Σάββατο, 31 Ιουλίου 2010

Ένα Τραγουδι για Σήμερα : ΣΕΡΕΝΑΤΑ

Στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή
Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Αρλέτα
URL : http://www.youtube.com/watch?v=eh2gSqwtbro

Κάπως σαν αστείο είπαμε αντίο
πήρα το πικάπ σου και μου πήρες το ψυγείο
Πήρες τα σεντόνια, πήρα τη μπιγκόνια
κι απ’ το χωρισμό μας έχουν κλείσει τρία χρόνια

Δε θέλω να σε ξαναδώ, μανάρι μου τα κάναμε σαλάτα
Θέλω μονάχα να σου πω πως απόψε γέννησε η γάτα

Έκανε παιδάκια, δυο τιγρέ γατάκια
τα 'χει παρατήσει στης κουζίνας τα πλακάκια
Μοιάζουν τα καημένα παραζαλισμένα
κι έβγαλα το ένα Παναγιώτη σαν εσένα

Δε θέλω να σε ξαναδώ...


Άραγε που να 'σαι, άραγε θυμάσαι
που ’λεγες στη γάτα «Σερενάτα, μη φοβάσαι
Σ’ όλη τη ζωή μου θα 'σαι το γατί μου
Δε θα ξαναδώσω σ’ άλλη γάτα την ψυχή μου»

Δε θέλω να σε ξαναδώ...


Μες στη σιφονιέρα έγινε μητέρα
άφησε τα δυο της τα γατάκια εδώ πέρα
Κι έφυγε από μένα για να ‘ρθει σε σένα
πες μου τι να κάνω τα 'χω πια κι εγώ χαμένα

Μαύρα τα μαντάτα για τη Σερενάτα
που παλιά την τάιζες μπαρμπούνια μαρινάτα
Τώρα δε σε νοιάζει πού ξεχειμωνιάζει
ούτε αν μας την πάτησε κανένας καμικάζι

Δε θέλω να σε ξαναδώ...


Μάτια μου αντίο, τέλειωσε τ’ αστείο
Πήγα το πρωί και ξαναγόρασα ψυγείο
Πάρε άλλα πιάτα, βρες μιαν άλλη γάτα
όμως να θυμάσαι πού και πού την Σερενάτα

Δε θέλω να σε ξαναδώ, μανάρι μου τα κάναμε σαλάτα
Θέλω μονάχα να σου πω πως απόψε χάσαμε τη γάτα

Δε θέλω να σε ξαναδώ, μανάρι μου τα κάναμε σαλάτα
Θέλω μονάχα να σου πω πως απόψε χάσαμε τη γάτα

Mila Kunis Ξανά!



Ρόλοι στους οποίους μπορεί να την έχεις προσέξει είναι οι παρακάτω. Αν παρατήρησες, έχει παίξει στις πλέον θρυλικές τηλεοπτικές σειρές, από το “Texas Ranger” με τον Chuck Norris (ANOTHER Chuck Norris fact!!!) μέχρι Baywatch, 7th Heaven (που προβάλλεται και στην Ελλάδα από το STAR νομίζω, με την ονομασία “Στον Έβδομο Ουρανό”) και δε συμμαζεύεται. Ακόμα πιο πολλές από τις δουλειές της σαν ηθοποιού, είναι οι δουλειές που κάνει με τη φωνή της, σε σειρές κινουμένων σχεδίων όπως το “Family Guy”. Επίσης έχει μόνιμο ρόλο και special credits στην τίγκα cult “σειρά” Robot Chicken.

"Family Guy" .... Meg Griffin
Date Night (2010) .... Whippit
The Book of Eli (2010) .... Solara
Family Guy Presents: Something Something Something Dark Side (2009) (V) (voice) .... Meg Griffin as Giant Space Slug
Family Guy Presents: Seth & Alex's Almost Live Comedy Show (2009) (TV) (voice) .... Meg Griffin
Extract (2009) .... Cindy
"Robot Chicken" .... Girl / ... (9 episodes, 2005-2009)
Tom Cool (2009)
Max Payne (2008) .... Mona Sax
Forgetting Sarah Marshall (2008) .... Rachel Jansen
Boot Camp (2007) .... Sophie
Moving McAllister (2007) .... Michelle McAllister
After Sex (2007) .... Nikki
Saints Row (2006) (VG) (voice) .... Tanya
"That '70s Show" .... Jackie Burkhart (201 episodes, 1998-2006)
Family Guy Presents Stewie Griffin: The Untold Story (2005) (V) (voice) .... Meg Griffin /
American Psycho II: All American Girl (2002) (V) .... Rachael
Get Over It (2001) .... Basin
Milo (1998) (uncredited) .... Martice
"7th Heaven" .... Ashley (4 episodes, 1996-1997)
"Walker, Texas Ranger" .... Pepper (1 episode, 1997)
Santa with Muscles (1996) .... Sarah
"Baywatch" .... Anne / ... (2 episodes, 1994-1995)
Make a Wish, Molly (1995) .... Melinda

Mila Kunis Reloaded




Τρέφει έναν τόσο παράλογο τρόμο για τα έντομα, που την έκανε να φύγει έντρομη από το πλατώ της εκπομπής "Late Night with Conan O'Brien" το Μάη του 2004 όπου ήταν καλεσμένη, όταν ο "bug man" έκανε την εμφάνισή του ακριβώς μετά τη συνέντευξή της. Συχνά φοράει ψηλά παπούτσια πλατφόρμες, για να αναπληρώσει το ύψος που της λείπει. Είναι ροκάκι, αγαπημένο της συγκρότημα οι Aerosmith.Η αγαπημένη της ταινία είναι το Dirty Dancing (1987). Παίζει μανιακά World of Warcraft. Οπλοφορεί – και ξέρει και να το κουμαντάρει! Έμαθε να χρησιμοποιεί όπλα παίζοντας στην ταινία Max Payne (2008). Τώρα φτιάχτηκα!

Φιγουράρει στη θέση #54 στο αφιέρωμα του περιοδικού Stuff : "102 Sexiest Women In The World" (2002).
Το 2006, Διακρίθηκε στη θέση #47 του αφιερώματος του περιοδικού Maxim για τις Sexiest Women της χρονιάς και αντίστοιχα στη θέση #81 του αφιερώματος “Hot 100 of 2008”.Ανέβηκε στην #5η θέση, στην αντίστοιχη στήλη για το έτος 2009.

Τα έχει με τον αναγουλιαστικό Macaulay Culkin από το 2002! Με το – κάποτε - ξανθό παιδάκι που έπαιζε στο “Μόνος στο Σπίτι”!!! Μπλιάξ! What were you thinking girl!?!?

Το Μωρό του Μήνα – Ιούλιος 2010




Mila Kunis
Αυτό το μελαχρινάκι ήρθε στον κόσμο στις 14 August 1983, στο Κίεβο της πρώην USSR [και πλέον Ουκρανία] Με πλήρες όνομα Milena Markovna Kunis και ύψος 1.60 m, είναι μια καπάτσα κοντούλα πρόκληση, με κάτι ιδιαίτερο που την κάνει να ξεχωρίζει από τις άλλες : το κάθε της μάτι έχει διαφορετικό χρώμα! Το ένα είναι μπλε και το άλλο πράσινο! Σαν τα σκυλάκια χάσκι ένα πράμα και ακριβώς έτσι την αποκαλούν ακόμα και σήμερα οι πιο στενοί της φίλοι.

Η Mila με την οικογένειά της μετακόμισαν από την Ουκρανία στο LA όταν αυτή ήταν μόλις 7 χρονών. Ο μπαμπάς της, Mark, είναι mechanical engineer. Η μαμά, Elvira (τι ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ όνομα!) είναι καθηγήτρια φυσικής. Ο αδερφός, Mike είναι βιοχημικός. Me to manager της γνωρίστικαν στα Beverly Hills Studios, όταν παρακολουθούσε εκεί απογευματινά μαθήματα υποκριτικής, στα οποία ο ίδιος της ο μπαμπάς την ενθάρρυνε να παρακολουθήσει. Δηλαδή την είχε βγάλει στο κλαρί κανονικά, από 9 χρονών κοριτσάκι.

Ο πρώτος της ρόλος ήταν στο "That '70s Show" (1998) στην ηλικία των 14. Αν και οι ηθοποιοί έπρεπε να είναι τουλάχιστον 18 ετών για να συμμετάσχουν, η Mila ισχυρίστικε ότι “στα γενέθλιά της θα κλείσει τα 18” και έτσι τον πήρε το ρόλο. Η μαϊμουδιά φυσικά, έγκειται στο ότι δεν διευκρίνισε σε ΠΟΙΑ γενέθλιά της θα έκλεινε τα 18!

Τι Έμαθα το 15ήμερο που μας Πέρασε (16 - 31 Ιουλίου 2010)







1)Megan μου... αληθεύει ότι το παιδί προσθέτει 6 (λέμε τώρα..) μηδενικά επιπλέον στο... καταπίστευμα του συζύγου; εεε;

2)Σερφάρεις – ή μάλλον προσπαθείς να σερφάρεις με το “σήμα καμπάνα” αλλά ο Firefox σου γράφει “looking up... (την τάδε σελίδα)”; Ε, απλά κλείστο, τρως μέγιστο χ. Πήγαινε καλύτερα για ένα ξύρισμα ή για ένα ντουσάκι. Κοινώς... δε... σερφάρεις που δε σερφάρεις, δεν πας για ψάρεμα;

3)Ένας είναι ο απόλυτος κανόνας στο δρόμο και δε θα τον δεις γραμμένο σε κανένα βιβλίο του Υπουργείου Συγκοινωνιών : ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΛΑΚΑ! Έτσι και τον κόψεις τον άλλο για μαλάκα, απλά κάνε ότι περνάει από το χέρι σου για να τον χάσεις από το οπτικό σου πεδίο. Άσε τον να προσπεράσει, παραχώρησέ του την προτεραιότητα (ακόμα και αν δεν την έχει) κοινώς, κάνε του όοοοολα τα χατήρια. Είναι αρκετά πιθανό να τον ξανασυναντήσεις παρακάτω στο δρόμο σου – καρφωμένο σε καμιά μάντρα...

4)Τώρα καταλαβαίνω τι έχουν όλα αυτά τα μπανταβά που ουρλιάζουν στις κάμερες του STAR και στο αδέκαστο καλοκαιρινό του δελτίο. Και πλέον δίχως κανένα δισταγμό, ντροπή και αιδώ, λαμβάνω το θάρρος να ξεφωνίσω : ΣΑΝΤΟΡΙΙΙΙΝΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ!!!

5)Χωρίς πλάκα τώρα, άμα δεν έχεις μέχρι τώρα επισκεφτεί τη Σαντορίνη, απλά do it. Είναι ίσως ένας από τους 10 πιο όμορφους προορισμούς στον πλανήτη...

6)Και θα χορτάσει το μάτι σου από φυσική ομορφιά και όχι μόνο... στη Σαντορίνη σουλατσάρουν οι ωραιότερες γυναίκες στον πλανήτη. Σοβαρά τώρα. Μιλάμε για 9άρια και 10άρια. Φυσικά, εννοείται ότι είναι ΟΛΕΣ τους ζευγαρωμένες. Τυχαίο; Δε νομίζω!...

7)... επειδή, κακά τα ψέμματα, για να πας τη γυναίκα σου στη Σαντορίνη, πρέπει να είναι τουλάχιστον αλφάδι. Ή – έστω – έτσι να την βλέπεις εσύ. Γιατί σε τελική ανάλυση, αυτό που λαμβάνει ο εγκέφαλός σου είναι αυτό που μετράει...

8)...όχι δηλαδής ότι το να... μπαζώνεις είναι κακό πράμα – απεναντίας! Όπως λέει και ο λαός, “άμα δε μπαζώσεις, δε χτίζεις!”...

9)...αλλά έτσι και αφενός μπαζώνεις (και το ξέρεις), αφετέρου πας το μπάζο διακοπές Σαντορίνη, ε, τότε είσαι τραγικός!...

10)...πράμα που αναπόφευκτα μας επαναφέρει στο αρχικό συμπέρασμα, όπως προκύπτει από την ενδελεχή και αντικειμενική επιστημονική παρατήρηση : στη Σαντορίνη σουλατσάρει το πιο όμορφο multicultural μπουλούκι γυναικών. Τυχαίο; Δε νομίζω!

11)Santorini donkey republic! Αν μέχρι τώρα πίστευες ότι τα γαϊδουράκια είναι κάτι γλυκύτατα πλάσματα με θλιμμένα ματάκια, ε καμία σχέση! Δεν υπάρχουν χειρότερα διαόλια! Άμα θες να κάνεις κάζο σε κάποιον που δε χωνεύεις, απλά σύστησέ του να μη διανοηθεί να χάσει μια βόλτα με τα γαϊδουράκια στη Σαντορίνη! Εμπειρία... αξέχαστη! Αλλά με καμία καλή έννοια! (βλ φωτό)

12)Αφού εκδώθηκε αυτό το πράμα και μάλιστα κατάφερα να το βρω σε βιβλιοπωλείο στην Ελλάδα, ε τι στα κομμάτια, τότε υπάρχει μέλλον για όλους μας τους wannabe συγγραφείς : “Queen Victoria : Demon Hunter” Δεν περιγράφω άλλο! (δες & σχετικό post)

13)KiloKiller! Ίσως η πλέον γελοία εμπορική ονομασία προϊόντος που έχω δει τα τελευταία χρόνια και άλλη μια ζωντανή απόδειξη ότι στις γυναίκες, τουλάχιστον σε ότι αφορά τον τομέα της ομορφιάς / περιποίησης / whatever, η τιμή της ματαιοδοξίας είναι αντιστρόφως ανάλογη με αυτή του IQ. (βλ φωτό)

14)I don't have an attitude... I have a personality you can't handle

15)Μπορέι να κάθεσαι με τη γυναίκα σου με τις ώρες σε μια χαρά κατάστημα (εστιατόριο, καφέ, whatever) και να μην τρέχει κάστανο και όλα καλά. Ε, με το που θα πληρώσεις και θα έχετε ήδη φύγει από το μαγαζί, τότε θα θυμηθεί ότι πρέπει να κάνει... πιπί της!

16)Senor Zorba – Mexican Restaurant! Επειδή ο κύριος Ζορμπάς ήταν πάνω από όλα ένας διακεκριμένος Μεξικανός!!! BBQ ribs! All you can eat! Μόνο στη Σαντορίνη! (βλ φωτό)

17)Να προτιμάς (ειδικά όταν βρίσκεσαι σε τουριστική περιοχή) ΠΑΝΤΑ μαγαζιά που διατηρούν μια νορμάλ ονομασία, σε σχέση με μαγαζιά με ονομασίες τύπου “Souvlaki : Afrodite” ή “Acropolis Restaurant” ή “Syrtaki cafe”. Τυχαίο; Δε νομίζω!

18)Nothing with tits is a feminist, when it comes to weight lifting...

19)hard feelings die slow deaths...

20)Οι ΠΑ.ΣΟ.Κ.-ικές εφημερίδες, αρέσκονται να βάζουν τίτλους τύπου “...6103 προσλήψεις μέχρι το τέλος του έτους! Ριζική ενίσχυση στον τομέα πχ της Υγείας!” Προφανώς, το γεγονός ότι οι περισσότερες είναι... μουφα προσλήψεις, καθώς απλά μονιμοποιείται προσωπικό που το είχαν από την εποχή του Νώε με συμβάσεις, και ΔΕΝ πρόκειται για εισροή ΝΕΩΝ εργαζομένων στον εργασιακό στίβο, είναι κάτι που δε φτάνει να τυπωθεί... ούτε στα ψιλά γράμματα!

21)Δεν υπάρχει μεγαλύτερη λέρα, πιο κουραδένια φάρα ατόμων από τους μεγαλοσυνδικαλιστές. Αυτούς που δεν έχουν δουλέψει ποτέ και το παίζουν εργατοπατέρες με το ζόρι. Πριν απευθυνθείς; σε συνδικαλιστή – ανεξαρτήτως κόμματος! - για μια υπόθεσή σου, θυμίσου : όλοι οι πρώην μεγαλοσυνδικαλιστές, έγιναν βουλευτές. Ή αλλιώς, σχεδόν όλοι οι βουλευτές, υπήρξαν κάποτε συνδικαλιστές. Τυχαίο; Δε νομίζω!

22)Και προσοχή με τις συντάξεις και τα εφάπαξ όσων μπαμπάδων και μαμάδων λένε σιγά σιγά να την κάνουν με ελαφρά, πριν καταρρεύσουν τα πράματα τελείως : τα λαμόγια έχουν αμοληθεί και έχουν βάλει στο μάτι μίζα από τη σύνταξη η / και το εφάπαξ! Μη πιστεύεις τίποτα από ότι σου λένε οι διάφοροι. Απλά, το θέμα της συνταξιοδότησής βάλε να το αναλάβει ένας καλός δικηγόρος που να τον εμπιστεύεσαι. Όσο μπορείς τέλωσπάντων να εμπιστευτείς ένα δικηγόρο! Αλλά αυτό είναι μια τελείως διαφορετική ιστορία...

23)Καμμένο ανέκδοτο : Η Εύα ήταν ζηλιάρα και έκανε σκηνή ζηλοτυπίας στον Αδάμ.
- Με απατάς! Πήγες με άλλη.!
- Μα αφού είσαι η μοναδική στη Γη.
- Πήγες με άλλη δε μου το βγάζεις από το μυαλό!
Με τα πολλά ησύχασαν και πήγαν για ύπνο. Μετά από λίγη ώρα Ξυπνάει ο Αδάμ από μια ενόχληση στα πλευρά και βλέπει την Εύα πάνω του.
- Τι κάνεις εκεί;
- Μετράω τα πλευρά σου.

24)Καμμένο ανέκδοτο part #2: Τρεις φίλοι συζητούν.
Λέει ο ένας:
- Νομίζω ότι η γυναίκα μου με απατάει με έναν χασάπη, χθες βρήκα κάτω από το κρεβάτι μου ένα μπαλτά.
- Εγώ, λέει ο δεύτερος, νομιζω ότι η γυναίκα μου με απατάει με έναν πυροσβέστη, χθες κάτω από το κρεβάτι μου βρήκα μία στολή πυροσβέστη.
- Εγώ, λέει ο τρίτος, νομίζω ότι η γυναίκα μου με απατάει με ένα άλογο. Χθες βρήκα κάτω από το κρεβάτι μου έναν ιππέα.

Για επιρροές, “δανεικά” και λοιπό stuff που λειτουργεί σαν καύσιμο για τη στήλη, ευχαριστήστε τους παρακάτω :

Τo # 1 από την Έφη
Το # 14 από την Αλεξία
Η φωτό του Senor Zorba Mexican Restaurant είναι τραβηγμένη από εμένα
Η φωτό εμού επάνου στου γαϊδούρ είναι τραβηγμένη από τη Σοφία

Alice in Wonderland

Μάστορας : Tim Burton
Παίχτες : Johny Depp, Helena Bonham Carter, Anne Hathaway
Πόσα πιάνει; 2,5 / 5
Με δυό λογάκια :
Η κινηματογραφική απόδοση της κλασικής παιδικής ιστορίας του Lewis Carrol, δια χειρός Tim Burton. H Alice, μια νεαρή ενήλικας, πέφτει υπό παράξενες συνθήκες σε ένα λαγούμι που την οδηγεί σε έναν πρωτόγνωρο, όσο και παράλογο κόσμο. Η “Χώρα των Θαυμάτων” είναι ένα μέρος όπου ο χρόνος είχε σταματήσει μέχρι η Alice να επιστρέψει και να πραγματοποιήσει το πεπρωμένο της. Προφανώς, ήταν συχνός θαμώνας σε αυτή, στην παιδική της ηλικία, όμως με την πάροδο των χρόνων το ξέχασε. Πλέον, πρέπει να ανακτήσει τις αναμνήσεις της και να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις της επειδή η κρίσιμη αναμέτρηση για το μέλλον της Wonderland είναι προ των πυλών...

Αναλυτικότερα :
Δε μπορείς να αμφισβητήσεις ότι ο Tim Burton δεν αποκλίνει διόλου από το στοιχείο του. Η επιλογή της συγκεκριμένης ιστορίας είναι τόσο ταιριαστή για το ιδιαίτερο ύφος του σκηνοθέτη, που πραγματικά είναι να αναρωτιέσαι γιατί δεν είχε κάνει αυτή την κίνηση τόσα χρόνια τώρα. Από την άλλη, προσωπικά νιώθω τις τελευταίες δουλειές του να με αγγίζουν... ολοένα και λιγότερο. Αν εξαιρέσεις το εξαιρετικό “Corpse Bride” (Η Νεκρή Νύφη) και φυσικά το “Sweeney Todd” όλες οι υπόλοιπες ταινίες του, προσωπικά μιλώντας, δε βρήκαν θέση στην καρδιά μου αντάξια με αυτή που είχαν οι προηγούμενές του. Το “Big Fish” μου φάνηκε στην καλύτερη των περιπτώσεων απλά καλό. Και όσο για το “Charlie & the Chocolate Factory”... ακόμα δε μπορώ να καταλάβω τι σκεφτόταν όταν το γύριζε. Κάτι αντίστοιχο ισχύει και εδώ. Το “Alice in Wonderland” αν και δε μπορείς ούτε να διανοηθείς να το χαρακτηρίσεις σαν κάτι λιγότερο από προσεγμένο, με έξοχη καλλιτεχνική ματιά και μια καταπληκτικά βαθιά ερμηνεία από τον Johny Depp, εντούτοις... δεν το έχει!

Δεν ξέρω από πού να αρχίσω. Από το σενάριο; Είναι παράλογο και αποσπασματικό. Τουλάχιστον. Λογική και αφηγηματική συνέχεια πάνε περίπατο σε μια ιστορία που δε μπαίνει στον κόπο να σκιαγραφίσει τους πρωταγωνιστές της, σε τέτοιο βαθμό που αν δεν τους αντιπαθείς, στην καλύτερη των περιπτώσεων απλά σου είναι παγερά αδιάφοροι. Σε αυτό δε βοηθούν οι ερμηνείες. Με τη φωτεινή εξαίρεση του Johny Depp που είναι απλά ΑΨΟΓΟΣ στο ρόλο του, όλοι οι υπόλοιποι είναι για τα μπάζα. Η κοπελίτσα που υποδύεται την Alice είναι ξενέρωτη και ανεπαρκής. Η Helena Bonham Carter περιορίζεται στο να ουρλιάζει την trademark ατάκα της Red Queen : “Off with his head!” και γενικά να υστεριάζει στη χειρότερη ίσως performance της καριέρας της. Η Anne Hathaway σαν καλή White Queen, ποζάρει στους πλέον τετριμμένους μαννερισμούς με μηχανική χάρη... μαθήτριας των πρώτων τάξεων του δημοτικού που παίζει σε σχολική παράσταση, ενώ το απαράδεκτο make up παραμορφώνει τα πραγματικά όμορφα χαρακτηριστικά της.

Αλλά αυτό που είναι πραγματικά απαράδεκτο είναι η σκηνοθετική ανεπάρκεια. H σκηνοθεσία είναι απολύτως διεκπαιρεωτική, στερημένη κάθε στοιχείου φαντασίας και πρωτοτυπίας (σαν και αυτά που μας είχε συνηθίσει στο παρελθόν ο μεγάλος δημιουργός) και η προτεραιότητα έχει δωθεί στον πρόσκαιρο εντυπωσιασμό, καθώς οι περισσότερες σκηνές της ταινίας είναι τραβηγμένες από τα μαλλιά έτσι ώστε να αποδοθούν με εντυπωσιακό τρόπο στη 3d κινηματογραφική απεικόνιση (ή μάλλον για να είμαστε πιο ακριβείς ΨΕΥΔΟ-3d απεικόνιση, καθώς έγινε λαμογιά παρόμοια με αυτή που έγινε και στο “Clash of the Titans” - βλ και αντίστοιχο post στην Καμαριέρα) Αφού το 'πα ο 'ούστης : δυο πράματα μονάχα είναι αληθινά 3d, στον μάταιο τούτο κόσμο : το “Avatar” & o 3d Man!!! Είχαν ειπωθεί πολλά σχετικά με την αμφίβολη ποιότητα τόσο σε καλλιτεχνικό, όσο και σε τεχνικό επίπεδο της ταινίας, την εποχή που προβαλλόταν στους κινηματογράφους. Μάλιστα, είχε χρησιμοποιηθεί σαν πρωταρχικό επιχείρημα στις συζητήσεις σχετικά με την πραγματική χρησιμότητα της 3d επεξεργασίας στον κινηματογράφο που μετά την επιτυχία του “Avatar” γινόταν με τη λογική “όποιος έχει πολλή ζάχαρη ρίχνει και στα λάχανα”. Τυχαίο; Δε νομίζω!

Από την άλλη, δε μπορείς να αμφισβητήσεις την αρτιότητα της καλλιτεχνικής απόδοσης που κάνει την κάθε σκηνή να φαντάζει σαν ένα μικρό παραμυθένια μακάβριο έργο τέχνης. Σίγουρα ο σκηνοθέτης είναι στο στοιχείο του εδώ και η “Wonderland” απεικονίζεται άψογα με ένα άκρως επιτυχημένο μείγμα σκοτεινής – που φλερτάρει με το gothic – αλαφροϊσκιωτης και παράλογης ματιάς. Ναι, είναι σωστό eye candy και κάποιες σκηνές καταφέρνουν να εντυπωσιάσουν, ακόμα και βλέποντάς τις υπό το καθεστώς της τεχνολογικής “φτώχειας” του dvd. Είναι όμως αυτό αρκετό στις μέρες μας, όταν το επίπεδο είναι ιδιαίτερα ανεβασμένο στη συγκεκριμένη κινηματογραφική σκηνή και ακόμα και μικρές, ανεξάρτητες παραγωγές καταφέρνουν να έρθουν – κυριολεκτικά – από το πουθενά και να καθιερωθούν, μονοπολώντας το ενδιαφέρον του κοινού; Τα παραδείγματα των “9” και “Coraline” είναι τα πρώτα που μου έρχονται στο μυαλό – και σίγουρα δεν είναι τα μοναδικά.

Ρεζουμέ :
Το πρόβλημα του “Alice in Wonderland” είναι κυρίως ότι προσπαθεί να στριμώξει δυο καρπούζια κάτω από την ίδια αμασχάλη. Κοινώς, προσπαθεί να επιτύχει σε δυο αντιδιαμετρικά αντίθετους στόχους : να βλέπεται άνετα και από ενήλικες και από παιδιά. Ακολουθεί ανώδυνες, μεσοβέζικες λύσεις και κατά τη γνώμη μου, αυτός είναι πάντα ο χειρότερος δυνατός τρόπος να διαχειριστείς μια τέτοια κατάσταση. Το αποτέλεσμα : είναι ένα έργο υπερβολικά “κάπως” και “σκιαστικό” για παιδιά και αντίστοιχα υστερεί σε βάθος, σενάριο, πλοκή και ερμηνείες όσον αφορά τα γούστα ενός πιο ενήλικου κοινού που πιθανότατα να το δει σαν άλλη μια πρόσκαιρα εντυπωσιακή – παρά το ψευτοδιανοουμενίστικο άλλοθί της - κινηματογραφική τσιχλόφουσκα. Ίσως το γεγονός ότι όλα αυτά που θα δεις δίδονται υπό την καλλιτεχνική αίγιδα της Disney να εξηγεί εν μέρει την όλη κατάσταση και τις επιλογές του – κάποτε – ανεξάρτητου δημιουργού της. Προσωπικά, ήρθα σε σχετικά δύσκολη θέση για να το βαθμολογήσω. Το είδα ευχάριστα – αν και κάπως βαριεστημένα – πέρασα ok, αλλά σίγουρα δεν πρόκειται να μπω στον κόπο να το ξαναδω. Αυτό από μόνο του συνοψίζει με τον καλύτερο τρόπο όλα όσα ξόδεψα τόση ώρα για να γράψω.

Τρίτη, 27 Ιουλίου 2010

Ανεκδοτάκι : ... αυτό με την ξανθιά οδηγό!


Μια ξανθιά οδηγεί το αυτοκίνητο της και σε κάποιο φανάρι εμφανίζεται ο σχετικός Πακιστανός για να της καθαρίσει το τζάμι.
Το τζάμι είναι καθαρό και η κοπέλα του δίνει 50 λεπτά και του κάνει νόημα να μην το καθαρίσει.
Ο Πακιστανός ενθουσιάζεται και της λέει με σπασμένα ελληνικά:
- Κυρία, είστε πολύ όμορφη.
Η ξανθιά συνεχίζει τον δρόμο της, και στο άλλο φανάρι πάλι τα ίδια. Ο ίδιος Πακιστανός κάνει πάλι να της πλύνει το τζάμι, του δίνει πάλι 50 λεπτά, και ακούει πάλι το ίδιο κομπλιμέντο.
Αυτή η ιστορία συνεχίζεται και στα επόμενα 5-6 φανάρια...
Πάντα ο ίδιος Πακιστανός, και με το ίδιο κομπλιμέντο, οπότε η κοπέλα δεν αντέχει και του λέει:
- Κοίταξε, θα σου δώσω 5 ευρώ, αρκεί αν μου πεις πως το κάνεις και εμφανίζεσαι σε κάθε φανάρι.
- Κυρία, λέει αυτός, αν μου δώσετε 5 ευρώ, θα σας πω και πως να βγείτε από την πλατεία.

Ερμηνεία Γυναικείων Εννοιών


- είμαι κοντά στα 40...= 49

- μου αρέσει η περιπέτεια... = έχω πάει με τη μισή Ελλάδα

- μου αρέσει ο αθλητισμός... = δεν έχω στήθος. Πλάκα ή σιδερώστρα.

- το πρόσωπο μου είναι συνηθισμένο... = δεν βλέπομαι

-μου λένε ότι είμαι όμορφη... = λέω ψέματα

-μου λένε ότι σκορπώ το χαμόγελο... = παίρνω χάπια

-είμαι μορφωμένη... = ήμουν φυτό και προσπαθώ να κερδίσω ότι έχασα τόσα χρόνια

-δεν έχω ανασφάλειες... = κάνω διαλογισμό για να τις ξεπεράσω

-είμαι φεμινίστρια... = είμαι χοντρή

-έχω ελεύθερο πνεύμα... = σκάω μπάφους (στην καλύτερη)

-πρώτα θα γίνουμε φίλοι... = παλιότερα τον έπαιρνα ασύστολα

-είμαι διασκεδαστική... = κακαρίζω χαζοχαρούμενα σπάζοντας καρύδια

-είμαι ευγενική... = αδιαφορώ και κοιτάζω μόνο την πάρτη μου

-εχω «καλο αυτι» και προτιμώ να ακούω... = δεν έχω τίποτα να πω

-είμαι new age... = δεν ξυρίζομαι και επιμελώς, απεριποίητη

-είμαι παλαιων αρχων... = από πίσω και πεολειχία, ξέχνα τα!

-είμαι ανοιχτό μυαλό... = είμαι απελπισμένη

-είμαι έξω καρδιά... = φωνάζω και σε φέρνω σε αμηχανία στην παρέα

-είμαι παθιάρα... = άμα πίνω

-μου αρέσει η ποίηση... = είμαι μελαγχολική

-στη δουλειά μου είμαι επαγγελματίας... = εχέμυθη, στα γρήγορα και πληρώνομαι καλά

- είμαι ρομαντική...= βόρειος πόλος

- είμαι κοινωνική...= κλόουν

- είμαι αισθησιακή...= βουβάλι

- είμαι νταρντάνα... = ελέφαντας

-ψάχνω τη αδελφή ψυχή... = ψάχνω θύμα

- είμαι χήρα...= δολοφόνος

Η Γυναικεία και η Αντρική Εκδοχή του... Κουρέματος!

Γυναικεία εκδοχή

Α : Α ! Έκοψες τα μαλλιά σου ! Πω πω , Είναι τόσο χαριτωμένα !
Β : Αλήθεια ,νομίζεις ότι είναι χαριτωμένα ; Δεν ήμουν και τόσο σίγουρη όταν τα είδα στον καθρέφτη . Δηλαδή , δεν νομίζεις ότι είναι πολύ κοντά ;
Α : Προς Θεού , όχι ! Είναι τέλεια ! Θα μ άρεσε πολύ να κάνω και τα δικά μου μαλλιά έτσι , αλλά νομίζω ότι το πρόσωπό μου είναι πολύ φαρδύ . Νομίζω ότι δεν θα μου πήγαιναν και τόσο .
Β : Καλά , σοβαρολογείς τώρα ; Νομίζω ότι το σχήμα του προσώπου σου είναι ιδανικό ! Και , νομίζω ότι θα σου πήγαινε πολύ να τα χτενίζεις προς τα πίσω , θα ήταν πολύ ωραίο χτένισμα . Πήγα να κάνω και γώ το ίδιο με τα δικά μου μόνο που φοβήθηκα ότι θα έδειχνε άσχημα τον μακρύ λαιμό μου .
Α : Α , μα τι αστεία είναι αυτά που λες τώρα ! Εγώ θα ήθελα να έχω έναν λαιμό σαν τον δικό σου ! Οτιδήποτε για να τραβήξει την προσοχή μακριά από αυτούς τους άσχημους ώμους που έχω .
Β : Πλάκα μου κάνεις ; Ξέρω πολλές κοπέλες που παρακαλάνε να έχουν τους δικούς σου ώμους . Όλα επάνω σου είναι τόσο τέλεια ! Εννοώ , κοίτα τα μπράτσα μου , βλέπεις πόσο κοντά είναι ; αν εγώ είχα τους ώμους σου τα ρούχα θα εφάρμοζαν τέλεια επάνω μου ...
και πάει - επί ΠΟΛΥ μακρόν! - λέγοντας...

Ανδρική εκδοχή :
Α : Κουρεύτηκες ;
Β : Ναι !

Προσοχή στις 3d Πορνοταινίες!!!

...από τον Αντρέα - Ευχαριστώ πολύ φίλε μου!

O αμερικανός στρατιώτης Erick Jhonson όταν επέστρεψε στο σπίτι του από το Ιράκ βρήκε τη 38χρονη γυναίκα του Jennifer Stweart έγκυο. Παρόλο που ο Erick και η Jennifer είναι και οι δύο λευκοί το παιδί που γεννήθηκε ήταν μαύρο.

Όταν λοιπόν ο σύζυγος ζήτησε εξηγήσεις από την γυναίκα του αυτή του είπε ότι έμεινε έγκυος όταν πήγε με φίλους να παρακολουθήσει… πορνοταινία 3D.

Του εξήγησε ότι ένα μήνα μετά που είδε την ταινία, άρχισε να ζαλίζεται και όταν έκανε το τεστ εγκυμοσύνης το αποτέλεσμα ήταν θετικό!!! Σύμφωνα με το δημοσίευμα ο Erick μετά από την εξήγηση που του έδωσε δήλωσε ότι την πιστεύει!

Οι 3D ταινίες έχουν αποκτήσει νέα δημοτικότητα μετά το "Avatar". Φαίνεται όμως ότι μετά από την περιπέτεια του ζευγαριού οι κοπέλες που σκέφτονται να παρακολουθήσουν 3D πορνοταινία θα πρέπει να ανησυχούν λιγάκι περισσότερο μήπως και - προφανώς! - συλλάβουν στο σινεμά!!!

Ανεκδοτάκι - αυτό με το σαφάρι του βλαχου!


Γυρνάει ο βλάχος στην πατρίδα του από την Αφρική που πήγε για σαφάρι.
Όλοι οι χωριανοί του είχαν μαζευτεί και τον περίμεναν για να τους πει πως ήτανε.
- Ωρέ πατριώτη, τι έγινε εκεί στου σαφάρι; Τί έκανες;
- E, καταπληκτικά πράγματα. Είχε περίεργα ζώα.
- Τί ζώα είχε, ωρέ πατριώτη;
- Είχε ελέφαντα.
- Αει Παναία μ', τι είναι αυτό το ελέφαντα;
- Ελέφαντα είναι.... Πως είναι το γαϊδούρι; Φούσκωστο, φούσκωστο, φούσκωστο, τα αυτιά τ' τράβατα, τράβατα, τράβατα, τη μουσούδα τ' τράβατην, τράβατην, τράβατην να γίνει σουλήνα, βάψτου γκρι... αυτό είναι ελέφαντα.
- Αει Παναία μ', περίεργα πράματα. Τί άλλου είχε εκεί στου σαφάρι;
- Είχε καμηλοπάρδαλη.Πλήρης  στοίχιση
- Τι είναι πάλι αυτό το καμηλοπάρδαλη.
- Είναι... Πως είναι το γαϊδούρ; Πάρε τα ποδάρια τ' και τράβατα, τράβατα, τράβατα, το λαιμό τ' τράβατο, τράβατο, τράβατο, βάψτου πουά, αυτό είναι καμηλοπάρδαλη.
- Πω πω, άκου να δεις!! Τι άλλου είχει εκείς;
- Είχε βόα.
- Ωι πάλι. Τί είναι πάλι αυτό το βόα;
- Βόα είναι... Πως είναι το γαϊδούρι και από κάτω έχει την παπάρα; Ε, χωρίς το γαϊδούρι.

She loved her country. She hated zombies.


Δεν υπάρχει!!! Εντάξει; Δεν υπάρχει!!! Τέλος! Αφού τυπώνονται αριστουργήματα σαν και τούτο και μπορείς μάλιστα να τα βρεις σε βιβλιοπωλεία στην Ελλάδα, ε, τότε ΤΑ ΠΑΝΤΑ μπορούν να εκδοθούν! Οπότε, μπορεί το βιβλιαράκι μου τελικά να μην είναι και τόσο hopeless! Όλο και κάποιος θα βρεθεί να το εκδόσει, εφόσον κάποιος (και μάλιστα ΜΕΓΑΛΟΣ ΟΙΚΟΣ) πλήρωσε για να γβει ΑΥΤΟ! Παραθέτω αυτούσιο και αμετάφραστο. Στη φωτο, απεικονίζεται το εξώφυλλο του βιβλίου.

"There were many staff at Kensington Palace, fulfilling many roles; a man who was employed to catch rats, another whose job it was to sweep the chimneys. That there was someone expected to hunt demons did not shock the new Queen; that it was to be her was something of a surprise.

London, 1838. Queen Victoria is crowned; she receives the orb, the scepter, and an arsenal of bloodstained weaponry. If Britain is about to become the greatest power of the age, there’s the small matter of the undead to take care of first. Demons stalk the crown, and political ambitions have unleashed ravening hordes of zombies even within the nobility itself.

But rather than dreams of demon hunting, Queen Victoria’s thoughts are occupied by Prince Albert. Can she dedicate her life to saving her country when her heart belongs elsewhere? With lashings of glistening entrails, decapitations, zombies, and foul demons, this masterly new portrait will give a fresh understanding of a remarkable woman, a legendary monarch, and quite possibly the best demon hunter the world has ever seen..."

Μια Ιστορία που Αξίζει να Ειπωθεί


Έτσι και έχεις ασχοληθεί, έστω επιφανειακά με τα παιχνίδια ρόλων, αξίζει να διαβάσεις αυτή την ιστορία. Την παραθέτω αυτούσια, αμετάφραστη, όπως ακριβώς παρουσιάζεται στην ιστοσελίδα του περιοδικού "Kobold Quarterly". Στη φωτογραφία, απεικονίζεται ο Gary Gygax (r.i.p.)

In his My First Gen Con post, Colin McComb cryptically hinted at a secret assignment to spy on Gary Gygax. At last, the truth can be told…

"In early August of 1992, I was summoned to the executive area of TSR. I was constantly concerned about my job (a quirk that would lead to a memorable April Fool’s joke a year or two later), and to be summoned to the executive area generally meant bad things were about to happen. I arrived in a superior’s office, and an even-more superior person was in there as well. They told me to shut the door.

They explained to me that Gary Gygax—one of the creators of Dungeons & Dragons, the preeminent pioneer of the industry, the ousted owner of the company—was going to demo a game at Gen Con. That game was originally called… Dangerous Dimensions! DD! Like… Dungeons & Dragons! Clearly, went the thinking in Executive Land, even though the name had been changed to Dangerous Journeys, this meant that Gygax was trying to cash in on TSR’s intellectual property. They wanted to stop him in his tracks.

They selected me, they said, because I was still young and didn’t know a lot of people in the industry. I could get close to Gygax, watch him demo his game, attend his lectures, and I’d look like any other fan. But I had a secret: I would wait for him to slip up and start talking about his game in terms of Dungeons & Dragons, and then TSR could totally drive him out of business for good! They presented me with a fake Gen Con badge with a non-descript name, slotted out some time for me in my Gen Con schedule, and that was it. I was a spy.

I didn’t feel good about this. But hell, I had dreamed of being a game designer since I knew that such a job existed. Working at TSR was heaven. And all of this, they suggested without saying so, might disappear if I said no.

So I went to Gen Con. I worked my schedule. And when the time came, I slipped into the bathroom, changed my shirt and my badge, and ambled over to where Gary was demoing Dangerous Journeys.

It wasn’t crowded there. A few people stood around, playing the game. When I stood at their periphery, Gary Gygax looked up… looked me right in the eye… and said, “Do you want to learn how to play?”

Imagine that. The founder of the industry, the guy who wrote some of the most important books in my life, the man whose name nailed down certainties in the games I had spent years playing, and he wants to teach me how to play his game. But instead of jumping in with delight, I’m standing there with snakes coiling in my gut, a traitor, as the man who made my dreams possible kindly opens the door to someone who might destroy him.

“No,” I said, “I’ll just watch.” And I stood and watched as Gary Gygax taught some other lucky bastards how to play his game.

I went to his seminar the next day and listened to him talk to a half-full room of people about his new game, and I realized that even if he said that his game was going to replace Dungeons & Dragons and that everyone should go burn down the TSR castle in the Exhibit Hall, I would never report that back. Never.

At the debriefing, they asked me what he’d said.

“Not much,” I said. “He’s clean.”

TSR sued anyway."

Colin McComb won two Origins Awards for his work with Second Edition Dungeons & Dragons, worked extensively on the Planescape line, and helped create the campaign setting of Birthright. He left TSR to work at Interplay/Black Isle Studios, where he helped design the cult classic computer RPG Planescape: Torment, the post-apocalyptic classic Fallout 2, and other games. Since then, he has worked with a variety of companies including Paizo, Malhavoc Press, and Planetwide Games, and is a co-owner of 3lb Games where he creates mobile applications for kids. Colin contributed his insights and expertise to the Kobold Guide to Game Design Vol. III: Tools & Techniques.

Σάββατο, 17 Ιουλίου 2010

Extraordinary Measures (Ακραία Μέτρα)

Μάστορας : Tom Vaughan
Παίχτες : Brendan Fraser , Harrison Ford , Keri Russell
Πόσα πιάνει; 3 / 5
Με δυό λογάκια :
Ένα ζευγάρι έχει δυο παιδιά που πάσχουν από μια σπάνια γενετική ασθένεια που δε θα τους επιτρέψει να ζήσουν μέχρι το 10ο έτος της ηλικίας τους. Ο σύζυγος, John, που ασχολείται επαγγελματικά με την προώθηση προϊόντων, έρχεται σε επαφή με τον Robert Stonehill, έναν αρκετά εκκεντρικό επιστήμονα που θεωρείται ο κορυφαίος θεωρητικός του είδους του. Έχει μια θεωρία για ένα αποτελεσματικό φάρμακο. Ωστόσο, δεν έχει αρκετούς πόρους προκειμένου να προχωρήσει στην έρευνά του. Ο John και η σύζυγός του, καταφέρνουν να βρούν τα χρήματα για να ξεκινήσει η έρευνα και στη συνέχεια ο John αφιερώνεται ολοκληρωτικά στην προσπάθεια αυτή. Θα πρέπει να τα καταφέρει, συνεργαζόμενος με στυγνούς καπιταλιστές αλλά και με αντίπαλες ερευνητικές ομάδες, προκειμένου να επιβιώσουν οι ελπίδες τους στον εξαντλητικά πολύπλοκο και απρόσωπο κόσμο των φαρμακοβιομηχανιών. Εν τω μεταξύ, τα προβλήματα συσσωρεύονται, ο χρόνος περνάει σε μια αδυσώπητη κούρσα όπου στο τέλος της θα κριθεί η ζωή ή ο θάνατος των παιδιών του John...

Αναλυτικότερα :
Κατ' αρχήν, ο πρωταγωνιστής ονομάζεται ...Mr Crowley!!! John Crowley! Δεν ξέρω αν αυτό έγινε επίτηδες ή κατά τύχη, αλλά κάθε φορά που άκουγα κάποιον στην ταινία να αναφωνεί “... Mr Crowley...” αναπόφευκτα στο μυαλό μου ερχόταν το ομώνυμο έπος του Ozzy Osbourne! Καμία σχέση βέβαια, αλλά όπως και να έχει, ήταν άλλος ένας παράγοντας να αποσπαστεί η προσοχή μου από την ταινία. Το λοιπόν... νομίζω ότι δεν θέλει και πολλά πολλά όσον αφορά το είδος της ταινίας. Είναι ένα κοινωνικό δράμα, αλλά σε οικογενειακή συσκευασία. Τέτοιες ταινίες, δεν είναι διόλου του γούστου μου. Αλλά, από την άλλη δε μου αρέσει να απορρίπτω εκ προοιμίου τίποτα. Να ξεκινήσουμε από τα θετικά; Είναι ένα αρκετά ανθρώπινο έργο. Έχει ωραίες στιγμές και κάποιες συγκινητικές φάσεις, ειδικά στο πολύ καλό φινάλε. Έχει μια άψογη ερμηνεία από τον Harrison Ford, που είναι πάντα ευχάριστο να τον βλέπεις στην οθόνη σου. Πολύ καλή επίσης και στο ρόλο της είναι η μικρούλα που υποδύεται την κόρη του John. Σε γενικές γραμμές είναι μια ταινία που μπορείς να τη δεις ένα χαλαρό απογευματάκι, με όλη την οικογένεια, ή με το έτερόν σου ήμισυ και μια χαρά θα περάσεις. Προς τιμήν της, δεν έχει ούτε φτηνά συγκινησιακά κόλπα, ούτε μελούρα, κρατά πολύ ψύχραιμες και αξιοπρεπείς αποστάσεις από τα γεγονότα και τους πρωταγωνιστές.

Τα αρνητικά : ο Brendan Frazer. Δε μπορεί να χωρέσει στο ρόλο. Είναι – δυστυχώς – πολύ καλύτερος σε ρόλους / χολυγουντιανή τσιχλόφουσκα τύπου “The Mummy”. Πέρα από αυτό, η ταινία αποφασίζει να εξιδανικεύσει ασύστολα τον John και όλα τα μέλη της οικογένειάς του, σε τέτοιο βαθμό που θα σε κάνει να νομίσεις ότι βλέπεις έργο της Disney! Δεν υπάρχουν τέτοιες οικογένειες!! Είναι όλοι τους ΤΟΣΟ εκνευριστικά τέλειοι! Το σενάριο, καθότι τα γεγονότα λαμβάνουν χώρα σε ένα αρκετά εκτεταμένο χρονικό διάστημα, παρουσιάζει πολλά πράγματα πρόχειρα, αποσπασματικά. Καταφέρνει μεν να επιτεύξει έναν επαρκή συναισθηματικό δέσιμο μεταξύ του θεατή και των 2 πρωταγωνιστικών χαρακτήρων, αλλά όλοι οι υπόλοιποι, αποδίδονται απλοϊκά, τελείως μονοδιάστατα.

Αλλά κυρίως, αυτό που πνίγει το “Extraordinary Measures” είναι η αφόρητη μετριοπάθειά του. Φαντάζει ασφυκτικά “αποστειρωμένο”, ενοχλητικά politically correct – σε σημείο πρακτικά ευνουχισμού - και γενικώς στερείται παντελώς σκηνών με ψυχή, νεύρο και τσαμπουκά! Όλοι εκεί μέσα (εκτός – ίσως – από ον χαρακτήρα του Harrison Ford) έχουν ταμπεραμέντο... κατεψυγμένου ψαριού. Μια Ιώβειος ψυχραιμία που φυσικά δε θα μπορούσε να υφίσταται (τουλάχιστον όχι ΠΑΝΤΑ και 100% όπως μας δίνει το έργο να καταλάβουμε) σε μια οικογένεια που αντιμετωπίζει τέτοιο δράμα.

Ρεζουμέ :
Μια ζεστή, ανθρώπινη (όσον αφορά το θέμα της) ταινία που καταφέρνει επαρκώς να θίξει ένα άκρως δραματικό ζήτημα με ψύχραιμο και αξιοπρεπή τρόπο. Αν ήταν λιγότερο αποστειρωμένη και οι χαρακτήρες της δεν απεικονίζοταν τόσο ρομποτικά, θα μπορούσε να είναι ένα πραγματικά άξιο λόγου θέαμα. Όπως και να έχει, μπορείς να δεις πολύ καλύτερες ταινίες του είδους της, όπως μπορείς να δεις και πολύ χειρότερες.

Κάψε Εγκέφαλο : Necromentia (Νεκρομαντεία) (2009)


Μάστορας : Pearry Reginald Teo
Παίχτες : Layton Matthews ,Chad Grimes ,Santiago Craig ,Zelieann Rivera
Πόσα πιάνει; αν είσαι περπατημένος στα θρίλερ, το πολύ 3 / 5. Αν όχι, 3,5 / 5 μπορεί και κατιτίς παραπάνω
Με δυό λογάκια :
Ένα τατουάζ που ομοιάζει με Ouija Board μπορεί να χρησιμεύσει σαν πύλη για επικοινωνία με τους νεκρούς... Ο Hagen, κρύβει τη νεκρή γυναίκα του στο σπίτι. Την περιποιείται, τη χτενίζει, της κάνει έρωτα. Ο Travis, έχασε τον ανάπηρο αδερφό του και επιθυμεί να τον ξανασυναντήσει μετά θάνατον. Ο Morbius, θέλει να επιστρέψει από τους νεκρούς για να πάρει εκδίκηση από τη γυναίκα που τον πρόδωσε και τον εραστή της που του στέρησε τη ζωή. Παράξενα, μακάβρια πλάσματα προστατεύουν τα μυστικά του συμβόλου και της πύλης... και όλες αυτές οι ιστορίες ενώνονται μεταξύ τους σε έναν κύκλο αίματος...

Αναλυτικότερα :
Necromentia = προφανώς σύνθετη λέξη από το Necro + Dementia (παράνοια). Απόλυτα ταιριαστός τίτλος για την ταινία! Λοιπόν, αυτό είναι ένα εντυπωσιακό θριλεράκι! Πρωτότυπο (σχετικά) και η καρδούλα του το λέει! Μια εναλλακτική εκόνα της κόλασης, με έντονες παραστάσεις και ιδιαίτερα έντονο το dark / gothic feeling. Τσιτωμένη, γκαζωμένη – σχεδόν βιντεοκλιπάδικη – σκηνοθεσία, που δεν κρύβει τις επιρροές της από τη σχολή των “SAW”. Οστόσο, αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό πράμα εδώ, ομολογουμένως ταιριάζει με το όλο σύνολο. To αυτό ισχύει με το art direction και την όλη αισθητική – θυμίζουν έντονα “SAW” αλλά και δουλειές του Clive Barker, ειδικά τα πλάσματα είναι σα να ξετρύπωσαν από μια ταινία της σειράς “HellRaiser”. Πολύ καλή δουλειά έχει γίνει και στο εντυπωσιακό σενάριο, που καθόλη τη διάρκεια της ταινίας λειτουργεί με ύπουλο, μουλωχτό τρόπο και στο φινάλε της καταφέρνει να δέσει με αξιοπιστία όλες τις υπο-ιστορίες της μεταξύ τους. Ενίοτε, επιστρατεύει – με επιτυχία – τεχνάσματα τύπου “Memento” όπως και κάποιων HellRaiser, συγκεκριμένα του 5ου και του 6ου μέρους, για να αποδώσει την ιστορία της με ζωντάνια και πειστικότητα.

Οι πιο παρατηρητικοί από εσάς, θα εντοπίσατε ήδη από την προηγούμενη παράγραφο, το κύριό της ελάττωμα. Κάθε την πλάνο, κάθε της επιμέρους στοιχείο, θυμίζει κάτι άλλο (καλύτερο) που έχεις ήδη δει. Η σκηνοθεσία θυμίζει “SAW”. Η φωτογραφία θυμίζει “Dee Snider's Strangeland”. H αισθητική θυμίζει Clive Barker. Τα πλάσματα θυμίζουν HellRaiser. To σενάριο δανείζεται ασύστολα ιδέες και πρότυπα, αλλά δεν καταφέρνει τα τα δέσει με μεγάλη επιτυχία μεταξύ τους. Έτσι, δε μοιάζει τόσο σαν ένα ομοιογενές, αυθεντικό σύνολο, αλλά σαν μια (επιτυχημένη) συρραφή. Οι πολλές σεναριακές “τρύπες” δε βοηθάνε την κατάσταση, όπως και δεν βοηθάνε οι μέτριες ερμηνείες και οι ακραίοι, μη ρεαλιστικοί χαρακτήρες και οι συχνά υστερικές αντιδράσεις αυτών.

Η φτωχή παραγωγή, βάζει και αυτή το χεράκι της στο χαντάκωμα της ταινίας. Δυστυχώς, το “Necromentia” είναι πολύ πιο φιλόδοξο από όσο το παίρνει να είναι. Η φωτογραφία είναι υπερβολικά ξεθωριασμένη, ενίοτε θυμίζει γύρισμα με κάμερα οικιακής χρήσεως. Οι παραμορφωμένες φωνές ενοχλούν το αυτί. Τα εφφέ είναι μηδαμηνά. Συχνά, το make up φαίνεται ότι είναι... make up! Και η κόλαση, είναι ένας στενός διάδρομος, στρωμένος με χαλίκι, όπου περνούν από το πλάι κάτι πλαστικοί σωλήνες. Και όλα αυτά είναι φωτισμένα πράσινα. Μοναδική εξαίρεση, το πολύ καλά φτιαγμένο πλάσμα, που όμως είναι πιο HellRaiser και από HellRaiser!

Splatter / Gore :
Με μια τόσο μακάβρια ιστορία, θα περίμενες να δεις τα απίστευτα. Παραδόξως, τα πράματα σε αυτό τον τομέα είναι απογοητευτικά λίγα. Ένα δάχτυλο που αφαιρείται με boltcutter. Και κάτι κοψίματα, χαράγματα κλπ. Κάποια στιγμή, βλέπεις και μια μετά θάνατον εντερεκτομή.

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Μια κορασίδα που... πληρώνει για να τη χαρακώνουν. Ντυμένη σε δερμάτινα λουριά. Θα μπορούσε να είναι sexy, αλλά η φωτογραφία βαστάει σκόνη ετών, η κάμερα εστιάζει οποιδήποτε αλλού ΕΚΤΟΣ από εκεί που υπάρχει ζουμί (και... λίπος!) και η κοπελιά είναι βασικά μπαζάκι. Οπότε, μάπα το καρπούζι.

Ρεζουμέ :
Παραδόξως, το “Necromentia” όσο λιγότερα θρίλερ έχεις δει στη ζωή σου, τόσο περισσότερο θα το εκτιμήσεις. Το κόβω να ψιλογίνεται cult, ειδικά στους κύκλους ηλικιακά νεότερων φανς των θρίλερ. Αν είσαι πιο περπατημένος στο είδος, απλά ξαναβλέπεις στοιχεία από ταινίες καλύτερες που έχεις ήδη δει (και ξαναδει) παλιότερα. Και αυτό, δεν είναι και τόσο καλό πράμα. Όπως και να έχει, το έφηβο φρικομεταλλόπουλο ξαδερφάκι σου, ή η μωβμαυροντυμένη goth-ου αδερφή σου (ναι, υπάρχει τουλάχιστον ένα τέτοιο μπανταβό σε κάθε οικογένεια!) θα εκστασιαστεί!

Κάψε Εγκέφαλο : Robogeisha (2009)

Μάστορας : Noboru Iguchi
Παίχτες : ναι μωρέ, ο πόνος σας έφαγε να μάθετε τους ηθοποιούς! Άιντε, (επειδή κατά βάθος είμαι καλός άνθρωπας) πάρτε μερικούς για δείγμα: Aya Kiguchi ,Hitomi Hasebe ,Yoshihiro Nishimura τώρα δηλαδής καταλάβατε τίποτα; εεε; ΕΕΕ;
Πόσα πιάνει; 3 / 5 για φανς του είδους 3,5 / 5
Με δυό λογάκια :
Ειλικρινά, με τέτοιο τίτλο θέλετε και plot synopsis? Σοβαρά;;; Ρε πάτε καλά;

Αναλυτικότερα :
Όχι, μαντέψτε ποιός ευθύνεται για τη γνωριμία μου με αυτό το cult αριστούργημα! Μαντέψτε! Εννοείται ο Volrath! Λοιπόν, επισυνάπτω 100% όπως έχει το sms που μου έστειλε και που λειτούργησε σαν αφορμή για αυτό το review : “AN TO machine girl ΣΟΥ ΠΕΤΑΞΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΕΞΩ... ΑΝ ΤΟ ΣΑΜΟΥΡΑΙ princess ΣΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΤΡΑΛΑΛΑ... ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΑΠΟΤΕΛΕΙΩΣΩ : rObOgeisha! ΤΕΛΟΣ! ΚΑΛΗΜΕΡΑ. ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΜΑΣ.” Οπότε, παίρνω βαθιά ανάσα και ετοιμάζομαι να βουτήξω στα βαθιά... τι cult αριστούργημα άραγε μας ετοιμάζουν αυτή τη φορά τα ίδια βαρεμένα δημιουργικά μυαλά που μας έδωσαν στο παρελθόν τα “Machine Girl” και το έπος “Tokyo Gore Police”;

Προφανώς, εδώ αποφάσισαν να ελαττώσουν τη βία. Το γιατί, μη με ρωτάτε. Αλλά όπως και να 'χει, οι τρελοί διαμελισμοί και οι ατέλειωτοι πίδακες αίματος είναι πλέον παρελθόν. Όχι ότι δεν έχουν και αυτά τις στιγμές τους, αλλά πλέον αποτελούνται κυρίως από γραφικά υπολογιστή (κάκιστη επιλογή). Το βάρος έχει δοθεί στο κουλό σενάριο – ναι, εδώ υπάρχει όντως σενάριο!!! - και στις τρελές ευρεσιτεχνίες που κοσμούν τα λεπτεπίλεπτα κορμάκια των δολοφονικών geishas! Λοιπόν, έχουμε και λέμε. Ατσάλινη περούκα που πετάει βλήματα ναπάλμ! Σπαθιά που φυτρώνουν από τον... κώλο (εννοείται κομπλέ με μια ξεκαρδιστική σκηνή όπου 3 κοπελιές ξιφομαχούν με τους κώλους τους!) και τις μασχάλες! Αστεράκια νίντζα που εκτοξεύονται (πάλι!) από τον κώλο! Βυζά – οπλοπολυβόλα! Βυζά που εκτοξεύουν όξινο γάλα!!! Πυροβόλα στους ώμους και στα γόνατα! Και προς το τέλος – όπου πλέον ξεφεύγουν για τα καλά τα πράματα! - έχουμε geisha – transformers (σε... ερπυστριοφόρο όχημα!!!), το αντίστοιχο σε μηχανικό fusion (ένωση δυο διαφορετικών ατόμων σε ένα νέο που συνδυάζει τις δυνάμεις τους) που υπήρχε στα Dragonball και ένα γιγάντιο κάστρο – ρομπότ!

Είπαμε για σενάριο πριν και μάλιστα πολύ. Μπορεί μονάχα να περιγραφεί σαν ένα σύμπλεγμα... Λάμψης (του Φώσκολου!), Bollywood και... Power Rangers! Ναι, το σενάριο είναι το πλέον απάλευτο στοιχείο του. Παίρνοντας αφορμή από τις σχέσεις αγάπης – μίσους μεταξύ δυο αδερφών, απογειώνεται δημιουργικά με απλοποιημένο μελόδραμα, περιττά επιτιδευμένους διαλόγους και υπερφτηνή συγκίνηση! Κάπου εκεί μπλέκει και μια ιστορία εκδίκησης τύπου “Kill Bill” ή ακόμα σωστότερα “Machine Girl” (σε βαθμό copy / paste) και μετά το πράμα ξεφεύγει και γίνεται της πουτ@νας το μνημόσυνο! Το τελευταίο 1/3 της ταινίας προκαλεί... κράμπες στον εγκέφαλο, η λογική πάει περίπατο (όχι ότι είχε ανέκαθεν και πολύ λόγο εδώ, αλλά λέμε τώρα...) η τελική μάχη θα κάνει τα μυαλά σου να... πονάνε και στο φινάλε δε μένει ούτε κολυμπιθρόξυλο όρθιο! Δηλαδή, ακριβώς ότι περιμέναμε και όπως θα έπρεπε να είναι!

Splatter / Gore :
Πολύ λιγότερο σε σχέση με τις άλλες ταινίες των δημιουργών και είναι ψιλοπαράξενο. Οι σκηνές θανάτου λειτουργούν περισσότερο σαν κωμικές, παρά σαν splatter-ιές. Πάντως, τα λίγα make up effects όπου υπάρχουν είναι αξιοπρεπή. Ξερνάω στη θέα αίματος φτιαγμένου με γραφικό υπολογιστή – και εδώ δυστυχώς υπάρχει άφθονο.

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Όπως και στις υπόλοιπες ταινίες των δημιουργών, πλήρης απουσία πραγματικών γυμνών σκηνών. Μπουτάκια έξω και κάτι συντηρητικά εσωρουχάκια παίζουν, αλλά χάνονται μέσα στο σαματά και στον παραλογισμό.

Ρεζουμέ :
Πρωτότυπο, με αρκετές καλές ιδέες (κτήρια που αιμορραγούν;!;!) και απάλευτο όσο δεν πάει, είναι μια άξια προσθήκη στη φιλμογραφία των δημιουργών του, και ταμάμ μποναμάς για τους καμμένους φίλους του είδους. Ωστόσο, η σκιά του “Tokyo Gore Police” πέφτει βαριά πάνω του. Αν γούσταρες τα 2 προηγούμενα έργα, θα γουστάρεις και εδώ στάνταρ. Αλλά είναι – μάλλον – το πιο μετριοπαθές και κατώτερο από τα τρια.

Πέμπτη, 15 Ιουλίου 2010

Ένα Τραγουδι για Σήμερα - ΑΜΑ ΤΟ ΛΕΕΙ Η ΣΟΥΦΡΑ ΣΟΥ








Στίχοι / Μουσική : Δημήτρης Πουλικάκος

URL

Σαν μαστουρώσει ο άνθρωπος στη δροσερή του ζάλη
ο αργιλές κι ο διάολος αρχίζουνε την πάλη

Μοιάζεις με μάγκα ευγενική μα σαν σε μαστουρώσω
τους τρόπους σου τους αγενείς θα τους εφανερώσω

Θανατική να εφαρμοστεί ποινή από το κράτος | 2x
σαν μαστουρώσει κι ευθυμεί ο πάσα ένας πάτος | 2x

Άμα το λέει η σούφρα σου μάγκα πες μας το πάλι
πως θα γιομίσει το χασίς το άδειο σου κεφάλι

Πως θα γιομίσει το χασίς το άδειο σου κεφάλι
άμα το λέει η σούφρα σου μάγκα πες μας το πάλι

Τι Έμαθα το 15ήμερο που μας Πέρασε (1 - 15 Ιουλίου 2010)


1)Όλων μας οι πατεράδες είχαν αφήσει κάποτε μουστάκι! Μα μουστάκι;!; Μπλιάξ!

2)Τζακούζι στην αρχιεπισκοπή!;!;! Μα, τζακούζι;;;

3)...γιατί όχι; Όπως λέει και ο λαός : “Το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυο μαζί τα @ρχίδι@ μας!!!”

4)Old embers never die... they NEVER die... παπάκι...

5)Ο καθένας από λόγου του μισιέται κι αγαπιέται...

6)Καμμένο ανέκδοτο part #1 : Ένας κλέφτης τρέχει μέσα σ' ένα πάρκο ,ενώ ξωπίσω τον ακολουθεί ένας αστυνομικός... Ξαφνικά ο κλέφτης σκοντάφτει σ' ένα ζευγαράκι στο γρασίδι του πάρκου και πέφτει κάτω! Εκείνη την στιγμή συμβαίνει κάτι το πρωτοφανές:
Κλέφτης και κοπέλα σκέπτονται το ίδιο ακριβώς πράγμα, ενώ ο Αστυνομικός και άντρας, και αυτοί, ακριβώς το ίδιο! Ποιο πράγμα σκέπτονται;
ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ:
Κλέφτης και κοπέλα: "Πρέπει να αποφύγω την σύλληψη"
Αστυνόμος και άντρας: "Που θα μου πας;... Θα σε βάλω μέσα!..."

7)Όσο περισσότερο σκοινί αφήσεις στον άλλον, τόσο περισσότερο θα θέλει να τραβήξει...

8)Η πιο περιττή φράση που μπορείς να πεις στη γυναίκα σου είναι το “...έχεις δίκιο”. Η γυναίκα σου έχει ΠΑΝΤΑ δίκιο! Και – εννοείται – ότι γνωρίζει ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!!

9)Monthly Fix # 1 : www.verydemotivational.com – απλά κατουριέσαι στα γέλια!

10)Ότι με τη νέα τροπολογία που υποχρεώνει τους γιατρούς να συμπληρώνουν το Α.Μ.Κ.Α. όταν συνταγογραφούν φάρμακα, πλέον κανείς τους δε μπορεί να κρύψει την ηλικία του! Ουπς!

11) Ούουουλα τα κορίτσα που ζουν στο 2010 πρέπει υποχρεωτικά να υποστούν ολική... αποψίλωση! Ξέρεις που! Όλα τα υπόλοιπα, είναι απλώς ημίμετρα. Ναι μεν ο “θάμνος” έχει ένα γλυκό νοσταλγικό vibe και θυμίζει παλιές καλές εποχές ιπποσύνης αλλά και καλούς τρόπους. Τύπου, πριν μπεις σε ένα σπίτι ότι πρέπει πάντα να σκουπίζεις τα πόδια σου στο χαλάκι! Αλλά είναι πιο “τελειωμένος” και από τα τελειωμένα.

12)Η Megan Fox παντρεύτηκε. Ένα μαλάκα που της πετάει 12 χρόνια. Και που έχει και παιδί από άλλη γυναίκα. Επιτέλους, το προαιώνιο ερώτημα σχετικά με την ύπαρξη του Θεού, απαντήθηκε! Τελικά, ΝΑΙ, υπάρχει Θεός!!! Απλά ενίοτε, γουστάρει να κάνει κωλοπαιδαριλίκια...

13)... ότι έτσι και πτωχεύσουμε και γυρίσουμε στη δραχμή, όλοι οι συλλέκτες δραχμών θα τις βάλουν στον κώλο τους! Ή απλά θα τις δώσουν για να αγοράσουν... τσιγάρα!

14)Monthly Fix # 1 : Silent Hill Homecoming – πολύ αδικημένο από τους κριτικούς, είναι μια καθόλα επάξια του hype και του αξίζει να φέρει τον τίτλο Silent Hill. Ναι είναι λιγουλάκι πιο action oriented από τα υπόλοιπα. Και έχει και κάποια ψιλοbugs. Αλλά έχει σπουδαία ατμόσφαιρα, καταπληκτικό (αν και λίγο προβλέψιμο) σενάριο και είναι μακράν το πιο κινηματογραφικό. Ειδικά αν έχεις δει και την ομώνυμη πολύ καλή ταινία, θα την καταβρείς.

15)Monthly Fix # 2 : Clive Barker's Jericho – επίσης ένα φοβερά αδικημένο παιχνίδι. Είναι ένα εξαιρετικά πρωτότυπο shooter πρώτου προσώπου με απίστευτη δράση και απαράμιλλη γοτθική ατμόσφαιρα. Ναι, έχει τα προβληματάκια του. Αλλά είναι ένα γαμάτο παιχνίδι.

16)Monthly Fix # 3 : Σκέψεις σε Ένα Μπαλκονάκι – ένα 100% ορίτζιναλ διηγηματάκι, from yours truly! Αναμένω με αγωνία σχόλια για το πώς σας φανηκε! Έλα μου τώρα, κοτζάμ διήγημα σας χάρισα, είναι too much να ζητήσω τη γνώμη σας; Ειλικρινά!

17)Όσο πιο κουβαδεξ είναι το αυτοκίνητο, τόσο μεγαλύτερη η πιθανότητα να σου κάνει μαλακία στο δρόμο! Κουβαδές γυαλιστερό αμάξι = κάγκουρας που του το αγόρασε με το ΕΦΑΠΑΞ ο μπαμπάς ή η μαμά. Και του δίνει να καταλάβει... του σκίζει τα ράμματα κυριολεκτικά!

18)Εκμεταλλεύσου τη διάλυση που έχουν βαρέσει τα νοσοκομεία με το όλο νταραβέρι με τις φαρμακευτικές. Πλέον, επειδή έχουν πλέον τρελή έλλειψη ιατροφαρμακευτικού υλικού, στέλνουν τους συγγενείς των ασθενών να τα προμηθευτούν από τα φαρμακεία. Έτσι, η πιο hot – και έγκυρη! - δικαιολογία για να κάνεις bypass τον μαλάκα security του νοσοκομείου που θέλει σώνει και καλά να σε διώξει επειδή έχει περάσει η ώρα του επισκεπτηρίου, είναι να σκάσεις μύτη με μια σακούλα από φαρμακείο και να πεις ότι σε έστειλαν οι γιατροί να πάρεις υλικά και να τους τα πας για τον άρρωστό σου!

19)Καμμένο ανέκδοτο part #2 : Η Μαρία και η Σοφία ήταν γειτόνισσες και άσπονδες φίλες και προσπαθούσε η μια να βγάλει τα μάτια της άλλης. Τα σπίτια τους ήταν το ένα απέναντι στο άλλο. Μια μέρα λέει η Μαρία στην Σοφία:
- Να μου πεις ποτέ έχεις τα γενέθλια σου, να σου κάνω δώρο κουρτίνες!
- Και γιατί να μου κανείς δώρο κουρτίνες;
- Να τις βάλεις στο παράθυρο, γιατί βαρέθηκα να βλέπω τον κώλο του άντρα σου!
- Εσύ να μου πεις ποτέ έχεις τα γενέθλια σου, να σου κάνω δώρο γυαλιά!
- Γιατί να μου κανείς δώρο γυαλιά;
- Γιατί ο κώλος που βλέπεις στο παράθυρο δεν είναι του άντρα μου, αλλά του άντρα σου!

Για επιρροές, “δανεικά” και λοιπό stuff που λειτουργεί σαν καύσιμο για τη στήλη, ευχαριστήστε τους παρακάτω :

Τo # 7 από το Θανάση
Το # 13 από το Max

Survival of the Dead

Μάστορας : George Romero
Παίχτες : Alan Van Sprang ,Kenneth Welsh ,Kathleen Munroe ,Richard Fitzpatrick ,Athena Karkanis
Πόσα πιάνει; 1,5 / 5 και παίζει να βάζω και πολλά...
Εναλλακτικός Τίτλος : Φαντάροι VS Καουμπόη και όλοι μαζί VS Ζόμπι

Αναλυτικότερα :
Κι όμως, ο Romero έβγαλε καινούρια ταινιά! Από πέρσι! Το ξέρατε; Όχι! Τυχαίο; Δε νομίζω!!! Και δεν τη βλέπω να έρχεται στη χώρα μας και υπάρχουν πολλοί πολλοί λόγοι για να (μην) γίνει κάτι τέτοιο. Προτού όμως πιάσω το φτυάρι, να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα. α) το “Survival of the Dead” αποτελεί μια “χαλαρή” συνέχεια του “Diary of the Dead” β) και συνεχίζει το hype στα πρότυπα της living dead σάγκας που πλέον απαριθμεί ούτε λίγο ούτε πολύ – εξαιρώ τα remakes κλπ – 6 ταινίες. Να αναμένουμε και άλλα εμπνευσμένα ονόματα που να είναι του τύπου “__________ of the Dead”; Εννοείται ότι στο κενό συμπληρώνετε ότι σας κάνει ευχαρίστηση. Προτάσεις από την Καμαριέρα για μελλοντικούς τίτλους : “Σεμεδάκια of the Dead”, “Death of the Dead”, “Resurrection of the Dead”, “Κωλοβάρα of the Dead” και – γιατί όχι - “Πρωτάθλημα of the Dead” - στο ποδοσφαιράκι, Street Fighter, ότινα'ναι!

Για να ξεκαθαρίζουμε τα πράματα : δεν το παίζω εδώ ούτε κουλτουριάρης, ούτε γαμάτος. Μεγάλωσα με τις ταινίες των George Romero, Lucio Fulci, Dario Argento και όλων αυτών που προσπάθησαν να τους αντιγράψουν. Θεωρώ το “Night of the Livinge Dead” μια από τις σπουδαιότερες και σημαντικότερες ταινίες όλων των εποχών. Μια από τις αγαπημένες μου ζομποταινίες ever είναι επίσης το “Day of the Dead”. Γούσταρα τρελά (2 φορές πήγα και το είδα στο σινεμά!) το “Land of the Dead”. Και το προτελευταίο, “Diary of the Dead” (θα το βρεις στα παλιά review της Καμαριέρας) μου φάνηκε ok, αν και σαφώς κατώτερο για τα δεδομένα του δημιουργού του. Να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη (και τα ζόμπι... ζόμπι!) : το “Survival of the Dead” είναι μακράν η χειρότερη ταινία της σάγκας και ίσως μια από τις χειρότερες ταινίες του Romero (μετά από το ανεκδιήγητο “Martin” - ναι, είναι τόσο κακό!) Και με λυπεί ιδιαίτερα να βλέπω ένα από τα ινδάλματα της παιδικής μου ηλικίας να αποδομείται έτσι. Αλλά τι να κάνουμε, shit happens. Και η συγκεκριμένη ταινία είναι ένα με τα σκατά...

...πρώτα από όλα επειδή δε τη λες ακριβώς ταινία, αλλά περισσότερο τηλεταινία. Οι φοβερές ελλείψεις στην παραγωγή είναι παντού έκδηλες, από τον ακατάλληλο φωτισμό, στο κακό make up, τα δευτεροκλασάτα – περασμένων 10ετιών – εφφέ. Και φυσικά, από τους κακούς ηθοποιούς. Εντάξει, είναι γνωστό ότι ο Romero δεν είναι ούτε ότι καλύτερο σαν σκηνοθέτης, ούτε και οι ηθοποιοί του είναι ότι καλύτερο. Ανέκαθεν. Και όλα αυτά, ειλικρινά, σε τελική ανάλυση δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία για ταινία του είδους. Το ασυγχώρητο λάθος στο “Survival of the Dead” είναι η παντελής έλλειψη ατμόσφαιρας. Αν υπήρχε κάτι που έκανε μοναδικές τις ταινίες του Romero, αυτό ήταν η αίσθηση του επικείμενου όλεθρου. Το ότι ήξερες από πριν ότι οι πρωταγωνιστές είναι εκ προοιμίου καταδικασμένοι. Η αγωνία της επιβίωσης. Η όλη βαρύτητα και σαπίλα της ατμόσφαιρας. Ε, από όλα αυτά που σας ανέφερα, ΤΙΠΟΤΑ δεν υπάρχει εδώ. Και - εννοείται - από τρομαχτικές σκηνές δεν παίζει ούτε δείγμα. Ζόμπι υπάρχουν και πολλά μάλιστα, αλλά εξυπηρετούν απλά στην κινηματογράφιση άπειρων (και απολύτων ίδιων μεταξύ τους) σκηνών όπου δέχονται τους ίδιους πυροβολισμούς. Στο κεφάλι. Κατά τα άλλα, οι χαρακτήρες της ταινίας, δε δείχνουν να πολυαντιλαμβάνονται την ύπαρξη των ζόμπι και σε περιπτώσεις που το παίρνουν χαμπάρι, δε δείχνουν να τους πολυνοιάζει κιόλας. Απλά σπαταλούν το χρόνο τους (και μαζί και τον δικό ΣΟΥ) κάνοντας ότι βλακεία μπορούν να φανταστούν και λέγοντας ασυναρτησίες ορμώμενοι από διαλόγους που είναι ένα με τα ζεστά σκατά.

Και αυτό είναι το δεύτερο μεγάλο αμάρτημα του “Survival of the Dead”. Δεν υπάρχει συγκεκριμένη ιστορία και ότι απομένει είναι τόσο ασυνάρτητο και απλά ΒΛΑΚΩΔΕΣ που πραγματικά απορείς τι σκεφτόταν ο Romero γράφοντάς το (είναι επίσης υπέυθυνος και για το σενάριο, όπως σε όλες τις Living Dead ταινίες). Μια ιστορία που ξεκινά σαν φτηνή απομίμηση ενός έτσι και αλλιώς μέτριου έργου (Diary of the Dead) καταλήγει να μετατρέπεται σε... κάτι τύπου western. Και σαν τσόντα στο ενδιάμεσο, βάζουνε τα ζόμπι. Κάπου προς το τέλος προσπαθεί να χώσει και ένα ηθικό δίδαγμα που από μόνο του δεν είναι άσκημο (μαζί με την ικανοποιητική σκηνή στο φινάλε), αλλά όταν επί μιάμιση ώρα βλέπεις παπαριές, δε σου είναι και πολύ εύκολο να το εκτιμήσεις.

Ένα ακόμα τελείως αψυχολόγητο στοιχείο της ταινίας, είναι η εισαγωγή χιουμοριστικών σκηνών σε σημεία που δεν ταιριάζουν καθόλου. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με σκηνές τύπου να ανατινάζεται εκ των έσω το κεφάλι ενός ζόμπι επειδή... το τάισες αφρό από τον πυροσβεστήρα (!) με αποτέλεσμα οι αφροί να βγαίνουν από τα αυτιά και να κάνουν τα μάτια του να... ξεκολλάνε από το κρανίο (!!). Ή με το να αναφλέγεται (με κάκιστα γραφικά υπολογιστή) το κεφάλι ενός ζόμπι επειδή το πυροβόλησαν με ένα flare gun στην... κοιλιά (!!!) Όλες αυτές οι σκηνές σε μια καφροκωμωδία τύπου “Return of the Living Dead” - είναι ο αυθεντικός τίτλος του θρυλικού “Τα Ζόμπι δεν είναι Χορτοφάγα” ή τύπου “Braindead” λειτουργούν μια χαρά. Αλλά όταν προσπαθείς να φτιάξεις ένα – και καλά – σοβαρό έργο τίγκα στο ηθικό δίδαγμα και στην καυστική κοινωνική κριτική και ταυτόχρονα κάνεις πλακίτσες, ε, κάπου το γλυκό δε δένει.

Splatter / Gore :
Όλα να έχει ο μπαξές – αλλά φαντάζουν ίδια και χιλιοπαιγμένα. Άπειροι πυροβολισμοί στο κεφάλι, με ζουμιά να εκτοξεύονται προς τα πίσω. Και δυο αρκετά αξιόλογες (προς το τέλος της ταινίας) σκηνές διαμελισμού. Σε αυτό τον τομέα, ο παππούς το'χει ακόμα. Sweet!

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Άφαντα. Δε βλέπεις γυμνό κρέας ούτε καν από ζόμπι. Όχι βέβαια ότι αυτό είναι κακό πράμα, αλλά λέμε τώρα... ΟΛΕΣ ΟΙ ΖΟΜΠΟΤΑΙΝΙΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ ΝΑ ΕΧΟΥΝΕ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΙΑ ΣΚΗΝΗ ΟΠΟΥ ΜΙΑ ΘΕΑ ΞΑΝΘΙΑ ΝΑ ΔΙΑΜΕΛΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΥΣ ΜΕ ΤΟ ΠΟΥ ΒΓΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΝΤΟΥΣ! Και να φαίνονται και βυζά και κωλαράκι και “θάμνος!” - ΠΡΟΣΟΧΗ – όχι ξυρισμένο! Θάμνος!!! Οι ζομποταινίες είναι καλλιτεχνικό προϊόν που ανδρώθηκε τη 10ετία του '80 και έτσι πρέπει να φέρονται σε ΟΛΕΣ τις απόψεις! Απλά τα πράματα! Οι πιο ανωμαλιάρηδες από εσάς, μπορει να τη βρουν στις σκηνές που απεικονίζεται ένα γυμνό... άλογο. Προφανώς, επειδή δυσκολεύονταν να το ντύσουν κι αυτό.

Ρεζουμέ :
Απόλυτα απογοητευτικό, μια αποτυχία σε όλα του. Και είναι πραγματικά κρίμα και άδικο για το όνομα του δημιουργού του. Ο George Romero πρέπει να βγει στη σύνταξη και να μην κάνει ταινίες απλά για να τις κάνει. Έχει προσφέρει ήδη πολλά. Δε χρειάζεται στο τέλος της ζωής του να εξευτελίσει το όνομά του. Ως γνωστόν, είναι η τελευταία γεύση που απομένει στη μνήμη και καμιά φορά φτάνει για να επισκιάσει ένα έργο ζωής...

Book of Eli (Ο Εκλεκτός)


Μάστορας : Albert Hughes, Allen Hughes
Παίχτες : Denzel Washington , Gary Oldman , Mila Kunis, Ray Stevenson
Πόσα πιάνει; 4 / 5
Με δυό λογάκια :
Σε ένα μετα-αποκαλυπτικό σκηνικό, ένας μοναχικός ταξιδευτής μεταφέρει ένα πολύτιμο φορτίο, σε μια δύσκολη αποστολή. Καθοδηγούμενος από ένα όραμα, οδεύει δυτικά με οδηγό ένα βιβλίο που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο μέσω της επιρροής που ασκεί στην καρδιά και στις πεποιθήσεις των ανθρώπων. Όμως, τη δύναμη του βιβλίου την επιβουλεύονται και άλλοι για δόλιους σκοπούς...

Αναλυτικότερα :
Κατ' αρχήν, χαιρετίζω την άκρως άκυρη μεταφραστική απόδοση του τίτλου της ταινίας από το Ελληνικό τιμ! Προφανώς, αν και διανύουμε το σωτήριο έτος 2010, για τους Έλληνες υποτιτλιστές βρισκόμαστε ακόμα προ χιλιετίας, στην εποχή που κάνανε μεταφράσεις – λογοτεχνικά αριστουργήματα τύπου “Red Sonya = Κάλιντορ ο Μονομάχος”, ή (το αγαπημένο μου!) “Ninja Star of Death = Τα σκληρά καρύδια των νίντζα”! Ναι! Οι νίντζα έχουν πολύ σκληρά καρύδια όντως!!! Στο θέμα μας. Ρε, σαν πολύ μετα-αποκαλυπτικό σκηνικό δεν έχει πέσει τώρα τελευταιά; Μήπως μας πρετοιμάζουν σιγά σιγά για κάτι και δε ξέρουν πώς να μας το σερβίρουν; Ή μήπως (απλούστερα) έχουμε αναβίωση του trend από την εποχή του Mad Max? Παίζει κάποτε να δουμε μια μοντέρνα βερσιόν της θρυλικής σκηνής όπου η Tina Turner τραγουδάει μέσα από τα σκονισμένα κάγκελα του Thunderdome, με κάποιο σύγχρονο γκαζιάρικο υπερ-πιπίνι νέας κοπής πχ Rihanna; Δε με χάλασε! Δε με χάλασε καθόλου!

Δεύτερον. Το να κάνεις τον Denzel Washington να δείχνει ΓΑΜΑΤΟΣ είναι επίτευγμα από μόνο του. Αυτό από μόνο του δείχνει ότι δεν εχουμε να κάνουμε με άλλη μια ταινία του σωρου. Βέβαια, οι αδερφοί Hughes δεν είναι τυχαίοι. Το κορυφαίο “From Hell” το θυμάσαι; Ε, αυτοί το σκηνοθέτησαν! Οπότε, προετοιμαζόμαστε να δούμε κάτι δυνατό. Και πολύ καλά κάνουμε! Λοιπόν, ετοιμάσου για την απόλυτη Fallout ταινία. Τα έχει όλα : σκονισμένη φωτογραφία. Γαμάτο (αλλά με την καλή έννοια!) πρωταγωνιστή! Έναν πολύ καλό Gary Oldman στο ρόλο του κακού – άξιο comeback, τόσα χρόνια τον είχαν φάει ερμηνευτικά παπαριές τύπου Harry Potter! Φοβερός, επιβλητικός κόσμος, ωραία τρελαμένες, τσαμπουκαλεμένες φάτσες και ένα ωραίο πιπίνι στη θέση του συνοδηγού (Mila Kunis) που το μόνο που θα σε κάνει να σκέφτεσαι για την πάρτη της είναι το πόσο ΕΠΙΚΟ θα είναι το συναίσθημα να σε “περιποιείται” στοματικά και ταυτόχρονα να έχεις αυτές τις ματάρες να σε κοιτούν!

Για την ακρίβεια, είναι τόσο καλή, που ξεχνάς ότι η ιστορία της είναι τόσο απλή, τελείως λακωνική! Όπως και η πλοκή! Το βάρος εδώ δίνεται στην επίτευξη της ατμόσφαιρας και πολύ καλά κάνει, γιατί (κάτι που είναι τόσο αυτονόητο!) Η ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΚΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΗ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ σε κάθε ταινία φαντασίας.

Splatter / Gore :
Λίγο, αλλά καλό και ποιοτικό. Ωραίες σκηνές μάχης και cool διαμελισμοί. Και ΘΕΛΩ ΤΩΡΑ ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗ! ΤΩΡΑ!!!

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Προφανώς, η μεταποκαλυπτική κοινωνία είναι υπερβολικά πουριτανική. Ούτε μπουτάκια δεν έχει! Επιβάλλονται αναξιοπαθούσες σκλάβες ντυμένες με κουρέλια και από κάτω λεπτεπίλεπτα χρυσαφιά στριγκάκια! Το βασίλειό μου για ατάκες τύπου “δείξε μου τα κάλλη σου σκλάβα!” και χρααατσ! Να της σκίζει το πανοφώρι και γεμίζουν το πλάνο μαυρισμένα, μεγάλα, θηλυκά κωλομέρια! Τέλωσπάντων, ξεφύγαμε... τι λέγαμε; Λοιπόν, όλα αυτά τα παραπάνω; Ε, δεν τα έχει!

Ρεζουμέ :
Η απόλυτη Fallout ταινία, μετά φυσικά από τα 3 “Mad Max”, είναι το “The Book of Eli”! Πράμα μάλλον άδικο, καθώς είναι ΠΟΛΥ καλύτερη από τα “Mad Max”!!! Όσοι γουστάρουν μετα-αποκαλυπτικά σκηνικά, δεν τίθεται θέμα, απλά την έχουν δει ήδη. Αλλά είναι τόσο καλό, που πραγματικά έχει να προσφέρει κάτι σε κάθε φίλο των ταινιών δράσης – και όχι μόνο.

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Κάτι τέτοια διαμαντάκια βλέπεις και συνειδητοποιείς ακόμα περισσότερο πόσο ΠΑΠΑΡΙΑ ήταν το πανάκριβο, πολυδιαφημισμένο και με την άπειρη προώθηση “I Am Legend”!!! Και ΝΑΙ, τελικά μπορείς να φτιάξεις μια ταινία που να πραγματεύεται τη θρησκεία και να καταφέρνει ταυτόχρονα να είναι cool και όχι μόνο για Χριστιανόπουλα του κατηχητικού και Μορμόνους! 'nuff said!!!

The Informant! (Ο Πληροφοριοδότης)


Μάστορας : Steven Soderbergh
Παίχτες : Matt Damon ,Rusty Schwimmer ,Scott Bakula
Πόσα πιάνει; 1,5 / 5
Με δυό λογάκια :
Ο Mark Whitacre δουλεύει εδώ και χρόνια σε μια βιοχημική εταιρία και σταδιακά ανεβαίνει τα σκαλιά τις ιεραρχίας. Παρόλα αυτά, αποφασίζει να κάνει κάτι τελείως απρόσμενο – να κατασκοπεύσει εκ μέρους του FBI. Όλα ξεκινούν όταν καταγγέλει την εταιρία για καρτέλ παγώματος τιμών σε διεθνές επίπεδο. Τότε ξεκινάει ένας χορός μυστικών, πληροφορίας και... παραπληροφόρησης. Μέσα στο μείγμα προστίθενται και η δική του φιλοδοξία αλλά και προσωπική παράνοια, καθώς αρχίζει να πιστεύει ολοένα και περισσότερο ότι είναι ένας αληθινός πράκτορας. Όλα αυτά θα οδηγήσουν σε μια κατάσταση που μοιραία θα ξεφύγει από τον έλεγχό του...

Αναλυτικότερα :
Πήρε σχετικά καλές κριτικές. Υποθέτω λόγω των πρωταγωνιστικών ονομάτων. Δηλαδή, δε μπορώ να το ερμηνεύσω αλλιώς. Ειλικρινά δε μπορώ να καταλάβω τι σκεφτόταν o Soderbergh όταν τη γύριζε! Πράγμα που αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι ο άνθρωπος αυτός είναι ικανός τόσο για το καλύτερο, όσο και για το χειρότερο. Θέλω να πω, γυρίζει το καταπληκτικό “Ocean's 11” και μετά στα καπάκια φτιάχνει το ανεκδιήγητο “Ocean's 12” το οποίο δε στέκει ούτε σαν παρωδία του πρώτου έργου. Κάτι τέτοιο περίπου ισχύει και εδώ. Το φιλμάκι αυτό επί μιάμιση ώρα θα παρτουζώσει τον εγκέφαλό σου με ότι σκατά μπορείς να φανταστείς. Από την άκυρη 70's αισθητική και φωτογραφία – που θα ήταν μια χαρά αν η ταινία δε διαδραματιζόταν τη 10ετία του ΄90 – μέχρι τους ανισσόροπους μονολόγους του πρωταγωνιστή που είναι – κυριολεκτικά – ατελείωτοι.

Προφανώς, προσπαθεί εδώ ο μάστορας να φτιάξει μια σάτυρα μπολιασμένη με δραματικά στοιχεία. Ε, δεν τα καταφέρνει. Οι υπερβολικά πολλοί, υπερβολικά αδιάφοροι χαρακτήρες, η έλλειψη συνάφειας (γίνονται τόσο πολλά, και εξαιρετικά απότομα, τερατώδη άλματα στο χώρο και το χρόνο που κάθε αίσθηση συνέχειας εξανεμίζεται) οι ασάφειες (τελικά υπάρχει συνωμοσία ή όχι; Ο χαρακτήρας είναι ευφυής, ανισόρροπος ή και τα δυο; Δε διευκρινίζει ποτε...) απαρτίζουν μια ταινία που όχι απλά δεν είναι ευχάριστη, αλλά είναι δύσκολη στην παρακολούθηση, ακατανόητη σε πολλά σημεία της και – σε τελική ανάλυση - βαρετή. Ο Matt Damon δίνει μια καλή ερμηνεία (όπως σχεδόν όλοι οι ηθοποιοι) αλλά τι να το κάνεις όταν η μοναδική λέξη που μπορεί να σου εμπνεύσει ο χαρακτήρας, είναι το “μαλάκας”. Μα, ναι. Μεγάααλος μαλάκας!

Παραδόξως, η σκηνοθεσία αποτυγχάνει τραγικά. Έχει στυλ, αλλά όχι περιεχόμενο. Ατέλειωτα μεγάλα ευρεία κάδρα όπου διάφοροι κάθε φορά κουστουμαρισμένοι ανταλάσσουν κουλαμάρες και ασυναρτησίες. Δυστυχώς, μιλάμε για τόσο χοντρό FAIL στην αφήγηση, τύπου να μην είσαι ποτέ σίγουρος για τίποτα, ακόμα και για τα πιο χοντρά σημεία της ιστορίας! - επειδή τα πάντα δίνονται με τόσο αποσπασματικό, πρόχειρο και συχνά αντιφατικό τρόπο.

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Ούτε για δείγμα. Αλλά και τη Beyonce να είχε τσίτσιδη, να πλακομ%^νιάζεται με τη Megan Fox, πάλι το θέαμα δε θα σωζώταν. (εντάξει και πάλι θα το έβλεπα λόγω της Megan Fox!) Οι απανταχού gay μπορεί να να συγκινηθούν από το μουστακάκι – κοτσιλιά του Matt Damon.

Ρεζουμέ :
Μια κωμική δραματική σάτυρα που ούτε αστεία είναι, ούτε δραματική καταφέρνει να γίνει γιατί πολύ απλά οι χαρακτήρες της είναι τόσο αντιπαθείς που δε δίνεις δεκάρα για ότι και να τους τύχει. Ένα τεράστιο ναυάγιο στο να αφηγηθούν μια κατά τα άλλα ξερή, μίζερη και πεζή ιστορία. Μιάμιση χαμένη ώρα από τη ζωή σου. Για δεύτερη φορά (η πρώτη ήταν στο “Ocean's 12”) φάει σκατά Steven Soderbergh!

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Βασισμένη στο αντίστοιχο βιβλίο, το οποίο με τη σειρά του βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα.

Λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή; Ένας εκ των παραγωγών είναι και το κολλητάρι του Soderbergh, ο πολύς George Clooney

Δευτέρα, 12 Ιουλίου 2010

Ασφαλιστικό


Mε σημαντικές αλλαγές υπέρ των ασφαλισμένων κατατέθηκε τελικά το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό.

Πιο αναλυτικά προκειμένου να εξασφαλιστεί η ευστάθεια των κοινωνικών δομών, να διασφαλιστεί το σοσιαλιστικό - και πάνω από όλα ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΟ - προφίλ του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και last but not least σαν φόρος τιμής στις δεκαετίες αγώνων για τα δικαιώματα του εργαζόμενου, ψηφίστικαν από την συντριπτική πλειοψηφία του κοινοβουλίου οι παρακάτω ρυθμίσεις:

1. Όλοι οι αποθανόντες ασφαλισμένοι δικαιούνται αναδρομική σύνταξη σε περίπτωση αναστάσεως.

2. Ασφαλισμένοι που έχουν έξι δάχτυλα στο αριστερό πόδι και ανάλογο αριθμό στο δεξί χέρι και έχουν πλήρη ασφάλιση 41 χρόνια δικαιούνται σύνταξη στα 59ο έτος

3. Προσαύξηση 30% στη σύνταξη θα λαμβάνουν οι μητέρες ανήλικων τέκνων με συμπληρωμένο το 80ο έτος ηλικίας

4. Συνταξιούχοι με δυσανεξία στα γαλακτοκομικά θα λαμβάνουν δωρεάν 2 γιαούρτια με την προϋπόθεση να καταναλώνονται από τους ίδιους και πάντα παρουσία ελεγκτή ιατρού και πενταμελούς ορκωτής επιτροπής.

5. Θεσμοθετείται η δωρεάν επίσκεψη σε οδοντίατρο και κουρέα για συνταξιούχους με μασέλα και φαλακρούς αντίστοιχα.

6. Σε οικείους ασφαλισμένων που αποδημήσουν εις Κύριον πριν λάβουν σύνταξη, θα αποστέλλεται συλλεκτική ευχαριστήριος επιστολή με τις υπογραφές των κκ Παπακωνσταντίνου και κκ Λοβέρδου

7. Τέλος, η ευνοϊκή ρύθμιση Νο 1 δεν ισχύει για όσους ασφαλισμένους ονομάζονται Χριστός ή Λάζαρος

Κυριακή, 11 Ιουλίου 2010

To Barbecue


Αυτή η υπέροχη δραστηριότητα αποτελεί πρώτης τάξεως ευκαιρία προκειμένου να ξεδιπλωθούν αφειδώς τα ταλέντα της μαγειρικής ενός αληθινού άνδρα. Μόλις ένας άνδρας δηλώσει εθελοντής να κάνει αυτό το είδος μαγειρικής, η αλυσίδα γεγονότων ακολουθεί ως εξής:

Ο ΑΝΔΡΑΣ
1. Ο άνδρας βγάζει την ψησταριά και τα κάρβουνα.

Η ΓΥΝΑΙΚΑ
2. Η γυναίκα πλένει την σχάρα.
3. Η γυναίκα πάει στο μπακάλικο.
4. Η γυναίκα πάει στο χασάπικο.
5. Η γυναίκα πάει στο ζαχαροπλαστείο.
6. Η γυναίκα ετοιμάζει την σαλάτα και τα λαχανικά.
7. Η γυναίκα ετοιμάζει τα κρέατα για το ψήσιμο.
8. Η γυναίκα βάζει σε ένα δίσκο τα κρέατα με τα σχετικά μπαχαρικά και τα εργαλεία του ψησίματος.
9. Η γυναίκα φέρνει την σχάρα καθαρή και το δίσκο στον άνδρα που είναι ξαπλωμένος δίπλα στην ψησταριά απολαμβάνοντας την μπύρα του.
10. Ο άνδρας βάζει το κρέας πάνω στην σχάρα.
11. Η γυναίκα μπαίνει στο σπίτι να στρώσει το τραπέζι.
12. Η γυναίκα ρίχνει μια ματιά στα λαχανικά που βράζουν.
13. Η γυναίκα ετοιμάζει το επιδόρπιο.
14. Η γυναίκα ξανά βγαίνει έξω να πει στον άνδρα της ότι καίγεται το κρέας.
15. Ο άνδρας βγάζει το κρέας που παράψήθηκε από την σχάρα και το πάει στην γυναίκα του.
16. Η γυναίκα ετοιμάζει τα πιάτα και τα βάζει στο τραπέζι.
17. Ο άνδρας βάζει να πιούνε.
18. Η γυναίκα ξεστρώνει το τραπέζι και ετοιμάζει τον καφέ.
19. Η γυναίκα σερβίρει τον καφέ και το επιδόρπιο.
20. Μετά το γεύμα, η γυναίκα μαζεύει το τραπέζι και το τραπεζομάντιλο.
21. Η γυναίκα πλένει τα πιάτα και συμμαζεύει την κουζίνα.
22. Ο άνδρας αφήνει την ψησταριά όπως είναι γιατί ακόμη καίγονται τα κάρβουνα.
23. Ο άνδρας ρωτάει την γυναίκα του αν χάρηκε που δεν μαγείρεψε σήμερα.
24. Με ένα απορημένο ύφος ο άνδρας βγάζει συμπέρασμα ότι οι γυναίκες δεν είναι ποτέ ευχαριστημένες.

Αμάν πια! Με τίποτα δεν είσαστε ευχαριστημένες!! TI ΤΡΑΒΑΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ!!!

Σκέψεις σε ένα Μπαλκονάκι – Μονόπρακτο Μικροαστικό, μέρος 4ον




Λοιπόν, δεν υπήρχε αμφιβολία : οποιαδήποτε απόφαση θα ήταν προτιμότερη από αυτό το διασταγμό, αυτή τη διχογνωμία. Πως έλεγε και το ρητό : μια καλή απόφαση τώρα είναι προτιμότερη από τη βέλτιστη απόφαση αργότερα; Ε, κάτι τέτοιο! Μόνο που την απόφαση έπρεπε να την πάρει τώρα. Να μην παρατείνει άλλο αυτή την αμήχανη παγωμάρα. Τελικά το αποφάσισε. “...5 λεπτά ακόμα! Έτσι και δεν εμφανιστεί σε 5 λεπτά, χαιρετώ και αλεμάο...” Αντάλλαξε μερικές τυπικές κουβέντες και κάτι αστειάκια για να κερδίσει λίγο ακόμα χρόνο. Η υπομονή του όμως εξαντλούνταν γοργά. Και φως στο τούνελ δεν έβλεπε διόλου. Ο Θρασύβουλας κλασικά άφαντος. Και εκείνη ήταν ακόμα στημένη στο μπαλκονάκι, σιωπηλή και απόμακρη, σαν τη νύχτα.

Θυμήθηκε μια κλασική ρήση του Άλ Καπόνε : “Όταν δεν ξέρεις τι να κάνεις, απλά στείλε 2 άντρες με πολυβόλα να σπάσουν την πόρτα!” Τα πέντε λεπτά είχαν παρέλθει. Πάτησε πόδι στην αμφιβολία και τον εγωισμό του : “...ε, λοιπόν, πάμε και όποιον πάρει ο Χάρος!” αποφάνθηκε. Κι ας έκανε μπροστά της και δεύτερο πισωγύρισμα, αλλάζοντας ξανά τη γνώμη του. Αν και τώρα που το σκεφτόταν καλύτερα, το πρώτο πισωγύρισμα δεν πιανόταν για... ολόκληρο, επειδή δεν ολοκλήρωσε τη φράση του! Κοινώς, δεν είχε διατυπώσει ποτέ ξεκάθαρα ότι τελικά δε θα περίμεναν τον Κωνσταντή, άσχετα αν τέτοιο συμπέρασμα έβγαινε από τα μισά λόγια και τις κινήσεις του! Οπότε όλα – λέμε τώρα - καλά! Και εντάξει, θα φανεί ότι άλλαξε γνώμη μια φορά! Όχι δυο! Και όπως και να έχει, μπορείς να πεις και ότι μία ίσον καμία! Και τον Κωνσταντή θα τον δει αύριο και μεθαύριο! Και θα τον κεράσει και 2 ποτά! (για να κατευνάσει τις τύψεις του!) Και τις μπάλες λοιπόν, εφόσον τα βρήκε και με τον εγωισμό του, ένα μονάχα πράγμα έμενε : γιούργια και φύγαμε!

Γύρισε στην παρέα και άνοιξε το στόμα του με πρόθεση να καληνυχτίσει... και τότε, μέσα από τα κλαρίνα που στρίγγλιζαν, τις γριές που εκστασιάζονταν, τον καπνό του τσιγάρου, τους ατμούς (και οσμές!) πατσουλιού και ιδρώτα που εξατμιζόταν... έσκασε μύτη επιτέλους ο Κωνσταντής! Έτρεξε και τον αγκάλιασε σφιχτά, του χτύπησε την πλάτη, τον φίλησε και στα δυο μάγουλα. “ΠΟΥ'ΣΑΙ ΡΕ ΑΡΧΙΔΑ;;;” Δεν είχε ποτέ ξανά χαρεί τόσο που έβλεπε τον Κωσταντή! Ο δε καημένος Κωνσταντής, είχε μείνει σέκος, αιφνιδιασμένος από την “ανιδιοτελή” έκρηξη αγάπης και φιλίας! Μετά από 2 – 3 κουβέντες, το 'σκασε και το παραμύθι : “...λοιπόν, παλικάρια, εμείς φεύγουμε επειδή πρέπει να πεταχτούμε να χαιρετίσουμε και κάποια ακόμα παιδιά που κάθονται σε ένα μπαράκι (είχε φροντίσει λίγες στιγμές πριν να καταλάβουν όλοι ότι κοιτάει κάποια πλασματικά μυνήματα στο κινητό του) και τους έχουμε ήδη στήσει, οκ; Λοιπόν, μαλάκα, μην τυχόν και δε σε δω αύριο! Στάνταρ πράματα!” Στο δρόμο, περπατούσε πιο γρήγορα από όσο ήταν άνετο για εκείνη. Στις κατηφόρες, για να τον προλάβει και ταυτόχρονα να μη γκρεμιστεί από τα ψηλοτάκουνα, πήγαινε με γρήγορα κοφτά βηματάκια. Ο ήχος, υπερμεγενθυμένος στην ησυχία της καλοκαιρινής νύχτας, θύμιζε νευρικό, αγχώδες χτύπημα των πλήκτρων σε γραφομηχανή. Το θέαμα μιας πανέμορφης φροντισμένης στην τρίχα γυναίκας που προσπαθεί αγωνιωδώς να μην... τσακιστεί, ήταν μάλλον κωμικό. Δεν τον ενδιέφερε καθόλου. Ένιωθε μεθυσμένος από την ευδαιμονία του. Προχώραγε αγέρωχος μπροστά, κρατώντας (ή μάλλον τραβώντας) την από το χέρι και είχε ένα – αθέατο μέσα στη νύχτα - πλατύ χαμόγελο που έφτανε από το ένα του αυτί στο άλλο. Σα γύφτικο σκεπάρνι.

Σκεφτόταν το μέγεθος του θριάμβου του. Από τη μια, ΦΑΝΗΚΕ στα μάτια της ότι τήρησε την αξιοπρεπή στάση που είχε δηλώσει. Φάνηκε άντρας που δεν μασάει από γυναικεία τερτίπια, αγέρωχος και αδέκαστος! Μη μας πούνε ότι μας “σέρνει” κιόλας! Από την άλλη, όλα καλά με την παρέα. Έμεινε αργά, μέχρι να φτάσει ο Κωνσταντής. Τον χαιρέτησε κανονικά και με το νόμο και γέμισε με γελαστά ραντεβού για καφέδες και ποτάκια τις επόμενες δυο ημέρες. Και τώρα πήγαιναν σπίτι! Και η πίτα ολάκερη δηλαδή και ο “μονορούθουνος μυς” χορτάτος! Όταν πλησίασαν το σπίτι και τα φώτα των δρόμων έγιναν περισσότερα, σοβάρεψε την έκφρασή του και βράδυνε το βήμα του. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, αναλογίστηκε τα όσα συνέτρεξαν στο κεφάλι του τις τελευταίες ώρες. Μετά, για λίγες ακόμα στιγμές, το φιλοσόφησε. “Λοιπόν, μαλάκα :
Ηθικό δίδαγμα #1 : μερικές φορές, το μόνο που χρειάζεται είναι λίγη κωλοφαρδία!
Ηθικό δίδαγμα #2 : όσο λιγότερο μιλάς, τόσο μικρότερη η πιθανότητα να ξεστομήσεις κάτι που θα σε κάνει να το μετανιώσεις αργότερα! Έτσι συντηρείς και το μύθο σου καλύτερα!
...και τέλος, ηθικό δίδαγμα #3 : ναι, είσαι κωλοπαιδάκι! Αλλά αυτό δε χρειάζεται να το κάνεις βούκινο κιόλας!”

ΤΕΛΟΣ

Πέμπτη, 8 Ιουλίου 2010

Σκέψεις σε ένα Μπαλκονάκι – Μονόπρακτο Μικροαστικό, μέρος 3ον




Φυσικά, η πρώτη του παρόρμηση, ήταν να την γραπώσει από το χέρι, να χαιρετίσουν την ομήγυρη βιαστικά και να την κάνουν για το σπίτι όπου τον περίμεναν η βολή του κρεβατιού, το σωτήριον air condition και ένα ζεστό, υγρό σώμα που κοσμούσε ένα λεπτεπίλεπτο αραχνοΰφαντο δαντελωτό string-άκι. Κανέις δε θα έλεγε τίποτα, κανείς δε θα καταλάβαινε τίποτα. Εξάλλου, τους έβλεπε όλη την εβδομάδα, θα τους έβλεπε και αύριο και μεθαύριο και γενικώς τους είχε και τον είχαν λίγο πολύ χορτάσει... όλοι... εκτός από έναν. Τον Κωνσταντή! Κοίταξε στιγμιαία το ρολόι του. Η ώρα είχε περάσει και ο Κωνσταντής αργούσε. “Πού'σαι ρε Κωνσταντή” και “Άντε ρε Κωνσταντή” ήταν οι δυο φράσεις που παίχτηκαν δεκάδες φορές, μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου στο κεφάλι του. “...μωρό μου πάμε;” νιαούρισε εκείνη. Εκείνος αμηχανία, περπατούσε σε αναμμένα κάρβουνα! “...περίμενε λίγο...” κατάφερε να ψελλίσει. Ξαφνικά, και δίχως να το περιμένει, μέσα στο μυαλό του διαδραματιζόταν μια τιτανομαχία άνευ προηγουμένου! Από τη μία να δει μια φορά παραπάνω το φίλο του (θα τον ξανάβλεπε έτσι και αλλιώς την επόμενη στο bachelor party και τη μεθεπόμενη στο γάμο αλλά... δε του έφτανε!) Από την άλλη... Ναπολιτεν! O tempora, o mores!!!

“Ω, ρε τι πάθαμεεεε...” Πιο ταιριαστή από ποτέ η ατάκα από εκείνη την παλιά Ελληνική ταινία. Μουδιασμένα έκανε άλλη μια περατζάδα στον περίγυρο. Ούτε που πολυκαταλάβαινε τι έλεγαν. Μέσα του, ο πόλεμος μαινόταν! Να πουλήσει, έστω για μια φορά τον Κωνσταντή; Μετά από τόσα και τόσα που είχαν περάσει μαζί; Όπως τότε που πιτσιρικάδες έκλεβαν σύκα από το περιβόλι της τρελής γριάς και αυτή πέταγε στο κατόπι τους πέτρες και καταροβόλια; Ή τότε που εκσφενδόνιζαν παγάκια και κλούβια αυγά στα διερχόμενα αυτοκίνητα, καλυμμένοι πίσω από το αδιαφανές παραπέτασμα του μπαλκονιού; Ή μήπως γινόταν να ξεχάσει όταν πήγαν για πρώτη φορά σε κωλάδικο; Τότε ο Κωνσταντής δεν ήταν που του έσωσε τη ζωή επειδή πάνω στη σούρα του ήθελε απεγνωσμένα να παντρευτεί μια χοντρή μαυρούλα στριπτιτζού απ' το Κονγκό; Στο μεταξύ, το αμόρε, να αρχίζει να τον κοιτά με μισό μάτι... Έτσι και απαρνιόταν – έστω προσωρινά – τα χαρίσματά της, αφενός αυτό θα ήταν ένα ανεπανάληπτο πλήγμα στον εγωισμό της (ναι, τη σκεφτόταν και αυτή, αν και δε το παραδεχόταν πιο έξω). Αφετέρου, ήταν κάτι που θα το πλήρωνε ακριβά. Ακόμα και αν το έκανε για χάρη ενός ανώτερου σκοπού. Άιντε τώρα να δώσεις να καταλάβουν από αυτά τα πράματα στις γυναίκες... δεν παίζει.

Προσπάθησε να το δει πιο ορθολογιστικά. Μπορεί, σε τελική ανάλυση, ο Κωνσταντής να ερχόταν πάρα πολύ αργά. Ή και καθόλου. Και όπως και να έχει θα τον έβλεπε και αύριο και μεθάυριο. Τη μεθεπόμενη δε γινόταν, έπρεπε να επιστρέψει. Ναι, αλλά στην αναμπουμπούλα των 2 επόμενων ημερών δε θα είχαν την ευκαιρία να τα πουν με την ησυχία τους! Ή και καθόλου! Αλλά από την άλλη, σάμπως θα μπορούσαν να συζητήσουν σαν άνθρωποι τώρα, με τα αφηνιασμένα σόγια του Θρασύβουλα και τα νησιώτικα κλαρίνα; ...Μπορεί ναι, μπορεί και όχι! Ω, ρε τι πάθαμεεεε... Γύρισε στη μεριά της. “Μωρό μου, μάλλον για την ώρα θα τηρήσω αξιοπρεπή στάση...” Εκείνη δεν είπε τίποτα, γύρισε την πλάτη και στηρίχτηκε με τους αγκώνες στο μπαλκονάκι, κοιτάζωντας την καλοκαιρινή νύχτα. Αν δε, η ψεύτικη βλεφαρίδα της μπορούσε να εκτιναχτεί, στάνταρ θα τον έβρισκε στην καρωτίδα. Με το που το είπε, ένιωσε άσχημα. Σαν να άκουσε μέσα του την κραδούλα της να ραγίζει...

“...ξερεις τι;" Συμπλήρωσε. "Πάω να ξαναδω τι παίζει στην παρέα...” Κάτι αδιόρατο, τον έκανε να κόψει την πρότασή του εκεί και να μη την ολοκληρώσει. Είχε σκοπό να συμπληρώσει “... και άμα είναι και δεν έχει φτάσει ακόμα μέχρι τότε ο Κωνσταντής, χαιρετάμε και την κάνουμε.” Αλλά, το τελευταίο δεν το είπε. Ξαναστράφηκε στην παρέα, σέρνοντας τα βήματά του αργά για να κερδίσει χρόνο. Όμως, όσο και σαν χεσμένος να πήγαινε, τα δευτερόλεπτα είχαν παγώσει, περνούσαν σαν σε slow motion. Στην παρέα, πάνω κάτω το ίδιο κλίμα. Με άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Και ο Κωνσταντής ακόμα άφαντος. “...Τώρα που πισογύρισες σε αυτό που είπες, τα γάμησες για τα καλά μαλάκα...” Επαναλάμβανε στον εαυτό του. Δεν ήθελε να φαίνεται ότι αλλάζει εύκολα γνώμη ή ότι παίρνει το λόγο του πίσω. Πίστευε ότι κάτι τέτοιο θα αφαιρούσε κύρος από τα λόγια και την πόζα του. Εκείνη, ακόμα είχε στραμμένη την πλάτη, χαμένη στην καλοκαιρινή νύχτα και στις σκέψεις της, όποιες και να ήταν αυτές...

... η συνέχεια και ο συγκλονιστικός επίλογος, στο επόμενο...