Πέμπτη 19 Αυγούστου 2010

Κάψε Εγκέφαλο : Meatball Machine (2005)


Μάστορας : Yûdai Yamaguchi, Jun'ichi Yamamoto δηλαδή τρομάρα μας...
Παίχτες : Issei Takahashi ,Aoba Kawai και κάτι άλλοι Γιαπωνέζοι...
Πόσα πιάνει; 3,5 / 5

Με δυό λογάκια :
Ένας μισό οργανικός, μισό τεχνολογικός οργανισμός προσκολλάται σαν παράσιτο στα ανθρώπινα θύματά του και τους μετατρέπει σε φονικές βιολογικές μηχανές : τα Necroborgs. Ένας καθημερινός, συνηθισμένος νέος γίνεται μάρτυρας αυτού του γεγονότος με θύμα την αγαπημένη του. Αποφασίζει να δεχτέι μέσα του τη δύναμη του εξωγήινου παρασίτου για να εκδικηθεί και να απαλλάξει την κοπέλα του από το μαρτύριο αυτής της εφιαλτικής ύπαρξης. Ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά καθώς άλλα, ύποπτα πρόσωπα ανακατεύονται στην ιστορία... η οποία δεν είναι παρά μια γιγάντια πλάνη, ένα παιχνίδι / πείραμα από μέρους των εξωγήινων για να μαζέψουν τα απαιτούμενα δεδομένα και να προχωρήσουν στο επόμενο στάδιο : στην κατασκευή του απόλυτου όπλου, της θρυλικής... MEATBALL MACHINE!!!

Αναλυτικότερα :
Εντάξει. Από την οθόνη των τίτλων μέχρι το φινάλε, τα μυαλά μας πονάνε. Δυο αξιοσημείωτα facts : Πρώτον, αυτό το απόλυτα καμμένο, ακατέργαστο διαμάντι ΔΕΝ μου το σύστησε ο Volrath! Δηλαδή μιλάμε για φαινόμενο! Δεύτερον, τέτοια έργα, μονάχα οι Γιαπωνέζοι μπορούν να τα φτιάξουν! Τέλος!

Splatter / Gore :
Κουβάδες αίμα που πιτσιλάει παντού, διαμελισμοί και καννιβαλισμοί μεταξύ των Necroborg (καθώς απαραίτητος κανόνας του παιχνιδιού είναι ο νικητής να... φάει ζωντανό το παράσιτο που δίνει δυνάμεις και ζωή στον ηττημένο) Και ένα τρυπάνι που μπαίνει σε έναν ανοιχτό οφθαλμό, μια σκηνή που διόλου δε θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερος άνθρωπος.

Β / Κ (Βυζά / Κώλοι) :
Ουδέν. Πέρα από κάτι πλαστικά της παραμορφωμένης Necroborg κοπελίτσας που είναι έτσι κι αλλιώς τραγικά. Απαράδεκτο για πράκτορες!

Ρεζουμέ :
Αν δε σε χώρισε ακόμα η γυναίκα σου επειδή αυτοκτονείς εγκεφαλικά βλέποντας σκουπιδαριό τύπου “Tetsuo : The Iron Man”, “Vampire Girl VS Frankenstein Girl”, “Zombie VS Ninja” (ναι! Υπάρχει!!!) και δε συμμαζεύεται, ε θα σε χωρίσει τώρα. Και άμα δε σε χωρίσει, ε τότε τα ζητάει ο πισινός της! Κοπάνα άφοβα! Βοήθειά μας!

Κάψε Εγκέφαλο : Bikini Bloodbath (2006)


Μάστορας : Jonathan Gorman, Thomas Edward Seymour
Παίχτες : Debbie Rochon ,Robert Cosgrove Jr. ,Sheri Lynn ,Leah Ford και πάει λέγοντας...
Πόσα πιάνει; 1,5 / 5

Με δυό λογάκια :
Μια παρέα από όμορφα κορίτσια κάνουν ένα slumber party για να γιορτάσουν την τελευταία μέρα του σχολείου και τον ερχομό των καλοκαιρινών διακοπών. Παράλληλα, ένας μανιακός chef ξεκινά μια φρενήρη σειρά φόνων και σύντομα ο δρόμος του τέμνεται με αυτό των κοριτσιών, με ολέθρια αιματηρές, όσο και ιλαρές επιπτώσεις. Η διάχυτη... βλακεία της εφηφικής παρέας θα σταθεί κρίσιμο εμπόδιο στη σωτηρία και την επιβίωσή τους...

Αναλυτικότερα :
Ειλικρινά, βλέποντας τέτοιο τίτλο, θες και επιπλέον διευκρινήσεις; Εννοείται ότι έχουμε να κάνουμε με b-movie του κερατά. Οπότε, καταλαβαίνεις. Θέλει κέφι, ανοιχτό μυαλό, “κατεβασμένα” στάνταρ και κάφρικη διάθεση για να απολαύσεις αυτά που έχει να σου προσφέρει. Όμως, ακόμα και να τα διαθέτεις όλα αυτά, το αποτέλεσμα είναι μάλλον φτωχό. Πλήρης απουσία σκηνοθεσίας, καθώς είναι εμφανέστατα γυρισμένο με οικιακή κάμερα – αν και καλής ποιότητας. Απουσία ερμηνειών, καθώς οι χαρακτήρες της ταινίας στο σύνολό τους : α) ή θα τσιρίζουν υστερικά β) ή θα επιδίδονται σε πράξεις και γκριμάτσες ανείπωτης βλακείας ή γ) θα ανταλάσσουν σεξιστικές ατάκες του πλέον φτηνότερου και ξεπερασμένου βεληνεκούς. Δηλαδή, καλύτερο χιούμορ θα βρεις σε... τσοντοπεριοδικό. Το σενάριο και οι διάλογοι, απλά δεν υφίστανται, όπως και οτιδήποτε θα μπορούσε να συσχετιστεί – έστω μακρινά – με τις λέξεις “ατμόσφαιρα”, “τρόμος”, “λογική”. Επίσης, παρόλο το σέξι περιτύλιγμα, είναι εντούτοις αρκετά συντηρητικό στην αντιμετώπιση του θέματός του, καθώς ερωτικές σκηνές δεν έχει ούτε για δείγμα!

Τι απομένει; Μερικά κορίτσια (όχι όλα) είναι πολύ όμορφα και δροσερά και φέρουν επίσης πολύ όμορφα και δροσερά μπουτάκια και βυζάκια. Αλλά και πάλι, η κινηματογράφιση είναι τόσο αδιάφορη, με τα μακρινά πλάνα να μονοπωλούν, που ούτε και σε αυτά τα λιγοστά “καλλη” της ταινίας δε δίνεται χώρος προκειμένου να αναδειχθούν όπως θα τους άξιζε. Παραδόξως, όλο αυτό το σύνολο άρεσε αρκετά ώστε να γυριστούν όχι ένα, αλλά ΔΥΟ σίκουελς με το πρώτο να ονομάζεται “Bikini Bloodbath 2 : Car Wash” και το δεύτερο “Bikini Bloodbath 3 : κάτι σχετικό με Χριστούγεννα, συγχωρέστε με αλλά δε θυμάμαι και δε με νοιάζει”. Τι άλλο ΙΣΩΣ απομένει; Κάποια από τα άπειρα καμμένα αστεία του, βγαίνουν μέσα από την όλη βλακεία τους καλά!

Splatter / Gore :
Μέτρια make up effects, που πλην λίγων περιστάσεων, δεν πείθουν. Πάντως, σε ερασιτεχνική ταινία έχω δει και πολύ χειρότερα.

Β / Κ (Βυζά / Κώλοι) :
Τα 'παμε. 2-3 κοριτσάκια είναι κορυφή και εξόχως λιμπισίμια. Γυμνή, λευκή Αμερικανική σάρκα στα καλύτερά τις. Κάποια βυζάκια απλά θα σου θυμίσουν... Λύκειο!

Ρεζουμέ :
Μη το ψάχνεις. Μονάχα για καφροεφηβικό κοινό. Αλλά και πάλι δε λέει. Το συγκεκριμένο είδος άνθισε τη 10ετία του '50 & '60 με τις αξέχαστες ταινίες του Russ Meyer και έφτασε στο ζενίθ του το '70 με τις δημιουργίες θεών όπως Tinto Brass, Jess Franco, Roger Corman κλπ! Και μόνο το ότι οι συντελεστές της ταινίας δήλωσαν ευθέως ότι πρώτα τους ήρθε η ιδέα του τίτλου και μετά άρχισαν να σκέφτονται τι να γυρίσουν, τα λέει όλα. Μιλάμε για το home made βίντεο μιας παρέας που το γύρισε για το χαβαλέ της και μετά αποφάσισε να το πουλήσει για να βγάλει φράγκα από αυτό. Υπό μια έννοια, μαγκιά τους. Πάντως προσωπικά, τα sequels του δεν πρόκειται να σπαταλήσω το χρόνο που απαιτείται για να κάτσω να τα δω.

La Herencia Valdemar


Μάστορας : Josι Luis Aleman
Παίχτες : Silvia Abascal, Jimmy Barnat, Daniele Liotti, Oscar Jaenada, Francisco Maestre, Laia Marull, Paul Naschy, Ana Bull
Πόσα πιάνει; δε μπορεί να βαθμολογηθεί, καθώς δεν πρόκειται για ολόκληρη ταινία

Με δυό λογάκια :
Η οικία Βαλντεμάρ δεν είναι ένα συνηθισμένο σπίτι. Δύο εκτιμητές ακινήτων χάθηκαν μυστηριωδώς, όταν πήγαν να καταγράψουν τα αντικείμενα της οικίας. Μύθος ή πραγματικότητα η ιστορία που γράφτηκε στην οικία Βαλντεμάρ; Καθώς ξετυλίγεται η ιστορία του σπιτιού, των ανθρώπων που το κατοικούσαν, αλλά ...και των πνευμάτων κατά τον 19ο αιώνα, στο παρόν κάποιοι ψάχνουν τους χαμένους εκτιμητές και θέλουν να τους βρουν πάση θυσία...

Αναλυτικότερα :
Ισπανικό, έντονα ατμοσφαιρικό και με μια γερή δόση από λογοτεχνικά “ανέκδοτα” και αναφορές. Τι θα μπορούσε να πάει λάθος; Η αλήθεια είναι, μάλλον τίποτα, καθώς το “La Herencia Valdemar” κατορθώνει άκοπα να επιβληθεί στο θεατή και να εντυπωσιάσει, παρά τις low budget καταβολές του. Η ιστορία είναι έντονη και με πολύ βάθος (αν και ορισμένα μικρά της σημεία θα μπορούσαν να είχαν παραβλεφτεί καθώς... περισσεύουν) Έχω πολλά θετικά να πω για αυτή την ταινία, και κανένα αρνητικό – πλην ενός : δεν πρόκειται για ολόκληρη ταινία αλλά για... μισή! Το φινάλε έρχεται με το ομώνυμο δεύτερο μέρος που θα προβληθεί το χειμώνα – ΜΑΛΛΟΝ.

Οπότε, οπλιστείτε με υπομονή και προετοιμαστείτε ψυχολογικά να... ξενερώσετε άπειρα στο φινάλε, με ένα “...to be continued...” πολύ χειρότερο από το αντίστοιχο του πρώτου “Άρχοντα των Δαχτυλιδιών”. Καθώς εδώ, περνάς μία ώρα και σαράντα λεπτά από τη ζωή σου μέχρι η ιστορία να θεμελιωθεί και να αναπτυχθεί πλήρως το υπόβαθρό της. Και εκεί που πάει να αρχίσει το πραγματικά καλό... τελειώνει! Επίσης αξίζει να σημειωθεί ότι αν και αναμφισμήτητα το “La Herencia Valdemar” ΘΑ είναι θρίλερ, όταν και ΑΝ ολοκληρωθεί, εντούτοις αυτό το πρώτο μέρος διατηρεί ελάχιστα στοιχεία του είδους, καθώς το κατά το 90% του αποτελεί μια ατμοσφαιρική ιστορική αναδρομή στο βίο της οικογένειας Valdemar. Οπότε το κατά πόσο είναι σοφό να το δεις τώρα, παίζεται. Προσωπικά θα πρότεινα να περιμένεις μέχρι να βγει και το δεύτερο μέρος και να τα απολαύσεις μονοκοπανιά.

Κατά τα άλλα, όλοι οι τομείς κινούνται σε ιδιαίτερα υψηλό επίπεδο για ταινία του είδους (και του budget) της. Ωραίες “θριλεριάρικες” φάτσες, καλές ερμηνείες, σκηνοθεσία και φωτογραφία. Θεός ο ηθοποιός που υποδύεται τον... Aleister Crowley! Φυσιογνωμία απίστευτη, από τις καλύτερες θριλερομουτσούνες!

Splatter / Gore :
Λίγα και καλά πράματα και όλα είναι βαλμένα εκεί που χρειάζεται. Ένα γεύμα... που αποτελείται από ένα ανθρώπινο χέρι ξεριζωμένο από τον καρπό και κάτω. Ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον δείγμα μεταλλαγμένου (;) πτώματος σε αποσύνθεση. Και ένα τέρας που θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον αν δε έμοιαζε τόσο πολύ με τον... Eddie των Iron Maiden!

Β / Κ (Βυζά / Κώλοι) :
Λίγα πράματα, για την ακρίβεια μια και μοναδική (και μικρή σε διάρκεια) σκηνή όπου επιδεικνύονται οι θεσπέσιες ΒΥΖΑΡΕΣ της οικοδέσποινας και αμφότερα τα άνω τεταρτημόρια της τροφαντής κωλάρας της!

Ρεζουμέ :
Το μεγάλο πρόβλημα με το La Herencia Valdemar είναι ότι υπόσχεται πάρα πολλά, αλλά αυτό το συγκεκριμένο πρώτο μέρος δεν πραγματοποιεί σχεδόν τίποτα από αυτές τις υποσχέσεις. Δες το – αλλά όχι τώρα. Μόλις βγει το δεύτερο μέρος, θα ενημερωθείς από την Καμαριέρα και θα σε βάλω και link να τα κατεβάσεις και τα 2 μαζί από rapidshare! Ορίστε, τι άλλο θες;

Σούζα τ΄ Αλουγάκι :
Η ταινία είναι η πρώτη του ισπανικού κινηματογράφου που δε χρηματοδοτήθηκε καθόλου από το ισπανικό κράτος.

Αυτή είναι η τελευταία κινηματογραφική εμφάνιση του ηθοποιού Paul Naschy, ο οποίος αποτελεί και το σήμα κατατεθέν των ταινιών τρόμου του ισπανικού σινεμά και πέθανε μετά το τέλος των γυρισμάτων.

Το θρίλερ που καθήλωσε το ισπανικό και όχι μόνο κοινό, συνεχίζεται και σε σίκουελ που αναμένεται να βγει στους ευρωπαϊκούς κινηματογράφους τον προσεχή χειμώνα, ενώ θα φέρει τον τίτλο 'La Herencia Valdemar 2'.

Πρόσεξε τα ονόματα των χαρακτήρων του έργου που παραπέμπουν ευθέως σε πραγματικά περιβόητα πρόσωπα : ο “κακός” cult leader της υπόθεσης ονομάζεται... Aleister Crowley και αναφέρεται ακόμα και στην ταινία σαν... the most wicked man in the world! Ο συγγραφέας cultist που στρέφεται στη βοήθεια των πνευμάτων για να βρει έμπνευση να γράψει τα έργα του ονομάζεται... Bram Stoker! Τέλος, η θείτσα cultist που ζητά συμβουλή για να επιλύσει το οικογενειακό της πρόβλημα (η οποία συμβουλή είναι να διαμελήσει τον άντρα της με ένα τσεκούρι!) ονομάζεται... Lizzy Borden!

Silent Hill Homecoming


Εταιρία : Konami
Πλατφόρμα : PS3, XBOX 360, PC

Τα Θετικά :
Φανταστικά εφφέ φωτισμού και σκιών, δημιουργούν μια εξαιρετική ατμόσφαιρα. Υπέροχη (αν και όχι εκτεταμένη) απεικόνιση των 2 τοποθεσιών στις οποίες λαμβάνει χώρα η δράση. Ωραίες μάχες, ειδικά οι boss fights. Πυροβολισμοί, μαχαιρώματα, κοψίματα και χτυπήματα έχουν άμεσα γραφικά αποτελέσματα που παραμένουν στα τέρατα – και αυτό είναι γαμάτο. Καλή ιστορία, πιστή στο πνεύμα του Silent Hill franchise. Αρκετά (5) διαφορετικά φινάλε που καθορίζονται από τις αποφάσεις του παίκτη, σε κρίσιμες στιγμές μέσα στο παιχνίδι. Θα σου θυμίσει αρκετά την ομώνυμη ταινία.

Τα Αρνητικά :
Δίνεται κάπως περισσότερο βάρος στις μάχες σε σχέση με το survival horror στοιχείο και αυτό μπορεί να ξενίσει τους φανατικούς της σειράς. Λίγοι και σχετικά απλοί γρίφοι... ενώ κάποιοι άλλοι (συγκεκριμένα 2) πρέπει να είσαι νίντζα για να τους βγάλεις. Απλή ιστορία, σχετικά “πεζή” και “δυτικότερη” στο στυλ σε σχέση με τα παλιά σενάρια. Λίγοι χαρακτήρες και διάλογοι. Αν είσαι πολύ ψημένος με τα παιχνίδια και τις ταινίες του είδους, θα καταλάβεις αμέσως πού το πάει η ιστορία. Έχει λιγότερα από τα στοιχεία ψυχολογικού τρόμου για τα οποία διακρίνονταν οι παλιότεροι τίτλοι της σειράς. Σχετικά σύντομο μέχρι να το ολοκληρώσεις και με χαμηλό replay value. Θα σου θυμίσει αρκετά την ομώνυμη ταινία.

Πόσα πιάνει; 3,5 / 5

Αναλυτικότερα :
Τα πράματα είναι σκούρα για τον Alex Shepard. Έχοντας πληγωθεί στο μέτωπο, επιστρέφει στον τόπο του αφότου πάρει εξιτήριο από το νοσοκομείο. Τον βασανίζουν εφιάλτες που αφορούν την τύχη του μικρότερού του αδερφού, Joshua και ένα ανυπόφορο συναίσθημα ότι κάτι δεν πάει καλά. Έτσι, παρά τη θέλησή του, επιστρέφει στο Shepard's Glen, ένα τόπο που του είχε γυρίσει την πλάτη και αποφασίσει να μην ξαναδεί ποτέ στη ζωή του, καθώς τον είχε συνδέσει με τα δυσάρεστα, τραυματικά παιδικά του χρόνια και με τις προβληματικές σχέσεις που είχε με τον πατέρα του. Εκεί, συνειδητοποιεί ότι όλα τα αρνητικά του προαισθήματα τελικά είχαν βάση – και ακόμα περισσότερο. Η πόλη δείχνει ερημωμένη, κλειδωμένη σε ένα μόνιμο πέπλο ομίχλης και σκοτεινιάς. Φριχτά, διεστραμμένα πλάσματα ελλοχεύουν στις σκιές. Παντού υπάρχουν ανακοινώσεις για ανθρώπους που χάθηκαν και αναζητούνται. Στο σπίτι του, τα πράματα είναι ακόμα χειρότερα. Βρίσκει τη μάνα του σε μια κατατονική κατάσταση, να επικοινωνεί μονάχα με μισοτελειωμένες, ανεξήγητες φράσεις. Ο πατέρας του και ο αδερφός του είναι άφαντοι. Η μόνη λύση, είναι να πάρει την κατάσταση στα χέρια του και να λύσει το μυστήριο. Όμως, αυτός ο δρόμος θα τον φέρει αντιμέτωπο με τους εσωτερικούς φόβους, τα τραύματα και τα φαντάσματα του παρελθόντος που τόσα χρόνια προσπαθούσε να αποφύγει...

Το παιχνιδάκι αυτό δέχτηκε αρκετό “φτιάρι” από τα έγκυρα sites του συναφιού και ειλικρινά αναρωτιέμαι το γιατί. Εντάξει – ΔΕΝ είναι το καλύτερο Silent Hill. Για την ακρίβεια δε μπορεί ούτε να πλησιάσει την ποιότητα και την ψυχολογική φόρτιση που είχαν τα 3 πρώτα παιχνίδια της σειράς. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι είναι κακό – απεναντίας. Μια χαρά στέκει από μόνο του και αυτό φαίνεται και από τα σχόλια στο ίντερνετ των πιο νέων στη σειρά παιχτών που το βρήκαν πάρα πολύ καλό. Τώρα, αν οι ξερόλες βετεράνοι ξινίσουν, ε, ας πιούνε ξιδάκι. Προσωπικά, αντί να κάτσω να γκρινιάζω για το ένα ή το άλλο του ελάττωμα ή να κάθομαι να το συγκρίνω με τους παλιούς τίτλους και να μιζεριάζω, προτιμώ απλά να απολαύσω ένα εξόχως ατμοσφαιρικό παιχνίδι. Είμαι σίγουρος ότι αν δεν είχε τον τίτλο “Silent Hill” και ήταν ένα ακόμα παιχνιδάκι του είδους ή ακόμα καλύτερα μια indie παραγωγή, θα είχε λάβει πολύ καλύτερες κριτικές.

Ένα από τα κύρια σημεία στα οποία εστιάζεται η αρνητική κριτική, είναι η “αλλαγή” στο στυλ της αφήγησης. Απομακρυνόμενο από τα αντισυμβατικά, διφορούμενα σενάρια της Ιαπωνικής σχολής (που χαρακτήριζαν τους 4 πρώτους τίτλους της σειράς) απαρτίζεται από μια σχετικά πιο απλή και ξεκάθαρη ιστορία (κοινώς, πιο Αμερικάνικη) που το φινάλε της θα σε βρει με όλες τις απορίες σου λυμένες και και με ελάχιστα ξεκρέμαστα story elements. Τα επιμέρους στοιχεία της ατμόσφαιράς του, αυτή τη φορά δείχνουν να “επιλέχθηκαν” από ένα μείγμα νέου υλικού και μια συρραφή από παλιά, επιτυχημένα στοιχεία της σειράς, όπως επίσης και από την πολύ καλή ομώνυμη κινηματογραφική ταινία, προκειμένου να το κάνουν πιο ελκυστικό σε παλιούς αλλά και σε νέους παίκτες. Εντάξει, δεν πρόκειται και για την πλέον έντιμη πρακτική, αλλά this is the marketing και σε τελική ανάλυση, δε το θεωρώ δα και τίγκα θανάσιμο αμάρτημα. Οπότε, ετοιμάσου να ξανααντιμετωπίσεις τις περίφημες zombie nurses, ατέλειωτους διαδρόμους γεμάτους με κλειδωμένες πόρτες και φυσικά έναν fan-favorite special guest. Ναι ρε, εννοείται ότι για τον Pyramid Head μιλάμε! Σε χάλασε; Εμένα προσωπικά, όχι! Και, παρόλα αυτά, η ιστορία είναι αρκετά καλή και σίγουρα αντιπροσωπευτική του Silent Hill universe. Και επίσης και οι παλιοί τίτλοι της σειράς “δανείζονταν” στοιχεία από τους προγενέστερούς τους, αλλά κανένας τότε δεν παραπονέθηκε για αυτό! Απεναντίας!

Ένα ακόμα σημείο αρνητικής κριτικής, είναι το σχετικά τονισμένο κομμάτι της μάχης. Ο Alex σαν πρώην στρατιώτης, υποτίθεται ότι ξέρει να χειρίζεται κάποια όπλα και το κάνει με αποτελεσματικότητα – ακόμα και “δένοντας” επιθέσεις υπό τη μορφή μικρών... combos. Επίσης, μπορεί να αποφεύγει τις επιθέσεις των τεράτων είτε με άμυνα, είτε με κινήσεις διαφυγής και κύλισης στο έδαφος. Παρόλα αυτά, τις μάχες εύκολες δε τις λες. Και όλα αυτά (και ακόμα περισσότερα) υπήρχαν και σε παλιότερους τίτλους της σειράς, αλλά για κάποιο ανεξήγητο λόγο, τότε κανέις δεν είχε ξινίσει από αυτό. Αν θυμάμαι καλά, η Heather στο “Silent Hill 3”, μια χαρά έκανε chain attacks & combos, χρησιμοποιώντας μεταξύ άλλων ένα τεράστιο morning star – στο παιχνίδι αναφερόταν ως “maul”(!) ένα θανατηφόρο katana (!!) και τέλος, ένα submachine gun (!!!) Και υποτίθεται ότι είναι ένα κοριτσάκι 17 ετών! Και οι μάχες ήταν πολύ περισσότερες, όπως και τα wandering monsters. Αντίθετα ο Alex, παρά το υποτιθέμενο combat training του, είναι αρκετά αργοκίνητος και το δυνατότερό του όπλο (από τα κανονικά, όχι τα μυστικά που “ξεκλειδώνεις” τερματίζοντας το παιχνίδι) είναι ένα ταπεινό shotgun που θα το χρησιμοποιήσεις ελάχιστα, επειδή τα πυρομαχικά του είναι υπερσπάνια μέσα στο παιχνίδι.

Γραφικά & Ήχος :
Το Homecoming καταφέρνει να συλλάβει άψογα το πνεύμα της σειράς με εξαιρετικά γραφικά, οπτικά και ηχητικά εφφέ. Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε στις σκιές και το φωτισμό – και σε κανένα άλλο παιχνίδι εκεί έξω δε θα δεις τόσο προσεγμένη δουλειά σε αυτούς τους τομείς. Ειδικά οι σκηνές στο παλιό νεκροταφείο του Shepard's Glen, είναι μια ξεχωριστή εμπειρία από μόνες τους. Τα τέρατα, η πόλη, το “κοκκώδες” φίλτρο της κάμερας και φυσικά η ομίχλη – σήμα κατατεθέν ποτέ τους δεν έδειχναν καλύτερα. Η μετάβαση στον Otherworld, το ακόμα σκοτεινότερο alter ego του Silent Hill γίνεται σε in real time, όπως ακριβώς και στην ομώνυμη ταινία του 2006 και το αποτέλεσμα είναι πρωτότυπο και αισθητικά επιτυχημένο. Η μουσική του Akira Yamaoka (ο κατεξοχήν μουσικός συνθέτης της σειράς) είναι όπως πάντα έξοχη και συνοδεύεται από πολύ καλής ποιότητας ηχητικά εφφέ.

Χειρισμός :
Θα μπορούσε να είναι και καλύτερος. Ο Alex κινείται αργά, η άμυνα δεν ανταποκρίνεται άμεσα στο πάτημα του κουμπιού και γενικά το στυλ και ο προσανατολισμός των κουμπιών στο χειριστήριο διαφέρει αρκετά σε σχέση με ότι έχεις συνηθίσει μέχρι τώρα από τη σειρά. Αλλά αναμφίβολα, είναι κάτι που μαθαίνεται και συνηθίζεται.

Gameplay :
Είναι γραμμικό – αλλά πάντα τα Silent Hill ήταν γραμμικά! Απλά τότε φαινόταν λιγότερο. Η διάρκειά του είναι μάλλον μικρή, αλλά δεν ξεφεύγει πολύ από το τυπικό της σειράς και των παιχνιδιών του είδους εν γένει.

Ρεζουμέ :
Το 'παμε. Όχι, δε μπορεί να συγκριθεί με τα παλιά παιχνίδια της σειράς. Αλλά στέκει μόνο του μια χαρά. Προσφέρει μια άψογα ατμοσφαιρική “κινηματογραφική” εμπειρία και θα βάψει με ομιχλώδεις, μελαγχολικούς τόνους τα απογεύματά σου (περίπου στα 3 με 4 θα σου πάρει) μέχρι να το τελειώσεις. Νοίκιασέ το άφοβα – ακόμα και η αγορά του δεν είναι διόλου κακή κίνηση, αν το βρεις σε καλή τιμή. Προσωπικά, το βρήκα 24 ευρώ καινούριο (και από μαγαζί, όχι από κανένα τρέχα γύρευε site) και το χτύπησα ανελέητα. Και δε με χάλασε καθόλου.

Σάββατο 14 Αυγούστου 2010

Interesting Facts

... από τον Αντρέα - ευχαριστώ πολύ αδερφέ!

1. Οι πιο νέοι γονείς στον κόσμο ήταν 8 και 9 ετών στην Κίνα το 1910.

2. Κάθε βασιλιάς που κοσμεί τα τραπουλόχαρτα, είναι μεγάλος ιστορικός βασιλιάς:
ΜΠΑΣΤΟΥΝΙΑ- Βασιλιάς Δαβίδ,
ΚΟΥΠΕΣ- Καρλομάγνος,
ΣΠΑΘΙΑ -Μέγας Αλέξανδρος
ΚΑΡΟ- Ιούλιος Καίσαρας

3. Το άγαλμα ενός ανθρώπου πάνω σε άλογο όπου το άλογο έχει και τα δυο μπροστινά του πόδια στον αέρα ,σημαίνει πως αυτός πέθανε στη μάχη.
- Εάν το άλογο έχει το ένα μπροστινό πόδι στον αέρα ,τότε ο άνθρωπος πέθανε από τραύματα που υπέστη στην μάχη.
- Εάν το άλογο έχει και τα 4 πόδια στη γη , τότε το άτομο είχε
φυσικό θάνατο.

4. 'I am.' : Είναι η πιο σύντομη ολοκληρωμένη πρόταση στην Αγγλική γλώσσα.

5. Ερώτηση: Αν συλλαβίσεις στα αγγλικά τους αριθμούς, πότε θα βρεις για πρώτη φορά το γράμμα 'a' ?
Aπάντηση: One thousand.

6. Ερώτηση: Tι κοινό έχουν , το αλεξίσφαιρο γιλέκο, ο υαλοκαθαριστήρας αυτοκινήτου , η έξοδος κινδύνου και οι εκτυπωτές laser ?
Aπάντηση: Oλα έχουν επινοηθεί από γυναίκες.

7. Ερώτηση: Πιο είναι το μόνο φαγητό που δεν χαλάει?
Aπάντηση: Το μέλι

8. Στα χρόνια του Shakespeare, τα στρώματα των κρεβατιών
κατασκευάζονταν από σχοινιά. Όταν τραβούσαν τα σχοινιά ,έσφιγγε το στρώμα και έκανε το κρεβάτι σταθερό ,για ύπνο. Έτσι βγήκε η φράση 'goodnight, sleep tight'.

9. Στην Βαβυλώνα 4.000 χρόνια πίσω συνηθιζόταν για τον μήνα μετά τον γάμο ,ο πατέρας της νύφης να προσφέρει στον γαμπρό ένα <υδρόμελι> για να πίνει. Το υδρόμελι ήταν μπύρα με μέλι και επειδή το ημερολόγιο τότε βασιζόταν στην σελήνη (moon), ο μήνας αυτός ονομάστηκε honeymoon.

10. Στην αρχαία Αγγλία κάποιος δεν μπορούσε να αποκτήσει παιδί εκτός και αν είχε την συγκατάθεση του Βασιλιά (εξαιρούνταν τα μέλη της βασιλικής οικογένειας).
Όποιοι ήθελαν να αποκτήσουν παιδί, έπαιρναν την συγκατάθεση του
Βασιλιά και έτσι τους δινόταν μια μεταλλική πλάκα που κρεμούσαν στην πόρτα τους όταν έκαναν σεξ.
Η πλάκα έγραφε ότι διέπρατταν F.U.C.K. δηλαδή 'Fornication Under Consent of the King' (συνουσία υπό την συγκατάθεση του Βασιλιά)...

11. Στη Σκοτία , ένα νέο παιχνίδι επινοήθηκε. Ο τίτλος του ήταν <<>> έτσι η λέξη GOLF εισήχθη στην Αγγλική γλώσσα.
KAI.........

12. TO 1981
1) O πρίγκιπας Κάρολος παντρεύτηκε
2) H Liverpool έγινε πρωταθλήτρια Ευρώπης
3) O Πάπας απεβίωσε
TO 2005
1) O πρίγκιπας Κάρολος παντρεύτηκε
2) H Liverpool έγινε πρωταθλήτρια Ευρώπης
3) O Πάπας απεβίωσε
Eαν ο Πρίγκιπας Κάρολος θελήσει να ξανά παντρευτεί
και η Liverpool βρεθεί πάλι στον τελικό του Champions League,
παρακαλούμε να ενημερώσετε τον Πάπα....

Πέμπτη 12 Αυγούστου 2010

Ο Έρωτας της Πίσω Πόρτας...


... πονηρούληδες! Ε, λοιπόν, ότι και να σκεφτήκατε ΔΕΝ παίζει! Είναι ο τίτλος του νέου best seller (λέμε τώρα!) γκομενοβιβλίου (πώς λέμε γκομενοταινία; Ε, το αντίστοιχο σε βιβλίο!) που διαφημίζεται συνεχώς, ακόμα και από τη συχνότητα του ALTER! Τα λόγια είναι - όπως πάντα - περιττά...

Τρίτη 10 Αυγούστου 2010

Quiz : Κορμί Θανατηφόρο!



... από τον Αντρέα - ευχαριστώ πολύ αδερφέ για το feedback!

Ερώτηση : Σε ποιο πρόσωπο ανήκουν τα καλλίγραμμα αυτά πόδια;

Βοηθητικά στοιχεία : Πρόκειται για το δημοφιλέστερο πρόσωπο από το χώρο του τραγουδιού στη Βουλγαρία και είναι πολύ αγαπητό στη γείτονα χώρα και γενικά στα Βαλκάνια.

Προσπάθησε λίγο να σκεφτείς τα παραπώνω στοιχεία πριν απαντήσεις. Αν είσαι σίγουρος ότι δεν μπορείς να το βρεις, τότε προχώρα παρακάτω.

Λοιπόν. Να το πάρει το ποτάμι;

Ο λόγος για τον διάσημο τραγουδιστή της Βουλγαρίας, Azis. (για του λόγου το αληθές, δες καλύτερα την ολόσωμη φωτό) Έχει λάβει μέρος στον διαγωνισμό της Eurovision, είναι παρουσιαστής της δημοφιλέστερης εκπομπής της Βουλγαρίας και είναι ο βασικός κριτής σε ριάλιτι όπου οι παίχτες προσπαθούν να τον μιμηθούν...