Trespass

Μάστορας : Joel Schumacher

Παίχτες : Nicolas Cage, Nicole Kidman & Cam Gigandet

Με δυο λογάκια :

Καθώς τα μέλη μιας οικογένειας κρατούνται όμηροι στο ίδιο τους το σπίτι, από μια συμμορία ληστών, αποκαλύψεις φέρνουν στην επιφάνεια τα μυστικά θυμάτων και θυτών, αλλάζοντας επικίνδυνα τις ισορροπίες…

Αναλυτικότερα :

… γαμάτο δεν φαίνεται έτσι όπως το διάβασες παραπάνω; Ε, λοιπόν, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ!!! Και είναι πραγματικά κρίμα γιατί με τόσο τρανταχτά ονόματα και με μια το λιγότερο ενδιαφέρουσα σεναριακή αφορμή, η ταινιούλα αυτή είχε πραγματικά τα φόντα για να εξελιχθεί σε κάτι το πραγματικά αξιοπρόσεκτο. Δυστυχώς, η σκηνοθεσία και το σενάριο επιλέγουν να ακολουθήσουν πολύ πιο «ασφαλή» και politically correct μονοπάτια, δίνοντάς μας τελικά μια τεχνικά άρτια μεν, ευνουχισμένη δε, αποστειρωμένη «οικογενειακή» ταινία αγωνίας κατάλληλη και για… ανηλίκους. Χωρίς πραγματική δραματοποίηση, χωρίς κορύφωση της πλοκής και με ένα τελείως αταίριαστο σε σχέση με το υπόλοιπο της ταινίας happy end τύπου «ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα», το “Trespass” δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια μεγάλη κατασπατάληση ταλέντου.

Μιας και λέμε για ταλέντα. Ο Joel Schumacher δεν κατορθώνει να είναι εδώ ούτε το φάντασμα του παλιού καλού του εαυτού όταν σάρωνε με τις ταινίες του τα box office της δεκαετίας των 80s και 90s. Μιλάμε για τον άνθρωπο που η τελευταία του ταινία ήταν το καταπληκτικό "Phantom of the Opera." Ε, αυτός ο άνθρωπος δεν φαίνεται πουθενά εδώ. Ο Nic Cage δίνει μια συμπαθητική ερμηνεία (για τα δικά του δεδομένα!) ενώ απρόσμενα αδιάφορη έως κακή στο ρόλο της είναι η Nic Kidman. Βέβαια, είναι δύσκολο να πείσεις το κοινό, όταν οι διάλογοι που σου δίνουν να απαγγείλεις είναι σκουπιδαριό που πρακτικά αντικαθιστά την πρόζα με τη… γκρίνια και τα κλάματα για όλους ανεξαιρέτως (!!!) τους ηθοποιούς. Χωρίς πλάκα, αυτή είναι μια από τις πιο θορυβώδεις ταινίες που έχω δει εδώ και πολύ καιρό, καθώς καθένας των ηθοποιών προσπαθεί (στο μεγαλύτερο μέρος της) απλώς να ουρλιάξουν / γκρινιάξουν / κλάψουν / σπαράξουν πιο δυνατά από τους υπόλοιπους. Θυμίζει από εκείνα τα υστερικά επεισόδια με τα ουρλιαχτά στις σειρές των Ρήγα – Αποστόλου, αλλά χωρίς τις ενίοτε καλές ατάκες και το χαβαλέ!!!

Ρεζουμέ :

Αποκλειστικά για τους ορκισμένους φανς των 2 ηθοποιών. Τίποτα παραπάνω.

Πόσα πιάνει; 2 / 5 

The Girl With the Dragon Tatoo

Μάστορας : David Fincher

Παίχτες : Daniel Craig, Rooney Mara & Christopher Plummer

Με δυο λογάκια :

O ξεπεσμένος δημοσιογράφος Mikael Blomkvist προσπαθεί να ανακαλύψει έναν δολοφόνο γυναικών. Στην αναζήτησή του θα βρει βοήθεια στο πρόσωπο της αντισυμβατικής Lisbeth Salander, μιας νεαρής computer hacker.

Αναλυτικότερα :

Υπόψη ότι δεν έχω ιδέα όσον αφορά το ορίτζιναλ, ομώνυμο βιβλίο του Stieg Larson, ούτε και έχω δει την ορίτζιναλ Σουηδική ταινία της οποίας remake αποτελεί αυτή η πιο μοντέρνα ταινία. Αλλά όπως και να έχει δεν μπορώ να μην πω ότι περίμενα με ανηπομονησία την ταινία, πολύ απλά επειδή είναι η καινούρια ταινία του David Fincher, δηλαδή του ανθρώπου που μας έδωσε μεταξύ άλλων τα «Fight Club», «The Curious Case Of Benjamin Button», «The Social Network» και πάνω από όλα το εμβληματικό και ιστορικό «Se7en». Επιπλέον, η ταινία στρατολογεί ονόματα μεγαθήρια στον χώρο τους. Τον συγγραφέα του «Schindler's List» και του «Gangs Of New York». Ηθοποιάρες όπως οι Daniel Craig, Rooney Mara, Christopher Plummer. Μουσικάρες από τους Trent Reznor & Atticus Ross και φυσικά μια ιστορία βασισμένη στο ομώνυμο λογοτεχνικό φαινόμενο του Stieg Larsson. Δηλαδή, τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Ευτυχώς, λίγα παραπάνω! Ξεκινάει παράξενα, αντισυμβατικά. Με μουσικάρα videoclip όπου βολοδ΄’ερνουν κάτι παράξενα μαύρα ζουμιά που κυλάνε πάνω σε καυτά γυναικεία κορμιά, καλώδια υπολογιστή τυλίγονται γύρω τους και δυνατή ηλεκτρονική μουσική σου σφυροκοπάει τα μηνίγγια. Η ατμόσφαιρα της ταινίας σημαδεύεται από τα λίγα και παράξενα, σχεδόν αποστειρωμένα χρώματα τηυς φωτογραφίας. Νέο-νουάρ φάση. Ο Daniel Craig δείχνει λιγάκι να ασφυκτιά σε έναν ρόλο που δεν έχει καθόλου δράση (και είναι κατιτίς πιο υποβιβασμένος στην ταινία από όσο θα ήθελα), αλλά παρόλα αυτά δίνει μια καλή ερμηνεία. Αλλά τα λεφτά της ταινίας είναι αλλού και ακούνε στο όνομα…

…Rooney Mara! Το κορίτσι είναι φαινόμενο, δίνει ανεπανάληπτη ερμηνεία και δένεται άψογα δίνοντας απρόσμενη ζωή στον δύσκολο ρόλο της Lisbeth Salander. Καρφώνει στο 100% την παραξενιά, το μυστήριο, το σκοτάδι και την αντισυμβατικότητα του ρόλου. Και κυριολεκτικά τα κάνει - και τα δείχνει - ΟΛΑ! Ένα Oscar στην κυρία από μένα και το λέω αυτό χωρίς καμιά υπερβολή! Αν έχω ένα παραπονάκι να πω, είναι ότι μετά από ένα πολύ καλό πρώτο και δεύτερο μέρος της ταινίας, καταλήγει σε ένα κάπως «ξεφούσκωτο» τρίτο και τελευταίο μέρος και η σκηνή του φινάλε όσον αφορά τον δολοφόνο είναι πολύ πιο «λίγη» από όσο θα την ήθελα.

Αλλά όπως και να έχει, τα μικροελαττωματάκια του δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να σας αποτρέψουν από το  να απολαύσετε το «The Girl With The Dragon Tattoo». Είναι μια εξαιρετική και άκρως καλοδουλεμένη ταινία σε κάθε τομέα της

Πόσα πιάνει; 4 / 5 και λίγα της βάζω!

Get the Gringo

Μάστορας : Adrian Grunberg

Παίχτες : Mel Gibson, Peter Stormare & Dean Norris

Με δυο λογάκια : 

Μετά από μια αποτυχημένα απόπειρα ληστείας, ο ήρωας καταλήγει σε μια μεξικάνικη φυλακή. Εκεί θα πρέπει να επιβιώσει και παράλληλα να κλείσει κάποιους ανοιχτούς λογαριασμούς. Μοναδικός του φίλος στον αγώνα του είναι ένα 9χρονο αγόρι...

Αναλυτικότερα : 

Ωρέ, αναστήθηκε ο Mel Gibson! Εντάξει, φαντάζομαι ότι πολλοί από εσάς εκεί έξω δεν τον έχετε πλέον και σε τρελή υπόληψη μετά από τις real life περιπέτειες του των τελευταίων ετών που περιλαμβάνουν ολίγη από αλκοολισμό, άκρα δεξιά, αντισημιτικές δηλώσεις και γενικά μια εθνοχριστιανική παλαβομάρα που υπήρξε και η αφορμή για το γνωστό ανέκδοτο : 

Ποιά η διαφορά μεταξύ του Charlie Sheen & του Mel Gibson;

Mel Gibson : God made him crazy

Charlie Sheen : crazy made him GOD!!!

Πάντως, όπως και να έχει, προσωπικά γουστάρω πολύ τον Mel Gibson και πιστεύω ότι δεν υπήρξε κανείς καλύτερός του για αβανταδόρικους ρόλους και αμερικανοπεριπέτειες τύπου "Lethal Weapon". Εδώ, ανακαλύπτει ξανά τον εαυτό του σε έναν ρόλο που πολύ απλά του πηγαίνει ΓΑΝΤΙ, περιβαλλόμενος από ένα τόσο τρελαμένο όσο και ρεαλιστικό σκηνικό. Μεξικάνικες φυλακές. Όποιος έχει δει τα πρόσφατα δημοσιεύματα και ντοκιμαντέρ που βγήκαν στη φόρα, ξέρει τι να περιμένει να δει. Το θέαμα είναι πολύχρωμο, θορυβώδες, σουρεαλιστικό με καταπληκτικούς διαλόγους (και μονολόγους του πρωταγωνιστή!) μαύρο χιούμορ, σπίρτο και σκέρτσο!

Όλα οφείλονται στο πολύ έξυπνο σενάριο που μέσα σε μια σύγχρονη βαβέλ επιτάσσει έναν αντιήρωα που σαν άλλος Οδυσσέας χρησιμοποιεί το μυαλό και την παγαποντιά του απλώς για να την παλέψει. Και αν καταφέρει να ρίξει το κορίτσι, ακόμα καλύτερα. Και αν το κορίτσι είναι μια κουρασμένη 40άρα plus με παιδί και attitude, παραδόξως δεν πειράζει, ταιριάζει απόλυτα με το "φθαρτό" στοιχείο του σκηνικού αλλά και της φιγούρας του Mel Gibson. Αυτή είναι η πιο ευχάριστη φιλμική έκπληξη της χρονιάς so far. Όσοι από εσάς έχουν απολαύσει έστω μια φορά μια αβανταδόρικη, έξυπνη ταινία παρακμής και δράσης, μη διανοηθείτε να αφήσετε αυτόν τον gringo να σας τη σκαπουλάρει!

Πόσα πιάνει ; 4 / 5 

This Means War (Αυτό θα πει Πόλεμος)

Μάστορας : McG

Παίχτες : Reese Witherspoon, Chris Pine & Tom Hardy

Με δυο λογάκια : 

Δυο κορυφαίοι πράκτορες του FBI και καλύτεροι φίλοι ερωτεύονται το ίδιο κορίτσι. Αποφασίζουν να αφήσουν την κοπέλα να αποφασίσει με ποιόν από τους 2 τους θέλει να είναι, κρύβοντάς της τη φιλία τους όπως και το γεγονός ότι "ξέρουν" ο ένας την ύπαρξη του άλλου. Αυτή η συμφωνία κυριών σύντομα θα μετατραπεί σε αθέμιτο αγώνα δρόμου με απρόβλεπτα και ξεκαρδιστικά αποτελέσματα...

Αναλυτικότερα : 

Εντάξει. Αν έχεις δει μια  ρομαντική κομεντί (= γκομενοταινία!) τις έχεις δει όλες καθώς το μόνο που αλλάζει είναι οι αφορμές και τα επαγγέλματα των πρωταγωνιστών, εξ ου και τα σχετικά γκαγκς που προκύπτουν από αυτά, που είναι όλα όμως στην καρδιά τους ίδια το ένα με το άλλο. Φερ' ειπείν, εδώ οι επίδοξοι μνηστήρες είναι μυστικοί πράκτορες. Αυτό είναι αφορμή για να μας συνοδεύσει το ρομάντζο ο McG με πολλές πολλές χαβαλεδιάρικες εκρήξεις και σκηνές δράσης από εκείνες που τόσο καλά ξέρει να σκηνοθετεί από την εποχή των ταινιών "Charlie's Angels". α, και για να δείξει στα κορίτσια τους κοιλιακούς του Chris Pine. Μέχρι εκεί. Κατά τα άλλα, το "This Means War" είναι ακριβώς ίδιο με ότι σχετικό ταινιάκι του σωρού έχεις δει μέχρι τώρα. 

Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, έχει και τις αρετές του. Οι σκηνές δράσης είναι εξαιρετικές, κάποιες ερμηνείες είναι πολύ κεφάτες, κάποιες (λίγες) σκηνές είναι πραγματικά σπιρτόζικες και σπαρταριστές και η Chris Witherspoon εξακολουθεί να βγάζει ένα πολύ καλοδεχούμενο δροσερό, κοριτσίστικο sexy "κάτι". Όμως, το βεβιασμένο τέλος, η σωρεία κλισέ (σε σημείο που ξέρεις ανά πάσα στιγμή ακριβώς το τι θα δεις) και κάποιες αμφίβολες σεναριακές επιλογές (φερ' ειπείν, οι άντρες παρουσιάζονται σαν όρθια βόδια που παλεύουν για το ποιός θα πρωτοκερδίσει την καρδιά ενός κοριτσιού που ασύστολα και δίχως καμιά αναστολή βγαίνει ταυτόχρονα και με τους δυο) δεν επιτρέπουν στο "This Means War" να ξεχωρίσει από το σωρό. 

Πόσα πιάνει; 3 / 5

Sherlock Holmes : Game of Shadows

Μάστορας : Guy Ritchie

Παίχτες : Robert Downey Jr., Jude Law & Jared Harris

Με δυο λογάκια : 

O Sherlock Holmes επιστρέφει σε μια καινούρια περιπέτεια. Αυτή τη φορά θα πρέπει να ενώσει τις δυνάμεις του με τον πιστό του φίλο dr. Watson για να συλλάβουν τον μεγαλύτερό του αντίπαλο, dr. Moriarty. 

Αναλυτικότερα : 

Λάτρεψα το πρώτο Sherlock Holmes και ήμουν απόλυτα σίγουρος ότι θα λατρέψω και τούτο εδώ. Και φαινομενικά, δεν έχω κανένα λόγο για να μη το κάνω : το "Game of Shadows" ακολουθεί τον κανόνα που διέπει όλα τα καλά sequels. Μεγαλύτερο, ακριβότερο, εντυπωσιακότερο και γενικά με ακόμη περισσότερη έμφαση σε κάθε στοιχείο που έκανε το πρωτότυπο έργο να ξεχωρίσει. Έτσι θα  ξαναδείς - και πάνω από μια φορά - την αναλυτική σκέψη του Shellock Holmes καθώς προβλέπει τις πιθανές κινήσεις των αντιπάλων του σε σκηνές τύπου "bullet time" από το Max Payne. Θα ξαναδείς τον Robert Downwy Jr να υποδύεται υποδειγματικά τον θρυλικό ντετέκτιβ και να επιδίδεται σε ακόμα πιο εξωφρενικά τρυκ και μεταμφιέσεις. Και γενικά, όπως είπαμε παραπάνω : θα ξαναδείς ότι είδες και στο πρώτο Sherlock Holmes, αλλά μεγαλύτερο και καλύτερο. 

Δυστυχώς, η επανάληψη, πέρα από μήτηρ πάσης μαθήσεως, φέρνει και βαρεμάρα. Σε αυτό συμβάλλει μέγιστα και η μαραθώνια διάρκεια της ταινίας όπου από ένα σημείο και μετά ο θεατής χάνει το κουβάρι της διήγησης, γιατί πολύ απλά δεν μπορεί να συγκεντρώσει την προσοχή του για τόση πολλή ώρα σε τόσες πολλές λεπτομέρειες. Έτσι, η τελική εντύπωση που σου αφήνει το "Game of Shadows" είναι μιας εξαιρετικά καλοφτιαγμένης μεν, ατελείωτης δε σειράς ψιλοάσχετων μεταξύ τους σκηνών όπου οι 2 πρωταγωνιστές κάνουν τα πάντα όλα σχεδόν σε κάθε γωνιά της Ευρώπης και το κάθε κεφάλαιο κλείνει με μια μεγάλη έκρηξη, πριν ακολουθήσει ένα ακόμη κεφάλαιο που θα κλείσει με μια ακόμη μεγαλύτερη έκρηξη. 

Γενικά, το "Game of Shadows" το ζορίζει το θέμα του πολύ, λες και βρίσκεται σε αγώνα δρόμου για να εντυπωσιάσει το κοινό του. Αυτή η υπερπροσπάθεια βγαίνει από την οθόνη, περνάει στο θεατή και τον "φορτώνει". Αντί να διηγηθεί την - έτσι και αλλιώς ισχνή - ιστορία του απλά και όμορφα και να επιτρέψει στις πολλές αρετές του να αναπνεύσουν, μπουκώνει ασφυκτικά το θεατή με τρελές σκηνές, κόλπα, τοποθεσίες, χαρακτήρες, εκρήξεις, κωλοτούμπες και δε συμμαζεύεται, μέχρι που μέχρι το τέλος όποιο ενδιαφέρον υπάρχει χάνεται - εκτός και αν τραβάς τρελή πώρωση ή είσαι 12 χρονών!

Πόσα πιάνει; 3,5 / 5

Chronicle (Το Χρονικό)

Μάστορας : Josh Trank

Παίχτες : Dane DeHaan, Alex Russell & Michael B. Jordan

Με δυο λογάκια : 

Δυο συμμαθητές έρχονται σε επαφή με έναν μετεωρίτη και αποκτούν υπερφυσικές δυνάμεις. Η προσπάθεια να τις διαχειριστούν σε συνδυασμό με την ψυχολογική πίεση που υφίστανται, θα οδηγήσει σύντομα σε δραματικές καταστάσεις...

Αναλυτικότερα : 

Ξέρω τι εντύπωση σου δημιουργείται διαβάζοντας τις αράδες της περίληψης και ξέρω τι περιμένεις τώρα να δεις. ε, λοιπόν ξέχνα το, γιατί δεν παίζει με την καμία. Το "Chronicle" ξεκινάει από τη δημιουργική βάση των ταινιών και comics με υπερήρωες αλλά από εκεί και πέρα αλλάζει τα φώτα στην κλασική αφήγηση των ιστοριών τέτοιου τύπου, ανεβάζοντας κατακόρυφα τον τόνο του ρεαλισμού αλλά και του δράματος. Το αποτέλεσμα είναι απρόσμενα καλό και το νιώθεις απροσδόκητα "ταιριαστό". Ουσιαστικά, δίνει μια πρώτης τάξεως απάντηση σε ένα ερώτημα τύπου "what if..." δηλαδή πώς θα ήταν αν έστω κάποια πράγματα που βλέπουμε και διαβάζουμε στις αντίστοιχες ταινίες και comics ήταν αληθινά. 

Με καλές ερμηνείες, σκηνοθεσία και φωτογραφία, ποιοτικούς διαλόγους και ευφυή χρήση των εφέ υπολογιστή, το "Chronicle" ξαναβαπτίζει όλα τα παραδοσιακά κλισέ του είδους, δίνοντάς τους ένα άκρως επιδέξιο, ριζικό (όσο και αναγκαίο!) lifting. Το αποτέλεσμα είναι μια ιστορία που ξεχωρίζει, εντυπωσιάζει, καθηλώνει και θα τη θυμάσαι για αρκετό καιρό αφότου πέσουν τα credit του τέλους. εξαιρετική δουλειά. Μοναδικό τρόπον τινά μειονέκτημα, είναι να ξενίσει ένα κοινό που περιμένει να δει κάτι τελείως διαφορετικό από  αυτό που τελικά λαμβάνει. 

Πόσα Πιάνει; 4 / 5

The Divide

Μάστορας : Xavier Gens

Παίχτες : Lauren German, Michael Biehn & Milo Ventimiglia

Με δυο λογάκια :

Στο κατόπι μιας πυρηνικής καταστροφής, οι ένοικοι μιας πολυκατοικίας κλειδώνονται στο υπόγειο καταφύγιο. Εκεί, με τις προμήθειές τους σε φαγητό και νερό να μειώνονται και συνωστιζόμενοι σε ελάχιστο χώρο, τα πνεύματα αρχίζουν να οξύνονται. Η ψυχολογική πίεση γίνεται αφόρητη και σύντομα, ο καθένας θα δείξει τον πραγματικό του εαυτό.

Αναλυτικότερα :

Να σε περιγράψω το “The Divide” με μια φράση : αν το «ΣΠΙΡΤΟΚΟΥΤΟ» ήταν καλή ταινία επιστημονικής φαντασίας και είχε γίνει από τους Αμερικάνους, θα ήταν το “The Divide”. Πάλι το ξεπέταξα το review με τη μια ο πούστης! Αεράτος! Εντάξει, για να ακριβολογούμε, το «The Divide» είναι μια σκοτεινή ταινία επιστημονικής φαντασίας με πολλές πολλές κοινωνικές και δραματικές προεκτάσεις. Θα μπορούσε ακόμη να πει κανείς ότι πρόκειται για μια αμιγώς δραματική ταινία κοινωνικού σχολιασμού «μεταμφιεσμένη» σε θρίλερ επιστημονικής φαντασίας. Όπως και να έχει, είναι εξαιρετικά καλογυρισμένη και με πολύ καλές ερμηνείες. Είναι αξιοθαύμαστο δε το γεγονός ότι οι περιορισμένοι χώροι στους οποίους διαδραματίζονται τα γεγονότα δεν αφαιρούν καθόλου από την πλοκή και ορμή της αφήγησης, πράγμα που αποτελεί μνεία για την ποιότητα του σεναρίου και την αξία του σκηνοθέτη.

Οι καταστάσεις που βλέπει κανείς στο “The Divide” αρχίζουν από μυστηριώδεις / ιντριγκαδόρικες / θριλεριάρικες και καταλήγουν να είναι άκρως δραματικές έως ενοχλητικές και δυσβάσταχτες. Και αυτό βασικά είναι το κυρίως ελάττωμα που βρήκα σε αυτή την ταινία. Είναι υπερβολικά «βαριά» κυριολεκτικά σου μαυρίζει την ψυχή. Θέλει να είσαι σε ειδικό mood πριν τη δεις και βασικά να είσαι προετοιμασμένος για φάσεις που από ένα σημείο και μετά ξεφεύγουν τελείως. Είναι μια πολύ απαισιόδοξη και απογοητευτική ματιά στην ανθρώπινη φύση. Αν έχεις δει το “Blindness” με την Julianne Moore, ξέρεις πάνω κάτω τι να περιμένεις και εδώ, μονάχα που θα το λάβεις εις την νιοστή όσον αφορά το αρρωστημένο / απαισιόδοξο κομμάτι του.

Ρεζουμέ :

Περισσότερο ενοχλητικό και καταθλιπτικό παρά μυστηριώδες ή θριλεριάρικο, παρόλα αυτά το “The Divide” είναι μια αναμφισβήτητα προσεγμένη ταινία. Εφόσον είσαι συνειδητοποιημένος για το τι θα δεις, μπορείς να το προσεγγίσεις άφοβα.

Πόσα πιάνει; 3,5 / 5