Πέμπτη 8 Σεπτεμβρίου 2011

Never Let Me Go (Μη με Αφήσεις Ποτέ)


Μάστορας : Mark Romanek
Παίχτες : Keira Knightley, Carey Mulligan & Andrew Garfield
Με δυο λογάκια :
Η ταινία ακολουθεί τα βήματα της ζωής 3 νέων και τις διακυμάνσεις των σχέσεών τους καθώς τα χρόνια περνούν από τη νηπιακή ηλικία έως την ενηλικίωση. Όλα αυτά, διαδραματίζονται σε ένα εναλλακτικό παρών όπου η κλωνοποίηση ατόμων είναι παγιωμένη τακτική και οι κλώνοι μεγαλώνουν ελεγχόμενα σε κρατικά ιδρύματα και παρακολουθούνται στενά προκειμένου όταν φτάσει η κατάλληλη στιγμή να μπορούν να λειτουργήσουν σαν δότες οργάνων. Αυτά τα δυστυχισμένα πλάσματα μεγαλώνουν σε μακάβρια ιδρύματα σαν ορφανοτροφεία και διοχετεύονται σε διάφορους ξενώνες και οργανισμούς κατά τη διάρκεια της σύντομης ζωής τους.

Αναλυτικότερα :
Αν μη τι άλλο, δεν έχεις ουδεμία στιγμή την αμφιβολία ότι αυτή η ταινιούλα είναι κάργα λογοτεχνική. Βασίζεται στο ομώνυμο πολύ επιτυχημένο διήγημα και πρόκειται για μια πολύ πιστή και συνάμα σωστά προσαρμοσμένη μεταφορά στο κινηματογραφικό μέσον. Η αλήθεια είναι ότι είναι πολύ λίγα τα αρνητικά στοιχεία που μπορεί να βρει κανείς και να προσάψει στο “Never Let Me Go”. Οι ερμηνείες είναι καταπληκτικές, το ίδιο και οι διάλογοι, η φωτογραφία που τονίζει τη σχεδόν ονειρική ατμόσφαιρα, η σκηνοθεσία κλπ. Πολύ αξιόλογος επίσης είναι ο τρόπος που χειρίζονται το συναισθηματικό στοιχείο, χωρίς ίχνος μελούρας, λιτά, σχεδόν σπαρτιάτικα. Αν μη τι άλλο, εδώ έχουν πολλή περισσότερη σημασία οι εκφράσεις και τα όσα υπαινίσσονται, παρά τα όσα λέγονται στους έτσι και αλλιώς πολύ λίγους διαλόγους της ταινίας.

Αν κάτι αξίζει να ειπωθεί για αυτή την ταινία, είναι το ότι είναι ιδιαίτερα θλιβερή όσον αφορά την έκβασή της, συνεπώς αν δεν θέλεις να σου χαλάσει η διάθεση, καλύτερα να την αποφύγεις. Αν και κατά καιρούς την κοιλίτσα του την κάνει, το “Never Let Me Go” είναι κατά τα άλλα, είναι ένα εξαιρετικά φτιαγμένο και δυνατό έργο, κορυφαίο σε κάθε επιμέρους τομέα του. Στα συν και το καταπληκτικό soundtrack.

Πόσα πιάνει; 4 / 5

Monster Vault


Συγγραφέας : Rodney Thompson, Logan Bonner, Matthew Sernett
Εκδοτική : Wizards of the Coast
Τιμή : 30 euro
Με δυο λογάκια :
Πρόκειται για το Monster Manual της σειράς “Dungeons & Dragons Essentials”, ένας τόμος που περιέχει όλα τα βασικά τέρατα που θα χρειαστεί ο dungeon master για το παιχνίδι του.

Αναλυτικότερα :
Το βιβλίο αρχίζει με ένα εύχρηστο ευρετήριο, το “Monsters A to Z” που απαριθμεί τα τέρατα του παιχνιδιού με αλφαβητική σειρά. Συνεχίζει με το μίνι κεφάλαιο “Monster Statistic blocks” όπου αναφέρεται και επεξηγείται με λιτό αλλά περιεκτικό τρόπο οτιδήποτε μπορεί να συναντήσει ο αναγνώστης που να αφορά τις στατιστικές των τεράτων. Χωρίς πολλά πολλά, περνάει στην αναλυτική παρουσίαση του καθενός τέρατος, που περιλαμβάνει τις στατιστικές του και το συνοδό του κείμενο.

Οι στατιστικές σε μορφή και οργάνωση είναι ίδιες με αυτές του Monster Manual 3, κοινώς είναι οι πλέον σύγχρονες, πρακτικές και άρτιες που έχουν υπάρξει σε monster manual, στην ιστορία του παιχνιδιού. Αυτό είναι μια παραδοχή που ομολογούν καθολικά ακόμα και οι πολέμιοι της τέταρτης έκδοσης. Το συνοδό κείμενο κάθε τέρατος είναι μια ικανοποιητικού μεγέθους έκθεση που περιλαμβάνει από την περιγραφή μέχρι την οικολογία, τις συνήθειες, τη συμπεριφορά, μύθους και ιστορίες γύρω από το κάθε ένα. Πρόκειται για εξίσου εξαιρετική δουλειά που προάγει πολύ το roleplay αλλά και εμπλουτίζει τις περιγραφές του DM. Επίσης πολύ θετικό είναι ότι σχεδόν σε κάθε τέρας, περιλαμβάνονται τουλάχιστον άλλες 2 παραλλαγές του και ενίοτε 5 και 6 και 7, ιδιαίτερα εκεί που παρουσιάζονται στατιστικές πλασμάτων που αποτελούν συνάμα και player races (humans, elves, dwarves κλπ) και μπορούν να χρησιμοποιηθούν ανά πάσα στιγμή ως ολοκληρωμένοι NPC's με μηδενική απαιτούμενη προετοιμασία από μεριάς του Dungeon Master.

Το βιβλίο κλείνει με το “Appendix : Animals” που αφορά τις στατιστικές από τα “απλά” ζώα, υποζύγια και θηρία που μπορούν να συναντήσουν οι παίκτες στο παιχνίδι. Ακολουθεί το “Glossary” όπου επεξηγούνται όλοι οι όροι του παιχνιδιού που δεν έχουν να κάνουν με τις στατιστικές των τεράτων, αλλά συναντιώνται παρόλα αυτά στο βιβλίο. Τέλος, ένα πρακτικό ένθετο, το “Monsters by Level” κατατάσσει όλα τα τέρατα του βιβλίου με βάση το level τους, προκειμένου να βοηθήσει ακόμα περισσότερο τον DM να οργανώσει τα encounters που θα βγάλει στους παίκτες του.

Εμφάνιση / Δέσιμο :
Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό Box Set. Το κουτί καθεαυτό είναι παρόμοιας εμφάνισης, σκληρότητας και σύστασης με το αντίστοιχο του Red Box, δηλαδή μιλάμε για γερή, στιβαρή κατασκευή. Εντός, περιέχει το softcover βιβλίο, μια μικρή περιπέτεια, δεμένη με συνδετήρα, έναν poster χάρτη της περιπέτειας και tiles των τεράτων από χοντρό χαρτόνι, διπλής όψεως, η μια με “κανονικό” border και η άλλη με την ίδια εικόνα του τέρατος, αλλά με κόκκινο border που αντιπροσωπεύει την “blooded” condition. Η περιπέτεια καθεαυτή είναι αδιάφορη, όπως και τα σχετικά poster της, αλλά προτιμώ προσωπικά να την βλέπω σαν ένα “δωράκι” που συνοδεύει την αγορα του βιβλίου και των tokens, καθώς αυτά απαρτίζουν το 100% των λόγων που μπορεί να έχει κανείς για να αγοράσει αυτό το πακέτο.


Το βιβλίο είναι ίδιων διαστάσεων και δεσίματος με τα υπόλοιπα της σειράς D&D Essentials. Αν εξαιρέσεις το αδέξιο εξώφυλλο, το εσωτερικό του συνοδεύεται από αξιόλογο artwork μιας πληθώρας fantasy καλλιτεχνών, αν και έχουμε δει στα αντίστοιχα παλιότερα βιβλία της Wizards σαφέστατα ανώτερα δείγματα τέχνης. Επιπλέον φάουλ στο artwork είναι ότι συχνά πυκνά, λόγω περιορισμών του χώρου, δεν παρατίθεται ολόκληρη η εικόνα του τέρατος, αλλά το τμήμα της που απεικονίζεται και στο αντίστοιχο token.


Τα tokens είναι εξαιρετικής ποιότητας, αρκετά χοντρά και ανθεκτικά στις κακουχίες και απρόσμενα πολλά σε αριθμό. Εντύπωση προκαλεί και το γεγονός ότι σχεδόν όλες τις φορές περιλαμβάνονται πολλαπλά αντίτυπα του ίδιου τέρατος, αν θέλετε να προσθέσετε παραπάνω του ενός στις μάχες σας. Πολύ βολεύει και το γεγονός ότι από τη μια μεριά του κάθε token απεικονίζεται η “κανονική” κατάσταση του τέρατος και από την ανάποδη η blooded condition που αμφότερες συμβολίζονται με διαφορετικού χρώματος border. Επιπλέον περιλαμβάνονται μαυρα, γενικότερης χρήσης tokens που αντιπροσωπευουν swarms, minions αλλά και “δαχτυλίδια” στα οποία προσαρμόζονται άλλα tokens προκειμένου να συμβολίσουν ένα δεδομένο τέρας μεγαλύτερου μεγέθους από το συνηθισμένο.

Ρεζουμέ :
Καταπληκτικό πακέτο, ίσως το πλέον ελκυστικό και φροντισμένο από όλα τα υπόλοιπα προϊόντα της σειράς Essentials. Το βιβλίο, παρά την κάπως αδέξια εμφάνισή του είναι εξαιρετικό, πολύ χρηστικό και με πολύ “fluff” υλικό που δίνει πνοή ζωής σε κάθε campaign. Σαφέστατα, οι πιο βετεράνοι παίκτες, δε θα διαβάσουν πολλά καινούρια πράγματα, που να μην τα έχουν ξαναδεί, στις ecologies των συμπεριλαμβανομένων τεράτων. Όπως και μπορεί να ξενίσουν με την απουσία κάποιων “κλασικών” τεράτων και την προσθήκη κάποιων νέων. Αλλά αυτό είναι μια τακτική που ανέκαθεν γινόταν σε κάθε καινούρια ανατύπωση του παιχνιδιού και όπως και να έχει, το Monster Vault είναι το λιγότερο καινοτόμο και παρεμβατικό σε σχέση με τους προκατόχους του. Κοινώς, πάνω από το 95% των τεράτων που θέλει ο DM να συμπεριλάβει στο campaign του, υπάρχουν και εδώ, ειδικά αν οι καταβολές του DM είναι από την τρίτη έκδοση.

Το Monster Vault συνίσταται για αγορά και με κλειστά τα μάτια, τουλάχιστον αν σε ενδιαφέρει να ασχοληθείς – έστω και επιδερμικά – με την τέταρτη έκδοση του παιχνιδιού. Βασικά, για να απολαύσεις πλέον το Dungeons & Dragons χωρίς να χάνεις και πολλά πράγματα, χρειάζεσαι μόνο τα “Heroes of the Fallen Lands”, “Dungeon Master's Guide” & “Monster Vault”.

Πόσα πιάνει; 5 / 5

The Echo (Ηχώ) (2008)


Μάστορας : Yam Laranas
Παίχτες : Jesse Bradford, Amelia Warner & Carlos Leon
Με δυο λογάκια :
Ένας νεαρός αποφυλακίζεται και επιστρέφει μετά από χρόνια στο σπίτι του, όπου έμενε η μητέρα του μέχρι να πεθάνει, όσο αυτός ήταν στη φυλακή. Όσο προσπαθεί να βάλει ξανά τη ζωή του σε μια σειρά, ανακαλύπτει ανησυχητικά στοιχεία και φαινόμενα. Παράξενοι ήχοι ακούγονται από τους τοίχους του σπιτιού. Οι γείτονές του είναι άτομα στην καλύτερη των περιπτώσεων εκκεντρικά, στη χειρότερη βάναυσα. Πίσω από τις κουρτίνες του απέναντι κτηρίου κάποιος τον παρακολουθεί. Και όσο περνάει ο καιρός, αρχίζει να βλέπει και να ακούει πράγματα που δεν υπάρχουν...

Αναλυτικότερα :
Ουάου! Από το πουθενά ήρθε, με πήρε και με... σήκωσε αυτό το τρομερό θριλεράκι που θυμίζει έντονα τόσο στο περιεχόμενο, όσο και στην αισθητική τα παιχνίδια Silent Hill και συγκεκριμένα το πολύ καλό (και πλέον αδικημένο) τέταρτο μέρος της σειράς, το “Silent Hill 4 : The Room”. Με εξαιρετικές ερμηνείες, suspense, ατμόσφαιρα, σκηνοθεσία, τα πάντα όλα! Δεν μπορώ να βρώ ούτε ένα λόγο για να σας αποτρέψω από το να δείτε αυτή την όχι και τόσο καινούρια, αλλά υπέρ του δέοντος αξιόλογη ταινιούλα! Εκτός και αν τραβάτε ζόρι με τα ΑΛΗΘΙΝΑ θρίλερ.

Το σενάριο του “The Echo” είναι στην καρδιά του υπερβολικά απλό, πράγμα που “μασκαρεύεται” ευφυέστατα καθώς ο μάστορας χρησιμοποιεί σχεδόν κάθε τέχνασμα και τερτίπι που υπάρχει στην θριλεριάρικη... βίβλο, προκειμένου να κρατήσει το ενδιαφέρον του θεατή ακμαίο και αμείωτο! Σίγουρα, σαν ταινία έχει τα επί μέρους ελαττωματάκια του, φερ' ειπείν κάποιες “τρύπες”, ανεξήγητα / παράλογα σημεία και λίγα κενάκια στο σενάριο. Αλλά αυτές οι μικρές αμυχές δεν πρέπει να σε αποτρέψουν από το να απολαύσεις ένα γνήσιο θρίλερ και μάλιστα νέας κοπής, από τα πλέον αξιοπρεπέστερα που έχει να προσφέρει η νέα γενιά.

Πόσα πιάνει; 4 / 5

Conan the Barbarian


Μάστορας : Marcus Nispel
Παίχτες : Jason Momoa, Ron Perlman & Rose McGowan
Με δυο λογάκια :
Μετά από τόσα χρόνια αναμονής, σχετικά με την ταινία που οι δυο προκάτοχοί της είναι κατά 90% υπεύθυνοι για το ισόβιο κόλλημά μου με τον κινηματογράφο και τα role playing games, ένα έχω να πω : ΑΞΙΖΕ!!! Είναι ΑΚΡΙΒΩΣ όπως έπρεπε. Ακολουθεί ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΤΑΤΟ review αμέσως από κάτου :

ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΤΑΤΟ REVIEW ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ :

Έμαθα πως είσαι μάγκας
είσαι και μερακλής
πως γυρίζεις στις ταβέρνες
είσαι και μπελαλής

Τουρνέ και τούρνε
τουρνενέ
πες το βρε μάγκα
βρε μάγκα μου το ναι

Έμαθα πως παίζεις ζάρια
στις λέσχες πως γυρνάς
και στο σπίτι σου τα βράδια
ποτέ σου δεν πατάς

Τουρνέ και τούρνε
τουρνενέ
πες το βρε μάγκα
βρε μάγκα μου το ναι

Ρεζουμέ :
Αυτό ήταν. Μας πήρε και μας σήκωσε. Το θέαμά του σε 3d είναι εμπειρία ζωής. Ο νέος Κόναν είναι ωραίος, σωστός, μερακλής και μπεσαλής. Ταινία – σταθμός, όπως τις έφτιαχναν μόνο τότε – και ακόμη πιο καλό! Ακόμα και ο Robert Howard αν ζούμε, θα ήταν σήμερα πολύ υπερήφανος για τον ήρωα που δημιούργησε. Ο νέος Κόναν αλλάζει τα δεδομένα, δημιουργεί νέα και ένδοξα σημεία αναφοράς. Τιμή και δόξα, ατσάλι και μπετόν αρμέ!!!

Πόσα πιάνει; Ανεκτίμητο. 5 / 5 ακατέβατα.

Τρίτη 30 Αυγούστου 2011

PAUL


Μάστορας : Greg Mottola
Παίχτες : Simon Pegg, Nick Frost and Seth Rogen
Με δυο λογάκια :
Δυο καλοί φίλοι και αθεράπευτοι nerds ανακαλύπτουν έναν... εξωγήινο που αυτοαποκαλείται Paul. Με αυτόν και άλλους απρόσμενους συμμάχους θα ξεκινήσουν ένα άνευ προηγουμένου ταξίδι με τους εχθρούς στο κατόπι τους να πολλαπλασιάζονται. Ο ράθυμος, έξω καρδιά χαρακτήρας του Paul, αλλά και η απερισκεψία του, θα κάνει το ταξίδι τους απολαυστικό αλλά συνάμα γεμάτο μπελάδες.

Αναλυτικότερα :
Οι παραγωγοί του Hollywood έχουν ενίοτε περίεργες ιδέες όσον αφορά τη διασκέδαση αλλά και όσον αφορά τις εκτιμήσεις τους για την επιτυχία μιας ταινίας. Κακά τα ψέματα, όσο καλή και να είναι μια ταινία, δεν έχει κανένα νόημα αν δεν υπάρχει κοινό για να τη δει και να διαπιστώσει ιδιοις όμασι την ποιότητά της. Χώρια που το “PAUL” δεν είναι καθόλου, μα ΚΑΘΟΛΟΥ καλή ταινία. Από πού να αρχίσω; Το concept είναι καθαρά παιδικό, καθώς ουσιαστικά πρόκειται για – ας πούμε – ενήλικη χαβαλεδιάρικη ξεπατικούρα του σεναρίου του... “Ε.Τ. του εξωγήινου”, ταινία την οποία το “PAUL” πάραυτα σατιρίζει, ίσως στην πλέον επιτυχημένη και εμπνευσμένη του σκηνή (και εδώ είναι πολύ λίγες αυτές οι ευτυχείς συγκυρίες) Στην όλη παιδικότητα του εγχειρήματος συμβάλλει και ο – αφόρητα ανέμπνευστος, τουλάχιστον εμφανισιακά - CGI πρωταγωνιστής που είναι πανομοιότυπος με άλλους αντίστοιχων παιδικών CGI animation εταιριών όπως της PIXAR.

Από την άλλη, είναι φτιαγμένο σχεδόν σαν indie ταινία, σε φτηνά, ξεθωριασμένα σκηνικά της αμερικάνικης επαρχίας γεμάτα από γραφικά σαλεμένους χαρακτήρες. Επίσης πλαισιώνεται από τις cult μορφές των Simon Pegg & Nick Frost όπως και από “κλασικούς” ηθοποιούς που σαφέστατα ΔΕΝ παραπέμπουν σε παιδική ταινία, όπως οι Sigourney Weaver & Susan Sarandon. Και έχει ένα ανεκδιήγητο λεξιλόγιο που απαρτίζεται από κάθε είδους μπινελίκι που μπορείς να φανταστείς, μπολιασμένο με μπόλικες αντιχριστιανικές αιχμές. Με άλλα λόγια, είναι ένα παιδικό έργο που όμως... για τους παραπάνω λόγους κανένας γονιός δεν πρόκειται να επιτρέψει στο παιδί του να δει. Από την άλλη, κανένας ενήλικας δεν πρόκειται να συγκινηθεί από την “τύπου Λάσσυ” παιδικότητα και το φτηνιάρικο – και τόσο πολύ πια κοπιαρισμένο – μελόδραμα του τελευταίου μέρους, ούτε και από την παρωχημένη 80's και 90's αισθητική, παρά το δέλεαρ των μπινελικιών και... βασικά τίποτε άλλο!

Τι απομένει; Κάποια σποραδικά καλά geek αστεια που μονάχα οι πλεον nerds από τους nerds θα μπορέσουν να συλλάβουν και... τίποτε άλλο. Και είναι κρίμα, γιατί είναι ομολογουμένως ένα μεγάλο πρότζεκτ, με πολλά επιμέρους καλά υλικά που όμως σαν ολοκληρωμένη συνταγή αποτυγχάνει σε όλους σχεδόν τους τομείς.

Πόσα πιάνει; 2 / 5 και μάλλον επιεικής είμαι...

Wake Wood (Νεκρανάσταση)

Μάστορας : David Keating
Παίχτες : Aidan Gillen, Eva Birthistle & Timothy Spall
Με δυο λογάκια :
Ένα αντρόγυνο μετακομίζει σε μια απομονωμένη κωμόπολη με τη μικρή τους κόρη. Εξαιτίας ενός τραγικού δυστυχήματος, το κοριτσάκι σκοτώνεται. Οι συγκλονισμένοι από το πένθος γονείς, ανακαλύπτουν το ένοχο μυστικό της μικρής κοινωνίας : μέσω μιας παγανιστικής τελετής, μπορούν να φέρουν πίσω στον κόσμο των ζωντανών, τους νεκρούς τους, για ένα πολύ περιορισμένο χρονικό διάστημα και υπό πολύ συγκεκριμένους όρους και συνθήκες...

Αναλυτικότερα :
Εντάξει, ξέρω τι θα πεις. Θυμίζει τραγικά “Pet Cemetery”. Ε... ναι! Αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό επειδή α) το “Pet Cemetery” ήταν ταινιάρα β) πάνε περίπου 40 χρόνια (ναι, όμως!) από τότε που βγήκε. Και πολύ άργησε ο “διάδοχός” του να σκάσει μύτη γ) το “Wake Wood” είναι απρόσμενα, πάρα πολύ καλό! Δεν ξέρω για σένα, αλλά αυτό το μάλλον ανεξάρτητο Ευρωπαϊκό ταινιάκι με έστειλε, κυρίως επειδή μου θύμισε όλα τα θρίλερ με τα οποία μεγάλωσα. Γνήσια σκοτεινό, χωρίς θεατρινίστικα και γκόθικ gay-λίκια, με απρόσμενα βίαιες και επίπονες splatter σκηνές, πολύ καλές – για ταινία του είδους - ερμηνείες και ένα αποτρόπαια φρικιαστικό στα όσα υπαινίσσεται φινάλε που μου θύμισε τις καλύτερες στιγμές από τα Tales from the Crypt!

Πραγματικά, από όπου και αν το πιάσεις, το “Wake Wood” βρωμάει δεκαετία του '80! Από τις φάτσες, τα σκηνικά, τις ερμηνείες, μέχρι την (ελαφρώς ξεπερασμένη) κινηματογράφιση και την φωτογραφία που παραπέμπει σε φθαρμένη... βιντεοκασέτα! Όλα αυτά, ωστόσο προσθέτουν στην απόκοσμη ομορφιά του και το ονειρικό του σκοτάδι. Εντάξει, κάπου στο μοντάζ το χάνουν, ειδικά στο τελευταίο μισάωρο της ταινίας. Και η παρουσία της πρωταγωνίστριας είναι μάλλον αντιπαθής στον θεατή. Όπως και το κοριτσάκι που αποτυγχάνει ερμηνευτικά και φυσιογνωμικά να “ δέσει” με τις σκηνές του φόνου. Ωστόσο, όσοι από εσάς μάθατε τις ταινίες τρόμου από τη δεκαετίας του '90 και μετά, ε, θα κλάσετε μέντες με το “Wake Wood”!

Συνταγή μερακλίδικη που έπαψε να παράγεται από τα τέλη του '80 και μετά, όταν τις ταινίες σκοτεινής φαντασίας τις αποκαλούσαμε “ θρίλερ”, όρος που τότε ήταν ακόμη φρέσκος και... ψαρωτικός! Τόσο καλή, όσο τότες... ίσως και καλύτερη. Και μπορεί και να σας ανοίξει την όρεξη για να ψαχτείτε με αριστουργήματα της εποχής όπως τα “The Howling”, “Friday the 13th”, “Evil Dead” & “Nightmare on Elm Street” (Μόνο τα πρώτα μέρη για τις ανωτέρω σειρές) “The Hand that Rocks the Cradle”, “People Under the Stairs” και φυσικά το “Pet Cemetery”

Πόσα πιάνει; 4 / 5

Drive Angry


Μάστορας : Patrick Lussier
Παίχτες : Nicolas Cage, Amber Heard and William Fichtner
Με δυο λογάκια :
John Milton βρίσκεται σε μια κούρσα ενάντια στο χρόνο : ο Jonah King, αρχηγός μιας σατανιστικής σέκτας έχει δολοφονήσει την κόρη του και απήγαγε την εγγονή του, την οποία και πρόκειται να θυσιάσει με την πρώτη πανσέληνο στον... Εξαποδώ. Ψάχνοντας τα ίχνη τους, με τη βοήθεια της δυναμικής... σερβιτόρας Piper θα κάνει τα πάντα για να σώσει το βρέφος. Μόνο που ο Milton είναι ένας δραπέτης από την... κόλαση. Και εξώκοσμες δυνάμεις συντάσσονται προκειμένου να τον επαναφέρουν στη φυλακή του...

Αναλυτικότερα :
Ουάου! Δηλαδή, μια στιγμή για να τα συνειδητοποιήσω όλα μαζί, πρωτού ο εγκέφαλός μου μουδιάσει από την πολλή... γαμοσύνη! (αλήθεια, ποιά θα ήταν μια έγκυρη και εύηχη Ελληνική απόδοση του Awesomeness?) Έχουμε και λέμε. Νεκρός δραπέτης από την κόλαση. Γουστάρω. Σατανιστές και θυσίες στον εξαποδώ. Μια χαρά μου ακούγεται. Η υπέροχη Amber Heard που αρκετά χρονάκια πριν είχαμε προβλέψει στην καμαριέρα ότι το άστρο της ανατέλλει και την είχαμε χρίσει και mistress of the week. Ναι, όμως! Γυναικάρες γύρω γύρω, ξανθιές, “πλαστικές” και πρόθυμες να τα δείξουν όλα : Hell, yeah! Μερακλίδικα Αμερικάνικα muscle cars όπως τα έφτιαχναν μόνο τότε. Επικροτούμε! Μουσικάρα soundtrack απαρτιζόμενο από hard rock / heavy metal ηχητικές πανδαισίες; Δώσε μάστορα! Βία, αίμα, splatter, gore. ΝΑΙΙΙΙ!!!

Κοινώς, θέλεις και άλλο λόγο για να δεις το “Drive Angry”? Κατά τη γνώμη μου ΟΧΙ! Είναι μια ταινία σαφέστατα για ενήλικες – προορισμένη για το midnight crowd όπως την χαρακτηρίζουν και οι συντελεστές της. Και κυρίως : είναι η απολαυστικότερη χαζομάρα που έχεις δει από την εποχή των Grindhouse (Death Proof & Planet Terror), δηλαδή από το... 2006! δηλαδή, εδώ και πολύ καιρό! Εντάξει, έχει τα ελαττωματάκια της, (κυρίως το “τρύπιο” σενάριο) αλλά με τέτοιο πακέτο ειλικρινά ποιός νοιάζεται; Μιλάμε για 100% ένοχη απόλαυση, ίσως η καλύτερη που είχες (κινηματογραφικά πάντα μιλώντας) τα τελευταία χρόνια. Μοναδικό της μειονέκτημα; Ότι δεν πρόλαβα να τη δω στο σινεμά με full 3d και τα ηχεία να ουρλιάζουν! Γαμώτη μου!

Πόσα πιάνει; 4 / 5 τουλάχιστον!