Hereafter (Η Ζωή Μετά)

Μάστορας : Clint Eastwood

Παίχτες : Matt Damon

Με δυό λογάκια :

Η παράλληλες ιστορίες 3 άγνωστων μεταξύ τους ανθρώπων που είχαν εμπειρίες με το θάνατο και τη μετά θάνατον ζωή. Μια γυναίκα που είχε επιθανάτια εμπειρία και αυτό άλλαξε τη ζωή της για πάντα. Ένας άντρας με την ικανότητα να επικοινωνεί με τους νεκρούς και θεωρεί αυτό του το χάρισμα περισσότερο κατάρα παρά δώρο. Ένα παιδί που χάνει τον αγαπημένο δίδυμο αδερφό του. Οι ζωές τους θα ακολουθήσουν ξεχωριστές πορείες και κάποτε θα διασταυρωθούν, με νικητή τη ζωή.

Αναλυτικότερα :

Η νέα ταινία του Clint Eastwood. Θέλεις τίποτα άλλο; Υπάρχει μήπως περίπτωση να μη τη δεις; Για μένα τουλάχιστον η απάντηση είναι ένα περήφανο ΟΧΙ! Απόλυτο respect στον μεγάλο σκηνοθέτη που είναι η ζωντανή απόδειξη ότι... balls do not age! Κι ας μην κατορθώνει να πετυχαίνει πάντα τα υψηλά standards που ο ίδιος έχει θέσει – ακόμα δε μπορώ να καταλάβω γιατί έκανε εκείνο το “Invictus” με το rugby και τον Morgan Freeman σαν Nelson Mandela – εμείς εδώ στην καμαριέρα πάντα θα αγαπάμε και θα γουστάρουμε Clint. Και ευτυχώς, το “Hereafter” είναι σκάλες καλύτερο από τα “Invictus” & “The Changeling”. Εντάξει, δεν φτάνει και στο επίπεδο των “Million Dollar Baby” & “Gran Torino”, αλλά ας μην είμαστε και πλεονέκτες. Όπως λέει και ο Μεγάλος ο ίδιος : “Ποτέ δε μπόρεσα στη διαδικασία να σκεφτώ τι θα άρεσε στο κοινό. Απλά σκέφτομαι πώς θα ήταν μια ταινία που θα ήθελα να δω και θα πήγαινα να τη δω αν την είχε γυρίσει κάποιος άλλος και με αυτό το κριτήριο την φτιάχνω.”

Δύσκολο θέμα και δύσκολο εργάκι το “Hereafter”. Δύσκολο το θέμα του – εκτός κι αν θέλεις να το ευτελίσεις και να του βάλεις τσόντα CGI effects του κώλου, κονσέρβα σενάριο / διάλογο / χαρακτήρες και ένα cool movie poster. Κάτι που φυσικά ΔΕΝ θα έκανε ποτέ ο Clint. Σαν αποτέλεσμα, μας προσφέρει μια ταινία πρακτικά χωρίς αρχή και τέλος, χωρίς απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτει, επειδή, φυσικά, το θέμα που πραγματεύεται ΔΕΝ έχει πρακτικές, χειροπιαστές απαντήσεις να δώσει. Τώρα, κατά πόσο θα σου κάτσει καλά να δεις μια ταινία 130 λεπτών που δεν καταλήγει πουθενά, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Αν όμως θέλεις να δεις καλές ερμηνείες, αλφάδι διαλόγους και σκηνοθεσία (τόσο καλή, που κάνει ακόμα και τον noob-ά Matt Damon να περνάει για αληθινά καλός ηθοποιός!), αν θες να δεις την πλέον αξιοπρεπή – αν και από τη φύση της ατελή – αντιμετώπιση του ΠΛΕΟΝ αμφιλεγόμενου θέματος, μοιράσου άφοβα το τελευταίο όραμα του θείου Clint. Όπως και να έχει, δε θα το μετανιώσεις.

Πόσα πιάνει; 3,5 / 5

Last words : No Rest for the Wicked

Age of Worms : Επιμύθιο

Λίγα χρόνια μετά. Κάπου πολύ Νότια, σε ένα αχαρτογράφητο, τροπικό νησί.

(Δαίμονας, μιλώντας τηλεπαθητικά) : “Άρχοντά μου, τα δεδομένα που μαζέψαμε από το περιστατικό με τον Kyuss αποδείχθηκαν ανεκτήμητα. Όλα τα πειράματα δείχνουν ότι με την αρωγή της επιστήμης μου, το σχέδιό σου θα δουλέψει τέλεια. Τα πάντα είναι έτοιμα. Το μόνο που απομένει είναι να δώσεις εσύ την εντολή...”

(Παύση σιωπής. Μετά, σαν μοναδική απάντηση ακούγεται ένας φριχτός βορβορυγμός

από δυο ξεχωριστές φωνές που όμως ανήκουν στο ίδιο πλάσμα και προφέρουν τα ίδια λόγια ταυτόχρονα, αντηχώντας η καθε μια από ένα διαφορετικό, τερατώδες λαρύγγι) :

“Τοποθετήστε τις συσκευές και οπλίστε τις. Το Savage Tide αρχίζει...”

Allods' Epilogue

Allods, the Legendary!

Το κύμα πάφλαζε και χάιδευε ρυθμικά την ακτή. Ένα σιγανό αεράκι τραγουδαγε στα αυτιά και παρέσερνε λυτά μαλλιά, κορδέλες και ψάθινα καπέλα. Ήταν μια παραλία εξωτική, με γαλαζοπράσινα νερά, πλαισιωμένη από κοκοφοίνικες που έριχναν πλούσια σκιά και δρόσιζαν την αμμουδιά που απλωνόταν από κάτω τους. Το μάτι ενός προσεκτικού παρατηρητή, θα μπορούσε να διακρίνει δυο λεπτοκαμωμένες φιγούρες ξαπλωμένες σε σκοινένιες αιώρες, αγκαλιασμένες. Και αν κατάφερνε κανείς να τους πλησιάσει αθέατος, θα μπορούσε ίσως και να κρυφακούσει τον μεταξύ τους διάλογο...

(αγόρι)“- Ακόμα δεν καταλαβαίνω γιατί την κοπανήσαμε έτσι... τώρα όλοι θα γιορτάζουν, θα δοξάζονται και θα κολυμπούν στο χρήμα. Μόνο εμείς μείναμε πάλι ταπί χωρίς να βγάλουμε τίποτα...”

(κορίτσι)”- Δε γινόταν αλλιώς. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα με σένα όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα. Όλα όσα έχουν συμβεί σε έχουν ήδη κάνει υπερβολικά γνωστό. Αυτό έπρεπε να διορθωθεί. Η Οργάνωση δε θα μπορούσε με τίποτα να σε χρησιμοποιήσει έτσι.”

(αγόρι) “- Μα, δεν πρόλαβα καν να πω στους φίλους μου ένα αντίο, να τους ενημερώσω τι παίζει για να μην στεναχωριούνται! Τώρα όλοι νομίζουν ότι είμαστε νεκροί, θα μας κάνουν κηδείες, μνημόσυνα και δε συμμαζεύεται...”

(κορίτσι) “- Χαλάρωσε και απόλαυσέ το! Και άμα γουστάρεις, θα σε πάω να παρακολουθήσουμε μαζί, κάπου κρυμμένοι, την κηδεία μας! Θα είναι και γαμώ τις φάσεις! Σοβαρά τώρα, αν θέλεις τη γνώμη μου, πιστεύω ότι τους φίλους σου θα τους συναντήσεις ξανα στο μέλλον – αν και προφανώς τις περισσότερες φορές κάτι τέτοιο θα είναι τελείως εν αγνοία τους...”

(αγόρι) “... εντάξει... Τώρα λοιπόν, θα μου πεις επιτέλους περισσότερα για την Οργάνωση που δουλεύεις;...”

(κορίτσι, διακόπτοντας τον) “...που δουλεύουμε θέλεις να πεις!”

(αγόρι) “ε, ναι, αυτό...”

(κορίτσι, αγκαλιάζοντάς τον ) “Είναι η πιο γαμάτη φάση που υπάρχει! Πίστεψέ με : τώρα αρχίζει το καλό πράμα...”

Lyna's Epilogue

Lyna, warmage of Greyhawk

Η Lyna βρήκε στο Greyhawk την υπόλοιπη οικογένειά της, πλέον ελεύθερη από την καταδίκη που τους είχε επιβάλλει ο Loris Raknian, σώους και αβλαβείς. Τους εξήγησε τα καθέκαστα και συμπλήρωσε από τις αφηγήσεις τους τα δικά της κενά στη σειρά των γεγονότων. Μετά, επέστρεψε στο Diamond Lake. Πάνω στο μνήμα της Lilly, πλέον ελεύθερη από την απειλή του Kyuss και αθέατη από όλους, έκατσε και έκλαψε τα δάκρυα που όφειλε στη μικρή της αδερφή. Μερίμνησε για τη μεταφορά της σωρού της στο Greyhawk και την τοποθέτησε δίπλα στο μνήμα του πατέρα τους. Σαν τελευταίο δώρο, της επέστρεψε την μαγική πένα που ήταν η αρχή για βάσανα και τις δυστυχίες της – αλλά και για την περιπέτεια που οδήγησε στην καταστροφή του Kyuss και τη σωτηρία του κόσμου.

Όταν τα δάκρυά της στέγνωσαν, βρέθηκε αντιμέτωπη από μια απροσδόκητη ευθύνη. Τα νέα παιδιά από τη σχολή μαγείας της Tarth Moorda που εστάλησαν για να τη βοηθήσουν να καταπολεμήσει τους νεκροζώντανους στο Alhaster, νεαροί warmages, και αθώοι, αγνώμονες από τους τρόμους του κόσμου, όπως εξάλλου ήταν κάποτε και η ίδια, την αναζήτησαν περιμένοντας από εκείνη οδηγίες για το τι θα κάνουν μετέπειτα. Τα περισσότερα από αυτά που είχαν παραμείνει στο Alhaster ήταν ορφανά, με τις οικογένειες και τις ζωές τους κατεστραμμένες από τους υπηρέτες και τα πλάσματα του Kyuss και δεν είχαν πού αλλού να πάνε. Στράφηκαν σε εκείνη για βοήθεια και συμβουλή. Και η Lyna, ανταποκρίθηκε και βρήκε έναν επιπλέον σκοπό στη ζωή της...

...Επέστρεψαν όλοι μαζί στο Greyhawk. Με τους καλύτερους από τους νεοαποκτηθείς μαθητές της, ίδρυσαν μια σχολή μαγείας αποκλειστικά για warmages, την πρώτη μετά από την Tarth Moorda. Στα χρόνια που πέρασαν, διαπίστωσε με λύπη ότι ο κόσμος δεν ήταν ήσυχο μέρος. Και πάντα θα χρειαζόταν περισσότερους warmages, για να πλήξει με ξόρκια καταστροφής κάθε λογής εχθρούς. Όταν ήρθε η ώρα, κληροδότησε τη σχολή σε άξια χέρια και αποσύρθηκε, ζώντας τα υπόλοιπά της χρόνια όπως πάντα επιθυμούσε και δεν είχε ποτέ μέχρι τότε καταφέρει : με ηρεμία.

… και τελικά δεν παντρεύτηκε τον Mariss Quemp...

Koelas' Epilogue

Koelas, Windwalker

Η κληρονομιά των Wind Dukes βρήκε στον Koelas τον επόμενο κηδεμόνα και φρουρό της. Μετά από ένα σύντομο διάστημα παραμονής στον τόπο της γέννησής του, ανάμεσα στην οικογένεια και τους αγαπημένους του ανθρώπους, ανακάλυψε ότι ήταν πλέον ένας τελείως διαφορετικός άνθρωπος σε σχέση με τον Koelas που μόλις λίγους μήνες πριν είχε αναχωρήσει για να παρευρεθεί σε έναν ανούσιο εορτασμό για τη βασιλεία του Zeech. Δε μπορούσε πια να ζήσει όπως παλιά. Περιστοιχιζόταν από όλα όσα πολέμησε και μάτωσε για να υπερασπίσει. Όμως, μέρα με τη μέρα συνειδητοποιούσε ολοένα και περισσότερο ότι του ήταν αδύνατο να προσαρμοστεί στη ζωή ενός ευγενή. Τις καταστάσεις και τα πρόσωπα που του έδιναν μέχρι πρότινος χαρά, τα αντιλαμβανόταν σαν θολές, ξεθωριασμένες εντυπώσεις. Πλέον, η αίσθηση και το καθήκον της κληρονομιάς των Vaati, ήταν το πρώτο και σημαντικότερο πράγμα που επικρατούσε στη σκέψη του. Είχε αντικρίσει κατάματα το πρόσωπο του πεπρωμένου του και πλέον δεν υπήρχε γυρισμός.

Έτσι, μια χειμωνιάτικη νύχτα που οι άνεμοι του Redhand λυσσομανούσαν και του ψιθύριζαν ιστορίες και μυστικά από αιώνες ξεχασμένα, κάλεσε για μια ακόμη φορά το γεράκι, τον μοναδικό αληθινό του φίλο, και μετατρέποντάς το σε άρμα των ανέμων, έφυγε και δεν κοίταξε πίσω του ποτέ ξανά. Στα επόμενα χρόνια, αναζήτησε όλα τα μνημεία και τα κρυμμένα artifact που άφησαν πίσω τους οι Wind Dukes, κληρονομιά στον κόσμο που θυσιάστηκαν για να προστατέψουν. Βρήκε τα πάντα στη θέση τους και σε κατάσταση αναμονής, απλώς περιμένοντας να ζωντανέψουν ξανά από το χέρι ενός εκλεκτού.

Ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο, ενεργοποιώντας τα ένα ένα. Τελικά ανακάλυψε ότι το κάθε μνημείο των Wind Dukes σηματοδοτούσε ένα κομβικό σημείο απ'όπου περνούσε η ζωτική ενέργεια του πλανήτη και από εκεί διαχέονταν στην επιφάνεια και το εσωτερικό του. Επαναλειτουργώντας τους μυστικούς μηχανισμούς, ένωσε όλα τα κομβικά σημεία μαζί σε ένα ζωντανό ενεργειακό δίκτυο που θα προστάτευε από εδώ και στο εξής τον κόσμο. Και όταν τελείωσε από τη σφαίρα του Oerth, ταξίδεψε και σε άλλους κόσμους και πεδία ύπαρξης, γιατί η αυτοκρατορία των Vaati επεκτεινόταν σε όλο το πλάτος του great wheel, και παντού υπήρχαν εγκατελειμμένα και ξεχασμένα τα μνημεία της κληρονομιάς τους. Έτσι, γεννήθηκε ο θρύλος του πρώτου planar ranger στην ιστορία του σύμπαντος...

Nechthor's Epilogue

Nechthor of Diamond Lake

O Nechthor παρέλαβε μια πόλη κατεστραμμένη και χρεωκοπημένη. Χρειάστηκαν μήνες ολόκληροι προκειμένου να επιδιορθωθούν οι πλέον εκτεταμένες ζημιές. Για τα επόμενα χρόνια, η μειονεκτική θέση του Alhaster το καθιστούσε ευάλωτο σε κάθε πιθανό εχθρό : πειρατές, ληστές και κακόβουλοι γείτονες εποφθαλμιούσαν το μοναδικό λιμάνι του βορρά και το διεκδίκησαν άπληστα και αδυσώπητα. Για πάνω από μια δεκαετία, ο Nechthor κυβέρνησε σαν ηγεμόνας του Alhaster. Και ήταν χρόνια δύσκολα και ταραγμένα. Οι έννοιες της διακυβέρνησης και οι ευθύνες της ηγεσίας ήταν βάρη πρωτόγνωρα και ενίοτε αφόρητα. Συχνά ξέφευγε σε διάφορες περιπέτειες και επιδιώξεις, αφήνοντας τη διακυβέρνηση του έθνους στους πιστότερους των υποτακτικών του, με τη δικαιολογία ότι αναζητούσε χρήματα και ισχυρούς συμμάχους για το βασίλειό του. Και όντως, οι περιπέτειες και οι συναναστροφές του με πλάσματα και λειτουργούς του σκότους, απέφεραν δύναμη και πολλά υλικά αγαθά στον ίδιο και στο Alhaster. Όμως ταυτόχρονα βύθιζαν την ψυχή του ολοένα και περισσότερο στο κακό, στην παράνοια, στις τύψεις και τους προσωπικούς του δαίμονες...

Σύντομα, το Alhaster επανέκτησε τη δόξα που είχε κατά τη διάρκεια της πρώτης εποχής της βασιλείας του Zeech, και σε λίγα μόλις χρόνια την ξεπέρασε κατά πολύ. Και έφτασε η εποχή που ο στρατός του Alhaster – ο στρατός του Hextor – με τον Nechthor πάντα επικεφαλή βάδισε αγέρωχος και περήφανος, σκορπώντας τον πόλεμο και την καταστροφή των άπιστων, στις γειτονικές χώρες, με τις επιμέρους κατακτήσεις να πολλαπλασιάζουν την επικράτειά του και την σφαίρα επιρροής του Θεού του Πολέμου...

... όμως, ο Nechthor, όσο κι αν προσπάθησε, ποτέ δεν κατάφερε να απαλλαχτεί από τις τύψεις του, ούτε και γλίτωσε από την μοίρα που προέβλεψε για αυτόν το τελευταίο, προφητικό όραμα του Hieroneous : πέθανε στο απώγειο της δόξας του, φυλακισμένος σε ένα κελί στα σκλαβοπάζαρα της αυτοκρατορίας του Iuz, μετά την μάχη με τον γέροντα - διάβολο του Βορρά.

... αλλά αυτό, κάθε άλλο παρά το τέλος της ιστορίας του ΔΕΝ ήταν...

Y.Γ. Το υπέροχο σκίτσο του Nechthor φτιάχτηκε από το Γιάννη Ρουμπούλια

Age of Worms glorious ENDGAME!!!

H Νέα Εποχή - Επίλογος

Τα μαύρα σύννεφα υποχώρησαν. Οι πρώτες ακτίνες του ήλιου χάιδεψαν ξανά τη βασανισμένη γη. Όσα νεκροζώντανα πλάσματα και υπηρέτες του Kyuss επιβίωσαν του θανάτου του Θεού τους, υποχώρησαν ξανά στις σκοτεινές γωνιές του κόσμου απ' όπου και προήλθαν. Για τους επόμενους αιώνες, θα πολλαπλασιάζονται μυστικά, θα μισούν τους ζωντανούς και θα ονειρεύονται την ημέρα που ο Θεός τους θα περπατήσει ξανά στον κόσμο.

Τα σημάδια της παρ'ολίγον βασιλείας του Kyuss άφησαν βαθιές πληγές, κάποιες από τις οποίες είναι ανεπανόρθωτες. Οι περισσότερες όμως, όχι. Μετά από τα τελευταία γεγονότα, έβρεξε για εβδομάδες ολόκληρες, λες και η ίδια η γη προσπαθούσε να ξεπλυθεί από την καταστροφή, την βλαστήμια και το μίασμα των σκουληκοφαγωμένων νεκρών. Όταν κόπασε η βροχή, τα πρώτα βλαστάρια της άνοιξης είχαν ήδη φυτρώσει. Μιας άνοιξης που άργησε πολύ, αλλά τελικά έφτασε. Οι άνθρωποι αναθάρρησαν και άρχισαν αργά αλλά σταθερά να επισκευάζουν τις ζημιές στα σπίτια και στις ζωές τους. Τα τραύματά τους άρχισαν να επουλώνονται. Αργότερα, θα είχαν χρόνο να θρηνήσουν τους νεκρούς τους και να τους τιμήσουν όπως τους αρμόζει. Αλλά όχι τώρα. Τώρα είναι καιρός για δουλειά και για φροντίδα των ζωντανών που υποφέρουν.

Οι ήρωες του Alhaster – του κόσμου ολόκληρου – πέρασαν τους πρώτους μήνες συνεισφέροντας, ο καθένας με τον τρόπο του, στην αποκατάσταση των ζημιών και στην ανύψωση του ηθικού των ανθρώπων. Και όταν είδαν ότι πλέον ο κόσμος δεν τους χρειαζόταν και ότι μπορούσε να στηριχθεί στις δικές του δυνάμεις, χώρισαν. Επειδή τα τραύματα που προκάλεσαν ο Kyuss και οι υπηρέτες του ήταν βαθιά και δεν αφορούσαν μονάχα τον κόσμο γύρω τους, αλλά και μέσα τους. Ακόμα και η παρουσία του καθενός, ήταν για τον άλλον μια συνεχής υπενθύμιση των τρόμων που βίωσαν και εκείνων που θα μπορούσαν να έρθουν. Και έτσι – με την εξαίρεση λίγων και πάντα περιορισμένων συναντήσεων – η συντροφιά των ηρώων έλαβε τέλος λίγους μόλις μήνες μετά την καταστροφή του Kyuss. O καθένας τους στη συνέχεια ακολούθησε τη δική του πορεία, θρήνησε για τους νεκρούς του, νοιάστηκε για τις εκκρεμότητές του, αναζήτησε τους λίγους αγαπημένους ζωντανούς που ζούσαν ακόμα...

Οι εποχές πέρασαν και έγιναν χρόνια. Τα χρόνια έγιναν 10ετίες. Tη γενιά των ανθρώπων που βίωσαν τον τρόμο του Kyuss, διαδέχτηκε μια καινούρια, φρέσκια γενιά που μεγάλωσε με τις ιστορίες για τα κατορθώματα των ηρώων του Alhaster. Και όσον αφορά τους ίδιους τους ήρωες...

... κάποιοι από αυτούς γέρασαν. Κάποιοι έφυγαν από τη ζωή. Για κάποιους απλώς οι καθημερινές έννοιες τους έκαναν και ξέχασαν. Αλλά όλοι τους, μέχρι το τέλος, κράτησαν κάπου καλά κρυμμένο ένα σεντούκι με όλα τα όπλα, τις πανοπλίες και τα μαγικά αντικείμενα που είχαν χρησιμοποιήσει στις μάχες της νιότης τους. Όλα τα κειμήλια που τους συντρόφευσαν στις καλύτερες στιγμές τους. Και, αραιά και που, θα ξέκλεβαν λίγο χρόνο για τον εαυτό τους. Και μέσα στο σκοτάδι της κρυψώνας, θα άνοιγαν ξανά το σεντούκι και θα ταξίδευαν στις αναμνήσεις. Και τέλος, με ευλάβεια τελετουργική θα προσέφεραν στον παλιό εξοπλισμό μια σχολαστική περιποίηση, διατηρώντας τον πάντα γυαλιστερό και ετοιμοπόλεμο...

... χωρίς λόγο, έτσι, για καλό και για κακό...