diethnis-kamariera

Τετάρτη 26 Νοεμβρίου 2008

Review - The House

Μπράβο πούτσα το μυγάκι!!!
Ασφαλώς και γνωρίζετε το παλιό ανέκδοτο που τελειώνει με την παραπάνω φράση την οποία ενθουσιασμένος αναφώνησα βλέποντας την ταινία.
Τεφαρίκι από την Ταυλάνδη και μάλιστα χωρίς να κάνει καμιά προσπάθεια να κρύψει την "ταπεινή" καταγωγή της.
Δίχως να έχω άλλο δείγμα γραφής από τη συγκεκριμένη χώρα, κρίνοντας και μόνο από αυτή την ταινία, μπορώ να εξάγω άμεσα το συμπέρασμα ότι αν μη τι άλλο οι άνθρωποι αυτοί φιλμάρουν πολύ καλύτερα από ότι μαγειρεύουν.
Χαίρομαι που η αισθητή απουσία καλών και πρωτότυπων ταινιών τρόμου από το Hollywood ενεργοποίησε μικρές ανεξάρτητες ομάδες κινηματογραφιστών που είναι προπάντως fans και γυρίζουν γαμάτα ταινιάκια από αυτά που θα ήθελαν, αλλά δε βλέπουν πια στις σκοτεινές αίθουσες. Χωρίς budget, χωρίς εταιρίες-αφέντες πάνω από τα κεφάλια τους, χωρίς καβάτζα καμιά.
Να μου το θυμηθείτε - από αυτές τις μικρές σκόρπιες ομάδες, τις εταιριούλες-φαντάσματα, τους ταλαντούχους μερακλήδες ερασιτέχνες θα προκύψουν τα μεγάλα ονόματα του μέλλοντος. Το Τούρκικο Musallat σάρωσε τα βραβεία παγκοσμίως. Το σκηνοθετικό δίδυμο του Inside (βλ. σχετικό παλιότερο review στην "kamariera") αυτή τη στιγμή γυρίζουν το remake του πρώτου HellRaiser με τις ευλογίες του ίδιου του Clive Barker! Οι τρελιάρηδες Αυστραλοί που μας έδωσαν το Black Sheep ακόμα γυρίζουν όλο τον κόσμο και αποθεώνονται στα φεστιβάλ. Οι δικοί μας που έφτιαξαν το Θεικό Το Κακό γυρίζουν τώρα sequel με τα μεγαλύτερα ονόματα της εγχώριας Showbiz. Είδατε δόξες?
Η επανάσταση ενάντια στη βλακεία και τη μετριοπάθεια του κατεστημένου θα ξεκινήσει από τα υπόγεια και τις σκοτεινές γωνιές αυτού του κόσμου. Και πού είστε ακόμα. Ακόμα στην αρχή είμαστε, τίποτα δεν έχουμε δει.
Στο θέμα μας. Το ταινιάκι ανήκει καθαρά στην κατηγορία Japanese horror flick. Ξέρετε τώρα, τύπου The Ring, The Grudge, κλπ. Δε σας χάλασε.
Ολίγα για την υπόθεση. Μαναράκι μικρούλα δημοσιογράφος θέλει να κάνει ένα ρεπορτάζ σχετικά με ένα σπίτι με "αμαρτωλό" παρελθόν που φημολογείται ότι είναι στοιχειωμένο κιόλας. Το τι πρόκειται να ακολουθήσει... έλα μου τώρα που δεν ξέρετε... (πάνω κάτω...)
Σκοτεινή φωτογραφία ,ζοφερή ατμόσφαιρα, πολύ πολύ suspense. Διάσπαρτα σποτάκια-φόρος τιμής σε διάφορους γνωστούς ή μη "μεγάλους" που ενέπνευσαν τα παιδιά. Από τους δικούς τους Γιαπωνέζους (άμα δε στηρίξεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει) στον Cronenberg, στο Silence of the Lambs, στον Wes Craven και άλλους. Respect.
Πολύ ευχάριστη έκπληξη το ταινιάκι, θα κάνει τους απανταχού θριλεράκηδες να ακονίζουν χαρούμενοι τα μαχαίρια τους πλέοντας σε πελάγη ευδαιμονίας. Ναι, είναι λίγο μεγαλύτερο από όσο θα έπρεπε. Ναι, έχουμε δει και καλύτερα και η κατάχρηση των CGI ειδικά προς το φινάλε "χαλάει" λίγο τη συνταγή και δε συνάδει με την εσωστρέφεια της ταινίας.
Σίγουρα δεν είναι η κινηματογραφική αποκάλυψη, το the next big thing. Είναι όμως ένα τίμιο Horror Flick φτιαγμένο με μεράκι ,ψημένο σε ξυλόφουρνο με καθαρό ελαιόλαδο και αγνα υλικά της μεσογειακής παράδοσης και διατροφής που εγγυάται να κάνει την αδρεναλίνη σας να κυλά γρηγορότερα, ειδικά αν το απολαύσετε με φώτα κλειστά κάποια μεταμεσονύκτια ώρα...

Εναλλακτικός Τίτλος - Το πουλάω το σπίτι
Είδος - Από τούτες που έχουνε αδύνατα spooky κοριτσάκια με μακριά μαύρα μαλλιά να βολοδέρνουν από δω και από κει
Βαθμολογία - 3/5

Πέμπτη 4 Σεπτεμβρίου 2008

Review - The Mutant Chronicles

Από το πουθενά μου προσγειώθηκε στο κεφάλι αυτή η ταινία. Μιλάμε για τον ορισμό του άξαφνου. Και πολύ χάρηκα. Εξηγώ. Το The Mutant Chronicles είναι παλιό Σουηδικό pen & paper rpg που μεταφέρθηκε και στο χώρο των miniature games με την ονομασία Warzone. Μάλιστα πιτσιρικάς είχα πάρει ένα starter πακέτο που είχε κυκλοφορήσει τότε και έπαιζα για ένα φεγγάρι! Τόσο το πακέτο με τις μινιατούρες, όσο και αντίτυπα του rpg βιβλίου μπορείτε ακόμα να βρείτε κοψοχρονιά στο καλάθι με τις προσφορές στα απανταχού μαγαζιά της επικράτειας που ασχολούνται με αυτά τα παιχνίδια.

Το παιχνίδι - ειδικά το rpg - ήταν αξιολογότατο με μεγάλη ιστορία και special feel. Δυστυχώς ήταν καταδικασμένο να βρίσκεται συνεχώς υπό τη σκιά της παντοκρατορίας του WarHammer 40,000 και για τους περισσότερους από εμάς που ήμασταν στην απέξω, δεν ήταν κάτι παραπάνω από το "φτωχό ξαδερφάκι" του 40Κ. Ετσι άδοξα, αποσύρθηκε από την αγορα. Εξ'ου και το άξαφνο αυτής της ταινιούλας. Κάποιος πήρε έμπνευση από την ιστορία ενός "τελειωμένου" franchise και με κάποιο θαυματουργό τρόπο κατάφερε να πείσει τους Αμερικάνους παραγωγούς να του σκάσουν και φράγκα για να τη γυρίσει σε ταινία. Από μόνο του κάτι τέτοιο φαντάζει αρκετά μεγάλο κατόρθωμα.

Στο ζουμί. Το σενάριο διαδραματίζεται - για όσους ξέρουν - στη χρονική περίοδο της Μεγάλης Εξόδου του ανθρώπινου γένους από τη Γη. Από μια γη που οι τέσσερεις υπερ-εταιρίες που την κυβερνούν (Bauhaus, Capitol, Mashima, Imperial) έχουν μετατρέψει σε ένα ερείπιο με την εκτεταμένη καταστροφή του περιβάλλοντος και με τους συνεχείς μεταξύ τους πολέμους. Και σαν κερασάκι στην τούρτα, από ατύχημα ξεθάβουν μια εδώ και χιλιετίες κρυμμένη και ανενεργή μηχανή που τίθεται πάλι σε λειτουργία και παράγει με τα μιλιούνια φονικούς μεταλλαγμένους (εδώ το σενάριο της ταινίας διαφοροποιείται αρκετά με το αντίστοιχο του παιχνιδιού.)

Μια τεράστια επιχείρηση Εξόδου του ανθρώπινου γένους ξεκινά και μόνο οι πλούσιοι και προνομιούχοι μπορούν να πάρουν μέρος, αφήνοντας δισεκατομμύρια πληβείων του πλανήτη να ψοφήσουν σα σκυλιά. Σε μια τελευταία απέλπιδα προσπάθεια, βάσει μιας προφητείας, ένας καρδινάλιος της κραταιάς θρησκείας αποφασίζει να οργανώσει μια αποστολή αυτοκτονίας - να μαζέψει λίγους εκπρόσωπους από όλες τις φυλές της γης και να μπουκάρουν στο φρούριο των κακών για να καταστρέψουν τη μηχανή που φτιάχνει μεταλλαγμένους. Από το αποτέλεσμα της προσπάθειάς τους εξαρτάται η τύχη την εναπομείνασας ανθρωπότητας...

Ναι, θα ήθελα οι μεταλλαγμένοι να μοιάζουν περισσότερο με τους Undead Legionnaires του παιχνιδιού. (γιατί προφανώς, για αυτούς πρόκειται) Ναι, το τέλος θα έπρεπε να είναι λίγο πιο θεαματικό με την εμφάνιση ενός Napharite, ή κάποιας τέτοιας αοτρόπαιας σποράς του Χάους τέλωσπάντων. (όλη η ταινία εκλιπαρεί για κάτι τέτοιο)

Ωστόσο, αν προθυμοποιηθείτε να αγνοήσετε τις μέτριες ερμηνείες, τις τρύπες στην υπόθεση και τις παραφωνίες σε σχέση με το πρωτότυπο σενάριο, θα διασκεδάσετε με αυτή την καλή low budget B-movie που παντρέυει το starship troopers με τον α' παγκόσμιο πόλεμο και με σκηνικά (ειδικά η σκηνή της "εργοστασιακής" μετατροπής σε μεταλλαγμένους) που θυμίζουν Quake 4. Καλή παλιομοδίτικη γνήσια δράση επιτέλους, χωρίς Matrix χορογραφίες, όμορφα χρώματα, (η ταινία έχει υποστεί ολοκή ψηφιακή επεξεργασία) κόκκινο, κατακόκκινο αίμα που μοιάζει να έχει βγει από το Vampire - the Masquerade, άφθονο gore. Ο Roger Corman αν μπορεί να βλέπει από καμιά γωνιά, σίγουρα θα είναι υπερήφανος για τα πνευματικά παιδιά του.

Μερακλήδες της δράσης και του cyberpunk - επιτέλους το Hollywood έβγαλε κάτι και για εσάς.

Εναλλακτικός Τίτλος - Ούφο είσαι και φαίνεσαι!
Είδος Ταινίας - χύμα sci - fi
Μαχαλάς - ΗΠΑ
Πότε? - φέτο και αυτή
Πόσο? - όσο πρέπει
Μάστορας - Simon Hunter
Παίχτες - Thomas Jane, Ron Perlman, John Malcovich
Βαθμολογία - 3/5

Υ.Γ. πολλά ευχαριστώ στον Κώστα από τη Θεσσαλονίκη που μου συνέστησε αυτό και το προηγούμενο (the machine girl) φιλμ.

Review - The Machine Girl

Υπάρχουν κάποιες ταινίες που υφίστανται μόνο σε πλαίσιο καφροσύναξης. Με πίτσα, (του Νικολή στη Χίο!!!) μπυρόνια, κάφρους φίλους και προχώ διάθεση για ιλαρότητα. Versus, Zombie Strippers, BrainDead (ο βασιλιάς του είδους!!!) Undead, Ricky-OH, Monty Python's Holy Grail, Life of Brian και τόσες άλλες.

Στο πάνθεο αυτών των ιερών τεράτων το φιλμάκι αυτό προσπαθεί να στριμωχτεί κάπου και να βρει μια θέση στην άρρωστη διεστραμμένη, κάφρικη καρδιά και μυαλό μας. Τα καταφέρνει. Σαφώς υπάρχουν και καλύτερα του είδους. Αλλά δε μπορείς παρά να λατρέψεις (μετά το τέταρτο ιούσκι βέβαια...) τους χύμα ό,τι να'ναι διαλόγους, την τρελή άμυαλη βια, τις επιτηδευμένα κακές ερμηνείες.

Τα παλικάρια εδώ ξέρουν τι κάνουν. Απλή γνήσια καφρίλα που δεν ευτυχώς δεν υποπίπτει στο ατόπημα να πάρει τον εαυτό της στα σοβαρά. Ακολουθεί δείγμα δωρεάν για να τη σακουλευτήτε καλύτερα -

Σε μια απίστευτη σκηνή μάχης μεταξύ του διδύμου των πραταγωνιστριών και τεσσάρων Νιντζα που για κάποιο άγνωστο λόγο φοράνε κόκκινες μαιμού φόρμες γυμναστικής adidas. (αλλά με δυο ρίγες!!!) Η μικρούλα Ami (το machine girl του τίτλου) αδειάζει μια γεμιστήρα από το chaingun που φυσικά έχει εφαρμόσει στο κομμένο δεξί της χέρι (ένας φόρος τιμης από τη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλιου στο Army of Darkness?) στο πρόσωπο του ενός από αυτούς, point blank. Η λήψη της κάμερας αλλάζει και βλέπουμε ότι ο νίντζα πλέον έχει αποκτήσει μια διαμπερή τρύπα στο κεφάλι, αντί για πρόσωπο. Ωστόσο ακόμα καταφέρνει με κάποιο τρόπο να ουρλιάζει με πόνο και αγωνία!!! Γίνεται να μη το λατρέψεις?

Η υπόθεση (όχι ότι έχει σημασία αλλά λέμε τώρα...) -
Η μικρούλα Ami με τη σχολική στολή της και το υπέροχο άσπρο βρακάκι της μετατρέπεται σε μια νύχτα από μαθητριούλα / υγρή manga φαντασίωση σε μανιακή δολοφόνο. Ο λογος? Ένα κωλόπαιδο και η συμμορία του βασανίζουν και σκοτώνουν για κανένα απολύτως λόγο τον αγαπημένο αδερφό της.

Ωστόσο η εκστρατεία της μικρούλας για εκδίκηση διακόπτεται νωρίς. Βλέπετε, το εν λόγω κωλόπαιδο είναι ο μοναχογιός ενός κεφαλιού της Ιαπωνικής Yakuza που τυγχάνει να είναι και πρώην νιντζα!!! Και που είστε ακόμα, το καλύτερο τώρα αρχίζει. Ο κύριος νιντζα και η νίντζα οικογένειά του βασανίζουν τη μικρούλα μας και της κόβουν στην αρχή τα δάχτυλα και τελικά το δεξί της χέρι από τον αγκώνα. Αφού βεβαια την έχουν τουλουμιάσει πρώτα στο ξύλο.

Τελικά η Ami δραπετεύει (φυσικά) και ενώνει τις δυνάμεις της με τους φαναρτζήδες γονείς ενός άλλου παιδιού που το σκότωσε η Yakuza και πέρα από το πένθος τους και πολλά μπουζιά να φτιάξουν, έχουν και ένα μεράκι με τα κάθε είδους τεχνητά μέλη και τη ρομποτική. Επίσης ο σύζυγος είναι και γιατρός και η σύζυγος νίντζα (και αυτή!!!) Έτσι η Ami αναρρώνει από της πληγές της σε μια περίπου ημέρα, αποκτά μια γκάμα από φονικά πρόσθετα μέλη για το κουλό χέρι της, μεταξύ άλλων ένα chaingun και ένα αλυσοπρίονο. Ακόμα μαθαίνει και πολεμικές τέχνες. Ακολουθεί ο χαμός. Γιούργια στα κουλούρια!!!

Εναλλακτικός Τίτλος - Τη μπετονιέρα μην κατηγοράς, αυτή σου δίνει για να φας
Είδος Ταινίας - άστα να πάνε
Μαχαλάς - Τζαπάν
Πότε? - φέτο
Πόσο? - ενάμισι κιλό, να το αφήσω?
Μάστορας - δεν άκουσα? Πως είπατε?
Παίχτες - ορίστε?
Βαθμολογία - για καφροπροβολή 4/5, μόνος και μεθυσμένος 3,5 / 5, μόνος και sober 2,5 / 5, με τη γυναίκα στο πλάι και sober, διαζύγιο δαγκωτό. Τέλος!

Τρίτη 29 Ιουλίου 2008

Review - REC

Ήμουν μόνος (με την Αφροδίτη να ροχαλίζει αρμονικά στο δίπλα δωμάτιο), κουρασμένος και βαριόμουν. Μόλις είχα δει το Meet the Spartans και έψαχνα απεγνωσμένα για κάτι να στανιάρω από το ξενέρωμα.

- By the way μάγκες, το Meet the Spartans είναι απίστευτη παπαριά. Κάντε τη χάρη στους εαυτούς σας, στους φίλους και στην οικογένειά σας και ΜΗ ΔΕΙΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ !!! Υποθέτω ότι άμα είσαι 12χρονο Αμερικανάκι και χτυπάς 8ωρα στην τηλεόραση κάθε μέρα, μπορέι και να διασκεδάσεις λιγουλάκι με αυτή. Αλλιώς δε μπορώ προσωπικά να φανταστώ κάποιον με μυαλό που να έχει προσπεράσει το στάδιο της προσχολικής ηλικίας που να μπορεί να βρει κάτι - ο,τιδήποτε - καλό σε αυτή την ταινία. Χαλαρά ό,τι χειρότερο έχω δει σε κωμωδία τα τελευταία ΠΟΛΛΑ χρόνια. -

Πάμε παρακάτω. Ήταν λοιπόν η ανάγκη μου μεγάλη για να δω κάτι να με φτιάξει, για να φύγει η δυσάρεστη γεύση της προηγούμενης ταινίας. Έβαλα στο dvd το δισκάκι του REC. Και όπως αποδείχθηκε, πολύ καλά έκανα!

Άκουσα να γίνεται μεγάλος ντόρος για αυτή την ταινία, χωρίς ωστόσο να γνωρίζω καλά καλά περί τίνος πρόκειται. Ψάχτηκα για λίγο στο net. Ισπανόφωνη. Καλό αυτό. Διθυραμβικές κριτικές. Όπου ακούω πολλές τέτοιες, συνήθως το αποτέλεσμα με αφήνει αδιάφορο. Οι Αμερικάνοι ήδη καβάντζωσαν τα δικαιώματα για το αντίστοιχο Remake. Γυρισμένη όλη σε πρώτο πρόσωπο, με κάμερα - και καλά - χειρός. Στο στυλ του Diary of the Dead & Cloverfield. Ξενέρωσα. δεν ξέρω τη γνώμη σας, αλλά προσωπικά πιστέυω ότι αυτό το κινηματογραφικό στυλ είναι η κατάρα που άφησε το Blair Witch Project στον κόσμο του κινηματογράφου. Στυλ εξυπνακίστικο, βασισμένο ολοσδιόλου στην εντύπωση & για τα γέρικα πλέον μάτια μου, απλώς κουραστικό. Οσμίζομαι ότι παίζει κάποιου είδους μόδα εδώ. Ολοένα και περισσότερα εργάκια τώρα τελευταία είναι γυρισμένα με την τεχνική της "κάμερας με Πάρκινσον" όπως την αποκαλώ. Πλέον δεν υφίσταται ταινία δράσης ή θρίλερ που να μην περιέχει τουλάχιστον μια σεκάνς γυρισμένη σε αυτό το στυλ. Είντα να κάνουμε, this is the marketing.

Προσπάθησα να βάλω την προσωπική μου προκατάληψη στο πλάι (εκεί δίπλα στο ράφι με τις τσόντες) και να δω την ταινιούλα όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικά.

Το ρεζουμέ: Πιπίνι δημοσιογραφίσκα με το χαμάλι καμεραμάν της κάνουν ρεπορτάζ για μια καμμένη εκπομπή της τηλεόρασης. Σκοπός να δώσουν στον κόσμο μια εικόνα της τυπικής νυχτερινής βάρδιας σε ένα πυροσβεστικό σταθμό. Είμαι σίγουρος ότι αν η ταινία γυριζόταν στην Ελλάδα, όλος ο κόσμος θα γινόταν επιτέλους κοινωνός της υψίστης τέχνης του Φραπέ και απόκρυφων μυστικών του Ταβλιού που μόνο οι πυροσβέστες μας κατέχουν. Εκτροχιάστηκα.Τέσπα. Πέφτει το μοιραίο τελεφώνι και όλη η ομάδα ξεκινάει - μαζί με τους δημοσιογράφους - με σκοπό να απεγκλωβίσουν μια γυναίκα από το διαμέρισμά της. Μόνο που δεν είναι όλα όπως φαίνονται και πολύ σύντομα η κατάσταση θα αλλάξει ριζικά προς το χειρότερο...

Ό,τι παραπάνω πω, μοιραία θα είναι spoiler και ειλικρινά είναι κρίμα να σας χαλάσω την έκπληξη. Αρκούμαι να προσθέσω ότι το REC ανήκει "υπερήφανα" σε ένα είδος ταινιών που θεωρείται τελειωμένο, κλισαρισμένο, που ό,τι υπάρχει να για να ειπωθει για αυτό έχει πλέον ειπωθεί. Παρόλα αυτά, οι δημιουργοί της ταινίας σοφά απέφυγαν να καταφύγουν σε επιτηδευμένες "καινοτομίες" καννιβαλίζοντας έτσι ένα ολόκληρο κινηματογραφικό υπο-είδος και τη μυθολογία που έχει χτιστεί με το πέρασμα των χρώνων πίσω από αυτό.

Το REC αγκαλιάζει με στοργή όλα τα κλισέ και τις κοινοτυπίες του συναφιού του και μας τα προσφέρει με τρόπο τόσο φρέσκο και ζωντανό που φαντάζουν όλα ξανά λαμπερά, ολοκαίνουρια στα μάτια μας.

Χαρακτήρες που παρά τη σύντομη εικονογράφισή τους (εξαιτίας κυρίως της πολύ μικρής διάρκειας της ταινίας) καταφέρνουν να γίνονται "τρισδιάστατοι", ζωντανοί και συμπαθητικοί στο θεατή. Μίνι σπουδή προσωπικοτήτων. Ζωηρή, νευρική σαν υπερκινητικό 8χρονο σκηνοθεσία. & ας έχει πάρκινσον η κάμερα. Χαλάλι. Το τρομακτικότερο 20λεπτο που θα έχετε δει - και θα κάνετε να δείτε - εδώ και πολύ καιρό. Φινάλε που ουρλιάζει ΑΝΤΕ ΓΑΜ#$^* στο θεατή. Το υποκριτικό ρεσιτάλ της μικρούλας πρωταγωνίστριας, ειδικά στο τελευταίο μέρος της ταινίας. Έχει και ωραία βυζάκια. & ας μη μας έσκασαν καθόλου μύτη. Δεν πειράζει.

Είχα χρόνια να δω ταινία αυτού του κινηματογραφικού υπο-είδους (δε μου αρέσει ο όρος αυτός αλλά για την ώρα δε μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο πιο πρέπον) που να με τρομάξει, που να νιώσω τα κάκαλά μου να συρρικνώνονται από την αγωνία. Ειλικρινά πίστευα ότι αυτές οι ταινίες είχαν χάσει κάθε ικανότητα να ψαρώσουν τον κόσμο από τα τέλη της δεκαετίας του '70. Ε, ήμουν λάθος. Το REC πήρε τα παχιά λόγια μου και τα έτριψε ανηλεώς στο άσχημο μούτρο μου.

Δείτε το REC. Μόνοι ή με το αμόρε (άμα είστε αρκετά κάφροι, χεχεχε...) βράδυ με σβηστά φώτα και κλειστά κινητά. Γιατί το Horror είναι έυθραυστο συναίσθημα. Και είναι σαν το καλό κρασί - πρέπει να σερβίρεται υπο τις κατάλληλες συνθήκες για να αναδείξει τη γέυση του. Ο Stephen King κάποτε έγραψε ότι δεν έχει σημασία τόσο η ιστορία, όσο ο τρόπος που τη διηγείσαι. Το REC είναι το καλύτερο επιχείρημα που μπορώ να σκεφτω για να τεκμηριώσω αυτή τη θέση.

Είδος ταινίας - Τρομαχτικιά
Μαχαλάς - Η πατρίδα του Vega από το Street Fighter
Πότε? - Φέτο
Πόσο? - Ούτε 80 λεπτάκια. Σα να λέμε 5 τσιγάρα δρόμος
Μάστορας - Ισπανός προπονητής
Παίχτες - Μια ξανθούλα με βυζάκια για γλύψιμο και μετά το χάος
Βαθμολογία - 4 / 5

Τρίτη 15 Ιουλίου 2008

Review - Hot Fuzz

Κατ' αρχήν, πριν αρχίσω το review τούτο, οφείλω να ευχαριστήσω τον Κώστα από τη Θεσσαλονίκη που μου πρότεινε αυτή την ταινία. Το γούστο του Κώστα στις ταινίες είναι πολύ καλό και στις περισσότερες των περιπτώσεων πλέει στα ίδια νερά με το δικό μου. Οπότε η γνώμη του αποτελεί εγγύηση ποιότητας για μένα και στην προκειμένη περίπτωση, ο μοναδικός λόγος που έδωσα σημασία σε αυτή την ταινία.
Άλλη μια πολύ ευχάριστη έκπληξη από τα Αγγλάκια που μας πρόσφεραν πριν από λίγα χρόνια το αρκετά καλό Shaun Of The Dead. Όπως και τότε, έτσι και εδώ η ταινία αποτελεί ένα ετερόκλητο μείγμα κινηματογραφικών ειδών, ολίγο από σάτυρα και μια καλή δόση από μαύρο, κατάμαυρο χιούμορ. Προφανώς οι Άγγλοι παρά τα όσα τους προσάπτουμε, έχουν τουλάχιστον τα κότσια και τα κάκαλα να καννιβαλίζουν τον εαυτό τους και να σπάνε πλάκα με την καγγουροσύνη τους. Καμιά σχέση με τους σοβαρούς, ολοσόβαρους Έλληνες, που προφανώς το χαβαλέ μας τον εξαντλούμε στη διακυβέρνηση αυτής της χώρας (ανεξαρτήτως κόμματος, η diethnis kamariera είναι υπεράνω αυτών...)
Στο ζουμί της υπόθεσης τώρα - Σούπερ μπάτσος της Metropolitan Police του Λονδίνου παίρνει μετάθεση - πακέτο σε κωλοχώρι την Αγγλικής Υπαίθρου που δεν το ξέρει ούτε και ο Φούφουτος. (η γνωστή και σε όσους υπηρετούμε σε μόνιμη βάση τις Ένοπλες Δυνάμεις ως και μετάθεση-πινέζα, γιατί συνήθως το μέρος που σε στέλνουν το καλύπτει η πινέζα που στηρίζει τις άκρες του χάρτη της Ελλάδας στον τοίχο !!!) Ο λόγος ότι η σαφώς ανώτερη επίδοσή του στους δρόμους του Λονδίνου κάνει όλους τους υπόλοιπους συναδέρφους του να φαίνονται τουλάχιστον ανεπαρκείς στη σύγκριση. Τα μαζεύει λοιπόν, ο ήρωάς μας και το ρίχνει στη μετακόμιση. (μέσω μιας απολαυστικής σεκάνς που τον δείχνει να αλλάζει στο δρόμο του για το χωριό ό,τι μέσο επίγειας συγκοινωνίας μπορεί να υπάρχει) Φτάνοντας στο χωριό, διαπιστώνει ότι οι κάτοικοι και κυρίως οι συνάδερφοί του στο τμήμα είναι επαγγελματίες ξύστες, τραβάει και μια σχετική υστερία και προσπαθεί να προσαρμοστεί. Ωστόσο, όλα δεν είναι όπως δείχνουν και σύντομα το σκηνικό θα αλλάξει ριζικά...
Είναι action movie? Είναι κωμωδία? Είναι police buddy movie όπως τα Lethal Weapon κλπ? Είναι Slasher thriller όπως το Scream? Είναι όλα αυτά και ακόμα παραπάνω. Οι αναφορές σε διάφορες ταινίες δίνουν και παίρνουν και άμα τρέφετε ψώνιο με τον κινηματογράφο, όπως και εγώ, θα την καταβρείτε. Συγκεκριμένα, φημολογείται ότι άμα πριν δεις την ταινία αυτή, δειτε καπάκι τα Bad Boys 2 & Point Break, (αλλιώς το πρώτο ευραίως γνωστό gay action movie!!!) θα πιάσετε πολλά περισσότερα από τα υπονοούμενα και τα τσιτάτα-φόρους τιμής που γίνονται εδώ.
Το πάντρεμα διάφορων κινηματογραφικών ειδών καλά κρατεί και είναι ιδιαίτερα επιτυχημένο. Είδικά στην τελική σεκάνς (που παίζει να κρατάει πάνω από μισή ώρα!) ο σκηνοθέτης πρέπει να έχει επιστρατεύσει κάθε τεχνική που υπάρχει για να κινηματογραφίσει την τελική μάχη και το αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό. Άξιο παλικάρι.
Οι ηθοποιοί βγάζουν αξιόλογες και ενίοτε απολαυστικές ερμηνείες. Κερασάκι στην τούρτα ο πρώην James Bond, Timothy Dalton, ως ο διαβολικός ιδιοκτήτης του τοπικού σουπερμάρκετ. (!!!) Μεγάλε που ήσουν τόσο καιρό? Μας έλειψες!
Αλλά ο αληθινός πρωταγωνιστής εδώ είναι η διάχυτη αίσθηση χαβαλέ και το Αγγλικό χιούμορ που λάμπει με την αυθεντικότητά του. (και ενίοτε μπορεί να ξενίσει λίγους μη μυημένους) Θέλετε κάτι παραπάνω για μια διασκεδαστική κινηματογραφική βραδια? Εγώ προσωπικά όχι. Εντάξει, δε θα με χάλαγε να έσκαγε μύτη και κανένα βυζάκι, αλλά ας μη γίνομαι γκρινιάρης. Είδα μετά μια Χριστιανική ταινία με λεσβίες και στάνιαρα.
The Downside - 1) Ήταν λίγο τραβηγμένο. Νομίζω ότι θα μπορούσε άνετα να διαρκεί 20 - 25 λεπτά λιγότερο.
2) Πολλα υπονοούμενα και ατάκες φόρος τιμής σε άλλες ταινίες, χάνονται άμα αρκεστείς σε μια μόνο θέαση. Πιστεύω ότι με μια επανάληψη η κατάσταση θα βελτιωθεί αρκετά. Βασικά σε οποιαδήποτε άλλη ταινία δε θα με ένοιαζε, αλλά εδώ αυτά τα "μικρά" είναι το "ζουμί".

Εναλλακτικός Τίτλος - Αλεξίσφαιροι Βλάχοι
Είδος Ταινίας - Τουρλού
Μαχαλάς - Ηνωμένο Αδερφάτο
Πότε? - λαστ γίαρ
Πόσο? - 2 ώρες, βάλε βγάλε κάτι ψιλά
Μάστορας - αυτός που έφτιαξε το Shaun of the Dead
Παίχτες - αυτοί που έπαιζαν στο Shaun of the Dead
Βαθμολογία - 4 / 5

Τετάρτη 9 Ιουλίου 2008

Η Φώφη γέννησε !!!

Η ανεπίσημη μασκώτ του ιατρείου μας είναι μια αξιολάτρευτη κοινονικότατη και ομιλητικότατη γάτα. "Κόλλησε" μαζί μας εδώ και κάμποσο καιρό και καλά έκανε γιατί και αυτή δεν θα έβρισκε καλύτερα, και εμείς τη γουστάρουμε με χίλια και δε χορταίνουμε να τη χαζεύουμε.
Μετά από καιρό ένας σμηνίτης μου είπε ότι την λένε Φώφη. Δε γνωρίζω ποιός και αν όντως της έδωσε αυτό το όνομα. Η αλήθεια είναι ότι δε σκέφτηκα ποτέ τόσο καιρό να τη βγάλω κάποιο όνομα, οπότε το Φώφη τελικώς καθιερώθηκε.
Όταν τη γνωρίσαμε είχε ένα πρόβλημα με το ένα μάτι της και ήτανε μόνιμα κλειστό από τσίμπλα. Παραπονιόταν με χάρη και χωνόταν μέσα στα ντουλάπια μας ψάχνοντας για δροσιά και ποιός ξέρει τι άλλο. Πάντα αφήνοντας την ουρά της απέξω, σημάδι ότι είναι εδώ και να μην ανησυχούμε. Υποθέσαμε - και μάλλον σωστά - ότι πάσχει από μια βαρβάτη επιπεφυκίτιδα. Της δώσαμε κολλύριο TobraDex, το οποίο υπέστη με αξιοπρέπεια, γιατί ήξερε ότι θέλαμε το καλό της.
Για ένα διάστημα τη χάσαμε και φοβόμασταν για τα χειρότερα. Ωστόσο οι φόβοι μας έμελε να διαψευστούν τελικά γιατί η κυρία είχε κρυφτεί κάπου τόσο καιρό για να γεννήσει με την ησυχία της και μόλις συνήλθε από τον τοκετό ήρθε και μας παρουσίασε με καμάρι τα μικρά της.
Αδυνατισμένη και ταλαιπωρημένη, έσερνε μαζί της με περηφάνεια και αξιοπρέπεια 4 απίστευτα γλυκά μικρά alien που ακόμα δεν είχαν ανοίξει τα ματάκια τους. Περιττό να πω ότι η γάτα μας υπεβλήθη σε επείγουσα "παχυντική δίαιτα" (με κορυφαίο highlight τη φάση που έφαγε 5 ολόκληρες μερίδες πέρκα επιτόπου, μαζί με τις πατάτες) ώστε να ανακάμψει και πλέον όχι μόνο έχει πάρει πίσω όλα τα κιλά που έχασε με τον τοκετό και το θηλασμό, αλλά έχει χτίσει και ένα τρυφερό σκεμπεδάκι που περισσεύει από τα δεξιά και τα αριστερά της.
Έχουν εγκατασταθεί ακριβώς δίπλα από το ιατρείο, κάτω από το μηχάνημα με τους καφέδες, όπου έχει μόνιμα δροσιά και σκιά. Τα μικρά, το ένα μετά το άλλο έχουν αρχίσει να ανοίγουν τα ματάκια τους και το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι έχουν πάρει την κοινωνικότητα και την τσαχπινιά της μάνας τους. Αλλά και το μάτι της Φώφης είναι καλύτερα, πλέον το ανοίγει τελείως, και πέρα από μια κοκκινίλα και μια θολούρα, δειχνει να βλέπει κανονικά.
Ο Λάβκραφτ κάποτε έγραψε ότι οι γάτες δεν είναι πλάσματα αυτού του πλανήτη. Κάθε βράδυ όταν βγαίνει το φεγγάρι βγαίνουν στις σκεπές των σπιτιών, ενώ άλλες παράλληλα φυλάνε τσίλιες για να μη βλέπει κανείς από εμάς. Και όταν όλα είναι εντάξει, δίνουν ένα απίστευτο σάλτο από στις στέγες και προσγειώνονται στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, όπου είναι και το αληθινό τους σπίτι.
Ο Θεός ας τις έχει καλά και να ευλογεί τις φαβορίτες τους !

Τρίτη 8 Ιουλίου 2008

Εκπαιδεύοντας τη νέα γενιά Part II

Μετά την ανακάλυψη του μυστικού της Ανήλιαγης Ακρόπολης και μια απίστευτη τελική μάχη με τον κακό της υπόθεσης, Belak the Outcast,(η οποία διάρκησε για πάνω από 20 γύρους και κατέληξε μόνο με τη Mialee και τον Belak όρθιους και με εξαντλημένα όλα τα ξόρκια τους) οι Tordek (Αλέξανδρος 8), Redgar (Γιάννης 11), Mialee (Σοφία) είναι πλέον 3ο επίπεδο και πανέτοιμοι για την επόμενη περιπέτειά τους.
Ψάχνοντας στα υπάρχοντα του Belak, βρίσκουν ένα παλιό χάρτη, σχεδιασμένο από νάνους ο οποίος απεικονίζει το θρυλικό Khundrukar, το αρχαίο φρούριο των νάνων. Γνωστό πλέον από μύθους και τοπικές ιστορίες, η γνώση για την τοποθεσία του χάθηκε με το πέρασμα των αιώνων. Δηλαδή μέχρι τώρα, γιατί στην περίπτωση που ο χάρτης αυτός έχει κάποια εγκυρότητα, μιλάμε για μια σημαντική, σημαντικότατη ανακάλυψη. Κάτι που είναι απλώς ακαταμάχητο για μια γενναία ομάδα εξερευνητών όπως οι ήρωές μας...
Έτσι ξεκινά η επόμενη περιπέτειά μας, το the Forge of Fury. Πρόκειται για τη δεύτερη, μετά το The Sunless Citadel δημοσιευμένη περιπέτεια της Wizards of the Coast για την 3η έκδοση κανόνων του Dungeons & Dragons. Για την ώρα έχουμε καλύψει τα πρώτα 2/5 της και το μόνο που έχω να πω είναι ότι την προτέινω ανεπιφύλακτα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ψηφίστηκε ως μια από τις 100 καλύτερες περιπέτειες όλων των εποχών, σε σχετικό δημοψήφισμα του Dragon Magazine.
Περισσότερα για τις περιπέτειές μας στο μέλλον. Για την ώρα είμαστε 4ο επίπεδο χαρακτήρων, με το Γιάννη (Redgar) να έχει αγγίξει το 5ο λόγω περισσότερων experience awards σε σχέση με τα άλλα μέλη της ομάδας. Μπράβο Γιάννη!

Υστερόγραφο :

Ειλικρινά, έχετε κάτι πιο heavy metal από αυτή τη φωτογραφία?
Τα σπάω για τη φωτό, η οποία είναι απόλυτα φυσική - ο παππούς Γιάννης διαβάζει το Player's Handbook !!!
Φυσικά ο παππούς από Αγγλικά δε σκαμπάζει γρι, αλλά ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ!!!
Δεν εκπαιδεύουμε μόνο τη νέα γενιά, εκπαιδεύουμε και τις παλιοσειρές!!!

Περισσότερα για τις περιπέτειες της ομάδας μας (και ακόμα περισσότερες φωτό του παππου) προσεχώς.
Καλές Μάχες!