Conan - combat manoevres

Σας είχα ανεβάσει παλιότερα κάποια αρθράκια (όπως ΑΥΤΟ για τις πράξεις μάχης) για το εξαιρετικό Conan - The Roleplaying Game της Mongoose Publishing. Επειδή ρόδα είναι και γυρίζει, βρήκα τον εαυτό μου να επιστρέφει σε αυτό το πολύ καλό παιχνίδι. Και επειδή τη δουλειά μου αρέσει να τη μοιράζομαι, ιδού οι Combat Manoevres έτοιμες, μεταφρασμένες και φτιαγμένες για να τις εκτυπώσετε και να τις κόψετε σε καρτούλες!

Aim –επίθεση αυξημένης ακρίβειας

Τύπος πράξης – full round action

Προαπαιτούμενο – base attack bonus +1

Προϋπόθεση – χρήση τόξου (bow) ή βαλλίστρας (crossbow)

Πλεονέκτημα - +2 bonus στην επόμενη ranged attack, η οποία πρέπει να είναι και η πρώτη πράξη που θα εκτελέσει ο χαρακτήρας στον επόμενο γύρο

Bull’s Charge – χαμηλή έφοδος που στοχεύει στην κοιλιά

Τύπος πράξης – full round action

Προαπαιτούμενο – strength 13+, power attack

Προϋπόθεση – πρέπει να κρατάς ένα νήσσον (piercing) ή τέμνον (slashing) όπλο και να κάνεις έφοδο (charge)

Πλεονέκτημα - +2 bonus στο damage roll αλλά δέχεσαι ευκαιριακή επίθεση από τον αντίπαλο

Cat’s Parry – απόκρουση στο επίπεδο του καρπού

Τύπος πράξης – immediate action

Προαπαιτούμενο – base parry bonus +3

Προϋπόθεση – πρέπει να κάνεις απόκρουση (parry)

Πλεονέκτημα – ο αντίπαλός σου αποκτά ένα +4 bonus στο attack roll του, αλλά άμα αστοχήσει, μπορείς να του κάνεις άμεσα μια ευκαιριακή επίθεση

Dance Aside – αποφυγή & κίνηση

Τύπος πράξης – immediate action

Προαπαιτούμενο – dex 13+

Προϋπόθεση – το attack roll του αντιπάλου σου είναι λιγότερο από το μισό του dodge defense σου

Πλεονέκτημα – μπορείς να κάνεις άμεσα ένα 5-foot step καθώς αποφεύγεις με επιδεξιότητα και με χορευτική χάρη τα χτυπήματα του αντιπάλου σου

Distracting Arrow – βολή που αποσπάει την προσοχή του αντιπάλου

Τύπος πράξης – standard action

Προαπαιτούμενο – precise shot

Προϋπόθεση – ranged attack ενάντια σε κάποιο αντίπαλο

Πλεονέκτημα – παίρνεις ένα -4 penalty στο attack roll σου. Αν αυτό είναι επιτυχημένο, ο αντίπαλός σου έχει ένα -2 penalty στο defense του για το υπόλοιπο του γύρου

Force Back – επίθεση &απώθηση

Τύπος πράξης – standard action

Προαπαιτούμενο – power attack

Προϋπόθεση – εμπλοκή σε melee combat με κάποιο αντίπαλο

Πλεονέκτημα – παίρνεις -4 penalty στο attack roll σου. Αν πετύχεις, ο αντίπαλός σου μπορεί να κινηθεί άμεσα προς τα πίσω ένα 5 foot step. Αν δεν το κάνει, δέχεται άμεσα +4 πόντους ζημιάς (ή +8 αν κρατάς ένα two handed όπλο, ή ένα one-handed όπλο με τα δυο χέρια). Αν ο αντίπαλος επιλέξει να κινηθεί, μπορείς να τον ακολουθήσεις άμεσα, χωρίς να υποστείς ευκαιριακή επίθεση. Από την άλλη μεριά, ο αντίπαλός σου στο διάστημα που κινείται δέχεται ευκαιριακή επίθεση από σένα

Hooking Parry – απόκρουση & ‘κλείδωμα’ όπλου

Τύπος πράξης – immediate action

Προαπαιτούμενο – dexterity 13+, base parry bonus +1

Προϋπόθεση – έχεις μόλις χρησιμοποιήσει ένα axe, battleaxe, bill, bardiche, polearm για να αποκρούσεις το reach όπλο του αντιπάλου σου

Πλεονέκτημα – όσο δεν χρησιμοποιείς το όπλο που έκανες parry για κάποιο άλλο λόγο, ο αντίπαλός σου δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει το όπλο του. Σαν standard action μπορεί να κάνει ένα attack roll με το όπλο του ενάντια στο parry defense σου. Αν τα καταφέρει, ή αν εσύ απομακρυνθείς από την εμβέλεια του reach όπλου του, τότε μπορεί να χρησιμοποιήσει το όπλο του κανονικά πάλι

Human shield – ανθρώπινη ασπίδα

Τύπος πράξης – immediate action

Προαπαιτούμενο – strength 13+, improved grapple

Προϋπόθεση – στον ίδιο γύρο, έχεις ήδη προκαλέσει ζημιά σε αντίπαλο που παλεύετε (grapple) και τώρα δέχεσαι επίθεση από άλλο αντίπαλο, ενώ βρίσκεσαι ήδη σε πάλη με τον προηγούμενο

Πλεονέκτημα – αν κερδίσεις στο grapple check τον αντίπαλό σου μπορείς χρησιμοποιήσεις το σώμα του για να κάνεις parry τις επιθέσεις που δέχεσαι από άλλους αντιπάλους, σαν να κράταγες ασπίδα. Το parry bonus που κερδίζεις από αυτή τη διαδικασία είναι ίσο με το strength bonus -1 (minimun 0, maximum +2). Αν καταφέρεις να κάνεις parry την επίθεση του δεύτερου αντιπάλου, ο πρώτος δέχεται κανονικά ζημιά από την επίθεση

Improvised attack – αυτοσχέδια επίθεση

Τύπος πράξης – free action

Προαπαιτούμενο – str 13+, dex 13+

Προϋπόθεση – κάνεις melee attack σε έναν αντίπαλο, ενώ υπάρχει και δεύτερος αντίπαλος εντός εμβέλειας. Πρέπει το ένα σου χέρι να είναι ελεύθερο

Πλεονέκτημα – παίρνοντας ένα -2 penalty στο attack roll σου ενάντια στον αντίπαλο, μπορείς άμεσα να κάνεις άλλη μια επίθεση στον δεύτερο αντίπαλο, με το υψηλότερο δυνατό base attack bonus. Αυτή η δεύτερη επίθεση πρέπει να γίνει με ένα αυτοσχέδιο όπλο (improvised weapon). Αυτή η πράξη μπορεί να γίνει μόνο μια φορά ανά γύρο και κάθε φορά πρέπει να γίνεται χρήση ενός διαφορετικού αυτοσχέδιου όπλου ενάντια σε διαφορετικό αντίπαλο

Kip Up – άμεση επαναφορά

Τύπος πράξης – immediate action

Προαπαιτούμενο – jump ή tumble 5+ ranks, mobility

Προϋπόθεση – σε έχουν μόλις ρίξει στο έδαφος

Πλεονέκτημα – σαν αντίδραση στην πράξη που σε ρίχνει στο έδαφος μπορείς να κάνεις άμεσα ένα jump ή tumble check DC 20. Αν επιτύχεις, άμεσα επαναφέρεσαι στην όρθια θέση. Δέχεσαι ευκαιριακή επίθεση από τον αντίπαλο

Leave them for dead – αγνοώντας τον αντίπαλο

Τύπος πράξης – free action

Προαπαιτούμενο – cleave

Προϋπόθεση – μόλις χτύπησες έναν αντίπαλο, χωρίς όμως να τον βγάλεις εκτός μάχης

Πλεονέκτημα – δέχεσαι άμεσα από αυτό τον αντίπαλο μια ευκαιριακή επίθεση με +4 bonus στο attack roll. Αποκτάς το δικαίωμα να κάνεις άμεσα μια cleave attack σε έναν άλλο αντίπαλο, σαν να είχες βγάλει τον πρώτο εκτός μάχης. Η παραπάνω τεχνική μπορεί να συνδυαστεί και με το great cleave, αλλά μπορείς να χτυπήσεις μόνο μια φορά τον κάθε επιπρόσθετο αντίπαλο

Masterful Disarm – επιδέξιος παροπλισμός

Τύπος πράξης – standard action

Προαπαιτούμενο – dexterity 13+

Προϋπόθεση – πρέπει να χρησιμοποιείς one-handed όπλο και το άλλο σου χέρι να είναι ελεύθερο

Πλεονέκτημα – αν κερδίσεις τον αντίπαλό σου στο disarm roll κατά 5 και πάνω, κάνεις άμεσα ένα dexterity check DC 15. Αν το κερδίσεις, οτιδήποτε αφαίρεσες από τα χέρια του αντιπάλου σου, το πιάνεις ελεύθερα με το ελεύθερό σου χέρι

Shield Slam – δυνατή απόκρουση με την ασπίδα

Τύπος πράξης – immediate action

Προαπαιτούμενο – base parry bonus +2

Προϋπόθεση – πρέπει να αποκρούεις (parry) την επίθεση του αντιπάλου σου κρατώντας ασπίδα

Πλεονέκτημα – κάνεις opposed strength check με τον αντίπαλο. Αν χάσεις, η ασπίδα σου δέχεται ζημιά σαν να δέχτηκες sunder attack. Αν κερδίσεις, ο αντίπαλος έχει -2 penalty στο parry defense του μέχρι τον επόμενό του γύρο

To the hilt – μέχρι τη λαβή !!!

Τύπος πράξης – immediate action

Προαπαιτούμενο – power attack

Προϋπόθεση – πρέπει να επιτίθεσαι με νήσσον (piercing) ή τέμνον (slashing) όπλο ενάντια σε αντίπαλο που δεν φορά πανοπλία

Πλεονέκτημα – έχεις +2 bonus στη ζημιά που προκαλείς με το όπλο. Ωστόσο αν η ζαριά της ζημιάς (πριν υπολογίσεις όλους τους υπόλοιπους modifiers) είναι μεγαλύτερη από το strength modifier του αντιπάλου, το όπλο σου καρφώνεται μέσα στο σώμα του. Οποιοσδήποτε μπορεί να βγάλει το όπλο με μια full round action πράξη και επιτυγχάνοντας σε ένα strength check DC 10. Ένας χαρακτήρας με ένα όπλο μπηγμένο στο σώμα του δέχεται 1d6 πόντους ζημιάς κάθε φορά που κάνει μια move, standard, ή full round action

Decapitating Slash – αποκεφαλισμός!!

Τύπος πράξης – immediate action

Προαπαιτούμενο – base att bonus +10

Προϋπόθεση – όποτε δικαιούσαι μια ευκαιριακή επίθεση

Πλεονέκτημα – προκαλείς μια δυνητικά ολέθρια ευκαιριακή επίθεση. Αν καταφέρεις critical hit, ο αντίπαλος πρέπει να επιτύχει σε ένα fortitude save (DC = 5 + την ζημιά που δέχτηκε) αλλιώς το χτύπημά σου τον αποκεφαλίζει και σκοτώνεται ακαριαία.    Πρέπει να υποστείς ένα -4 penalty στις άμυνές σου για τον επόμενο γύρο, αφότου πραγματοποιήσεις αυτή την επίθεση

Desperate Stab – Απέλπιδα Επίθεση

Τύπος πράξης – standard action

Προαπαιτούμενο – improved initiative, base att bonus +15

Προϋπόθεση – πρέπει να είναι ο πρώτος γύρος της μάχης & ο αντίπαλος να μην μπορεί να χρησιμοποιήσει Dodge ή Parry Defense, λόγω του ότι είναι flat footed (κοινώς, δεν έχει παίξει ακόμη) & η επίθεσή σου πρέπει να γίνει με finesse

Πλεονέκτημα – έχεις μια πιθανότητα να σκοτώσεις ευθύς εξαρχής τον αντίπαλό σου με την πρώτη σου επίθεση. Κάνεις την επίθεσή σου κανονικά. Ο αντίπαλος πρέπει να επιτύχει σε ένα Fortitude Save (DC = η ζημιά που δέχτηκε) αλλιώς σκοτώνεται ακαριαία.    Αν τα καταφέρει να επιζήσει, έχει ένα +2 circumstance bonus στα attack rolls και το damage εναντίον σου για το υπόλοιπο του γύρου.

Devastating Sweep – Περιστροφική Επίθεση

Τύπος πράξης – standard action

Προαπαιτούμενο – whirlwind attack

Προϋπόθεση – πρέπει να επιτίθεσαι με τέμνον (slashing) όπλο. Τουλάχιστον 5 τετράγωνα κολλητά σε σένα πρέπει να είναι κατειλημμένα. Η επίθεση αυτή δεν μπορεί να γίνει με finesse

Πλεονέκτημα – στριφογυρίζεις το όπλο σου σε μια ολέθρια περιστροφική κίνηση.  Όποιος βρίσκεται σε ακτίνα 5 ποδιών μπορεί να επιλέξει άμεσα να οπισθοχωρήσει 5 πόδια σαν free action προκειμένου να βγει από την εμβέλεια της επίθεσής σου.    Δικαιούσαι μια επίθεση με το δυνατότερο attack bonus ενάντια σε κάνε χαρακτήρα που δεν επέλεξε να απομακρυνθεί.

Fling Aside – Εκσφενδόνιση!

Τύπος πράξης – standard action

Προαπαιτούμενο – STR 15, improved grapple, improved trip

Προϋπόθεση – πρέπει να έχεις ελεύθερο τουλάχιστον ένα χέρι

Πλεονέκτημα – αν είσαι αρκετά δυνατός, μπορείς να πιάσεις τον αντίπαλο με το ένα χέρι & να τον εκσφενδονίσεις στο πλάι. Κάνεις melee touch attack για να αρπάξεις τον αντίπαλο και μετά grapple check ενάντια στο grapple defense του αντιπάλου, σαν να ξεκινούσες ένα κανονικό grapple.    Αν επιτύχεις, εκσφενδονίζεις τον αντίπαλο σε ένα τετράγωνο κολλητό στο δικό σου. Δεν θεωρείσαι να είσαι σε grapple και η πτώση στο έδαφος του προκαλεί ζημιά σαν να δέχτηκε unarmed strike & θεωρείται prone.    Αυτή η επίθεση ΔΕΝ θεωρείται trip, και δεν παρέχει την έξτρα επίθεση που δικαιούσαι λόγω του Improved Trip feat.

Leaping Charge – Έφοδος με άλμα

Τύπος πράξης – full round (charge)

Προαπαιτούμενο – base attack bonus +6, Jump 1 rank

Προϋπόθεση – πρέπει να έχεις οπτική επαφή με τον αντίπαλο και να κινηθείς τουλάχιστον 10 feet προς το μέρος του, σαν μέρος της εφόδου (charge)

Πλεονέκτημα – μαζί με την επίθεση της εφόδου σου, μπορείς να κάνεις μια ακόμη επίθεση με το υψηλότερο attack bonus σου. Αμφότερες οι επιθέσεις σου δέχονται ένα -2 circumstance penalty.    Αν επιλέξεις να κάνεις 2 επιθέσεις, το circumstance penalty στις άμυνές σου, λόγω της εφόδου γίνεται – 4 αντί του προβλεπόμενου -2

Panthering Twist – Ελιγμός του Πάνθηρα

Τύπος πράξης – immediate action

Προαπαιτούμενο – improved uncanny dodge

Προϋπόθεση – πρέπει να αμύνεσαι σε κάποια επίθεση (dodging)

Πλεονέκτημα – ¨όταν σε περικυκλώνουν (flank) 2 αντίπαλοι, μπορείς να τους ξεγελάσεις ώστε να επιτεθούν ο ένας στον άλλο. Κάνεις και με τους 2 opposed dexterity checks. Αν ο ένας ή και οι 2 αντίπαλοι χάσουν, χτυπούν αντί για εσένα τον άλλο αντίπαλο που σου επιτίθεται.    Αν ένας ή και οι δυο αντίπαλοι κερδίσουν στο check, έχουν ένα +2 circumstance bonus στα attack rolls και στη ζημιά εναντίον σου, για την πρώτη επίθεση που θα σου κάνουν κατά τη διάρκεια του υπόλοιπου γύρου μάχης

Ranged Disarm – Αφοπλισμός με Εκηβόλο όπλο

Τύπος πράξης – standard action

Προαπαιτούμενο – precise shot, improved disarm

Πλεονέκτημα – μπορείς να κάνεις απόπειρες αφοπλισμού από μακριά, με ένα εκηβόλο (ranged) όπλο.

Riposte – Εξαιρετική απόκρουση

Τύπος πράξης – immediate action

Προαπαιτούμενο – base parry bonus +4

Προϋπόθεση – η επίθεση που δέχεσαι είναι λιγότερη από το μισό του ολικού σου Parry Defense

Πλεονέκτημα – αποκρούεις τις επιθέσεις των αντιπάλων με τόση επιδεξιότητα που προκαλείς μεγάλα ανοίγματα στην άμυνά τους.    Όποτε συμβαίνει η παραπάνω προϋπόθεση, δικαιούσαι άμεσα μια ευκαιριακή επίθεση ενάντια σε αυτόν τον αντίπαλο.

Sundering Parry – Καταστροφική Απόκρουση

Τύπος πράξης – Immediate

Προαπαιτούμενο – base parry bonus +1, Improved Sunder. Πρέπει να χρησιμοποιείς slashing ή bludgeoning όπλο & ο αντίπαλός να κρατάει όπλο ή ασπίδα.

Προϋπόθεση – όταν αποκρούεις (parry) μια επίθεση

Πλεονέκτημα – αντί απλά να αποκρούεις το όπλο του αντιπάλου, μπορείς να το καταστρέψεις. Δέχεσαι ένα -2 circumstance penalty στο parry defense. Αν επιτύχεις, δικαιούσαι άμεσα μια sundering attempt σαν free action που ΔΕΝ προκαλεί ευκαιριακή επίθεση.    Όλοι οι modifiers που δικαιούσαι ισχύουν κανονικά (συν το +4 bonus λόγω του Improved sunder) και επιπλέον ο αντίπαλος έχει -2 circumstance penalty στο sundering attack roll

Skyfall

Μάστορας : Sam Mendes

Παίχτες : Daniel Craig, Javier Bardem & Naomie Harris

Με δυο λογάκια :

Μετά από μια αποτυχημένη επίθεση στην Τουρκία, ο Bond θεωρείται ότι έπεσε νεκρός στο πεδίο της μάχης. Ύστερα από λίγο τα αρχηγεία της MI6 δέχονται ένα τρομακτικό τρομοκρατικό χτύπημα με πολλές καταστροφικές συνέπειες. Στην χειρότερη ώρα της Βρετανικής Μυστικής Υπηρεσίας, ο Bond επιστρέφει από την εξορία του για να πιάσει τον υπεύθυνο…

Αναλυτικότερα :

Ε, λοιπόν, το σινεμαδάκι της γειτονιάς μου παίζει να μην είχε γνωρίσει ποτέ άλλοτε τόσες δόξες! Μεσούσης της οικονομικής κρίσης και με τα 8 ευρώ το εισιτήριο χωρίς θέση – έρχεσαι νωρίτερα και κάθεσαι όπου βρεις, σαν λεωφορείο ένα πράμα – ήταν τουλάχιστον εντυπωσιακό να βλέπεις Πέμπτη βράδυ να δημιουργούνται διπλές σειρές γύρω από τον μικρούλη γκισέ των εισιτηρίων, μισή ώρα πριν από την προβολή! Ναι, ο νέος, επετειακός Bond ήρθε και σαρώνει στην Ελλάδα και παγκόσμια. Και είναι επετειακός γιατί φέτο κλείνουν 50 χρόνια από τότε που ο Sean Connery μάγεψε το κοινό στον trademark ρόλο και η Ursula Andres φόρεσε εκείνο το υπέροχο μπικίνι στο αγαλματένιο κορμί της, σε μια από τις κλασικότερες σκηνές του κινηματογράφου παγκοσμίως, στο ιστορικό «Dr No». Έκτοτε, ο Bond είχε τα πάνω και τα κάτω του, κυρίως γιατί – στην μετά Sean Connery εποχή – πέραν του γνωστού τίτλου, που εξασφάλιζε ένα στανταράκι εισπράξεων, όλα τα υπόλοιπα ανατίθονταν σε δευτεροκλασάτους σκηνοθέτες και ηθοποιούς για λόγους – φαντάζομαι – οικονομίας.

Και αν και ενίοτε έγιναν φιλότιμες προσπάθειες, το μυαλό μου πάει κυρίως στην ωραία ερμηνεία και την μπριόζα προσωπικότητα του Pierce Brosnan – ο Μποντ κατάντησε κάτι σαν… ταινία φρανκεστάιν απαρτιζόμενη με ολίγη από δράση, ολίγη από γκάτζετς, ένα δυο μπάνικα Bond girls και πολύ, πολύ lifestyle, καθώς ο κόσμος το είχε τούμπανο και οι παραγωγοί κρυφό καμάρι ότι το ταμείο ήταν προ πολλού μείον και ότι την κάθε ταινία πρακτικά την πλήρωναν οι χορηγοί, αλλιώς δεν θα γυριζόταν καν. Μέχρι που ήρθε ο Daniel Craig, βγήκε το Casino Royale και το παιχνίδι γύρισε. Αυτός ο νέος Bond, αν και έχει φάτσα Πολωνού γαλατά, αποδείχτηκε ικανότατος στον ρόλο του και το Casino Royale ήταν η πιο φρέσκια και συναρπαστική ταινία του James Bond που είχε βγει τα τελευταία χρόνια. Ο κόσμος ξαναθυμήθηκε τον πράκτορα 007. και κάπως έτσι φτάνουμε στο Skyfall…

Λοιπόν, εδώ το hype είναι αληθινό. Το Skyfall είναι σαφέστατα μια από τις καλύτερες James Bond ταινίες, αν όχι η καλύτερη και δεν υπερβάλω καθόλου σε αυτό! Δυο ώρες και ένα τέταρτο υπερθεάματος, που εγγυάται το όνομα του μεγάλου Sam Mendes, αλλά και στιβαρών, ποιοτικών ερμηνειών. Κατ’ αρχήν, ο Craig : όντας πλέον καθιερωθεί σαν αξιότατος διάδοχος του Sean Connery χτίζει με την εκπληκτική ερμηνεία του έναν Bond αληθινό, εσωτερικά τραυματισμένο που κάνει υπεράνθρωπες προσπάθειες για να κρατήσει τα κομμάτια του από το να μη σκορπιστούν. Λιτός, λιγομίλητος και γνήσια μάγκας, κυριαρχεί στην οθόνη και χωρίς πλάκα, είναι ίσως ο ηθοποιός που πήρε τον ρόλο του Bond πιο σοβαρά από ποτέ και από οποιονδήποτε άλλο. Για τους Judi Dench, Ralph Fiennes δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα, τα ονόματα από μόνα τους είναι εγγύηση. Εντυπωσιακός - και ανακουφιστικά απρόσμενος - κακός της ταινίας ο Javier Bardem που ισορροπεί λεπτά ανάμεσα στο cool, στο κωμικό και το μακάβριο.

Τι άλλο να ζητήσει κανείς; Στιβαρή δράση που όμως θέλει τον Bond να χρησιμοποιεί το μυαλό και όχι τα γκάτζετς του, πολλά και εξωτικά τοπία (αν και κάποια από αυτά περνάνε σχεδόν αστραπή από την οθόνη) και εξαιρετικά λεπτές αλλά δυνατές πινελιές νοσταλγίας. Τέλος, το τελευταίο μέρος της ταινίας, γυρισμένο σε ένα στοιχειωμένο σκοτσέζικο τοπίο, αφενός ανεβάζει κατάκόρυφα τον δείκτη της ατμόσφαιρας, αφετέρου παρέχει μια λιτή αλλά εναισθητικά γεμάτη ματιά στις καταβολές και την παιδική ηλικία του Bond (εξ’ ού και ο παράξενος τίτλος Skyfall – πρόκειται για το όνομα του πύργου που μεγάλωσε ο πρωταγωνιστής) και κερασάκι στην ήδη χορταστικότατη τούρτα, μια τσαχπίνικη ματιά στο lore των ταινιών που θέλει το Skyfall πρακτικά να τελειώνει σχεδόν σαν prequel του πρώτου Bond, τουλάχιστον όσον αφορά τουλάχιστον 2 κλασικούς χαρακτήρες κλειδιά της σειράς. Απλώς, ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ!

Πόσα πιάνει; 4,5 / 5 

Killer Joe

Μάστορας : William Friedkin

Παίχτες : Matthew McConaughey, Emile Hirsch & Juno Temple 

Με δυο λογάκια :

Ένας μικροαπατεώνας τα βρίσκει δύσκολα και αποφασίζει να προσλάβει έναν δολοφόνο για να σκοτώσει την μητέρα του για να εισπράξει τα χρήματα της ασφάλειας ζωής της. Σε αυτή του την απόφαση συνδράμουν όλα τα μέλη της υπόλοιπης δυσλειτουργικής οικογένειας…

Αναλυτικότερα :

Παράξενη ταινία! Πρώτον, γιατί είναι ίσως η πρώτη και μοναδική στην οποία ο Matthew McConaughey παίζει όντως καλά στο ρόλο του! Δεύτερον, γιατί είναι αρκετά αμφιλεγόμενη, όσον αφορά τους καθ’ ολοκληρία αντιπαθέστατους χαρακτήρες της, για τους οποίους σε τελική ανάλυση δεν ξέρεις τι να νιώσεις όταν πέφτουν οι τίτλοι τέλους. Πάντως, αυτή η οικογένεια είναι διαθέσιμη να πέσει πολύ χαμηλά για 50.000 δολάρια. Βάλε μέσα στο μείγμα ολίγη από συνομωσία, παράξενο, σχεδόν νοσηρό ερωτισμό, τύψεις από το παραμικρό εναπομείναν καλό στοιχείο που έχει απομείνει στους πρωταγωνιστές της και που ασφυκτιά και ένα εκρηκτικό, αλλοπρόσαλλο φινάλε. Επιπλέον εξτρά μια ερμηνεία σοκ και δέος από την βετεράνα Gina Gershon – πού χάθηκε τόσα χρόνια αυτό το κορίτσι;

Γενικά, το Killer Joe είναι μια ταινία που δεν την ενδιαφέρει καθόλου το image της. Είναι ωμή και βρώμικη, όπως οι ψυχές των πρωταγωνιστών της. Και δεν την ενδιαφέρουν καθόλου οι ταμπέλες. Δεν μπορείς να την χαρακτηρίσεις ούτε σαν ταινία δράσης, ούτε σαν μαύρη κωμωδία, ούτε σαν δράμα, αν και έχει στοιχεία από όλα τα παραπάνω. Με σκηνές, δύσπεπτες, ενίοτε σκληρές, βασικά είναι μια απαισιόδοξη ματιά στο πόσο σκατά μπορεί να γίνει ο κόσμος και οι άνθρωποι. Και ταυτόχρονα έχει και ένα αντισυμβατικό «τρελιάρικο» στοιχείο, με επιτηδευμένα αργούς και ενίοτε άκυρους διαλόγους που θυμίζουν πολύ Ταραντίνο. Βασικά, αν κάποτε το μπάσταρδο παιδί των Ταραντίνο και Guy Richie έφτιαχνε μια indie ταινία, αυτή θα ήταν το Killer Joe.  

Πόσα πιάνει; 3 / 5 

Resident Evil 6

Εταιρία : Capcom

Πλατφόρμα : PS3, XBOX 360, PC

Με δυο λογάκια :

Το καινούριο Resident Evil, ξεπερνάει σχεδόν όλες τις survival horror καταβολές του και αναγεννάται ως μια action υπερπαραγωγή προσφέροντας ένα χορταστικό, παρά τα ελαττώματά του, πακέτο.

Τα Θετικά :

4 μεγάλα, χορταστικά campaign συν ατέλειωτο online περιεχόμενο και modes παιχνιδιού, προσφέρουν μήνες – τουλάχιστον – παιχνιδιού. Γενικά, ύψιστο value for money

To mercenaries mode είναι καλύτερο από κάθε άλλη φορά.

Γραφικάρες και κάποιες πολύ ατμοσφαιρικές τοποθεσίες. Γενικά, όλος ο τεχνικός τομέας.

Πολύ και ικανοποιητικό πιστολίδι.

Εξαιρετική τεχνητή νοημοσύνη του συμπαίκτη σου.

Τα Αρνητικά :

Αδέξιος σε σημεία χειρισμός

Βλακώδες, ανύπαρκτο σενάριο, μηδενικοί χαρακτήρες, μη αξιομνημόνευτοι κακοί

Δέσμιο της «σκηνοθετικής» ματιάς των παραγωγών

Πολλά – και κουφά βαλμένα - εμβόλιμα υποπαιχνίδια που «ξενερώνουν» από τη δράση

«ατσούμπαλα» σε σημεία γραφικά, με κατά καιρούς υποδεέστερα μοντέλα χαρακτήρων και κάποια μονότονα, βαρετά περιβάλλοντα

Το Resident Evil δεν είναι πια τρομακτικό.

Αναλυτικότερα :

Πέρα από τα comics, κανένα άλλο μέσο δεν αγαπά τόσο πολύ τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα, όσο η βιομηχανία των video games. Ο στόχος πλέον εδώ και χρόνια δεν είναι να φτιάξει μια εταιρία έναν ποιοτικό τίτλο, αλλά να εγκαταστήσει τις βάσεις ενός franchise, που από ένα σημείο και μετά να βγάζει λεφτά από μόνο του, στον αυτόματο ρε αδερφέ, με το όνομά του και μόνο, φυσικά αρωγούμενο από πολλά sequels και spin-offs. Και κανένας δεν παίζει αυτή τη στιγμή το παιχνίδι καλύτερα από την Capcom που με τον καινούριο της τίτλο γράφει το πιο πρόσφατο κεφάλαιο σε μια σάγκα που μετράει πάνω από 15 χρόνια τώρα, από τότε που για πρώτη φορά οι παίκτες εξερεύνησαν τρεμάμενοι τα στοιχειωμένα δωμάτια του Arklay Mansion. Η ναυαρχίδα, ένα από τα πιο μοσχοπουλημένα παιχνίδια όλων των εποχών, το Resident Evil επιστρέφει δυναμικά και διχάζει κοινό και κριτικούς, ταυτόχρονα απογειώνοντας τις πωλήσεις του εν μέσω όλου αυτού του hype.

Οκ, ας ξεκινήσουμε με ολίγη από πρόσφατη ιστορία. Με το προηγούμενο (κριτική του οποίου θα βρεις επίσης στην καμαριέρα) Resident Evil 5, η Capcom πέτυχε το εξής φαινομενικά αδύνατο : α) να διχάσει κοινό και κριτικούς ενώ ταυτόχρονα β) να απογειώσει τις πωλήσεις του τίτλου. Είναι γεγονός ότι το RE5 είναι μαζί με το RE2 οι πιο επιτυχημένοι εμπορικά τίτλοι της σειράς. Και αυτό συνέβη επειδή η εταιρία αποφάσισε να απομακρυνθεί από την αργή, εγκεφαλική δράση, το survival horror στοιχείο και τους πολύπλοκους χάρτες των πρώτων τίτλων και ανέβασε κατακόρυφα το κομμάτι της δράσης, απλοποιώντας ταυτοχρόνως όλους τους υπόλοιπους τομείς του παιχνιδιού και εισάγοντας το στοιχείο του online ανταγωνισμού. Σημάδια αυτής της πορείας υπήρχαν ήδη στο κλασικό resident Evil 4 (που για μένα ήταν το παιχνίδι που πέτυχε ακριβώς την χρυσή τομή μεταξύ ατμόσφαιρας, σεναρίου και δράσης και είναι ένα από τους πιο αγαπημένα μου videogames). Στο RE5 οι αλλαγές αυτές ευοδώθηκαν και το στοιχείο της δράσης ανέβηκε ακόμη περισσότερο, σε σχέση με το σενάριο και την ατμόσφαιρα, που όμως εξακολουθούσαν να διαδραματίζουν ρόλο στο παιχνίδι. Το RE6 δεν ευοδώνει απλώς, αλλά εναγκαλίζει, κάνει βουτιά μέσα στο action στοιχείο, υποβιβάζοντας το σενάριο και την ατμόσφαιρα σε διακοσμητικά στοιχεία, αποτελώντας πλέον έναν τίτλο που έχει περισσότερα κοινά στοιχεία με παιχνίδια σαν το “Gears of War”, παρά με τα παλιά Resident Evil.

Είναι αυτό τόσο απαραίτητα και ασυγχώρητα κακό; Κατά την γνώμη μου όχι. 15 και βάλε χρόνια τώρα, ο παίκτης του Resident Evil σφάζει ζόμπι και άλλα B.O.W.’s (bio organic weapons). Ας είμαστε ειλικρινείς : το Resident Evil, σαν παιχνίδι «θρίλερ» έχει παίξει εδώ και πολύ καιρό τα χαρτιά του. Και σε αυτόν τον τομέα, δεν μπορεί πια να προσφέρει εκπλήξεις. Τόσα χρόνια τώρα, ειλικρινά, πόσες φορές μπορεί κανείς να ξανά-τρομάξει με τις ίδιες ή άλλες παρόμοιες καταστάσεις; Το Resident Evil δεν είναι πια τρομακτικό γιατί πολύ απλά ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να είναι πια τρομακτικό. Σε αυτό δεν φταίνε οι κακές πολυεθνικές που άλλη δουλειά δεν έχουν από το να μας πίνουν το αίμα με το καλαμάκι. Φταίει απλά το ότι η επιτυχία, η φήμη και η επανάληψη αποστέρησαν το franchise από κάθε ελπίδα να αιφνιδιάσει τον παίκτη. Η capcom το τράβηξε όσο πήγαινε – ίσως και περισσότερο. Και πλέον κάνει την μόνη λογική και εμπορικά βιώσιμη κίνηση : δίνει στον παίκτη ένα μπαμπάτσικο πακέτο για να παίζει μήνες ολόκληρους, να το ευχαριστηθεί, να μαζέψει achievements, trophies, dog tags και άλλα τέτοια καριολίκια που χαϊδεύουν το ψυχαναγκαστικό στοιχείο που υπάρχει στον ψυχισμό του κάθε αφοσιωμένου gamer, να συναγωνιστεί, αλλά και να ανταγωνιστεί με άλλους παίκτες στο ίντερνετ, να περνάει ευχάριστα η ώρα του, να βλέπει και κάποιες γνώριμες εικόνες και πρόσωπα από το παρελθόν της σειράς και έτσι να πηγαίνουν τα φαρμάκια κάτω.

Όχι ότι δεν μου αρέσουν τα survival horror παιχνίδια. Απεναντίας. Από τα χοντρά πολύγωνα του πρώτου Alone in the Dark, μέχρι τον τωρινό βασιλιά του είδους, Dead Space, τα θριλεροπαίχνιδα είναι το αγαπημένο μου είδος, όπως αγαπώ τις ταινίες τρόμου πάνω από όλα τα άλλα κινηματογραφικά είδη. Και θα ήθελα πολύ, όσο φαντάζομαι και κάθε παίκτης, να δω την Capcom – και όχι μόνο – να βγάζει τον επόμενο survival horror υπερ-τίτλο. Μόνο που αυτός, μπορεί μονάχα να είναι κάτι ολοκληρωτικά ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ, και όχι να λέγεται Resident Evil. Γιατί πλέον, με το άκουσμα του ονόματος αυτού και μόνο, ξέρεις από πριν τι θα συναντήσεις.

Σενάριο / Ατμόσφαιρα :

Κάποιος, κάπου, κάπως, κάποτε και ποιος ξέρει για ποιο λόγο, έφτιαξε έναν νέο, ακόμη πιο κακό ιό, ονόματι C virus και είναι στα χέρια λίγων και εξαιρετικά ικανών ηρώων για να αποτρέψουν ένα εφιαλτικό τέλος του κόσμου. Και αν νομίζετε ότι καταφεύγω σε υπεραπλουστεύσεις, δυστυχώς αυτό δε συμβαίνει, γιατί τα παραπάνω βασικά ερωτήματα το παιχνίδι δεν μπαίνει καν στον κόπο που να σου τα απαντήσει. Το σενάριο είναι ισχνό και εξυπηρετεί καθαρά σαν διακοσμητικό στοιχείο προκειμένου να δώσει στον παίκτη μια αφορμή για να πυροβολήσει διάφορα κακομούτσουνα πλάσματα. Οι γνωστοί χαρακτήρες, όπως και οι καινούριοι είναι απελπιστικά μονοδιάστατοι, ανταλλάσσοντας κλισεδιασμένους διαλόγους και ατάκες, στις λίγες στιγμές κατά τη διάρκεια του σεναρίου που κάποια έκρηξη δεν τους παίρνει για να τους σηκώσει και να τους ρίξει στην επόμενη πίστα!

Παρόλα αυτά, το Resi 6 χαρακτηρίζεται από μια εμμονή σε μια «σκηνοθετική» ματιά, που είναι ενίοτε τόσο ισχυρή που δεν έχει κανένα πρόβλημα αρκετές φορές, ξαφνικά και αυθαίρετα, να πάρει τον έλεγχο από τα χέρια του παίκτη ή να περιορίσει τις επιλογές του σε τέτοιο βαθμό ώστε το μόνο που να μπορεί να γίνει είναι η cool μετάβαση από τη μια σκηνή στην άλλη. Από την άλλη – για να είμαστε και ειλικρινείς – αυτό το παιχνίδι ξέρει να προσφέρει θέαμα. Θυμίζει έντονα ταινία του Michael Bay (Transformers) και είναι γεμάτο με υπερπληθώρα εκρήξεων, σεισμών, λιμών, καταποντισμών και άλλων κοσμοϊστορικών γεγονότων που ξεχνιούνται στο επόμενο πεντάλεπτο, καθώς τα διαδέχεται μια ακόμη πιο large σκηνή καταστροφής από την προηγούμενη! Εντυπωσιακές και σε πολλαπλές δόσεις και στάδια μάχες, κοφτή, γρήγορη απεικόνιση της δράσης, σε βαθμό – είπαμε – που το gameplay, η γωνία της κάμερας και ο χειρισμός από τον παίκτη να περνάνε σε δεύτερη μοίρα, πολλά, ποικίλα και συνεχώς εναλλασσόμενα σκηνικά, απαρτίζουν εν ολίγοις την συνεχόμενη δράση.

Και εντάξει, το στοιχείο του τρόμου λείπει τελείως, πάει, το κηδέψαμε. Όμως, το Resident Evil ακόμη θυμάται πώς να προσφέρει στον παίκτη ατμοσφαιρικά και μακάβρια σκηνικά : από έναν εγκατελειμένο καθεδρικό, στην μεταμεσονύχτια επιδρομή σε ένα νεκροταφείο (μακράν η πιο ατμοσφαιρική του στιγμή) και παλεύοντας με ορδές απέθαντων στα σκοτεινιασμένα τούνελ του μετρό, ενώ ταυτόχρονα συρμοί περνούν και απειλούν να σε κάνουν χαλκομανία, τα σκηνικά ενίοτε εντυπωσιάζουν και υποβάλλουν, όμως αντισταθμίζονται από επίσης πολλά, μέτρια και βαρετά σκηνικά που θυμίζουν όλα μαζί εν ολίγοις αποθήκη.

Γραφικά / Ήχος :

Γραφικάρες και γενικά ο τεχνικός τομέας βρίσκεται σε ιδιαίτερα υψηλό επίπεδο, όπως ήταν εξάλλου αναμενόμενο. Αν υπάρχει κάποια έλλειψη στα γραφικά, είναι αυτή του καλλιτεχνικού στοιχείου. Με άλλα λόγια, ενώ τα μοντέλα είναι μεγάλα, χορταστικά και λεπτομερή, τους λείπει αυτό το καλλιτεχνικό άγγιγμα που θα ολοκληρώσει την πολλή τεχνική δουλειά που έριξαν οι κατασκευαστές. Αποτέλεσμα, κάποια μοντέλα χαρακτήρων, παρά το υψηλό επίπεδο λεπτομέρειας που τα χαρακτηρίζει, να είναι στην καλύτερη των περιπτώσεων βαρετά, άλλοτε ατσούμπαλα και άλλοτε αστεία (πχ κάποια τέρατα). Ακόμη πιο εμφανής είναι η ψαλίδα μεταξύ καλλιτεχνικής και τεχνικής αρτιότητας στα περιβάλλοντα. Κάποια από αυτά, είναι τόσο σκοτεινά που οι επιμέρους λεπτομέρειές τους χάνονται. Κάποια, παρά τη δουλειά που αναμφισβήτητα έχουν, είναι άχρωμα και βαρετά. Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι υπάρχει και ένα – τουλάχιστον 50% - των σκηνικών που είναι πολυσχιδές, καινούριο και ενίοτε, κόβει την ανάσα. Παρεπιπτόντως, αυτό το RE χαρακτηρίζεται επιπλέον από την μεγαλύτερη πικοιλία σκηνικών από κάθε άλλο τίτλο της σειράς.

Ο ήχος τα πάει πολύ καλύτερα, με δυνατά, αγωνιώδη soundtrack να συνοδεύουν τη δράση και κυρίως, τους πλούσιους, χορταστικούς ήχους των όπλων, καθώς και το ικανοποιητικό ηχητικό αποτέλεσμα όταν οι βολές σας βρίσκουν το στόχο τους. Οι διάλογοι και το voice acting είναι κορυφαίας – όπως αναμενόταν εξάλλου – ποιότητας.

Χειρισμός / Gameplay :

Χειρισμός : η εμμονή στην σκηνοθετική παρουσίαση του Resi 6 ενίοτε θυματοποιεί τον χειρισμό. Η κάμερα είναι υπερβολικά κοντά στον χαρακτήρα που ενίοτε ελέγχεις (κατάσταση που φιλοδοξεί η Capcom να διορθώσει με το patch που θα κυκλοφορήσει μέσα στο Δεκέμβρη) με αποτέλεσμα να έχεις κάπως περιορισμένη αίσθηση του χώρου και κυρίως του τι γίνεται στο περιβάλλον σου. Αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα, ειδικά στις κλειστές περιοχές, καθώς σε πιο ανοιχτά περιβάλλοντα έχεις τουλάχιστον την δυνατότητα να μανουβράρεις, κερδίζοντας έτσι χρόνο προκειμένου να «στρίψεις» την κάμερα εκεί που θέλεις. Και κάπως έτσι περνάμε στο πρώτο πλήγμα του χειρισμού : η 100% ολοκληρωτικά χειροκίνητη κάμερα, μπορεί να συνεπάγεται μεγαλύτερη ακρίβεια στην απεικόνιση, αλλά ταυτόχρονα σημαίνει ότι πρέπει να την ελέγχεις διαρκώς με τον δεξί μοχλό. Δηλαδή, βασικά, κάθε φορά που κινείσαι, πρέπει να το κάνεις χρησιμοποιώντας και τους δυο αναλογικούς μοχλούς αντί για τον έναν, γιατί αλλιώς – και σε συνδυασμό με την περιορισμένη, μόνο «προς τα μπροστά» γωνία λήψης - δεν βλέπεις την τύφλα σου.

Δεύτερο ατόπημα του χειρισμού, οι πολύ γρήγορες και αβανταδόρικες κινήσεις. Για να συμφωνεί με το όλο κλίμα δράσης, οι χαρακτήρες βασικά δεν περπατάνε, τρέχουν σαν να τους έχεις βάλει νέφτι. Για να κάνουμε μια σύγκριση, ο χαρακτήρας σου στο RE6 περπατάει πολύ πιο γρήγορα από όσο έτρεχε ο χαρακτήρας στο RE5! Και να μην συζητάμε καν για το τρέξιμο στο RE6… βασικά είναι ένας πολύ γρήγορος τρόπος να διασχίζεις ανοιχτές και – κυρίως – άδειες από εχθρούς περιοχές, καθώς κατά τη διάρκειά του έχεις ελάχιστο έλεγχο του χαρακτήρα σου – βασικά μπορείς μόνο να τον στρίψεις ελαφρά δεξιά και αριστερά. Πώς είναι το τρέξιμο στα Gears of War, Killzone και Resistance? Ε, είναι ακριβώς έτσι και εδώ. Ο συνδυασμός αυτών των ελαττωματικών στοιχείων του χειρισμού και της απεικόνισης δημιουργούν ένα μικρό πανδαιμόνιο όταν βρίσκεσαι σε κλειστούς χώρους με πολλούς εχθρούς. Επιπλέον, δυσχεραίνουν τη στόχευση σου σε αντικείμενα που είναι πολύ κοντά σου πχ κιβώτια που σπάνε η εχθροί που έχουν κολλήσει πάνω σου (αλλά η δεύτερη λειτουργία σώζεται κάπως με τη λειτουργία quick shot)

Παρόλα αυτά, θα ήταν άδικο να στιγματίσεις σαν ελαττωματικό τον χειρισμό, καθώς αυτά είναι ελαττώματα που αφενός μπορεί να τα συνηθίσει κανείς, αφετέρου αναπληρώνονται υπέρ του δέοντος με καινούριες λειτουργίες που αλλάζουν τη στρατηγική της παραδοσιακής Resident Evil μάχης. Πλέον, ο χαρακτήρας σου εκτελεί αμυντικούς ελιγμούς, κάνοντας κωλοτούμπα προς κάθε κατεύθυνση ή σκύβει επιτόπου για να αποφύγει επιθέσεις. Κυλιέται στο έδαφος για να αποφύγει πυρά ενώ ταυτόχρονα σημαδεύει. Καλύπτεται και σκύβει πίσω από τοίχους και εμπόδια. Κάνει «βαρελάκια» όταν είναι πεσμένος κάτω. Έχει μια πληθώρα melee κινήσεων και αντεπιθέσεων, όπως και μοναδικών animation εφόρμησης και πολλά και εντυπωσιακά finishing moves που εκμεταλλεύονται τις ιδιαιτερότητες του περιβάλλοντος. Και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ μετά από 15 και κάτι χρόνια, οι χαρακτήρες μπορούν πλέον να πυροβολούν την ώρα που κινούνται, όπως και να στρίψουν ανά πάσα στιγμή στην κατεύθυνση που κινείς το χειριστήριο. Επιτέλους, τα πεπαλαιωμένα «τύπου tank» controls μας αποχαιρετούν οριστικά και αυτό μονάχα καλό μπορεί να είναι.

Ένα ακόμη στοιχείο για το οποίο κατηγορήθηκε το καινούριο Resident είναι τα πολλά, μα πάρα πολλά mini games που είτε σε θέλουν να πατάς γρήγορα κάποια πλήκτρα, είτε είναι από μόνα τους ένα ξεχωριστό παιχνιδάκι, συνήθως τύπου οδήγησης. Η αλήθεια είναι ότι κάποια από αυτά εμφανίζονται κόβοντας απότομα τη δράση και σε συνδυασμό με την απότομη εναλλαγή της κάμερας που σε αυτές τις περιπτώσεις ΔΕΝ ελέγχεις, μπορούν να γίνουν αιτία για κάποια άδικα game over, όμως το παιχνίδι έχει τόσα πολλά checkpoints που δεν νομίζω ότι υπάρχει περίπτωση να χαθεί αξιοσημείωτο ποσοστό της προόδου του παίκτη εξαιτίας αυτών. Μοναδικό πρόβλημα ίσως θα αντιμετωπίσει κάποιος που πάει για υψηλή βαθμολογία ολοκλήρωσης του κεφαλαίου (που απαιτεί ελάχιστους έως καθόλου θανάτους). Τα έτερα mini games οδήγησης (οδηγάς μεταξύ άλλων τζιπ, snow mobile, χιλιάρα μηχανή και… πολεμικό αεροπλάνο!!!) αν και είναι ελκυστικότατα στο μάτι νομίζω ότι είναι αρκετά εύκολα και απλοϊκά στον χειρισμό και μπήκαν καθαρά για να ενισχύσουν το ήδη εντυπωσιακό θέαμα, όμως δεν προσθέτουν καθόλου στο «κανονικό» gameplay. Προτιμώ να τα βλέπω σαν ένα plus, σαν μπόνους περιεχόμενο αν θες, αν και πάλι κάποιος που πάει για υψηλή κατάταξη, θα αντιμετωπίσει πρόβλημα εξαιτίας τους. Κοινώς, εντάξει, τα παιχνιδάκια αυτά είναι μεν μια μικρή ενόχληση, αλλά σε καμία περίπτωση δεν υποβιβάζουν το gameplay. Απλώς, ούτε του προσθέτουν. Αυτό είναι όλο και ότι άλλες υπερβολές διαβάσεις σχετικά με αυτά σε άλλες κριτικές είναι απλώς πολύ κακό για το τίποτα.

Το Gameplay αποζημιώνει τα όποια φάουλ του παιχνιδιού, προσφέροντας απροσδόκητα πολύ και πλούσιο περιεχόμενο. Κατ’ αρχήν, τα campaigns. Σωστά διάβασες πληθυντικό. Δεν μιλάμε ούτε για ένα, ούτε για 2 αλλά για τέσσερα (!) ολοκληρωμένα, μεγάλα campaigns που το καθένα θέλει περίπου 5 με 7 ώρες για να τερματιστεί, το καθένα με τη δική του ιστορία και την προσωπική του γεύση. Το Campaign του Leon S Kennedy και της Helena Harper, είναι πχ πιο κοντά σε κλασικό Resident Evil. Έχει κλασικούς εχθρούς (πολλά ζόμπι!) τις πιο ατμοσφαιρικές τοποθεσίες και γενικά λιγότερα πυρομαχικά και πιο αδύναμα όπλα. Το campaign των Chris Redfield και Piers, όπως και αυτό του Jake και της Sherry Birkin (ναι, το μικρούλι κοριτσάκι που έσωσες στο Resident Evil 2 μεγάλωσε, έγινε κοτζάμ κοπελάρα και πολεμάει το κακό!) είναι πιο «τα μυαλά στα κάγκελα». Πολλή και γρήγορη δράση, πιο δυνατά όπλα, περισσότερα πυρομαχικά, μεγάλα, ανοιχτά σκηνικά στα οποία λαμβάνουν χώρα επικές πολυεπίπεδες μάχες, θυμίζει στο στυλ περισσότερο παιχνίδια σαν το resistance, δεδομένου ότι εδώ τα εχθρικά B.O.W.’s θυμίζουν περισσότερο εξωγήινα πλάσματα, παρά κλασικά τέρατα του Resident Evil. Το campaign της Ada Wong, είναι το πιο πρωτότυπο από τα υπόλοιπα, με πολλούς γρίφους, μοναχικό gameplay (η Ada απαξιεί την έννοια του partner - κανείς δεν είναι ισάξιός της!) και γενικά πιο αργό, με πολύ ανεβασμένο το stealth στοιχείο και πιο survival από τα άλλα, καθώς δεν μπορείς να περιμένεις από κανέναν να σε σώσει έτσι και κάνεις τη βλακεία. 

Και πάνω από όλα, είναι το Mercenaries mode που είναι απλά το καλύτερο που έγινε ποτέ και συμφωνεί με τα χίλια στο γρήγορο καινούριο στυλ του Resident Evil. Μέσα σε ωραίες αρένες – που γίνονται ακόμα περισσότερες αν προσθέσεις και τις διάφορες που υπάρχουν ως DLC – πέφτει τρελό πιστολίδι, chaining kills, combos, ορδές εχθρών που σταδιακά γιγαντώνονται και όλα αυτά μέσα σε στενό χρονικό περιορισμό. Το άγχος, ο ιδρώτας, η πώρωση! Επιπλέον άπειρες αμοιβές και καλούδια που ξεκλειδώνουν για υψηλά scores, εδώ το RE 6 ξετυλίγει χωρίς κανέναν περιορισμό τις χάρες του «καινούριου» gameplay και το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό τουλάχιστον. Και όλα αυτά, μπορείς να τα παίξεις μόνος στο, με έναν σύμμαχο ελεγχόμενο από τον υπολογιστή (που εδώ παρεμπιπτόντως η τεχνητή νοημοσύνη λειτουργεί ΑΨΟΓΑ), συνεργικά με άλλον παίκτη offline, με την οθόνη της τηλεόρασης να μοιράζεται στα δυο, ή εντελώς online με παίκτες από όλο τον κόσμο. Και εντάξει, καλό το single player, αλλά αυτό το Resident Evil, κακά τα ψέματα, φτιάχτηκε για να παίζεται με παρέα.

Online / Multiplayer:

Όλα τα παραπάνω, campaigns, mercenaries και κάτι πρωτοποριακά όπου μπορείς να δολοφονήσεις τους άλλους παίκτες και γενικά να τους παίξεις κάθε λογής πουστιά (!!!) συν όλα τα επιπλέον που θα προσθέσουν μέσω του Δεκεμβριανού patch (που θα είναι δωρεάν) συν ένας σκασμός πράματα σε DLC. Τι άλλο θες;

Ρεζουμέ :

To Resident Evil πλέον κάνει ότι κάνουν οι γερασμένες μεγάλες μπάντες τύπου Rolling Stones. Δεν αποσκοπεί στην επόμενη κυκλοφορία που θα στείλει τον οπαδό αδιάβαστο και θα του ανοίξει νέους «ψαγμένους» πνευματικούς ορίζοντες. Αυτή είναι δουλειά για τους νέους. Ο γερόλυκος μπορεί απλά να συντηρεί τον μύθο του. Και τουλάχιστον εδώ, το κάνει διατηρώντας τον τεχνικό και ποιοτικό πήχη σταθερά ψηλά συνάπτοντας, με τον τρόπο του, ένα άτυπο συμβόλαιο με τον παίκτη : ότι το resident Evil 6, μπορεί να μην κρύβει εκπλήξεις, αλλά συνεχίζει να του προσφέρει ένα μεγάλο, συμφέρων, νοσταλγικό πακέτο διασκέδασης με αντάλλαγμα την συνεχιζόμενη υποστήριξη. Και στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, αυτό τουλάχιστον μπορεί να εκληφθεί και σαν μια ένδειξη τιμιότητας.

Γραφικά & ήχος : 4 / 5

Gameplay & Χειρισμός : 4 / 5

Ατμόσφαιρα & Σενάριο : 2,5 / 5

Value for money : 5 / 5

Συνολικά πόσα πιάνει: 4 / 5