Classics : Don't Look Now (1973)

Μάστορας : Nicolas Roeg

Παίχτες : Julie Christie, Donald Sutherland, Hilary Mason 

Με δυο λογάκια :

Ένα ανδρόγυνο που προσπαθεί να ξεπεράσει τον χαμό του μικρού παιδιού τους συναντά στη Βενετία δυο μυστηριώδεις γυναίκες που ισχυρίζονται ότι το πνεύμα του κοριτσιού τους παρακολουθεί. Όμως, σύντομα το σκηνικό γίνεται ολοένα και πιο μπερδεμένο και εφιαλτικό και τα οράματα γίνονται προειδοποίηση για κάτι φριχτό που έρχεται...

Αναλυτικότερα :

Ποιο είναι εδώ το μεγαλύτερό μου πρόβλημα; Άιντε εδώ να πείσω τους πιο πιτσιρικάδες από εσάς ότι πρέπει, βασικά ότι επιβάλλεται να δείτε αυτή την εμβληματική κολοσσιαία ταινία, παρά το ότι είναι... 40 και βάλε ετών! Μια αμιγώς γοτθική ταινία με απίστευτο βάθος χαρακτήρων, πλοκή που δουλεύει σε πολλά επίπεδα αλλά με μια άνευ προηγουμένου υποχθόνια διακριτικότητα, το μοναδικό σκηνικό, τις σουρεαλιστικές σκιές και σοκάκια της Βενετίας και το σοκαριστικό φινάλε.

Εντάξει, θέλει λιγάκι ανοιχτό μυαλό για να ξεπεράσεις κάποιες σκηνές ορόσημο της αισθητικής των 70's ταινιών. Φερ ειπείν την αξεπέραστη... περούκα του Donald Sutherland και ερωτικές σκηνές με αξύριστους θάμνους! Αλλά πέραν τούτου, ίσως σε κάποιους να φανεί δύσκολη ταινία γιατί δεν εξηγεί άμεσα τα όσα παράξενα συμβαίνουν και γενικά δεν προσφέρει έτοιμα και μασημένα τα νοήματά της προς απροβλημάτιστη κατανάλωση.

Ρεζουμέ :

Συγκίνηση, απέχθεια, ανησυχία, τρόμος και θλίψη, δοσμένα με μοναδικό στυλ, διακριτικότητα και “υπουλία”. Δεν τις φτιάχνουν πια έτσι... συνίσταται ανεπιφύλακτα σε κάθε φίλο του γοτθικού στοιχείου.

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :

Βασίζεται στο ομώνυμο διήγημα του Du Maurier.

Πόσα πιάνει; Κλασικό σαν την Ακρόπολη, τουλάχιστον! 5 / 5 ακατέβατα!  

Mama

Μάστορας : Andrés Muschietti

Παίχτες : Jessica Chastain, Nikolaj Coster-Waldau, Megan Charpentier 

Με δυο λογάκια :

Η Annabel και ο Lucas αναλαμβάνουν να μεγαλώσουν τα παιδιά του εκλιπόντος αδερφού του που μεγάλωσαν για πολλά χρόνια στην ερημιά... Τα παιδιά είναι περισσότερο αγρίμια παρά κανονικά κοριτσάκια και έχουν επινοήσει έναν φανταστικό φίλο που τα προστατεύει... και τη φιγούρα αυτή την αποκαλούν Mama...

Αναλυτικότερα :

Εντάξει, υπάρχει ένας και μόνο ένας λόγος για να δει κανείς το Mama και αυτό είναι το όνομα του Guillermo Del Toro στην παραγωγή, που έχει ενίοτε δώσει πολύ καλές και ενίοτε μέτριες ταινίες. Εδώ, βάζοντας πίσω από το τιμόνι έναν σχετικά πρωτάρη (αυτή είναι η πρώτη του full length ταινία) αλλά πολύ ταλαντούχο σκηνοθέτη, φιλοδοξεί να προσφέρει στο κοινό άλλη μια ατμοσφαιρική ταινία σκοτεινής φαντασίας.
Ομογουμένως, η ταινία δείχνει εντυπωσιακή. Εκπληκτική σκηνοθεσία και φωτογραφία, ευφυέστατη χρήση των σκιών, καλές (σχετικά) ερμηνείες, μια πολύ πρωτότυπη αρχική ιδέα. Που είναι το πρόβλημα; στην... Mama. Που το (κατά τα άλλα συμπαθές) “φάντασμα” βαριόμαστε να το βλέπουμε. Αν φας, προφίλ, από πίσω, από πάνω, από το πλάι, σε αμέτρητα κοντινά πλάνα, από τη μέση της και μετά η ταινία απλώς αναλώνεται στο να μας επιδεικνύει τα – έτσι κι αλλιώς - μέτρια γραφικά υπολογιστή που απαρτίζουν το υπερφυσικό πλάσμα. Είναι άραγε περίεργο μετά που κάθε ίχνος τρόμου και suspense ξεθωριάζει; Ένα καλούτσικο τέλος που ολίγον τι βιάζει μια συγκίνηση δεν βελτιώνει τα πράματα. Και κάπως έτσι το Mama παραμένει άλλη μια συμπαθητική ταινιούλα του σωρού.

Ρεζουμέ :

Μια καλή ιδέα και εξαιρετική σκηνοθετική προσπάθεια πνίγονται στην προβλεψιμότητα και την μανιέρα από ένα τέρας που “καίγεται” από την πολλή έκθεση στα μάτια του θεατή. Παρόλα αυτά, το Mama παραμένει συμπαθές και μέτρια ατμοσφαιρικό, αλλά τίποτα περισσότερο.

Πόσα πιάνει; 3¼ / 5  

Hotel Transylvania (Ξενοδοχείο για Τέρατα)

Μάστορας : Genndy Tartakovsky

Παίχτες : Adam Sandler, Andy Samberg, Selena Gomez 

Με δυο λογάκια :

Ο κόμης Δράκουλας έχει χτίσει ένα ξενοδοχείο για τέρατα όπου μπορούν να περνούν τις διακοπές τους αμέριμνα από τους ανθρώπους. Όνειρό του, να το κληροδοτήσει μια μέρα στην μονάκριβη κόρη του. Όμως τα σχέδιά του απειλούνται όταν ένας άνθρωπος μπαίνει από λάθος στο ξενοδοχείο και ερωτεύεται το έφηβο κορίτσι...

Αναλυτικότερα :

Εντάξει, νομίζω ότι όλοι μας μπορούν να θυμηθούν κάπου στο παρελθόν τους μια γκουφοταινία με τέρατα που συγκίνησε κάτι βαθιά κρυμμένο μέσα μας... το "Hotel Transylvania" είναι ένα περίτρανο παράδειγμα του πόσο πολύ αυτά τα κατά τα άλλα συμπαθή τέρατα έχουν μπει στο συλλογικό ασυνείδητο της κουλτούρας μας. Και είναι και μια εξαιρετική προσπάθεια! Με σκηνικό μια μοντέρνα Transylvania, ο Δράκουλας (που τον υποδύεται ξεκαρδιστικά ο Adam Sandler) είναι κατά βάθος ένας υστερικός μπαμπάς που πνίγεται από αγάπη και από ανησυχία για την κόρη του, Mavis (που την ερμηνεύει με γλυκό και συνάμα σέξυ τρόπο η Selena Gomez).

Και όταν ο... ανεπιθύμητος μνηστήρας πλησιάζει, ε, το πράμα ξεφεύγει! Ότι θες παίζει εδώ. Εξωφρενικό χιούμορ. Απολαυστικός καννιβαλισμός των κλασικών τεράτων με μια μεταμοντέρνα χροιά (ο Λυκάνθρωπος πολύτεκνος που πνίγεται από τα βλαστάρια του; Ιδιοφυές!) πολλές και έξυπνες ιδέες. Δεν ξέρω πόσο πολύ θα το καταλάβουν και θα το εκτιμήσουν τα πιτσιρίκια... μάλλον περισσότερο οι έφηβοι και ενήλικες τους κόβω να το απολαύσουν. Αν έλειπαν και κάποιες ροπές στη... σάχλα (ευτυχώς λίγες) το αποτέλεσμα θα ήταν πολύ ανώτερο. Όμως, όπως και να έχει το Hotel Transylvania είναι ένα εξαιρετικό σύνολο.

Πόσα πιάνει; 3,5 / 5  

Rise of the Guardians (Οι Πέντε Θρύλοι)

Μάστορας : Peter Ramsey

Παίχτες : Chris Pine, Alec Baldwin, Isla Fisher

Με δυο λογάκια :

όταν ο Μπαμπούλας ξεκινάει μια εκστρατεία να καταστρέψει τα όνειρα των παιδιών και να τα αντικαταστήσει με σκοτεινούς εφιάλτες, οι αθάνατοι φρουροί της παιδικότητας, ο Άη Βασίλης, το λαγουδάκι του Πάσχα, ο αμμοάνθρωπος, η νεράιδα των δοντιών και ο Jack Frost φτιάχνουν μια ασυνήθιστη ομάδα για να τον αντιμετωπίσουν...

Αναλυτικότερα :

Όσο βλακεία κι αν σου φαίνεται η σύνοψη της ταινίας, μη μασάς. Γιατί λίγες φορές θα δεις κάτι εξίσου θεαματικό, αστείο, συγκινητικό και επικό. Πραγματικά δεν περίμενα ότι αυτή η παραγωγή, βασισμένη στην ομώνυμη σειρά παιδικών βιβλίων (The Guardians of Childhood του William Joyce) θα έπιανε τόσο καλά την ουσία των ιδεών του δημιουργού της και θα το κατάφερνε με τόσο μεστό, σφιχτό και επιτυχημένο τρόπο. Το μάλλον μέτριο (για τα δεδομένα της εποχής) κινούμενο σχέδιο, αναπληρώνεται με το παραπάνω με σπινταριστή σκηνοθεσία, κοφτούς ρυθμούς και εξαιρετικό voice acting από πολύ καλούς ηθοποιούς. Στο ρόλο του Jack Frost ο Chris Pine του Άη Βασίλη ο Alec Baldwin, της νεράιδας των δοντιών η Isla Fisher και ο πανταχού παρών Hugh Jackman ερμηνεύει απολαυστικά το... λαγουδάκι του Πάσχα! Και τέλος, ο Jude Law στον ρόλο του κακού... Μπαμπούλα!

Εξαιρετικό pacing και αφηγηματικοί ρυθμοί, δίνουν έμφαση στο ζουμί της ιστορίας, δίνουν στον θεατή να πάρει μια καλή ιδέα από το υπόβαθρο και τις ιδιαίτερες ικανότητες των Φρουρών και μετά κάνει μια ξέφρενη βουτιά στο ξετύλιγμα της εξαιρετικής ιστορίας του. Πολλοί συμβολισμοί, μια ιστορία που λειτουργεί σε αρκετά επίπεδα και καταφέρνει να γίνεται εξίσου θελκτική τόσο στα παιδιά όσο και στους ενήλικες. Φρέσκες και εξαιρετικά πρωτότυπες ιδέες, έξυπνο χιούμορ και φαντασία στο φουλ. Διυλίζω τον κώνωπα λέγοντας ότι μοναδικό παραπονάκι μου είναι το γεγονός ότι θα μπορούσαν να αποφύγουν κάποια αφηγηματικά κλισέ που κόπιες τους βλέπεις βασικά στο 99% όλων των παιδικών animation. Μιλάμε όμως για λεπτομέρεια της λεπτομέρειας. Όπως και να έχει, συνιστώ ανεπιφύλακτα να απολαύσετε και να λατρέψετε το Rise of the Guardians, έστω κι αν είναι πλέον αργά για να το προλάβετε στις 3D ή IMAX προβολές του.

Ρεζουμέ :

Φαντασία στο φουλ, παντρεμένη με συγκίνηση, επικούρα και 100% διασκέδαση και όμορφα συναισθήματα. Απαραίτητο για όποιον νιώθει έστω ελάχιστα παιδί...

Πόσα πιάνει; 4 / 5  

Halloween Resurrection (2002)

Μάστορας : Rick Rosenthal

Παίχτες : Jamie Lee Curtis, Brad Loree, Busta Rhymes 

Με δυο λογάκια :

Η αντιπαλότητα του Michael Myers με την αδερφή του Laurie Strode, φτάνει στο τραγικό της φινάλε... όμως αυτό είναι μόνο η αρχή. Το διαδικτυακό ριάλιτι DangerTainment, σκοπεύει να εξερευνήσει το σπίτι του περιβόητου δολοφόνου χρησιμοποιώντας 6 έφηβους διαγωνιζόμενους που θα κλειδωθούν στο σπίτι για να ανακαλύψουν τα μυστικά του... χωρίς να ξέρουν ότι στο σπίτι ζει ακόμη ο Michael Myers!

Αναλυτικότερα :

Με κάποιες ταινίες απλά καταλαβαίνεις από την αρχή ότι κάτι δεν πάει καλά. Πχ όταν αμέσως μετά τον τίτλο Halloween φιγουράρει στην οθόνη πρώτο και καλύτερο το όνομα του... Busta Rhumes και αμέσως μετά της Tyra Banks. Πρώτη αντίδραση : “...τι στον πούτσο...” δεύτερη και ωριμότερη αντίδραση : ένα βαθύτατο “...ωχχχχ...” που έφτασε μέχρι την ψυχή του συντάκτη! (ναι ρε εγώ είμαι αυτός, παίζει πρόβλημα;) Τι να πει κανείς... πρώτον, σε περίπτωση που χάσατε το μέτρημα, αυτή είναι η ΟΓΔΟΗ ταινία Halloween. Δεύτερον, για να βάζουμε τα πράματα στη θέση τους : όσο αρπαχτή τελικά (και παρά τα φαινόμενα) ΔΕΝ ήταν το H20, τόσο περισσότερο και στην νιοστή είναι τούτο εδώ. Έχε χάρη που η προηγούμενη ταινία πήγε μάλλον ανέλπιστα καλά (βλ και προηγούμενο review) οι παραγωγοί μάσησαν τα λόγια τους και η αναπόφευκτη συνέχεια, ήταν ήδη καθ'οδόν... Τρίτον, εδώ τελειώνει το αφιέρωμα της Καμαριέρας στη σειρά Halloween και πιστεύω ότι σας έχω καλύψει πλήρως!

Τέσσερα χρόνια μετά, αποκαλύπτεται ότι ο Michael Myers τελικά ακόμη ζει. Μόλις μέσα στα πρώτα 10 λεπτά της ταινίας (θα το πω και πιστεύω ότι δεν είναι spoiler γατί βασικά έτσι αρχίζει η ταινία) βρίσκει και σκοτώνει (επιτέλους;) την αδερφή του Laurie, που για τελευταία φορά την υποδύεται η Jamie Lee Curtis. Κάπου εκεί η ιστορία χάνεται στο πουθενά, για να επιστρέψουμε κάποια στιγμή μετά στο σπίτι του δολοφόνου, από όπου άρχισαν όλα. Εκεί εισβάλλει ένα συνεργείο διαδυκτιακής ριάλιτι εκπομπής με σκοπό… να εξερευνήσει τα μυστικά που κρύβονται πίσω από την μετατροπή ενός παιδιού σε έναν από τους πιο περιβόητους δολοφόνους της Αμερικής. Φυσικά, το όλο εγχείρημα είναι αρπαχτή του κερατά – και μάλιστα τρομάρα τους, ήθελαν μέσα από το σενάριο και να την πουν στην κηβδιλότητα των μέσων μαζικής ενημέρωσης και της showbiz γενικότερα… ενώ εδώ κάνουν τα ίδια και χειρότερα!

Από πού να πρωτοξεκινήσεις… ανύπαρκτο σενάριο, ελεεινές ερμηνείες, φτωχή παραγωγή με ανύπαρκτα και άθλια σκηνικά. Ελεεινή σκηνοθεσία και άχρωμη φωτογραφία όπου τα μισά πλάνα αντικαθίστανται από κάκιστες εικόνες ΠΟΛΥ χαμηλής ανάλυσης από τις webcams που φορούν οι διαγωνιζόμενοι. Βασικά, δεν υπάρχει ΚΑΝΕΝΑΣ λόγος να ασχοληθείς με αυτή την ταινία, πλην… για να έχεις να λες ότι τις έχεις δει όλες! Είναι μακράν (μαζί με το δεύτερο Halloween του Rob Zombie) οι χειρότερες ταινίες της σειράς. Και παρά τις λίγες καλές του ιδέες (ο θάνατος της Laurie, το γεγονός ότι ο Myers ακόμη ζει στο υπόγειο του σπιτιού του) η εκτέλεσή τους είναι κάκιστη και χάνεται σε έναν ωκεανό προχειρότητας και χαζομάρας.

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :

Κι όμως, ο μάστορας που μας έδωσε αυτή τη μπούρδα, είναι ο ίδιος Rick Rosenthal που έφτιαξε το πολύ καλό Η Νύχτα με τις Μάσκες No 2 – πριν 21 χρόνια... 

Ο χαρακτήρας της Laurie Strode παίζει μόλις για 15 στην αρχή της ταινίας και παίζει να έχει… 11 ατάκες όλες κι όλες. Φημολογείται ότι η Jamie Lee Curtis υποχρεώθηκε να παίξει σε αυτό το σίκουελ λόγω της επιτυχίας του προηγούμενου και βασικά μόνο και μόνο για να σιγουρευτεί ότι ο χαρακτήρας της, Laurie Strode (ή έστω η ίδια!) δεν θα ξαναπαρουσιαζόταν σε κανένα άλλο sequel. 

Για όποιον ενδιαφέρεται, υπάρχουν γυρισμένα πολλαπλά φινάλε που είχαν σκοπό οι παραγωγοί να δείξουν κι από ένα διαφορετικό, ανάλογα με το που θα προβαλλόταν η ταινία. Το σχέδιο τελικά δεν προχώρησε και τα πολλαπλά φινάλε σώζονται στο DVD και φυσικά στο Internet. 

οι παραγωγοί, μετά από αυτή την ταινία, είχαν σκοπό να γυρίζουν κάθε χρόνο και από μια ταινία Halloween που βασικά θα είχε να κάνει με διάφορες απόψεις των δημιουργών σχετικά με την γιορτή, πάνω κάτω όπως είχαν ξεκινήσει να κάνουν και στην εποχή του Halloween III. Όμως οι έρευνες αγοράς έδειξαν ότι κάτι τέτοιο δεν θα ενδιέφερε τον κόσμο που ακόμη συσχέτιζε το franchise με τον Michael Myers. Έτσι, μετά την αποτυχία της ταινίας, το όνομα Halloween πέρασε στα αζήτητα, για να το «αναστήσει» ξανά ο Rob Zombie, κάμποσα χρόνια μετά. Αυτή είναι και η τελευταία ταινία από τις “παλιές” Halloween.

Πόσα πιάνει; 1,5 / 5 

Dungeons & Dragons : The Book of Vile Darkness

Μάστορας : Gerry Lively

Παίχτες : Meagan Good, Anthony Howell, James Rawlings

Με δυο λογάκια :

Χιλιάδες χρόνια πριν, ένας δαιμονικός μάγος φτάνοντας στο τέλος της ζωής του μεταμορφώθηκε από τους θεούς του σκότους στο Book of Vile Darkness, ένα βιβλίο ακατανόμαστων διαβολικών γνώσεων που σκόρπαγε την τρέλα και το μαρτύριο όπου κατέληγε. Οι υπερασπιστές του καλού καταδίωξαν το βιβλίο για αυτό και οι υποστηρικτές του σκότους το διέλυσαν και έκρυψαν τα κομμάτια του σε διάφορες μυστικές τοποθεσίες του βασιλείου του Karkoth. Ένας νεαρός ιππότης, ο τελευταίος επιζών των Knights of the New Sun ορκίζεται να εκδικηθεί για το χαμό του ιπποτικού τάγματος και να σώσει τον πατέρα του από τα χέρια των απαγωγέων. Ενώνει τις δυνάμεις του με μια ομάδα κακόβουλων τυχοδιωκτών που έχουν βαλθεί να ανακαλύψουν και να επανενώσουν το βιβλίο. Υποκρινόμενος ότι είναι ένας από αυτούς, η πίστη και η ηθική του θα υποστούν σκληρές δοκιμασίες...

Αναλυτικότερα :

Και μόνο από τον πρόλογο καταλαβαίνει κανείς ότι επιτέλους κάποιος είπε να πάρει το όνομα Dungeons & Dragons λιγάκι πιο σοβαρά. Βέβαια, λόγω καταραμένης φτώχειας, το The Book of Vile Darkness είναι σαφέστατα τηλεταινία του κερατά. Όμως, παρά τις υλικές ελλείψεις του είναι σαφώς ανώτερο και έχει πολλή περισσότερη μαγκιά και ψυχή και από το ανεκδιήγητο πρώτο “χολυγουντιανό” Dungeons & Dragons, όσο και από το μέτριο δεύτερο "Dungeons & Dragons : Wrath of the Dragon God". Και αν μη τι άλλο, είναι πολύ πολύ πρωτότυπο. Πράμα που στο δικό μου βιβλίο είναι πολύ σημαντικός παράγων.

Κατ' αρχήν, για όσους δεν ξέρουν. Το Book of Vile Darkness είναι από τα πιο παλιά, θρυλικά και αγαπημένα μαγικά αντικείμενα του Dungeons & Dragons καθόλη την μακριά ιστορία του. Βασικά είναι κάτι ανάλογο του “Νεκρονομικόν” αλλά για το παιχνίδι. Επιπλέον, έχει εκδοθεί σαν βοήθημα παικτών σε τουλάχιστον 2 εκδόσεις του παιχνιδιού. Κοινώς, είναι ένας μικρός θρύλος για τους φίλους του είδους, με την δικιά του ιστορία. Για να μιλήσω με Dungeons & Dragons όρους λοιπόν, το σενάριο εδώ είναι ένα evil campaign όπου ένα evil party προσπαθεί να βρει και να “αναστήσει” το βιβλίο. Μια μοχθηρή όσο και σέξυ sorceress, ένας vermin lord (ΘΕΟΣ!!!), ένας πολεμιστής goliath, ένας assassin και στη μέση τους ένας κακομοίρης Paladin που θα υπομείνει τα πάνδεινα για να βρει τον πατέρα του, αλλά και για να διατηρήσει την ταυτότητα και την πίστη του μυστική.

Σαν μποναμάς σε όλους τους φίλους του παιχνιδιού, υπάρχουν και άλλα πολλά ορόσημα του Dungeons & Dragons σε μικρές cameo εμφανίσεις. Ένα σπαθί vorpal, η κλασική bag of holding, το ιερό σύμβολο του Pelor και πολλά πολλά άλλα. Ωραία (για τηλεταινία, έτσι;) ειδικά εφέ, με ξόρκια που πάρθηκαν κατευθείαν από τις σελίδες του αληθινού accessory Book of Vile Darkness. Αίσθηση ότι παρακολουθείς ένα δραματικοποιημένο D&D gaming session. Μικρά ονόματα που όμως δίνουν καλούτσικες (για τηλεταινία) ερμηνείες (καλύτερος όλων ο Vermin Lord,. Χειρότερος όλων ο πρωταγωνιστής) Παραδόξως, απουσία τεράτων (πλην ενός πλάσματος που θύμιζε αλλά μάλλον δεν ήταν ακριβώς κόκκινος δράκος) Και καλύτερο όλων, ένα πρωτότυπο σενάριο (που δυστυχώς ήθελε πολύ περισσότερο δούλεμα και συμμάζεμα για να λάμψει) με έμφαση στις ηθικές επιλογές του πολύπαθου ήρωα. Λίγο πιο συμμαζεμένα να ήταν τα πράματα, λίγο καλύτερα κάποια make up effects (o Goliath είναι κωμικός) λίγο το αδύναμο φινάλε και θα είχαμε ένα μικρό διαμάντι. Όμως, όπως και να έχει, είναι απόλυτα cult και must see για όλους τους DnDάδες τουλάχιστον.

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :

Πλούσιες και πρωτάκουστες σκηνές βίας αλλά και σεξουαλικού περιεχομένου σε DnD πράγμα γενικώς! Βυζάκια πολλά και μια πανέμορφη μάγισσα που πού θα που πάει, θα την ξετρυπώσω σε κάποια πιο ξεκωλέ πόζα και θα σας την παραδώσω και ως Mistress of the Week. Τουλάχιστον.

Πόσα πιάνει; για τους φίλους του παιχνιδιού 3,5 / 5. για όλους τους υπόλοιπους 2,5 / 5 

Django Unchained (Django ο Τιμωρός)

Μάστορας : Quentin Tarantino

Παίχτες : Jamie Foxx, Christoph Waltz, Leonardo DiCaprio

Με δυο λογάκια :

Με την βοήθεια ενός κυνηγού επικυρηγμένων που εξαγοράζει την ελευθερία του, ο Django ξεκινάει σε μια περιπέτεια ανά την επικράτεια για να ελευθερώσει την γυναίκα του που επίσης είναι σκλάβα στο υποστατικό ενός σκληρού γαιοκτήμονα...

Αναλυτικότερα :

Χαράς ευαγγέλια, αφενός επειδή ο Tarantino επέστρεφε (μετά το κατά τη γνώμη μου απογοητευτικό για τα δικά του standards "Inglorious Bastards") αλλά και επειδή επιτέλους... είδα την ταινία σε μια αξιοπρεπή dvd κόπια! Γιατί καθότι μεγάλη παραγωγή, παίχτηκε ομολογουμένως καλή διαδικτυακή άμυνα και δεν διέρρευσαν αξιοπρεπή torrentz της πλην κάποιων ταλαιπωρημένων λήψεων από σινεμά, που έτσι και αλλιώς αποφεύγω σαν το διάολο το λιβάνι. Όλα κι όλα! Ή θα δω την ταινία όπως πρέπει, στην bravia 40άρα μου σε ποιότητα dvd ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ή δεν θα τη δω καθόλου!

Και πάνω από όλα, μεγαλύτερη χαρά το ότι ο μάστορας έβγαλε μεγάλη ταινία. Το “Django Unchained” από την αρχή μέχρι το τέλος του είναι μια κινηματογραφική απόλαυση, παρά την διάρκεια μαμούθ των 2 ωρών και 45 λεπτών. Και μόνο που ο άνθρωπος καταφέρνει να σε κρατάει στη θέση σου για τόση ώρα, χωρίς να κάνει κοιλιά η ταινία και χωρίς να βαρεθείς είναι κατόρθωμα τουλάχιστον. Λοιπόν, για όσους είναι από άλλο πλανήτη, να εξηγήσω πολύ συνοπτικά τι είναι το Django : είναι μια σπουδή στα western με μια ιδιαίτερη σκηνοθετική ματιά ενός πολύ ιδιαίτερου και ταλαντούχου ανθρώπου. Που περνάει την νοσταλγία και την αγάπη του για τις παραστάσεις που τον μεγάλωσαν μέσα από το διεστραμμένο προσωπικό του φίλτρο και βγάζει από την άλλη μεριά ένα αποτέλεσμα που με την πρώτη ματιά φαντάζει σχεδόν (ειδικά στα μάτια του μέσου Αμερικάνου) βλάσφημο : έναν μαύρο καουμπόη που εκδικείται το σύστημα, τον κόσμο της άγριας δύσης δρώντας εντός αυτού!

Όσοι έχουν δει τις ταινίες του Tarantino ξέρουν τι να περιμένουν εδώ. Σουρεαλιστικοί διάλογοι και σκηνές που τραβάνε πολύ περισσότερο από όσο θα περίμενε κανείς και εναλλάσσονται με αιφνίδια κρεσέντα κάφρικης, τρελαμένης – ενίοτε κωμικής – βίας. Ερμηνείες κορυφή από τους Jamie Foxx (στην καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του) Christoph Waltz αλλά και έναν απολαυστικό όσο και αγνώριστο ερμηνευτικά Leonardo DiCaprio. Ένα soundtrack από ετερόκλητες αλλά ταιριαστές μουσικές που ντύνει ανελλιπώς κάθε σκηνή της ταινίας και ίσως να συγκαταλέγεται στα μεγαλύτερα σε διάρκεια, αλλά και στα καλύτερα (χωρίς αστεία) όλων των εποχών. Τρελά και απροσδόκητα guest (Kerry Washington, Samuel L. Jackson, Jonah Hill, Don Johnson, αλλά και από τον ίδιο τον σκηνοθέτη)

Ρεζουμέ :

θες και άλλα; κάπου άκουσα ότι ο Ταραντίνο ανακοίνωσε πως το Django θα είναι η τελευταία ταινία του. Βασικά δεν το πολυπιστεύω ότι εννοούσε κάτι τέτοιο, μάλλον μου μοιάζει περισσότερο με αποτέλεσμα στιγμιαίας παρόρμησης ή (για να γίνω πιο κακεντρεχής) με publicity stunt (όχι ότι χρειάζεται ο ταραντίνο τέτοια κόλπα, αλλά ποτέ δεν ξέρεις) Όπως και να έχει όμως, σίγουρα ο Django είναι μια από τις καλύτερες δουλειές του. Μια ωρίτσα πιο μικρή και συμμαζεμένη να ήταν η ταινία και ίσως να είχε τσιμπήσει το 5άρι από μένα.

Πόσα πιάνει; 4,5 / 5