραπέζια – αυτές είναι και οι πλέον δημιουργικές και πρωτότυπες στιγμές της ταινίας. Είναι πραγματικά κρίμα που δεν τους δόθηκε η δυνατότητα να αυτοσχεδιάσουν περισσότερο, να είναι πιο αυθόρμητοι, πιο πολύ ο εαυτός τους, κοινώς, να κάνουν τα “δικά τους”. Αλλά δυστυχώς, το καλούπι του σεναρίου και οι επιταγές μιας χολυγουντιανής παραγωγής πέφτουν και τους καταπλακώνουν αλύπητα. Σαν ένα κουστούμι που είναι καλό εξωτερικά μεν, αλλά δεν εφαρμόζει σωστά πάνω σου.