Conan (PS3 & XBOX 360)

Με δυό λογάκια :
Ο Θεός βάρβαρος επιστρέφει δυναμικά, ίσως στο ανώτερο single player τίτλο που έχει να κάνει με την πάρτη του. Δυστυχώς, τεχνικοί και όχι μόνο λόγοι, εμποδίζουν αυτό τον τίτλο να φτάσει στο επίπεδο που θα του άξιζε.
Τα Θετικά :
Απολαυστικά βάρβαρο, αιματηρό gameplay. Στυλ και politiically incorrect attitude. Πολλά και ικανοποιητικά combos για τα 3 διαφορετικά στυλ μάχης. Μεγάλη διάρκεια. Εντυπωσιακές, μακροσκελείς boss fights. Γραφική πιστότητα στο στυλ της Υβορειανής Περιόδου. Καλό speech και φωνητική ερμηνεία του Ron Perlman. Ποιοτική μάχη με ικανοποιητικό ΑΙ των αντιπάλων. Κώλοι και βυζιά!
Τα Αρνητικά :
Μετρια γραφικά, ανήκουν σε παιχνίδι κονσόλας παλαιότερης γενιάς. Κακός, εκνευριστικός ο χειρισμός όσον αφορά τα άλματα. Άβολη κάμερα, με περιορισμένο εύρος ελέγχου. Μικρά μοντέλα χαρακτήρων, απουσία οπτικού zoom. Η ιστορία ΔΕΝ είναι Conan! Μεγάλη δυσκολία στα μεταγενέστερα απίπεδα. Τα στυλ μάχης είναι άνισα. Απουσία ουσιαστικού online περιεχόμενου. Κώλοι και βυζιά μένουν παντελώς ανεκμετάλλευτα!
Βαθμολογία:
Αντικειμενικά, για τους φυσιολογικούς ανθρώπους, 2,5 / 5. Για εμάς, τους κάφρους 4 / 5!
Αναλυτικότερα :
O Conan επιστρέφει, ίσως στο καλύτερο μέχρι τώρα παιχνίδι του franchise. Είναι πραγματικά κρίμα που δεν είχαμε τόσα χρόνια τώρα ένα αξιοπρεπές παιχνίδι με τον Κιμμέριο ήρωα. Το τελευταίο, πριν από αυτό, single player που είχε βγει αποκλειστικά για PC πάτωσε και πρακτικά έληξε άδοξα και το φιλόδοξο online εγχείρημα που παρότι είχε αρκετά καλά στοιχεία, ήταν ανολοκλήρωτο και δεν κατόρθωσε να ανταπεξέλθει σε αυτά που είχε τάξει στον κόσμο.

Το καινούριο παιχνίδι δε φιλοδοξεί να ανακαλύψει εκ νέου τον τροχό. Επενδύοντας στην απίστευτα κορεσμένη μεν, επιτυχημένη δε, πλατφόρμα του 3d action τρίτου προσώπου, προσπαθεί να ξεχωρίσει με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα και το attitude που το διακατέχει. Εν μέρει το πετυχαίνει. Παρά τα πολλά ελαττώματά του, είναι ο ορισμός της ένοχης απόλαυσης με πρόστυχη, επαίσχυντη, επαναλαμβανόμενη σφαγή.
Γραφικά & Ήχος :
Η οθόνη σας θα γεμίσει με άλυκο χρώμα από τα πτώματα των εχθρών που θα σοριάζονται στα πόδια σας και ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ εκεί, αλλάζοντας σταδιακά την όψη των χώρων του παιχνιδιού, μετατρέποντάς τους σε ένα χαοτικό σφαγείο. Κομμένα μέλη, κεφάλια, ξεντεριάσματα. Ενίοτε, τα κρέατα πετάγονται και προς την οθόνη, σαν να προορίζονται να σας χτυπήσουν, προκαλώντας άκρατο ενθουσιασμό στον ανήλικο κάφρο που όλοι κρύβουμε μέσα μας. Ωραίοι, ατμοσφαιρικοί χώροι αλλά κάποιες φορές ελλιπώς φωτισμένοι. Όμορφες, αληθοφανείς (για τα πρότυπα της Υβοριανής Εποχής) στολές και όπλα που δυστυχώς δεν αναδεικνύονται από τα φτωχής ποιότητας textures, το χαμηλό επίπεδο λεπτομέρειας και τα χοντροκομμένα πολύγωνα που βγάζουν μάτι. Μικρά, προχειροφτιαγμένα μοντέλα χαρακτήρων και κάποια από αυτά ιδιαίτερα αδιάφορα (ειδικά αυτά των άγριων ζώων) Τα μοντέλα των τελικών κακών ήθελαν πολύ περισσότερη δουλειά. Ωραίο το εφφέ παραμόρφωσης του χώρου όταν αλωνίζετε τα όπλα σας, καθώς και οι καλλιτεχνίζοντες, συχνά σουρεαλιστικοί πίδακες αίματος. Αδιάφορο animation, με εξαίρεση τον κεντρικό χαρακτήρα.

Το soundtrack είναι μάλλον αδιάφορο. Το speech του κεντρικού ήρωα γίνεται από το γνωστό ηθοποιό Ron Perlman και βρίσκεται σε αρκετά καλά επίπεδα με μπόλικες και ταιριαστές ατάκες. Δυστυχώς δεν ισχύει το ίδιο όσον αφορά τους εχθρούς σας που προφανώς προτιμούν να σας πολεμάνε και να ξεψυχούν... σιωπηλά.
Χειρισμός :
Είναι ένα κλασικό παιχνίδι δράσης από αυτά που βλέπετε το μοντέλο χαρακτήρα σας από πίσω και λίγο υπερυψωμένα. Δυστυχώς, η κάμερα δε συνεργάζεται, με μειωμένη δυνατότητα ελέγχου από μέρους του παίκτη, πλήρη απουσία zoom in / out και σε πολλά σημεία... πλήρη απώλεια του ελέγχου της κάμερας, σαν τα (πολύ) παλιά... Resident Evil παιχνίδια! Σαν αποτέλεσμα δημιουργείται πρόβλημα στον υπολογισμό των αποστάσεων, ιδιαίτερα στα άλματα και σε σημεία που πρέπει να περπατήσετε σε πολύ στενές επιφάνειες.

Μεγάλο πρόβλημα υπάρχει με το θέμα του άλματος, η ισχύς του οποίου αλλάζει κατά το δοκούν. Έτσι, ανάλογα με την περίσταση, ο Conan θα κάνει διαφορετικού μήκους και ύψους άλματα με αποτέλεσμα ουσιαστικά να μη γνωρίζετε ποτέ αν όντως μπορείτε “με τη μια” να σκαρφαλώσετε πάνω σε μια περιοχή ή να υπερπηδήσετε κάποιο χάσμα. Το αυτό ισχύει με το σκαρφάλωμα σε ψηλούς τοίχους, με διαδοχικά άλματα, όταν χαρακτηριστικά η κάμερα μεταφέρεται (χωρίς δυνατότητα δικής σας παρέμβασης) ακριβώς πίσω από τον Conan. Το παραμικρό ολίσθημα του χειριστηρίου σε κατεύθυνση πέρα από την ΑΠΟΛΥΤΗ ευθεία, σε συνδυασμό με το πάτημα του πλήκτρου του άλματος, θα στείλει τον ήρωά σας σε λανθασμένη κατεύθυνση, πράγμα που συνεπάγεται σχεδόν πάντα τον ακαριαίο θάνατό του.

Ευτυχώς ο χειρισμός είναι πολύ καλύτερος όσον αφορά τον έλεγχο των όπλων σας. Τα combo γίνονται εύκολα και άμεσα (αν και προσωπικά διατηρώ την αίσθηση ότι κάποιοι συνδυασμοί κινήσεων κάποιες λίγες φορές δε “βγαίνουν” χωρίς προφανή λόγο και παρά την ορθή εκτέλεσή τους από μεριάς χειριστηρίου) Πέρα από αυτά, οι κινήσεις ανήκουν καθαρά στην σχολή του God of War και γίνονται με το σωστά χρονομετρημένο πάτημα των κατάλληλων πλήκτρων, συνοδευόμενων κάποιες φορές από αντίστοιχες κινήσεις του μοχλού κατευθύνσεων.

Πολύ καλή από άποψη χειρισμού η χρήση του δεύτερου μοχλού που χρησιμοποιείται αποκλειστικά σαν μανούβρα διαφυγής και ανά πάσα στιγμή διακόπτει την κάθε κίνησή σας, αλλά και τις περισσότερες επιθέσεις εναντίον σας. Απαραίτητο και σωτήριο, αντιγραμμένο από το God of War μεν, αλλά πολύ πιο γρήγορο και άμεσο στην εκτέλεσή του.
Gameplay :
Πώρωση. Απλό και πρόστυχο, γρήγορο και γκαζωμένο. Η μάχη συνοψίζεται στη συνεχή εκτέλεση combos, άμυνας και μανούβρων διαφυγής. Διαφορετικά είδη εχθρών είναι σε διάφορους βαθμούς ανθεκτικά, ακόμα και άτρωτα σε κάποιες από τις κινήσεις σας με αποτέλεσμα να υποχρεώνεστε να τις εναλάσσετε συνεχώς και να μη μπορείτε να κρατήσετε μια αγαπημένη που να την επαναλαμβάνετε συνέχεια. Έξυπνη λεπτομέρεια. Οι κινήσεις και τα combo σπάνε κόκαλα και με κάποιο άγνωστο τρόπο βιώνονται αρκετά έντονα και προκαλούν ιδιαίτερη ικανοποίηση στον παίκτη. Τα πιο προχωρημένα από αυτά συνεπάγονται το χαοτικό, επαίσχυντο διαμελισμό του αντιπάλου σας με σουρεάλ κινούμενους πίδακες αίματος και κομμένα μέλη που πετάνε σε – σχεδόν! - τυχαίες, άσχετες κατευθύνσεις. Αποκορύφωμα το combo που... κλαδεύει τα χέρια του εχθρού σας από τη ρίζα, αλλα και αυτό που τον εκτοξεύει στον αέρα και σε συνδυασμό με μια διπλή οριζόντια σπαθιά “ανοίγει” το μοντέλο του εχθρού στη μέση, με τα ματωμένα άντερά του να απλώνονται σε slow motion και να εκτοξεύονται προς το μέρος του παίκτη!

Κατά τα άλλα, το παιχνίδι διαθέτει κάποια ψευδο-rpg στοιχεία. Μαζεύοντας πόντους εμπειρίας ξεκλειδώνετε κινήσεις, combo και αναβαθμίζετε τα χαρακτηριστικά σας (όπως ακριβώς στο God of War) Με το σταυρό κατευθύνσεων, αλλάζετε το ανά πάσα στιγμή διαθέσιμο ξόρκι σας (ΝΑΙ, καλά διαβάσατε, ο Conan εδώ κάνει ξόρκια, για αναλυτικότερα διαβάστε παρακάτω) και με ένα από τα “φτερά” του χειριστηρίου το εκτοξεύετε (όπως ακριβώς στο God of War) Τέλος, μπορείτε να καταστρέψετε τμήματα από τις πίστες του παιχνιδιού και να ανακαλύψετε κάποιες μυστικές περιοχές (μαντέψτε - όπως ακριβώς στο God of War)

Αν και διατηρεί το attitude και το συναίσθημα μιας τυπικής, ξέφρενης περιπέτειας Conan, εντούτοις το κάνει μέσω μιας αδιάφορης, συνηθισμένης ιστορίας που ανήκει μάλλον σε ένα setting τύπου Dungeons & Dragons. Όσο ξεδιπλώνεται το σενάριο παρατηρούμε υπό μορφή επεισοδίων που λαμβάνουν χώρα σε διαφορετική χρονική περίοδο κάθε φορά, το ταξίδι του Conan σε χαρακτηριστικές τοποθεσίες του κόσμου. Βλέπεις, κατά λάθος, κάποια στιγμή στο παρελθόν απελευθέρωσε έναν πανίσχυρο μάγο από άλλη εποχή και ο μόνος τρόπος για να τον κατατροπώσει είναι... να συλλέξει τα κομμάτια μιας μαγικής πανοπλίας που έχουν διασκορπιστεί ανά την υφήλιο και η οποία του παρέχει λίγα αλλά ιδιαίτερα ισχυρά ξόρκια. Η παραπάνω παραφωνία διατηρείται και σε κάποιους από τους εχθρούς που καλείστε να παλαίψετε, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται... φαντάσματα, wraiths, shadows, σκελετοί αλλά και δράκοι!
Online :
Πρακτικά ουδέν. Έχει ένα σύστημα achievements που είναι παρόμοιο και στις 2 κονσόλες. Μπορείτε να αναρτήσετε το προφίλ με τα achievements σας και να χαίρεστε με τα κατορθώματά σας, ενίοτε να “ξεκλειδώσετε” και κάποια ψευτοδωράκια μέσω αυτών και μέχρι εκεί.
Ρεζουμέ :
Να λέμε τα πράματα με το όνομά τους : το Conan είναι ένας φτωχικός κλώνος του God of War. Αλλά έχει αυτό το κάτι που μοιράζεται με τους στίχους των Manowar : αμφότερα, αν και είναι αντικειμενικά χαζά, εντούτοις είναι τόσο, μα τόσο κ@βλωτικά!

Orphan (2009)

Με δυό λογάκια :
Μια οικογένεια αποφασίζει να υιοθετήσει ένα παιδί. Η τελευταία αποβολή της μητέρας την έχει σημαδέψει και επιβαρύνει με έντονα ψυχολογικά προβλήματα. Βρίσκουν από το ορφανοτροφείο ένα 9χρονο κορίτσι, την Esther. Φαντάζει ιδανική επιλογή. Είναι πανέξυπνη, πολύ ώριμη για την ηλικία της, επιμελής σε όλα της και συγκροτημένη. Όμως σύντομα θα αποδειχθεί ότι τα πράγματα δεν έχουν ως φαίνονται και η κακόβουλη επιρροή της Esther θα απειλήσει τη συνοχή αλλά και τη... σωματική ακεραιότητα της οικογένειας...
Αναλυτικότερα :
Έχοντας εισπράξει διθυραμβικές κριτικές από παντού, να πω την αλήθεια περίμενα με αγωνία να δω αυτή την ταινία. Αλλά να πω την αλήθεια, βάσταγα και μικρό καλάθι. Κάτι η ανέμπνευστη αφίσα με το μουτρωμένο κοριτσάκι, κάτι το όλο στυλ του “οικογενειακού θρίλερ”, δεν ξέρω, δεν με ενέμπνεαν. Λοιπόν, το Orphan είναι ίσως το καλύτερο θρίλερ της χρονιάς! Είχα πολύ καιρό να δω αληθινή αντρίκεια σκηνοθεσία, χωρίς μοδάτες ακροβατικές τσιριτσάντζουλες και παλιό καλό “τραβηγμένο” suspense που μου θύμισε τις αντίστοιχες σκηνές από τα παλιά αμίμητα giallo του Dario Argento!

Πώς να το περιγράψω; Σας άρεσε μια παλιά ταινία, “Ο Καλός Γιός” με τον Μακάλευ Κάλκιν (η μοναδική αξιόλογη ταινία που έπαιξε) ; Είναι το ξανθούλι αγοράκι που έπαιζε στο “Μόνος Στο Σπίτι”. Ε, λοιπόν, το Orphan είναι σε αυτό το στυλ, μονάχα ΑΠΕΙΡΩΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟ. Άλλες επιρροές της ταινίας; The Hand That Rocks The Cradle (Ελ. Υπότιτλος : Το Χέρι Στην Κούνια), Let The Right One In (Ελ.Υπ. : Άσε το Κακό να Μπει), Hide And Seek (Ελ. Υπ.: Το Κρυφτό) Καλοί, ουσιαστικοί διάλογοι που ξεχωρίζουν. Αφήγηση που έχει πράγματα να πει και το κάνει με εκλεπτισμένο, αριστοτεχνικό στυλ, χωρίς πολυλογίες. Και μόνο οι κινήσεις και οι εκφράσεις των ηθοποιών διηγούνται την ιστορία σε ένα τελείως διαφορετικό επίπεδο, σκάλες πιο βαθύ. Αληθινά καταπληκτική σκηνοθετική δουλειά. Αρχοντική, κιμπάρικια, μαστόρικη. Σε πολύ καλό επίπεδο και η φωτογραφία και το soundtrack.

Όλα τα λεφτά το κοριτσάκι. Είναι αστέρι. Ηθοποιάρα, δυνατό, φυσικό ταλέντο. Ελπίζω να μη καεί από τα φώτα του Hollywood. Αλλιώς, έχει τρελό μέλλον. Η δύναμη της ερμηνείας που κρύβεται και μόνο στις απειροελάχιστες αλλαγές στις εκφράσεις του προσώπου της, ξεπερνά κατά πολύ την ερμηνευτική δεινότητα πολλών καταξιωμένων εκατομμυριούχων κινηματογραφικών σταρ. Ειδικά προς το τέλος, όταν γίνεται και η μεγάλη ανατροπή στο σενάριο, το παιδί είναι κυριολεκτικά αποκάλυψη. Σε αυτό βοηθά και η πολύ καλή δουλειά που έχει γίνει στο make up που καταφέρνει επίσης να απεικονίσει με άψογο τρόπο το φαινομενικό “γέρασμα” της μητέρας καθώς οι ψυχικές οδύνες της αυξάνονται με την πάροδο του έργου.
Splatter / Gore :
Λίγα και καλά. Οι σφυριές στο κεφάλι της καλόγριας sister Abigail θα είναι πάντα ένα θέαμα που ζεσταίνει την καρδιά μου. Κοψίματα, σκισίματα και μαχαιρώματα που κάνουν καλά τη δουλειά τους, αλλά έχω δει και καλύτερα. Και μια ΣΚΑΤΟΨΥΧΗ σκηνή όπου η Esther σπάει το χέρι της σε μια μέγγενη, για να ενοχοποιήσει τη θετή μητέρα της! ΑΟΥΤΣ! Ίσως η πιο επώδυνη σκηνή μετά από εκείνο το αμίμητο ιστορικό συγίρισμα που έκανε η Kathy Bates στο Misery, στους αστραγάλους του άμοιρου συγγραφέα. Με τη βαριοπούλα. ΑΟΥΤΣ!!!
Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Τα μαύρα εσωρουχάκια της μαμάς προσφέρουν στο μάτι ένα χαρούμενο διάλυμα, σε ένα (πρόωρα κομμένο) οικογενειακό γ@μισάκι. Καθόλου κακή η μαμά. Θυμίζει μια νεότερη, ομορφότερη Sarah Jessica Parker. Μάστορα, θα μπορούσαμε να είχαμε κι άλλο;
Ρεζουμέ :
Ανεξάρτητα του πώς προτιμάτε να σερβίρουν το θρίλερ σας, δείτε το Orphan. Είναι μάλλον η κορυφή σε μια κινηματογραφική χρονιά που είχε μια έτσι και αλλιώς καλή σοδειά από θρίλερ. Ακόμα κι αν δε σας αρέσουν τα θρίλερ, δείτε το Orphan. Κοινώς, ακόμα και αν δε βλέπετε ταινίες, επαναλάβετε μετά από εμένα : ΔΕΙΤΕ ΤΟ ORPHAN!!!
Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Το κοριτσάκι που υποδύεται την Esther είναι 12 χρονών. Δεν είχε δει ποτέ πριν θρίλερ στη ζωή της, γιατί δεν της το επέτρεπαν οι γονείς της! Πριν παίξει στην ταινία – η πρώτη της – είδε τα “The Good Son” & “Let The Right One In”. Δε θεωρεί το Orphan ιδιαίτερα τρομακτική ταινία!
Βαθμολογία : 5 / 5

The Taking of Pelham 123 (Ελ. Υπότιτλος : Επίθεση στο Συρμό)

Μάστορας : Tony Scott
Παίχτες : Denzel Washington, John Travolta
Βαθμολογία : 3,5 / 5

Με δυό λογάκια :
Κλασικό αστυνομοέργο αγωνίας, είδος στο οποίο μαστορεύει εδώ και χρόνια ο Tony Scott. Εδώ παραδίδει μια τεχνικά άψογη, μετρημένη και καλοκουρδισμένη παράσταση, που όμως υπολείπεται σε έμπνευση και πρωτοτυπία.
Αναλυτικότερα :
Όπως υποδηλώνει και ο αδέξια μεταφρασμένος Ελληνικός υπότιτλος, εγκληματίες καταλαμβάνουν έναν συρμό του αστικού σιδηροδρόμου της Νέας Υόρκης και απαιτούν λύτρα για τη ζωή των επιβατών. Από εκεί και πέρα, το παιχνίδι παίζεται αποκλειστικά σε ερμηνευτικό πεδίο μεταξύ των Travolta & Washington, που αμφότεροι εδώ έχουν γίνει οπτικά αγνώριστοι για τις ανάγκες της ταινίας. Πάντως στην αναμέτρηση ερμηνευτικά κερδισμένος βγαίνει με το σπαθί του ο Denzel Washington που το είχε εξάλλου και περισσότερη ανάγκη προκειμένου να ξεφύγει λιγουλάκι από τους ρόλους – καρμπόν που του έχουν αναθέσει σε δεκάδες προηγούμενες ταινίες.

Η μεγαλύτερη αρετή της ταινίας είναι η όλη προσέγγιση του σκηνοθέτη και του σεναριογράφου. Τηρώντας καθολικά χαμηλούς τόνους και με αδιάσπαστο focus στο ρυθμό ξετυλίγματος της ιστορίας, παραδίδουν βασικά μια ταινία χαρακτήρων που μπορεί να μη διαφεύγει πάντα από τα αναμενόμενα κλισέ – κάτι τέτοιο είναι μάλλον αδύνατο καθώς η ταινία καθεαυτή αποτελεί remake – αλλά διατηρεί καθόλη τη διάρκειά της μια αίσθηση ποιότητας που ικανοποιεί το μάτι αλλά και το αισθητικό κριτήριο. Αξιοσημείωτα καλοί διάλογοι, χωρίς τάχα μου cool ατάκες και αμερικανιές, σύντομοι, κοφτοί και γεμάτοι νόημα. Δε μπορώ να μη παραθέσω τις δυο πιο αγαπημένες μου ατάκες από την ταινία :

“Shit always hits you”
αλλά και
“Fucking yourself is easy!”

Κοινώς, και τις μπάλες. Μεγαλύτερο μειονέκτημα της ταινίας, είναι μάλλον η προώθησή της. Σου πλασάρεται σαν ταινίας δράσης, πράγμα που ΔΕΝ είναι. Έτσι, πολλοί από εσάς (εδώ συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου) θα μείνουν με μια αίσθηση ανικανοποίητου. Σαν να ζητάς κάτι πιο πολύ, πιο large, πιο uber ρε αδερφέ. Αλλά δεν παίζει. Εν έτει 2009, κάποιοι τόλμησαν να φτιάξουν αστυνομικό έργο χωρίς εκρήξεις, βυζιά, αναίτιες “νέγρικες” βρισιές, διεφθαρμένους μπάτσους και κουλαμάρες τύπου bullet time. Σε τελική ανάλυση, μαγκιά τους.
Ρεζουμέ :
Έχει μπάλες, είναι τεχνικά άψογο και στέκει και σε πολύ καλό ερμηνευτικό επίπεδο. Προσωπικά θα ήθελα κάτι πιο πρωτότυπο πίσω από τα κίνητρα του κακού χαρακτήρα (Travolta) αλλά ίσως τελικά μια απλή κατά βάση ιστορία χωρίς πολλά φρου φρου κι αρώματα, να είναι από μόνη της κάτι πρωτότυπο στους κινηματογραφικά χαλεπούς καιρούς που ζούμε.
Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Αυτή είναι η πρώτη ερμηνεία του Travolta μετά τον πρόωρο και άδικο θάνατο του παιδιού του. Ήταν 16 ετών και έπασχε από ένα πολύ σπάνιο ανίατο συγγενές σύνδρομο.

Drag Me to Hell

Μάστορας : Sam Raimi
Παίχτες : Ειλικρινά, σας νοιάζει;
Βαθμολογία : 4,5 / 5

Με δυό λογάκια :
Μια υπάλληλος τράπεζας απορρίπτει την αίτηση για επέκταση δανείου σε μια υπέργηρη και μάλλον σιχαμερή κυρία. Αυτό που δε γνωρίζει είναι ότι η γριά έχει σπέσιαλ κοννέ με δυνάμεις... εξ' από δω και ότι την έχει φιλοδορήσει με μια κατάρα που θα τη θυμάται για όλη της τη ζωή... δηλαδή όση της απομένει!
Αναλυτικότερα :
Ή του ύψους, ή του βάθους θα είναι αυτό το παλικάρι. Εκεί που μας σερβίρει π@π@ριές τύπου Spiderman 3 και Boogeyman και λέμε πάει, το έχασε το άτομο, μας δίνει ένα μικρό διαμαντάκι σαν το Red Eye ή (ακόμα καλύτερα!) σαν τούτο εδώ και μας στέλνει. Υποθέτω ότι φταίει η πολλλή κόκα που τους κάνει όλους να δουλεύουν πλέον αποκλειστικά με τις όποιες αναλαμπές που μάλλον τυχαία τους πιάνουν.

Τέσπα, στην τελική δε με νοιάζει. Ό,τι χημεία και τέρατα γουστάρει ο καθένας να βάζει στον οργανισμό του είναι αποκλειστικά δικιά του υπόθεση. Άλλος φτιάχνεται με άσπρες σκόνες κι άλλος με άσπρα κομματάκια ποδαράκι και κοιλίτσα στον πατσά (yeah!!!). Άλλος γουστάρει πεντάφυλλα χόρτα, στην diethni kamariera γουστάρουμε τετράφυλλα αιδοία!

Τι λέγαμε; Α, για το έργο! Ε, τι θέτε; Η κατάρα πιάνει με αξιοθαύμαστη ακρίβεια και σύντομα αρχίζει να γίνεται της κακομοίρας. Δε λέω περισσότερα για να αποφύγω τα spoilers που εδώ διαδραματίζουν ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο, μαζί με κάθε φύσεως ανατροπή και πέναλντι. Ωραίες ερμηνείες και διάλογοι. Η ξανθούλα πρωταγωνίστρια σηκώνει το κυρίως ερμηνευτικό βάρος της ταινίας στις λεπτούλες πλάτες της και πολύ καλά κάνει γιατί μια χαρά τα καταφέρνει. Στο ρόλο του γκόμενού της παίζει το παλικαράκι που ήταν στο πρώτο Jeepers Creepers, αν θυμάστε αυτός που τον έκανε στο τέλος ο δολοφόνος / τέρας, ολόσωμη μάσκα για το καρναβάλι. Πολύ καλός στο ρόλο του, πείθει σαν... ψιλομαλάκας της υπόθεσης, αρκετά ώστε να τον αντιπαθήσεις και στα γυρίζει ερμηνευτικά με κομψό τρόπο στο τέλος.

Καλή σκηνοθεσία και φωτογραφία. Ωραίο pacing, όπου πρέπει γκαζωμένο και όπου χρειάζεται φρενάρει το ρυθμό της διήγησης αρκετά προκειμένου να σου ξετυλίξει την ιστορία και γενικά όλες τις πτυχές και αρετές του έργου. Το σχετικά περιορισμένο budget σε κάποια σημεία φαίνεται, ειδικά στον τομέα των οπτικών εφφέ, αλλά όχι με τόσο εξώφθαλμο τρόπο που να σου χαλάει την απόλαυση της θέασης.
Splatter / Gore :
Λίγα πράματα σε γενικές γραμμές αλλά αναπληρώνει με το παραπάνω στην αφθονία και την ποιότητα των καφροφάσεων και του μαύρου χιούμορ που έχει πλεχτεί αριστοτεχνικά στην ιστορία χωρίς ποτέ να σε ξενερώνει. Μιλάμε για σκηνές ανθολογίας εδώ μέσα και μάλιστα αρκετές! Κανείς δε δουλεύει το καφροχιούμορ σαν το Sam Raimi! Άξιος.
Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Εδώ ο μάστορας μας χάλασε το χατήρι, τηρώντας μια συντηρητική στάση στην οποία έτσι κι αλλιώς παραμένει πιστός στο σύνολο της καριέρας του. Οπότε, συγχωρεμένος. Σχεδόν.
Ρεζουμέ :
Έχω την εντύπωση ότι η καριέρα του Raimi, μοιάζει πλέον υπερβολικά με αυτή του... ΛΕ - ΠΑ!!! Εκεί δηλαδή που για κάμποσα χρόνια τον θεωρούμε τελειωμένο, βγάζει από του πουθενά ένα “Όλα τα μωρά στην πίστα” ή ένα “Μαγικά χαλιά” και κάνει τα τσιφτετελοdancefloors να λιώνουν σε όλη την επικράτεια. Θέλετε κι άλλα; Όχι! Απλά, άμα γουστάρετε ένα καλό @ρχιδάτο μεταφυσικό θρίλερ (ένα από τα καλύτερα για φέτος!), τρεχάτε να δείτε το Drag Me To Hell!!!

Bane

Παίχτες :
6 άτομα όλα κι όλα
Βαθμολογία :
4 / 5

Με δυό λογάκια :
4 γυναίκες ξυπνάνε σε ένα μυστήριο κελί χωρίς να έχουν ίχνος μνήμης σχετικά με τις συνθήκες που τις έφεραν εκεί μέσα. Μετά αρχίζουν τα μυστήρια ψυχολογικά βασανιστήρια, αιματηρά τατουάζ να εμφανίζονται από το πουθενά στα κορμάκια τους, να πεθαίνουν η μια μετά την άλλη με φριχτούς τρόπους και πλάνα από το διπλανό κελί που να δείχνουν πλάτη ένα πλάσμα με κεφάλι σαν χταποδιού και πλοκάμια...

Αναλυτικότερα :
Ναι, το ομολογώ ότι στην αρχή το σκηνικό θυμίζει έντονα το πρώτο SAW. Αλλά καμία σχέση. Αν τώρα έβαζες εμένα σκηνοθέτη, θα σου έριχνα στο μίξερ για φύλακες και βασανιστές ημίγυμνες έκφυλες ναζίστριες, ένα τάγμα από περιφερόμενες top model τρελαμένες καλόγριες, σάπια, αργά ζόμπι και εννοείται πολλούς (και διαφόρων χρωμάτων) νίντζα! Ωστόσο τα παλικάρια που έφτιαξαν αυτή την εξαιρετική ταινία, επέλεξαν ένα διαφορετικό τρόπο σεναριακής προσέγγισης που τον μαθαίνεις μονάχα πριν πέσουν οι τίτλοι τέλους. Μέχρι τότε, παίζουν με αριστοτεχνικό τρόπο με την αγωνία και τα νεύρα σου. Ειδικά αν το δείτε με παρέα, δε θα σταματήσετε να συζητάτε για την υπόθεση, το τι στον π*^΅^%$ συμβαίνει εκεί πέρα, το τι μπορεί να παίζει. Πολύ πρωτότυπο και ενδιαφέρον σενάριο, συμπαθητικές ερμηνείες psycho σκηνικό και καλοδουλεμένες splatter σκηνές.

Μακάρι αυτή η ταινιούλα να υποστηριζόταν από μια καλή παραγωγή. Το έργο γυρίστηκε με χαμηλό προϋπολογισμό και αυτό φαίνεται. Λίγα, άδεια, μονότονα σκηνικά, λίγοι και ως επί το πλείστον αδιάφοροι ηθοποιοί, μέτρια φωτογραφία, επαναλαμβανόμενα πλάνα που εν μέρει τα επιβάλλει και η φύση της ιστορίας. Αλλά λέει. Δε θα γράψω άλλα για να μη σας χαλάσω την έκπληξη. Απλά δείτε το!

Splatter / Gore :
Καλά φτιαγμένα μαχαιρώματα και άλλου τύπου πληγές, αλλά όχι κάτι πιο extreme. Πάντως τα make up effects όπου υπάρχουν είναι επαρκέστατα.

Β / Κ (Βυζιά / Κώλοι) :
Μα τίποτα! Είδατε που έπρεπε να ήμουν εγώ σκηνοθέτης? Να σας κάνω ένα σεξοθρίλερ με καλόγριες να γλείφετε τα δάχτυλά σας? Αλλά αυτή η χώρα που ζούμε, ως γνωστόν τα τρώει τα παιδιά της! Ουφ!

Ρεζουμέ :
Μπορείς τελικά, τη σήμερον ημέρα, με μια σταλιά παραγωγή, χωρίς σκηνικά και μια χούφτα άγνωστους σχεδόν ερασιτέχνες ηθοποιούς να φτιάξεις ένα μικρό διαμαντάκι? Ε, ναι ρε πούστη!

Φωτοπροσκύνημα part #4

Μετά από γενική απαίτηση, ΚΙ ΑΛΛΟΣ ΠΑΠΠΟΥΣ!!! Εδώ ενημερώνεται, σα σωστος gamer που ειναι για τα τελευταια νέα για το επερχόμενο καινούριο Final Fantasy. Το περιοδικό είναι η Ελληνική έκδοση του Official Playstation Magazine. Κάντε κλικ στη φωτογραφία για ζουμ και περισσότερες λεπτομέρειες!

Φωτοπροσκύνημα part #3

Με το Γιαννη / Bross human fighter lvl 6 σε αναμνηστικη ποζα οταν τερματισαμε το campaign μας!