Το Κοιμητήριο της Πράγας

Συγγραφέας : Umberto Eco

Εκδοτική : Ψυχογιός

Τιμή : 26 ευρώ

Με δυό λογάκια :

Στη διάρκεια του 19ου αιώνα, ανάμεσα στο Τορίνο, το Παλέρμο και το Παρίσι, συναντάμε μια υστερική σατανίστρια, έναν αβά που πεθαίνει δυο φορές, μερικά πτώματα μέσα σε έναν υπόνομο του Παρισιού, τη σταδιακή μεγέθυνση του πλαστογραφήματος που έγινε γνωστό ως Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, το οποίο θα εμπνεύσει στον Χίτλερ τα στρατόπεδα εξόντωσης, Ιησουήτες που δολοπλοκούν εναντίον των Μασόνων, Μασόνους, Καρμπονάρους και Ματσινιανούς που στραγγαλίζουν τους παπάδες με τα έντερά τους, τα σχέδια των μυστικών υπηρεσιών της Γαλλίας, του Πιεμόντε, της Πρωσίας, της Ρωσίας, τις σφαγές στο Παρίσι της κομούνας, αηδιαστικά, ρυπαρά στέκια όπου ανάμεσα στους ατμούς απ'το αψέντι καταστρώνονται εκρήξεις και εξεγέρσεις. Επιπλέον, ψεύτικες γενειάδες, ψεύτικοι συμβολαιογράφοι, ψεύτικες διαθήκες, διαβολικές αδερφότητες και μαύρες τελετές...

Αναλυτικότερα :

Ένα έχω να πω : ΟΥΑΟΥ! Κοντά 30 χρόνια μετά “Το Όνομα Του Ρόδου”, το οποίο καθιέρωσε τον Ουμπέρτο Έκο ως έναν από τους σημαντικότερους λογοτέχνες του 20ου αιώνα, το πολυαναμενόμενο “Κοιμητήριο της Πράγας” αποδεικνύει ότι το ταλέντο του Ιταλού διανοούμενου παραμένει αστείρευτο. Και είναι αξιοθαύμαστο το πόσο αξιόλογο και ταυτόχρονα πόσο πρωτότυπο, παράξενο και αντισυμβατικό είναι αυτό το βιβλίο! Ξεκινώ από τον ήρωά του : ο Σιμονίνι είναι ένας απατεώνας πλαστογράφος. Κοιλιόδουλος, θρασύδειλος, άπειρα ύπουλος, μάλλον σχιζοφρενής και μισεί – κυριολεκτικά – τους ΠΑΝΤΕΣ! Και το σημαντικότερο – μέσα από μια πορεία ζωής, μέσα στις σημαντικότατες εξελίξεις μιας συναρπαστικής – και άγνωστης στο ευρύ κοινό – εποχής, κατορθώνει να δουλέψει τους ΠΑΝΤΕΣ, πουλώντας τους απλά, με επιδεξιότητα μοναδική τον... εαυτό του! Κοινώς, ψέμα για το ψέμα και θεωρία συνωμοσίας απλώς για την ευδαιμονία του να... συνομωτείς!

Η εποχή του τέλους του 19ου αιώνα και η επώδυνη γέννηση του καινούριου παρουσιάζονται με μοναδική δεξιοτεχνία, αμεσότητα, ομορφιά και ιστορική αρτιότητα. Ενδεχομένως, σε κάποιους να φανεί κάπως βαρύς ο τρόπος με τον οποίο ο Eco βομβαρδίζει τον αναγνώστη με πληροφορίες. Προσωπικά, συνιστώ ψυχραιμία και... χαλαρά! Οι πακτωλοί γνώσεων και ονομάτων κατά 99% απλώς χρησιμεύουν για να ζωντανέψουν στον αναγνώστη αυτή τη συναρπαστική εποχή και τις κοινωνικοπολιτικές και πολιτισμικές ζυμώσεις της. Ούτε η κατανόηση, ούτε η απομνημόνευσή τους δεν απαιτείται προκειμένου να απολαύσει κανείς την ιστορία. Το μόνο προαπαιτούμενο, είναι να παραδοθείς στην ομορφιά της διήγησης και όλα τα άλλα, με κάποιο μαγικά ανεξήγητο τρόπο θα βρουν το δρόμο τους. Είναι ένα επίτευγμα τόσο παράξενο μα συνάμα και τόσο απελευθερωτικό! Υπό αυτό το πρίσμα, “Το Κοιμητήριο της Πράγας” είναι ένα πολύ πιο εύκολο και “ελαφρύ” βιβλίο σε σχέση με το “Όνομα του Ρόδου”. Φυσικά, οι πληροφορίες και οι γνώσεις που περιέχει κάθε άλλο παρά υστερούν ποιοτικά και αριθμητικά σε σχέση με τον διάσημο προκάτοχό του. Απλώς, εδώ δεν είναι απαραίτητες προκειμένου να εκτιμήσεις και να εισπράξεις αυτά που πρέπει να εισπράξεις από αυτό το λογοτεχνικό διαμάντι.

Εμφάνιση / Δέσιμο :

Καλό “φωτογραφικό” εξώφυλλο αν και προσωπικά προτιμώ πάντα το artwork. Τυπικά καλό δέσιμο και καλής ποιότητας χαρτί, δικαιολογούν στο μάτι, τουλάχιστον εν μέρει την αρκετά τσιμπημένη τιμή του βιβλίου. Περιέχονται βιογραφικό του συγγραφέα, διάφορα σχόλια επιφανών πάνω στο έργο του, και πολύ ενδιαφέρουσες εικόνες και γκραβούρες που συμπληρώνουν τη διήγηση, μάλιστα σχεδόν όλες προέρχονται από το προσωπικό αρχείο του συγγραφέα. Το μυθιστόρημα απαριθμεί 560 σελίδες καθαρά, αλλά είναι σχετικά αραιογραμμένο και με αρκετές ολοσέλιδες εικόνες να παρεμβάλλονται της διήγησης.

Μετάφραση :

Η Εύη Καλλιφατίδη ποτέ δεν απογοητεύει με τις μεταφράσεις της, αν και εδώ αφήνει έναν σημαντικό αριθμό από πληροφορίες αυτούσιο και αμετάφραστο, χωρίς καν ένα σημείωμα του μεταφραστή όσον αφορά το τι σημαίνουν. Βέβαια, οι εν λόγω πληροφορίες δεν είναι σημαντικές για την κατανόηση του κειμένου (χώρια που είναι έτσι κι αλλιώς σχετικά εύκολο να καταλάβει κανείς χοντρικά τι λένε) και αφορούν κυρίως τα ονόματα των συνταγών από τα άπειρα εδέσματα που ο λιχούδης Σιμονίνι καταβροχθίζει, σχολιάζει και καταγράφει με θρησκευτική ευλάβεια και σχολαστικότητα.

Ρεζουμέ :

Δεν γίνεται να μην το προτείνω ανεπιφύλακτα. Εντάξει, σε μια υποθετική σύγκριση του “Κοιμητηρίου...” με το “Όνομα του Ρόδου”, πάντα θα επιλέγω το δεύτερο. Αλλά αυτό δεν λέει και πολλά πράγματα, δεδομένου του πόσο ανυπέρβλητο αριστούργημα είναι το “Όνομα του Ρόδου”.

Πόσα πιάνει; 4,5 / 5

Battle : Los Angeles (Παγκόσμια Εισβολή)

Μάστορας : Jonathan Liebesman

Παίχτες : Aaron Eckhart, Michelle Rodriguez & Bridget Moynahan

Με δυό λογάκια :

Ένας πεζοναύτης που μόλις βγήκε σε σύνταξη, επιστρέφει παρά τη θέλησή του στο πεδίο της μάχης, υπό τις πλέον ασυνήθιστες και δυσοίωνες συνθήκες : πρέπει να ηγηθεί μιας διμοιρίας πεζοναυτών και να υπερασπίσουν την πόλη του Los Angeles που πολιορκείται από... εξωγήινους εισβολείς...

Αναλυτικότερα :

Σε χαλεπούς καιρούς και νωθρές εισπρακτικά χρονιές, το hollywood έπαιζε ανέκαθεν τον κρυμμένο άσσο στο μανίκι : μια “ουάου” περιπέτεια που αφενός να δικαιολογεί εν μέρει το – πλέον απαράδεκτα υψηλό – κοστολόγιο της επίσκεψης στα multiplex, αφετέρου που στοχεύει στην πατριδοκαβλία των Αμερικάνων. Με αυτή τη λογική, το Battle: LA είναι μάλλον η πρώτη πραγματικά (δηλαδή εισπρακτικά) πολυαναμενόμενη ταινία της χρονιάς... Τι είναι το “Battle : LA” με δυο λογάκια; Είναι το “Independence Day” της εποχής του, ευτυχώς μπολιασμένο με πιο σύγχρονες τεχνικές κινηματογράφισης που παραπέμπουν σε... videogames (ΕΞΥΠΝΗ κίνηση). Συγκεκριμένα, οι ΠΟΛΛΕΣ σκηνές μάχης θυμίζουν έντονα παιχνίδια τύπου “Killzone”, “Call of Duty : Modern Warfare”, “Crysis” και άλλα παρεμφερή. Μια προειδοποίηση : αν ζαλίζεσαι εύκολα, εδώ δε θα καλοπεράσεις. Η κάμερα κουνιέται συνέχεια και τάχιστα, ακόμα και σε σκηνές όπου οι χαρακτήρες απλώς μιλάνε μεταξύ τους!

Από εκεί και πέρα, η ταινία έχει μόνο έναν ουσιαστικό χαρακτήρα, τον λοχία Ναντζ (Aaron Eckhart) ο οποίος ετοιμάζεται να πάρει σύνταξη, όταν του κάθεται η κωλοφάση να περάσει την περιπέτεια (και την τρομάρα) της ζωής του! Κλισεδάκι; εμ... ναι! Η ταινία δεν χαρακτηρίζεται τόσο ως επιστημονικής φαντασίας, αλλά περισσότερο ως... πολεμική ταινία όπου οι εχθροί είναι οι εξωγήινοι. Παράξενο (τουλάχιστον για κινηματογράφο) μείγμα, αλλά εδώ μάλλον δουλεύει. Όλα τα λεφτά της ταινίας είναι οι σκηνές μάχης και τα εφέ τα οποία παρεπιπτόντως έχουν φτιαχτεί από την εταιρεία που έφτιαξε τα εφέ στο “Skyline". Από εκεί και πέρα, μπορείς πάνω κάτω να φανταστείς τι ακολουθεί. Πολλές και καλές σκηνές μάχης, ρηχοί, μονοδιάστατοι υποστηρικτικοί χαρακτήρες, η Michelle Rodriguez να παίζει (τι άλλο;) τη λοχία, άιντε λίγο συναίσθημα, άιντε ένα υφέρπων ερωτικό στοιχείο, άιντε και κάποιοι πορωτικοί μονόλογοι a la Braveheart και φυσικά ΠΟΛΛΟΙ εξωγήινοι που (εννοείται!) βρίσκονται τεχνολογικά αιώνες μπροστά σε σχέση με εμάς, αλλά στο τέλος οι Αμερικάνοι τους δίνουν την κωλοτρυπίδα στο χέρι.

Μπορεί να ακούγομαι λίγο επικριτικός και ειρωνικός. Η αλήθεια είναι ότι την ίδια συνταγή μας την έχουν σερβίρει αρκετές φορές. Όμως, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, η εκτέλεση στο “Battle : LA” είναι αξιοθαύμαστα καλή. Σκονισμένη, ρεαλιστική φωτογραφία, γκαζωμένη, μοντέρνα κινηματογράφιση, καλές ερμηνείες, αρκετά “σκοτεινό” και ενήλικο, τουλάχιστον για ταινία του είδους του, καταπληκτικά άμεσες και χορταστικότατες σκηνές μάχης. Αν το ζητούμενο εδώ είναι η διασκέδαση, τότε η ταινιούλα αυτή επιτυγχάνει απόλυτα το στόχο της. Τώρα, αν μου θες καλοκαιριάτικα να διευρύνεις τους πνευματικούς σου ορίζοντες μέσω του κινηματογράφου, ε, μάλλον διαβάζεις λάθος review. Αν είναι να δεις όμως έστω ένα blockbuster αυτή τη σεζόν, με συνοδεία ποπ κόρν και coca cola, ε, τότε αξίζει να είναι τούτο εδώ.

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :

Το studio πλήρωσε αδρά για τα οπτικά εφέ της ταινίας και κάποια λαμόγια χρησιμοποίησαν μέρος τους για το δικό τους project, το Skyline!!! Εννοείται ακολούθησε μήνυση κλπ.

Πόσα πιάνει; 3,5 / 5

Κάψε Εγκέφαλο : Troll 2

Μάστορας : Claudio Fragasso

Παίχτες : Michael Stephenson, George Hardy & Margo Prey

Με δυό λογάκια :

Μια οικογένεια πηγαίνει διακοπές σε ένα χωριό στην εξοχή. Εκεί σταδιακά διαπιστώνουν ότι το χωριό κυβερνάται από... αποτρόπαια χορτοφάγα goblins τα οποία περιφέρονται μασκαρεμένα σαν άνθρωποι και έχουν σκοπό με τα ξόρκια και τα δηλητήριά τους να μετατρέψουν κάθε παρείσακτο σε... φυτό και μετά να τον φάνε...

Αναλυτικότερα :

Αυτό είναι παιδιά : φτάσαμε στον πάτο. Αυτή είναι η ταινία η οποία ευρέως αναγνωρίζεται σαν “η χειρότερη ταινία όλων των εποχών”. Επι χρόνια ήταν θρονιασμένη στο νούμερο 1 του IMDB στις top worst movies και επιπλέον (και ακόμα σημαντικότερα) έχει την ομόφωνη έγκριση κοινού και κριτικών. Ναι, αυτή είναι η ταινία που καθολικά και επίσημα αναγνωρίζεται ως η χειρότερη όλων των εποχών... Από εκείνη την εποχή μέχρι σήμερα, υπήρξαν άλλες που την διαδέχτηκαν στο νούμερο 1 του IMDB. Βέβαια ακόμα δεν τολμώ καν να φανταστώ τι είδους διαμάντια (με τίτλους όπως "Plan 9 from Outer Space" ή το αγαπημένο μου "Manos: The Hands of Fate") μπορούν να είναι χειρότερα από το Troll 2. Αλλά αυτή η ταινία έχει το κάτι άλλο πέραν της... στατιστικής της αξίας : πρόκειται για το πιο κατάπτυστο – στην εποχή του – κινηματογραφικό προϊόν. Μια παταγώδης αποτυχία που στηρίχτηκε σε μια εξολοκλήρου παταγώδη ιδέα. Είναι ίσως η πρώτη φορά στην ιστορία του κινηματογράφου που τα πάντα σε μια ταινία, μιλάμε ΤΑ ΠΑΝΤΑ πήγαν ταυτόχρονα τόσο στραβά. Soundtrack, σκηνοθεσία, ερμηνείες, σενάριο, προώθηση... όλα ξεκίνησαν από την λαμπρή ιδέα ενός Ιταλιάνου σκηνοθέτη (ο οποίος μεταξύ άλλων σκηνοθετούσε... spaghetti zombies, παρεούλα με τον μεγάλο Bruno Matei) να πάει με το crew του στην Αμερική και να γυρίσει μια αμερικάνικη ταινία, με αμερικάνους ηθοποιούς, σε (Αμερικάνικο;) σενάριο που έγραψε η γυναίκα του. Αμφότεροι, δε γνωρίζουν Αγγλικά. Και το μπάχαλο ξεκινάει...

Αρκεί να σας επισημάνω τα εξής 2 αδιάσειστα στοιχεία : α) ταινία “Troll 1” μπορεί μεν να υπάρχει, αλλά δεν έχει καμία σχέση με το “Troll 2”. βασικά αυτό είναι παλιά μαϊμουδιά που χρησιμοποιούσαν (κυρίως) οι Ιταλοί κινηματογραφικοί παραγωγοί, προκειμένου να δώσουν τεχνητή ώθηση σε μια ταινία. Της έδιναν έναν άλλο τίτλο αυθαίρετα (συνήθως τύπου sequel) προκειμένου να συσχετιστεί με ένα άλλο παρεμφερές αλλά πιο γνωστό φιλμ. Το ίδιο είχαν κάνει με το “Zombie Flesh Eaters” του Lucio Fulci που στον μισό κόσμο κυκλοφορούσε με τον ορίτζιναλ τίτλο του και στον άλλο μισό κυκλοφορούσε ως... “Zombie 2”, θεωρώντας τότε ότι η “Zombie 1” ταινία, η οποία “κανονικά” δεν υφίστατο ποτέ (!!!) ότι ήταν το... “Night of the Living Dead” του George Romero!!! (by the way, αυτή η σύγχιση εν μέρει επικρατεί ακόμα και σήμερα!) β) η ταινία δεν έχει καθόλου... trolls! Ναι, κατάφεραν να ονομάσουν Troll 2 μια ταινία που δεν έχει περιέχει καθόλου, ούτε καν αναφορικά τα ομώνυμα πλάσματα. Τα πλασματάκια της ταινίας είναι goblins, και ακριβώς έτσι αναφέρονται και από τους διαλόγους και το σενάριο. Ουδέποτε στο Troll 2 δεν θα ακούσεις καν τη λέξη “Troll”. Βασικά, αυτό είναι μάλλον άμεση απόρροια της μαϊμουδιάς α. Ο υπό κατασκευήν τίτλος της ταινίας ήταν “Goblin”.

“Και καλά” τώρα θα με πεις. “Υπάρχουν εκεί έξω τόσα φοιτητικά, καμμένα κινηματογραφικά πειράματα. Τι είναι αυτό που μπορούμε να δουμε την σήμερον ημέρα και να μην είναι πιο καμμένο από κάτι που έχουμε ΗΔΗ δει;” Μη το παίρνεις λάθος. Το θέμα δεν είναι η ΠΟΣΟΤΗΤΑ, δηλαδή ΠΟΣΟ καμμένη μπορεί να είναι μια ταινία. Αν το πάρουμε το θέμα καθαρά ποσοτικά, τότε πολύ απλά τίποτα δε μπορεί να ξεπεράσει τους Γιαπωνέζους και το θέμα θεωρείται λήξαν. Το θέμα είναι ότι το “Troll2” είναι τόσο κακό που από ένα σημείο και μετά ασκεί μια ανεξήγητη μαγεία στον θεατή : σε αφήνει υπνωτισμένο, κοκαλωμένο στην οθόνη και το βλέπεις μονορούφι από την αρχή μέχρι το τέλος. Και πλέον, αυτή η τόσο περιφρονημένη, κατάπτυστη ταινία που ουδέποτε δεν αξιώθηκε (στις μέρες της) να προβληθεί σε κινηματογραφική αίθουσα, θεωρείται στις μέρες μας cult icon, με μια στρατιά αφοσιωμένους φανς οι οποίοι σήμερα γεμίζουν αίθουσες προβολής και φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο (μιλάμε για ουρές εκατοντάδων ατόμων να μαζεύονται έξω από τους σινεμάδες!) για να ξαναδούν την αγαπημένη τους ταινία και να προφέρουν τις ατάκες απέξω, μαζί με τους πρωταγωνιστές στην οθόνη!

Η μαγεία του “Troll 2” είναι ότι δεν φτιάχτηκε από κάφρους που ήθελαν απλά να αποτυπώσουν τη μαλακία η / και το χαβαλέ τους σε μια κάμερα, κοινώς να του γ@μήσουν τη μάνα. Οι άνθρωποι που έφτιαξαν το “Troll 2” πίστευαν ειλικρινά σε αυτό και γνήσια ζητούσαν να φτιάξουν μια πολύ καλή ταινία. Και είναι η αθωότητα και η ειλικρίνεια αυτού του τερατουργήματος που το κάνει απρόσμενα ακαταμάχητο και διαβολεμένα διασκεδαστικό! Από πού να ξεκινήσω; από το ανεκδιήγητο "soundtrack" που μπορεί να βγήκε μονάχα από τα έγκατα ενός χαλασμένου vintage Casio της 10ετίας του '80!?! Την αβυσσαλέα – σε σημείο... λιωσίματος από τα γέλια - κακή ηθοποιία; Το παράλογο σενάριο; Τα – ο Θεός να τα κάνει - special effects με τις αποκριάτικες... μουτσούνες; Ένα είναι σίγουρο : όλα αυτά εγγυώνται ότι άπαξ και δεις αυτό το συμπαθέστατο τερατούργημα και επιβιώσεις, θα είσαι πλέον ένας νέος άνθρωπος! Προσωπικά, συνιστώ να το δεις αρχικά μόνος, προκειμένου να είσαι όσο το δυνατός περισσότερο συγκεντρωμένος στην ασκήμια και την αποτυχία του! Να σε κόψει κρύος ιδρώτας, να νιώσεις τα εγκεφαλικά κύτταρά σου να αυτοκτονούν ένα ένα... Και μετά, να ξεκινήσεις σερί καφροπροβολών, προκειμένου να προσυλητίσεις και άλλους πιστούς! Κατά προτίμηση, συνόδεψέ το με πιώμα – πολύ πιώμα! Και, τέλος, καλή τύχη – και περαστικά σου!

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :

Τα ειδικά εφφέ τα έφτιαξε μια... Emmanuelle, από τις πολλές γκόμενες που είχαν ερμηνεύσει κατά καιρούς (σε κάποιο από τα άπειρα sequel που είχαν βγει) τη διάσημη soft porno φαντασίωση “Εμανουέλλα”!!!

Ο μόνος που ακόμα δεν έχει συμφιλιωθεί με το cult status της ταινίας αυτής και με τον τίτλο “worst movie of all time” είναι ο... δημιουργός της, σκηνοθέτης Claudio Fragasso. Ακόμα κάνει ντου στα φεστιβάλ προς τιμήν της ανά τον κόσμο, βρίζοντας ηθοποιούς και φανς, αποκαλώντας τους “σκύλους που δεν κατάλαβαν τίποτα από την ταινία!!!”

Αν θέλεις κι άλλο, δες το πολύ αξιόλογο documentary “Best Worst Movie”, φτιαγμένο από τον ορίτζιναλ προταγωνιστή και wannabe παιδί θαύμα της εποχής, Michael Stephenson. Φαντάσου, να είσαι πιτσιρικάς στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού και μόλις να έχεις παίξει στην πολυπόθητη, λατρεμένη πρώτη σου ταινία. Και εκεί που είσαι στρογγυλοκαθισμένος στις δάφνες σου, να σου έρθει πεσκέσι στο σπίτι για να... καμαρώσεις τον εαυτό σου να πρωταγωνιστεί σε ένα τέτοιο αριστούργημα!!! Πίκρα!

Το τρέχον project του σκηνοθέτη και της συζύγου του (ακόμα δεν έχει γυριστεί) ονομάζεται “Troll 2 : part 2”!!! Περαστικά μας!

Πρόσφατα κυκλοφόρησε σε συλλεκτικό blu-ray η 20th anniversary edition της ταινίας!

Πόσα πιάνει; είναι απλά ανεκτίμητο!

Rabbit Hole (Απώλεια)

Μάστορας : John Cameron Mitchell

Παίχτες : Nicole Kidman, Aaron Eckhart & Dianne Wiest

Με δυό λογάκια :

H Becca και ο Howie Corbett είναι ένα ευτυχισμένο ζευγάρι που ζει το κλασικό αμερικάνικο όνειρο. Λεφτά, φίλοι, ένα σπίτι στην εξοχή με αυλή και σκυλόσπιτο, αυτοκίνητα, μια χαρούμενη οικογένεια. Όλα αυτά αλλάζουν όταν ένα αυτοκίνητο χτυπάει το γιό τους και τον σκοτώνει. Από εκεί και πέρα, ο καθένας τους ακολουθεί το δικό του επίπονο ταξίδι για να ανταπεξέλθει στη νέα πραγματικότητα και να επαναπροσδιορίσει τις αξίες του αλλά και το ρόλο του. Θα πρέπει να τολμήσουν να πάρουν δύσκολες αποφάσεις και να πουν κουβέντες που δεν λέγονται, προκειμένου να καταφέρουν να συνεχίσουν τη συμβίωσή τους.

Αναλυτικότερα :

Ωχ, Παναγία μου. Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε, μαύρη σαν καλιακούδα. Πρώτον : μη δείτε αυτή την ταινία καλοκαιριάτικα. Δεύτερον : μη βλέπετε ΠΟΤΕ ταινίες που προέρχονται από τα αντίστοιχα θεατρικά. Είναι η προσωποποίηση της ακινησίας και της βαρεμάρας – ΕΚΤΟΣ και αν μιλάμε για κώμωδίες, φερ' ειπείν το εξαιρετικό “The Producers” του Mel Brooks. Τώρα, τι μου ήρθε και μεσημεριάτικα νοίκιασα να δω αυτό το θλιμμένο πράμα και με βγήκε το φαϊ από τη μύτη; Εντάξει, δε λέω, αν μη τι άλλο έχει ποιοτικές ερμηνείες. Και η Kidman και ο Aaron Eckhart δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους. Αλλά έλεος! Πολύ κλάμα, πολύς εκνευρισμός, πολλή ακινησία.

Και το χειρότερο από όλα, είναι όταν συνειδητοποιείς ότι το σενάριο του “Rabbit Hole” είναι βασικά είναι μια ιστορία που δεν καταλήγει πουθενά, δεν έχει τίποτα να πει πέρα από το αυτονόητο : μετά το πένθος, ο καθένας μας πρέπει να βρει το δικό του δρόμο κάθαρσης που ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ περνάει από το σκόπελο του να τα (ξανα)βρει κανείς πρώτα με τον εαυτό του. Δηλαδή χαίρω πολύ, Χαιρόπουλος! Κατά τα άλλα, το subplot με το ομώνυμο κόμικς (Rabbit Hole) και το συμβολισμό του, καθώς και του όλου λανθάνοντος ερωτισμού μεταξύ της Kidman και του έφηβου που σκότωσε το παιδί της, δεν αναπτύσσονται καθόλου και μάλλον κάπου ξεχνιούνται στην πορεία, ένεκα του απαράδεκτα απότομου και ξερού φινάλε.

Πόσα πιάνει; 2,5 / 5

Skyline

Μάστορας : Colin Strause, Greg Strause

Παίχτες : Eric Balfour, Donald Faison & Scottie Thompson

Με δυό λογάκια :

Μυστηριώδεις λάμψεις από μπλε φως πέφτους σε διάφορα σημεία της πόλης και απαγάγουν τον κοσμάκη. Ένα γιγάντιο διαστημόπλοιο εμφανίζεται μεταξύ νεφών και καταλαμβάνει τον ουρανό. Παράξενα σκάφη και αποτρόπαια πλάσματα περιφέρονται και απαγάγουν όσους δεν ρούφηξε ο μπλε σίφουνας. Δηλαδή, άλλη μια συνηθισμένη μέρα με εξωγήινους εισβολείς στο LA!

Αναλυτικότερα :

Η τελευταία φορά που ασχολήθηκα με τους αδερφούς Strause ήτανε για να τους σκυλοβρίσω επειδή μετέτρεψαν το πιο φιλόδοξο franchise του hollywood (ναι, μιλάω για το Alien vs Predator) σε ένα μείγμα εφηβορομαντικοθρίλερ τύπου “Ξέρω τι Έκανες Πέρσι το Καλοκαίρι”. Την ταινία τη βίασαν μιλάμε. Από κώλο. Και μετά της βάλανε δάχτυλο ασάλιωτο και με χαλίκι. Και σε ότι περίσσεψε, κατούρησαν, χέσανε και μας σέρβιραν στις αίθουσες αχνιστά κινηματογραφικά σκατά. Τελικά έχω θέμα με όσους δεν κάνουν την ορίτζιναλ δουλειά τους. Ειδικά στον κινηματογράφο. Έκαστος στο είδος του. Και όπως λέμε και στο χωριό μου : “ξέρει η πάπια που 'ν η λίμνη και βουτά και πα' και πίνει”. Οι Strause είναι κορυφαίοι ειδικοί στα CGI effects. Αλλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ! Τέλος! Τουλάχιστον, δεν είναι κατάλληλοι για να αναλαμβάνουν τόσο βαριά και ιστορικά projects που να φέρνουν στον τίτλο τους λέξεις όπως “Alien” ή “Predator”. Τέλωσπάντων, όπως και να έχει, δεν έχει νόημα να θρηνώ για μια κατεστραμμένη ταινία. Απεναντίας, σε sci fi b-movies όπως το “Skyline”, τα παιδιά βρίσκονται στο στοιχείο τους. Εδώ, μάλιστα.

Εντάξει, μη φανταστείς ότι το “Skyline” είναι και η ταινιάρα. Είναι ένα καλό στανταράκι στο είδος του. Και μια χαρά μου κάνει για καλοκαιρινή βαριεστημένη προβολή. Κατά τα άλλα, έχει όλα όσα αγαπάμε να μισούμε στις αμερικανιές. Ωραία νέα παιδιά στους ρόλους. Στερεότυπους χαρακτήρες και διαλόγους, καρμπόν / κονσέρβα ίδιους με όλες τις άλλες ταινίες του είδους. Τσιχλόφουσκα σενάριο. Καταπληκτικά εφφέ υπολογιστή. Μια καλή ιδέα σαν πρόφαση και – τεχνικά τουλάχιστον – αξιοπρεπή εκτέλεση του υλικού του. Όλα αυτά, ας τα λέμε καλά. Τι με χαλάει : α) είναι κατάλληλη για 13 ετών και πάνω. Πράμα που σημαίνει, κομμένα τα αίματα, κομμένες οι καφρίλες, κομμένη η άμεση γραφική βία. Σε μια ταινία με εξωγήινους σφαγείς που μας κάνουν ντου. Χαζό, έτσι; β) ένα απαράδεκτο σενάριο που δεν σου εξηγεί τίποτα όσον αφορά τι σκατά και κυρίως ΓΙΑΤΙ λαμβάνουν χώρα όλα αυτά τα εντυπωσιακά που βλέπεις. Εντάξει, καταλαβαίνω ότι το σενάριο είναι γραμμένο από την μεριά των πρωταγωνιστών – θυμάτων οι οποίοι δεν έχουν ιδέα τι τους ήβρε. Αλλά, ρε παιδιά έλεος, ο θεατής έχει το ατού και την ποιητική αδεία να γνωρίζει τρια πράματα και από την άλλα μεριά! Εκμεταλλευτείτε το! Πώς ήταν το (πολύ υπερεκτημημένο) Cloverfield? Ε, ακριβώς έτσι, όσον αφορά το σενάριο τουλάχιστον. Τέλος, γ) ένα κουραδένιο φινάλε. Δηλαδή, WTF? Ειλικρινά, πίστεψε ποτέ κανείς ότι θα αρέσουν σε κανέναν τα τελευταία 5 λεπτά της ταινίας; Πάντως, από το “Independence Day” μια φορά, καλύτερο είναι...

Πόσα πιάνει; 2,5 / 5

I Am Number Four (Είμαι το Νούμερο Τέσσερα)

Εναλλακτικός Τίτλος : ... και εμάς τα @ρχιδια μας κουνιούνται!

Μάστορας : D.J. Caruso Όπου βλέπεις σκηνοθέτη με αρκτικόλεξο, nickname και άλλες τέτοιες παπαριές πέρα από το ονοματεπώνυμό του, ένα έχω να σε πω : τρεχάτε ποδαράκια μου να μη σας χέσει ο κώλος μου!

Παίχτες : τα κλασικά σιτεμένα έφηβα που βλέπεις σε κάθε τέτοια ταινία...Alex Pettyfer, Timothy Olyphant & Dianna Agron

Με δυό λογάκια :

Άλλος ένας ασυνήθιστος έφηβος (μα, πού τους μαζέψανε όλους αυτούς τους ξεχωριστούς;!; Κάποτε θα πρέπει να γίνει μια ταινία σχετικά με έναν ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΟ έφηβο, έτσι για την αλλαγή!) τρέχει να ξεφύγει από κάτι κακομούτσουνους εξωγήινους εχθρούς που θυμίζουν Star Trek – στις κακές του. Γιατί όλα αυτά με λές; α, γιατί είναι και αυτός ένας εξωγήινος υπεράνθρωπος (πήξαμε στο άλιεν!) που προτού καταστραφεί ο πλανήτης του, οι γονείς του φόρτωσαν κληρονομιά τη σωτηρία του σύμπαντος. Δεν του αφήνανε καλύτερα ένα σπιτάκι στα Καμμένα Βούρλα να βλέπει λίγη θαλασσίτσα, να ησυχάζαμε κι εμείς;!;

Αναλυτικότερα :

Δηλαδή τι άλλο να πει κανείς; Καλά, είναι τόσο χάπατα οι Αμερικάνοι που μετά από έναν ήδη πολύ αποτυχημένο καλλιτεχνικά και εμπορικά “Superman” θα ψαρώσουν με το... γ' διαλογής αντίγραφό του; κατά τα άλλα, μου θέλανε να επενδύσουν και σε αυτή την παπαριά. Τρομάρα τους. Ο D.J. Caruso, είναι ένα από τα σκηνοθετικά πουλέν του Michael Bay. Οι δυο πρωταγωνιστές είναι εξίσου καυτοί στο αντίθετο φύλο (Alex Pettyfer & Dianna Agron) και φτιάξανε και μια ιντριγκαδόρικη διαφημιστική καμπάνια από trailer που τράβηξε αρκετό καιρό πριν το “I am Number 4” βγει στις αίθουσες. Το αποτέλεσμα? Μπορώ να το περιγράψω με την εξής φράση : ειναι το Twilight των ταινιών με υπερήρωες! Δηλαδή αλίμονό μας!! Ο ιός των προσβλητικά ασεβών στο είδος που τις έθρεψε, μελιστάλαχτων εφηβικών ταινιών εξαπλώνεται!

Με το Twilight μάθαμε ότι οι βρυκόλακες έχουν στο δέρμα τους... στρασάκια που λάμπουν στο φως του ήλιου! Εδώ τα στρασάκια αντικαθιστούνται από... σποτάκια! Σοβαρά τώρα, σποτάκια;!; Δηλαδή WFT??? Και μιλάμε σποτάκια κανονικότατα, σαν και αυτά που βλέπεις στις εκθέσεις επίπλου, σαν και αυτά που έβαλε ο Αλβανός στη γυψοσανίδα της θείας σου όταν ανανέωσε το σαλονάκι στο σπίτι στου χωριό! Έκλεισε λοιπόν! Οι υπερήρωες πλέον πρέπει να έχουν περασμένα στο σώμα τους... σποτάκια και να έχουν τη special ικανότητα να τα κάνουν να ανάβουν! Τι άλλο; Απαράδεκτες ερμηνείες, τίγκα προβλέψιμοι και κονσερβαρισμένοι διάλογοι, χαρακτήρες και καταστάσεις, φάτσες κουρασμένων ενηλίκων που προσπαθούν να παραστήσουν τα λυκειόπαιδα, αμερικανιά και τίγκα πόζα, κακά εφφέ υπολογιστή και ακόμα περισσότερα... σποτάκια! Αν μπορούσα να το παρομοιάσω με μια άλλη ταινία, πέρα από το Twilight (στο οποίο μοιάζει κυρίως στο στυλ) είναι το... “Percy Jackson & The Olympians: The Lightning Thief”! Τόσο καλά! Μάλιστα, εδώ οι ομοιότητες πέρα από την αισθητική είναι ενοχλητικά πολλές!

Τι άλλο; Ελάχιστη πλοκή, τραβηγμένη από τα μαλλιά, like too little butter over too much bread, υπερβολική εξάρτηση από το – υποτιθέμενο - sequel, σε σημείο που πρακτικά εδώ βλέπεις μόλις τη... μισή ταινία, την υπόλοιπη στην τάζουνε στο επόμενο! Μου θέλουνε και από τέτοιο τρομάρα τους! Ένα ξενέρωτο, χλιαρό και προσποιητό ρομάντζο “με το ζόρι” μεταξύ των πρωταγωνιστών και τελικά μια wannabe περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας που καταντάει στην πορεία να μεταλάσσεται σε λογοκριμένο εφηβικό love story. O μοναδικός ΑΛΗΘΙΝΟΣ ηθοποιός του cast (δηλαδή επαγγελματίας ηθοποιός και όχι μοντέλο) είναι ο Olyphant, ο οποίος αφενός δεν καταλαβαίνω πώς συμφώνησε να παίξει εδώ, αφετέρου χρησιμοποιείται σαν κάτι τύπου... γλάστρα. Αποφύγετε εαν είστε άνω των 12 ετών.

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :

Βασίζεται σε εφηβική σειρά από νουβέλες που έκανε μια μετρίου βεληνεκούς επιτυχία στην Αμερική.

Πόσα πιάνει; 1,5 / 5

The Fighter

Μάστορας : David O. Russell

Παίχτες : Mark Wahlberg, Christian Bale & Amy Adams

Με δυό λογάκια :

Η αληθινή ιστορία του Ιρλανδικής καταγωγής μποξέρ Micky Ward όσον αφορά την κατάκτηση της ζώνης του πρωταθλητή ελαφρών βαρών. Μια πορεία όλο εμπόδια και συγκρούσεις, μεταξύ άλλων με την οικογένεια και κυρίως τον αδερφό και προπονητή του, Dicky, ένα πρώην παιδί θαύμα του μποξ που χαράμισε την καριέρα του εξαιτίας του αλκοόλ και των ναρκωτικών...

Αναλυτικότερα :

Θα μπορούσε να είναι ένα ακόμα rip off των Rocky ταινιών. Αλλά το “The Fighter” επιλέγει συνειδητά να κρατάει χαμηλούς τόνους και να μην ξεφεύγει από τη ρεαλιστική και λιτή παρουσίαση της ιστορίας του. Βασικά πρόκειται για ένα τύπου... οικογενειακό / κοινωνικό δράμα και στο χαρακωμένο από τις καταχρήσεις πρόσωπο του Dicky και την σκελετωμένη, ξεχαρβαλωμένη φιγούρα του (αποκάλυψη στο ρόλο ο Christian Bale) καθρεφτίζεται η πλέον απομυθοποιημένη εικόνα της Αμερικής – και κάθε κοινωνίας γενικότερα – όταν τα ψέμματα τελειώνουν και το κάθε λογής αμερικανικό όνειρο αποδεικνύεται απάτη.

Μάλλον οι περισσότεροι από εσάς έχουν ήδη ακούσει κάτι για αυτή την ταινία. Ναι, το “The Fighter” λέει πολύ. Έχει υποδειγματικές ερμηνείες (καταπληκτική και η Melissa Leo στο ρόλο της καταπιεστικής μάνας και μάνατζερ), εξαιρετικούς διαλόγους και κυρίως μια αξιόλογη αληθινή ιστορία να πει, πράγμα που το καταφέρνει με σεμνότητα και ειλικρίνεια, χωρίς μελούρες και συναισθηματικές κορώνες. Η ξεπλυμένη φωτογραφία ταιριάζει γάντι στις ζωές των αντι-ηρώων του και το pacing – αν και ενίοτε θα μπορούσε να περιγράφει γλαφυρότερα την πορεία του ήρωα – διατηρεί σωστά τις προτεραιότητές του και διατηρεί πάντα το επίπεδο της διήγησης ψηλά.

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :

Προ 10ετίας ο σκηνοθέτης Martin Donovan είχε προβλέψει όσον αφορά τον πρωταγωνιστή : "Mark Whalberg will be one of the top actors around and he will probably be running Hollywood within a decade"

Ο Mark Whalberg επιπλέον βρίσκεται πίσω από την παραγωγή της ταινίας

Η ταινία βραβεύτηκε με 2 Oscar

Πόσα πιάνει; 4 / 5