Igor, The Pursuit of Happiness

Igor

Πρόκειται για μια νέα συμμετοχή στο χώρο των CGI παιδικών έργων. Δηλαδή είναι παιδικό φτιαγμένο με γραφικά υπολογιστή, περίπου όπως το Madagascar 2 για το οποίο διαβάσατε σε παλιότερο review της kamarieras. Η εταιρία που βάζει την υπογραφή είναι άγνωστη, τουλάχιστον σε μένα, ωστόσο το προϊόν τους συνοδεύεται από ιδιαίτερα υψηλά στάνταρ, τουλάχιστον στον τεχνικό τομέα. Κοινώς, τα γραφικά του είναι τούμπανο και επιπλέον χαρακτηρίζονται από πρωτοτυπία και αρτιστική άποψη.

Όποιος έγραψε το σενάριο για αυτό το ταινιάκι πρέπει να έχει φάει τρελό σκάλωμα με τις αρχαίες κλασικές τερατοταινίες της Universal. Ξέρετε τώρα, Dracula, Frankenstein, The Devil Bat, Curse of the Mummy, Wolf Man και τα σχετικά. Το στόρυ – μια φανταστική χώρα ονόματι Malaria (!!!) έχει σχεδόν καταστραφεί οικονομικά από την παρουσία γιγάντιων σύννεφων που δημιουργούν θεομηνίες και τρομερές καταιγίδες σε μόνιμη βάση. Προκειμένου οι πολίτες της χώρας να γλιτώσουν από την επικείμενη οικονομική κρίση (μπορούμε κάτι τέτοιο να κάνουμε και στην ψαροκώσταινά μας άραγε?) αποφασίζουν να αποθέσουν τις ελπίδες τους στους διαβολικούς παρανοϊκούς επιστήμονες της χώρας, οι οποίοι νυχθημερόν σχεδιάζουν τέρατα και άλλες σατανικές εφευρέσεις και μετά εκβιάζουν για λύτρα όλο τον υπόλοιπο κόσμο (!!!) προκειμένου να μη τις εξαπολύσουν εκεί έξω.

Το φιλμάκι διηγείται τη ζωή του Igor, του καμπούρη βοηθού ενός τέτοιου τρελού επιστήμονα. Βλέπετε, όλοι αυτοι οι παρανοϊκοί εφευρέτες έχουν βοηθούς για τη λάτζα, που όλοι τους είναι παραμορφωμένοι καμπούρηδες, όλοι ονομάζονται Igor, υπακούουν τυφλά τα αφεντικά τους (τα οποία αν δυσαρεστηθούν από αυτούς, τους στέλνουν στην... ανακύκλωση!) και απαγορεύεται με ποινή θανάτου να ασχολούνται με τις εφευρέσεις. Μόνο που ο ήρωάς μας εδώ είναι μια εφευρετική ιδιοφυία που ασκεί το ταλέντο του στα κρυφά, με τη βοήθεια των 2 φίλων και βοηθών του που ο ίδιος έχει κατασκευάσει. Έναν ζοχαδιασμένο αθάνατο λαγό που είναι μόνιμα κατσούφης γιατί έχει... αυτοκτινικές τάσεις και δεν μπορεί να πεθάνει (!!!) και ένα ζωντανό ομιλόντα εγκέφαλο συντηρημένο... μέσα σε μια γυάλα, ο οποίος ωστόσο δεν έχει καθόλου μυαλό στο... μυαλό του (!!!) Όταν το αφεντικό του Igor άξαφνα... αποδημίσει εις κύριον, θα δοθεί η ευκαιρία στο αστέρι του ήρωά μας να λάμψει. Αν μη τι άλλο, το σενάριο σφύζει από πρωτοτυπία και έξυπνες κινηματογραφικές αναφορές – φόρους τιμής σε αντίστοιχα κλασικά έργα του είδους.

Για τα τεχνικά χαρακτηριστικά και την ποιότητα των σχεδίων της ταινίας, τα'παμε. Για το καλό σενάριο επίσης τα'παμε. Αυτό που χαλάει κάπως είναι η εκτέλεση. Η ταινιούλα δείχνει να μη ξέρει τι θέλει να επιτύχει και σε τι είδους κοινό να στοχεύσει. Αφενός είναι αρκετά “ενήλικη” - τουλάχιστον όσον αφορά το σενάριό της - για παιδικό έργο. Γεμάτη κινηματογραφικές αναφορές που αφορούν πολύ παλιότερα έργα, είναι παραπάνω από βέβαιο ότι οι μικρές ηλικίες δε θα κατανοήσουν τα περισσότερα από τα αστεία και τις καταστάσεις της. Αφετέρου, η δομή της και η περεταίρω ανάπτυξη της ιστορίας ακολουθούν καθαρά νόρμες παιδικής ταινίας, κάτι που θα απωθήσει το πιο όριμο ηλικιακά κοινό. Οπότε, κάπου πάσχει. Μόνο που αυτό το “κάτι” στο οποίο υστερεί δεν μπορείς εύκολα να το περιγράψεις με λόγια αλλά είναι σίγουρο ότι θα το νιώσεις βλέποντάς τη.

Δεν είναι κακό το φιλμάκι. Απεναντίας. Ωστόσο είναι κρίμα, ένα τόσο πρωτότυπο σενάριο να αναλώνεται στα κλισέ και τη μανιέρα ενός κλασικού παιδικού τύπου Disney και να χάνεται λόγω έλλειψης προσανατολισμού και τόλμης από μέρους των συντελεστών της ταινίας. Αν ήταν δομημένο σαν ενήλικη μαύρη κωμωδία (σαν το Nightmare Before Christmas ή σαν το Beetlejuice) θα παραμιλούσαμε. Τώρα, απλώς καταφέρνει να ψυχαγωγήσει για μιάμιση ώρα και τίποτα παραπάνω.

The Pursuit of Happiness

Ο Will Smith υποδύεται ένα φτωχό άνθρωπό που με μοναδικό όπλο το πείσμα, την αποφασιστικότητα και την αγάπη του παιδιού του θα καταφέρει μέσα από άπειρες δυσκολίες να αναδειχθεί σαν ένας εγκέφαλος στον τομέα των οικονομικών. Να πω την πάσα αλήθεια, τον Will Smith δε τον πάω. Πιστεύω ότι η μοναδική άξια λόγου ερμηνεία του ήταν στο Ali, τη βιογραφία του γνωστου πυγμάχου Mohammad Ali που σαν ταινία έτσι και αλλιώς δεν ήταν και κάτι το ιδιαίτερα αξιόλογο. Χώρια που πρωταγωνίστησε στη μεγαλύτερη κινηματογραφική πατάτα των τελευταίων 3 χρόνων – μιλάμε για το I am Legend. Ό,τι και αν ακούσατε ή διαβάσατε είναι ψέμα, γιατί απλά η ταινία αυτή υπερπροβλήθηκε και διαφημίστηκε όσο καμία άλλη λόγω του ότι αποτελεί Χριστιανική προπαγάνδα. Το εργάκι δεν ήταν ΟΥΤΕ για το πέος.

Στο θέμα μας. Στην kamariera δε θα δείτε συχνα reviews κοινωνικών έργων. Νομίζω ότι έχω κάνει σαφές ότι το μπλογκ τούτο ειδικεύεται σε πιο δευτεροκλασάτα “κάφρικα” είδη ταινιών. Εκτός και αν υπάρχει κάτι άλλο εκεί έξω που πραγματικά να αξίζει. Και το The Pursuit of Happiness (Ελλ. Υπότιτλος – Το Κυνήγι της Ευτυχίας) όντως αξίζει. Είναι αληθινή, πρωτότυπη και βγάζει αβίαστα γνήσιο συναίσθημα, χωρίς να το εκβιάζει από μέσα σου με μελούρες και φτηνές συγκινήσεις. Και ο Smith στο ρόλο του λάμπει, όπως και το παιδάκι, το οποίο αποτελεί και βιολογικό τέκνο του πρωταγωνιστή. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να πούμε. Εξάλλου, το σενάριο της ταινίας είναι απλό με μοναδικούς χαρακτήρες τους 2 πρωταγωνιστές. Όλοι οι άλλοι υπάρχουν απλά για να δώσουν υπόσταση και αληθοφάνεια στο σύμπαν του έργου. Ωστόσο, η λιτότητα του σεναρίου μας σερβίρεται με τόσο περίτεχνη αρχοντιά που φτάνει και περισσεύει να σε “χορτάσει”

Όνειρα, part II

Χάσιμο. Είδα, λέει, ότι ήμουνα αποτυχημένος ηθοποιός σε βιντεοταινίες της 10ετίας του '80. Συγκεκριμένα, μου είχε κολλήσει η ρετσινιά του ρόλου του “βλάκα μαθητή” και με βάζανε να παίζω σε όλες ταινίες του είδους. Ερωτιάρικες κωμωδίες, γύρισμα στο βίντεο του ενός απογεύματος. Δουλειά του ποδαριού, όλες τους αποτυχημένες απομιμήσεις του “Ρόδα, Τσάντα και Κοπάνα” Με τίτλους – αριστουργήματα τύπου “Μπορούμε και Κάτω Από τα Θρανία Νο4” ή “Λύκειο Άκρως Κουφό και Απειθάρχητο” Μέχρι τα 40 μου φόραγα κοντά παντελονάκια και κολλητά ριγέ μπλουζάκια (που δεν έκρυβαν τη μπάκα και τα γεροντόπαχά μου) και παρίστανα το βλάκα μαθητή που με το παπάκι προσπαθεί να σταυρώσει γκόμενα.

Όταν το εκμυστηρεύτηκα στον Κοκό, τον έπιασε ημικρανία τον άνθρωπο. Βραχυκύκλωσε. Πήρε 2 Depon για να συνέλθει. Διέγνωσε ότι πάσχω από οξεία '80-ίτιδα. Εγώ τώρα κάθομαι και σας τα λέω όλα αυτά γιατί πιστεύω ότι με θεωρείτε πλέον δικό σας άνθρωπο και μεταξύ κατεργαρέων πρέπει να υπάρχει ειλικρίνεια. Αλλά πείτε μου, έτσι όπως με κόβετε από φάτσα αλλά και από προσωπικότητα. Δε θα μπορούσα να σταθώ τουλάχιστον αξιοπρεπώς στο πλευρό της Βίνας Ασίκη? Σε αυτή την αξέχαστη ντίσκο με τις μπουρμπουλήθρες να χορεύω με την Τέτα Ντούζου και να βλεφαριάζω τις μπουτάρες της μέσα από το γυαλιστερό της καλσόν? Το οποίο φυσικά το φοράει με κορμάκι και ψηλοτάκουνες γόβες. Και ακριβώς έτσι ντυμένη θα έρθει και το επόμενο πρωί να μας κάνει γυμναστική. Θα μας γυρίσει την πλάτη και θα αρχίσει τις επικύψεις. Και θα τρέχουνε τα σάλια τα δικά μου, του Μπίλια και όλων των άλλων παλικαριών. Δεν περιγράφω άλλο. Νομίζω ότι θα κλάψω.

Taken, Madagascar 2

Taken

Φετινή (2009) περιπέτεια με τον Liam Neeson στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Αυτός είναι ένας διαζευγμένος συνταξιούχος κυβερνητικός πράκτορας που περνά την ώρα του κάνοντας δουλειές του ποδαριού και τρέφει παθολογική αγάπη για τη μοναχοκόρη του που ζει με τη μητέρα της. Όταν η μικρή φύγει για ένα ταξιδάκι αναψυχής στο Παρίσι, απάγεται από Αλβανούς μαφιόζους. Τότε ο σούπερ μπαμπάς αποφασίζει να αναλάβει δράση και θα κόψει κώλους. Έλα στον παππού.

Όσο προβλεπέ και κλισαρισμένη αν ακούγεται η υπόθεση (και είναι!) εντούτοις αυτό το φιλμάκι γαμεί και δέρνει. Μοντέρνο, γρήγορο, με μπόλικες χορταστικές σκηνές δράσης και αυθεντικό βρωμόξυλο. Καμιά σχέση με gayλίδικες χορογραφημένες action scenes τύπου Matrix. Ειδικά η φάση με την ανάκριση που κάνει στον αλλοδαπό, είναι κλάσης ανθολογίας. Ο Liam Neeson είναι όλα τα λεφτά στο ρόλο, ειλικρινά δε γινόταν να βρεθεί κάποιος καλύτερος σε αυτή τη θέση.

Πέρα από την καφρίλα, αυτό το ταινιάκι έχει και κάποιες ιδιαίτερα έξυπνες φάσεις. Ο σούπερ μπαμπάς χρησιμοποιεί και το μυαλό του, πέρα από τις γροθιές του για να βρει τα ίχνη του παιδιού του. Προσθέστε το “στη μάπα σου” φινάλε αλλά και μπόλικες έμμεσες αναφορές σε παλιότερα διαμάντια του είδους. Θα σου θυμίσει Charles Bronson και θα γουστάρεις. Τόσο καλή που θα πιστεύεις ότι ήρθε με ντελίβερι από το χρονοντούλαπο της 10ετίας του '70.

Madagascar 2

Η συνέχεια της επιτυχημένης ταινίας κινουμένων σχεδίων της Dreamworks είναι εδώ (αλήθεια, αναλογιστήκατε ποτέ πόσο gay ακούγεται το όνομα Dreamworks? Θα μπορούσε να είναι μπαρ για λουμπίνες. “Χρυσό μου σήμερα γνώρισα έναν απίθανο τύπο στο Dreamworks!!!”) και περιέχει ό,τι θα μπορούσατε να περιμένατε από ένα τυπικό sequel του είδους. Η ίδια δυνατή ομάδα στα τεχνικά credits αλλά και πίσω από τις φωνές των χαρακτήρων. Μια καλή πρόφαση σεναρίου για ένα εκ νέου ξάφρισμα εισητηρίων. Το ίδιο βαρεμένο χιούμορ και ιδιόρρυθμοι πρωταγωνιστές - καρικατούρες.

Δεν είναι κακό. Απεναντίας, είναι διασκεδαστικότατο. Και για τις μικρότερες ηλικίες (αυτό δε το συζητάμε καν) αλλά και για τους μεγαλύτερους. Ωστόσο, έχεις την αίσθηση ότι το φιλμάκι επαναπαύεται στις δάφνες του πρώτου μέρους και δεν τολμά να προχωρήσει την ιστορία του λίγο παρακάτω. Ίσως επειδή οι συντελεστές του γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει παρακάτω. Ότι είχαν να πουν το είπαν στην πρώτη ταινία, εδώ απλά επαναλαμβάνουν τη συνταγή. Η αποστολή εξετελέσθη με επιτυχία. Οι σινεμάδες θα γεμίσουν, τα κουκλάκια της ταινίας θα πουλήσουν αλλά και εσύ θα περάσεις ευχάριστα μιάμιση ώρα από τη ζωή σου.

The Black Cat

Για το ιστορικό του θέματος, η σειρά Masters of Horror χρηματοδοτήθηκε από ένα ιδιωτικό κανάλι της Αμερικανικής τηλεόρασης. Εκεί, τα κανάλια μπαίνουν στη διαδικασία να χρηματοδοτούν παραγωγές οι οποίες μετά προβάλλονται αποκλειστικά σε αυτά για να τραβήξουν ακροατές. Κάποιες από αυτές τις ταινίες βρίσκουν σε βάθος χρόνου το δρόμο τους στα ράφια των dvd. Υπάρχουν πολλές τέτοιες παραγωγές εκεί έξω, κυρίως θρίλερ. Γνωστότερη περίπτωση όλων η εταιρία του Stephen King η οποία έχει αναλάβει αποκλειστικά το έργο της μεταφοράς των ιστοριών του συγγραφέα στην οθόνη. Έργα όπως Langoliers, Storm of the Century οφείλονται στην εταιρία αυτή.

Τέτοια περίπου περίπτωση είναι και τα Masters of Horror. Το Concept ήταν να αναθέσουν σε γνωστούς σκηνοθέτες να φτιάξουν μικρού μήκους ταινίες (μεχρι 1 ώρα) υπό την αίγιδα ενός κοινού φιλμικού genre. Σαν συνταγή πέτυχε, καθώς κατάφερε να εξασφαλίσει την υπογραφή πολλών “θεών” του είδους. Dario Argento, Don Coscarelly, Tob Hooper, Stewart Gordon, John Carpenter και πολλοί άλλοι, εξασφάλισαν την αναγνωρισιμότητα της σειράς και την εμπορική αλλά και καλλιτεχνική της επιτυχία. Κάποια από τα εργάκια που προέκυψαν από αυτή τη διαδικασία είναι μικρά αριστουργήματα, με κορυφαία όλων τα Cigarette Burns του Carpenter και το “Λαβκραφτικό” Dreams at the Witch House του Gordon.

Εξασφάλισε άλλες 2 σεζόν καθώς και το “άνοιγμα” και σε άλλα φιλμικά είδη, ξεκινώντας με την παραγωγή Masters of Science Fiction. Ακόμα και μια Ελληνική αλυσίδα βιντεοκλάμπ μπήκε στο παιχνίδι να πρωωθήσει τη σειρά στην Ελλάδα και έτσι μπορείτε εδώ και περίπου 3 χρόνια να βρείτε τα φιλμάκια των 2 πρώτων σεζόν του Masters of Horror σε dvd. Κάποια από αυτά αξίζουν.

Από τον τελευταίο κύκλο του Masters of Horror ξεχώρισα και προτείνω ανεπιφύλακτα αυτή την ταινιούλα. Μάστοράς της ο θεός Stewart Gordon που μας έχει δώσει ταινίες – έπη. Dreams at the Witch House, Dagon, The Outsider, From Beyond, Necronomicon, την τριλογία Re-Animator και άλλα αριστουργήματα, ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει η κουλτούρα των b-movie σαβουροταινιών. Δεν έχω να πω και πολλά για την υπόθεση, εκτός από το ότι αποτελεί αρκετά πιστή μεταφορά της κλασικής ομώνυμης ιστορίας του Edgar Allan Poe. Πρωταγωνιστεί – και πάλι – ο αγαπημένος του ηθοποιός Jeffrey Combs. Όσοι από εσάς γνωρίζουν την ιστορία, ξέρουν ότι αυτό δεν είναι θρίλερ με την αυστηρή έννοια του όρου. Οστόσο είναι μια πανέμορφα ενορχηστρωμένη σκοτεινή μυθωδία με εκπληκτική ατμόσφαιρα, φωτογραφία και ερμηνείες. Χωρίς πειραματισμούς και b-movie-ίστικα στοιχεία, εδώ ο δημιουργός εκτελεί ακριβώς στο στόχο τον οποίο κλήθηκε να επιτεύξει. Τη σωστή μεταφορά της κλασικής ιστορίας. Και το καταφέρνει με πίστη, αγάπη και σεβασμό στο πρωτότυπο. Σωστός, καλοκουρδισμένος και ακριβής σαν Ελβετικό ρολόι. Άξιος.

Musallat

Μετά το Japanese horror, το Thai horror (με τελευταίο αξιόλογο δείγμα του το The House, βλ. Παλιότερο review στην Καμαριέρα) ήρθε με ρεύμα να εδραιωθεί στη συνείδηση και τις προτιμήσεις μας το Turkish Horror! Ναι, σωστά διαβάζετε. Συνήθως οι λέξεις Τουρκικός & Κινηματογράφος, όταν χρησιμοποιούνται μαζί, προκαλούν άπειρο γέλιο. Αρκεί να δείτε κάποια από τα άπειρα βιντεάκια σχετικά με το θέμα που υπάρχουν στο YouTube για να καταλάβετε τι εννοώ.

Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια αρκετά σοβαρή και επαγγελματική δουλειά, παρά το περιορισμένο της budget. Δε θα μιλήσω για την υπόθεση, αφενός γιατί είναι υπερβολικά περίεργη και αντισυμβατική για να την “χωρέσεις” σε μια περίληψη έτσι απλά, αφετέρου για να αποφύγω τα spoilers. Θα πω μόνο ότι Musallat θα πει “Haunted” ελληνιστί σημαίνει στοιχειωμένος.

Η απαισιόδοξη, ζοφερή διάθεση και η σκοτεινή φωτογραφία συνθέτουν μια εντυπωσιακά υποβλητική ατμόσφαιρα. Καταφέρνει να σε ψαρώσει μόνο με τη διήγησή του, δίχως να χρησιμοποιεί αίματα, άντερα και τα σχετικά “βοηθήματα” Το σενάριο είναι αρκετά πρωτότυπο, δυνατό, αλλά και δυσκολοχώνευτο. Σε κάποια σημεία, ειδικά προς το τέλος του έργου γίνεται δυσνόητο, μάλλον επειδή προϋποθέτει τη γνώση έστω σε επιφανειακό επίπεδο της Ανατολίτικης αποκρυφιστικής παράδοσης, που απέχει αρκετά από τη Δυτική στην οποία είμαστε μαθημένοι.

Ρεζουμέ – αξιολογότατη προσπάθεια. Αν είχαν φροντίσει να κάνουν το σενάριο λίγο πιο “φιλικό” στο θεατή, είχαν αποφευχθεί κάποια στιγμιότυπα που θυμίζουν υπερβολικά Γιαπωνέζικα θρίλερ και είχε δωθεί λίγο περισσότερη προσοχή στα ειδικά εφφέ, θα παραμιλούσαμε. Ωστόσο, για πρώτη προσπάθεια μιας χώρας που είχε μέχρι τώρα μηδαμινή συμμετοχή σε ταινίες σκοτεινής φαντασίας, είναι εξαιρετικά επιτυχημένο. Έντυπωσίασε όπου προβλήθηκε και σεργιάνησε σε πολλά φεστιβάλ ταινιών παγκοσμίως. Να δω πότε εμείς θα ξυπνήσουμε από την τηλεοπτική μας χαζομάρα και θα εκμεταλλευτούμε το θησαυρό που προσφέρει η μυθολογία μας προκειμένου να φτιάξουμε αληθινά θρίλερ που να κόβουν κώλους. Μόνο ο Μαστοράκης προσπάθησε να κάνει κάτι αντίστοιχο τη 10ετία του '70 με το “The Wind” που το γύρισε στα Μετέωρα. Αλλά ένας κούκος ποτέ δεν έφερε την Άνοιξη.

Screamers – The Hunting

Η έλλειψη καλών σεναρίων πολλάκις υποχρέωσε τους παραγωγούς να καταφύγουν σε ιδέες του παρελθόντος για να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις του κοινού. Πόσες φορές είδαμε παρόμοιο σκηνικό, ειδικά τα τελευταία 3 χρόνια? Προσωπικά αυτό δε με βρίσκει αντίθετο, σίγουρα πάντως το προτιμώ από το να παρακολουθώ την κάθε βλακεία που μπορεί να βγάλει κανείς από το κεφάλι του προκειμένου να πρωτοτυπήσει και να τραβήξει την προσοχή και τις εντυπώσεις του κόσμου. Εξάλλου χάρη σε αυτή την τακτική είδαμε αρκετές καλές ταινίες, με χαρακτήρες και concept που αγαπήσαμε στα νιάτα μας.

Τα παραδείγματα πολλά. Rocky VI, Rambo IV, Indiana Jones IV, Freddy VS Jason, Hellraiser VI & VII (το όγδοο μέρος της σειράς δε βλεπόταν) TMNT και τόσα άλλα. Σε αυτό το μήκος κύματος κινείται και αυτό εδώ το ταινιάκι. Screamers λέγονται κάτι δολοφονικά ρομπότ, εξοπλισμένα με κάθε λογής λεπίδες, ιδιαίτερα ευέλικτα και διψασμένα για ανθρώπινο αίμα. Προγραμματισμένα να σκοτώνουν, φτιάχτηκαν από τους επιστήμονες του μέλλοντος σαν όπλο. Σύντομα στράφηκαν ενάντια των δημιουργών τους και προκάλεσαν το μακέλεμα κάθε ζωής σε ένα ολόκληρο πλανήτη.

Το αυθεντικό Screamers ντεμπουτάρησε το 1986, χαλαρά βασισμένο στη νουβέλα “Second Variety” του Phillip Dick. Ήταν μια low budget επιστημονικής φαντασίας b-movie που ωστόσο ήταν καλλιτεχνικώς άρτια και απέκτησε το δικό της περιορισμένο αλλά φανατικό κοινό. Ακολούθησαν 2 sequel που δεν ήταν και ό,τι καλύτερο και μετά... σιγή. Το νέο αυτό εργάκι δεν προσπαθεί να κρύψει τις b-movie ρίζες του, ούτε το περιορισμένο budget του. Ωστόσο, αυτό του προσθέτει με ανεξήγητο τρόπο μια επιπλέον γοητεία. Σενάριο – οι επικοινωνίες με τον πλανήτη όπου έγινε το outbreak με τα Screamers έχουν πάψει εδώ και χρόνια. Όμως, ένα S.O.S. Σήμα που προφανώς υποδηλώνει την ύπαρξη επιζώντων στον υποτιθέμενα έρημο πλανήτη, γίνεται η αφορμή για τη σύσταση μιας επίλεκτης ομάδας διάσωσης που στέλνεται για να ερευνήσει το φαινόμενο. Ώστόσο δεν έχουν όλα τα μέλη της ομάδας τα ίδια κίνητρα και τα δολοφονικά μεταλλαγμένα ρομποτάκια έχουν πολλούς κρυμμένους άσσους στο μανίκι...

Καλό σενάριο που μπορεί να μην είναι ό,τι πιο πρωτότυπο, αλλά τη δουλειά του την κάνει με το παραπάνω. Οι ερμηνείες κινούνται σε ικανοποιητικά (για ταινία του είδους) επίπεδα. Οι σκηνές δράσεις μέτριες, αλλά οι πολλές και ζουμερές splatter φάσεις αναπληρώνουν το κενό. Ωραίες ανατροπές και guest από τον Lance Henricksen. Το άτομο απλά πρέπει να του επιβληθεί να παίζει σε κάθε ταινία επιστημονικής φαντασίας που υπάρχει εκεί έξω. Αλλά έχει πλέον κακογεράσει. Δεν πειράζει. Είναι παλικάρι από τα λίγα. Το νέο Screamers είναι ένα σχεδόν υποδειγματικά καλό δευτεροκλασάτο sci-fi flick. Όσοι παίζουν Warhammer 40K, είτε το rpg, είτε το miniature game, θα την καταβρούν. Το ίδιο και όσοι από εσάς γουστάρουν ταινίες του είδους. Εντάξει, δεν είναι Alien, αλλά από το τελευταίο ξενέρωτο AVP2 καλύτερο είναι. Αν σας άρεσε το Doomsday ή το The Mutant Chronicles (δείτε τα ριβιού σε παλιότερα post της Καμαριέρας) θα σας αρέσει και αυτό.

Hannibal Rising, TMNT, Afro Samurai – Resurrection

Hannibal Rising

Ο Thomas Harris προφανώς αποφάσισε ότι δεν έβγαλε αρκετά φράγκα από τον Hannibal Lecter και αποφασίζει να βγάλει και από τη μύγα ξύγκι σε αυτό εδώ το φιλμάκι που απλά γκρεμίζει όσα έχτισε και απομυθοποιεί όλο το μέχρι τώρα έργο του. Θα μαθαίνουμε τι ήταν αυτό που “έφτιαξε” το φαινόμενο Hannibal. Καλέ, τελικά οι Γερμανοί φταίνε για όλα!

Παγκόσμια αποτυχία το ομώνυμο βιβλίο, αντικείμενο χλεύης και θαψίματος αυτό το ταινιάκι. Δικαίως. Τίποτα δε στέκει εδώ, τίποτα δε συνάδει με τη λογική. Το σενάριο είναι τόσο εξωπραγματικό που πραγματικά δεν πιστεύεις τα όσα διαδραματίζονται στην οθόνη σου. Ο Hannibal εν μέσω β' παγκοσμίου πολέμου τα φτιάχνει με μια... Κινέζα (!) η οποία παρεπιπτόντως είναι και... θεία του (!!) η οποία τον μυεί στην τέχνη του έρωτα και των σαμουράι (!!!) Μετά πηδάει με μια μοτοσυκλέτα πάνω σε ένα πλοίο ενώ αυτό ήδη ταξιδεύει και σκοτώνει κάτι κακούς. Τα χαλάει και με την Κινέζα. Μάλιστα.

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στον Γκασπάρ Ουγιέλ, το παλικάρι που προσπαθεί να υποδυθεί το Hannibal. Δεν κατορθώνει ούτε καν να σε πείσει ότι ΔΕΝ είναι gay. Το μόνο που αξίζει σε αυτή την ταινία είναι η ατμοσφαιρική φωτογραφία της, αλλά αν θέλατε να δείτε καλή φωτογραφία, θα πηγαίνατε σε μια έκθεση του Μπαλάφα που είναι και τσάμπα, έτσι δεν είναι?

TMNT

Ναι, καλά το ψιλιάστηκες. Για τα χελωνονιντζάκια μιλάμε! Η εποχή των παιδικών ταινιών, των αποκριάτικων κουστουμιών και των guest του Vanilla Ice (είντα να απέγινε και αυτό το παλικάρι?) ανήκουν πλέον στο χρονοντούλαπο της 10ετίας του '90. Το νέο φιλμάκι είναι μια τελευταίας τεχνολογίας CGI (δηλαδή με γραφικά υπολογιστή) περιπέτεια που τα σπάει.

Περνάνε κρίση τα χελωνονιντζάκια. Ο δάσκαλός τους έχρισε τελικά αρχηγό της ομάδας τον Leonardo (αυτόν με τα 2 σπαθιά) και τον έστειλε σε μια ζούγκλα για να εκπαιδευτεί μόνος. Στο μεταξύ πίσω στη Νέα Υόρκη, οι άλλοι μαντράχαλοι έχουν βαρέσει διάλυση. Ο Donatello (ο κομπιουτεράς της παρέας) δουλεύει σε hotline για άτομα που αντιμετωπίζουν προβλήματα με τον υπολογιστή τους. Ο Michaelangelo (αυτός με τα Nunchacks) έγινε επαγγελματίας κωλοβαρετζής. Τέλος, ο Raphael παλεύει ακόμα με τα ψυχοτραυματικά του και βγαίνει τα βράδια τους δρόμους μόνος, παίρνοντας το νόμο στα χέρια του vigilante στυλ. Η April αρραβωνιάστηκε και συζεί με τον Casey (αυτόν με τη μάσκα του hockey) και ο μεγαλύτερος εχθρός τους, ο Shredder βλέπει τα ραδίκια ανάποδα.

Όμως σύντομα νέοι μπελάδες έρχονται στην πόλη, ένα ξεθαμμένο αρχαίο κακό, η αναβίωση της Foot Clan (η ninja συμμορία του Shredder) υπό νέα αρχηγία (μια απίστευτη ninja famme fatale) Μόνη λύση είναι η άρων άρων επιστροφή του Leonardo και η ανασύσταση της ομάδας των 4 έφηβων μεταλλαγμένων νίντζα χελωνών. Ωστόσο, δε στερείται προβλημάτων γιατί η ομάδα είναι πλέον ντεφορμέ, μάλλον θέλει αλλοδαπό προπονητή.

Με ωραία γραφικά, ενδιαφέρον και δυνατό σενάριο, ανατροπές και χορταστικές σκηνές δράσης, δεν μπορούσε υπήρχε καλύτερα εκτελεσμένο πλάνο για την επιστροφή του πρώην δημοφιλούς franchise. Τα μικρά θα το απολαύσουν, αλλά και οι μεγαλύτεροι από εμάς που το βλέπαμε στα νιάτα μας εκείνα τα υπέροχα πρωινά του Σαββατοκύριακου, θα γουστάρουμε. Άξια τα παλικάρια.

Afro Samurai – Resurrection

Επιστροφή για τον έγχρωμο καταθλιπτικό samurai. Αναμενόμενη. Η πρώτη ταινία (προβλήθηκε σπασμένη σε 5 μίνι επεισόδια) τα έσπαγε. Ξεχώρισε για την καλή μουσική της (από τον hip hopper RZA) το εξαιρετικό σχέδιο και την αισθητική της και το παράδοξο στυλ της. Πάντρεμα Ιαπωνικού Samurai πολιτισμού και σύγχρονης hip hop κουλτούρας. Μοντέρνας υπερτεχνολογίας και κλασικού medieval σκηνικού. Και πάνω απ'όλα το απίστευτο σενάριο, απλό όσο πρέπει, κράταγε το μυαλό σου στην πρίζα μέχρι να πέσουν οι τίτλοι τέλους. Σε όσους δεν το έχουν δει και τους ενδιαφέρουν έστω και λίγο τα κινούμενα σχέδια για ενηλίκους, το συνηστώ ανεπιφύλακτα.

Η ίδια επιτυχημένη ομάδα επιστρέφει για να επαναλάβει την επιτυχία. Τεχνικά, το καταφέρνει. Το σχέδιο, η προοπτική, η μουσική βρίσκονται στα ίδια πολύ υψηλά στάνταρ. Ωστόσο, νιώθεις ότι αυτό που είχε να πει το franchise, το είπε με την πρώτη ταινία και εδώ απλά παρακολουθείς μια καλής ποιότητας αρπαχτή. Το σενάριο είναι η μεγαλύτερή του αδυναμία - πολύπλοκο, χωρίς χαρακτήρα. Αλλού πατάει και αλλού βρίσκεται. Σου δίνεται η αίσθηση ότι μέχρι να ολοκληρωθεί η ταινία, οι σεναριογράφοι δεν ήταν ακόμα σίγουροι για το τι θα κάνουν με την ιστορία που είχαν στα χέρια τους. Οι χαρακτήρες σκιαγραφούνται λίγο, σχεδόν καθόλου. Ακόμα και ο ανυπέρβλητα cool χαρακτήρας του Afro, εδώ απλώς κάνει ότι περιμένεις να κάνει, διεκπεπαιρεώνοντας την παρουσία του στην οθόνη σου, αλλά μέχρι εκεί.
Σε τελική ανάλυση, το Afro Samurai – Resurrection είναι ένα αξιοπρεπές sequel που απλά κατορθώνει να συντηρήσει το μύθο της πρώτης ταινίας, χωρίς να καταφέρνει να ξεφύγει από τη σκιά της ή να μας παρουσιάσει κάτι πρωτότυπο.