The Ward (Ο Θάλαμος του Τρόμου)

Μάστορας : John Carpenter

Παίχτες : Amber Heard, Mamie Gummer & Danielle Panabaker

Με δυο λογάκια :

Μια κοπέλα με αμνησία εισάγεται σε μια ψυχιατρική κλινική. Εκεί ανακαλύπτει ότι κάτι καταδιώκει εκείνη αλλά και όλους τους υπόλοιπους κάτοικους του θαλάμου...

Αναλυτικότερα :

Αγαπώ John Carpenter! Αγαπώ!!! Παρόλα αυτά, πιστεύω ότι θα έπρεπε να έχει βγει στη σύνταξη εδώ και πολλά χρόνια. Οι τελευταίες του ταινίες τον αδικούν και δεν είναι αντάξιες του μύθου του. Μοναδική φωτεινή εξαίρεση ήταν στη σειρά Masters of Horror όπου μας έδωσε το ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΟ "Cigarette Burns" - το οποίο αν είσαι θριλεράς ψάξτο ΤΩΡΑ και δες το! - και ίσως αυτό να λειτούργησε σαν εφαλτήριο για μια μικρή παράταση στην σκηνοθετική καριέρα του.

Και εγένετο... The Ward! Με την υπέροχη Amber Heard στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Πάντα χαίρομαι να βλέπω στην οθόνη μου αυτό το υπέροχο πλάσμα, την πιο hot bisexual του Χόλυγουντ εις τους αιώνας των αιώνων! ... όταν πέφτουν στην οθόνη οι κλασικοί Carpenterικοί τίτλοι, ανακαλύπτεις ότι η παλιά ανατριχίλα που σου γεννούσαν οι ταινίες του μεγάλου μάστορα είναι ακόμα εκεί, παραμονεύει στη βάση της ραχοκοκκαλιάς σου... καθώς η τανία ξεκινά, εντυπωσιάζεσαι με το πόσο φρέσκα φαντάζουν όλα. Σκηνοθεσία, ατμόσφαιρα, φωτογραφία, όλα παραπέμπουν σε έναν κατά πολύ νεώτερο άνθρωπο και όχι στον βετεράνο μπάρμπα Γιάννη...

... μετά αρχίζει να κάνει κοιλιά... και να πέφτει... "δηλαδή", σκέφτεσαι, "τι σκατά? Το κοριτσάκι από το The Ring τριγυρίζει στο ψυχιατρείο, σκοτώνει κόσμο αβέρτα και όλοι πετάνε χαρταετό?" Χώρια που ακόμα και οι φόνοι δεν είναι και ότι καλύτερο, απεικονίζονται με μια "άιντε να τελειώνουμε και με αυτό" λογική. Χωρίς στοιχείο horror, παρά μονάχα κάποιες σκηνές ξαφνιάσματος, αδιάφορους, μονοδιάστατους χαρακτήρες και κακές ερμηνείες, ανακαλύπτεις τελικά ότι το The Ward αρχίζει να σε απογοητεύει και κατ' αντιστοιχία αρχίζεις και εσύ να το εγκαταλείπεις αρκετά πριν πέσουν οι τίτλοι τέλους...

Το καλό φινάλε που εξηγεί τελικά επαρκώς τα όσα κουλά έβλεπες τόση ώρα, δυστυχώς έρχεται πολύ αργά, αφού έχεις πλέον ξενερώσει τη ζωή σου. Και αυτό είναι κρίμα, γιατί το The Ward και καλό σενάριο και ατμόσφαιρα διαθέτει και καλές προθέσεις. Όμως διαχειρίζεται λανθασμένα το υλικό του και έτσι δεν καταφέρνει να ανταποκριθεί στις προσδοκίες σου. Και αυτό είναι δυο φορές κρίμα, γιατί ολόκληρος John Carpenter τελικά καταλήγει να μας σερβίρει μια απλώς συμπαθή ταινιούλα του σορού...

Πόσα Πιάνει; 2,5 / 5

The Godfather

... αυτό το κομιξάκι φτιάχτηκε για ΜΕΝΑ! ΤΕΛΟΣ!!! Me Gusta Mucho!!! ...

X-Men : First Class (X-Men : Η Πρώτη Γενιά)

Μάστορας : Matthew Vaughn
Παίχτες : James McAvoy, Michael Fassbender & Jennifer Lawrence
Με Δυό Λογάκια :
Πριν οι Charles Xavier & Erik Lensherr γίνουν γνωστοί ως Professor X & Magneto αντίστοιχα, ήταν δυο νέοι άνθρωποι που πρωτοανακάλυπταν τις δυνάμεις τους. Ήταν δυο φίλοι που μαζί με άλλους μεταλλαγμένους αντιμετώπισαν τη μεγαλύτερη απειλή που ο κόσμος είχε γνωρίσει μέχρι τότε. Τελικά, ένα χάσμα δημιουργήθηκε μεταξύ τους που εξελίχθηκε στον πόλεμο μεταξύ της σχολής μεταλλαγμένων του Professor και της σκοτεινής αδερφότητας του Magneto

Αναλυτικότερα :
Σοκάρομαι και μόνο που διαβάζω τα αποθεωτικά reviews για αυτή την ταινία! Ειλικρινά, άρεσε σε κανέναν αυτό το πράμα; Πώς γίνεται και όλα τα "μεγάλα και γνωστά" κινηματογραφικά sites ανακάλυψαν στο X-Men First Class το next best thing των superhero movies? Γιατί εγώ. το μόνο που είδα ήταν μια αφόρητα σοβαροφανής βαρεμάρα που έχει ΤΟΝ ΑΤΕΛΕΙΩΤΟ (περίπου 2 ώρες και ένα τέταρτο διάρκεια). Δηλαδή, ή εγώ είμαι βλαμμένος - που εντάξει, παίζει... πολύ αυτό το ενδεχόμενο! Ή κάποιοι εκεί έξω είναι πολύ καλοί στο να τα'δίνουν και κάποιοι άλλοι στο να τα παίρνουν!!! Πράγμα που παίζει ΑΚΟΜΑ περισσότερο!!!

Αλλά ας αναφέρουμε τα λίγα καλά στοιχεία που το First Class αναμφίβολλα έχει. Καλές - για ταινία του είδους - ερμηνείες. H 60's ατμόσφαιρα του πάει. Την January Jones να βολτάρει με νωχελική υπεροψία στο φακό, φορώντας μονάχα τα εσώρουχά της. Me gusta mucho!!!

Και τώρα, στα ΣΚΑΤΑ : ξυνισμένα κουλτουριάρικα μούτρα λες και έχουν φάει από ένα κουβά σκατά για πρωινό! (κάπου το 'χω ξαναπεί αυτό!) Μια ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ, όσο και αταίριαστη για το είδος της ταινίας σοβαροφάνεια, όπου οι χαρακτήρες απαγγέλουν με τόσο "serious" τρόπο διαλόγους που νομίζεις ότι παρακολουθείς τον "Ματωμένο Γάμο" και όχι κομιξάδικη superhero movie! Και το άκυρο : το First Class θέλει να είναι μια ταινία δράσης με υπερήρωες αλλά... χωρίς δράση (πλην του φινάλε) και ΧΩΡΙΣ "αληθινούς" υπερήρωες!!! Λίγοι (σε ποιότητα), βαρετοί και ανεπαρκείς χαρακτήρες με τελείως lame υπερδυνάμεις που περισσότερο ταιριάζουν σε ένα κακό επεισόδιο μιας τηλεοπτικής σειράς τύπου "Supernatural", παρά σε Χολυγουντιανή υπερπαραγωγή. Εξαιρούνται οι όντως ενδιαφέρουσες φυσιογνωμίες των Professor X & Magneto.

Τι απομένει; Μια ατελείωτη σεναριακή κοιλιά 2 και κάτι ατελείωτων ωρών με την πλέον αδιάφορη πλοκή, όπου όλοι απλώς... συζητούν με όλους για ΜΠΟΥΡΔΕΣ, εξαντλώντας την εναλλακτική ιστορική πραγματικότητα που παρουσιάζει το σενάριο, όσο δεν πάει άλλο. Νησάφι.

Ρεζουμέ :
Ας λένε ότι θέλουν οι πουλημένοι! Στις αδέκαστες και αμείλικτες εξετάσεις της Καμαριέρας, το X-Men First Class μένει επιεικώς... μεταξεταστέο!!!

Πόσα πιάνει; 2 / 5 και πολλά του βάζω!

Grace (2009)

Μάστορας : Paul Solet
Παίχτες : Jordan Ladd, Samantha Ferris & Gabrielle Rose
Με δυό Λογάκια :
Έχοντας χάσει το αγέννητο παιδί της, η Madeline Matheson επιμένει παρόλα αυτά να φέρει σε πέρας κανονικά τη διαδικασία της κύησης και του τοκετού. Μετά τη γέννα, το παιδί, για έναν ανεξήγητο λόγο επιστρέφει στη ζωή. Όμως το μωρό της Madeline δεν είναι φυσιολογικό... σύντομα η μητέρα θα ανακαλύψει ότι το μωρό της έχει μια ανίερη δίψα για αίμα... ανθρώπινο αίμα...

Αναλυτικότερα :
Κατ' αρχήν, μη μου ξυνίζετε για την ημερομηνία! Μπορεί να βγήκε στην Αμερική - όπου προκάλεσε αίσθηση στο φεστιβάλ του Sundance - πριν 2 χρόνια, αλλά μόλις πρόσφατα το Grace βρήκε το δρόμο του στα ράφια των δικών μας dvd clubs! Και εντάξει, βρωμάει ανεξάρτητο κινηματογράφο! Έχει όλα τα σήματα - κατατεθέν! Πάμε λοιπόν...

α) χάλια φωτογραφία, η οποία είναι ενίοτε out of focus! και ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ απαρτιζόμενη από μονοψήφιο αριθμό χρωματικής παλέττας : check!

β) η γνωστή και μη εξαιρεταία θέλω-αλλά-δε-μου-βγαίνει-η-καριόλα αρτιστίκ ατμόσφαιρα ; check!

γ) πρωταγωνιστές με ξινισμένα μούτρα, λες και τους ταΐζουν κάθε μέρα από έναν κουβά σκατά για πρωινό : check!

δ) άδεια σκηνικά που θυμίζουν σπίτι μετά από... καταναγκαστική εντολή έξωσης : check!

και last but not least ε) το όλο ψιλομίζερο κάτι-δεν-πάει-καλά vibe.

Δηλαδή, αν δεν ήταν θρίλερ, θα μπορούσε άνετα να είναι ανεξάρτητο Βουλγάρικο / Πακιστανικό / whatever πεταμένης χώρας κουλτουρέ δράμα όπου ο Μήτρος της εποχής του ερωτεύεται παράνομα και καταδικασμένα την Γκόλφω, σε ένα πονεμένο οδοιπορικό - Οδύσσεια με φόντο τον πόλεμο και τις σαρωτικές αλλαγές του κοινωνικοπολιτικού σκηνικού! Πώς τα λέω ο πούστης, ρε παιδί μου!!! Έτοιμος είμαι σε λέω αφού, για να τα βάλω με όλα τα πνευματικά παιδιά του Κουστουρίτσα μαζί!!! Τό'χω!!!

Κι όμως, υπάρχει κάτι το ανεξήγητα τραβηχτικό σε αυτό το παράξενο ταινιάκι... ίσως να ειναι η ιστορία του. Όχι και η πιο πρωτότυπη, μωρά - τέρατα στο σινεμά έχουμε δει πολλά. Αλλά πάντα υπάρχει κάτι το αρρωστημένο σε ότι έχει να κάνει "ανωμαλίες" και δυσάρεστα απρόοπτα στην κύηση, γεννα, απώλεια του εμβρύου κλπ που πάντα υποβάλλει και ενοχλεί ενδόμυχα το κοινό. Το αυτό, σαφέστατα συμβαίνει στο Grace. Σε αυτόν τον τομέα τουλάχιστον, όλα κι όλα, τον σκοπό του τον πιάνει και με το παραπάνω. Είναι εξόχως πειραγμένο και "ενοχλητικό". Και αποτυπώνει ακόμα πιο έντονα αυτό το στοιχείο του με σκηνές που πραγματικά ΠΟΝΑΝΕ αλλά και με ένα από τα πιο άρρωστα φινάλε που έχω δει ποτέ.

Τελικά όμως, το Grace τη χάνει τη μπάλα. Αιτία, η κακή εκτέλεση των καλών ιδεών και η ανεπάρκεια του σεναρίου που εξαντλείται... στις 2 προτάσεις που σας έγραψα κάτω από το "με δυο λογάκια". Οι ερμηνείες είναι μετριότατες - για να μην πω κακές - και το αυτό ισχύει για τη σκηνοθεσία και τη φωτογραφία. Αχίλλειος πτέρνα όμως είναι πάντα και πάνω από όλα το σενάριο, που αν και είχε τεράστια δυναμική για επέκταση προς πάσα κατεύθυνση, θρίλερ, δράματος, αγωνίας, terror, ακόμα και... μαύρης κωμωδίας, εντούτοις είναι ξερό και λίγο, χάνοντας αέρα και momentum γρήγορα και μετατρέποντας το Grace σε μια τεράστια "κοιλιά" στην έτσι και αλλιώς ισχνή πλοκή.

Ρεζουμέ :
Πιο πολύ το χαρακτηρίζεις σαν "μακάβρια, παράξενη ταινία" παρά σαν θρίλερ. Είναι κρίμα που δεν δούλεψαν καλύτερα την ιστορία του Grace και αρκέστηκαν στις "σπλατς / μπλιάξ" σκηνές προκειμένου να προκαλέσουν φτηνή και εφήμερη πρόκληση και εντύπωση στο κοινό.

Πόσα Πιάνει; 2,5 / 5

Hanna

Μάστορας : Joe Wright
Παίχτες : Saoirse Ronan, Cate Blanchett & Eric Bana
Με δυό λογάκια :
Μια 16χρονη κοπελίτσα που μεγάλωσε από τον πατέρα της σαν αγρίμι σε απίστευτες συνθήκες διαβίωσης, στέλνεται σε μια αποστολή που θα της φέρει σε διάφορα μέρη της Ευρώπης. Στο κατόπι της βρίσκεται μια αδίστακτη πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών και οι συνεργάτες της...

Αναλυτικότερα :
Επιτέλους ρε! Μια αληθινά πρωτότυπη ταινία δράσης! Μπολιασμένη όμως με άφθονο συναίσθημα και μπόλικες ρεαλιστικές σκηνές ΑΛΗΘΙΝΗΣ δράσης που κάνουν όλα τα μπλιμπλίκια, τα ψηφιακά εφφέ και τις εκρήξεις του... κομπιούτερ να ωχριούν! Any day!!! Ερμηνείες κορυφής, διάλογοι που απαρτίζονται από λίγα λόγια και σταράτα και η ΥΠΕΡΟΧΗ, ΤΕΛΕΙΑ, ΘΕΑ, ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ, ΘΕΛΩ-ΝΑ-ΠΑΝΤΡΕΥΤΩ-ΤΑ-ΜΑΤΙΑ-ΣΟΥ Saoirse Ronan στον πρωταγωνιστικό ρόλο!

Θέτε κι άλλα ρε? Εντάξει, στην καρδιά του, το σενάριο του Hanna είναι απλοϊκότατο. Το βάρος εδώ δόθηκε σαφέστατα στους χαρακτήρες και στις διακυμάνσεις του συναισθήματός τους. Αλλά αυτό όλο γίνεται τόσο άψογα που σε αποζημιώνει και με το παραπάνω για τις όποιες αδυναμίες του σκριπτ. Επίσης, σε κάποια μέρη κάνει κοιλίτσα, αλλά τίποτα το φοβερό. Και φυσικά, όλα αυτά δεν πρέπει να σε πτοήσουν!!! Το Hanna αξίζει την ώρα που θα του αφιερώσεις, φτιάχνει σχολή από μόνο του στο κουρασμένο, κορεσμένο είδος των action movies.

Ρεζουμέ :
Μια δωρική, λιτή, αρτιστίκ ταινία δράσης για σκεπτόμενους θεατές με καλλιτεχνικές ευαισθησίες! Me gusta mucho!!!

Πόσα πιάνει; 4 / 5

Thor

Μάστορας : Kenneth Branagh
Παίχτες : Chris Hemsworth, Anthony Hopkins and Natalie Portman
Με δυο λογάκια :
Μετά από μια αποτυχημένη εισβολή στο βασίλειο των γιγάντων των πάγων που είχε ως αποτέλεσμα την ανατροπή της ειρήνης μεταξύ των κόσμων, ο Odin, ο πατέρας των θεών εξορίζει τον αγαπημένο του γιο, Thor, στη γη, στερώντας του τις δυνάμεις, ως τιμωρία για την αλαζονεία του. Αν ο Thor θέλει πραγματικά να επιστρέψει, πρέπει να υπερνικήσει τον υπέρμετρο εγωισμό του αλλά και να μάθει να εκτιμά τα μικρά, καθημερινά πράγματα που μέχρι πρότινος ήταν απαρατήρητα για αυτόν. Όμως, μοχθηρά σχέδια έχουν ήδη τεθεί σε εφαρμογή που απειλούν όχι μόνο τον πατέρα των θεών, αλλά και όλα τα βασίλεια, ακόμα και τη γη...

Αναλυτικότερα :
Είντα έγινε ωρε μαγκίτες; Ο "σοβαρός" Kennegh Branagh κάνει τώρα και κομιξάδικες superhero movies? Τα ενδεχόμενα είναι τα εξής 2 προφανή. Πρώτον : άτιμη ζωή, μας έσπρωξες στου δρόμου την άκρη. Δεύτερον : προς μεριά hollywood επιτέλους ελήφθη το μήνυμα ότι όλα τα geek-όνια του ντουνιά είναι πρόθυμα να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για όποιον τους προσφέρει καλό πράμα προκειμένου να ευχαριστήσουν το βίτσιο τους και ουχί πλέον αρπαχτές και αχνιστές κινηματογραφικές κουράδες.

Και έτσι, εγένετο... Thor!!! Ο οποίος, χωρίς πλάκα τώρα είναι ανέλπιστα καλός, ίσως μια από τις πιο επιτυχημένες προσπάθειες μεταφοράς κομιξάδικου ήρωα στη μεγάλη οθόνη, που έγινε ποτέ. Δυνατά πρώτα ονόματα και ερμηνείες, γκαζωμένη ατμόσφαιρα και ένας φρέσκος πρωταγωνιστής - οφθαλμόλουτρο που θα κάνει όλες τις κυρίες εκεί έξω να αναθεωρήσουν πλήρως τα "μικιμάο" και τους σπασίκλες που τα διαβάζουν!

Και όσον αφορά τη δράση? Αρκεί να σε πω ότι για εισαγωγή η ταινία σε σερβίρει με μια απίστευτη εισβολή των θεών της Asgard στο βασίλειο των γιγάντων των πάγων όπου γίνεται... της πουτάνας το μαγκάλι με το καλημέρα!!! Και άσε τον γλίτζα Peter Parker ακόμα να κλαψομουνιάζει για τα τερτίπια που του κάνει η σαύρα που έβγαλε για γκόμενα! Σοβαρά τώρα, με αυτή τη σκηνή και μόνο, το Thor ανακυρίσσεται για μένα η απόλυτη Dungeons & Dragons ταινία! Ναι, τα σπάω για Thor.

Ρεζουμε :
Βασικά, η μεγάλη επιτυχία της ταινίας είναι ότι πιάνει τέλεια το scope του Thor, δημιουργώντας χαρακτήρες και καταστάσεις που είναι larger than life, όπως αρμόζει στην θεϊκή φύση των χαρακτήρων, χωρίς όμως ποτέ να τα κάνει να φαντάζουν λίγα ή ψεύτικα, ή καρικατούρες (Clash of the Titans, anyone?) Σωστός ο Thor! Μάγκας, τσίφτης και καραμπουζουκλής. Επικότερός του είναι ίσως μονάχα ο Thor των... Manowar!!!

Βαθμολογία : 4 / 5

Scream 4

Μάστορας : Wes Craven

Παίχτες : Neve Campbell, Courteney Cox and David Arquette

Με δυο λογάκια :

Ο Wes Craven επιστρέφει στα γνώριμά του λιμέρια με καινούριο Scream, παλιούς (και εντυπωσιακά γερασμένους!) πρωταγωνιστές, νέες σινεφίλ “καμμένες” θριλεριάρικες ατάκες, το γνωστό βιτριολικό μαύρο χιούμορ και έναν ghostface διψασμένο για αίμα σαν να... μην πέρασε μια μέρα από τότε που προβλήθηκε το original.

Αναλυτικότερα :

Για να είμαι ειλικρινής : να σας πω ότι ενθουσιάστηκα όταν έμαθα ότι ο ίδιος ο Wes Craven γυρίζει τέταρτο Scream? Ε, δεν ενθουσιάστηκα! Αν και το πρωτότυπο είναι μια αρκετά καλή ταινία που στέκει ακόμα και σήμερα μια χαρά, το διαδέχτηκαν δυο μετριότατα sequels, ένας ΠΑΚΤΩΛΟΣ από εμετικά wannabe Scream ταινιάκια όπου ατάλαντοι έφηβοι, ατσαλάκωτοι χλιμίτζουρες και τσουλάκια του λυκείου αγωνίζονται για το ποιός θα σφαχτεί με τον πιο βαρετό και τετριμμένο τρόπο. Και – το χειρότερο από όλα – όλο αυτό τον συρφετό τον ακολούθησαν άλλος ένας σκασμός από ακόμα πιο κουραδένιες ταινίες (scary movie, anyone?) που – τάχα μου και καλά – σατυρίζουν,αναλύουν, ανοικοδομούν (πρόσθεσε εδώ και πολλούς άλλους τέτοιους Μουζουρακισμούς) το genre και τα στερεότυπα του είδους και εμάς τα αρχίδια μας κουνιούνται. Κοινώς, καλό το πρώτο Scream, αλλά χάλασε την πιάτσα. Άκυρο – όχι απλά τη χάλασε. Τη γάμησε και ψόφησε. Συνεπώς, όσο καλό ταινιάκι και να είναι – που είναι – στην τελική δεν άξιζε τον κόπο, εξαιτίας του να γιομίσουν τα πονεμένα ματάκια μας από αμαζόνιους γυαλιστερών κινηματογραφικών ΣΚΑΤΩΝ και από ελεεινούς πρωταγωνιστές που με το που πήραν τον πούλο από το “Dawson's Creek” και κάτι άλλες τέτοιες εφηβοσυναισθηματικές σειρές του κώλου, πέσανε με τα μούτρα στα θρίλερ!!! Μάθανε πως γαμιόμαστε, πλακώσανε και οι γύφτοι δηλαδής!!!

Κοινώς, όχι, δεν ήμουν ΚΑΘΟΛΟΥ χαρούμενος με το ενδεχόμενο ενός καινούριου Scream και ακόμα περισσότερο με το ενδεχόμενο να ζήσω όλη αυτή την εφηβική σκατοπλυμμήρα από την αρχή, πράμα βέβαια απίθανο γιατί πλέον το hype του Scream είναι πιο χαμένο και από τους δεινόσαυρους. Κι όμως!!! Το νέο Scream είναι γρήγορο, νευρικό, ζόρικο και γκαζιάρικο! Ο Wes Craven δείχνει να είναι σε τρελά κέφια, η σκηνοθεσία τρέχει με χίλια, η αγωνία το ίδιο και τα αγαπημένα “καμμένα” σινεφίλ και θριλεριάρικα ανέκδοτα είναι ξανά εδώ και μάλιστα σε αφθονία! Δηλαδή, μπράβο ρε μάγκα, άξιος! Αν έχω μια ένσταση είναι η εμμονή του μάστορα με το πρωτότυπο Scream. Χρησιμοποιεί τους ίδιους πρωταγωνιστές, δίχως να αφήνει περιθώριο σε φρέσκα ηθοποιάκια να δείξουν τι αξίζουν. Και οι παλιοί δυστυχώς διόλου δε μοιράζονται την όρεξη του σκηνοθέτη, αλλά παίζουν κουρασμένα, πληκτικά, μόνο και μόνο για να πληρώσουν το νοίκι. Το ίδιο κόλλημα με το πρωτότυπο σημαδεύει και την πλοκή αυτού του τέταρτου μέρους, τόσο πολύ που σε σημεία περισσότερο για remake το χαρακτηρίζεις, παρά για τρίτο sequel. Αν ο μάστορας ήταν πιο τολμηρός στις επιλογές του και προσέφερε πιο φρέσκο υλικό με καινούριες μούρες, θα προσκυνούσα σε λέω αφού! Αλλά κρατώντας πισινή ψαλιδίζει τα τφερά στην έτσι και αλλιώς πολύ καλή ταινία του, στερώντας της τη δυνατότητα να φτάσει εκεί που θα της άξιζε.

Πόσα πιάνει; 3,5 / 5 και παίζει να του βάζω και λίγα...