Κυριακή 6 Νοεμβρίου 2011

Cromwell Keep


Away from bustling cities and noisome, civilised settlements, Cromwell Keep is an establishment best described as part monastery, part fortress which has certainly seen better days. Still, it is considered a respected and very old monastic order and its libraries are rumored to have many old and extremely rare manuscripts. The monks residing there study those writings, copy, record and store them. They also tend to their land, offer spiritual guidance and all other forms of assistance to the rural, farming settlements that surround the Keep. As the Keep’s needs grow, so did its population, mostly due to its permanent (non - monk) residents, the majority of which consist of orphans, impoverished individuals and other folk that live inside the monastery walls, in one of its dormitories. These folk will work and do chores on behalf of the Keep and get in exchange warm food, a dry bed and a simple, albeit sufficient living. The monks, don’t mix with the permanent residents of the keep in any way, except when it comes to matters of work and daily needs.
Cromwell Keep sports stout, old buildings, constructed of earth wood and stone. It is surrounded by an impressive wall and a moat is dug around it. One main entrance, set with a drawbridge and a portcullis and a smaller side entrance, (reserved only for emergencies) provide the only means of land access to its interior. Inside lies a courtyard with a well in its middle and around the yard, with their back against the fortress wall, lie its individual buildings, described below. People from the surrounding villages visit the Keep, mostly to attend to the sermons of the church of St. Cuthbert. Others, are travellers seeking advice from its elders, or from the wisdom stored in its libraries.

1. Dormitories
The living quarters for the permanent residents of the Keep. The player characters will (almost!) certainly be living there, most years of their life, along with other residents of the Keep. Each dorm consists of large, albeit spartan rooms, with plenty of beds (over 20 in each!) and a door sized locker to the right of them that provides room for storing clothes and other personal belongings. There is also, a steel chest at the bottom end of each bed, for the very same reason. It locks with a padlock. A metallic coal heater in the middle of the room provides a little warmth during cold winter nights. Each dorm room has a large window facing the Keep courtyard, lined with thick, wool curtains. Baths are common for all the residents of each dorm, and so is the kitchen and a humble dining room. There is a similar, albeit much smaller dorm intended for female residents only. No need to say that male residents are forbidden to enter the female ward and vice versa. The monks lock down the dorm doors after 11 am.

2. Warehouses
Large wood and stone buildings used to store goods, foodstuffs and every kind of supplies. Monk apothecaries tirelessly count stuff and record endless lists of incoming and outgoing supplies. Entrance is prohibited to all, except them.

3. Stables
For the caring and housing of horses and mules of the Keep. Visitors can have their own horses tended, for a small fee. Fiorres, a permanent resident of the keep tends to the horse’s needs.

4. Small Inn
A small wooden, one storied building. This is probably the only place inside the Keep where someone can meet people from the outside world and maybe have a little fun playing games like darts, card games, dice etc. The monks frown upon this sort of entertainment, but will tolerate it, at least as long as the visitor’s behavior is considered “decent”. The “barman”, known by most as “Uncle Gord”, is a small wiry figure with short, white hair and a small beard. It’s almost impossible to estimate his age. Highly likeable fellow, always with a wink and a smile. The monks seem not to like him at all, but for reasons unknown (rumors abound!) they will always tolerate him. Rumors and every wild story imaginable is told about this retired human swashbuckler, stories which he will never verify and never comment upon. He never talks about his past. Uncle Gord will serve liquor, under the monks’ nose, (OF COURSE it is forbidden!) if he gets to like someone – which ain’t that hard. And if he really gets to like someone, he may consider to become a tutor to him / her, teaching the arts of subterfuge and thievery. It is whispered that the highlight of his lessons is an enchanting secret walk on the monastery walls, balconies and roofs and every forbidden area of the Keep, at a night of a dead moon...

5. Hardware Store
The merchant Todrick has set up a permanent shop inside the monastery walls. He sells all basic equipment at the standard price – another honest fellow, that won’t mind a little bargaining over the prices, even a little bartering! With a little effort he can be persuaded to to order more “unusual” specialist tools from the big city. Of course, this order will take several days to pull off.

6. Smithy
The smith, Boris, with his short and broad built, steely muscles and tarnished skin, will fashion (and repair) simple but efficient tools, weapons and armor and sell them at standard prices (honest fellow!) He always wears a blackened smith’s apron, barechested underneath and always has obscenely abundant, long and black chest hair. Boris can even be persuaded to craft exotic weapons and armor, and with even more prodding, he will even agree to produce “custom made” stuff! He can also teach those interested so (who sport good manners, honesty and pride!) in the ways of the armed warrior. His knowledge of the ways of almost every weapon conceavable and every major fighting technique is profound and a secret kept only for those few lucky individuals he trusts.

7. Monks’ Tower
The oldest, highest and most impressive structure of the Keep, its entrance being forbidden to all except those who wear the cloth, and maybe some of the most prominent residents (Kcardeh, Todrick, weird old Aljero etc). The famous monastery libraries are located inside, as well as the scriptoriums, where the monks work tirelessly, day and night. The monks live in spartan, darkened cells in the tower basement, and there they also gather, cook and eat their humble food. They emerge from the tower only when they have outside work to do, or to attend sermons at the Church of St. Cuthbert. They won’t mix with Keep residents or visitors and most of the times they silently frown upon everything and everyone. Still, their manners are always kind, and they carry a calm, if somehow stiff and alienating demeanor.

8. Church of St. Cuthbert
This humble, squat building has stood for hundreds of years. The church of St. Cuthbert is the focal point of worship and matters spiritual in the Keep and also the lands surrounding it. Joyree of the Cold Iron, the grandniece of the fabled Canoness Y’day, presides over the flock and everyone looks up to her for whom she represents : the Canoness herself, a revered veteran of the Battle of Emridy Meadows, the most devout servant of St. Cuthbert in the land and still the head of the Church of St. Cuthbert for the whole nation.
In truth, Joyree is a very likeable girl with extremely simple – and naive – demeanor. Her faith and smile, her optimism, generosity and kindness are true and genuine, but she was put in this place of office without really choosing it and now she understands that she’s got huge shoes to fill and that the expectations she has to meet are probably too high for her potential. Still, she is determined to do whatever she can to fulfill her role. After 5 hard years, she’s gradually starting to become recognised in people’s hearts, not just as “the descendant of the Canoness”, but as a honest, devout and hard working person, who always does her best, no matter what. She will advise and tutor any player character determined to walk the path of the pious warrior, even should his / her faith does not lie in St. Cuthbert. She’s fairly open minded (for a cleric of St. Cuthbert!) for that matter, but still, she will never knowingly tutor a follower of any evil deity, or cult.

9. Weird old Aljero’s cottage
A really WEIRD and really emaciated old man, with patches of crazily tangled and protruding white hair and beard, Aljero is considered, if anything, but mad. Foul tempered and outright creepy on a bad day (which tends to be the norm) absurd, insanely rambling and with even more creepy humor on his good days. Most of the times he shares his conversations with the numerous cats that regularly swarm his cottage, seemingly oblivious of other people present. People who get to really know him, insist that underneath his incoherent, irrelevant ramblings lies unbelievable wisdom and gems of arcane knowledge. . Still, most will just avoid him as he tends to totally creep people out.
Player characters who are determined to put up with him, be kind to his madness and just roll with his weirdness, will (maybe) accomplish to comprehend his gibberish, and be taugh in the ways of the arcane spell caster by a true master. Aljero isn’t truly mad – at least not in a conventional way. He’s just seen and learned too much and has lost his touch with the ways of this world. His past and how he got to be a permanent resident of the Keep, are a total mystery and will for ever remain so.

10. House of Kcardeh
Veteran hero Kcardeh (pronounced : KAR-DE) is considered by everyone as the greatest warrior of his time, the venerable leader of the Defenders of the Gnarley Forest. This knightly order struck a critical blow to the forces of Evil in a great uprising of legendary terror and wickedness, more than thirty years ago and Kcardeh was at that time their leader. If it weren’t for their noble sacrifice, all the land and life in it would be totally different today. Unfortunately, a great number of the Defenders of the Gnarley Forest perished in the fabled “Battle of Emridy Meadows”, the epic climax of the long struggle versus Evil, bringing the glorified order to its knees and, nowadays, on the verge of extinction, counting only a couple of dozens of selected few members.
Kcardeh, retired for many years now, spends the rest of his days studying in the Tower and roaming the surrounding lands. He is by far the most known, loved and widely respected resident of Cromwell Keep. A man of deep knowlenge, uncanny wisdom and unmatched experience, Kcardeh is a most valuable source of information and counselling for any player character. As oldage (he must be over 70 years old by now, though he appears much younger) has started to catch up to him, weakening his body and gradually numbing his senses, he will at times request aid and companionship for his journeys...

Κυριακή 16 Οκτωβρίου 2011

... και πάμε ξανά...


Νέο σπίτι, νέος τόπος διαμονής, νέα δουλειά, ίδια κολλήματα και αρρώστιες! Παραθέτω την αγγελία μου αυτούσια, όπως πρόκειται να την βάλω σε διάφορα role playing game forums...


Dungeon Master έμπειρος και άρτι αφιχθείς στην Αθήνα, ψάχνει group. Όλοι οι καλοί χωράμε. Αδιαφορώ πλήρως για την ηλικία, τις γνώσεις σας περί του αντικειμένου (κοινώς, πρωτάρηδες ευπρόσδεκτοι) και τα τοιαύτα. Μοναδικά προαπαιτούμενα, η πολλή όρεξη για roleplaying (που να αποδεικνύεται με έργα και όχι μόνο με λόγια!) , το μεράκι, η αξιόπιστη επικοινωνία και η καλή διάθεση. Περιοχή Χολαργός, δίπλα στο υπουργείο συγκοινωνιών.

Διατίθεται μεγάλη γκάμα παιχνιδιών για να επιλέξουμε, ανάλογα με τα κέφια μας :

Call of Cthulhu, classic D100, D20 & Delta Green
Dungeons & Dragons / Pathfinder campaigns (version 3,5 ή 4th αν τη ζητάει ο λαός):

Greyhawk
Dark Sun
Ravenloft
Planescape
Eberron

Lone Wolf D20
Conan D20
Lord of the Rings (το παλιό της Iron Crown)
Star Wars (από West End Games)

Γιώργος Λαγκώνας

email : invocationof@gmail.com
facebook : giorgos lagonas

Classics : Halloween II (1981)


Μάστορας : Rick Rosenthal
Παίχτες : Jamie Lee Curtis, Donald Pleasence and Charles Cyphers
Με δυο λογάκια :
Μετά τη σφαγή του Halloween, η Laurie σπεύδει στο νοσοκομείο, ο dr. Loomis ψάχνει το εξαφανισμένο σώμα του Michael Myers και ο περιβόητος δολοφόνος συνεχίζει το έργο του, με ακόμα πιο πυρετώδεις ρυθμούς από πριν...

Αναλυτικότερα :
Εννοείται ότι δεν μιλάμε για το τραγικό remake που έκανε πριν από κάμποσα χρόνια ο Rob Zombie, αλλά για το αυθεντικό πρώτο sequel του “Halloween”, σε σενάριο (και δυστυχώς ΟΧΙ σκηνοθεσία) του John Carpenter. Το πρώτο μέρος της σειράς, είναι τόσο πολυσυζητημένο και επιδραστικό, που δεν έχει κανένα νόημα να μιλήσουμε για αυτό. Και οι άπειροι κλώνοι που ακολούθησαν δυστυχώς δεν ήταν ανάξιοι του ονόματος “Halloween”. Όλοι, εκτός από αυτό το διαμαντάκι που χάθηκε στη σκιά του διασημότερου προκάτοχού του. Παράξενη ταινία! Συνεχίζει την αφήγηση, με τέτοιο τρόπο που σε κάνει να πιστεύεις ότι το πρώτο “Halloween” δεν τελείωσε ποτέ! Με πανομοιότυπα cast, crew, σκηνοθεσία και φωτογραφία, το μόνο πράγμα που σε κάνει να καταλαβαίνεις ότι τούτο δω πρόκειται για ξεχωριστή ταινία και όχι για κομμένες σκηνές της προηγούμενης, είναι το πολύ σύντομο ρεζουμε του φινάλε του πρώτου Halloween με το οποίο ανοίγει αυτό το sequel!

Κατά τα άλλα : Jesus and Mother of God φωτογραφία, θολή και με κόκκο που θα παραπέμπει παντοτινά στις λατρεμένες βιντεοκασέτες εκείνης της εποχής. Το ίδιο καταραμένο soundtrack, λίγες νότες που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, και συνοδεύουν αριστοτεχνικά μια ιστορία παράλογη, χωρίς αρχή, μέση και τέλος, ένα συνεχές κυνηγητό που διαδραματίζεται κυρίως στους σκοτεινούς διαδρόμους ενός φαινομενικά έρημου νοσοκομείου – ίσως για αυτό να είναι και κολασμένα ατμοσφαιρικό! Χωρίς πραγματικούς, προσεγμένους χαρακτήρες, χωρίς καν πρωταγωνιστές – η Jamie Lee Cutris εδώ, όπως και ο Donald Pleasance είναι απρόσμενα παραμελημένοι – το Halloween II είναι μια ιστορία που ανήκει αποκλειστικά σε ένα και μόνο ένα άτομο : στον περιβόητο δολοφόνο, για τον οποίο έτσι και αλλιώς δε μαθαίνεις σχεδόν τίποτα και παραμένει λυτρωτικά κρυμμένος και αφανής πίσω από την κτηνωδία των πράξεών του και τη λευκή trademark μάσκα του.

Η κινηματογράφιση, η φωτογραφία, η ισχνή πλοκή παρουσιάζονται τόσο χύμα και απέριττα που γεννάνε μέσα σου μια ανατριχιαστική αίσθηση οικειότητας και αμεσότητας. Αν και μπορείς να ορκιστείς ότι πλέον έχεις δει άπειρα αντίστοιχα – ίσως και καλύτερα – εργάκια από το “Halloween II”, εντούτοις θα πιάσεις τον εαυτό σου να το παρακολουθεί υπνωτισμένος, μονορούφι μέχρι το – κάπως απογοητευτικό για να λέμε την αλήθεια – φινάλε. Αλλά, πέραν τούτου, το δεύτερο Halloween είναι ένας ιδανικός τρόπος για να περάσεις ένα ωραίο βράδυ, αραγμένος στον καναπέ σου και εννοείται με κλειστά τα φώτα. Να είσαι σίγουρος ότι θα σπεύσεις να τα ανάψεις με το που θα πέσουν τα credits του τέλους...

... α, και για να μην ξεχνιόμαστε, διαθέτει σαν κερασάκι στην τούρτα, μια από τις κορυφαίες θριλεριάκες tit shots όλων των εποχών, χάρη στα λατρεμένα, πλούσια κάλλη της Pamela Susan Shoop...

Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2011

Να πω μια μαλακία;


Αφού ανακοινώνουν αυτό το ανεκδιήγητο μέτρο είσπραξης φόρου από τη ΔΕΗ - και εντάξει τώρα, θα με πεις ότι η ΔΕΗ ανέκαθεν λειτουργούσε εν μέρει σαν φοροεισπράκτορας / νταβατζής του κράτους, μέσω της εισφοράς για δήμο, ΕΡΤ κλπ... - με την αφορμή ότι οι εισπρακτικοί μηχανισμοί του κράτους ΔΕΝ είναι ικανοί για να εισπράξουν τους φόρους...

... αφού λοιπόν ο ίδιος ο υπουργός οικονομίας αναγνωρίζει, μπροστά σε όλο τον Ελληνικό λαό ότι οι εφοριακοί του είναι ΑΝΙΚΑΝΟΙ και ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΙ...

... και αφού έτσι, πέρα από να μας τον φορο...μπήγει, τους αδειάζει τόσο άνετα...

... ε, μια μαλακία με πέρασε από το μυαλό, μια αρκετά πρωτογενής σκέψη που σίγουρα σηκώνει περαιτέρω συζήτησης και επεξεργασίας, αλλά η κεντρική ιδέα παραμένει ίδια...

... αφού λοιπόν όλος ο φοροεισπρακτικός μηχανισμός του κράτους είναι ΠΙΟ ΑΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΑΡΧΙΔΙΑ ΤΟΥ ΔΕΣΠΟΤΗ... (ή του πάπα, ή από το μουνί της μουλάρας, ή από τον υποδιοικητή της μονάδας, κλπ, διαλέχτε και πάρτε...)

... γιατί δεν το κλείνουν μια και καλή το μπουρδέλο την εφορία; Να χρεώνουν από εδώ και στο εξής τα πάντα μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ, του νερού κλπ, ώστε όλοι όσοι ζουν σε ΣΠΙΤΙ να είναι υποχρεωμένοι θέλουν δε θέλουν να πληρώσουν αλλά ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ...

... να ξέρουμε ότι πληρώνουμε ΕΝΑΝ ΚΗΦΗΝΑ (οργανισμό) ΛΙΓΟΤΕΡΟ;;;

... κάτι είναι και αυτό, για την τιμή των όπλων που λέμε. Και μην ακούσω τίποτα μουζουρακισμούς ότι το νερό και το ρεύμα είναι κοινωνικά αγαθά, βασικά δικαιώματα του κάθε πολίτη, κλπ για αυτό και (συνταγματικά) δεν γίνεται αυτό, γιατί ξέρεις τι θα σε πω;...

... Δοκίμασε μια φορά να μην πληρώσεις τη ΔΕΗ και μετά χάιντε τράβα να δεις πόσο μεγάλη αξία έχουν τα βασικά σου δικαιώματα σαν πολίτης...

Δευτέρα 19 Σεπτεμβρίου 2011

The Lost Tribe


Μάστορας : Roel Reiné
Παίχτες : Emily Foxler, Nick Mennell and Marc Bacher
Με δυο λογάκια :
Πέντε φίλοι που ταξιδεύουν με ιστιοπλοϊκό ναυαγούν σε ένα άγνωστο νησί, αφότου σώσουν έναν άλλο μυστηριώδη... ναυαγό, ο οποίος σε έξαλλη κατάσταση με το που σώζεται παρεκκλίνει την πορεία του σκάφους τους προκειμένου να πέσουν στα βράχια και στο αλμυρό νερό. Κάνε φίλους να δεις καλό που λένε... εκεί, ανακαλύπτουν σκηνικά μεγάλης σφαγής και δυστυχίας. Απ'ότι φαίνεται, το νησί αποτελούσε σημείο μελέτης μιας ομάδας αρχαιολόγων, σχετικά με τους μυστηριώδεις κατοίκους του θρυλείται ότι πρόκειται για τον χαμένο κρίκο της εξέλιξης του ανθρώπου. Αλλά αυτό το μυστικό δεν αρέσει στο Βατικανό, που ακούει Δαρβίνο και βγάζει τη λύσσα την κακιά, οπότε στέλνει τον... εκτελεστή του (!!!) για να βγάλει την άκρια. Αρχαιολόγοι, εκτελεστές του Βατικανού, ναυαγοί αλλά και οι ανθρωποφάγοι κρο-μανιόν που ΑΚΟΜΑ ζουν, θα συγκρουστούν μεταξύ τους και κάπου εκεί χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα.

Αναλυτικότερα :
Η μαλακία της υπόθεσης ξέρεις ποιά είναι; Ότι κάποια από τα concept του “Lost Tribe” χωρίς πλάκα, θα δούλευαν καλά, αν είχαν την τύχη να λάβουν μεταχείρισης από πιο έμπειρα χέρια. Αλλά όπως έχει τώρα, το αποτέλεσμα δε λέει. Βασικά, είναι μια φτωχική κόπια του πρώτου “Predator” - οι πρωτόγονοι μοιάζουν ύποπτα στον περιβόητο εξωγήινο – με ολίγη από “Lost”, και γαρνιρισμένο με εφηβικά τύπου cool και αντιδραστικά κλισεδάκια, και όπου στο τελευταίο – και καλύτερο – μέρος του, θυμίζει αυτές τις παλιές exploitation σκουπιδοταινίες του '70 με τίτλους όπως “Σαρίνα, η Πριγκίπισσα των Κανίβαλων” (by the way, αυτός ο γαμάτος τίτλος είναι δικιάς μου επινόησης, αλλά τέλωσπάντων το νόημα το πιάνετε...)

Και πάλι, με δεδομένα τα γούστα και τα χούγια μου, όλος αυτός ο αχταρμάς δεν συνεπάγεται απαραίτητα κάτι κακό! Όμως η ισχνή, ισχνότατη ιστορία του, η ανύπαρκτη πλοκή, η εν ψυχρώ δολοφονία όλων των επιμέρους concept του, καθώς και η ερασιτεχνική εκτέλεση αυτών (όσο προλαβαίνουν δηλαδή να “επιβιώσουν” πριν τις φάει η μαρμάγκα) οι παιδικές ερμηνείες και τα γελοία κλισέ δεν βοηθούν καθόλου το "The Lost Tribe" το οποίο παρεπιπτόντως αποτελεί remake του επίσης κακού "The Forgotten Ones" (γιατί μπήκαν στον κόπο άραγε;) Μοναδικό κάπως αξιόλογο σημείο του, η όμορφη και αρκούντως sexy Brianna Brown που όμως το ταλέντο και η εντυπωσιακή θωριά της παραμένουν τραγικά ανεκμετάλλευτα και θάβονται σε μια χωματερή μετριότητας, ανίας και προχειρότητας.

Πόσα πιάνει; 2 / 5

The Eagle (Ο Αετός της Αυτοκρατορίας)


Μάστορας : Kevin Macdonald
Παίχτες : Channing Tatum, Jamie Bell and Donald Sutherland
Με δυο λογάκια :
Μετά την εξαφάνιση της φημισμένης Ενάτης Λεγεώνας στα βουνά της Σκωτίας, ο νεαρός εκατόνταρχος Marcus Aquila (Tatum) έρχεται από τη Ρώμη με σκοπό να λύσει το μυστήριο και να διασώσει τη φήμη του πατέρα του που υπήρξε διοικητής της Ενάτης. Με μοναδική συντροφιά τον Βρετανό σκλάβο του, Esca (Bell), ο Marcus θα ξεκινήσει ένα ταξίδι όλο κακουχίες και κίνδυνο που θα τον φτάσει μέχρι την καρδιά των πιο ορκισμένων εχθρών της Ρώμης, προκειμένου να φέρει πίσω το χαμένο σύμβολο της Ενάτης Λεγεώνας, τον χρυσό αετό της αυτοκρατορίας...

Αναλυτικότερα :
Το “The Eagle” χρησιμοποιεί σαν ιστορικό υπόβαθρο μια αν μη τι άλλο ενδιαφέρουσα όσο και “παραμελημένη” κινηματογραφικά ιστορική περίοδο. Παράλληλα, τολμά, παρά το ότι πρόκειται για μια ταινία με πρωταγωνιστή έναν Ρωμαίο στρατιωτικό, πρακτικά να αγνοήσει σαν σκηνικό την αιώνια πόλη και να χρησιμοποιήσει τον μουντό ουρανό και τα ομιχλιασμένα highlands της Σκωτίας σαν υπόβαθρο στο οποίο ξεδιπλώνει την σκοτεινή ιστορία του. Αν μη τι άλλο, είναι μια παράξενη, αντισυμβατική ταινία.

Τα 2 παλικαράκια στους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι απρόσμενα καλοί στον τρόπο που “τα λένε” καθώς εξάλλου το κυρίως βάρος της ταινίας βασίζεται στην μεταξύ τους σχέση. Και είναι πάντα ευχάριστο να βλέπεις τον Donald Sutherland σε ρόλους όπου μπορεί κατά κόρον να χρησιμοποιήσει την βραχνιασμένα επιβλητική φωνή του. Η σκηνοθεσία είναι αλφάδι, με ωραίες μάχες, χωρίς υπερβολές και CGI κωλοτούμπες. Και η φωτογραφία χρησιμοποιεί στο έπακρο το δωρικό τοπίο για να αποθανατίσει σκηνές που σχεδόν η κάθε μια θα μπορούσε να σταθεί από μόνη της σαν ένας ρεαλιστικός ζοφερός ζωγραφικός πίνακας.

Με την ίδια προσεγμένη αίσθηση ο μάστορας αντιμετωπίζει και τους “κακούς” της ταινίας, οι οποίοι δεν είναι μονοδιάστατοι καραγκιόζηδες, αλλά είναι ένας λαός με τα δικά του κίνητρα, αξίες και συναισθήματα. Για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω τίποτα το αρνητικό να πω για το “The Eagle”, αλλά και τίποτα το... πάρα πολύ θετικό. Είναι μια καθόλα προσεγμένη και άρτια ταινία. Αλλά στη μέση της κάνει κοιλιά και γενικά της λείπουν οι πραγματικά “μεγάλες” στιγμές, στη δράση αλλά και στη συναισθηματική διάθεση που θα την έκαναν να ξεχωρίσει.

Πόσα πιάνει; 3,5 / 5

Πέμπτη 8 Σεπτεμβρίου 2011

Monsters


Μάστορας : Gareth Edwards
Παίχτες : Scoot McNairy & Whitney Able
Με δυο λογάκια :
Διερευνώντας την πιθανότητα ύπαρξης εξωγήινων μορφών ζωής στο ηλιακό μας σύστημα, η NASA στέλνει ένα διερευνητικό σκάφος να συλλέξει δείγματα. Κατά την επιστροφή του, συντρίβεται πάνω από την Νότια Αμερική. Σύντομα, αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους στην περιοχή νέες μορφές ζωής και σχεδόν το μισό Μεξικό μπαίνει σε καραντίνα σαν μολυσμένη ζώνη. Μέχρι σήμερα, ο αμερικανικός και ο μεξικανικός στρατός προσπαθούν να περιορίσουν τα παράξενα πλάσματα. Η ιστορία ακολουθεί τα βήματα δυο νέων που αναγκάζονται να διασχίσουν την μολυσμένη ζώνη προκειμένου να φτάσουν στα αμερικανικά σύνορα.

Αναλυτικότερα :
Εδώ τα παλικάρια προσπάθησαν να κάνουν κάτι που θεωρητικά είναι ακατόρθωτο. Να φτιάξουν μια ταινία επιστημονικής φαντασίας όπου μάλιστα τα εν λόγω τέρατα του τίτλου βρίσκονται συνέχεια – αν και συνήθως με έμμεσο τρόπο - στο προσκήνιο, αλλά με μηδενικά οικονομικά μέσα. Και ακόμα πιο παράξενο, το εν λόγω εγχείρημα δουλεύει. Κακά τα ψέματα, το μόνο πρόβλημα με το “Monsters” έχει να κάνει με το να το περάσεις για το είδος ταινίας που ΔΕΝ είναι και συνεπώς να περιμένεις να δεις τα ανάλογα. Και αναπόφευκτα να ξενερώσεις. Οπότε ξεκαθαρίζω. Αν περιμένεις να δεις έναν φτηνό κλώνο του “Independence Day”, έχασες. Ισόποσα έχασες και αν περιμένεις να δεις b-movie θριλεράκι.

Το θέμα του “Monsters” είναι η σχεδόν Χιτσκοκική ατμόσφαιρα που δεν παύει να χτίζεται μέχρι και το τέλος της ταινίας. Είναι επίσης οι σχέσεις μεταξύ των 2 πρωταγωνιστών – και ουσιαστικά των μοναδικών ηθοποιών της ταινίας. Παιχνίδι που παίζεται αποκλειστικά με υπονοούμενα και εκφράσεις προσώπου. Είναι η έντονη αλληγορία του, που αφορά από τους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς, το κλείσιμο των συνόρων Μεξικού – Αμερικής με το πολυπόθητο – αλλά ανομολόγητο – για τους Αμερικάνους τοίχος στυλ Βερολίνου, μέχρι την ξενοφοβία γενικότερα αλλά και τις επιδράσεις που έχει σε μια κοινωνία μια οποιασδήποτε μορφής κρίση. Ο κυνισμός, η απληστία, αλλά και η ανθρώπινη εφευρετικότητα και ευελιξία. Όλα αυτά, για μια πραγματικά παράξενη ταινία που αν και πραγματεύεται εξωγήινα τέρατα, δεν περιέχει ούτε μια σκηνή δράσης, ούτε μια κλασική “θριλεριάρικη” σκηνή ή καταδίωξης

Πόσα πιάνει; 3,5 / 5