Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2015

Ημερολόγιον Καταστρώματος (μέρος δεύτερο)

Είδες; Αν έχεις τα άπειρα στο κεφάλι σου, ξεχνάς να γράψεις τα μισά (και βάλε) από τα σημαντικά. Έχουμε και λέμε.

1) αυτό το ΣΚ, το έκθεμά μου θα βρίσκεται στη μεγάλη AthensCon, στην έκθεση V for Versatility. Θα προσπαθήσω κι εγώ να είμαι εκεί, αλλά χλωμό, καθώς συμπίπτει με το λογοτεχνικό εργαστήρι της ΑΛΕΦ.


(τι είναι αυτό το πράμα ρωτάτε; Ένα διήγημα -τα Εγκλήματα στη Μητρόπολη από το μεσονυκτικό- γραμμένο στο χέρι, πάνω στη μάσκα του Guy Fawkes)

2) θυμίζω ότι το Μεσονυκτικό μπορείτε να το παραγγείλετε από οπουδήποτε και ετοιμοπαράδοτο υπάρχει στην ΟΣΤΡΙΑ (νέα διεύθυνση, Χέυδεν και Πατησίων γωνία) και στο Comicon Shop (Σόλωνος 128)


3) τέλος, το Μεσονυκτικό... εξαντλήθηκε! Από Παρασκευή, η νέα, Δεύτερη έκδοση (με γιορταστική κορδελίτσα!)


Dark Places (Σκοτεινοί Τόποι)

Η μόνη επιζών από τη σφαγή της οικογένειάς της, πολλά χρόνια μετά, επιστρέφει με σκοπό να εξιχνιάσει το μυστήριο. 


Κάποιες ταινίες απλά κουβαλάνε έναν μανδύα... "ποιότητας", ρε παιδί μου. Δεν το δείχνουν απλά, το φωνάζουν από μακριά. πχ, το Dark Places. Από το ομώνυμο βιβλίο της Gillian Flynn, που αυτή τη στιγμή είναι ό,τι πιο καυτό παγκοσμίως σε συγγραφέα αστυνομικού θρίλερ. Με τη θεά Charlise Theron στον πρωταγωνιστικό ρόλο (αλλά και στην παραγωγή) και ένα -μαντέψτε- ποιοτικό υποστηρικτικό επιτελείο. 

Και, ναι, αν μη τι άλλο, το Dark Places έχει δυνατά στοιχεία. Πέραν του "πέντιγκρι". Η ιστορία είναι στιβαρή (αν και οι μαζικές συμπτώσεις του τέλους μου φάνηκαν τραβηγμένες απ' τ' αυτιά) και αρκούντως πρωτότυπη, παρότι παίζει με ένα κλισέ θέμα. Οι ερμηνείες είναι δυνατές, με την (σχεδόν αγνώριστη εδώ) Charlize να ζωντανεύει επιτυχημένα την άχαρη και στερημένη θηλυκότητας πρωταγωνίστρια. Η ατμόσφαιρα είναι πηχτή, τόσο που την κόβεις με μαχαίρι... 

...αλλά είναι τόσο, μα τόσο αργό! Πόσο αργό ρωτάτε; Θυμάστε το Zodiac του Fincher? ε, είναι ΑΚΟΜΑ πιο αργό! Η μονοτονία -που πολλαπλασιάζεται εξαιτίας των μουντών χρωμάτων και της στατικής, αδιάφορης σκηνοθεσίας- από ένα σημείο και μετά κυριαρχεί, και το μάτι (ειδικά αν είσαι και λιγάκι κουρασμένος) με δυσκολία μένει ανοιχτό. Η διάρκεια της ταινίας είναι πολύ μεγαλύτερη απ' όσο χρειαζόταν, καθώς είναι φορτωμένη με ενδιαφέροντες μεν, άχρηστους δε χαρακτήρες (που χρησιμεύουν σαν red herrings) και το όλο ξετύλιγμα του μυστηρίου γίνεται με... πώς να το πω, "στημένο" τρόπο. Δηλαδή, πράγματα που η πρωταγωνίστρια ήδη τα ξέρει, ξεφουρνίζονται στο τέλος αντί στην αρχή, χωρίς λόγο, απλά για να μείνει στην άγνοια ο θεατής. 

Τελικά, το φινάλε έρχεται αργά και έχοντας κουράσει τον θεατή, επομένως, για τους περισσότερους μάλλον περνάει στο ντούκου. Κλασική περίπτωση που οι "ποιοτικές" περγαμηνές δεν αρκούν για να δώσουν μια δυνατή δουλειά. Πρέπει και να υπάρχει και λιγάκι κρέας στα κόκαλα της ιστορίας, να συμβαίνει κάτι που να κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο. Ωραία τα ψυχογραφήματα και οι Φροϋδικοί χαρακτήρες, αλλά αν δεν έχεις και κάτι να πεις, σε τελική ανάλυση είναι αχρείαστα. 

Βαθμολογία: επιεικώς 6/10

Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2015

DeathGasm

Νεαροί κοινωνικά απομονωμένοι μεταλάδες σχηματίζουν μια μπάντα. Πέφτουν πάνω σε ένα απαγορευμένο τραγούδι που στις νότες του κρύβονται επικλήσεις δαιμόνων. Ασφαλώς, ακολουθεί το χάος...


Έπεσε πολύ hype με την περίπτωση του Deathgasm. Πολύς κόσμος ευαγγελίζεται μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Η Καμαριέρα δεν θα μπορούσε παρά να ερευνήσει ενδελεχώς το φαινόμενο. 

Λοιπόν... τι είναι το Deathgasm? Η σύντομη απάντηση είναι: μια indie μαύρη κωμωδία τρόμου, στα χνάρια ταινιών τύπου Shaun of the Dead. Επιπλέον, είναι η ιδανική ταινία αν είσαι ή κάποτε υπήρξες ένας από τους ανθρωπότυπους που περιγράφονται μέσα. Αν μη τι άλλο, η ταινία έχει πολύ σαφές target group. Γεγονός που αποτελεί το μεγαλύτερο προσόν και ταυτόχρονα την αχίλλειο πτέρνα της. 

Προσόν γιατί: είπαμε, αν είσαι ή κάποτε υπήρξες σε αυτή τη φάση, θα το γλεντήσεις. Τα αστεία και οι αναφορές είναι αμέτρητα και οι φίλοι της κουλτούρας θα τα ανιχνεύσουν άνετα και θα τα απολαύσουν. Το gore τρέχει αβίαστα, η καγκουριά και η καφρίλα ξεχειλίζει, οι σκληρές μουσικές τα σπάνε, οι χαρακτήρες είναι σπαρταριστοί. 

Αχίλλειος πτέρνα γιατί: όλος ο υπόλοιπος κόσμος απλά θα αγνοήσει (σχεδόν) όλα τα παραπάνω καλά. Και θα μείνει με μια κακογυρισμένη παραγωγή, που το ταπεινό της καταγωγής της βγάζει μάτι. Η ηθοποιία είναι ερασιτεχνική, η σκηνοθεσία ανύπαρκτη και το όλο εγχείρημα απλά προσπαθεί να αντιγράψει το αμίμητο Demons του θεού Lamberto Bava. Το χιούμορ είναι σαχλό και άκυρο (αν δεν έχεις τις γνώσεις και τα ερεθίσματα για να το κατανοήσεις) και πολύ απλά, ΣΑΝ ΤΑΙΝΙΑ ΤΡΟΜΟΥ ΔΕΝ ΣΤΕΚΕΙ. Οι τρομοσκηνές είναι κακοφτιαγμένες, τετριμμένες (copy paste από το Braindead και άλλες παρόμοιες ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ cult και αξιόλογες ταινίες του είδους) και επαναλαμβανόμενες (έχασα το μέτρημα πόσες φορές δείχνει κόσμο να ξερνά αίμα από κάθε του... οπή)

Επιπλέον, το σενάριο -αν και προσπαθεί να πρωτοτυπήσει- παραμένει προβλεπόμενο, με τις ανατροπές του να φαίνονται στο έμπειρο μάτι από μακριά. Οι καρικατούρες χαρακτήρων δεν επιτρέπουν την παραμικρή ταύτιση του αναγνώστη και συνεπώς δεν του κινούν το ενδιαφέρον -πόσο μάλλον την αγωνία- για την τύχη τους. 

Τι απομένει; Για μένα, μια στεναχώρια. Που δεν μπορώ πλέον να απολαύσω ταινίες όπως αυτή. Πείτε με κωλόγερο, πείτε με πουλημένο και συμβιβασμένο (οι πιο φανατισμένοι από εσάς). Αλλά πλέον δεν μπορώ να συγχωρήσω μια τόσο μέτρια (έως κακή) ταινία, ούτε και να διασκεδάσω μόνο και μόνο εξαιτίας της νοσταλγίας σε ένα παρελθόν που -για μένα τουλάχιστον- είναι αυτό ακριβώς: παρελθόν. 

Βαθμολογία: για το κοινό της 8/10
για οποιονδήποτε άλλο θεατή: 4/10

Ημερολόγιο Καταστρώματος

Εντάξει, δεν χρειάζεται να μου το πείτε... χρόνια και ζαμάνια. Από πού να αρχίσω και από πού να τελειώσω;

α) Λοιπόν. Πουθενά δεν περνάς τόσο καλά όσο στη Θεσσαλονίκη. Πουθενά δεν τρως τόσο καλά όσο στη Θεσσαλονίκη. Και κυρίως... πουθενά δεν ερωτεύεσαι με τον ίδιο τρόπο όπως στη Θεσσαλονίκη! Η Θεσσαλονίκη είναι λατρεία και για άλλη μια φορά δεν μας απογοήτευσε... απεναντίας! Η παρουσίαση του Μεσονυκτικού ήταν σούπερ, με κάποιους καινούριους φίλους, πολλούς παλιούς και τις οικογένειές τους να δίνουν το δυναμικό παρών. Αν μη τι άλλο, ήταν η πιο συναισθηματικά φορτισμένη παρουσίαση που έχω κάνει μέχρι τώρα. Οφείλω πολλά ευχαριστώ στον καλό μου φίλο, Κώστα Ρόσμπογλου, που ήταν και ομιλητής, για την εξαιρετική παρουσία του, στον Νίκο Τσιάβο του Game Inn για την ζεστή φιλοξενία και σε όλους όσους τίμησαν εμάς και αυτό το μικρό πράσινο βιβλιαράκι. 





β) το διήγημά μου "Χίλια Πρόσωπα" πήρε δεύτερο βραβείο στην κατηγορία ΤΡΟΜΟΣ στο φετινό FantastiCon. Συγχαρητήρια πολλά οφείλω στην οργανωτική επιτροπή, για την ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ δουλειά τους που χάρισε σε όλους τους φίλους του Φανταστικού ένα μαγικό διήμερο. Και εις ανώτερα, παιδιά! Όσον αφορά το ίδιο το διήγημα, με αλλαγμένο τίτλο, θα το βρείτε σε λίγους μήνες σε μορφή-έκπληξη. Ετοιμάζονται πολλά και ωραία και με το ζόρι μπορώ να συγκρατήσω τον ενθουσιασμό μου. Δεν μιλάω άλλο λοιπόν (πιστέψτε με, μου είναι ΠΟΛΥ δύσκολο) για αυτό το θέμα, μέχρι νεωτέρας... όμως, μιλάμε για κάτι πολύ σπέσιαλ και δυνατό! 

γ) ...του οποίου προπομπός θα είναι κάτι εξίσου σπέσιαλ και δυνατό, μια συνεργασία με έναν εξαιρετικά ταλαντούχο καλλιτέχνη, σε έναν οίκο που διακρίνεται για το μεράκι του και την αγάπη για το φανταστικό και τους Έλληνες δημιουργούς. Περισσότερα σύντομα! Stay Tuned!