Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2009

Rpg Μποναμάς – Alaxus, the Minotaur Mage

Αγαπημένος iconic “κακός” όσοι adventurers πέρασαν από τον τάφο του σίγουρα θα το θυμούνται για μια ζωή. Αυτές είναι οι updated στατιστικές του περιβόητου Μινόταυρου – Μάγου στην 3,5 Έκδοση των κανόνων του Dungeons & Dragons. Θα βρείτε τον Alaxus στην περιπέτεια Wrath of the Minotaur που υπάρχει στο ομώνυμο εισαγωγικό βιβλίο της 2ης έκδοσης, από τον Jeff Grubb.

Alaxus, the minotaur mage
Large mostrous humanoid minotaur / Wiz 1
Hit points – 44
Initiatine - +0
Speed – 30 feet
Armor Class – 14
Attack – greataxe +7 melee 3d6+3
Full attack – greataxe +7/+2 3d6+3 and gore +2 1d8+2
Space / reach – 10 feet / 10 feet
Special attacks – powerful charge 4d6+6
Special qualities –scent, darkvision 60 feet, natural cunning
Saves – F/R/W - +6/ +5 / +7
Abilities str/dex/con/int/wiz/cha – 14/10/15/12/10/8
Skills – concetration +6, intimidate +2, knowledge history& arcana +5, listen +7, search +2, spellcraft +5, spot +7
Feats – greatfortitude, power attack, track, summon familiar, scribe scroll
CR – 5
Spells prepared – 0 lvl (detect magic, read magic, light), 1st lvl (shield, magic missile)

Intolerable Cruelty, Burn After Reading, Zack and Mirri Make a Porno

Intolerable Cruelty

Άλλη μια κωμωδία των αδερφών Koen με αστεράτο πρωταγωνιστικό cast (George Clooney, Catherine Jeta Jones) και δυνατά guest. Οι κωμεντί αυτών των παλικαριών δε δουλεύουν όπως οι συμβατικές, αυτές του σωρού. Εδώ το χιούμορ δουλεύει υπόγεια, μέσω αλλόκοτων καταστάσεων που σιγά σιγά κλιμακώνονται σε ένα σουρεάλ φινάλε που γίνεται της κακομοίρας. Κάτι τέτοιο γίνεται και εδώ, με τον Clooney να υποδύεται ένα γιάπη δικηγόρο που ερωτεύεται μια αδίστακτη γυναίκα που εξασφαλίζει τον επιούσιο... καταστρέφοντας οικονομικά χαζούς πλούσιους άντρες μέσω ακριβών διαζυγίων!

Λαμπερότατο το ζεύγος που παραπέμπει ευθέως σε αντίστοιχα πρωταγωνιστικά δίδυμα παλιότερων και σαφώς πιο σημαντικών εποχών του χόλυγουντ. Απολαυστικότατο και ανάλαφρο θέαμα και αυτή η ταινία που τελειώνει πριν καλά καλά το καταλάβεις. Ωστόσο δεν έχει το πολυεπίπεδο και το πολυσχιδές που χαρακτηρίζουν άλλες ταινίες του σκηνοθετικού διδύμου (με χαρακτηριστικότερη την τελευταία τους δουλειά, το πολύ καλό Burn After Reading) και το φινάλε φαντάζει κάπως βεβιασμένο και συμβιβασμένο.

Τέσπα, το Intolerable Cruelty αποτελεί μια ευφυή και φιλοσοφημένη επιλογή για ένα ευχάριστο απόγευμα, με dvd στον καναπέ, αγκαλίτσα με την κοπέλα σας. Και αυτή θα τσιμπήσει με την ίντριγκα και τους γκρίζους κρόταφους του Clooney, και εσύ δε θα ξενερώσεις. Και η Jeta Jones είναι να την πιείς στο ποτήρι. Η γριά κότα έχει το ζουμί. Μια 40άρα ίσον δυο εικοσάρες και τα σχετικά. Από το να δεις (ξανά) καμιά πατατιά με τη Meg Ryan, αυτό το εργάκι είναι σαφώς ανώτερο ως επιλογή.

Burn After Reading

Είντα λέγαμε για το Intolerable Cruelty σε προηγούμενο ριβιού? Πάνω κάτω τα ίδια, αλλά σε πολύ καλύτερο επίπεδο. Χαοτικός αχταρμάς κατασκοπικού έργου και κωμωδίας με απενοχοποιημένες δόσεις ερωτισμού, εδώ δε γίνεται απλά της κακομοίρας. Γίνεται της πουτάνας το μνημόσυνο. Απόλαυση (να και κάτι που δεν περίμενα ποτέ να γράψω) ο Brad Pitt, στο ρόλο ενός χαζοχαρούμενου υπάλληλου γυμναστηρίου, αλλά όλοι εδώ οι ηθοποιοί γράφουν, ο καθένας από το μετερίζι που έχει τοποθετηθεί από το σκηνοθετικό δίδυμο (Joel & Ethan Koen) Ειδικά στη σκηνή που ο Clooney τινάζει τα μυαλά του Brad Pitt στον αέρα, στάνταρ μου ξέφυγε κλανιά από το γέλιο! Χώρια το άλλο. Που αλλού θα δείτε να σφάζουν τον Mr Angelina τόσο εξευτελιστικά? Ομολογουμένως, αυτό από μόνο του πρέπει να αποτελεί μια κρυφή, ένοχη απόλαυση για κάθε άντρα. Εκτός και αν είσαι αδερφή. Τέσπα.

Πάντως το φιλμάκι αυτό έχει πολλές αρετές, με κορυφαία το ευφυέστατο γιούργια σενάριο που σε στέλνει. Για bottomline παραφράζω ελεύθερα τις τελευταίες 2 ατάκες που ακούγονται, προτού πέσουν οι τίτλοι τέλους. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να συνοψίσεις την ταινία.

“Τελικά ρε φίλε τι μάθαμε από το όλο σκηνικό?”
“Έλα ντε, τι μάθαμε?”
“Ξέρω'γώ ρε μαλάκα?”

Zack and Mirri Make a Porno

Προβαλλόταν στους σινεμάδες παράλληλα με το Quantum of Solace. Διάλεξα να πάω στο τελευταίο. Κάτι στο όλο σκηνικό με αυτό το φιλμάκι δε μου γέμισε το μάτι. Η αφίσα ίσως. Αρκετές είναι εκεί έξω οι κωμωδιούλες της σειράς που με αφορμή ένα πιασάρικο “ταμπού” θέμα ή με ένα και καλά πιπεράτο τίτλο αλιεύουν κοινό και σερβίρουν ξανά και ξανά τα ίδια και τα ίδια. Χλιαρά “κωμεντί” (και όχι κωμωδία) αστεία, μελούρα και αμερικανική συντηρητικούρα. Μετά από κάμποσο καιρό, αφότου βγήκε σε dvd εξακολουθούσα να μη τσιμπάω. Μου το πρότειναν (ευχαριστώ Χάρη!) οπότε και είπα “γιατί όχι?”

Ε, λοιπόν, η διαίσθησή μου για αυτό το ταινιάκι υπήρξε τελείως λάθος. Τα σπάει. Το στόρυ – 2 κάγκουροι (αγόρι & κορίτσι) συγκάτοικοι που δεν τη βγάζουν καθαρή στα οικονομικά, αποφασίζουν όταν φτάσει ο κόμπος στο χτένι να κάνουν κάτι δραστικό για την ανατροπή του σκηνικού. Το σχέδιο – να γυρίσουν μια γιούργια τσόντα με ένα ό,τι να'ναι crew. Επακολουθεί ο χαμός, σε μια ταινία που είτε το πιστεύετε είτε όχι, ανήκει κατά τα άλλα στην κατηγορία της συναισθηματικής κωμωδίας.

Το Seth Rogen τον έχεις ξαναδεί πρόσφατα στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Knocked Up (Ελ. Υπότιτλος – Με Την Πρώτη) που έχει κάνει μεγάλη επιτυχία διεθνώς, αλλά και στη χώρα μας. Τώρα, το πώς καταλήξαμε από το ατσαλάκωτο αρρενωπότατο πρότυπο του Carry Grant, στο πρότυπο του μαστούρη loser 30άρη κάγκουρα του Νεάντερταλ, σαν πρωταγωνιστή στις απανταχού συναισθηματικές κωμωδίες, είναι κάτι που μου διαφεύγει. Ωστόσο το παλικάρι είναι ειλικρινής, αυθεντικός και πολύ πιο κοντά στο πρότυπο του μέσου άντρα. Για αυτό και έπιασε, εξ ου και το ρεύμα που έχει. Εδώ του δίνουν ακόμα πιο μεγάλη ελευθερία κινήσεων, κυριολεκτικά τον εξαπολύουν σε απολαυστικότατους κάφρικους μονόλογους και φευγάτες καταστάσεις. Και το κοριτσάκι που βάλανε δίπλα του είναι αστεράκι και γλυκειά σαν καραμέλα τριαντάφυλλο.

Το ταινιάκι αυτό είναι καλό γιατί είναι πρωτότυπο, γνήσια αστείο, κάφρικο, μοντέρνο, γκαζωμένο. Φτιαγμένο από και προς τη γενιά του YouTube, καταφέρνει άνετα να κλείσει το μάτι και στις παλιότερες σειρές, με τη σάτυρά του και το διαχρονικό του θέματός του (γιατί, ποιόν άντρα δεν απασχόλησε κάποια στιγμή στη ζωή του το μείζον κεφάλαιο της τσόντας?)

Εξυπνότατο και διασκεδαστικότατο, τα λέει έξω από τα δόντια σε πολλά σημεία και για αυτό απευθύνεται μάλλον περισσότερο σε άντρες. Εκτός και αν η κοπέλα σου είναι τρελά απενοχοποιημένη, όπως η Mirri στην ταινία. Ακόμα και η αναπόφευκτη μελούρα στο τέλος δε σε ξενερώνει. Είναι ειλικρινής και καταφέρνει να παραμείνει αστεία και συγκινητική ταυτόχρονα. Μη το χάσετε. Αλλά καλού κακού, δείτε το πρώτα μόνοι σας.

Hell Ride, Tropic Thunder, Bad Santa

Hell Ride

Δυο αντίπαλες συμμορίες ατρόμητων χαρλεάδων συκρούονται στην έρημο της Μεξικανικής επαρχίας με αφορμή παλιούς, ανοιχτούς λογαριασμούς. Παραγωγή Tarantino αυτό το φιλμάκι που βασικά είναι το From Dusk 'till Dawn χωρίς βρυκόλακες. Άπειρη, αδίστακτη έρημος, διεφθαρμένοι αντι-ήρωες, κολασμένες γυναίκες-δηλητήριο. Πιστολίδι, gore, γαμάτη μουσική. Τι άλλο μπορεί να ζητήσεις?

Κι όμως. Λείπει ένα καλό σενάριο που θα δέσει όλα τα παραπάνω υλικά μεταξύ τους. Λείπουν οι ερμηνείες, οι καλοστημένες σκηνές δράσης, λείπει γενικά η ουσία. Αυτό που σου μένει είναι μια ταινία με αναίτιες βρισιές και πιστολίδι, κώλους, βυζιά και μουνιά (οι κυρίες εδώ τα δείχνουν όλα) Χάρμα οφθαλμών και αντρική απόλαυση, δε λέω, αλλά όλα αυτά δε φτάνουν για να σκαρώσουν μια καλή b-movie. O Tarantino θα έπρεπε να το ξέρει αυτό καλύτερα από κάθε άλλο σκηνοθέτη της γενιάς του.

Tropic Thunder

Προκειμένου να αποτραπεί η εμπορική αποτυχία μιας υπό κατασκευή χολυγουντιανής υπερπαραγωγής, ο σκηνοθέτης της ταινίας αποφασίζει να ρίξει το πρωταγωνιστικό του καστ σε μια πραγματική ζούγκλα προκειμένου να βγουν όσο το δυνατόν πιο ρεαλιστικά το γύρισμα και οι ερμηνείες. Αυτό που δεν περιμένουν, είναι ότι θα βρεθούν εν αγνοία τους σε μια πραγματική “εμπόλεμη” κατάσταση.

Απολαυστική η πρωταγωνιστική ομάδα. Ben Stiller, Robert Downey Jr (με απίστευτη αφρο – αμερικάνικη μεταμόρφωση) Jack Black. Βάλε και τα δυνατά guest – Tom Cruise (εδώ είναι απίστευτος!) Nick Nolte (αγνώριστος) και αρκετοί άλλοι. Με πρόφαση το σενάριο, η ταινία μας σερβίρει μια ευφυέστατη σάτυρα του χολυγουντιανού παραλογισμού, της παράνοιας και της φαυλότητας των ηθοποιών - σταρ, της απληστίας των παραγωγών και των αδίστακτα κερδοφόρων τακτικών του marketing. Πανέξυπνες και κορυφαίες σουρεάλ στιγμές, το φιλμάκι είν αι απολαυστικότατο και τα σπάει. Μακράν η καλύτερη δουλειά του Ben Stiller (υπογράφει το σενάριο, τη σκηνοθεσία και την παραγωγή) των τελευταίων ετών.

Bad Santa

Ένας Άγιος Βασίλης διαφορετικός από όλους τους άλλους. Βρίζει σα νταλικιέρης, πίνει σα νεροφίδα, “καρφώνει” ό,τι θηλυκό βρίσκει μπροστά του (ειδίκευσή του οι πρωκτικές διεισδύσεις σε... χοντρές!) Αντιπαθεί σφόδρα τα παιδιά, είναι άπλυτος, λιγδής, ατημέλητος. Κρατώ το καλύτερο για το τέλος – με τον κολλητό του φίλο, ένα κακάσχημο νάνο, όταν πέφτει η νύχτα, ξαφρίζουν τα χρηματοκιβώτια και τα ράφια των εμπορικών πολυκαταστημάτων τα οποία τους προσλαμβάνουν την περίοδο των γιορτών!

Απόλαυση ο Billy Bob Thornton στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Το εργάκι είναι ολίγον τι παλιό αλλά σκέφτηκα ότι είναι ταμάμ να το δείτε όσοι δεν ευκαίρησαν μέχρι τώρα, όσο μυρίζει χειμώνας και οι ανάμνησες από τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές είναι ακόμα νωπές. Είναι αληθινό, αυθεντικό και το συναίσθημα που βγαίνει στο τέλος συγκινεί και δεν είναι ούτε ντεμέκ, ούτε βεβιασμένο.

Ήδη αυτό το διαμαντάκι κρατεί τα πρωτεία στην πιο cult Χριστουγεννιάτικη ταινία, μαζί με το The Nightmare Before Christmas του θεού Tim Burton. Ακόμα και τα κανάλια της Ελληνικής τιβί σακουλεύτηκαν τη φάση και το τιμούν δεόντως κάθε Χριστούγεννα από την ημέρα που προβλήθηκε στις αίθουσες.

Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2009

Εκπαιδεύοντας τη Νέα Γενιά – Endgame

Το Campaign μας τέλειωσε με ένα πλέον απολαυστικό και εντυπωσιακό τρόπο. Πετώντας στον ουρανό (υπό την επήρρεια fly spells) πάνω από το χωριό τους, οι 4 ήρωες (Redgar human fighter 6th, Tordek dwarf fighter 6th, Mialee elf wizard 6th, Meepo kobold rogue 5th) αντιμετώπισαν και νίκησαν τον νεκραναστημένο κόκκινο δράκο Ashardalon που απειλούσε να καταστρέψει τα πάτρια εδάφη τους.

Η ιστορία μας πρακτικά ήταν 5 κλασικές Dungeons & Dragons περιπέτειες – Wrath of the Minotaur (του Jeff Grubb από το fast play της 2nd Edition) The Sunless Citadel, The Forge of Fury, Haunting of the Black Isle και τέλος To Find the Dragon's Lair (οι 2 τελευταίες είναι παρμένες από ένα starter box set της δεύτερης έκδοσης, το πρώτο μου αγορασμένο D & D προιόν) δεμένες με μια χαλαρή σεναριακή πλοκή δικής μου επινόησης. Η ιστορία είχε πως στη διάρκεια των περιπετειών τους, οι 4 ήρωες αντιμετωπίζουν – χωρίς να το γνωρίζουν αρχικά – τους minions μιας αίρεσης που σκόπευε να επαναφέρει τη λατρεία του Ashardalon, ενός θρυλικού κόκκινου δράκου που βασίλευε στην περιοχή πριν από εκατοντάδες χρόνια. Ηγέτης της αίρεσης ήταν ο βρυκόλακας Gulthias και υπαρχηγοί του ο μάγος – μινώταυρος Alaxus και ο κακός μάγος Belak (τις “φτιαγμένες” στατιστικές των οποίων σας έδωσα σε παλίοτερο post)

Η δράση άρχισε να κλιμακώνεται όταν ο Gulthias παγίδευσε τους χαρακτήρες στο Black Isle προκειμένου να δώσει χρόνο στους υποτακτικούς του να προωθήσουν τα σχέδιά του. Στο τέλος όλα τα κομμάτια του παζλ μπήκαν στη θέση τους με τους ήρωες να αντιμετωπίζουν (ξανά) τις συνδυασμένες δυνάμεις των Belak & Alaxus, λίγο πριν σκοτώσουν τον Ashardalon, ενώ το χωριό τους φλέγεται, ο κόσμος από κάτω να τρέχει πανικόβλητος και οι ταξότες της φρουράς να ρίχνουν και αυτοί βέλη στον κακό δράκο από τα τέιχη του χωριού. Στον επίλογο, συνάπτουν ειρήνη με τη στρατιά των ορκ που είχαν μαζέψει οι κακοί για τη συνδιασμένη επίθεσή τους στην πεδιάδα και αναχωρούν για την πόλη του Greyhawk προκειμένου να βραβευτούν από την ηγεσία της πόλης και να τους απονομηθούν τίτλοι ευγένειας. Και η ιστορία μας τέλειωσε... για την ώρα.

Το ξέρω ότι είναι απλό, ίσως και απλοικό για κάποιους από εσάς. Αλλά το μικρό campaign μας κατόρθωσε και χώρεσε το 90% και βάλε των όσων διαχρονικά αγάπησαμε και γουστάρουμε στο D&D. Τόσο εμείς οι παλιοί, όσο και η καινούρια γενιά. Οι Αλέξανδρος - Tordek (9 ετών) Γιάννης – Redgar (11 ετών) και Σοφία – Mialee κόλλησαν και αγάπησαν τη νέα αυτή συνήθεια. Και αυτό είναι στην τελική που μετράει. Εδώ οφείλω να ευχαριστήσω τους μικρούς μου πρωταγωνιστές. Είναι πολλή, πάρα πολλή η ευγνωμοσύνη, η χαρά και η αγάπη. Από και προς όλους σας. Περισσότερη από ότι αξίζω.

Επόμενος σταθμός το Eberron. Αποφασίσαμε να αφήσουμε για την ώρα τους παλιούς μας χαρακτήρες και να δοκιμάσουμε κάτι καινούριο. Το νέο campaign θα αποτελείται από τα The Forgotten Forge (η εισαγωγική περιπέτεια στο βιβλίο του campaign setting) Shadows of the Last War, Whispers of the Vampire's Blade, Grasp of the Emerald Claw. Και άμα δε γουστάρουμε, επιστρέφουμε στο Greyhawk και στο σίκουελ της παλιάς ιστορίας. Αν και δε νομίζω πως υπάρχει περίπτωση να μη γουστάρουμε...

Υ.Γ. Τα σπάω για τον παππού. Απλά θεός. Ζητήσατε περισσότερο παππού. Έχω.

Altered, The Cleaner, Behind the Mask – The Rise of Leslie Vernon

Altered

Τέσσερις φίλοι που στο παρελθόν είχαν απαχθεί από εξωγήινα όντα, αποφασίζουν να οργανωθουν, να μαζέψουν τα κομμάτια τους και να πάρουν το αίμα τους πίσω. Από το σκηνοθέτη του Blair Witch Project. Όσο γκούφυ και αν ακούγεται το σενάρο, τα παλικάρια καταφέρνουν να υπερσκελίσουν τους περιορισμούς του budget και να μας προσφέρουν μια αρίστης ποιότητος horror b-movie.

Από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις, το ταινιάκι έχει ατμόσφαιρα, συμπαθητικές ερμηνείες, ΠΟΛΥ gore, splatter και τα σχετικά και μια ιστορία που όσο πάει γίνεται και καλύτερη. Σκηνοθεσία “Carpenter – ική” θα σας θυμίσει πολύ το αριστούργημα The Thing. Ειδική μνεία αξίζουν τα make – up effects που συντελούν στη δημιουργία ενός αληθινά τρομαχτικού σκηνικού με ουσία. Από τα καλά θρίλερ της παλιάς σχολής, σου φαίνεται σχεδόν απίθανο να πιστέψεις ότι αυτό το μικρό διαμαντάκι γυρίστηκε πέρσι. Κερασάκι στην τούρτα – οι εξωγήινοι έχουν psionics!!! (όσοι παίζουν Dungeons & Dragons ή έχουν διαβάσει Νεκροσκόπο, θα καταλάβουν) Απανταχού θριλεράκηδες τρέξτε να προλάβετε.

The Cleaner

Καθαριστής που ειδικεύεται στην απολύμανση χώρων όπου έχουν διαπραχθεί εγκλήματα, μπλέκεται χωρίς να το θέλει σε μια υπόθεση που είναι πολύ υπεράνω από τις δυνατότητές του. Δεν ξεκινά καλά. Οι τάχα μου cool ατάκες και η παρουσία του Samuel Jackson (που αν και καλός ηθοποιός, αναλώνει το ταλέντο του σε περιπέτειες της σειράς) δε με προιδέαζαν για ό,τι καλύτερο. Ευτυχώς τα πράγματα αλλάζουν άρδην μετά το πρώτο 15λεπτο. Σιγά, διακριτικά – σχεδόν ντροπαλά, ξεδιπλώνεται μπροστά στα έκπληκτα μάτια σου ένα παλιομοδίτικο αστυνομικό δράμα, από τα καλύτερα που έχει να προσφέρει το είδος εδώ και χρόνια.

Η σκηνοθεσία είναι διακριτική, η φωτογραφία αρκούντως μουντή περιοριζόμενη σε μια παλέτα ολιγάριθμων χρωμάτων, προκειμένου να βγάλουν με φυσικό τρόπο τη “μαυρίλα” της ταινίας και να επιτρέψουν στο δυνατό σενάριο και στις ερμηνείες να λάμψουν. Η δράση ανύπαρκτη, οστόσο σε γεμίζει μέσα σου τόσο αυτό που βλέπεις στην οθόνη σου, που ούτε συνειδητοποιείς την απουσία της. Κερασάκι στην τούρτα η παρουσία του Ed Harris & η Eva Mendez αποδεικνύει ότι “το'χει” και χωρίς να χρειαστεί να δείξει κώλο ή βυζιά. Όχι δηλαδή ότι αν τα έδειχνε για άλλη μια φορά ότι θα μας χάλαγε κιόλας, αλλά λέμε τώρα. Εδώ παίζει αληθινή ποιότητα. Δείτε το.

Behind the Mask – The Rise of Leslie Vernon

Κυκλοφορεί με τον τελείως κουλό και λάθος Ελληνικό υπότιτλο “Το Πρόσωπο του Τρόμου” Άλλη μια απόδειξη ότι οι Έλληνες υποτιτλιστές δεν μπαίνουν σχεδόν ποτέ στον κόπο να δουν την ταινία την οποία θα “βαφτίσουν” εκτός και αν ανήκει στα “μεγάλα ονόματα” και μυρίζει η φάση φράγκα. Αγνοήστε για ακόμη άλλη μια φορά το κωμικοτραγικό της φύσης του Γκρέκο Μασκαρά και προχωρήστε απτόητοι, γιατί εδώ μιλάμε για το πιο αυθεντικό, διασκεδαστικό και πρωτότυπο θριλεράκι που έχετε δει ή που πρόκειται να δείτε εδώ και πολύ καιρό.

Θεόκουλο σενάριο, παντρεύει με τον καλύτερο τρόπο το θρίλερ με τη μαύρη κωμωδία. Ο Leslie Vernon του τίτλου είναι ένας εκπαιδευόμενος serial killer! Πριν προβεί στο πρώτο του φονικό ξέσπασμα, καλεί ένα κινηματογραφικό σενάριο που καταγράφει σε στυλ ριάλιτι παιχνιδιού την όλη προετοιμασία του και τα κόλπα που εφαρμόζει. Μιλάμε για τρελό γέλιο. Ο τυπάκος, παρά το ότι είναι (μελλοντικός) κατά συρροήν δολοφόνος, είναι ειλικρινής και συμπαθέστατος και με τους απολαυστικούς μονολόγους του αναλύει και αναδομεί όλους τους άγραφους κανόνες και τα κλισέ των slasher ταινιών τρόμου!!! Ετοιμαστείτε να ανακαλύψετε γιατί οι καριόλες γκόμενες και όσοι το κάνουν στην κατασκήνωση πάντα πεθαίνουν πρώτοι. Γιατί η ντουλάπα είναι το μόνο μέρος που ο δολοφόνος σέβεται και που ποτέ δεν πρόκειται να σε σκοτώσει όσο κρύβεσαι μέσα – ακόμα και αν ξέρει ότι είσαι εκεί! Γιατί η τελευταία επιζών (που είναι προκαθορισμένο και σχεδιασμένο από τον ίδιο το δολοφόνο ότι θα επιζήσει!) πρέπει να είναι παρθένα και (λίγο) μπάζο, και πού οφείλεται η εμμονή του φονιά σε αυτή.

Οι Monty Pythons συναντούν το Scream, το Halloween, το Friday the 13th σε αυτό το μικρό έπος, που στο δεύτερο μισό του μετατρέπεται σε απολαυστικό κλώνο των ταινιών που σατυρίζει και δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Κερασάκι στην τούρτα η παρουσία του Robert Englund και μια απίστευτη ανατροπή στο τέλος. Μη διανοηθείτε να τη χάσετε.

Transsiberian, Λούφα & Απαλλαγή, Simon Says

Transsiberian

Με φόντο την παγωμένη απεραντοσύνη της Βόρειας Ρωσίας διαδραματίζεται αυτό το ταινιάκι. Δυο ζευγάρια συναντιούνται κατά τύχη στο δρομολόγιο της υπερ-σιβηρικής αμαξοστοιχίας. Ακολουθούν συγκρούσεις χαρακτήρων, ίντριγκα, πολλές ανατροπές. Ταινία καθαρά αφηγηματική, αφήνει το σενάριο και τις ερμηνείες να μιλάνε για την πάρτη της και αποφεύγει την πεπατημένη του εύκολου συναισθήματος, της cool ατάκας, της χωρίς λόγο δράσης. Αργά και υπομονετικά ξεδιπλώνει τις αρετές της και σε αφήνει στο τέλος σε μια φάση ευδαιμονίας, με το συναίσθημα της πλήρωσης που νιώθεις κάθε φορά που γεύεσαι κάτι με ποιότητα.

Πραγματικός πρωταγωνιστής είναι το σιβηρικό τοπίο και είναι παράδοξο που μέχρι τώρα άφησαν οι απανταχού φιλμοπαραγωγοί ένα τέτοιο φυσικό θησαυρό να παραμένει ανεκμετάλλευτος. Οι χαρακτήρες είναι αυθεντικοί, πολύπλοκοι, αντιφατικοί. Αληθινοί. Καμια σχέση με τα στερεότυπα που χρησιμοποιούνται στις ταινίες.

Δε θα πω τίποτα άλλο για να αποφύγω τα spoilers. Όσοι έχουν δει το A Simple Plan (Ένα απλό σχέδιο) του Wes Craven και τους άρεσε, θα την απολαύσουν. Κινείται σε αυτό το στυλ. Επαναλαμβάνω την απίστευτη ατάκα που ακούγεται στην ταινία “άμα θες να μάθεις για την ιστορία της Ρωσίας, πάρε ένα φτιάρι. Είναι όλα θαμμένα εδώ” γιατί συνοψίζει άψογα το φιλμάκι.

Λούφα & Απαλλαγή

Έξυπνα τα παλικάρια. Χρησιμοποίησαν ένα τίτλο που παραπέμπει ευθέως στην εμπορική (αλλά όχι καλλιτεχνική) επιτυχία του Νίκου Περράκη. Είναι και το είδος της ταινίας τέτοιο που “τραβιέται” στην Ελλάδα. Αιώνιος ο καημός του Έλληνα με τη στρατιωτική του θητεία. Και χωρίς ανταγωνισμό στο σχετικό κινηματογραφικό πεδίο. Δηλαδή σα να είσαι κόκορας σε ορνιθοτροφείο στα Μέγαρα.

Βάλε και 2 – 3 γνωστά και τρέντυ ονόματα. Τσιμιτσέλης, Τσαλταμπάσης. Βάλε και έναν Κιμούλη, για να σε πουν και ποιοτικό. Μετά σκέφτεσαι – “με τι γέλασε ο κόσμος στο Λούφα και Παραλλαγή? Με τον Κρητικό χαρακτήρα και τα κουλά που έλεγε. Ε, λοιπόν, εμείς θα βάλουμε Πόντιο” Ταμάμ συνταγή για να μαζευτεί ο κόσμος στους σινεμάδες. Ειδικότερα οι μικρές ηλικίες.

Το στοίχημα πέτυχε. Τουλάχιστον εμπορικά. Άκουσα πολλά για αυτό το ταινιάκι, κυρίως καλά λόγια, αλλά ποτέ δε βρήκα το χρόνο να το δω. Until now. Ε, λοιπόν, η έκπληξή μου κορυφαία, όταν διαπίστωσα ότι πέραν του καλού εμπορικού πλασαρίσματος, “τα λέει” κιόλας. Καλά, μην πετάνε οι φιλοδοξίες σας και στα ουράνια. Δεν αποτελεί σε καμιά περίπτωση ταινιάρα, ούτε καν για τα νεοελληνικά δεδομένα. Αλλά είναι διασκεδαστικό, ανάλαφρο και δροσερό σαν παγωτό τον Αύγουστο. Αρκεί να παίξεις με τους κανόνες του. Να μη το πάρεις στα σοβαρά, να οπλιστείς με την ελαφράδα και την ιλαρότητα που απαιτεί. Να ανεχτείς τον εμετικό Τσιμιτσέλη που εδώ είναι ερμηνευτικά απαράδεκτος, ακόμα και για τα δικά του δεδομένα. Να μη σπαστείς που θα δεις τη φάτσα του Βουρλιώτη (ή αλλιώς NiVo) στην οθόνη σου να προσπαθεί να το παίξει ηθοποιός (πάντως από τον Τσιμιτσέλη καλύτερα τα έλεγε) Και να παραστήσεις ότι δεν ακούς τα τραγούδια του, καθώς όλο το soundtrack της ταινίας είναι ένας μελωποιημένος hip hop μονόλογος του Βουρλιώτη. Τότε και μόνο τότε, το φιλμάκι αυτό θα σε ανταμείψει.

Πολλά τα αρνητικά που απαρίθμησα, αλλά οι αρετές της ταινίας τα υπερσκελίζουν. Το σενάριο είναι δουλεμένο και πρωτότυπο. Το χιούμορ του ποιοτικό, χωρίς να περιορίζεται στο χαβαλέ και στα “αστεία με κλανιές” Θα κάνει το σαλόνι σας να μυρίσει καλοκαίρι, θυμάρι και πεύκο.

Simon Says

Βιντεοαποπληξία. Παίζει ο ηθοποιός που έκανε το χαρακτήρα του “thin man” που ήταν από τους κακούς στα 2 φιλμάκια Charlie's Angels. Εδώ κάνει το μανιακό καθυστερημένο (!) δολοφόνο και τον εξίσου μοβόρο δίδυμο αδερφό του. Το γιατί ακριβώς επέλεξε να κάνει κάτι τέτοιο, δε μπορώ να καταλάβω. Κατά τα άλλα, η υπόθεση είναι το γνωστό και μη εξαιρεταίο καρμπόν που ξεκινά ως εξής - “μια παρέα από εφήβους πάνε για κατασκήνωση...” και καταλαβαίνετε τη συνέχεια.

Το περίεργο στην όλη υπόθεση είναι ότι αυτή η μαλακία είχε και καλές κριτικές στο imdb. Τέσπα. Κωμικοτραγική προσπάθεια να φτιάξουν ταινία τρόμου. Πάντως έχει 4 καλά γκομενάκια καθώς και ιδιαίτερα γενναιόδορη δόση από gore & splatter, οπότε αν οι φιλοδοξίες σας από μια ταινία περιορίζονται στο να δείτε άντερα, μπορεί και να διασκεδάσετε εδώ.

The Signal, The Strangers, Wanted

The Signal

Από το πουθενά έμαθα για αυτό το ταινιάκι. Είχε λάβει και καλούτσικες κριτικές από το internet, οπότε είπα “γιατί όχι?” Το signal στο οποίο αναφέρεται ο τίτλος είναι ένα ψυχεδελικό pattern από εναλασσόμενα παστέλ χρώματα και σχήματα ασαφούς ποιότητας που στο άσχετο, χωρίς να μας προσφέρεται κάποιου είδους εξήγηση, αρχίζει να προβάλλειται από τις οθόνες πάσης φύσεως. Όποιος το παρακολουθεί αποκτά απίστευτες δολοφονικές τάσεις που παρόλα αυτά φαντάζουν απόλυτα λογικές για το άτομο που τις διαπράττει. Συνεπώς, μέσα σε ελάχιστες ώρες η ανθρωπότητα μετατρέπεται σε ένα άναρχο σύνολο από μανιακούς killers που παρόλα αυτά νιώθουν ότι τα έχουν 600 και απορούν μάλιστα για το παράλογο της φύσης των φονικών αποπειρών που διαπράττουν οι συνάνθρωποί τους. Μέσα σε όλο αυτό το χαμό, ένα νεαρό ζευγάρι που αγαπιέται προσπαθεί να βρει ο ένας τον άλλον για να δραπετεύσουν μαζί κάπου, οπουδήποτε.

Ευφυέστατη και αρκετά πρωτότυπη στη σύλληψή της, δεν αποτελεί ακριβώς θρίλερ με την αυστηρή έννοια του όρου, αλλά σε κρατά σε αγωνία και πιάνεις τον εαυτό σου να νοιάζεται όντως για την τύχη των πρωταγωνιστών της. Μια συγκεκριμένη σκηνή που σου εξηγεί ουσιαστικά ποιός είναι ακριβώς ο τρόπος σκέψης των “infected” ατόμων αλλά και δείχνει και ποιά είναι η συμπρεριφορά τους όταν δεν κυνηγούν για να σκοτώσουν κάποιον και το πως αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, είναι άκρως ενδιαφέρουσα και δίνει στο σκηνοθέτη έδαφος για δίαφορους αφηγηματικούς (και κάποιους καλούς κωμικούς!) πειραματισμούς.

Δείτε αυτό το ταινιάκι. Είναι μοντέρνο, πρωτότυπο, γκαζωμένο, το'χει και τα λέει.

The Strangers

Η Lyv Tyler πρωταγωνιστεί σε αυτό το – θεωρητικά – θρίλερ αγωνίας. Στο άνοιγμά του θα σου θυμίσει λίγο από το τελευταίο Texas Chainsaw Massacre, με τρεμουλιαστά cool & rugged γράμματα του υπολογιστή σε μαύρο φόντο να σε ενημερώνουν ότι αυτή η ιστορία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα. Μετά βλέπουμε τη Lyv κλαμμένη και (το παλικάρι που υποδύεται) το γκομενό της μονίμως μουτρωμένο, να επιστρέφουν (προφανώς από κάποια φλωροχλιδάτη σουαρέ - συγκέντρωση) στο σπίτι τους και να μη μιλιούνται. Κάπου, κάπως κάποτε, προφανώς κάτι τους πήγε πολύ στραβά. Πολύ νόημα. Κάπου στην πορεία (μάλλον) καταλαβαίνεις ότι αυτός της έκανε πρόταση γάμου και αυτή αρνήθηκε. Το γιατί, μη με ρωτάτε, δεν υπάρχει. Μετά διαπιστώνουν ότι κάποιοι ξένοι (οι the Strangers στους οποίους αναφέρεται ο τίτλος της ταινίας) προσπαθούν για κάποιο λόγο να μπουν στο σπίτι τους. Τελικά μπαίνουν, τους σκοτώνουν (οι strangers τους πρωταγωνιστές δηλαδή) και φεύγουν. Και η ταινία τελειώνει.

Στις 2 και κάτι ώρες που μεσολαβούν μέχρι να γίνουν όλα αυτά, βαριέσαι με απανωτά χτυπήματα στις πόρτες, ανεξήγητους θορύβους από τετζερέδια που κυλάνε (οι Strangers τους κάνουν αυτούς) σκοτεινά πλάνα στα οποία... δε φαίνεται η ταινία γιατί δε βλέπεις τίποτα και ανεξήγητους ψιθύρους που δεν υπάρχουν και δε τους ακούει κανείς άλλος παρά μόνο εσύ ως θεατής γιατί... φτιάχνουν ατμόσφαιρα!

Δεν καταλαβαίνω γιατί κάποιες ταινίες γίνονται όπως γίνονται. Η σπατάλη του χρόνου της ταινίας και του δικού σου σε άχρηστες σκηνές (π.χ. Βλέποντας επί 5 λεπτά τη Lyv να χαζεύει τη φωτιά στο τζάκι) δεν κάνουν το φιλμ κουλτουριάρικο. Το πίσσα σκοτάδι όπου εσύ σαν θεατής δε βλέπεις ούτε το κουράδι σου, ΔΕΝ είναι suspense. Τα ουρλιαχτά ΔΕΝ είναι ερμηνεία. Και 3 άτομα με αποκριάτικες μάσκες που μαχαιρώνουν και μετά μαζεύουν φυλλάδια της Χριστιανικής Αδελφότητας ΔΕΝ περνάνε κανένα κοινωνικό μήνυμα ή κατηγορώ. Κάτι τέτοια τα έκανε ο Romero κοντά 40 χρόνια πριν και πολύ καλύτερα. Χώρια που αυτός τουλάχιστον έβγαλε και κάποιες καλές ταινίες. Δηλαδή καμία σχέση με τούτη εδώ.

Wanted

Νεαρός ενήλικας loser μαθαίνει ξαφνικά ότι είναι ο γιός ενός από τους μεγαλύτερους δολοφόνους του κόσμου. Η σούπερ – μυστική οργάνωση στην οποία ανήκει, τον στρατολογεί και τον μετατρέπει σταδιακά σε μηχανή θανάτου. Όμως δεν είναι όλα όπως φαίνονται και σύντομα ο κόσμος του νεαρού ήρωα θα αλλάξει δραματικά ξανά...

Μιλάμε για μια υπερ – ντοπαρισμένη περιπέτεια, κωλοφτιαγμένη με γκάζια, πιστολίδι και αμφεταμίνες. Παίζει η Angelina Jolie και κάποιοι άλλοι που δε σε νοιάζουν. Gust star o Morgan Freeman. Αν θες κάτι άλλο, διαφορετικό από τη ζωή σου, έχασες. Μια προειδοποίηση – γίνεται της κακομοίρας σε αυτό το ταινιάκι! Μιλάμε για κυνηγητά και ακροβατικά πάνω σε τρένα που κινούνται, σφαίρες που ακολουθούν καμπύλη (!!!) πορεία, βολές από την άκρη του πουθενά που βρίσκουν πάντα το στόχο τους και stunts τύπου “πρέπει να πετύχεις με το όπλο τα φτερά της μύγας χωρίς να τη σκοτώσεις” Ο ρεαλισμός μετακόμισε αλλού και δεν θέλει να έχει καμια σχέση με αυτή την ταινία. Αν θες να την απολαύσεις πραγματικά, πρέπει να βάλεις το μυαλό σου σε λειτουργία stand by και απλά να παραδοθείς στο οφθαλμόλουτρο.

Η Jolie γεμίζει την οθόνη σου και είναι πάντα φυσικό “φτιάξιμο” να τη χαμπαριάζεις. Κι ας έχει 15-τόσα παιδιά. Και ας έχει γίνει σαν κρεμάστρα από το αδυνάτισμα. Η γυναίκα το'χει. Και 60 χρονών να γίνει θα βάζει τρεις εικοσάρες κάτω. Αν μπορείτε να δεχτείτε τις ακρότητες και τα τρελά της ταινίας και απλά τη δείτε σαν αυτό που είναι – δηλαδή καθαρό hollywood entertainment - θα καταδιασκεδάσετε.