Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου 2010

Brothers


Μάστορας : Jim Sheridan
Παίχτες : Jake Gyllenhaal , Natalie Portman , Tobey Maguire
Πόσα πιάνει; 4 / 5
Με δυό λογάκια :
Δυο αδέρφια, τελείως διαφορετικά. Ο ένας συγκροτημένος, στρατιωτικός και οικογενειάρχης. Ο άλλος λίγο αλητάκος, λίγο φυλακόβιος προσπαθεί με τη σπιρτάδα και την τσαχπινιά του να τα βγάλει πέρα. Όταν ο πρώτος θα χαθεί σε μια αποστολή στο μέτωπο, ο δεύτερος αναλαμβάνει να σηκώσει κάποια από τα οικογενειακά βάρη του αδερφού του. Βλέπει τα πράγματα αλλιώς και στην πορεία δένεται συναισθηματικά με τα παιδιά, αλλά και με τη σύζυγο του. Και μια ωραία μέρα, ο χαμένος αδερφός επιστρέφει, αλλά δεν είναι πλέον ο ίδιος...

Αναλυτικότερα :
Για αυτού ακριβώς του είδους τις ταινίες είναι που ΔΕΝ προβλέπεται να ανέβει ποτέ σχετικό review στην Καμαριέρα. Εκτός κι αν πρόκειται για κάτι εξαιρετικό και ξεχωριστό. Και το “Brothers” πετυχαίνει να αξιώσει και τους δυο αυτούς τίτλους. Και το κάνει με σεμνότητα, καλλιτεχνική αρτιότητα και κορυφαίες ερμηνείες. Ακόμα και ηθοποιοί που δεν είχα μέχρι πρότινος σε ιδιαίτερη εκτίμηση (Tobey Maguire, δηλαδή ο κινηματογραφικός “Spiderman” και Jake Gyllenhaal, ο νυν “Prince of Persia”) δίνουν ρέστα. Και φυσικά μια Natalie Portman θεά που κατορθώνει να καταπνίξει το μοιραίο sex appeal της για να ερμηνεύσει το ρόλο της συζύγου και μητέρας που πενθεί.

Βασικά, η ταινία αποτελείται από σκηνές οικογενειακού δράματος στις οποίες παρεμβάλλονται φάσεις από τη δράση του μεγάλου αδερφού στο Afghanistan. Η αφήγηση καθυστερεί λιγουλάκι και οι αρετές της ιστορίας αργούν να ξετυλιχτούν, αλλά όταν αυτό γίνεται, επιτυγχάνειται ένα ιδιαίτερα φυσικό, smooth, “οργανικό” συναίσθημα. Οι χαρακτήρες (ειδικά των 2 αντρών) είναι καλογραμμένοι και ολοκληρωμένοι, οι διάλογοι υποδειγματικοί και ευτυχώς αποφεύγεται η παγίδα του να υποπέσει σε διδακτισμούς, κλισέ αντιπολεμικά μηνύματα και τέτοιου τύπου politically correct παπαριές. Όλα τα λεφτά εδώ είναι οι χαρακτήρες και οι ερμηνείες.

Αν κάτι πάσχει στο “Brothers” είναι η πλοκή. Χωρίς να έχει κάτι το μεμπτό, είναι ψιλοπροβλεπόμενη, υποτονική και κάπως... λίγη για τη μεγάλη οθόνη. Νιώθεις ότι περισσότερο θα ταίριαζε σε μια καθημερινή δραματική σειρά της τηλεόρασης. Το αυτό ισχύει ιδιαίτερα στο φινάλε, όπου θα περίμενε κανείς λιγάκι πιο large καταστάσεις, συγκινήσεις ή συγκρούσεις.

Ρεζουμέ :
Έξοχο και αξιοπρεπέστατο, είναι ένα πάρα πολύ καλό έργο του είδους του που ακόμα και οι μη φανς θα εκτιμήσουν. Αφού ένας κάφρος σαν και εμένα κατάφερε να το “νιώσει”, ε, μπορείς και εσύ!

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Είναι βασισμένο στην αντίστοιχη Δανική κινηματογραφική παραγωγή, “Brødre”.

Clash of the Titans (H Τιτανομαχία)


Μάστορας : Louis Leterrier
Παίχτες : Sam Worthington , Liam Neeson , Ralph Fiennes , Jason Flemyng , Gemma Arterton
Πόσα πιάνει; 2 / 5 επειδή είμαι στις καλές μου...
Με δυό λογάκια :
Δράση με γραφικά υπολογιστή που δανείζεται επιφανειακά στοιχεία από την Ελληνική μυθολογία και με στυλ και μέθοδο... “Ηρακλής και Ζήνα” (!!!) μας σερβιρίστηκε στη μεγάλη οθόνη, ακόμα και σε (ψευδο)3d.

Αναλυτικότερα :
Να πω την αλήθεια, δεν καταλαβαίνω με τι κριτήριο πάνε και επενδύουν τα φράγκα τους εκεί στο Hollywood. Ναι, το ταινιάκι ουρλιάζει “franchise” από όλες τις μπάντες και σαφώς ενστερνίζεται και εναγκαλίζεται τις αρχές του, με πλαστικά κουκλάκια, videogames και τα συναφή εργαλεία του marketing. Είναι όμως κρίμα που είναι τόσο κακή σαν ταινία που δεν καταφέρνει να είναι καν διασκεδαστική... Ακόμα και οι περιβόητες action scenes έχουν γραφικά ελαττώματα που βγάζουν μάτι, απλά αυτό στο οποίο ποντάρουν – και ενίοτε καταφέρνουν – είναι ο καθαρά επιφανειακός εντυπωσιασμός που επιτυγχάνειται με τα... εξωφρενικά μεγέθη των φανταστικών πλασμάτων. Παρόλα αυτά, το ενδιάμεσο (δηλαδή... το υπόλοιπο της ταινίας!) στις – έτσι κι αλλιώς – μέτριες σκηνές δράσης, είναι τόσο προχειροφτιαγμένο, παράλογο και αποσπασματικό που δεν καταφέρνει καν να συνδέσει νοηματικά τη μια action sequence με την άλλη.

Απαράδεκτες ερμηνείες από άπαντες τους πρωταγωνιστές, εκτός ίσως από τη συμπαθή θηλυκή παρουσία της Arterton στο ρόλο της Io και του Mikkelsen στο ρόλο του πολεμιστή Draco. Ειδικά ο Worthington, αποδεικνύει για άλλη μια φορά πόσο μέτριος και υπερεκτιμημένος είναι σαν ηθοποιός. Έχοντας ένα ρόλο που έτσι κι αλλιώς είναι τόσο προχειρογραμμένος και επιφανειακός, ώστε η μόνη απαίτηση που να παραμένει από τον ίδιο είναι απλά να δείχνει cool – άιντε και να λέει και καμιά ηρωική παπαριά μια στις τόσες – εντούτοις, χάνει τη μπάλα ακόμα και σε αυτό τον τομέα με μια ξύλινη ερμηνεία που δε συναντάς ούτε σε ερασιτεχνική χαβαλεδιάρικη φοιτητοταινία. Οι Neeson και Fiennes ντροπιάζουν τη μέχρι τώρα καριέρα τους με γελοίες performances ντυμένοι σε γελοία κουστούμια και εξωφρενικές περούκες.

Splatter / Gore :
Politically correct αποστειρωμένη διασκέδαση για Αμερικανάκια σχολικής και εφηβικής ηλικίας. Ούτε ρουθούνι δεν ανοίγει εδω.

Β / Κ (Βυζά / Κώλοι) :
Πλάκα με κάνεις...

Ρεζουμέ :
Προσπαθώ να σκεφτώ ένα καλό λόγο για να δει κανείς αυτή την ταινία και ειλικρινά δυσκολεύομαι... νοίκιασέ την σε blu-ray για την απόλαυση της άψογης εικόνας και για το γέλιο που θα ρίξεις βλέποντας τα έξτρα, τις κομμένες σκηνές και φάσεις από τα γυρίσματα.

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Αποτελεί (λέμε τώρα...) “remake” της ομώνυμης cult επικούρας του 1981! Η οποία παρεπιπτόντως είναι ακόμα πολύ καλύτερη από το μοντέρνο αδερφάκι της.
Διάσπαρτα στη διάρκεια της ταινίας υπάρχουν στοιχεία προκειμένου να τη συσχετίσει το κοινό με τα God of War... (κομμένο κεφάλι της μέδουσας που πετρώνει κόσμο; Τσαντισμένος ημίθεος που τα βάζει με τους θεούς του Ολύμπου;) αλλά πέρασε και δεν ακούμπησε. Ειδικά στο εναλλακτικό φινάλε που υπάρχει στα έξτρα.
Δες τις φάσεις από τα γυρίσματα για να ρίξεις το γέλιο της ζωής σου! Εγγύηση!
Γιατί τιτλοφορείται έτσι; Αφού τιτάνες εδώ μέσα δεν υπάρχουν ούτε για δείγμα, πόσο μάλλον μάχη μεταξύ τους!...
... και το φοβερό και τρομερό Kraken, δεν είναι... Kraken! Άσκημο μεγάλο πράμα με πλοκάμια ναι! Αλλά Kraken όχι!

Δευτέρα 30 Αυγούστου 2010

Brooklyn's Finest (Η Σκοτεινή Πλευρά του Νόμου)


Μάστορας : Antoine Fuqua
Παίχτες : Richard Gere , Don Cheadle , Ethan Hawke , Wesley Snipes , Vincent D'Onofrio
Πόσα πιάνει; 4 / 5
Με δυό λογάκια :
Μια βαθιά και πλήρως απομυθοποιητική ματιά στους παράλληλους βίους 3 αστυνομικών του Brooklyn. Ο ένας (Geere) είναι ένας αλκοολικός που του απομένουν λίγες μέρες μέχρι τη σύνταξη. Ο δεύτερος (Hawke) είναι ένας εξαρτημένος από τα χαρτιά, χρεωκοπημένος οικογενειάρχης που προσπαθεί να παρακρατήσει χρήματα από όπου μπορεί. Ο τρίτος (Cheadle) δουλεύει σαν μυστικός, με τα νεύρα του σπασμένα και με τους δεσμούς φιλίας (είναι πάντα απόλαυση να βλέπεις στην οθόνη τον Wesley Snipes – πού χάθηκε αυτό το παλικάρι τόσα χρόνια;) που κάνει χρησιμοποιώντας τη μυστική του ταυτότητα, να τον βάζουν σε ηθικά δηλίμματα...

Αναλυτικότερα :
Ξέρω τι σκέφτεσαι όταν ακούς Αμερικάνικη αστυνομική ταινία. Πολλές μπαλωθιές, πολλά “Freeze Motherfucker” και “... you have the right to remain silent...”, μαυρίδια με κραυγαλέα γυαλιστερά κοσμήματα, φαρδιά παντελόνια και όπλιμένα σαν αστακούς που επικοινωνούν με βρισιές και όλες τις σχετικές παρεμφερείς παπαριές. Σωστά; ε, καμία σχέση! Ευτυχώς. Το “Brooklyn's Finest” αφήνει τους εντυπωσιασμούς και τις συμβάσεις κατά μέρος και ρίχνει το βάρος στους χαρακτήρες που πρωταγωνιστούν. Άνθρωποι καθημερινοί που απλά προσπαθούν να την παλέψουν σε ένα επάγγελμα δύσκολο και ψυχοφθόρο, ενώ η διαφθορά, το βόλεμα και η καθημερινότητα κατατρώνε τον ψυχισμό τους. Τα πάθη τους και οι συνθήκες της δουλειάς τους απεικονίζοντας με ένα σχεδόν πρωτόγνωρα απομυθοποιητικό, ρεαλιστικό τρόπο, δημιουργώντας ένα σύνολο εικόνων μουντό, απαισιόδοξο, “λερωμένο”. Σε αυτό συμβάλλουν η ρεαλιστική φωτογραφία με την περιορισμένη χρωματική παλέττα και φυσικά οι πολύ καλές ερμηνείες από 3 επιτυχημένους (τόσο εμπορικά όσο και ποιοτικά) πρωταγωνιστές.

Η ταινία αποφεύγει να διαχωρίζει τις καταστάσεις μεταξύ άσπρου και μαύρου. Τα πάντα κινούνται εντός μιας αχανούς γκρίζας ζώνης, ακριβώς όπως και στην πραγματικότητα. Τα πάθη και τα διλήμματα των χαρακτήρων δεν είναι από μόνα τους “καλόβουλα” ή “κακόβουλα”. Δεν έχουν την πολυτέλεια να κάνουν τις επιλογές τους με το πάσο τους, μετά από σκέψη και ανάλυση. Όλα αυτά, διαδραματίζονται με φόντο το μοναδικό τους κοινό σημείο : τη δουλειά στο αστυνομικό τμήμα. Κάποιες φορές οι 3 ανεξάρτητες ιστορίες τείνουν να διασταυρώνονται – αλλά αυτό ποτέ δε συμβαίνει ολοκληρωτικά. Οι γκροτέσκα αυθεντικοί βίοι συνοδεύονται από ένα καλό soundtrack που υπαγορεύει το ρυθμό της διήγησης και συνοδεύει τις ψυχολογικές τους διακυμάνσεις.

Splatter / Gore :
Τίποτα ιδιαίτερο. Οι πυροβολισμοί αφήνουν μεγάλες και ζουμερές τρύπες (αυτό ακούστηκε πρόστυχο, ε;) στα σώματα των χαρακτήρων και μέχρι εκεί.

Β / Κ (Βυζά / Κώλοι) :
Μικρές ποσότητες αλλά εξαίσιας ποιότητας γυναικέια σάρκα, εκδιδόμενη ή / και στριπτιζαριζόμενη. Όχι, δε θα το δεις για τα βυζιά. Αλλά είναι μια εξαίσια γαρνιτούρα στο όλο παρακμιακό σκηνικό.

Ρεζουμέ :
Είναι ένα καλό, στιβαρό αστυνομικό θρίλερ / δράμα (?) με έμφαση στους χαρακτήρες και με μια πρωτότυπη, ρεαλιστική και απομυθοποιητική ματιά. Αξίζει την προσοχή σου.

Κυριακή 29 Αυγούστου 2010

Legion


Μάστορας : Scott Charles Stewart
Παίχτες : Paul Bettany , Lucas Black , Tyrese Gibson , Adrianne Palicki
Πόσα πιάνει; 3 / 5, 3,5 άμα είσαι στις καλές σου
Με δυό λογάκια :
Ο Θεός έχασε την πίστη του στον άνθρωπο και βαρέθηκε τις μαλακίες μας. Και πολύ άργησε! Στέλνει, λοιπόν, τους αγγέλους Του για να εξολοθρεύσουν την ανθρωπότητα, φέρνοντας μια τύπου... αποκάλυψη. Το κλειδί για τη σωτηρία είναι ένα αγέννητο μωρό που η μοίρα του είναι να οδηγήσει την ανθρωπότητα σε μια νέα εποχή πνευματικής και ηθικής ακμής. Για αυτό και γίνεται ο νούμερο ένα στόχος... δολοφονίας από τους Αγγέλους! Μοναδικός υπερασπιστής του βρέφους και κατ' επέκταση ολόκληρης της ανθρώπινης φυλής είναι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ που ανυπακούει στις εντολές του Κυρίου του και προσπαθεί με τη στάση του να Του αποδείξει ότι το ανθρώπινο γένος είναι άξιο σωτηρίας. Αρωγοί του στην αντίσταση, ένα αταίριαστο τσούρμο από ταλαίπωρες, προβληματικές προσωπικότητες. Η τελική μάχη για τη σωτηρία του κόσμου θα δωθεί σε ένα ξεχασμένο βενζινάδικο, στη μέση της ερήμου...

Αναλυτικότερα :
Σου θυμίζει κάτι; Σκέψου σκηνικό “From Dusk 'till Dawn” (το πρώτο, όχι τα απαράδεκτα sequels που βγήκαν μετά), λιγάκι από “Terminator” και ακόμα περισσότερο από τη “σχολή” ταινιών τύπου ένα-τσούρμο-βλάχοι-κλείνονται-σε-ένα-μπαρ-και-πυροβολούν-τέρατα. Τύπου “Feast”και τόσων άλλων παρεμφερών! Γαρνίρισέ το με μια υπεραπλουστευμένη και τραβηγμένη από τα αυτιά ταπετσαρία ΕβραιοΧριστιανικών διδαχών και έχεις το Legion! Φυσικά, αυτό δεν είναι κάτι απαραίτητα κακό, εφόσον είσαι συνειδητοποιημένος όσον αφορά το τι βλέπεις. Δηλαδή μια b-movie του κερατά. Δηλαδή μια χαρά. Μόνο που...

...το πρόβλημά με το “Legion” είναι ότι ανεβάζει τον πήχη ψηλά – μόνο και μόνο για να τον περάσει θριαμβευτικά... από κάτω! Σε όλη τη διάρκειά του, λειτουργεί ενεργά έτσι ώστε να σου φέρει στο μυαλό αντίστοιχα παλιότερα (και γαμάτα) έργα και σε βάζει στη νοητική διαδικασία να περιμένεις να δεις κάτι εξίσου καλό. Μόνο και μόνο για να καταλήξει στο τέλος να είναι αρκετά κατώτερο από αυτά με τα οποία προσπαθεί να κοντραριστεί. Θέλετε και άλλα παραδείγματα (πολύ πιο καίρια και ακόμα πιο σχετικά), πέρα από αυτά που σας ανέφερα πριν; 2 τουλάχιστον τίτλοι, τα "Tales from the Crypt: Demon Knight" (με τον “δικό μας” Billy Zane) και το "The Prophecy" με τον Christopher Walken. Είναι και τα δυο τους ταινίες του 1995 έχουν πρακτικά το ίδιο θέμα, σενάριο & πλοκή και είναι δεκάδες φορές καλύτερα από το “Legion”.

Για αυτό το λόγο, μάλλον θα δείτε το “Legion” να σταυρώνεται πάραυτα από κριτικούς που ξέρουν να κάνουν τη δουλειά τους και γνωρίζουν το αντικείμενό τους. Αλλά κατά τη γνώμη μου, ούτε και μια τέτοια αντιμετώπιση είναι δίκαιη. Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, στα πρώτα 60 λεπτά μια χαρά τα λέει. Αλλά το τελευταίο μισάωρο είναι κουραδένιο, συμβιβαστικό, βεβιασμένο και θα σου χαλάσει όλη τη γεύση της ταινίας.

Splatter / Gore :
Τίποτα το φοβερό. Πληγές από σφαίρες (που δε τις βλέπεις) και make up effects από πληγές και χτυπήματα. Μια καλή δαγκωματιά στο λαιμό από μια possessed δαιμονική γιαγιά!

Β / Κ (Βυζά / Κώλοι) :
Χριστιανικό αποκαλυπτικό σενάριο και μου περιμένατε να δείτε και βυζά; Ρε πάτε καλά; Το μελαχρινάκι (Willa Holland) που παίζει την κόρη του ζευγαριού, έχει γεννηθεί για να μηδενίζει αντρικούς τραπεζικούς λογαριασμούς και για να κλείνει σπίτια! Θα ακούσουμε περισσότερα στο μέλλον για αυτό το κορίτσι! Στάνταρ!

Ρεζουμέ :
Ο “σοβαρός” θριλεράς (μα, υπάρχει τέτοιο πράμα;!;) μέσα μου διαμαρτύρεται. Θα ήθελε με το σεναριακό υλικό του Legion να δει ένα καλό μεταφυσικό θρίλερ, πολύ πιο βαθύ, πρωτότυπο και τολμηρό, μπολιασμένο με χορταστικές δόσεις δράσης και με αντιήρωες που να παραπέμπουν σε John Constantine, Preacher, ακόμα και σε Harry Angel! Αντί αυτού πήρε μια b-movie αξιοπρεπή αλλά συνηθισμένη – και όχι καλύτερη – από άλλες πολλές παρόμοιές της που έχουν προηγηθεί. Είναι αυτό κάτι απαραίτητα κακό; Μάλλον όχι, εφόσον μπορείς να το χωνέψεις. Ίσως η εποχή που διανύουμε να μη προσφέρεται για μουντές αποκαλυπτικές υπερπαραγωγές τύπου “The Omen”. Και πλέον η μαγεία & το υπερφυσικό στη συνείδηση του κόσμου δεν παραπέμπει καθόλου στο ύπουλο, σάπιο grim στοιχείο που είχε στο “Angel Heart”, αλλά περισσότερο σε... “Harry Potter”! Δεδομένων όλων αυτών, ακόμα και το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που είναι διατεθιμένοι να παίρνουν ζεστά φράγκα και να τα μετατρέπουν σε b-movies, κάνει αυτό το ταινιάκι άξιο παρακουλουθησης και υποστήριξης, τουλάχιστον από τους φαν του είδους...

Η Φυλή των Αθανάτων (Creek)


Μάστορας : Joel Schumacher
Παίχτες : Henry Cavill , Dominic Purcell , Emma Booth , Michael Fassbender
Πόσα πιάνει; 4 / 5
Με δυό λογάκια :
Το 1930, ο Αδόλφος Χίτλερ απέκτησε ψύχωση με το υπερφυσικό. Πίστευε ότι η αποκρυφιστική παράδοση των προγόνων του θα ήταν το κλειδί για την παγκόσμια κυριαρχία και εξάπλωση της Άρειας Φυλής. Η αυτοκρατορία τρόμου των Ναζί μπορεί να κατέρρευσε εδώ και χρόνια. Αλλά ακόμα και σήμερα, κάποια από τα μυστικά τους και τα αποτελέσματα των πειραμάτων τους με τον αποκρυφισμό είναι ακόμα ζωντανά... και διψασμένα για αίμα...

Αναλυτικότερα :
Ναι, είναι άλλη μια b-movie-ά του κερατά βασισμένη στις ράδιοαρβύλες και θεωρίες συνωμοσίας σχετικά με τις αποκρυφιστικές δραστηριότητες των Ναζί! Οι ένστολοι Γερμαναράδες ήταν πάντα ιδανικοί “κακοί” για κάθε λογής κάφρικες underground b-movie φάσεις! Θυμήσου πόσα έργα : “Dead Snow”, “Η Λίμνη με τα Ζόμπι”, “To Οχυρό”, “Frontier”, “Inglourious Basterds” είναι τα πρώτα που μου έρχονται στο μυαλό – και σίγουρα ΔΕΝ είναι τα μοναδικά. Επίσης σκέφτομαι την πολύ επιτυχημένη σειρά παιχνιδιών “Wolfenstein” που ακόμα είναι δραστήρια και μόλις πέρσι έβγαλε το πιο πρόσφατό της sequel! Όλοι ευχαριστιούνται βλέποντας ναζί cultists να τρώνε μολύβι και η εικόνα του συντηρημένου-σε-μια-γυάλα-εγκεφάλου-του-Χίτλερ αποτελεί πρότυπο και “ιερό δισκοπότηρο” της κουλτούρας των b-movies! Και εδώ, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, έχουνε μαζώξει τόσα πολλά γαμάτα concepts που παίζει και να έχουν περάσει πολλά χρόνια από την τελευταία φορά που έγινε μια τέτοια απόπερα! Και στάνταρ, ακόμα περισσότερα θα περάσουν μέχρι την επόμενη φορά!

Από την αρχή, η ταινία δείχνει ότι το έχει. Ξεκινά με μια μουντή απεικόνιση του παρελθόντος της ιστορίας, κομπλέ με “παλιομοδίτικα” ασπρόμαυρα μακρινά στατικά πλάνα. Συνοδεύεται παράλληλα από ψαρωτική διήγηση που σε ενημερώνει με τα απαραίτητα ιστορικά στοιχεία. Μετά περνά στο παρόν με ρυθμούς γκαζωμένους και πιο μοντέρνα σκηνοθετική απόψη τύπου “Prison Break” και δε συμμαζεύεται. Και σε αυτό το φρενήρες μοτίβο συνεχίζει μέχρι τέλους φέρνοντας στο μυαλό τη “σχολή” θρίλερ τύπου “Cabin Fever”, “Breed” κλπ. Pas mal...

Δυστυχώς, ο σαματάς δεν καταφέρνει να καλύψει τις τρύπες στο σενάριο και κάποια σημεία που απλά δεν κολλάνε μεταξύ τους. Ειδικά όσον αφορά τις “δυνάμεις” του κακού της υπόθεσης. Ανεπαρκώς επεξηγημένες και συνοπτικά δοσμένες, νομίζεις ότι υπάρχουν απλά για να υπάρχουν και να κινούν την πλοκή της ταινίας, για να κυλάνε τα λεπτά. Κάπου υπάρχει ένα ολόκληρο plot twist για ένα “Τρίτο Μάτι” το οποίο όμως δεν κάνει – φαινομενικά – τίποτα. Η οικογένεια που τον κρατάει, υποτίθεται ότι έχει καταφέρει να τον “φυλακίσει”. Παράλληλα, είναι υποχρεωμένοι να τον “ποτίζουν” με το αίμα ατυχών θυμάτων. Και εγώ ρωτώ : Αφού τον έχεις έτσι κι αλλιώς φυλακισμένο και του χεριού σου, γιατί καν να μπεις στον κόπο να τον ποτίσεις; Γιατί δεν τον αφήνεις να σαπίσει τον καριόλη; Όλα αυτά δρουν αρνητικά στην προσήλωση του θεατή, του υπενθυμίζουν ότι βλέπει μια ακόμα ταινία με ποπκόρν και δε συμμαζεύεται. Δεν επιτυγχάνεται η πραγμάτωση ενός ταξιδιού που να σε στέλνει κυριολεκτικά για περίπου μιάμιση ώρα και μετά να σε αφήσει εξουθενωμένο και με ένα πλατύ χαμόγελο ικανοποίησης μόλις τα φώτα ανάψουν ξανά. Και το είχε – μπορούσε να γίνει ένα κλασικό έργο του είδους του. Όλα τα έχει : Ρουνική μαγεία των βόρειων λαών, Nazis, vampires με ζόμπια σκλάβους και (έστω απρόθυμους) cultists. Παρόλα αυτά, θα πρέπει να περιοριστεί στο στάτους μιας (έστω γαμάτης) ταινιούλας που θα προσγειωθεί στο ράφι του dvd και άιντε στην καλύτερη των περιπτώσεων να βγάλει και κάνα direct-to-video sequel.

Splatter / Gore :
Τίποτα που να μην έχεις ξαναδεί. Ένα μάτι που αφαιρείται με ένα σιδερένιο αργοτικό εργαλείο. Μπόλικες σκηνές... αιματοποσίας! Λευκοί φακοί επαφής που δίνουν το εφφέ κακόβουλων ζόμπο-οφθαλμών. Ωραία δημιουργικά make up effects, όσον αφορά τις... γλίτσες και τους διάφορούς ιχώρες που ρέουν από τις πληγές του νεκροζώντανου ναζί!

Β / Κ (Βυζά / Κώλοι) :
Λίγα πράματα – έως καθόλου. Η ξανθούλα (Emma Booth) που παίζει είναι τόσο γλυκειά και μπάνικια που θα σε κάνει να αναρωτιέσαι μπας είχε και κάποιο δίκιο ο Αδόλφος που ήθελε να μας γεμίσει με ξανθιές γαλανομάτισσες φράου!

Ρεζουμέ :
Ναι, είναι b-movie-ά του κερατά! Με κλισαρισμένο – και ενίοτε ασύνδετο σενάριο. Και – σε τελική ανάλυση - πολύ καλά κάνει ρε! Ναι, θα μπορούσε να είναι κάτι αληθινά ξεχωριστό. Αλλά σίγουρα θα βρει ένα μικρό μέρος στην καρδιά των φαν του είδους. Ίσως θα πρέπει να ασχολούνται και άλλοι αναγνωρισμένοι σκηνοθέτες με πιο... occult και underground θεάματα για να χαιρόμαστε ακόμα περισσότερο οι θριλεράδες!

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Κυκλοφορεί και με τον εναλλακτικό τίτλο “Blood Creek”

Πέμπτη 26 Αυγούστου 2010

4 Μαύρα Κουστούμια (4 Black Suits)


Μάστορας : Ρένος Χαραλαμπίδης (υπογράφει και το σενάριο)
Παίχτες : Γιάννης Ζουγανέλλης, Ρένος Χαραλαμπίδης, Γιάννης Πουλικάκος
Πόσα πιάνει; 2,5 / 5 και πολλά βάζω...
Με δυό λογάκια :
4 αποτυχημένοι νεκροθάφτες θα προσπαθήσουν να πιάσουν την καλή πραγματοποιώντας την τελευταία επιθυμία ενός πλούσιου Έλληνα της διασποράς, όπως είναι γραμμένη στη διαθήκη του. Θέλει να ταφεί στο χωριό του. Αλλά πρέπει να τον πάνε εκεί με τα πόδια, κουβαλώντας το φέρετρό του από τον Πειραιά μέχρι το μικρό, ξεχασμένο και από το Θεό χωριουδάκι της Βοιωτίας. Ο δρόμος είναι ευκαιρία για να συγχωνευτούν και ενίοτε να συγκρουστούν οι 4 προβληματικές περσόνες. Αλλά και ο νεκρός, τους επιφυλάσσει δυσάρεστες εκπλήξεις...

Αναλυτικότερα :
Άψογο σαν ιδέα! Ένα... περπατητό road movie με σκηνικά του την σκονισμένη ηλιοτσουρουφλισμένη Ελληνική φύση και σαν όχημα που οδηγεί την πλοκή... ένα φέρετρο από μαύρη λάκα! Με καλά κωμικά ταλέντα (Ζουγανέλλης, Πουλικάκος) αλλά και με τη συμπαθή φυσιογνωμία του Χαραλαμπίδη στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Επίσης με μπόλικο μεράκι, εμπειρία και αρχικές καλές προθέσεις! Τι θα μπορούσε να πάει στραβά; Μάλλον αρκετά πράματα...

Για να ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα από την αρχή : το “4 Μαύρα Κουστούμια” ΔΕΝ είναι κακή ταινία. Απλά δεν κατορθώνει να γίνει ούτε η σκιά αυτού που θα μπορούσε να επιτύχει. Και θα μπορούσε να επιτύχει πολλά. Το μαρτυρούν αυτό οι καλές ιδέες πάνω στις οποίες χτίστικε το σενάριο και κάποιες εξαιρετικές σκηνές. Η “σεξπηρική” ερμηνεία του Ζουγανέλλη θα σε κάνει να κλαίς από τα γέλια με το άσπρο make up και την περούκα τύπου κλόουν να απαγγέλει ένα ατέλειωτο, μακάβριο, μακρόσυρτο “... ωωωωω Γιόρικ!...”. Οι σκηνές στην εμποροπανήγυρη του χωριού μαρτυρούν το σκηνοθετικό ταλέντο ενός ατόφια Ελληνικού Διονυσιακού Φελίνι. Το φινάλε προσφέρει “γλυκάδα” και άφθονη συγκίνηση, όπως μόνο τα κλασικά μιούζικαλ του παλιού καλού Hollywood μπορούσαν να προσφέρουν. Τα κιτρινισμένα (σαν να βγήκαν από τη 10ετία του 70) πλάνα της σημερινής πλατείας Συντάγματος, με τους τέσσερις νεκροθάφτες να ποζάρουν με το φέρετρο στον φωτογραφικό φακό του κινητού τηλεφώνου του Πουλικάκου, φέρνουν στο νου την ανατρεπτική ψυχεδέλεια των παλιών ταινιών του Ζερβού.

Δυστυχώς, για κάθε καλή σκηνή, αντιστοιχούν άπειρες μέτριες που τη χαντακώνουν επαρκέστατα. Από ένα σημείο και μετά η έμπνευση στερεύει και ο σκηνοθέτης μας σερβίρει άπειρα (και ατελείωτα!) σκονισμένα πλάνα με τους 4 νεκροθάφτες να περπατούν σιωπηλοί μέσα σε ένα λιβάδι με στάχυα. Οι ατάκες είναι λίγες, προβλέψιμες και επαναλαμβάνονται με τραγικούς ρυθμούς. Θα ακούσεις δεκάδες φορές το Χαραλαμπίδη να βρίζει “... γαμώ την κάσα μου, γαμώ!” Θα ακούσεις ξανά και ξανά τα ίδια φτηνά αστειάκια (τύπου επιθεώρησης του Σεφερλή) όσον αφορά τη φαλάκρα του Ζουγανέλλη. Την κατάσταση δε βοηθούν οι χαρακτήρες που είναι ισοπεδωτικά απλοϊκοί, μονοδιάστατοι. Ο Χαραλαμπίδης είναι ένα λαμόγιο εθισμένο στον ιππόδρομο που ψάχνει ευκαιρία να πιάσει την καλή. Ο Ζουγανέλλης είναι ένας φτωχός αποτυχημένος ηθοποιός του “ποιοτικού” ρεπερτορίου. Ο τρίτος χαρακτήρας είναι ένας αποφυλακισμένος και ο τέταρτος ένας αλκοολικός μπάρμπας που είναι στον κόσμο του. Αν περιμένεις να δεις στην ταινία περισσότερο βάθος και ανάλυση στους χαρακτήρες, πέρα από αυτά που μόλις έγραψα, είσαι γελασμένος. Απαράδεκτο και απαγορευτικό φαινόμενο για road movie, όπου η έμφαση πρέπει να δίνεται κατεξοχήν στους χαρακτήρες – αλλιώς δεν έχεις υλικό και λόγο για να φιλμάρεις!

Το ψάρι βρώμάει από το κεφάλι. Και το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι ο σκηνοθέτης δεν έχει αποφασίσει τι ταινία θέλει να φτιάξει. Βάζει λίγες, σκόρπιες και ετερόκλητες σκηνές (που από μόνες τους μπορεί να είναι καλές – η καθεμιά για το είδος της) και τις δένει μεταξύ τους με ατέλειωτα πλάνα ποδαρόδρομου. Εν τω μεταξύ, μας έχει σερβίρει ένα τουρλού που περιλαμβάνει ολίγη από κοινωνικό δράμα, slapstick κωμωδία, σάτυρα, μιούζικαλ συγκίνηση, φολκλόρ περιήγηση και... κάτι από μεταφυσικό stuff! Από όλα έχει ο μπαξές! Αλλά αυτό εμποδίζει την ταινία να αποκτήσει τη δική της ταυτότητα. Και μετά τη θέασή της σε αφήνει με μια γεύση αδιάφορη και με τη γενική εντύπωση ότι όλο αυτό που είδες απλά σε έκανε να βαρεθείς. Όπως επίσης και το πόσο καλύτερο θα μπορούσε να είναι...

Ρεζουμέ :
Σε ένα commentary της ταινίας, ο Χαραλαμπίδης σχολιάζει ότι ουσιαστικά, στην αρχή δεν ήξερε ακριβώς τι ταινία να φτιάξει με το υλικό του “4 Μαύρα Κουστούμια”. Δυστυχώς, ούτε και στην πορεία έμαθε. Μια πολύ καλή ιδέα, που θα μπορούσε να οδηγήσει στη δημιουργία μιας από τις πολύ καλές, τολμηρές και πρωτότυπες ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου, χάθηκε εξαιτίας της αναποφασιστικότητας του δημιουργού και των (εμπορικών και Ελληναράδικων) συμβάσεων που τον υποχρεώνουν να “στριμώξει πολλά καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη”.

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Θάφτηκε από τους κριτικούς και προβλήθηκε σε λίγες αίθουσες. Προσγειώθηκε αθόρυβα και μοιραία στο ράφι του dvd...

Κυριακή 22 Αυγούστου 2010

Chains of Tyranny


To d&d campaign μας, μετά από ένα μεγάλο καλοκαιρινό break ξεκίνησε ξανά, πιο δυνατό από ποτέ! Ο Nechthor, paladin του καλού πολεμαρχου θεού Hieroneous αποφάσισε σε μια πλέον κρίσιμη καμπή της ιστορίας να προδώσει την πίστη του και να στραφεί προς το κακό και μάλιστα στη λατρεία του Hextor που είναι ο ημίαιμος αδερφός και νέμεση του Hieroneous. (και παράλληλα έτσι να ξεκινήσει μια καινούρια καριέρα ως "Antipaladin") Για αυτή του την προδοσία, ο τύραννος θεός του Πολέμου, "ευλόγησε" τον Nechthor με αυτά τα όπλα που αποτελούν embodiment της θέλησής του.

... η ειρωνία της υπόθεσης, είναι ότι αν και αρχικά ο Nechthor έλαβε αυτή την απόφαση, τουλάχιστον εν μέρει, προκειμένου να σώσει τους συντρόφους του, όταν η ένωση με τον Hextor ολοκληρώθηκε, εκμεταλλεύτηκε αυτό το πλεονέκτημα εις βάρος των συντρόφων του που τελικά σκοτώθηκαν μαρτυρικά (και αηδιαστικά) στην κρίσιμη μάχη!

Το όπλο αποτελεί δικιά μου έμπνευση. Ήθελα να είναι κάτι σε γαμάτες heavy flails (το αγαπημένο όπλο του Hextor), να συμβολίζει το "δέσιμο" της ψυχής του Nechthor από τον Θεό του Πολέμου (εξ ου και οι αλυσίδες που είναι μόνιμα ενσωματωμένες στο σώμα του πρώην Paladin) και πέρα από τους αριθμούς και τις στατιστικές, να φέρεται σαν ένα θεόσταλτο όπλο που σφυρηλατήθηκε στα αμόνια της κόλασης προκειμένου να υπηρετήσει τα σχέδια του κυρίου του! Τέλος, έχει 6 διαφορετικές ιδιότητες, όσα και τα χέρια του Hextor.

Μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε αυτούσιο για το d&d campaign σας, να το "κατσαβιδώσετε", ή να φτάξετε με βάση αυτό το πρότυπο άλλα όπλα που μπορεί να προσφέρει μια θεότητα του campaign σας σε ένα εκλεκτό της άτομο.

Chains of Tyranny - Lesser artifact

These cruel weapons are bestowed by Hextor upon his emissaries, for a truly special mission, an extraordinary evil deed or anything important enough to draw the attention of the Scourge of Battle to a specific person. They are essentialy a pair of heavy flails (they are ALWAYS bestowed in pairs and can ONLY be used in pairs. Without one, the other ceases to function) each ending in a 10 foot long chain which extends through the wielder’s flesh and fastens directly to his bones.

The Chains of Tyranny cannot be bought, found, traded nor made by mortal hands. They can only be bestowed by the Scourge of Battle himself (IF he wills it so), after the recipient has willingly made a decision of dire importance, concerning Hextor, often bound with a great sacrifice or a major act of betrayal, especially to one’s former faith. This fusion comes with a mandatory offering of allegiance. The wielder must worship – and swear his service – to Hextor.

The terrible deed of bestowing the Chains of Tyranny leaves the wielder with a permanent drain of 1 point of Strength and 1 point of Charisma, as the Chains sear his arms and are forever attached to his bones, leaving the wielder permanently scarred and injured. These lost ability points cannot be restored in any way, not even with spells as powerlful as wish, or miracle. Once the fusion is made, it is permanent. Nothing but the will of Hextor, direct divine intervention or the permanent loss of the wielder’s arms can take away the Chains of Tyranny. If they are somehow permanently removed from the wielder, the lost ability points do not return.

a) The Chains of Tyranny are +3 adamantine flails. The wielder can fight with them as if fighting with two weapons, but if he does, he incurs all the normal attack penalties associated with fighting with two weapons, just as if he were using a one-handed weapon and a light weapon.

b) He who wields the Chains of Tyranny, cannot be disarmed. He gets a +2 bonus on opposed attack rolls made to disarm an enemy. He can also use them to make trip attacks. But if he is tripped during his own trip attempt, he cannot drop the weapons to avoid being tripped.

c) The Chains of Tyranny have reach and can strike opponents 10 feet away, as well as adjacent foes. Any character who is bestowed the Chains of Tyranny is considered proficient with them.

d) As a standard action, the wielder may command the Chains of Tyranny to mimic the characteristics of any metal the wielder chooses, allowing to overcome damage reduction, even though the actual metal does not change. For example, the wielder could choose “cold iron” and the Chains of Tyranny would act as though they were made of that metal for the purpose of bypassing damage reduction. This designation persists until a new choise is made by the wielder.

e) The Chains of Tyranny have 40 hit points and a hardness of 20 – but they cannot be sundered in a traditional fashion. If some event should destroy the Chains of Tyranny (such as exposyre to a sphere of annihilation, or similar powerful magic) whatever is left of the Chains retracts into the appendages of the wielder and remains dormant for 24 hours, after which new chains and flails are regenerated and are fully functional again. Hextor would NEVER allow something as trivial as the destruction of the material representation of his will stop his plans!

f) The wielder is able to use the Chains of Tyranny as though he had the whirlwind attack feat, regardless of whether he qualifies for the feat.

The Chains of Tyranny

Exotic Weapon
Dmg (S)
Dmg (M)
Critical
Type
One handed melee weapon
Chains of Tyranny
1d8
1d10
19-20/ X2
Bludgeoning

...written by Seth