Παρασκευή 1 Ιανουαρίου 2010

Trick 'r Treat (Φάρσα ή Κέρασμα)

Μάστορας : Michael Dougherty
Παίχτες : Dylan Baker , Rochelle Aytes , Quinn Lord ,
Βαθμολογία : 4,5 / 5
Με δυό λογάκια :
Τέσσερις (τουλάχιστον!) μακάβριες ιστορίες, έξοχα πλεγμένες μεταξύ τους, μας χαρίζουν το πιο απροσδόκητο μα και πλέον απολαυστικό θριλερικό δωράκι για τις ημέρες που διανύουμε!

Αναλυτικότερα :
Halloween : το σύνορο που χωρίζει το φθινόπωρο από το χειμώνα (σε αντίθεση με τις δικές μας αποκριές, το halloween είναι τέλη Νοέμβρη) η νύχτα που το φράγμα που χωρίζει τον κόσμο των νεκρών από τον κόσμο των ζωντανών. Κάτι το όλο μασκάρεμα, κάτι το αδιόρατο flirt με την μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου και το Sabbat των μαγισσών, δε χρειάζεται περεταίρω εξήγηση γιατί εκείνες οι ημέρες ανέκαθεν ερέθιζαν τη φαντασία και τις μακάβριες έξεις των ανθρώπων. Έτσι και εδώ, σε αυτό το απολαυστικό σπονδυλωτό εργάκι, μαζεύεται η Σάρα, η Μάρα και το κακό συναπάντημα : ένας αξιοσέβαστος καθηγητής που μετατρέπεται σε μανιακό δολοφόνο. Μια αριστουργηματικά μακάβρια ιστορία, με νεκρά παιδιά που θυμίζει κλασικό παραμύθι των Grimm. Βρυκόλακες, αληθινοί αλλά και ψεύτικοι. Και άλλα τόσα καλούδια!

Σκηνοθεσία το γκάζι το ίδιο. Φωτογραφία που κυμαίνεται από teen shick πολύχρωμη ως αριστουργηματικά γοτθική τύπου “Μύθος του Ακέφαλου Καβαλάρη”. Ωραίες αβανταδόρικες ερμηνείες, larger than life χαρακτήρες. Όμορφες φάτσες, σωστή υιοθέτηση και ταυτόχρονα σάτυρα των θριλερικών στερεότυπων. Καλά b-movie-ίστικα στοιχεία και χαβαλές, χωρίς την αντίστοιχη φτήνια και το κιτσαριό. Όλα αυτά τυλιγμένα σε μια ενιαία μεγαλύτερη ιδέα, εξαιρετικά έξυπνη και πρωτότυπη (όσον αφορά το γενικότερο πνεύμα του Halloween). Το σύνολο σερβίρεται με μια δόση κομιξάδικης ατμόσφαιρας, με μουράτα σκίτσα να παρεμβάλλονται μεταξύ των σκηνών και πιασάρικο “τυρένιο” soundtrack. Ειλικρινά, θα ήθελα να μπορούσα να βρω κάτι το αρνητικό για το Trick 'r Treat, αλλά δε μπορώ!

Splatter / Gore :
Καρφώματα, δαγκώματα, γυαλιά στο δέρμα, ένας αποκεφαλισμός και πολλά άλλα καλούδια, πάντα στολισμένα με μπόλικο πορφυρό ζουμί. Μπορούσε πάντως και περισσότερο.

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Πανέμορφες βαμπίρες, ολόλευκες μπουγιωτές βυζάρες που ασφυκτιούν σε μικροσκοπικά ντεκολτέ! Μια από τις κοπελιές μας κάνει και αποκαλυπτήρια! Ευχαριστούμε!

Ρεζουμέ :
Έχοντας αποφοιτήσει με άριστα από τη σχολή του “Tales From the Crypt” το Trick 'r Treat τα έχει όλα. Τσαμπουκά, balls, production values, καλλιτεχνικές ανησυχίες, τα πάντα. Τόσο καλά, ούτε τη δεκαετία του '80 δεν τα έφτιαχναν! Τι άλλο θα μπορούσατε να ζητήσετε;

Frozen River (Παγωμένο Ποτάμι)

Μάστορας : Courtney Hunt
Παίχτες : Melissa Leo , Misty Upham , Charlie McDermott
Βαθμολογία : 4,5 / 5
Με δυό λογάκια :
Η ιστορία μιας γυναίκας που αφού ο άντρας της την παρατήσει κλέβοντας όλες τις οικονιμίες τους, βρίσκεται σε ένα ξένο τόπο, μόνη με τα 2 ανήλικα παιδιά της σε πλέον δεινή θέση. Θα συνάψει μια μάλλον ασυνήθιστη συνεργασία με μια ινδιάνα και μαζί θα μεταφέρουν τις νύχτες με το αυτοκίνητό της λαθρομετανάστες από ένα αφύλακτο μονοπάτι, πάνω από το παγωμένο ποτάμι που χωρίζει τα σύνορα μεταξύ Καναδά και Αμερικής. Όμως, ο πάγος κρύβει μυστικά δικά του και η νύχτα, περιθωριακά άτομα και δυσάρεστες εκπλήξεις...

Αναλυτικότερα :
Όταν μια ταινία χαρακτηρίζεται από τον Quentin Tarantino ως “Το καλύτερο έργο της χρονιάς”, αν μη τι άλλο δε μπορεί να είναι τελείως κακή. Ομολογώ πως δε είχα υπόψη μου καν την ύπαρξη αυτού του έργου, η γνωριμία μας ήταν τελείως τυχαία. Αλλά είναι εργάρα! Όπως και να έχει, το 2009 (μια χρονιά μάλλον ψιλοαδιάφορη από κινηματογραφικής άποψης) για μένα, τουλάχιστον κινηματογραφικά, έκλεισε με τον πλέον καλύτερο τρόπο. Κατ' αρχήν να ξεκαθαρίσουμε τα αυτονόητα. Μιλάμε για κατεξοχήν κοινωνικό έργο. Όσοι από εσάς φτιάχνεστε με ταινίες τύπου “Η πόλη του Θεού”, “Βαλς με τον Μπασίρ”, “21 Γραμμάρια”, “Traffic”, θα την καταβρείτε εδώ.

Συγκλονιστική η Melissa Leo, αποκάλυψη. Ο χαρακτήρας, άψογα σκιαγραφημένος, θα σε εκπλήξει και θα σε ψαρώσει ταυτόχρονα. Σταδιακά μετατρέπεται από παραμελημένη γυναίκα σε ένα τσαμπουκαλεμένο, σκληρό καρύδι, σφυρηλατημένο στις χειρότερες συνθήκες που μπορεί να σου δώσει η ζωή. Κρατάει όπλο (και το χρησιμοποιεί!), κολυμπάει βαθιά στα σκ@τά, τα βάζει με τύπους περιθωριακούς, μπορεί να καταφέρει τα πάντα. Το πιο δύσκολο είναι να κρύψει τα τραύματά της και να συκρατήσει μια τιμή, αξιοπρέπεια και τα θραύσματα του ψυχισμού της από το να διασκορπιστούν τελείως. Ψηλά όμως ο πήχης έχει μπει και για όλες τις άλλες ερμηνείες. Αλλά αληθινός πρωταγωνιστής είναι το άψυχο, νεκρό τοπίο και η αφοπλιστική ειλικρίνεια της ιστορίας. Με σκηνές που πονάνε, το εργάκι αυτό θα καταφέρει τουλάχιστον 2 φορές να σε αφήσει άναυδο χωρίς αίματα, και άλλες τσιριτσάτζουλες. Ειδικά η φάση με τους Πακιστανούς μετανάστες, με είχε κάνει επί πόση ώρα να κρατιέμαι με νύχια και με δόντια από τον καναπέ μου και να αναρωτιέμαι πόσο σκατόψυχος μπορεί να γίνει ένας σκηνοθέτης!

Ρεζουμέ :
Χωρίς καμιά προσπάθεια ωραιοποίησης αλλά ούτε και δραματοποίησης, μπροστά στα μάτια σου θα ξετυλιχτεί αριστουργηματικά για 90 λεπτά μια υπέροχη ιστορία, από αυτές που πραγματικά αξίζει να ειπωθούν. Μακριά από πολιτικά τάχα μου μυνήματα και διδακτισμό, το Frozen River είναι απλά μια παραβολή για τι μπορεί να κάνει η γυναίκα και πόση δύναμη μπορεί να βγάλει έτσι και νιώσει ότι απειλούνται τα παιδιά της. Δείτε το.

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Στα μπαγκάζια του το “Frozen River” περιλαμβάνει υποψηφιότητα για oscar 'α γυναικείου ρόλου και πρωτότυπου σεναρίου. Εννοείται ότι τελικά δεν τα κέρδισε. Είναι υπερβολικά ρεαλιστικό, νιχιλιστικό και σκατοαπαισιόδοξο, ιδιαίτερα επώδυνο για την αισθητική των φίλων μας των Αμερικάνων. Αφού αυτά τα πράγματα που λέει μέσα, δεν γίνονται, δεν υπάρχουν στην Αμερική! Και επίσης οι Γερμανοί είναι φίλοι μας!

Κυριακή 27 Δεκεμβρίου 2009

Metal Gear Solid : Philanthropy

Μάστορας : Giacomo Talamini
Παίχτες : Giacomo Talamini, Patrizia Liccardi, Nicola Cecconi
Βαθμολογία : ως επαγγελματικό : 3,5 / 5 ως indie ερασιτεχνικό : 5 / 5
Με δυό λογάκια :
Η πρώτη εμφάνιση του Solid Snake σε κινηματογραφικό προϊόν, πρόκειται για μια ανεξάρτητη ερασιτεχνική ταινία που ξαφνιάζει ευχάριστα με το βάθος του σεναρίου και την ποιότητα των διαλόγων της.

Αναλυτικότερα :
Μα γιατί τόσο καιρό δεν είχε γυριστεί μια ταινία σχετική με το σύμπαν του Metal Gear και φυσικά με το Θεό Solid Snake; Το όλο σκηνικό όπως έχει διαμορφωθεί από τα αριστουργήματα του Hideo Kojima είναι τουλάχιστον κινηματογραφικό και μάλιστα uber επικών διαστάσεων. Όπως και να έχει, οι προσευχές του κάθε Metal Gear fan απαντήθηκαν τελικά από μια ερασιτεχνική ομάδα τρελαμένων νιάτων από την Ιταλία! Είναι νέα παιδιά και πάνω από όλα οπαδοί που μας συστήνουν αυτό το indie διαμαντάκι σαν “non profit fanmovie”, αλλά είναι παραπάνω, πολύ παραπάνω. Μη φανταστείτε τίποτα βαρεμένα μικρά που διοχετεύουν τη μπίχλα και την αγαμία τους στο φακό. Από τέτοια, το YouTube είναι γεμάτο, και μάλιστα πολλά από δαύτα είναι Ελληνάκια. Απλά αποφύγετε σαν το Διάολο το λιβάνι. Εδώ δε μιλάμε για τέτοια φάση. Μιλάμε για μια ερασιτεχνική ταινία που όμως έχει γυριστεί με τόσο μεράκι, αφοσίωση και επιμέλεια που χωρίς υπερβολές, ξεπερνά σε ποιότητα άνετα πολλές μουράτες Χολυγουντιανές ταινίες δράσεις που υπάρχουν εκεί έξω.

Για όσους δεν ξέρουν, το σύμπαν του Metal Gear είναι μια ελαφρά πειραγμένη απεικόνιση του αληθινού κόσμου μας. Ο πόλεμος καραδοκεί παντού και στην πρώτη γραμμή βρίσκονται μυστικά όπλα και τεχνολογίες που παραπέμπουν άμεσα σε πρότυπα επιστημονικής φαντασίας. Η κατασκοπία δίνει και παίρνει και τα σημαντικότερα πρόσωπα που καθορίζουν τις εξελίξεις είναι αβανταδόρικα larger than life άτομα, που φανταζουν σαν να έχουν ξεπιδήσει από τις σελίδες κάποιου comic. Μέσα σε όλο αυτό τον κικεώνα, κινείται ο Solid Snake, ο πιο δημοφιλής χαρακτήρας στο σύμπαν του Metal Gear. Είναι ένας πράκτορας εξειδικευμένος σε stealth και infiltration αποστολές, σαν ένας σκοτεινός κομάντο James Bond χωρίς τις κουλ ατάκες και τις γκόμενες. Μέσα σε όλα αυτά, ο δημιουργός, Hideo Kojima (και πρώτη μούρη στο σκηνικό των βιντεοπαιχνιδιών γενικά, μαζί με τον Shigerou Miyamoto του “Super Mario” και τον John Carmack του “Doom”) περνά την προσωπική του φιλοσοφία όσον αφορά τη ζωή, τη φιλία, την αγάπη και τον πόλεμο. Τα παιχνίδια της σειράς είναι αληθινά αριστουργήματα του είδους και απόλυτο must για όποιον θέλει να ισχυρίζεται ότι είναι αληθινός gamer.

Τέλωσπάντων, παρά την κινηματογραφική φύση των παιχνιδιών, δεν βρέθηκε ποτέ κάποιος να αποπειραθεί να τα αποδώσει στο πανί, παρά το γεγονός ότι άλλα, πολύ χειρότερα και σεναριακά απλοϊκά παιχνίδια βρήκαν το δρόμο τους στους σινεμάδες, με λιγότερη ή περισσότερη επιτυχία (Resident Evil, Tomb Raider, Super Mario, Hitman, Alone in the Dark, Dungeon Siege, BloodRayne, Mortal Kombat, Street Fighter και τόσα, μα τόσα άλλα...) Επιτέλους, η αναμονή των απανταχού οπαδών τελείωσε και άξιζε τον κόπο! Αυτό το ερασιτεχνικό ταινιάκι είναι ένα μικρό διαμάντι και χίλιες φορές καλύτερο από μια ξενέρωτη και πετσοκομμένη politically correct απόδοση με γυαλιστερά Hollywood εφέ.

Το σενάριο λαμβάνει χώρα στη χρονική περίοδο που ο Solid Snake υπηρετούσε τη Philanthropy, μια οργάνωση που εναντιώνεται στη δημιουργία και την εξάπλωση των Metal Gear ανά την υφήλιο. Μεταξύ Αζερμπαϊτζάν και Αρμενίας, στη μέση του πουθενά, σε ένα τόπο έτσι και αλλιώς απομονωμένο από τον υπόλοιπο κόσμο και με αδιευκρίνιστες πολιτικές και στρατιωτικές συνθήκες, εν μέσω ενός εμφυλίου πολέμου τόσο παλιού που κανείς πλέον δε θυμάται πραγματικά το λόγο για τον οποίο άρχισε, μια αγνώστων λοιπών στοιχείων σύρραξη λαμβάνει χώρα. Άμεσα, ένας μικρός χώρος στο χάρτη αυτονομείται χωρίς καμία φαινομενικά αντίδραση των αντιμαχόμενων στρατοπέδων. Λόγω της αστραπιαίας ταχύτητας με την οποία έλαβαν χώρα οι εξελίξεις, κατονομάστηκε διεθνώς σαν “One Day Nation”, δηλαδή έθνος της μιας ημέρας. Ύστερα από λίγες ημέρες, κάθε επικοινωνία κόπηκε από την περιοχή, το μέρος πρακτικά έπαψε να υφίσταται στο χάρτη. Κάπου εκεί αποφασίζει να βάλει τη μύτη της η Philanthropy. Έχοντας μαζέψει αποδείξεις ότι ένας διεφθαρμένος γερουσιαστής των ΗΠΑ βρίσκεται στο νεοσχηματιζόμενο κρατίδιο, στέλνουν τον Solid Snake με σκοπό να τον συλλάβει για να τον εκδώσουν στην Αμερική. Ο λόγος : πρόκειται για άτομο που διαδραμάτισε ρόλο κλειδί στην παράνομη διακίνηση όπλων και απαγορευμένης τεχνολογίας στην περιοχή. Όμως, πλέον ο Snake δεν είναι μόνος του. Μαζί με άλλους 2 συντρόφους θα πρέπει να κάνει ένα επικίνδυνο ταξίδι και να μπει σε ένα πεδίο μάχης δίχως να γνωρίζει τίποτα για αυτό...

Σενάριο από τα λίγα. Δυστυχώς δεν ολοκληρώνεται εδώ, καθώς αυτό το εργάκι είναι το πρώτο σε μια τριλογία που είναι δύσκολο ως και αμφίβολο για το αν θα ολοκληρωθεί ποτέ. Ωστόσο, αυτό που το κάνει να ξεχωρίσει είναι ότι διατηρεί απόλυτη πιστότητα με το στυλ των βιντεοπαιχνιδιών. Οι διάλογοι, το ύφος, όλα, ΜΑ ΟΛΑ είναι τόσο Metal Gear! Τα ηχητικά εφέ, ειδικά αυτά των όπλων είναι παρμένα απευθείας από τα παιχνίδια. Οι φωνές, ειδικά του Solid Snake είναι όλα τα λεφτά. Αξίζει να σημειωθεί ότι όλοι οι διάλογοι είναι voice overs, δηλαδή μπήκαν από πάνω από το αρχείο βίντεο. Αυτό προφανώς για να καλύψει την ιταλική προφορά των συντελεστών της ταινίας. Έτσι, για τον κάθε χαρακτήρα στο έργο είναι άλλο το άτομο που τον υποδύεται και άλλο αυτό που ερμηνεύει τη φωνή του. Για αυτό και θα δείτε δυο διαφορετικά ονόματα να αντιστοιχούν σε κάθε ρόλο της ταινίας στους τίτλους αρχής. Ωστόσο, οι όποιοι μαννερισμοί βρίσκονται σε εξίσου καλά επίπεδα. Ο τυπάκος που πρωταγωνιστεί έχει ξεσηκώσει ακόμα και τον τρόπο που ο Snake καπνίζει! Τόση λεπτομέρεια! Ακόμα και οι κακοί είναι απίστευτες προσωπικότητες, ισάξιες με οποιονδήποτε κλασικό σούπερ κακό της FoxHound!

Αυτό φυσικά σημαίνει ότι διατηρούνται και όλα εκείνα τα φαινομενικά χαζά στοιχεία που ενω στο βιντεοπαιχνίδι τα δεχεσαι απροβλημάτιστα ως έχουν, σε μια κανονική ταινία δίχνουν κάπως παράλογα. Φερ' ειπείν, ο Snake κινείται στους δρόμους του απόμερου χωριού σκεπασμένος με μια... κελεμπία, ενώ από κάτω βγάζουν μάτι τα hi tech γάντια και οι μπότες. Βγάζει πιστόλι και απειλεί κάποιον, στο στενό μιας κατοικημένης περιοχής. Όχι και τόσο stealth για έναν πράκτορα ειδικό σε stealth & infiltration αποστολές. Σε άλλη σκηνή, κρατάει στο ένα χέρι το πολυβόλο και στο άλλο... ένα στρατιωτικό μαχαίρι. Όλα αυτά, αν είσαι εξοικειωμένος με το παιχνίδι τα εκλαμβάνεις σαν χαριτωμένο φόρο τιμής και δε σε παραξενεύουν. Αλλά στα μάτια κάποιου “αμύητου” μπορεί και να φαντάζουν ιλαρά. Το αυτό ισχύει και για τις όποιες ατέλειες στα οπτικά εφέ. Τα οποία, εννοείται ότι για indie ταινία βρίσκονται σε σούπερ ουάου επίπεδο, αλλά σαφώς ωχριούν σε σχέση με μια μέση χολυγουντιανή παραγωγή.

Λίγα παραπάνω έχω να πω. Κάποια λαθάκια μπορώ να τα παραβλέψω λόγω της ερασιτεχνικής φύσης της όλης προσπάθειας. Κάποιες αδιάφορες γωνίες λήψης και κενά στη δράση. Πράγματα που με έναν επαγγελματία μοντέρ δε θα υφίστατο. Ίσως και να ήθελα και κάποιες καλύτερες ερμηνείες και επιλογές. Ο πρωταγωνιστής, αν και πολύ καλός, είναι πολύ νέος για να παίξει τον Solid Snake σε αυτή την περίοδο της ζωής του. Το γυναικείο μέλος της αποστολής, αν και σύμφωνα με το σενάριο πρόκειται περί γυναικάρας, στην πραγματικότητα, “μάλλον” σε... μπαζάκι φέρνει! Σε γενικές γραμμές, χωλαίνουν μονάχα οι λεπτομέρειες τεχνικής φύσεως. Αλλά το σενάριο και οι διάλογοι είναι σε άλλο επίπεδο. Απογειωμένα! Αν είσαι οπαδος του Metal Gear, δε το συζητάμε, εδώ θα την καταβρεις. Αν δεν ξέρεις, πλησίασε, αλλά έχε το μυαλό σου ανοιχτό.

Splatter / Gore :
Headshots, κοψίματα, λίγα πράματα. Οι πίδακες αίματος είναι με CGI. Μα ΓΙΑΤΙ;;;

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Χαλάρωσε, για Metal Gear μιλάμε!

Ρεζουμέ :
Άκρως υποδειγματική για ερασιτεχνική προσπάθεια. Μακάρι και οι περισσότερες επαγγελματικές ταινίες εκεί έξω να είχαν τη μισή από τη μαγκιά και την ψυχή που κρύβει μέσα του αυτό το εργάκι. Το πολύπλοκο σενάριο μπορεί να μπερδέψει όσους από εσάς δεν είναι εξοικειωμένοι με το σύμπαν του Metal Gear. Μη μασήσετε, δεχτείτε τα όσα βλέπετε ως έχουν και στο τέλος μιαν άκρια (όπως λέμε και στον τόπο μου!) σίγουρα θα τη βρείτε. Και αν αυτό σας βάλει στην πρίζα να μάθετε ακόμα περισσότερα για τα αριστουργήματα του Hideo Kojima, ακόμα καλύτερα για εσάς.

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Στην ουσία το εργάκι αυτό είναι το πρώτο μιας τριλογίας. Το πότε θα ολοκληρωθεί αυτή, είναι άγνωστο και μάλλον αμφίβολο αν δεν βρεθούν πόροι για να συνεχιστούν τα γυρίσματα. Μπες οπωσδήποτε στο site των παιδιών

URL : http://www.mgs-philanthropy.net/

για να κατεβάσεις ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΝΟΜΙΜΑ το έργο καθώς και τους υποτίτλους του (σε πολλές γλώσσες, μεταξύ των άλλων ΚΑΙ στα Ελληνικά!) και οπωσδήποτε μη ξεχάσεις να εκφράσεις την υποστήριξή σου, αν σου άρεσε η ταινία. Μη μασάς και μιζεριάσεις, όλα τα παραπάνω τσάμπα είναι.

Περισσότερα για το Metal Gear και την υπόθεσή του γράφω και στο review του παιχνιδιού Metal Gear Solid 4 : Guns of the Patriots.

http://diethnis-kamariera.blogspot.com/2009/06/metal-gear-solid-4-guns-of-patriots.html

Οι πιο παρατηρητικοί από εσάς, θα καταλάβουν ότι η ταινία τελειώνει αρκετά πιο γρήγορα από όσο φαίνεται από την διάρκειά της. ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΕΙΣ να κλείσεις το έργο με το που θα δεις τους τίτλους τέλους! Με το που θα τελειώσουν θα παρέλθει ένα χρονικό διάστημα στο οποίο θα βλέπεις στην οθόνη σου το απόλυτο μαύρο τίποτα. Και μετά, αρχίζει ξανά το γλέντι. Είναι το “Metal Gear : The Secret Cut” ένα 10λεπτο βιντεάκι που αποτελείται από μονταρισμένες σκηνές του έργου αλλά με τρελιάρικα πειραγμένους διαλόγους! Μιλάμε ότι θα ρίξεις το γέλιο της αρκούδας! Εγγύηση!

Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου 2009

Paranormal Activity

Μάστορας : Oren Peli
Παίχτες : Katie Featherston, Micah Sloat
Βαθμολογία : 2,5 / 5
Με δυό λογάκια :
Ένα ζευγάρι που πιστεύει ότι το σπίτι που ζουν είναι στοιχειωμένο, βάζει μια κάμερα υψηλής τεχνολογίας, προκειμένου να καταγράψει τα όποια μεταφυσικά φαινόμενα μπορεί να λάβουν χώρα και να δώσει πιό στέρεα στοιχεία στους ισχυρισμούς του. Η ταινία υποτίθεται ότι είναι μια μονταρισμένη συλλογή από τα βίντεο που κατάφεραν να τραβήξουν.

Αναλυτικότερα :
Πολλά ακούστηκαν για αυτό το ταινιάκι. Από φτηνή αντιγραφή του Blair Witch Project, μέχρι ότι είναι το next big thing in horror, ο καθένας πικραμένος προφανώς το υμνούσε ή το έθαβε κατά το δοκούν. Το είδα με επιφύλαξη. Δεν ενθουσιάστηκα, αλλά ούτε και το αηδίασα. Εχω δει και πολύ καλύτερα από δαύτο και πολύ χειρότερα. Κατ' αρχήν να πω ένα πράγμα, γιατί το διάβασα σε όλες, μα ΟΛΕΣ τις σχετικές κριτικές. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ BLAIR WITCH PROJECT!!! Ναι, παίζει το όλο κόλπο της ερασιτεχνικής κάμερας προκειμένου να δοθεί η κατά το δυνατόν μεγαλύτερη αληθοφάνεια στην ταινία και κάπου εκεί τελειώνει η κάθε ομοιότητα με το προαναφερθέν (θεϊκό!) έργο. Οπότε, φωστήρες του κινηματογράφου ξεκολλήστε. Εκτός κι αν είδατε κάποια διαφορετική ταινία από εμένα.

Η ταινία είναι low budget και δεν το κρύβει. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, ωστόσο υπάρχουν κάποια απαράδεκτα ατοπήματα στον τεχνικό τομέα που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Πρώτα από όλα, ο ήχος, που είναι απλά απαράδεκτος. Και δεύτερον, η επιλογή των σκηνών. Όλη η δράση λαμβάνει χώρα μέσα σε ένα σπίτι και συγκεκριμένα, το 90κάτι % αυτής, μέσα σε ένα υπνοδωμάτιο. Αυτό κουράζει το μάτι του θεατή. Τρίτον, το pacing, ο ρυθμός της αφήγησης. Την πρώτη ώρα της ταινίας δε συμβαίνει απολύτως τίποτα και αναρωτιέσαι τι βλέπεις και γιατί το βλέπεις. Μετά φτιάχνουν σημαντικά τα πράγματα, αλλά η διάθεσή σου έχει ήδη χαλάσει.

Μου άρεσαν οι ερμηνείες. Το ζευγάρι δείχνει φυσικό και άνετο. Ειδικά η κοπελιά παίζει μια χαρά το ρόλο της. Και, παρόλες τις τεχνικές ελλείψεις, κατορθώνεται η επίτευξη μιας αγωνιώδους, τεταμένης ατμόσφαιρας. Το θέμα της ταινίας, όσο τετριμμένο και να ακούγεται, θεωρώ ότι δεν έχει αξιοποιηθεί αποτελεσματικά μέχρι τώρα από τον κινηματογράφο. Εξ ου και ακόμα φαντάζει φρέσκο, διαχρονικό και πρωτότυπο. Κατά τα άλλα, όλα τα λεφτά της ταινίας είναι κάποιες λίγες τρομακτικές σκηνές που έκαναν κάποιους υπερενθουσιώδεις να τη χαρακτηρίσουν ως “την τρομακτικότερη ταινία όλων των εποχών”. Επ ουδενί ΔΕΝ είναι. Με δυσκολία τη λες τρομακτική καν! Ωστόσο 2-3 φάσεις της είναι αξιόλογες και ευρηματικές. Κατά τα άλλα, το θέμα της ταινίας παρουσιάζεται ξερά, ρηχά και αφηγηματικά, χωρίς ίχνος εμβάθυνσης και περεταίρω ψαξίματος. Επί πλέον, υπάρχουν και κάποιες άδικες για αυτήν υπεραπλουστεύσεις και ανθρωποκεντρισμοί. Φερ΄ ειπείν, η κοπέλα ακούει “το πνεύμα να αναπνέει”, λες και έχει αναπνευστικό σύστημα και αίμα για να οξυγονώσει!

Splatter / Gore :
Απλά ουδέν. Ωστόσο, το φινάλε θα καταφέρει να σε κάνει να ανατριχιάσεις. Χωρίς αίματα, χωρίς τρικ, χωρίς τίποτα. Χωρίς καν να δείξει άμεσα στην οθόνη το τι ακριβώς συνέβη! Αυτό λέγεται μαστοριά...

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Μόνο τα αφράτα μπουτάκια της παχουλούλας πρωταγωνίστριας και τέλος.

Ρεζουμέ :
Πολύ κακό για το τίποτα. Δείτε το με κλειστά τα φώτα, βράδυ και με την ένταση της τηλεόρασης στο δυνατό, για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Αλλά και να μη το δείτε καθόλου, δε θα χάσετε και πολλά πράγματα...

Pandorum

Mάστορας : Christian Alvart
Παίχτες : Dennis Quaid, Ben Foster
Βαθμολογία : 3 / 5
Με δυό λογάκια :
Δυο κοσμοναύτες ξυπνούν μετά από μακροχρόνιο κρυογονικό ύπνο, με τη μνήμη τους προσωρινά σβησμένη. Το πλοίο τους όμως είναι πλέον τελείως διαφορετικό, αφιλόξενο και... θανατηφόρο. Μέσα σε ένα λαβύρινθο αλλοπρόσαλων survivors, εφιαλτικών πλασμάτων και τρελών, σουρεαλιστικών σκηνικών εγκατάλειψης και παρακμής, κρύβεται η σοκαριστική αλήθεια...

Αναλυτικότερα :
Θυμάστε ένα παλιό έργο, το Event Horizon? (Ελ.Υπότιτλος : Μακρινός Ορίζοντας) του Paul Anderson? Ε, αν σας άρεσε αυτό, τότε θα λατρέψετε το Pandorum! Καταφέρνει, παρά το περιορισμένο εύρος του προϋπολογισμού του, να γίνει μια αξιόλογη ταινία επιστημονικής φαντασίας με πλοκή που παίζει σε πολλαπλά επίπεδα, με καλό (αν και σε κάποια σημεία του, τετριμμένο) σενάριο, ανατροπές και συμπαθητικές ερμηνείες.

Δυστυχώς, το Pandorum στοιχειώνεται από μεγάλα μειονεκτήματα. Πρώτον, και γενικά για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν είναι και η πιο έυκολη ταινία όσον αφορά την παρακολούθησή της. Ξεκινά χωρίς να δίνει το παραμικρό στοιχείο στο θεατή όσον αφορά το τι στα κομμάτια συνέβη. Για το μεγαλύτερο μέρος του έργου, τα στοιχεία της πλοκής δίνονται με το σταγονόμετρο. Επιπλέον στην πνευματική κούραση που προκαλεί όλο αυτό, έρχεται να προστεθεί και η οπτική κούραση από τα μονότονα, επαναλαμβανόμενα και ανέμπνευστα σκηνικά. Το pacing θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερο, κάποιες φάσεις της ταινίας φαντάζουν σαν τυχαία συρραφή ψιλοάσχετων μεταξύ τους σκηνών και σε άλλες φάσεις νιώθεις ότι έπεσε πολύ και αδέξιο ψαλίδι στο μοντάζ. Τέλος, η δράση πάσχει, θα μπορούσε να είναι περισσότερη και ποιοτικά καλύτερη.

Ούτε καν προσπαθεί να κρύψει τις επιρροές της, πράγμα αφενός τίμιο, αλλά και που συνάμα αδικεί το Pandorum στην αναπόφευκτη σύγκριση. Το λοιπόν, έχουμε και λέμε : Alien VS Predator (το πρώτο από τα βιντεοπαιχνίδια της σειράς, που είχε βγει αποκλειστικά στο Atari Jaguar!), Resident Evil (την πρώτη ταινία, όσον αφορά το όλο σεναριακό τέχνασμα της προσωρινής απώλειας μνήμης), οι ταινίες Alien, όσον αφορά το όλο διαστημικό / cyberpunk κλειστοφοβικό περιβάλλον. Event Horizon, Ghosts of Mars (όσον αφορά την έμπνευση και το design για τα πλάσματα) και άλλα πολλά αντίστοιχα.

Splatter / Gore :
Κάποιες ζουμερές σκηνές που με το που θα τις δείτε, αμέσως μετά θα τις ξεχάσετε.

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Ακόμα και οι τρελαμένοι “εξωγήινοι” / εφιαλτικά πλάσματα / whatever διακατέχονται από μια αναίτια και ανεξήγητη τάση σεμνοτυφίας! Κακά τα ψέματα, κώλοι και επιστημονική φαντασία δεν πήγαιναν ποτέ μαζί, αν εξαιρέσεις τα αλησμόνητα album της Druuna (μακράν ο θεϊκότερος κώλος που σχεδιάστηκε ποτέ από ανθρώπινο χέρι!) του Paolo Eleuteri Serpieri!

Ρεζουμέ :
Μια κατά τα άλλα καλή ταινία που αδικείται από τις ελλίψεις της, τον ανεπαρκή προϋπολογισμό και την τάση του σεναρίου περισσότερο να αντιγράψει γνωστά επιτυχημένα μοτίβα, παρά να τολμήσει και να δημιουργήσει νέα και καινοτόμα σκηνικά. Να το δείτε γιατί ταινίες του είδους αυτού αν και υπάρχουν πολύ καλύτερες, εντούτοις είναι λίγες στο σύνολό τους, εξ ου και πολύτιμες!

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Ένας εκ των παραγωγών της ταινίας είναι ο Paul Anderson!

Μια άκυρη δικιά μου απορία, δεδομένου ότι πολύ πρόσφατα έγραψα κριτική σε άλλες δυο πρόσφατες ταινίες (τι στο καλό, με το κιλο τις βγάζουν;) του Dennis Quaid. Ο άνθρωπος αυτός γιατί παίζει ακόμα σε ταινίες; Αφού είναι το παλτό το ίδιο, πιο παλτό και από Λούκας Βίντρα (οε οε οε!) στον Παναθηναϊκό! Μακράν ένας από τους πιο υπερεκτιμημένους ηθοποιούς...

Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου 2009

Eagle Eye (2008)

Μάστορας : D.J.Caruso
Παίχτες : Shia LaBeouf, Michelle Monaghan, Billy Bob Thornton, Rosario Dawson
Βαθμολογία : 3 / 5
Με δυό λογάκια :
Δυο καθημερινοί άνθρωποι, θα αναγκαστούν να συνεργαστούν παρά τη θέλησή τους, υπακούοντας σε μια γυναικεία φωνή στο τηλέφωνο που φέρεται να τους παρακολουθεί συνεχώς μέσω καμερών και κάθε άλλου μέσου καταγραφής.

Αναλυτικότερα :
Χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα σε αυτό το ταινιάκι. Και μάλιστα στην κυριολεξία, καθώς το θηλυκό ήμισι του πρωταγωνιστικού ζευγαριού (η υπέροχη Michelle Monaghan) τυγχάνει να υποδύεται κιόλας μια μάνα με παιδί! Είναι πάντα ευχάριστο να βλέπεις από το Hollywood μια παραγωγή με πρωτότυπο σενάριο. Πρωτότυπο είπαμε; Ε, περίπου. Όπως είπε κάποτε και ο Χαρρυ Κλυνν

“Πρωτότυπο είναι αυτό που κανείς δεν ξέρει από πού το έχεις κλέψει”

Υπό το πρίσμα αυτού του ορισμού, μπορεί να πει κανείς ότι το σενάριο είναι πρωτότυπο. Για την ακρίβεια είναι ένα συνοθύλευμα από καταστάσεις γνωστές, συρραμένες μεταξύ τους έτσι ώστε να απαρτίζουν ένα πρωτότυπο σύνολο. Δε θα σχολιάσω το περιεχόμενο προκειμένου να αποφύγω τα spoilers αλλά μπορώ να σας πω ότι το παλικάρι που το έγραψε σίγουρα είχε μεταξύ άλλων τα εξής στο νου του : The Matrix, 2001 : A Space Odyssey, The Fugitive, Metal Gear (ναι, καλά διαβάσατε! Το Concept του Eagle Eye θυμίζει πολύ το αντίστοιχο της τεχνιτής νοημοσύνης των Patriots) και πολλά άλλα. Η όλη φάση δε με χαλάει. Όμως το δέσιμο σε γενικές γραμμές πάσχει και αυτό φαίνεται ειδικά στην κοιλιά που αποκτά μετά το πρώτο μισάωρο παρακολούθησης. Απαρατήρητες επίσης δεν περνάνε οι υπερβολές και τα άκυρα σημεία του. Όπως και το φινάλε που είναι κάπως... λίγο και ψιλοαπογοητευτικό.

Το ταινιάκι είναι κατά τα άλλα άρτιο. Καλές ερμηνείες, ακόμα και από τον Shia LaBeouf! Καλή, γκαζωμένη σκηνοθεσία, αξιοπρεπής φωτογραφία. Όπου χρησιμοποιούνται εφέ υπολογιστή είναι μάλλον υπερβολικά όπως υπερβολικός και κατά καιρούς κουραστικός είναι και ο ρυθμός της εξιστόρησης, ακόμα και σε σημεία όπου δε λαμβάνει καθόλου δράση στην οθόνη. Το αυτό ισχύει και με το soundtrack, το δέχεσαι ευχάριστα στην αρχή, αλλά μετά την πάροδο του πρώτου μισαώρου το εκκωφαντικό τζουμ-ταρατατζούμ ακόμα να σωπάσει και δεν το κάνει ποτέ μέχρι να τελειώσουν τα 110 περίπου λεπτά που διαρκεί η ταινία. Κοπανάει ακόμα και στη φάση που οι ήρωες δεν κάνουν τίποτα και ταξιδεύουν με ένα τουριστικό λεωφορείο γεμάτο... Κινέζους!

Ρεζουμέ :
Δεν είναι καθόλου κακό, αλλά του λείπει το κάτι παραπάνω προκειμένου αυτό το ταινιάκι να κατορθώσει να γίνει αξιομνημόνευτο. Θα σας αρέσει αν διασκεδάζετε με διάφορες θεωρίες συνομοσίας, light επικάλυψη επιστημονικής φαντασίας, πολύ ΠΟΛΥ κυνηγητό και διαθέτετε αρκετά καλή διάθεση προκειμένου να παρακολουθήσετε τα σκαμπανευάσματα του σεναρίου, τις υπερβολές και τα άτοπά του.

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Executive producer της ταινίας είναι ο Stieven Spielberg

Σάββατο 5 Δεκεμβρίου 2009

District 9

Μάστορας : Neill Blomkamp
Βαθμολογία
: 4 / 5
Με δυό λογάκια :
Η επαφή ανθρώπου και εξωγήινης ζωής επιτέλους λαμβάνει χώρα, στο κοντινό μέλλον, όταν ένα τεράστιο διαστημόπλοιο εμφανίζεται να αιωρείται πάνω από τον ουρανό του Γιοχάνεσμουργκ. Οι άνθρωποι αποφασίζουν τελικά να... μπουκάρουν μέσα όπου συναντούν ένα τσούρμο εξαθλιωμένους εξωγήινους μετανάστες. Μη ξέροντας τι να τους κάνουν, τους μεταφέρουν σε μια περιοχή που σύντομα μετατρέπεται σε άθλιο, πάμφτωχο ghetto, που το κυβερνούν τοπικοί gangsters και εγκληματίες. Μετά από την κοινωνική κατακραυγή, η κυβέρνηση αποφασίζει να μετακινήσει τον εξωγήινο πληθυσμό – που στο μεταξύ έχει αυξηθεί με ραγδαίους ρυθμούς – σε μια άλλη τοποθεσια, πιο μακριά από τις κατοικημένες περιοχές. Ωστόσο, πίσω από αυτή την κίνηση κρύβονται πιο σκοτεινά κίνητρα. Ένας γραφειοκράτης, επικεφαλής της διαδικασίας θα βρεθεί άθελά του στην... άλλη πλευρά, όταν μολύνεται με μια μυστήρια ουσία και σταδιακά μεταλλάσσεται σε εξωγήινο. Τότε, οι απόψεις του θα αλλάξουν δραστικά...

Αναλυτικότερα :
Το εξαιρετικά πρωτότυπο σενάριο κρύβει μια ποιοτική ταινία με τόνους περιεχόμενο, βάθος και ψυχή. Μεγαλύτερο ατού της η άψογη σκηνοθεσία που ακροβατεί αριστοτεχνικά μεταξύ ντοκιμανταίρ και κινηματογράφου. Κάθε δυνατό μέσο οπτικής καταγραφής έχει επιστρατευθεί για να δώσει ένα ιδιαίτερα ζωντανό, αεικίνητο αποτέλεσμα. Κάμερες ασφαλείας, τηλεοπτικών συνεργείων, ό,τι μπορείς να φανταστείς έχει χρησιμοποιηθεί χαρίζοντας πλάνα άπειρης ποικιλίας που παρόλα αυτά κατορθώνουν να μη κάνουν ποτέ πιστώσεις στην ποιότητα και στην καλλιτεχνική αρτιότητα. Όλα αυτά πλαισιώνονται αρμονικά από καλούς διαλόγους και ερμηνειες.

Εντύπωση προκαλούν τα μοντέλα που χρησιμοποιήθηκαν για τους εξωγήινους. Ίσως κάποιους να τους ξενίσουν σαν επιλογή οι... γαριδάνθρωποι, αλλά η επιλογή εξυπηρετεί διττό σκοπό. Αφενός σατυρίζει τη λανθασμένη εικόνα μας για την εξωγήινη ζωή, τουλάχιστον όπως αυτή αποτυπώθηκε στις b-movies της δεκαετίας του '50. Αφετέρου, πετυχαίνει να δώσει μια ιδιαίτερα εξαθλιωμένη εικόνα στους εξωγήινους, που ταλαιπωρούνται, κακοποιουνται, πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης, ακόμα και... καννιβαλισμού από τους αδίστακτους άνθρωπους.

Splatter / Gore :
Το δεύτερο μισό της ταινίας ανεβάζει κατακόρυφα τους ρυθμούς της δράσης με ξέφρενες μάχες που θυμίζουν βιντεοπαιχνίδια τύπου Halo και ζουμερές splatter σκηνές.

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Ο κώλος του εξωγήινου γαριδάνθρωπου μετράει; Ελπίζω, για το καλό σας, πως όχι!

Ρεζουμέ :
Αν βγάλεις τους εξωγήινους και βάλεις στη θέση τους μια οποιαδήποτε καταπιεσμένη εθνική / κοινωνική / φυλετική ομάδα, πρακτικά έχεις μια ταινία τύπου “Η Πόλη του Θεού”. Το District 9 έχει τόλμη, τσαγανό και ποιότητα. Από τις πιο ευχάριστες κινηματογραφικές εκπλήξεις φέτος.

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Πίσω από την παραγωγή βρίσκεται ο ΘΕΟΣ που μας χάρισε την τριλογία του Lord of the Rings, αλλά και τα ανεπανάληπτα Heavenly Creatures, Meet the Feebles, Braindead & Bad Taste, PETER JACKSON!!!