Inglourious Basterds (Ε.Υπότιτλος : Άδωξη Μπάσταρδη)

Μάστορας : Quentin Tarantino
Παίχτες : Brad Pitt, Eli Roth, Dianne Krueger
Βαθμολογία : 4 / 5
Με δυό λογάκια :
Στην κατεχόμενη από τους Ναζί Γαλλία, μια μικρή ομάδα Αμερικανοεβραίων θα προβάλλει τη δική της ξεχωριστή μορφή αντίστασης, κυνηγώντας τους Γερμαναράδες και εξολοθρεύοντάς τους με ιδιαίτερα αποτρόπαιους και εξευτελιστικούς τρόπους. Όταν θα παρουσιαστεί η ευκαιρία να πιάσουν στα πράσα τον ίδιο τον... Φύρερ, θα καταστρώσουν ένα ιδιαίτερα φιλόδοξο και ριψοκίνδυνο σχέδιο.

Αναλυτικότερα :
O Tarantino είναι μεγάλος δημιουργός. Είναι προικισμένος με το αγνά πηγαίο φυσικό ταλέντο του μεγάλου κινηματογραφιστή και διαθέτει και τη σωστή δόση εργατικότητας, παιδείας και πουτανιάς προκειμένου να το καλλιεργεί και να το προωθεί όσο το δυνατόν καλύτερα. Είναι πολύ σωστός ο κύριος. Γιατί, σου λέει, δε μπα να φιλμάρεις ταινιάρες, τι να το κάνεις άμα είναι να τις βλέπουν μόνο εσύ, οι κολλητοί σου, άιντε και κάτι ανέραστοι κριτικοί του κινηματογράφου; Είναι μεγάλο πράγμα να φτιάχνεις κυριολεκτικά ό,τι σου καβλώσει και να κάνεις όλο τον πλανήτη να υποκλίνεται στις καφρίλες σου! Το Hollywood να σε προσκυνά, οι μεγαλύτεροι και πιο λαμπροί ηθοποιοί που παίζουν σε παραγωγές εκατοντάδων εκατομμυρίων, να παρακαλάνε να τους πάρεις στην ταινία σου με μισθό... μεροκάματο και από πάνω, να έχεις εφάπαξ και την καθολική αποδοχή των κριτικών και της όλης ιντελιγκέντσιας του κινηματογράφου! Θα το ξαναπώ – ο Tarantino είναι ΜΕΓΑΛΟΣ δημιουργός.

Αυτό όμως το δώρο / χάρισμα / τύχη / whatever, συνοδεύεται με ένα τίμημα που πιστεύω ότι τουλάχιστον στα μάτια δημιουργού θα φαντάζει δυσβάσταχτα βαρύ : έφτασε στο καλλιτεχνικό του ζενίθ πολύ νωρίς. Η κορυφή της δημιουργικότητάς του ήταν τα “Reservoir Dogs” και φυσικά το θεϊκό “Pulp Fiction”. Από εκεί και μετά, κάθε έργο που έφτιαχνε, θα συγκρινόταν αυτόματα με τα ανωτέρω αριστουργήματα και ήταν άπαξ καταδικασμένο να βγει χαμένο από αυτή τη σύγκριση. Αυτό, ο Tarantino το γνωρίζει. Ξέρει ότι μάλλον δεν πρόκειται ποτέ να ξεπεράσει το επίπεδο που έφτασε με τις πρώτες ταινίες του. Ότι κάθε ταινία που θα βγάλει από εδώ και μπρος θα είναι χειρότερη (τουλάχιστον στα μάτια του κοινού!) από τις προηγούμενες, παρά το ότι έχει κατορθώσει αυτό που λίγοι, πολύ λίγοι κατάφεραν : η κάθε ταινία του είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο από μόνη της, τελείως διαφορετική από όλες τις άλλες που έχει γυρίσει, οπωσδήποτε αξιοπρεπέστατη και άψογη σε τεχνικό επίπεδο και τουλάχιστον αρκετά καλή σαν σύλληψη και εκτέλεση. Αλλά όχι σαν τα Reservoir Dogs & Pulp Fiction!!!

Πάνω κάτω, το ίδιο ισχύει και με το Inglourious Basterds. Είναι καλό, ΠΟΛΥ καλό, αλλά από τον Tarantino περίμενες περισσότερα. Κατά τα άλλα, όλα τα σημεία – κατατεθέν του δημιουργού είναι εδώ. Οι παρατεταμένες πολυλογάδικες σκηνές. Δουλεμένοι μέχρι αηδίας λογοτεχνικοί διάλογοι. Σαλεμένοι, κομιξάδικοι χαρακτήρες και σουρεάλ καταστάσεις. Μοιραίες γυναίκες – δηλητήριο. Σινεφίλ αναφορές και φόροι τιμής σε όλα όσα εμπνέουν το σκηνοθέτη, ίσως εδώ περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Ξέφρενη καυστική σάτυρα στα παράλογα του κινηματογράφου. Λίγες, μα ιδιαίτερα κάφρικες και επώδυνες καταστάσεις. Και, φυσικά, το απόλυτο μπάχαλο στο τέλος. Περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Της πουτάνας γίνεται!

Απολαυστικά αγνώριστος ο Brad Pitt, με μια σπαρταριστή προφορά. Υπέροχη φροϋλάιν η Diane Krueger, άψογα στυλατη και κοκέτα. Γυναικάρα από τις λίγες. Ξεκαρδιστικά ζοχάδας ο Χίτλερ. Δυστυχώς το ίδιο δε μπορεί να ειπωθεί και για τους υπόλοιπους χαρακτήρες της ταινίας που χάνοται στο πλήθος τους (είναι ίσως πολύ περισσότεροι από όσο χρειαζόταν) αλλά και πίσω από τη λάμψη του κυρίως πρωταγωνιστή της. Κατά τα άλλα η ταινία ίσως να τραβάει σε διάρκεια περισσότερο από όσο έπρεπε και ενός βαθμού ψαλίδισμα καλό θα ήταν να είχε πέσει στην άκρατη (ωστόσο, πάντα άψογη ποιοτικά) λογοδιάρροια των χαρακτήρων. Παρόλα αυτά, η ταινία τελειώνει αφήνοντάς σου ένα ανάλαφρο συναίσθημα ολοκλήρωσης και το αβίαστο συμπέρασμα ότι, παρά τα όποια ελαττώματά της, την κατευχαριστήθηκες.

Splatter / Gore :
Σε λίγες, αλλά βάρβαρες δόσεις. Οι φάσεις βίας, όπου υπάρχουν, ΠΟΝΑΝΕ! Απλά δείτε τη σκηνή που οι Inglourious Basterds εκτελούν το Χίτλερ! Προσκύνημα!

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Δεν παίζουν, όπως εξάλλου δεν έπαιξαν ποτέ σε ταινία του Tarantino. Προφανώς οι Inglourious Basterds είναι υπερβολικά απασχολημένοι με το να σφάζουν ναζιστικά γουρούνια, που δεν προλαβαίνουν να χαραμίσουν το χρόνο τους με βυζιά και κώλους... Ωστόσο, οι μπουτάρες και η όλη παρουσία της Diane Krueger σε αποζημιώνουν και με το παραπάνω.

Ρεζουμέ :
Παρά τις όποιες ιδιαιτερότητές της και το τελείως άσχετο θέμα με όλες τις άλλες ταινίες του σκηνοθέτη, το Inglourious Basterds είναι μια καθόλα “Ταραντινική” ταινία με τα όλα της. Τόσο που η πατρότητά της μπορεί άνετα να αναγνωριστεί και από κάποιον που θα δει το έργο δίχως να γνωρίζει ποιός είναι ο δημιουργός του. Έχει ακριβώς τα συν, τα πλην και όλα τα χούγια που περιμένεις από μια ταινία του Tarantino. Νομίζω ότι αυτό από μόνο του φτάνει και περισσεύει για να βγάλετε τα όποια συμπεράσματά σας.

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Ο Ελληνικός υπότιτλος είναι εσκεμμένα ανορθόγραφος προκειμένου να ταιριάζει στον εξίσου ανορθόγραφο original τίτλο της ταινίας
Ουσιαστικά, το “Inglourious Basterds” αποτελεί ένα τρόπον τινά ντελούξ remake του πολύ παλιότερου (και παντελώς άγνωστου) “Inglorious Bastards”, μιας από εκείνες τις φτηνοταινίες με πιστολίδια που έβγαιναν τότες με το κιλό. Φυσικά μόνο ο Tarantino διαθέτει επαρκή δόση σαλεμάρας αλλά και τα απαραίτητα... cohones ώστε να τολμήσει να κάνει το remake μιας παντελώς άγνωστης σκουπιδοταινίας!

Gamer (2009)

Μάστορας : Neveldine & Taylor
Παίχτες : Gerald Butler, Michael C Hall, Amber Valletta, Logan Lerman, Terry Crews
Βαθμολογία : 1,5 / 5
Με δυό λογάκια :
Στο κοντινό μέλλον, το hot σε διασκέδαση είναι το “Slayers”, ένα απίστευτα βίαιο ΜΜΟ (Massive Multiplayer Online) παιχνίδι που αντί για χαρακτήρες του ηλεκτρονικού υπολογιστή, χρησιμοποιεί... κανονικούς ανθρώπους που οι παίκτες του παιχνιδιού τους ελέγχουν μέσω κάποιων ειδικών κυττάρων που έχουν εμφυτευτεί στον εγκέφαλό τους. Ένας από αυτούς, θα προσπαθήσει να σπάσει τα ψηφιακά αλλά και τα πραγματικά δεσμά του και να ανατρέψει όλο αυτό το νοσηρό σκηνικό.

Αναλυτικότερα :
Ξεκινάει καλά, με μια μουντή μελαγχολική hardrockάδικη διασκευή στο “Sweet Dreams” της Annie Lenox να στολίζει τους τίτλους αρχής. Μετά αρχίζει το απόλυτο μπάχαλο. Το Gamer θα μπορούσε να ήταν μια πολύ καλή ταινία επιστημονικής φαντασίας, συνδυάζοντας καλά στοιχεία από τα The Matrix, Blade Runner, Surrogates, Tron, The Running Man και άλλα αξιόλογα έργα του είδους, συνδιαζόμενα με μια ιδιαίτερα καυστική κοινωνική κριτική για τον εθισμό σε μια δεύτερη ψηφιακή ζωή μέσω του ίντερνετ και γενικότερα την όλη ψυχολογία του σύγχρονου, βαριεστημένα εκφυλισμένου ανθρώπου. Σίγουρα αυτή ήταν η αρχική πρόθεση. Όλα όμως πάνε λάθος.

Πρώτα και πάνω από όλα, την ταινία καταστρέφει η χειρότερη σκηνοθεσία και μοντάζ που έχετε δει ποτέ στη ζωή σας. Σκηνές κόβονται χωρίς λόγο, αντικαθίστανται από άλλες για να συνεχίσουν από εκεί που κόπηκαν μετά. Εκεί που παίζει κανονικά η ταινία, ξαφνικά και χωρίς καμιά προειδοποίηση η δράση μεταφέρεται σε άλλο τόπο και χρόνο με αποτέλεσμα όλο το έργο να φαντάζει περισσότερο με μια μάλλον τυχαία συρραφή άσχετων μεταξύ τους σκηνών, παρά σαν ένα ενιαίο αφηγηματικό σύνολο. Αφότου έχετε δει το πρώτο μισό του έργου, σαν να αρχίζει να βγαίνει κάποιο νόημα και αυτό αφότου έχετε κάνει τρελά άλματα λογικής στο μυαλό σας προκειμένου να δέσετε μεταξύ τους τις φαινομενικά άσχετες καταστάσεις, καθώς οι δημιουργοί προφανώς θεώρησαν ότι δεν αξίζει να μπουν στον κόπο να εξηγήσουν στο θεατή τι στα κομμάτια συμβαίνει στην ταινία τους. Πρακτικά, το Gamer είναι... μισό έργο, καθώς το άλλο μισό θα το φτιάξετε αποκλειστικά στο κεφάλι σας, προσπαθώντας να συνδέσετε μεταξύ τους τα αγεφύρωτα κενά.

Θα με πεις, εντάξει ρε φίλε. Πρώτη φορά στη ζωή σου βλέπεις αφαιρετική σκηνοθεσία; Ε, λοιπόν όχι δε βλέπω πρώτη φορά. Οι μεγαλύτεροι δημιουργοί του κόσμου έχουν ενίοτε ασκήσει και τον αφαιρετικό τρόπο αφήγησης. Ωστόσο, το έκαναν επιλέγοντας αριστοτεχνικά τις σκηνές τους και δημιουργώντας ταινίες που αποτελούσαν παράλληλα και ένα είδος πνευματικού puzzle που ενίοτε είναι ιδιαίτερα πρωτότυπο, αναζωογονητικό και εθιστικό να κάτσεις να το δεις, να προβληματιστείς και να το αποκρυπτογραφήσεις. Ταινίες όπως το “Memento” αποτελούν άψογα παραδείγματα αυτού του στυλ. Κάτι τέτοιο, δυστυχώς ΔΕΝ συμβαίνει στο “Gamer”. Εδώ το αποτέλεσμα φαντάζει σαν κάποιος να πήρε ένα ψαλίδι στο ένα χέρι και το πρωτότυπο φιλμ στο άλλο και να το “περιποιήθηκε” κατά το δοκούν. Και μη φανταστείτε πως αυτό που περισσεύει είναι και ό,τι το καλύτερο : χαοτική ιστορία που πέφτει συνέχεια σε λογικά κενά και αντιφάσεις. Μονοδιάστατοι, αδιάφοροι, ανύπαρκτοι ερμηνευτικά χαρακτήρες. Χείριστης ποιότητας διάλογοι γεμάτοι με αναίτια βρισίδια, εξωφρενικές υπερβολές και κλισαρισμένες καταστάσεις.

Splatter / Gore :
Στις σχετικά χορταστικές σκηνές δράσης, γίνεται εν ολίγοις της κακομοίρας, εντούτοις, η κακή σκηνοθεσία και το μοντάζ δε σε αφήνουν να εκτιμήσεις το splatter κομμάτι της ταινίας. Δηλαδή υπάρχει, αλλά... δε φαίνεται! Σε αυτό, εμπόδιο αποτελεί και η ατυχής επιλογή των χρωμάτων.

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Μπουτάκια δεξιά, μπουτάκια αριστερά, πολύχρωμες συνθέσεις από βυζιά και κώλους και μάλιστα άψογης ποιότητας, άφθονες και απρόσμενα άμεσες kinky καταστάσεις απαρτίζουν το κομμάτι της ταινίας που διαδραματίζεται στο ψηφιακό πεδίο του “Society”, που αποτελεί τον πιο “κοινωνικό” αντίποδα του “Slayers”, κάτι σαν σεξοπορνοδιαστροφικό “Second Life”. Σε μια δυο περιπτώσεις βλέποντας την ταινία με πιάσαν σηκωμάρες! Η kamariera σε αυτό τον τομέα εγκρίνει και χειροκροτεί!

Ρεζουμέ :
Έχει τα καλά του στοιχεία, καλές γκαζωμένες σκηνές δράσης, και όπου χρειάζεται επιδεικνύει άμεση μαγκιά και χύμα μερακλίδικη προστυχιά. Ωστόσο το θεόκουλο σενάριο, η πλήρης έλλειψη αφηγηματικής συνοχής, οι κακές ερμηνείες και οι διάλογοι, οι άστοχοι σκηνοθετικοί ακροβατισμοί και οι ταρζανιές στο μοντάζ καταστρέφουν τα όποια καλά στοιχεία της ταινίας. Ακόμα και το 1,5 στα 5 που του έδωσα, ίσως και πολύ να του είναι. Το έδωσα κυρίως για τη δυναμική που υπήρχε σε αυτό το εργάκι. Άιντε και για τις κωλάρες.

Street Fighter IV

Πλατφόρμα :
Τα πάντα όλα : PS3, XBOX 360, PC
Με δυό λογάκια :
Ένας από τους θρυλικότερους τίτλους στην ιστορία των βιντεοπαιχνιδιών, το μοναδικό παιχνίδι που έχει την “τιμή” να έχει δώσει το όνομά του σε ολάκερο ιατρικό σύνδρομο (Street Fighter Turbo thumb ονομάζεται και επίσημα στην Αμερική το χαρακτηριστικό σύνδρομο της τενοντίτιδας του αντίχειρα!), επιστρέφει δυνατά για να γαλουχίσει τις νέες γενιές παικτών στο καλό, σκληροπυρηνικό beat 'em up.

Τα Θετικά :
Gameplay, γραφικά, ταχύτητα, ήχος, χαβαλές, τα πάντα! Τεχνική και καλλιτεχνική αρτιότητα. Εύκολο να μάθεις τα βασικά, δύσκολο να τιθασεύσεις τα μυστικά του.

Τα Αρνητικά :
Κάποια textures στα μοντέλα των χαρακτήρων είναι κατώτερα του γενικού πολύ καλού γραφικού συνόλου. Κάποια sprites χαρακτήρων θα μπορούσαν να δουλευτούν καλύτερα όσον αφορά την εμφάνιση π.χ. Fuerte, Blanka. Οι πιο πολύπλοκες κινήσεις & combos απαιτούν τρελή δεξιότητα για να εκτελεστούν.
Βαθμολογία : 5 / 5
Αναλυτικότερα :
Τι να πεις για το Street Fighter που να μην έχει ήδη ειπωθει; Μιλάμε για όνομα βαρύ σαν ιστορία. Όσοι από εσας θυμάστε τα παλιότερα άρθρα που υπάρχουν στο blog, ίσως να μπορείτε να ανακαλέσετε τουλάχιστον 2 εκτενείς αναφορές που έχω κάνει σε αυτό το παιχνίδι, πάντα σε συνάρτηση με τα δικά μου τα νιάτα. Μετά από άπειρους τίτλους, το franchise του παιχνιδιού βρέθηκε σε ύφεση. Ο κόσμος είχε πάθει overdose από Street Fighter και τους παρεμφερείς τίτλους τύπου “SF vs SNK” και τα λοιπά. Αρωγοί σε αυτήν την πτώση υπήρξε η γενικότερη ύφεση στον κόσμο των coin op (ή Ελληνιστί ουφάδικα, σφαιριστήρια, ηλεκτρονικά, μπλιμπλικάδικα) καθώς έχουν πλέον χάσει ανεπιστρεπτί την παλιά τους λάμψη, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο. Αλλά πάνω από όλα θεωρώ ότι βασικός υπαίτιος υπήρξε η για κάμποσα χρόνια παντοκρατορία των ισχυρών PC – παιχνιδομηχανών έναντι των γερασμένων κονσολών PS2 & XBOX που δεν ευνοούσε την εμπορική επιτυχία παιχνιδιών που να βασίζονται στα γρήγορα αντανακλαστικά και στην ξέφρενη δράση. Δε θα επεκταθώ στην ήδη γνωστή μου γνώμη για τους PC gamers. Οι κομπιουτεράκηδες απλά δε ξέρουν να παίζουν videogames, ποτέ δεν έμαθαν και ούτε πρόκειται να μάθουν, αν δε βάλουν μια καλή κονσόλα στο σπίτι τους.

Τα τελευταία χρόνια, με την ολοένα και αυξανόμενη εξάπλωση των κονσολών νέας γενιάς, χαίρομαι που το σκηνικό έχει αλλάξει. Τα PC δεν θεωρούνται πια σημείο αναφοράς στο gaming και δεν υφίσταται να μιλήσεις πλέον σοβαρά για ηλεκτρονικό παιχνίδι αν δεν αναφέρεσαι στα PS3 ή XBOX360. Έτσι, τίτλοι και είδη παιχνιδιών που είχαν μέχρι πρότινος... εκλείψει αρχίζουν να επιστρέφουν. Μέσα σε όλο αυτό το κομφούζιο και την ανατροπή των ισορροπιών που έφερε η παντοκρατορία των PC, δεν καταλάβαμε ότι ο θρόνος του βασιλιά των fighting παιχνιδιών είχε μείνει για αρκετό καιρό άδειος. Το Προηγούμενο, Street Fighter III που βγήκε πριν-δε-ξέρω-και-εγώ-πόσα χρόνια, ήταν μια παταγώδης εμπορική και ποιοτική αποτυχία. Η σειρά “Mortal Kombat” έκανε αξιοπρεπέστατα βήματα, βαθύτερα στα νερά του 3d στυλ που είχε υιοθετήσει με τα “MK4” & “MK : Deadly Alliance”, χωρίς όμως να καταφέρει να δώσει αληθινά σπουδαίους τίτλους. Απουσία ανταγωνιστή, κάποια καλά βήματα έκαναν σειρές όπως “Smackdown VS Raw”, όμως ξέρουμε ότι ποτέ δεν έφτασαν και ούτε πρόκειται να φτάσουν το βάθος και το επίπεδο των παλιών ένδοξων fighters. Το αυτό ισχύει και με τη σειρά “Soul Calibur” που περιέπεσε σε μια ολιγοετή χειμερία νάρκη για να επανέρθει πέρσι δυνατά με τον τέταρτο και καλύτερο μέχρι τώρα τίτλο της. Πάνω κάτω το αυτό ισχύει και με τη σειρά “Tekken”, που το τέταρτο και πέμπτο μέρος της, αν και αρτιότατα, πέρασαν και δεν... ακούμπησαν, με το 6ο και πιο φιλοδοξο τίτλο της να έχει βγει φέτος και ακόμα περιμένουμε να δούμε τι ψάρια θα πιάσει.

Όλα αυτά, τέλος. Ο βασιλιάς είναι εδώ. Το Street Fighter κάνει κίνηση ματ επιστρέφοντας στις ρίζες του και παράλληλα τιμώντας τις εξελίξεις διατηρώντας όσα μοντέρνα στοιχεία αποδείχθηκε έμπρακτα, μέσα από τόσα χρόνια και τίτλους, ότι εξελίσσουν και προωθούν τις μάχες. Αυτό συνεπάγεται κατάργηση κάθε ίχνους 3d στοιχείου στο gameplay, ψαλίδι στα τρελά combos διψήφιων χτυπημάτων και στις κουλές κινήσεις που είχαν στείλει την ισορροπία του παιχνιδιού... στον αγύριστο και ριζικό κατέβασμα στην ταχύτητα που έκανε τους τελευταίους τίτλους της εταιρίας να μοιάζουν σα να παρακολουθείς μάχη σε... fast forward. Με ταχύτητα απλά λίιιγο πιο μεγάλη από το παλιό Street Fighter που γνώρισεις πριν από... διψήφιο αριθμό ετών στα ηλεκτρονικά, το γνωστό στέρεο, ατσάλινο χειρισμό και gameplay, τους γνωστούς αγαπημένους χαρακτήρες (έχοντας τους πλήρως επαναφέρει στις παλιές τους ισορροπίες, οπότε κομμένα τα ανεκδιήγητα... uppercut με τον κώλο που έκανε ο E.Honda!) και κάποιους δοκιμασμένους μεταγενέστερους. Λίγα και καλά. Αξιοσημείωτο είναι ότι η σειρά φέρει τους λιγότερους νέους χαρακτήρες από κάθε άλλη φορά, τους εξής 2 : Crimosn Viper & El Fuerte, άιντε και τον τελικό κακό Seth (ένα πραγματικό τέρας, ένα σκατόψυχο πλάσμα που μισεί την ύπαρξή σας!)

Γραφικά & Ήχος :
Καταπληκτικός δυνατός ήχος, μουσικές που ταρακουνάνε τις πίστες του παιχνιδιού, άπειρες ατάκες από τους χαρακτήρες με καλά voice overs και τη δυνατότητα να ξεκλειδώσεις τους αυθεντικούς Γιαπωνέζικους διαλόγους.

Τα γραφικά, καλύτερα από κάθε άλλη φορά, είναι πλήρως τρισδιάστατα. Λεπτομερέστατα μοντέλα χαρακτήρων αλλά και υπέροχες, πάρα πολλές σε αριθμό πίστες και τελείως διαφορετικές μεταξύ τους. Λάμψεις, εκρήξεις φωτιές και ό,τι σε εφέ μπορείτε να φανταστείτε, συνοδεύει τις πιο δυνατές των κινήσεών σας, ειδικά τις Ultra & Super moves. Όμως πέρα από την τεχνική αρτιότητα, υπάρχει πλέον και καλλιτεχνική. Τα γραφικά είναι πραγματικά καλαίσθητα με σουρεάλ λεπτομέρειες και το παιχνίδι είναι γεμάτο από καταπληκτικά anime βιντεάκια που εξιστορούν την ιστορία των χαρακτήρων και αποτίουν φόρο τιμής στις anime ρίζες του franchise. Σημείωση, ότι όλα αυτά ξεκλειδώνονται στη διάρκεια του παιχνιδιού και μπορείτε να τα απολαύσετε όποτε θέλετε, χωρίς φερ'ειπείν να χρειαστεί να τερματίσετε το παιχνίδι με κάποιον συγκεκριμένο χαρακτήρα προκειμένου να δείξε ξανά το βίντεο του τερματισμού.

Μοναδικό παραπονάκι μου είναι η όχι τόσο καλή ποιότητα κάποιων textures που αδικούν το συνολικό πολύ καλό σύνολο. Επίσης κάποια μοντέλα χαρακτήρων θα μπορούσαν να είχαν δουλευτεί περισσότερο. Οι πίστες, αν και καταπληκτικές και πρωτότυπες, σχεδόν όλες έχουν λίγο πιο ξεθωριασμένα χρώματα σε σχέση με τους χαρακτήρες και τα εφέ της μάχης, ίσως για να μην αφαιρούν την προσοχή από τη δράση που εξελίσσεται σε καταιγιστικούς ρυθμούς.

Χειρισμός :
Με μια λέξη : άψογος. Υπάρχει άμεση ανταπόκριση σε κάθε εντολή σας, οι ειδικές κινήσεις βγαίνουν εύκολα, το αυτό ισχύει και για τις Ultra & Combo moves. Τα πιο προχωρημένα combo, φερ'ειπείν τα crossovers ή αυτά που απαιτούν ακύρωση με forward dash κινήσεων όπως οι focus, special, ultra & super moves και μετά καπάκι αστραπιαία επανάληψη αυτών για ακόμα περισσότερη ζημιά, απαιτούν αντανακλαστικά υπερκινητικού 9χρονου για να βγουν, αλλά έτσι ήταν πάντα το Street Fighter, εύκολο να μάθεις τα “χοντράδια”, δύσκολο και απαιτητικό προκειμένου να τιθασσεύσεις όλα τα “ψιλά γράμματα” και να γίνεις πραγματικά master του παιχνιδιού.

Gameplay :
Χαίρε βάθος αμέτρητο. Όσο και να παίζεις, πάντα θα υπάρχει και κάτι καινούριο να μάθεις, εφόσον πραγματικά το ζητάς. Το gameplay είναι πιο αμυντικογενές από κάθε άλλη φορά. Παρά τους αστραπιαίους ρυθμούς που σε προτρέπουν για το αντίθετο, πρέπει να συγκρατείς την επιθετικότητά σου, να έχεις πάντα τα μάτια σου 14 και να τιμωρείς αλύπητα τον αντίπαλο τη στιγμή που θα υποπέσει σε κάποιο σφάλμα. Γιατί όσο καλός και να είναι ο αντίπαλός σου, σε όσο μεγάλο επίπεδο δυσκολίας και να παίζεις, ΠΑΝΤΑ θα υποπέσει σε κάποια, έστω λίγα σφάλματα. Τότε βάρα τον εκεί που τον πονάει, κατά προτίμηση με κάποιο solid 2-3 hit combo, μια ειδική, Super ή Ultra κίνηση και πάλι από την αρχή. Μάθε καλά τις “πέτσινες” (meaty) κινήσεις που χτυπάνε τον αντίπαλο όσο αυτός ακόμα αναρρώνει από πτώση. Μετά μάθε τις corner traps, τα μπαμπέσικα kara throws, να εκμεταλλευτείς τις ΑΠΕΙΡΕΣ δυνατότητες που σου δίνουν οι focus moves. Μάθε να χρησιμοποιείς ρουτίνες που αναγκάζουν τον αντίπαλο να σε μπλοκάρει συνέχεια, και μετά, για να γίνεις ακόμα πιο γαμάτος, μάθε να συναλλάσεις σε αυτές διάφορες κατά το δοκούν κινήσεις και πετάγματα προκειμένου να τον φέρεις σε τέτοιο σημείο που ποτέ να μη γνωρίζει ποια θα είναι η επόμενή σου κίνηση.

Όταν τα μάθεις όλα αυτά, αρχίζουν τα δύσκολα. Technical moves, counters & reversals. Instant recovery & counter throws. Focus moves. Ακύρωση (εκ των υστέρων!) των ειδικών κινήσεων με το που θα τις εκτελέσεις, κάνοντας τη σωστή στιγμή forward ή backward dash, έτσι ώστε και το χτύπημα σου να πετύχεις και να αποφύγεις το χρόνο ανάρρωσης του χαρακτήρα σου. Μετά, στο καπάκι επανάληψη τις κίνησης, για επιπλέον ζημιά. Εκεί που πρέπει, δένεις και μια Ultra ή Super κίνηση και γ@μάς & δέρνεις. EX κινήσεις, EX focus cancelling τεχνικές και ξανά μανά επίθεση και στέλνεις τον αντίπαλο αδιάβαστο. Εκμεταλλεύσου τα εκατοστά του δευτερολέπτου που είσαι άτρωτος όταν εκτελείς focus & Dash κινήσεις, προκειμένου να “κλέψεις” χτυπήματα του αντιπάλου σου και να ανοίξεις την άμυνά του. Όλα αυτά τα κάνεις χωρίς να πάψεις ούτε στιγμή να ελέγχεις στρατηγικά το ζωτικό χώρο που σου αναλογεί. Μη ξεχνάς : Το βασικό δόγμα του Street Fighter είναι ότι όποιος ελέγχει τον περισσότερο ζωτικό χώρο που του αναλογεί στην οθόνη, αυτός είναι και ο νικητής. Όπως καταλαβαίνεις, δε μιλάμε για απλό παιχνίδι. Το Street Fighter μπορεί να γίνει μια πνευματική εμπειρία. Προκειμένου να παίξεις σωστά, πρέπει το μυαλό σου να λειτουργήσει σε άλλες συχνότητες. Να μετράς σε εκατοστά του δευτερολέπτου. Να μετράς ένα ένα τα frames της κάθε κίνησης προκειμένου να ξέρεις πότε να δράσεις. Πολύπλοκες κινήσεις και combo να βγαίνουν από τα δάχτυλά σου αβίαστα, αυτόματα. Φυσικά, αν δεν επιθυμείς τίποτα από όλα αυτά και απλά θέλεις να εκτονωθείς ρίχνοντας κάμποσες απροβλημάτιστες γροθιές, κανένα πρόβλημα. Ειδικά με χαρακτήρες που χρησιμοποιούν charge κινήσεις (π.χ. Blanca, Mr Bison) θα την καταβρείς. Αυτοί τείνουν να έχουν απλούστερες κινήσεις, πιο solid απλά χτυπήματα και να εξαρτώνται πολύ λιγότερο από τα combos. Παρόλα αυτά, ίσως για πρώτη φορά, δεν υστερούν καθόλου σε σχέση με τους πιο combo junkie χαρακτήρες όπως ο Ruy. Κυριολεκτικά, εδώ όλοι οι καλοί χωράνε.

Online / Multiplayer:
Δυνατότητα online αναμετρήσεων. Προσοχή, γιατί αυτοί που παίζουν εκεί έξω είναι συνήθως παλιοσειρές και “καμμένοι”. Ζούνε, τρώνε, πίνουνε και αναπνέουν Street Fighter και αφενός μπορεί να σε στείλουν αδιάβαστο, αφετέρου μπορεί αυτά τα αρνητικά συναισθήματα να στραφούν λανθασμένα ενάντια στο ίδιο το παιχνίδι και έτσι να χάσεις την απόλαυση που μπορεί να σου προσφέρει. Καλύτερα για αρχή να ενεργοποιήσεις την επιλογή που απαγορεύει στους άλλους online χρηστες να διακόψουν το παιχνίδι σου και να σε προκαλέσουν ζωντανά. Έχεις ακόμα πολλά ψωμιά να φας προτού να καταφέρεις να κολυμπήσεις σε τόσο βαθιά νερά. Προσωπικά, προτείνω να στραφείς στο two player game. Ποτέ άλλοτε δεν υπήρξε πιο κατάλληλη στιγμή για να αγοράσεις αυτό το δεύτερο controller που τόσο καιρό ψήνεις. Κάλεσε τους φίλους σου στο σπίτι και δώστε τα όλα. Η απόλαυση είναι εγγυημένη.

Ρεζουμέ :
Λίγα λόγια. Αν αξίζει να έχεις ένα και μόνο ένα fighting game στη συλλογή σου, αυτό είναι το Street Fighter IV. Τόσο απαραίτητο, όσο ένα καλό ποδοσφαιράκι και ένα καλό ραλάκι. Κάνε στον εαυτό σου μια μεγάλη χάρη και ένα δώρο (εξάλλου γιορτές έρχονται!) και απόκτησε το Street Fighter IV.

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Δώσε βάση και στην collector's edition που κυκλοφορεί εκεί έξω και συνοδεύεται από αγαλματάκια των Ryu & Crimson Viper!

Ανάγνωσματα του μήνα

Ravenloft box set
Κάτι που με χαροποιεί και με κάνει ιδιαίτερα υπερήφανο είναι ότι μόλις τα τελευταία 2 χρόνια έχω καταφέρει να συγκεντρώσω στη συλλογή μου όλλα εκείνα να ένδοξα rpg προϊόντα που τότε, παλιά (πολύ παλιά) με έκαναν να χωθώ βαθιά στη φάση του Dungeons & Dragons. Όλα αυτά που τα χάζευα μικρός στα περιοδικά και στα ράφια των καταστημάτων και μου τρέχανε τα σάλια, τώρα αποτελούν στολίδι για τη συλλογή μου! Μεταξύ αυτών, τα Dark Sun box set, Planescape box set, TSR Silver Anniversary box set και η τελευταία προσθήκη το περιβόητο “κόκκινο κουτί”, η δεύτερη έκδοση του Ravenloft Campaign! Τώρα, τι να πρωτοπείς για το Ravenloft που δεν έχει ήδη γραφτεί; Λατρεμένο, cult, τουλάχιστον. Το διαβάζεις και χάνεσαι. Δυστυχώς, όπως πάντα συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, σε περιμένει στη γωνιά για να σε προσγειώσει ανώμαλα στην πραγματικότητα η σύγκριση με τα σύγχρονα προϊόντα της Wizards. Καινούρια, γυαλιστερά βιβλία που τα χρυσοπληρώνεις και η αξία και το περιεχόμενό τους δεν αγγίζουν ούτε ένα μικρό κλάσμα της αντίστοιχης αυτών των παλιών βιβλίων.

Neither Man Nor Beast
Μια από τις καλύτερες χαμηλού επιπέδου περιπέτειες για να ξεκινήσεις το δικό σου Ravenloft campaign. Η προσωπική μου αγαπημένη παραμένει το Night of the Walking Dead, αλλά επ' ουδενί δε μπορώ να υποτιμήσω την αξία αυτού του έξοχα γραμμένου και άκρως προσεγμένου βιβλίου. Άμα το πετύχετε να πωλείται στο internet, το συνηστώ ανεπιφύλακτα. Ειδικά το δεύτερο μέρος, με το μοναστήρι πάνω στο βουνό με τους ζομποποιημένους καλόγερους, έχει βγει κατευθείαν από τα σχολή των ταινιών της Hammer! Άψογο!

Howls in the Night
Να και κάτι σπάνιο : ένα σύντομο Ravenloft σενάριο, ταμάμ για ένα spooky απόγευμα με τους φίλους σου! Ωστόσο, είναι πληρέστατο περιεχομένου και θέλει καλό διάβασμα και προετοιμασία από τον DM προκειμένου να λάμψει! Θα το παίξω στα μικρά για τα Χριστούγεννα!

When Black Roses Bloom
Αυτό το βιβλίο γράφτηκε για ένα πολύ περιορισμένο κοινό. Συγκεκριμένα, για τους fans τόσο του Ravenloft, όσο και του Dragonlance campaign setting. Αν και, θεωρητικά, ότι χρειάζεται ο DM για τον κόσμο της Dragonlance προκειμένου να τρέξει την περιπέτεια, περιλαμβάνεται σε αυτή, εντούτοις πιστεύω ότι σε ένα campaign τελείως άσχετο με το Dragonlance η αξία αυτής της κατά τα άλλα εξαιρετικά καλογραμμένης περιπέτειας μειώνεται αρκετά. Πάντως έχει πολλά θετικά στοιχεία και είναι ΓΕΜΑΤΗ από Lord Soth, έναν από τους πιο “αγαπημένους” διάσημους κακούς στο Dungeons & Dragons! Προσωπικά δε συμπάθησα ποτέ το Dragonlance σαν κόσμο και δε με βλέπω να παίζω ποτέ το “When Black Roses Bloom”. Ωστόσο, το άψογα χαρτογραφημένο κάστρο του Lord Soth, το περιβόημο Nedragaard Keep, θα χρησιμοποιήσω σαν μοντέλο για το κάστρο του Count Dracula στο δικό μου Castlevania d20! (αν θυμάστε και τη σχετική ανακοίνωσή μου για την περιπέτεια! Ναι, το project “παίζει” ακόμα! Απλά το έβαλα προσωρινά στον πάγο μέχρι να ξεμπερδέψω με το δίπλωμα οδήγησης και με το διάβασμα για την ειδικότητα.)

The Evil Eye
Άλλο ένα αριστούργημα του Ravenloft, αυτή η περιπέτεια είναι μια από τις πλέον αγαπημένες και συλλεκτικές. Έχοντας τελείως αντισυμβατική και open ended δομή, σίγουρα δεν προσφέρεται για όλους, αλλά όποιος μπει στον κόσμο να τη δουλέψει (και θέλει πολύ δουλειά!) θα την αναγνωρίσει σαν αυτό που πραγματικά είναι : ένα ακατέργαστο, κακόβουλο μαύρο διαμάντι.

Θεωρητική Εκπαίδευση Υποψηφίων Οδηγών
Από την Ιατρική Σχολή είχα να πιάσω στα χέρια έκδοση του Ιδρύματος Ευγενίδη. Ωστόσο είναι πιο καλογραμμένο, απλό και συμβατό απ' ότι περίμενα. Φυσικά, η χαρακτηριστική φτηνή θερμοκόλληση και οι σελίδες με το μελάνι που σου μένει στα χέρια, παραμένουν ως έχουν από τότε!

Star Trek (2009)

Μάστορας : J.J.Abrams
Βαθμολογία : 4 / 5
Με δυό λογάκια :
Μια φρέσκια ματιά στην αρχή του φαινομένου Star Trek. O J.J.Abrams ανακαινίζει όλη τη σειρά ξεκινώντας από τις ρίζες της και κερδίζει το στοίχημα, τόσο εμπορικά, όσο και καλλιτεχνικά!

Αναλυτικότερα :
Δεν έχω δει ποτέ μου επεισόδιο της σειράς Star Trek. Προσωπικά πάντα γούσταρα περισσότερο το Star Wars, και τις μυαλά-στα-κάγκελα μάχες με τα πολύχρωμα λέιζερ και τα φωτόσπαθα, παρά τον πιο στατικό και επιστημονικοφανή ρυθμό του Star Trek. Χώρια που σχεδόν όλες οι απόπειρες κινηματογραφικής απόδοσης της σειράς ήταν το λιγότερο τραγικές. Ωστόσο, αυτό το ταινιάκι τα σπάει. Με σύγχρονη, φρέσκια οπτική, νεανικές “άκαφτες” φάτσες και σφιχτό-σαν-16χρονο-κωλαράκι σκηνοθετικό ρυθμό, ξεχνάς τελείως το ότι σου ξαναπουλάνε ένα προϊόν (περίπου) 30ετίας που όλοι θεωρούσαν ότι έχει φάει τα ψωμιά του!

Το σενάριο είναι απρόσμενα καλό, αν και χρησιμοποιεί κάπως εκτεταμένα το time travelling concept, με αποτέλεσμα σε κάποια σημεία να χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Πολύ καλή σκιαγράφιση γίνεται στους χαρακτήρες των 2 πρωταγωνιστών. Αλλά και οι περισσότεροι χαρακτήρες που εμφανίζονται, έστω για λίγα πλάνα, καταφέρνουν να απεικονίζονται “τρισδιάστατοι” και ζωντανοί! Χαβαλές και καλό χιούμορ εμπνευσμένα βαλμένο ώστε να ξεκουράζει χωρίς να ξενερώνει την – κατά τα άλλα – επική σκοπιά της πλοκής. Τα σπάω για τον ξανθούλη Ρώσο μπόμπιρα με την ανεκδιήγητη προφορά! Στο ίδιο καλό επίπεδο κινούνται και οι ερμηνείες με κορυφαία παρουσία τον πιτσιρικά που παίζει τον captain James Kirk και ξεχωρίζει για τη ζωντάνια και το κεφάτο παίξιμό του. Εφέ, φωτογραφία, σκηνοθεσία τέντα και μάχες τούμπανο, ένα Enterprise πιο καινούριο και ακμαίο από ποτέ και απολαυστικό guest φόρος τιμής στην ιστορία της σειράς από τον “αυθεντικό” Mr. Spock! Τα πάντα όλα είναι εδώ! Θέλετε τίποτα περισσότερο για ένα άκρως διασκεδαστικό και χαλαρό απόγευμα;

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Βλέπουμε τα (συντηρητικά) εσωρουχάκια της κούκλας μαυρούλας και μιας supermodel... πράσινης εξωγήινης! Οι κυρίες σερβίρονται τους κοιλιακούς του ξανθού αγοριού.

Ρεζουμέ :
Δεν περίμενα ποτέ να τη βρω με ο,τιδήποτε φέρει το όνομα Star Trek. Άψογη δουλειά, μυρίζει θάλασσα και φρεσκάδα και ταυτόχρονα αποτείει σωστό φόρο τιμής στο βαρύ-σαν-ιστορία όνομα της πρωτότυπης σειράς. Για τέτοιες φάσεις υπάρχει το Hollywood! Μακάρι όλα τα revisions & τα remakes να είχαν μέσα τους έστω τη μισή ζωντάνια από αυτή που έχει τούτο εδώ!

Ελάτε να γίνουμε πολλές!

Μοναδική ευκαιρία για να διαπρέψεις μπορεί να σου κάτσει! Η diethnis-kamariera ζητάει εξωτερικούς συνεργάτες! Γιατί, είντα σκατά διεθνης μπορεί να είναι η Καμαριέρα, άμα γράφεται από ένα νοματαίο και μόνο!

Γράψε ό,τι έχεις στο κεφάλι σου! Από μια κριτική σε ένα παιχνίδι που ασχολήθηκες, ένα βιβλίο που διάβασες, μια ταινία που είδες, μια μουσική που άκουσες, μέχρι μανιφέστο – λογοδιάρροια για την τιμή των καυσίμων, για που το πάει ο Dow – Jones, ή για την μεγάλη σου καψούρα ή / και χυλόπιτα που έφαγες!

Ό,τι και να είναι αυτό, εκδηλώσου! Βγάλτο από μέσα σου! Κέρδισε τζάμπα ψυχοθεραπεία κάνε larg-ιές, βγάλε γούστα!

Στείλε το κείμενό σου στο invocationof@gmail.com. Βρες με στο Facebook γράφοντας στην αναζήτηση giorgos lagonas ή απλά πάρε με τηλ στο 6983... ναι, σιγά μην έδινα έτσι φόρα παρτίδα τον αριθμό μου! Έτσι και αλλιώς αν με ξέρεις τον έχεις, αν δε με ξέρεις μπορείς να τον βρεις! Μόνη προϋπόθεση, το κείμενό σου να είναι ΕΝΥΠΟΓΡΑΦΟ. Και θα δημοσιευτεί ως έχει, χωρίς λογοκρισία, περικοπές και ρετούς!

Η diethnis kamariera χρειάζεται τη συμμετοχή σου! Ακόμα κάθεσαι και διαβάζεις; Στρώσου και ξεκίνα το γράψιμο!

Vantage Point (2008)

Παίχτες : Dennis Quaid, Sigourney Weaver, Forest Whitacker, William Hurt, Matthew Fox
Βαθμολογία : 4 / 5

Με δυό λογάκια :
Τα μάτια όλου του κόσμου είναι συγκεντρωμένα σε μια σύνοδο κορυφής ενάντια της τρομοκρατίας. Συμμετέχουν οι ηγέτες των μεγαλύτερων χωρών από κάθε ήπειρο και φυσικά και της Αμερικής. Το event καταλήγει σε απόλυτη αποτυχία με τον αμερικανό πρόεδρο να δέχεται μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου σφαίρα από ελεύθερο σκοπευτή. Η ταινία πραγματεύεται τη θέαση αυτού του γεγονότος μέσα από τα μάτια διαφορετικών μαρτύρων όπου ο καθένας έχει το δικό του ιδιαίτερο ρόλο στην ιστορία και με τις εμπειρίες τους, σιγά σιγά ξεκλειδώνεται ο γρίφος του τι πραγματικά συνέβη.

Αναλυτικότερα :
Στυλάτο και δυνατό, το Vantage Point ποντάρει στο καλό σενάριο και στο να τροφοδοτεί συνεχώς τον θεατή με νέα στοιχεία, αρκετά μεν για να προβεί σε μια ενδιαφέρουσα νοητική επεξεργασία της ιστορίας, αλλά ποτέ τόσα ώστε να βρει τη λύση του αινίγματος, τουλάχιστον μέχρι το τέλος της ταινίας. Η ταινία είναι ραμμένη σε παλιομοδίτικο πατρόν, με έμφαση στο γνήσια δεξιοτεχνικό ξετύλιγμα της πλοκής, χωρίς αναίτια δράση και φοβερές action εξάρσεις. Πρακτικά, δράση δεν υπάρχει καθόλου, αν εξαιρέσεις κάτι σκηνές κυνηγητού με αυτοκίνητα. Δε με χάλασε. Είναι αν μη τι άλλο θετικό που ακόμα υπάρχουν δημιουργοί που πιστεύουν στη δύναμη της αφήγησης και δε μας μπουκώνουν με εκρήξεις και εφέ υπολογιστή όπως τόσοι άλλοι.

Σκηνοθεσία και φωτογραφία τέντα. Μοντέρνα, κοφτή και περιεκτική. Σου λέει αυτά που έχει να πει σε μόλις 80κάτι λεπτά και το κόβει πολύ πριν κουράσει το θεατή. Ο Dennis Quaid είναι όπως πάντα μέτριος στο ρόλο του, ο Forest Whitacker όπως πάντα καταπληκτικά εκφραστικός και η Sigourney Weaver εμφανίζεται σε υπερβολικά λίγες σκηνές. Η ταινία δεν είναι τέλεια. Για την ακρίβεια, μπορεί να απωθήσει κάποιους από εσάς, λόγω του αμερικανισμού της και του (ενίοτε) διδακτικού της ύφους. Ναι, ΚΑΙ εδώ οι κακοί είναι οι ανατολίτες τρομοκράτες. Οι οποίοι απεικονίζονται εν ολίγοις σαν παράλογα, κακόβουλα πλάσματα που τολμούν να αντισταθούν στους δίκαιους Αμερικανικούς Χριστιανικούς πυραύλους αέρος – εδάφους, με τα δικά τους βρωμιαραία, ελεεινά Μουσουλμανικά σαλάμια αέρος – αέρος. Παρόλα αυτά, αν μπορέσετε να αντισταθείτε στη λούμπα να χρωματιστείτε συναισθηματικά είτε με συμπάθητικούς, είτε με αντιπαθητικούς τόνους απέναντι στην προπαγάνδα της ταινίας, και προσπαθήσετε να τη δείτε σαν ένα δεξιοτεχνικό αφηγηματικό puzzle, τότε πραγματικά θα τη διασκεδάσετε.