Rogue, Anamorph

Rogue

Ταινία με κροκόδειλο. Γιγάντιο, μανιακό, κακό καριόλη κροκόδειλο. Αυτά για την υπόθεση. Ταινίες αυτής της συνομοταξίας, με δολοφόνους ζώα π.χ. φάλαινες, σκύλους, πουλιά, μυρμήγκια, σαλιγκάρια (υπάρχει!!!) καρχαρίες, καβούρια κλπ συνήθως καταλήγουν στα αζήτητα, στον απόπατο του βίντεο, στο καλάθι των dvd προσφορών των πολυκαταστημάτων. Μοναδικές εξαιρέσεις το Jaws του Spielberg, “Τα Πουλιά” του Alfred Hitchcock και τούτο εδώ το φιλμάκι.

Συμπαθέστατο b-movie καλογυρισμένο και καλοπαιγμένο, σε κερδίζει και γουστάρεις.

Ο σκηνοθέτης την έχει σακουλευτεί και για δικό του καλό δεν εμμένει στις gore σκηνές (που σχεδόν δεν υπάρχουν) αλλά στο suspense και στη χαρά του κυνηγητού. Τουλάχιστον χαρά για τον κορκόδειλα!!! Ειδικά το τελευταίο 45λεπτο, γυρισμένο όλο στον ίδιο χώρο (στη φωλιά του κτήνους) είναι υπόδειγμα survival horror. Και κατορθώνει να μη σε κουράσει καθόλου. Έξτρα μνεία αξίζουν τα σκηνικά και τα τοπία της ταινίας, σε ταξιδεύουν και σε ψαρώνουν ταυτόχρονα.

Anamorph

Ο William Dafoe είναι αστυνομικός στα ίχνη ιδιότυπου serial killer που σκοτώνει τα θύματά του αφήνοντας πίσω του σκηνές ιδιαίτερα αποκρουστικές αλλά και με μια παράδοξη καλλιτεχνική αξία. Ωστόσο ο ήρωάς μας έχει και αυτός τα (χοντρά) προβλήματά του και η εμμονή του να βρει τον ένοχο έχει βαρύ τίμημα στον ήδη εύθραυστο ψυχολογικό του κόσμο. Ο περίεργος τίτλος αναφέρεται σε συγκεκριμένη οπτική γωνία, υπό τηνοποία (συχνά χρησιμοποιώντας παραμορφωτικούς διαθλαστικούς φακούς, π.χ. Camera Obscura) πρέπει να δεις ένα έργο τέχνης προκειμένου να αποκωδικοποιήσεις τα μυστικά του.

Wannabe κόπια του Seven, αλλά πέρασε και δεν άγγιξε. Αυτό το ταινιάκι έχει ατμόσφαιρα και suspense και πολύ καλά κάνει, αλλά όλα αυτά, παρότι άψογα ενορχηστρωμένα, δεν οδηγούν πουθενά. Λείπει το νόημα, μια δυνατή σεναριακή γραμμή με ουσία που να αναδεικνύει όλα τα επί μέρους καλά υλικά της ταινίας. Οι ερμηνείες πάσχουν. Ο William Dafoe περνά άσχημη ερμηνευτική φάση και επιπλέον φορά μια απαράδεκτη κατάμαυρη περούκα, χαλαρά το χειρότερο κινηματογραφικό prop που έχω δει στη ζωή μου, μετά τα ανεκδιήγητα ψεύτικα φρύδια του Colin “Αλέξανδρου” Farell στην ομώνυμη φιλμική πατάτα. Δείτε το αν έχετε όρεξη για κάτι σε “αργό” και “περίεργο”.

Superbad, Rennaisance

Superbad

Μια ζωή αγαμία, χυλόπιτες και τσαμπουκά από τους δημοφιλείς καραγκιόζηδες του σχολείου. Μαθήματα που δε θα χρειαστείς ποτέ, καθηγητές που σου σπάνε τα κάκαλα, καυτά 16χρονα τσουλάκια που δε θα σου κάτσουν. Πασπάλισέ τα όλα αυτά με ένα ορμονικό κοκτέιλ από καταπιεσμένες εφηβικές καύλες. Και ξαφνικά το σχολείο τελειώνει! Έχεις μόνο λίγους μήνες προθεσμία για να ρεφάρεις! Να πάρεις το αίμα σου πίσω! Να τους δείξεις ότι καλύτερα γελά όποιος γελά τελευταίος! Αυτό εν ολίγοις είναι το συμπαθέστατο story μιας παρέας 3 εφήβων graduates, των πρωταγωνιστών σε αυτό το ταινιάκι. Ωστόσο, αντί για όλα αυτά θα εισπράξουν μια απίστευτη, εξευτελιστική, ακατανόμαστη περιπέτεια, που θα τους φέρει ένα βήμα πιο κοντά στην ενηλικίωση αλλά και θα τους “φτιάξει χαρακτήρα”

Οι παραγωγοί της ταινίας την προωθούν σαν χαριτωμένο κλώνο του American Pie και άλλων τόσων παπαρολογικών κωμικών ηθογραφημάτων. Μεγάλη αδικία!!! Γιατί το ταινιάκι αυτό το έχει και το δείχνει! Γιατί οι χαρακτήρες είναι κωμικοί όχι λόγω γραφικότητας που “δείχνει” στο γυαλί, αλλά λόγω του ότι είναι (αληθινά) μοντέρνοι, ρεαλιστικοί, γκαζωμένοι, πολισχιδείς. Με άλλα λόγια είναι σαν όλους εμάς. Με αρετές και ελαττώματα που δεν τα κρύβουν, αλλά τα αγκαλιάζουν με στοργή, επειδή είναι και αυτά μέρος του εαυτού τους. Γιατί μας θυμίζουν όλες τις καραγκιοζιές που κάναμε (είτε στην αλήθεια, είτε στη φαντασία μας) όταν τραβούσαμε τα ίδια ζόρια με αυτούς.

Για αυτά και για άλλα τόσα γουστάρω αυτό το ταινιάκι. Επιπλέον περιέχει σουρεάλ καταστάσεις και αληθινή κωμωδία που κατά καιρούς φλερτάρει με την καφρίλα, αλλά χωρίς να μπλέξει τα μπούτια της. Είναι πολύ άδικο να το συσχετίσεις με φιλμικές πατάτες τύπου American Pie, μόνο και μόνο επειδή έχει έφηβους για πρωταγωνιστές. Είναι διαφορετικό, πολύ διαφορετικό. Ομολογώ ότι δεν ανήκω στο Target group στο οποίο απευθύνεται. Οστόσο καμιά άλλη ταινία δε με έκανε να νοσταλγήσω τόσο τα πέτρινα χρόνια της εφηβείας. Καλώς το ψιλλιάστηκε και το κοινό εκεί έξω και αυτό το σχεδόν άγνωστο b-movie έκοψε ένα αιφνιδιαστικά υψηλό αριθμό εισητηρίων όπου προβλήθηκε.

Rennaisance

Μια γυναίκα απαγάγεται υπό αδιευκρίνηστες συνθήκες. Φαινομενικά χωρίς λόγο. Ένας προβληματικός detective αναλαμβάνει. Ακολουθούν απόπειρες δολοφονίας, μυστήριο, υπονοούμενα, γυναίκες που άλλα λένε, άλλα εννοούν και άλλα κάνουν. Κουλά κίνητρα, σκοτεινά παρελθόντα, αποκαλύψεις και πάλι κόντρα μυστήριο.

Γαλλικό film noir, δωσμένο με anime τεχνική και με χρωματική παλέτα που περιορίζεται στις εναλλαγές άσπρου – μαύρου. Κορυφαίο καλλιτεχνικά project, αλλά η προκάτ υπόθεση, οι προκάτ χαρακτήρες και οι προκάτ “ερμηνείες” εμποδίζουν την επίτευξη του επιθυμητού αποτελέσματος. Πέρα από τους CGI εντυπωσιασμούς και τις καλλιτεχνικές τσιριτσάτζουλες μας μένει μια ταινία αργή, βαρετή και που σίγουρα κάπου άλλου την έχεις ξαναδεί.

The Secret

The Secret (Ελ. Υπότιτλος “Η Τελευταία Ανάσα”)

Ο David Duchovny (δηλαδή ο Fox Mulder των X files) είναι ευτυχισμένος σύζυγος και πατέρας, διάδοχος του Αμερικανικοί ονείρου. Μέχρι που ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα του στοιχίζει τη γυναίκα του. Κάτι όμως συμβαίνει. Η κόρη του ξυπνά από το κρεβάτι της εντατικής και φέρεται... περίεργα. Κάνει και γνωρίζει πράγματα που μόνο η μητέρα της θα γνώριζε. Επιπλέον ισχυρίζεται ότι είναι η συχωρεμένη σύζυγος.

Παράξενο ταινιάκι!!! Πλασαρίστηκε σα θρίλερ και πολύ κακώς, γιατί πολύ απλά δεν είναι. Τώρα όσον αφορά το τι ακριβώς είδος ταινίας είναι... έλα μου ντε. Σχεδόν b-movie, προφανώς προσπέρασε το στάδιο της προβολής στη μεγάλη οθόνη, τουλάχιστον στη χώρα μας, και βγήκε κατευθείαν σε dvd.

O Duchovny επαναλαμβάνει το ρόλο στον οποίο τον γνωρίσαμε αλλά το μικρό που υποδύεται την κόρη του τα λέει απίστευτα! Μια μικρή αποκάλυψη καθώς και χάρμα οφθαλμών γιατί είναι και γαμώ τα πιπινάκια. Του γάλακτος. Προφανώς την ίδια άποψη συμμερίζεται και ο δύσμοιρος πατέρας, που κατά καιρούς σχεδόν υποκύπτει στο “πέσιμο” που του κάνει η μικρή (φυσικά υπό την επήρεια του πνεύματος της μητέρας της) Και ύστερα λένε σου φταίει ο φονιάς... Παράξενο ταινιάκι!!!

http://rapidshare.com/files/121939459/eLlaB.part1.rar
http://rapidshare.com/files/121965092/eLlaB.part2.rar
http://rapidshare.com/files/121970437/eLlaB.part3.rar
http://rapidshare.com/files/121975977/eLlaB.part4.rar
http://rapidshare.com/files/121981556/eLlaB.part5.rar
http://rapidshare.com/files/121987586/eLlaB.part6.rar
http://rapidshare.com/files/121993637/eLlaB.part7.rar
http://rapidshare.com/files/121995012/eLlaB.part8.rar

Ο Ηλίας του 16ου

Εντάξει, θα το πω και ρίξτε μου λεμονόκουπα άμα γουστάρετε. Δεν έχω δει το αυθεντικό. Εννοώ τον παλιό “Ηλία του 16ου” με βέγγο & Χατζηχρήστο. Ορίστε, το'πα!

Η ταινία αποτελεί πιστό remake της παλιάς με την προσθήκη κάποιων μικρολεπτομερειών που δεν αλλάζουν την ουσία της υπόθεσης, π.χ. Οι πρωταγωνιστές έχουν κινητά τηλέφωνα. Άψογος Φιλιππίδης και Τσαλταμπάσης, πολύ καλός Τάσος Κωστής, μέτρια η Θέμις Μπαζάκα, για τα μπάζα όλοι οι υπόλοιποι, τουλάχιστον στον ερμηνευτικό τομέα.
Άχρωμος, άοσμος, αδιάφορος ο σκηνοθέτης (Νίκος Ζαπατίνας, του Εφάπαξ, Τρελό κυνήγι του θησαυρού κλπ) φιλμάρει τηλεοπτικά και με πολλά (ΠΑΡΑ πολλά) κοντινά πλάνα που συχνά αφήνουν τη δράση που διαδραματίζεται εκτός κάδρου. Νομίζεις ότι η ταινία γυρίστηκε σε κάποιο στενάχωρο γκαράζ και δεν είχαν χώρο να στήσουν την κάμερα λίγο παραπέρα.

Παρά τα ελαττώματά της, το επίτευγμα σε αυτό το ταινιάκι είναι ότι κατορθώνει να σταθεί αξιοπρεπέστατα στα πόδια του και κερδίζει τη συμπάθειά σου με το σπαθί του, χωρίς την καβάντζα του παρελθόντος. Άσσος στο μανίκι το ερμηνευτικό δίδυμο με το Φιλιππίδη να αναδυκνείεται στον κορυφαίο ηθοποιό της γενιάς του. Ειδικά στο αστυνομικό τμήμα, η μια κορυφαία στιγμή διαδέχεται αστραπιαία την άλλη σε στυλ σχεδόν slapstick. Και να το προσπαθήσεις δε γίνεται κάποιες στιγμές να μη ρίξεις τρελό γέλιο.

Στο ζουμί. Καλή προσπάθεια. Διασκεδαστικότατη. Θα μπορούσε και καλύτερα. Δεν πειράζει. Είναι επιτέλους καιρός να ξυπνήσουμε επιτέλους όσον αφορά το θέμα του Ελληνικού Κινηματογράφου, να σταματήσουμε να ευλογούμε τα γένια μας, να φτιάχνουμε ταινίες που μπορεί να τις δει μόνο ο σκηνοθέτης και η φάρα του, να αποβάλλουμε τα κόμπλεξ του παρελθόντος. Ναι ρε, η ποιότητα μπορεί υπό προυποθέσεις να συμβαδίσει με την εμπορικότητα. Και σε αυτό το ταινιάκι υπάρχουν και οι 2 παραπάνω αρετές σε επαρκή ποσότητα.

Βαθμολογία - 3/5

Dog Soldiers

Ήσυχη νύχτα, πίσσα σκοτάδι. Το σεληνόφως που μπαίνει από τα παράθυρα λούζει το δωμάτιο με ένα αχνό φως. Το καλοριφέρ δουλέυει στο φουλ (οι πιο ρομαντικοί χουχουλιάρηδες ας βάλουν τζάκι στην εικόνα) και στην τηλεόραση παίζει θρίλερ! Μια ημι – ανεξάρτητη low budget παραγωγή. Dog Soldiers. Παράξενος τίτλος. Βρώμικη φωτογραφία. Κυνικότητα, φλέγμα, “στη μάπα σου” attitude και βαριές προφορές. Ζέχνει Βρετανίλα.

Το ταινιάκι τα σπάει. 50% survival horror, 50% action b-movie. Πάρτε το πρώτο Predator με το Schwarzenegger. Βγάλτε το τέρας της ταινίας και προσθέστε στη θέση του μια πεινασμένη οικογένεια από κακούς καριόληδες λυκάνθρωπους. Voila, Dog Soldiers!!!

Και το καλύτερο ακόμα δε σας το είπα. Εδώ οι λυκάνθρωποι είναι ΑΚΡΙΒΩΣ όπως πρέπει να είναι. Φτιαγμένοι με μεράκι και σεβασμό στην παράδοση, μακριά από γραφικά υπολογιστή και καινοτομίες του κώλου που βγάζει από την κοιλιά του ο κάθε φωστήρας επειδή έτσι του κατέβηκε.

Αρχιδάτη τσαμπουκαλεμένη καλή δράση χωρίς cool ατάκες η χορευτικό ξύλο. Σκηνές ανθολογίας. Ποτέ ξανά, αφού δείτε αυτη την ταινία, δεν πρόκειται να αντικρίσετε ένα σωληνάριο super glue με το ίδιο μάτι! Ποτέ!

Εν κατακλείδι – το εργάκι είναι παλιό αλλά γαμεί. Κλείνει το μάτι στη 10ετία του 80 με σεβασμό και δε ντρέπεται να υπερηφανευτεί για τις ταπεινές φιλμικές καταγωγές του. Θα το πετύχετε σε καμιά μεταμεσονύχτια ξεχασμένη και από το Θεό προβολή του Star – εγώ έτσι το πέτυχα – ή στο κοφίνι με τις dvd προσφορές των μεγάλων μαγαζιών. Χτυπήστε το αλύπητα.

Εναλλακτικός Τίτλος – άμα την έχει τόση ο λυκάνθρωπας, φαντάσου πόση πρέπει να την έχει ο Βουρβούλακας
Είδος Ταινίας – μπαμπάτσικο
Πότε? - 2002
Μάστορας - Neil Marshall
Παίχτες - Sean Pertwee/Sgt. Wells
Kevin McKidd/Cooper
Emma Cleasby/Megan
Liam Cunningham/Capt. Ryan
Βαθμολογία – 4/5

The Invasion, The Golden Compass (Ελ. Υπότιτλος – Το Αστέρι του Βορρά)

The Invasion

Δεν καταλαβαίνω. Έχεις 2 από τα πιο καυτά ονόματα του hollywood, που κάθε σκηνοθέτης που σεβεται τον εαυτό του, θα πούλαγε και τα παιδιά του ακόμα σε σκλαβέμπορους προαγωγούς από την Ταυλάνδη, προκειμένου να έχει την ευκαιρία να τους καθοδηγήσει. Έχεις και φράγκα. Έχεις και το σενάριο μιας από τις πιο θρυλικές ταινίες sci-fi τρόμου. ΤΙ ΣΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ?!? Πόσο μαλάκας μπορείς να είσαι προκειμένου να μην καταφέρεις, με όλες αυτές τις προυποθέσεις, να προσφέρεις ένα τουλάχιστον αξιοπρεπές θέαμα?

Όταν το σενάριο που κρατάς στα χέρια σου στηρίζεται στο suspense και στην αργά κλιμακούμενη ένταση, γιατί το διεκπεραιώνεις με κυνηγητά (!!!) a la SCREAM? Όταν το σενάριό σου είναι ένα από τα πιό γνωστά και χιλιοδιασκευασμένα θρίλερ, γιατί το κάνεις κατάλληλο για ανηλίκους κόβοντας ΟΛΕΣ τις σκηνές βίας και αίματος που θα μπορούσαν να υπάρξουν? (για gore ούτε να το συζητήσουμε... ) Γιατί οι λαμπεροί σου πρωταγωνιστές (και κράχτες για τη μαλακία που γύρισες) βαριούνται που ζουν? Ε?

Ας μην εμμένουμε στα αυτονόητα και βαριέμαι να λέω τα ίδια και τα ίδια. Το ταινιάκι αυτό είναι τόσο αδιάφορο, τόσο λογοκριμένο, τόσο... ξεδοντιασμένο που απλά δεν αξίζει. Το προηγούμενο remake του τίτλου αυτού έγινε από τον Cronenberg, ονομάζεται Invasion of the Body Snatchers (Ελ. Υπότιτλος - “Μακάβριοι Εισβολείς”) γυρίστηκε πάνω από 20 χρόνια πριν από αυτή την ταινία, με τον Donald Sutherland για πρωταγωνιστή και πάλι καταφέρνει να είναι πολλά χρόνια μπροστά από αυτό τον μοντέρνο του προκάτοχο. Καλύτερα δείτε αυτό. Και ναι, ο Donald Sutherland είναι ο μπαμπάς του Kiefer Sutherland, που παίζει στην τηλεοπτική σειρά “24” και υπήρξε ένας μεγάλος ηθοποιός της εποχής του.

The Golden Compass (Ελ. Υπότιτλος – Το Αστέρι του Βορρά)

Κάτι δεν πάει καλά όταν αυτοί οι 2 ηθοποιοί παίζουν μαζί στην ίδια ταινία. Βλέπε και το παραπάνω review. Δεν γνωρίζω, ίσως να είναι μια ανώτερη συμπαντική αρχή που δε θέλει να είναι αυτοί μαζί. Ίσως να είναι karma, ή απλά τα ταλέντα τους να αλληλοακυρώνονται όταν συναντιώνται. Θεωρητικά αυτή η ταινία είναι η κινηματογραφική μεταφορά της ΤΡΙΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, του επικού τρίτομου έργου του Phillip Pullman (κυκλοφορεί και στα Ελληνικά με τους τίτλους “Αστέρι του Βορρά”, ”Ο Άρχοντας των 2 Κόσμων”, ”Το Κεχριμπαρένιο Τηλεσκόπιο” για το πρώτο, το δεύτερο και το τρίτο βιβλίο αντίστοιχα) Προσωπικά δεν πρόλαβα ακόμα να τα διαβάσω, αν και τα έχω αγοράσει εδώ και 2 χρόνια. Μου λένε ότι το έργο του Pullman στο σύνολό του δεν είναι ολοσδιόλου παιδικό, αν και σερβίρεται με ένα fantasy μανδύα και με την πρόφαση παιδικής περιπέτειας.

Αυτό το εργάκι λοιπόν περίμενα να το δω με αρκετό ενδιαφέρον. Αν και κάτι μέσα μου, μου έλεγε (έχοντας δει τις διαφημίσεις και το όλο concept προώθησης της ταινάις) ότι πρόκειται για αρπαχτή, προορισμένη για το παιδικό κοινό. Είχα δίκιο... περίπου. Καταρχήν να διευκρινίσουμε ότι η ταινία δεν είναι αυτοτελής. Κόβεται απότομα στο τέλος, όπως κοβόταν και η ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΟΥ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΟΥ. Θεωρητικά υπάρχει και επόμενο μέρος που ακόμα δεν έχει βγει και μάλλον ούτε πρόκειται, λόγω της εισπρακτικής αποτυχίας της ταινίας. Δεν είναι καθόλου τυχαίο. Προωθήθηκε σαν παιδική ταινία. Αλλά είναι πολύ “ψαγμένο” για παιδάκια. Και δεν έχει ΚΑΘΟΛΟΥ δράση ώστε να ψήσει αυτό το target group για να μαζευτεί στους σινεμάδες να το δει. Από την άλλη, οι όποιες ενδιαφέρουσες ιδέες του μένουν ανολοκλήρωτες, πριν γίνουν αρκετά “δυσνόητες” για τα παιδιά. Έτσι, οι ενήλικες μένουμε με ένα συναίσθημα ότι κάτι λείπει. Και τα παιδικά χρώματα, οι γούτσου γούτσου χαριτωμενιές και οι προκάτ ρόλοι (ΔΕΙΤΕ ΠΟΣΟ ΚΑΚΙΑ ΕΙΜΑΙ!!! μας φωνάζει με το παίξιμό της η Nicole Kidman) ένα όριμο κοινό το ξενερώνουν.

Τι μας μένει? Μια ταινία που θα μπορούσε να είναι ενδιαφέρουσα αλλά είναι βαρετή, παιδική και δυσνόητη, όχι λόγω της πολυπλοκότητας του σεναρίου, αλλά λόγω του ότι είσαι πάντα με την απορία όσον αφορά το που το πάει ο σκηνοθέτης. Μάλλον ούτε αυτός γνωρίζει. Ίσως όταν, αν γυριστει και το δευτερο μέρος, να καλυφθούν οι όποιες τρύπες στο σενάριο. Αλλά για την ώρα, αφήστε το καλύτερα. Ηθικό δίδαγμα – δυο καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη δε χωρούν. Ή γύρισε ένα ενήλικο έργο, ή φτιάξε ένα παιδικό. Όλιγον έγκυος δε γίνεται. Και μην ξαναβάλετε αυτούς τους 2 ηθοποιούς να παίξουν μαζί. Κάτι συμβαίνει και στραβώνει η φάση.

Eastern Promises, Hitman, Fantastic Four – Rise of the Silver Surfer

Eastern Promises

Σαπίλα απαισιοδοξίας και απόλυτης απαξίωσης για την ανθρώπινη κωλοφάρα δια χειρός Cronenberg. Αυτόν ξέρετε, αυτόν εμπιστεύεστε. Ότι και να πεις για αυτό το δημιουργό είναι λίγο. Εδώ παίρνει το αίμα του πίσω και βουλώνει τους επικρητές του για το κάπως ελαφρολαικό (για τα δικά του δεδομένα) The End of Violence.
Αποκάλυψη, άψογος, τρομακτικός, αληθινός, πονεμένος, μαρτυρικός ο Viggo Mortensen (o Aragorn του Lord of the Rings) Και πάντα θα γουστάρουμε να βλέπουμε στην οθόνη μας τη Naomi Watts. Και ας μη μας το δείχνει.Το'χει. Τα λουλούδια στην κυρία από μένα. Εδώ παίζει και τη νοσοκόμα... φαντασίωση κόλαση...

Hitman

Βιντεοπαιχνιδίστικη περιπέτεια βασισμένη στην ομώνυμη σειρά παιχνιδιών. Οι πορωμένοι με το παιχνίδι ενδέχεται να χαλαστούν – η μόνη σχέση με αυτό είναι η εξωτερική εμφάνιση του χαρακτήρα με την καράφλα, το tuxedo και τα δίδυμα σιδερικά. Αυτό που μένει είναι μια πολύ καλή μοντέρνα γκαζωμένη περιπέτεια στα χνάρια του πρώτου Transporter. Και έχει μαζί και ένα απίστευτο Ρωσοειδές βιονικό πιπίνι που μας τα δείχνει κιόλας. Και είναι σα ζαχαρωτούλια λαχταριστά τα χρυσά μου... my preciusssssssssssssss...

Fantastic Four – Rise of the Silver Surfer

Περιπέτεια καρμπόν από αυτές που το Holywood βγάζει με το κιλό. Ο γαμήκουλας πλαστικός χειρουργός από το Nip/ Tuck βαριέται φορώντας την κάσκα του Dr. Doom. Η Jessica Alba είναι παραβαμμένη, τσουρουφλισμένη από τα απανωτά solarium, ερμηνεύει τόσο άσχημα, που μας ξενερώνει. Ο Samuel Jackson δανείζει τη φωνή του στον Silver Surfer, ίσως ο μόνος χαρακτήρας της ταινίας που κάπως διασώζεται από την προχειρότητα και το χυμαδιό. Τα CGI είναι βαρετά, οι μάχες αδιάφορες, χαρακτήρες, σενάριο και ερμηνείες ίσως κάπου αλλού να βρίσκονται, πάντως δεν είναι εδώ. Στο τέλος οι καλοί παντρεύονται κιόλας! Αν είσαι μέχρι 12 χρονών, μπορεί να γουστάρεις. Αν το μυαλό και το κινηματογραφικό σου ένστικτο είναι πιο ενήλικα, μη μπεις καν στον κόπο, ούτε να νοικιάσεις.