Resident Evil – Degeneration

Έπαθα την πλάκα μου όταν έμαθα ότι εκεί έξω κυκλοφορεί μια καινούρια ταινία Resident Evil. Ήθελα απεγνωσμένα να τη δω, έβαλα λυτούς και δεμένους να τρέχουν, προκειμένου να τη βρω. Ο γενικόλογος τίτλος καθώς και η ολική έλλεψη προώθησης δεν με προιδέαζαν για το καλύτερο. Οστόσο, ούτε το Final Fantasy – Advent Children είχε καλή προώθηση, αλλά ήταν αριστούργημα. Οπότε ήθελα να διατηρώ τις ελπίδες μου ακμαίες και την πίστη μου ακέραιη. Το αν τελικά έκανα καλά ή αν για ακόμα μια φορά οι προσδοκίες μου κρεμάστηκαν, θα μάθετε παρακάτω.

Χρονολογικά, τα γεγονότα της ταινίας λαμβάνουν χώρα μετά το Resident Evil 4. Ο Leon Kennedy είναι πλέον και με τη βούλα μυστικός πράκτορας που δουλεύει για την Αμερικανική κυβέρνηση (ξενέρωμα, αλλά συμβαίνει από το Resident Evil 4, οπότε το προσπερνάμε) Η Claire Redfield είναι ενεργό μέλος σε μια ακτιβιστική ομάδα που μποικοτάρει τα σχέδια μεγάλων φαρμακοβιομηχανιών προκειμένου να μη συμβεί ποτέ ξανά ανάλογη φάση με το γνωστό παρελθόν. Περιττό να πω ότι η Umbrella πλέον σαν εταιρία δεν υφίσταται, άσχετα αν τα επιμέρους μέλη και οι εγκέφαλοί της τώρα δουλεύουν για άλλους φορείς, προοθώντας πάνω κάτω κοινούς σκοπούς. Ο T – virus έχει διαρρεύσει στη μαύρη αγορά ανοίγοντας εντελώς καινούριες προοπτικές σε ένα νέο επίπεδο τρομοκρατίας, αυτή του Βιολογικού Τρόμου (bio – terrorism)

Η ταινία ανοίγει σε ένα αεροδρόμιο. Ακολουθούμε τα βήμαρα της Clair Redfield. Συνοπτικά στα πρώτα λίγα λεπτά της ταινίας μας έχουν συστηθεί οι περισσότεροι από τους πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες. Παράλληλα, ένα αεροπλάνο γεμάτο ζόμπι συντρίβεται στο αεροδρόμιο, απελευθερώνοντάς τα. Ακολουθεί ο χαμός.

Δε θα πω περισσότερα για να αποφύγω τα spoilers. Είμαι πραγματικά διχασμένος όσον αφορά αυτό το ταινιάκι, υπήρχαν στοιχεία που γούσταρα και άλλα που δε με άρεζαν. Στα θετικά είναι το φαινομενικά πολύπλοκο σενάριο, με αφθονία χαρακτήρων και αρκετά επίπεδα διαπλοκής. Πρέπει να ζοριστείς λίγο για να συγκρατήσεις όλα τα ονόματα, αλλά και για να καταλάβεις ακριβώς τι καπνό φουμάρουν, καθώς τα κίνητρά τους δεν είναι πάντα φανερά και κάποιες φορές αποδεικνύεται ότι δεν είναι αυτά που σου είχε δοθεί αρχικά να καταλάβεις, δημιουργώντας σεναριακές ανατροπές που τις περισσότερες φορές είναι ευπρόσδεκτες.

Δέυτερον, είναι πάντα ωραίο να βλέπεις γνώριμους χαρακτήρες από την αγαπημένη σειρά παιχνιδιών, αλλά και τα αποτελέσματα του περιβόητου T – virus στην οθόνη σου. Η επιλογή της εταιρίας ήταν να μεταφέρει την καινούρια της ταινία σε μορφή animation – ξέχασα να τονίσω στην αρχή ότι το φιλμάκι δεν είναι “κανονική ταινία” αλλά είναι φτιαγμένο με computer animated γραφικά. Και καλά έκαναν. Αφενός γιατί πλεόν παίζουν στην έδρα τους, φτάχνοντας οι ίδιοι την ταινία με ένα μέσο που γνωρίζουν, σαν εταιρία software, αφετέρου γιατί αυτό το μέσο στερείται των περιορισμών αλλά και των αυξημένων εξόδων που θα συνεπαγόταν μια συμβατική κινηματογραφική παραγωγή. Και γουστάρεις να βλέπεις τους γνώριμούς σου ήρωες όπως πράγματι είναι, όπως τους γνώρισες αρχικά μέσω των αντίστοιχων παιχνιδιών.

Αυτά τα ολίγα με τα θετικά τις ταινίας. Δυστυχώς τα αρνητικά στοιχεία που υπάρχουν, είναι σημαντικά περισσότερα. Πριν, μιλώντας για το σενάριο, το χαρακτήρισα φαινομενικά πολύπλοκο. Δυστυχώς, οι όποιες προσδοκίες για την ιστορία γρήγορα διαψεύδονται. Το ενδιαφέρον εξασθενεί, οι τρύπες και τα ανεξήγητα σημεία της πλοκής είναι υπερβολικά πολλά και οι χαρακτήρες μονοδιάστατοι. Χώρια που τις περισσότερες ανατροπές τις βλέπεις από μακριά. Ο σχεδιασμός των χαρακτήρων και των περιβάλλοντων χώρων είναι πολύ καλός, αλλά δεν μπορεί να ειπωθεί το ίδιο για το animation και τις κινήσεις των χαρακτήρων που είναι μηχανικές, ψεύτικες και “κομπιουτερίστικες” Πράγμα απαράδεκτο, καθώς τα περισσότερα από τα βιντεάκια από τα παλία παιχνίδια της σειράς (ειδικά αυτά από το Resident Evil 4) κινούνται σε πολύ υψηλότερα επίπεδα animation από αυτή την ταινία!

Κρατώ το χειρότερο για το τέλος. Οι συντελεστές της ταινίας κράτησαν μια ιδιαίτερα συντηρητική προσέγγιση στο θέμα της βίας και του gore, με αποτέλεσμα να μας μένει μια ζόμπι ταινία... πρακτικά άνευ αιματηρών και splatter σκηνών. Προφανώς για να μη χαρακτηριστεί η ταινία ακατάλληλη για κάτω των 18 ετών, πράγμα που ισοδυναμεί με εμπορική αυτοκτονία εις τας Αμερικάς. Πρόσθεσε την κακοσκηνοθετημένη δράση (τις περισσότερες φορές οι ήρωες κάθονται και “περιμένουν” τα ζόμπι να έρθουν προτού κάνουν κάτι χρήσιμο) και κάποια χαζά σκηνικά και έχεις καθαρή απογοήτευση σερβιρισμένη στο πιάτο.

Η ταινία δεν είναι κακή. Θα ήταν αδικία να έλεγα κάτι τέτοιο. Αλλά θα μπορούσε να είναι καλύτερη, έτη φωτός καλύτερη. Χαίρομαι για την ύπαρξή της, προσδοκώ σε μια πολύ καλύτερη συνέχεια, αλλά δε μπορώ να μη λυπάμαι για μια τόσο καλή ευκαιρία που πήγε, για άλλη μια φορά, χαμένη.

Street Kings, Chrysalis, DayWatch

Street Kings

Ο Keanu Reeves πρωταγωνιστεί σε αυτή την και καλά σκληρή, ρεαλιστική και ωμή αστυνομική ταινία “του δρόμου” Κολοκύθια τούμπανα. Απαράδεκτες προσχηματικές ερμηνείες, κομμένες και ραμμένες στους ίδιους και στους ίδιους πατρόν – μανιέρα ρόλους. Ο προβληματισμένος ήρωας που παρόλα αυτά, άμα τσαντιστεί κόβει κώλους. Ο διεφθαρμένος διοικητής. Ο τίμιος καλός που στην αρχή σου μοιάζει για κακός και φαγώνεται μονίμως με τον προβληματισμένο ήρωα, γιατί υπάρχει ένα κοινό σκοτεινό παρελθόν που τους δένει. Η γυναίκα – Πηνελόπη – γλάστρα – φως της ελπίδας που κρατά μακριά τα σκοτάδια από την ψυχή του βασανισμένου πρωταγωνιστή που ακόμα κατά βάθος θρηνεί τη χαμένη του αθωότητα. Θέλετε και άλλες τέτοιες παπαριές? Η ταινία αυτή τις διαθέτει. Θέλετε να δείτε και τι παίρνουμε στην πράξη?

Ο Keanu Reeves να προσπαθεί να πείσει στο ρόλο του σκληροτράχηλου / μάγκα / ευαίσθητου / αλκοολικού / βασανισμένου χαρακτήρα. Με το μάγουλο φράπα και με μαύρισμα από σολάριουμ. Καλά, καμιά make-up-ατζού δε βρέθηκε να τον φτιάξει λίγο? Ο Forrest Whitacker εξευτελίζει το καλό όνομα και τη φήμη που έκανε τόσα χρόνια να χτίσει. Είναι ο κακός, τίγκα στη διαφθορά, ψυχοπονιάρης διοικητής της αστυνομίας. Α, μη ξεχάσω, κάπου παίζει και ο Hugh Lawrie από τον τηλεοπτικό House MD. Επαναλαμβάνει ακριβώς τον τηλεοπτικό του ρόλο, αλλά μόνο που εδώ τυγχάνει να είναι πράκτορας των Εσωτερικών Υποθέσεων. Πάντως είναι ακόμα ζοχάδας, ξερόλας και υπερόπτης. Και τα ξέρει όλα. Μπορεί να κουτσαίνει κιόλας, δε ξέρω. Έχει και άλλα τέτοια κουφά, αλλά βαριέμαι.

Ερμηνείες της πλάκας, σενάριο γιούργια, και “cool” ατάκες τύπου “Αυτό είναι βρώμικος μπάτσος. Είναι αρχίδι.” που μπορούν να σε εντυπωσιάσουν, άμα είσαι 12 χρονών η αν δεν έχεις ξαναδει αστυνομικό έργο στη ζωή σου. Από το βούρκο διασώζονται μόνο κάποιες καλές σκηνές δράσης. Αποφύγετε.

Chrysalis

Film Noir γαλλικό, σχεδόν ασπρόμαυρο, που διαδραματίζεται στο κοντινό μέλλον. Διάθεση σκοτεινή, ίντριγκα κάργα και μέσα στην καρδούλα του κρύβεται ένας science fiction πυρήνας. Τι θα μπορούσε να πάει στραβά? Έλα μου ντε, δε ξέρω τι, αλλά πάντως το πράμα στραβά πήγε. Οι 2 ιστορίες που πραγματεύειται η ταινία είναι τελείως άσχετες μεταξύ τους και η προσπάθεια προς το τέλος να συνδεθούν μοιάζει τραβηγμένη από τα μαλλιά, με κουλές υπερβολές και τρελές συμπτώσεις να προσπαθούν αν κρύψουν τις αδυναμίες του σεναρίου. Οι ερμηνείες δε βοηθούν. Ψιλοσώζεται στο τέλος, αλλά δεν αρκεί.

Θα μπορούσε να είναι ένα πολύ ενδιαφέρον κράμα με ολίγη από film noir, Blade Runner και Total Recall (Ολική Επαναφορά) με μπόλικη σάλτσα από Phillip Dick. Παρόλα αυτά μένουμε με το λούστρο και τα εντυπωσιακά τεχνάσματα, αλλά χωρίς πολλή ουσία.

DayWatch

Η πολυαναμενόμενη συνέχεια του NightWatch άργησε και απογοητεύει. Δε θα αναφερθώ στο σενάριο, αφενός γιατί από ένα σημείο και μετά έχασα τελείως τη μπάλα, αφετέρου γιατί ήταν τόσο γιούργια που και ό,τι κατάλαβα αμέσως το ξέχασα. Ένας αχταρμάς από ίντριγκα, παράδοξο, κωμωδία (!) ολίγη από δράση, πασπαλισμένο με ψευτοεπικάλυψη νεογοτθικού ρομαντισμού (μη χέσω) και σκηνοθετημένο με απόλυτα τηλεοπτικό τρόπο.

Ο προκάτοχος αυτής την ταινίας εντυπωσίαζε και κυρίως σε άφηνε με την υπόσχεση και την προοπτική της αλλαγής του σκηνικού στην Επιστημονική Φαντασία. Αυτό εδώ το sequel αδυνατεί ακόμα και να εκμεταλευτεί την κληρονομιά που ήδη έχει στην πλάτη του.

Seeker, The Depatred, SAW IV & V

The Seeker – Dark is Rising

Μη διανοηθείτε και δείτε αυτό το έργο! Για να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται - Βάλτε στο μίξερ κάτι από μαιμού Άρχοντα των Δαχτυλιδιών (μαιμού από τις κινέζικες!) κάτι από μαιμού Harry Potter, κάτι από μαιμού Narnia και κάτι από τηλεταινία του Stephen King, από τις πιο φτηνές (δηλαδή, σαν το Storm of the Century) Κάντε το ακόμα πιο παιδικό, πιο παιδικό και από Disney. Voila! Έχετε το The Seeker. Μια ταινία μαιμού, από μαιμού επιμέρους συστατικά που άμα τη δεις μπορεί και να πάθεις ηλεκτροπληξία.

The Departed

Αρνούμαι απόλυτα να σχολιάσω. Τι να πεις για αυτό το αριστούργημα που δεν έχει ήδη ειπωθεί? Martin Scorcese στα καλύτερά του. Ο παππούς το'χει ακόμα και επιμένει να γράφει ιστορία. Η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και με ταμπούρλα. Υποδειγματική αστυνομική ταινία. Όπως του παλιού καλού καιρού. Μερακλίδικο, αρχοντικό, κιμπάρικο έργο.

Το Hollywood τον πολέμησε. Για δεκαετίες αρνιόταν να του απονείμει το Oscar που δικαιούταν. Στον πούτσο του ο παππούς. Λες και το είχε ανάγκη το βραβείο για να αποδείξει την αξία του. Τελικά λύγισε. Όχι ο παππούς. Ολόκληρη η Αμερικανική κινηματογραφική ακαδημία γονάτισε, υποκύπτοντας στο λαικό συναίσθημα και την κατακραυγή του κοινού, έσκυψε και τον προσκύνησε. Ποτέ αυτός. Ευθυτενής, περήφανος και ατσάλινος, όπως και αυτή η ταινία. Σιδεροκέφαλος, παλικάρι μου. Τι, ακόμα να πάτε να τη δείτε ρε?

Saw IV

Πολύ κράξιμο έχει φάει η σειρά SAW, ειδικά από κριτικούς αλλά και από το κοινό, ιδίως από τους πιό “ψαγμένους”. Προσωπικά δε συμφωνώ τόσο, νομίζω ότι η σειρά έδωσε φρέσκια πνοή στα θρίλερ και μια γερή κλωτσιά στον κώλο σε ένα είδος που τα τελευταία χρόνια είχε βαλτώσει. Ναι είναι exploitation. Από πότε όμως κάτι τέτοιο είναι κατακρητέο? Δηλαδή τα παλιά κλασικά θρίλερ δεν ήταν exploitation? Οι ταινίες του Romero, του Lucio Fulci, του Dario Argento δεν ήταν exploitation? Δεν είχαν αίματα, άντερα, κώλους και βυζιά? Γιατί όταν μιλάμε για τα SAW ξυπνάει μέσα μας η σεμνοτυφία και το politically correct? Η ίδια ιστορία που επαναλαμβάνεται, όταν ο πολύς κόσμος μιλάει για ό,τι είναι πετυχημένο, mainstream, πουλάει. Γιατί είμαστε κομπλεξικοί. Και ας τα προσκυνάμε μετά στα κρυφά, τα ίδια πράγματα τα οποία βρίζαμε πριν. “Θέλω να γίνω σαν Αμερικάνος, μ'αρέσει στα κρυφά κι ο Μητροπάνος” που λέει και ο ποιητής.

Αρκετά με το μανιφέστο κατά της βλακείας. Τα SAW είναι παρεξηγημένα έργα. Φυσικά και δεν είναι εργάρες. Καμία σχέση. Αλλά είναι (ή έστων ήταν) φορείς μιας πρωτοτυπίας που χρειάζεται. Έχουν τσαγανό και κάκαλα. Είναι μια καινούρια ματιά. Και πέρα από τα άντερα και τα συκώτια, έχουν μια δυνατή μυθολογία έστω και αν αυτή είναι βασισμένη σχεδόν εξ ολοκλήρου στο χαρακτήρα της παρανοικής ιδιοφυίας Jigsaw. Μακράν ο πιο ολοκληρωμένος και ενδιαφέρον κακός σε ταινία ανεξαρτήτως είδους, εδώ και πολλά χρόνια.

Είναι παράξενη συγκυρία αυτό το τέταρτο μέρος. Η τρίτη ταινία είχε γραμμένο το Game Over με τεράστια κόκκινα γράμματα στο κούτελό της. Όμως το κοινό ήθελε και άλλο. Όπερ και εγένετο. Έτσι, εδώ προκύπτει ότι ο Jigsaw διαθέτει και δεύτερο συνεργάτη. Πέρα από την ψυχοβλαμένη bitch, Amanda Young. Πριν όμως μπεις στη διαδικασία να κράξεις, δες ξανά την τρίτη ταινία. Με προσοχή. Ο νέος παίχτης υπάρχει από εκεί, κινείται στις σκιές, χωρίς ποτέ να βγαίνει στο φως. Απλά τότε ήσουν ανυποψίαστος και δε το πρόσεξες. Ή το έπιασες το υπονοούμενο, αλλά το έγραψες στα αρχ#$@% σου. Τέσπα.

Η ταινία εξιστορεί τα τεκταινόμενα που λαμβάνουν χώρα, μέχρι να προκύψει η ταυτότητα του νέου παίχτη. Κινείται συνεχώς στο χώρο και στο χρόνο, από πριν το πρώτο έργο, ανάμεσα στις συνέχειές του, μέχρι και το φιλμικό παρόν, συχνά με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Μη διανοηθείς να τη δεις αν δεν έχεις πρόσφατα στη μνήμη σου όλα τα προηγούμενα έργα της σειράς. Αλλιώς θα τη χάσεις τη μπάλα. Παράλληλα, έχει και τη δική της ιστορία. Νέος κύκλος μαρτυρίου, θανάτου, παραφροσύνης. Η εισαγωγή ειδικά αποτελεί δείγμα για ανθολογία. Ήδη κλασική. Η ταινία το'χει. Με γενναίες δόσεις gore, καλό suspense και κυρίως μυθολογία ιντριγκαδόρικια, που σου στίβει το μυαλό.

Saw V

Ο νέος παίχτης στη μυθολογία του SAW αποκαλύπτηκε από το προηγούμενο έργο. Εδώ παγιώνεται η θέση του στην ιστορία και μας γίνεται πλέον απόλυτα γνωστό και δεδομένο ότι αυτός θα είναι ο διάδοχος του “βασιλιά” Jigsaw. Παράλληλα μαθαίνουμε τη δική του ιστορία, τα γεγονότα που τον έφεραν στην προσωπική του καταδίκη. Όλα αυτά πραγματεύεται η ταινία και καλά κάνει. Το κακό είναι ότι αρκείται σε αυτό μόνο και δεν προχωράει παρακάτω. Θα μπορούσε ακριβέστερα να λέγεται και SAW 4,5 ή ακόμα καλύτερα να αποτελεί συμπλήρωμα της προηγούμενης ταινίας στην extended edition σε dvd. Γιατί από μόνο του αυτό το εργάκι δεν αρκεί.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η νέα ιστορία δε διαθέτει την ένταση και το βάθος των προηγούμενων. Ο χαρακτήρας του Hoffman έχει μεν αρκετή δυναμική και η ερμηνεία του νέου πρωταγωνιστή κρίνεται ικανοποιητικότη. Οστόσο δε μπορεί να φτάσει τον Jigsaw. Τόσο σε βάθος χαρακτήρα, όσο και ερμηνευτικά. Χάνεται στη σύγκριση.

Επιπρόσθετα, ίσως για πρώτη φορά, οι συντελεστές της ταινίας επιδυκνείουν μια συντηρητικότητα όσον αφορά τις splatter & gore σκηνές. Τα περίφημα βασανιστήρια που έχτισαν τη φήμη της ταινίας, εδώ δεν είναι και τόσο σοκαριστικά ή πρωτοποριακά. Χώρια που κάποια από αυτά αποτελούν επανάληψη από τα προηγούμενα έργα. Ίσως με αυτό τον τρόπο να θέλουν να τονίσουν τη διαφορά ανάμεσα στο χαρακτήρα του νέου πρωταγωνιστή και των προηγούμενων. Ο Hoffman δεν είναι ψυχοπαθής σαν την Amanda Young. Βαδίζει στα χνάρια του Jigsaw, έχει τη δική του φιλοσοφία και έναν ιδιόρρυθμο κώδικα τιμής, αλλά δε διαθέτει τη σκληρότητά του, ή την παρανοική ευφυία του. Ίσως απλά η ταινία αυτή να είναι ένα νέο ξεκίνημα για τη σειρά, που έπρεπε να κινηθεί προσωρινά σε χαμηλότερους τόνους, μέχρι να αρχίσει η ένταση και πάλι να κλιμακώνεται. Ή ίσως απλά να αποτελεί ακόμα μια αφορμή να εισπράξουν οι παράγωγοί τα φράγκα του κόσμου από τα ταμεία.

Όπως και να έχει, το SAW V αποτελεί το πιο αδύναμο μέρος της σειράς.

The Flock, Deaths of Ian Stone, Cloverfield

The Flock

Πολύ θα ήθελε να είναι το νέο Seven αυτό το φιλμάκι. Πέρασε και δεν άγγιξε. Είναι πάντα ενδιαφέρον να βλέπεις το Richard Geere να ερμηνεύει. Ειδικά μετά το ρεσιτάλ που έδωσε στο Chicago, τον θεωρώ μεγάλο ηθοποιό. Εδώ απογοητέυει. Παρόλα αυτά η ερμηνεία του είναι το μόνο που διασώζεται σε μια ταινία αργή και βαρετή που για κάποιο άγνωστο σε μένα λόγο, προσπαθεί να χειριστεί ένα άκρως σοβαρό και ενήλικο θέμα (την κατά συρροή σεξουαλική κακοποίηση και την ψυχοσύνθεση των θυμάτων αυτών των καταστάσεων) με λογοκριμένη, politically correct και “κατάλληλη για ανηλίκους” ματιά. Καλή ιδέα, καλή ευκαιρία που πήγε χαμένη.

The Deaths of Ian Stone

Πάντως ο τίτλος του είναι εντυπωσιακός! Ο Ian Stone είναι ένας νεαρός ενήλικας κάγκουρας, που για κάποιο λόγο πεθαίνει. Συνέχεια και απανωτά. Με εντυπωσιακά φριχτούς τρόπους. Κουφαθήκατε? Έχει και άλλο. Κάθε φορά, αφού πεθαίνει ξυπνά σε μια διαφορετική ζωή, σε άλλη φάση, με τη μνήμη του σβησμένη. Και μόλις πάει να την ανακτήσει... τσουπ! Βγαίνει αυτό το περίεργο μαύρο πράμα, σκιά να το πω, φάντασμα να το πω, δαχτυλοδοφάντασμα από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών να το πω... και τον ξαναψοφάει. Και πάμε πάλι από την αρχή. Στις απανωτές ζωές του, ο Ian Stone συναντά ξανά και ξανά κάποια συγκεκριμένα πρόσωπα που φέρονται να είναι κομβικά στην ιστορία και που πάντα έχουν κάποια ιδιαίτερη σημασία για αυτόν. Η τύχη τους δείχνει να έχει κάποια σχέση με την παράξενη μοίρα του ήρωά μας...

Ακούγεται εντυπωσιακό, αλλά δεν είναι. Σε τελική ανάλυση, μιλάμε για άλλο ένα ακόμα θριλεράκι της σειράς που όσο περνάει η ώρα, τόσο ξεφουσκώνει και σε ξενερώνει. Όσο και να βάψεις τη φωτογραφία και τα πλάνα σου μάυρα της πίσσας (σε σημείο που πολλές σκηνές της ταινίας να μη... φαίνονται!) όσο και να προσπαθείς να ξεγελάσεις το κοινό σου με σκηνοθετικά ταχυδακτυλουργικά, κουνημένες κάμερες, και εντυπωσιακές κουλαμάρες, άμα δεν έχεις ουσία, δηλαδή καλό, αληθινό σενάριο, καλές ερμηνείες και σφιχτή σκηνοθεσία, άστο καλύτερα φίλε, δε το'χεις.

Σε αυτό το review πρέπει να διαβάσατε τη λέξη “εντυπωσιακός” και τα παράγωγά της αρκετές φορές. Δεν είναι τυχαίο. Ο χαρακτηρισμός αυτός πάει στο ταινιάκι. Αλλά κάτω από το εντυπωσιακό λούστρο απουσιάζουν τα στοιχεία εκείνα που θα διατηρήσουν το ενδιαφέρον και τον ενθουσιασμό. Ήταν καλή προσπάθεια, αλλά σύντοχα το'χασε.

Cloverfield

Δια χειρός Mr Lost, του σκηνοθέτη της περιβόητης σειράς (J. J. Abrams) Το σκηνοθέτης παιδί – θαύμα της Αμερικής δοκιμάζει την τύχη του και εκτός τηλεόρασης, μετά την (παρόλα αυτά καλοσκηνοθετημένη) πατάτα Mission Impossible 3. Τούτο 'δω είναι ένα θριλεράκι τύπου Godzilla, με μπόλικο εφηβικό κυνηγητό. Για την ακρίβεια, έτσι ακριβώς θα ήταν το ανεκδιήγητο τελευταίο remake του συμπαθούς ραδιενεργού δεινόσαυρα εξ Ιαπωνίας, ΑΜΑ είχε σκηνοθεσία, σενάριο και ερμηνείες. Τα εφφέ είναι κορυφαία και η σκηνοθεσία γρήγορη, κοφτή και πιό σφιχτή από κωλαράκι 14 χρονης εκκολαπτόμενης Τσέχας μοντέλας.

Ένα πράμα με χαλάει. Η όλη δράση υποτίθεται ότι τη βλέπουμε μέσα από την κάμερα ενός από τους κάγκουρες της εφηβικής παρέας. Μα όλη. Αν προσθέσεις τα χιλιόμετρα τρεχαλητού, τις τσιρίδες, τα περισσότερο από όσο θα έπρεπε σκοτεινά πλάνα, έχουμε ένα αποτέλεσμα που κουράζει. Γιαλισμένο, λουστραρισμένο και σκηνοθετημένο με ακρίβεια. Αλφάδι σωστό. Ο σκηνοθέτης κάνει ότι μπορεί για να μας εντυπωσιάζει. Παπάδες κάνει. Αλλά το παρατραβάει. Το πλάνο δε μένει σταθερό σε μια θέση για πάνω από κάτι κλάσματα δευτερολέπτου. Το σύνολο ζαλίζει, αποπροσανατολίζει.

Δε ξέρω, ίσως έτσι πλέον να γουστάρει ο κόσμος να βλέπει τις ταινίες του. Ιδιαίτερα η πιτσιρικαρία, που τώρα μπορεί να δέχεται και να επεξεργάζεται πληροφορίες με απίστευτους ρυθμούς. Γιατί βλέπω ότι αυτό το στυλ “φοριέται” πια πολύ. Η ίδια ακριβώς τεχνική που έκανε τόσα χρόνια πριν το Blair Witch Project (το θυμάται κανείς?) να γίνει αγαπημένος σάκος του μποξ των απανταχού σινεκριτικών και του “δώρησε” τη χλεύη του κοινού, τώρα θεωρείται trendy και επιβεβλημένη. Τούτο εδώ το εργάκι, κάνει το Blair Witch Project να μοιάζει στην ταχύτητα με ταινία του Αγγελόπουλου.
Το Cloverfield εντυπωσίασε το νεαρότερο κοινό. Εμένα απλά με ζάλισε. Ίσως εγώ να είμαι ένας γεροπαράξενος. Δε γαμιέται... θα πάρω τις δραμαμίνες μου και θα ξαναδώ το Blair Witch, πιο καλά θα περάσω...

The Onion Movie, Stardust, HairSpray

The Onion Movie

Ταινία – χάος που σατυρίζει τα χαζά και τα κακώς κείμενα της Αμερικής. Για να μπείτε καλύτερα στο κλίμα, Onion είναι το όνομα ενός φανταστικού ειδησεοδραφικού καναλιού στην Αμερικανική τηλεόραση και όσα (πολλά) μας προσφέρει η ταινία δίνονται με σφήνες – σπονδυλωτές φάσεις υπό τη μορφή ρεπορτάζ, έκτακτων ανακοινωθέντων και διαφημήσεων που παρεμβάλλονται στο πρόγραμμά του.

Όλα αυτά τα δένει ένας κοινός ιστορικός άξονας που έχει να κάνει με τη διαφορά των απόψεων ανάμεσα στον βετεράνο παρουσιαστή που θέλει το δελτίο να συνεχίσει σε πιο κλασικά πρότυπα, και στους νεους – κωλόπαιδα – golden boys μετόχους που έχουν το πάνω χέρι και θέλουν να του το κάνουν το δελτίο του ανθρώπου σαν τις ειδήσεις του Star και βάλε. Τέσπα, η ιστοριούλα αυτή υπάρχει μόνο και μόνο για να στηρίξει τους πραγματικούς αστέρες της ταινίας που είναι τα θεικά μίνι στιγμιότυπα που σου έρχονται από το πουθενά. Ο Stephen – θεός! - Seagal στο φανταστικό trailer της νέας ταινίας του, The CockPuncher!!! Μια μικρή – αστέρι – που σατυρίζει κοριτσάκια τύπου Britney Spears με τον πλέον έξυπνο και πιπεράτο τρόπο. Όλα τα λεφτά για τα τραγούδια της ταινίας!!! Τι άλλο να πρωτοπεριγράψεις? Ακόμα γελάω με αυτό το έπος! Οι οπαδοί της ταινίας υποστηρίζουν ότι “τα λέει” καλύτερα και από τον Borat. Δε συμφωνώ, αλλά από την άλλη, δε μπορώ και να αμφισβητήσω την αξία που κρύβει μέσα του αυτό το ταινιάκι, που είναι σάτυρα στα καλύτερά της. Γούσταρα. Και θα γουστάρετε και εσείς.

Stardust

Υπέροχο παραμύθι του Neil Gaiman (ναι, είναι αυτός που έχει γράψει το The Sandman) Μακρυά από τη γνωστή “μαυρίλα” και μελαγχολία που χαρακτηρίζει την πλειοψηφία του έργου του που τον έκανε γνωστό. Ίσως μάλιστα για πρώτη φορά να εμφανίζεται τόσο αισιόδοξος.

Για να μην τα πολυλογούμε, το Stardust είναι ένα πανέμορφο παραμύθι που όσο περνά η ώρα γίνεται ολοένα και καλύτερο. Ένα πολύχρωμο ταξίδι σε ένα φανταστικό κόσμο και μια ιστορία αγάπης που περνά από τα χίλια σουρεαλιστικά κύματα για να ανθίσει. Κάθε πλάνο της θα μπορούσε να είναι ζωγραφικός πίνακας. Κάθε νέα κατάσταση και μια αποκάλυψη που δεν έχεις ξαναδει ποτέ φιλμαρισμένη.

Υπέροχη η Michelle Pfeipher, ίσως ο πιο όμορφος άνθρωπος εν ζωή. Άκρως διασκεδαστικός ο De Niro. Το νεαρό ζευγάρι των πρωταγωνιστών φαντάζει λίγο μουδιασμένο, αλλά τελικά καταφέρνουν και “τα λένε” Το ταινιάκι ξεκινά λίγο αδέξια. Μη ξενερώσετε, καμία σχέση, αλλάζει τελείως το σκηνικό μετά. Ανειροπαρμένοι όλης της επικράτειας, μη το χάσετε.

Hairspray

Πολύ ευχάριστη έκπληξη αυτό το ταινιάκι. Χαζοκωμωδιούλα με μια γερή δόση musical. Αλλά το λέει η καρδούλα του. Ωραίο ποιοτικό χιούμορ. Απίστευτη αποκάλυψη ο John Travolta, αποδυκνείει ότι παρά τις όποιες κακές επιλογές που έκανε στην καριέρα του, κρύβει μέσα του ένα μεγάλο ηθοποιό. Δείτε το με την κοπέλα σας και όχι μόνο.

Όνειρα

Τώρα εγώ πρέπει να ανησυχήσω?

Σας μιλάω για όνειρο ολοζώντανο, μόλις τώρα το είδα που έπεσα για ύπνο το μεσημέρι γιατί έφαγα κάτι μελιτζάνες παπουτσάκια, πολύ ωραία ήτανε, αλλα με πέσανε βαριά.

Ήμανε, λέει, στο πλατό του Αρναούτογλου, το οποίο για τη συγκεκριμένη εκπομπή ήτανε στημένο πάνω σε ένα θεατρικό σανίδι - ποιό θέατρο ήτανε θα σας γελάσω, δε θυμάμαι.

Μάλιστα, ήτανε η σκηνή απλωμένη από άκρη σε άκρη με άμμο βρεγμένη, μπορεί και κατουρημένη, δε ξέρω. Τελείως καλυμμένη όμως.

Εγώ στέκω στα αριστερά ενός άλλου παλικαριού, γνωστός μόδιστρος λέει ήτανε. Ήτανε και αδερφή, αλλά κατά τα άλλα καλό παιδί, φτυστός ο Kevin Bacon στα νιάτα του όταν έπαιζε στο "Tremors - Τα Σαγόνια της Γης"

Αυτός, παρότι μόδιστρος, ήτανε καλεσμένος για να κάνει μια παρουσίαση του ποιά είναι η σωστή συμπεριφορά της αστυνομίας στον πολίτη και χρησιμοποιούσε κάτι παραδείγματα τύπου π.χ. όταν ο αστυνομικός σας χτυπήσει ή σας σπρώξει, αυτό είναι πρότυπο παραβατικής συμπεριφοράς. Παρόλα αυτά, όλοι - και εγώ μαζί! - θεωρούσαμε απίστευτα ευφυή και επιτυχημένη την παρουσίασή του. Εγώ μάλιστα έπιασα τον εαυτό μου να ζηλεύει κατά βάθος την τόση αποδοχή και τους επαίνους που δεχόταν από το υπόλοιπο staff της εκπομπής.

Μετά ήταν η σειρά μου να παρουσιάσω το θέμα για το οποίο ήμανε καλεσμένος στην εκπομπή - δε θυμάμαι ποιό, αλήθεια σας λέω.

Και εκεί που έρχεται ώρα να μιλήσω, λίγο πριν βγούμε στον αέρα, διαπιστώνω ότι έχω ξεχάσει τελείως το θέμα μου. Αυτός καταλαβαίνει ότι έχω τρακ και έρχεται δίπλα μου να με καθησυχάσει και να με εμψυχώσει. Ταυτόχρονα στρώνει πάνω μου το πουκάμισο που με είχε διαλέξει - γιατί εκτός από πανελατζής, ήτανε και αυτός που διάλεγε τι ρούχα θα φορέσουμε στην εκπομπή.

Με είχε ντύσει πάνω κάτω σαν και τον ίδιο, αυτός φορούσε άσπρο πουκάμισο έξω από το παντελόνι με τζην και μαύρα παπούτσια και εμένα με είχε ντύσει με ένα μοντέρνο ριγέ κοκκινομπλεμωβ πουκάμισο, επίσης έξω από το παντελόνι, μπλε τζην και με είχε βγάλει χωρίς παπούτσια, ξιπόλυτο στην άμμο.

Εκείνη τη στγμή που λέτε που γίνονται όλα αυτά, νιώθω το πουκάμισό μου να στενεύει γύρω μου, να με πνίγει. Ξύπνησα ιδρωμένος. Τώρα ζεσταίνω ένα καφέ για να συνέλθω.

Υ.Γ. Κάντε ένα click στην εικόνα για να τη μεγενθύνετε και παρατηρήστε τη προσεκτικά. Αξίζει...

Πλάκα με κάνεις!!!

Καλά, υπάρχει εκεί έξω και άλλο κορμί τόσο χαλασμένο όσο εγώ? Και πάνω που είχα αρχίσει να πιστεύω ότι η φάση του Castlevania ήταν καμμένο χαρτί και είχα κάποιες second thoughts για το Castlevania D20 που σας ανακοίνωσα...
Προφανώς κάπου βρέθηκε ένας παραγωγός που πέρα από κάθε λογική, πιστεύει ότι το να φτιάξεις ταινία Castlevania, είναι καλή ιδέα.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, έβαλε και τον Paul Anderson να τη σκηνοθετήσει. Ναι καλά διαβάσατε, τον βραβευμένο στη συνείδηση του κοινού και ως "χειρότερο σκηνοθέτη όλων των εποχών" πριν του πάρει τα σκήπτρα σε αυτό τον τομέα ο Uwe Boll.

Μιλάμε για το παλικάρι που μας "πρόσφερε" τα Mortal Kombat, Alien vs Predator, Resident Evil, Event Horizon και άλλα τόσα. Προσωπικά, να πω την πάσα αλήθεια, ψιλογουστάρω τις ταινίες του. Αποτελούν μια ένοχη απόλαυση για μένα.

Πάντως οι οιωνοί για το ταινιάκι δεν είναι και τόσο καλοί... μάλλον μιλάμε για βιντεομπαρούφα περιοπής.

Δε γαμιέται... εγώ πάντως θα πάω να το δω!!!

By the way το πρότζεκτ πάει μια χαρά. Τα περισσότερα τέρατα έχουν σχεδιαστεί, καθώς και οι χάρτες.