Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2015

Η Άβυσσος πίσω απ' την πόρτα

Κυκλοφορεί σύντομα από την Ars Nocturna, το νέο βιβλίο του Περικλή Μποζινάκη "Η Άβυσσος πίσω από την Πόρτα"



"Σε κάποιο προάστιο της Αθήνας ένας μοναχικός νεαρός φωτογράφος δέχεται επίθεση από αγνώστους μια νύχτα στο σπίτι της αδελφής του. Μετά από αυτό το γεγονός η καθημερινότητά του αλλάζει ριζικά, καθώς ανακαλύπτει πως οι δύο εισβολείς έψαχναν κάποιον άλλο κι όχι τον ίδιο. Ένα μοιραίο λάθος, μια παρεξήγηση, είναι η αιτία για τη βίαιη ανατροπή ολόκληρης της ζωής του.
Αμέσως μυστικές δυνάμεις κινητοποιούνται, και περίεργοι άνθρωποι αρχίζουν να τον παρακολουθούν. Βαφτισμένος στο αίμα και σημαδεμένος από το ξέσπασμα της βίας στη μέχρι τότε αδιάφορη καθημερινότητά του, ακολουθεί το νήμα που θα τον οδηγήσει σ’ έναν σκοτεινό, αδιανόητο κόσμο που δε θα μπορούσε να τον φανταστεί ούτε στα πιο εφιαλτικά του όνειρα: Στα άδυτα μιας υπόγειας ιατρικής οργάνωσης που συγκρούεται με το παρακράτος και το επιστημονικό και πολιτικό κατεστημένο, και στην κλινική του αρχηγού της, ενός γιατρού που κρύβει ένα ανατριχιαστικό μυστικό. Ένα χειρουργικό πείραμα παίρνει σάρκα και οστά μεταλλάσσοντας την ίδια την ανθρώπινη συνθήκη, με ανυπολόγιστες συνέπειες.
Υπόγειες συγκρούσεις, επιδείξεις χειρουργικών επεμβάσεων που θυμίζουν θεατρικές παραστάσεις, αλλόκοτοι χαρακτήρες, κι ένα απομονωμένο σπίτι με τον περίεργο ένοικό του, οδηγούν την αγωνιώδη ιστορία στην κορύφωσή της: Εκεί που το ανθρώπινο σώμα και το μυαλό μετατρέπονται σε πεδίο μάχης, με φόντο έναν κόσμο βυθισμένο στη σήψη των ΜΜΕ και ισοπεδωμένο από την Παγκόσμια Οικονομική Δικτατορία".

Τρίτη, 7 Ιουλίου 2015

Επιχείρησις απόβαση στη Χίο



Enough said. Ακάκιε, βάλε τις μπύρες να παγώνουν, τις καφροταινίες στη σειρά και τα τυχερά (roleplaying) ζάρια να ζεσταίνονται. Αλλά, λίγο πιο πριν, θα δείξουμε ότι είμαστε πάνω απ' όλα άνθρωποι επιπέδου και θα κάνουμε μια γρήγορη στάση για παρουσίαση βιβλίου...

Doom (2005)

Μια ομάδα πεζοναυτών καλούνται να επέμβουν σε ένα εργαστήριο στον πλανήτη Άρη όπου λαμβάνουν χώρα πολύ σημαντικά και επικίνδυνα πειράματα.


Ντάξει, με τέτοιο τίτλο μου θες και κάτι άλλο για σενάριο; Λοιπόν, σήμερα νιώθω αρκετά... εικονοκλάστης. Και αφού μόλις (δες προηγούμενο ποστ) έθαψα ένα κλασικό cult θρίλερ (τουλάχιστον για τους φίλους μας τους Αμερικάνους), τώρα θα αποδείξω ότι μια διεθνώς κατάπτυστη ταινία είναι παραδόξως μια πολύ αδικημένη και αξιόλογη προσπάθεια! Και ότι, αν δεν την έχετε δει μέχρι τώρα, αξίζει την προσοχή τουλάχιστον των τρομολάγνων, αλλά και όσων απολαμβάνουν ένα science fiction b-movie, σαν και αυτά που έβγαζε ο Roger Corman και οι Έλληνες μεταφραστές τους χάριζαν τίτλους όπως "Σάρκα και αίμα για το Άλιεν!" Γιατί, το Doom είναι ακριβώς αυτό. Ένας (σχετικά) σύγχρονος απόγονος εκείνων των αξέχαστων σαβουροταινιών. Και την δουλειά που καλείται να κάνει, την διεκπεραιώνει μια χαρά. 

Δυνατό καστ με Rock αλλά και τους πολύ μεγαλύτερους μελλοντικά Karl Urban και Rosamund Pike. Ωραία αρχή, straight to the point, συμπαθείς τουλάχιστον οι τρεις προαναφερόμενοι χαρακτήρες (και μια έκπληξη, ο θεούλης Portman) και σύντομα οι σφαίρες σφυρίζουν και τα ζουμιά αρχίζουν να τρέχουν δίνοντας δυνατές σπλατεριές και εξαιρετικά make up effects "χερίσια" παρακαλώ, με τα πλάσματα να σου σερβίρονται κατακρεουργημένα στο πιάτο! Ωραία τα ευρήματα και ο τρόπος που οικειοποιείται την απλοϊκή πλοκή του ομώνυμου βιντεοπαιχνιδιού και κάνει παιχνίδι μαζί της (pun intended), όσον αφορά το επιπλέον "χρωμόσωμα του κακού". Ευπρόσδεκτες οι πινελιές του μαύρου χιούμορ, ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ (ακόμα και με σημερινά στάνταρντ) το πλέον θρυλικό "πρώτου προσώπου" μονόπλανο λίγο πριν το τέλος.

Ντάξει, όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες είναι μαριονέτες. Και η πλοκή είναι ακόμη σχετικά απλή. Και υπάρχουν πολλές απροσεξίες πχ για σκληροτράχηλοι πεζοναύτες κάνουν πάρα πολλά και χοντροκομμένα λάθη και ξεχνάνε λεπτομέρειες τύπου να βάλουν πχ κράνος (παρά το ότι είναι πάνοπλοι). Και όπου χρησιμοποιούνται cgi effects πλέον δείχνουν γερασμένα (όπως στην περίπτωση του BFG). Και, ναι, η τελική "τούμπα" είναι πολύ απότομη και δεν προοικονομείται σχεδόν καθόλου. Αλλά, ντάξει. Εδώ γουστάρεις το Σάρκα και αίμα για το Άλιεν. Εδώ θα κολώσεις;

Συνοψίζοντας: Χορταστικότατη άμυαλη διασκέδαση, ίσως να βλέπεται πολύ καλύτερα τώρα, που ο απόηχος του διάσημου παιχνιδιού έχει καταλαγιάσει. Και μια ΠΟΛΥ αδικημένη ταινία. Παραδέξου το. Έχεις δει πολύ χειρότερες και είπες ότι σου άρεσαν περισσότερο. 

Βαθμολογία: 6,5/10 και λίγα του βάζω





Phantasm (Ελ. Υπότιτλος: Φαντάσματα από Άλλη διάσταση - 1979)

Ένας νεαρός και ο αδερφός του αντιμετωπίζουν έναν μακάβριο ψηλό άντρα που υποδύεται τον εργολάβο κηδειών, ενώ στην πραγματικότητα είναι εξωγήινος που μετατρέπει τα πτώματα σε υπηρέτες πίσω στη διάστασή του. 


Ναι, είναι τόσο κουφό όσο ακούγεται. Το Phantasm του νεόκοπου τότε Don Coscarelli κατάφερε και έκανε απρόβλεπτη επιτυχία, έβγαλε άλλα τρία sequels (πάντα με τον ίδιο ηθοποιό στον ρόλο του κακού "Ψηλού") και ανέδειξε τον ασκημάντρα πρωταγωνιστή σε ένα horror icon (παίζει να είναι ο πιο μακάβριος ψηλός μετά τον... ακατονόμαστο!), αν και σαφώς κάμποσα σκαλιά πιο κάτω από αυτά ενός πχ Robert Englund. 

Τι είναι λοιπόν το Phantasm; είναι ένα υβρίδιο από το στυλ και την αισθητική της δεκαετίας του '70 με εκείνα τα θρίλερ που είχαν να κάνουν με παιδιά / έφηβους πρωταγωνιστές που οι γονείς τους αδυνατούν να ακούσουν τους προβληματισμούς τους, τύπου The Gate, Lost Boys, Monster Squad (στην περίπτωση εδώ, πρόκειται για έναν μεγάλο αδερφό). Έχει μπόλικη ατμόσφαιρα, έχει σπλάτερ (η φάση με την ιπτάμενη μεταλλική σφαίρα είναι σκηνή ανθολογίας), έχει πολύ κωμικό στοιχείο και βλέπεται μόνο με ανοιχτό μυαλό και χαλαρή διάθεση. 

Το πρόβλημα είναι πως ο χρόνος δεν του φέρθηκε καλά. Τα (ακόμα και για την εποχή τους) κακά make up effects δείχνουν πλέον τελείως κωμικά (αυτοί οι ζόμπι - νάνοι, γιατί αιμορραγούν κάτι σαν... μακαρόνια με λιωμένο τυρί;), οι ερμηνείες είναι ξύλινες με προσποιητές στεντόρειες φωνές και το editing είναι... του χασάπη. Σαν αποτέλεσμα όλων των παραπάνω, θα έλεγα ότι είναι δύσκολο να το απολαύσει πλέον κανείς, εκτός κι αν δείξει ΠΟΛΥ καλή διάθεση και κατανόηση. Κακά τα ψέματα, υπάρχουν πολύ καλύτερα oldies but goodies εκεί έξω...

Βαθμολογία: 5,5/10

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

Ψυχοπομπός (ένα απόσπασμα)

Περπατούσε με τα χέρια στις τσέπες και με το κεφάλι σκυφτό. Κοιτούσε χαμηλά, χαμένος στις σκέψεις του. Έκανε κρύο και φανταζόταν την υγρασία του χειμωνιάτικου βραδιού να αργοσταλάζει από τον ουρανό και να κολλάει στα κόκαλα των λιγοστών περαστικών.
   Το περπάτημα στην παλιά πλατεία τις μικρές ώρες πριν το ξημέρωμα κατεύναζε το μυαλό και ανακούφιζε την ψυχή του. Ήταν μια πολύτιμη όσο και μοναδική ευκαιρία για να αφιερώσει λίγο χρόνο στον εαυτό του, να μείνει μόνος με τις σκέψεις του. Το σπίτι τον πίεζε, η μονοτονία των τεσσάρων τοίχων τον κατέθλιβε και η κλεισούρα στραγγάλιζε τη διάθεσή του. Μπορούσε να τα υπομείνει μόνο κατά τη διάρκεια του ύπνου, όταν επέστρεφε από τη δουλειά. Αργά το απόγευμα, όταν ξυπνούσε, ολοκλήρωνε αδιάφορα όποια καθημερινή εργασία προέκυπτε, αναμένοντας τον βραδινό του περίπατο. Έβγαινε πολύ μετά τα μεσάνυχτα. Περπατούσε για δυόμισι περίπου ώρες. Επέστρεφε στο σπίτι, ετοιμαζόταν και έφευγε το ξημέρωμα για τη δουλειά. Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβανόταν τα τελευταία χρόνια καθημερινά.
   Είχε συμφιλιωθεί απόλυτα με την παράδοξη φύση της ρουτίνας του. Πίστευε ακράδαντα ότι δεν υπήρχε άλλη λύση. Ήρθε ξένος στην μεγάλη πόλη για να δουλέψει, για να βρει μια καλύτερη ζωή, ίσως και έναν άνθρωπο πρόθυμο να τη μοιραστεί μαζί του. Ήρθε με όνειρα και προσδοκίες, αλλά τελικά το μόνο που κατάφερε ήταν να χάσει και τον εαυτό του στην αναζήτηση. Η πόλη ήταν πλέον για εκείνον μοναξιά, απογοήτευση, φασαρία και ασχήμια. Οτιδήποτε είχε σχέση με αυτή τον κούραζε, τον έθλιβε, του προκαλούσε δυσφορία.



   Μέχρι που ανακάλυψε ότι υπήρχε και κάτι άλλο, απροσδιόριστο μα και απτό συνάμα. Κάτι που κάθε βράδυ αναδυόταν από τα δύσοσμα απομεινάρια της καθημερινότητας. Ανέβλυζε από τους σιωπηλούς δρόμους, τα κτήρια και τις πλατείες. Πλανιόταν αιθέριο και αθέατο στα αδειανά καφενεία, στις σκοτεινές βιτρίνες των καταστημάτων, ταξίδευε με τις μυρωδιές της έρημης λαϊκής αγοράς. Ό,τι και να ήταν, τον έβρισκε ανελλιπώς στις μεταμεσονύχτιες συναντήσεις τους. Εισχωρούσε στο είναι του και καθίζανε στην ψυχή του με τη μορφή μιας γλυκιάς, γαλήνιας μελαγχολίας που τον γέμιζε ανακούφιση και αγαλλίαση, τον έκανε να αποζητά με λαχτάρα εκείνες τις παράξενες μικρές ώρες και τη συντροφιά της μοναξιάς του. Κάθε φορά, σαν επιστέγασμα της βραδινής ιεροτελεστίας, μια ονειροπαρμένη, ταξιδιάρα αφηρημάδα θα υπαγόρευε στα βήματά του το δρόμο για το σπίτι.
   Δίπλα του, μπροστά στη βιτρίνα ενός κλειστού καταστήματος, ένα ξαφνικό ρεύμα αέρα παρέσυρε τα σκουπίδια του πεζοδρομίου σε κυκλική τροχιά, σχηματίζοντας έναν μικρό στρόβιλο. Το φαινόμενο κράτησε λίγα δευτερόλεπτα και ύστερα καταλάγιασε. Εκείνος είχε ήδη προσπεράσει το σημείο χωρίς να δώσει σημασία και συνέχιζε να περπατά με το κεφάλι σκυφτό.
   Παραξενεμένος, διαπίστωσε ότι η εντύπωση εκείνου του τυχαίου γεγονότος είχε έναν απρόσμενο αντίκτυπο στη συνείδησή του. Είχε γίνει μια σκέψη ενοχλητική που εισέβαλλε παρά τη θέλησή του και επέμενε να τον απασχολεί. Προτού προλάβει να αναλογιστεί το γιατί, ανατρίχιασε σύγκορμος με την ξαφνική βεβαιότητα ότι κάποιος τον παρακολουθεί. Ένα απροσδιόριστο σύρσιμο τον έκανε να κοιτάξει πίσω του και να αντικρίσει για πρώτη φορά το σκυλί.
   Ήταν ένα αξιολύπητο όσο και αποκρουστικό πλάσμα. Μια κακοσχηματισμένη, λιπόσαρκη φιγούρα, πιο μαύρη από τη νύχτα. Ο θώρακάς προεξείχε δυσανάλογα από το ισχνό κορμί του και λικνιζόταν δεξιά και αριστερά ακολουθώντας τον βηματισμό του ζώου. Μα το πιο αποτρόπαιο χαρακτηριστικό του δύσμοιρου πλάσματος ήταν χωρίς αμφιβολία τα μάτια του. Δυο θολοί γαλακτεροί βόλοι, στερημένοι από ίριδα και κόρες, αμετάκλητα τυφλωμένοι από πηχτό καταρράκτη. Κι όμως, παρόλη την αναπηρία τους, παρέμεναν σταθερά προσηλωμένα στα δικά του μάτια.



   Η δυσοίωνη παρουσία τον γέμισε ανάμεικτα και απροσδόκητα συναισθήματα. Λύπηση, αποτροπιασμό και μια ανεξήγητη ανησυχία που γιγαντωνόταν γοργά, καταπνίγοντας κάθε λογική σκέψη. Τα μάτια εκείνα ήταν εισβολή μα και ανεξήγητη οικειότητα, ήταν το Άγνωστο ενσαρκωμένο μπροστά του και ταυτόχρονα ξυπνούσαν μια ενοχλητική, μοιραία φυσικότητα. Ήταν θέαμα αφύσικο, δυσβάσταχτο, ανυπόφορο. Τάχυνε το βήμα του. Η μόνη του σκέψη ήταν ότι έπρεπε πάση θυσία να απομακρυνθεί από εκείνα τα μάτια που κοιτούσαν κατευθείαν στην ψυχή και μονοπωλούσαν βίαια το μυαλό του.

   Χάθηκε μέσα στη νύχτα. Το κροτάλισμα των νυχιών στο πλακόστρωτο τον ακολούθησε σε σταθερή απόσταση. Προσπέρασε τρέχοντας σπίτια και δρόμους, σοκάκια και άδειες αυλές. Ένιωθε να τον παρακολουθούν από παντού σκοτεινά παράθυρα και ερημικά μπαλκόνια. Η σιγή τους δεν είχε πλέον καμία σχέση με τη γνώριμη, μελαγχολική ραθυμία. Ήταν τα ανοίγματα μαύρα μάτια και στόματα που έχασκαν σε μια σιωπηλή εισπνοή πριν από το ουρλιαχτό, μια εισπνοή που πάγωσε στο χρόνο. Όπου και αν βρισκόταν, ένιωθε την πόλη να τον παρακολουθεί βουβά, αδημονώντας να συμβεί κάτι το αποτρόπαιο...



...η συνέχεια στο Μεσονυκτικό, μια συλλογή δέκα πέντε διηγημάτων σκοτεινής φαντασίας και τρόμου, από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ

American Sniper

Η αληθινή ιστορία ενός ανθρώπου που κατόρθωσε να γίνει μια σύγχρονη θρυλική πολεμική φιγούρα.


Για να είμαι ειλικρινής, δυσκολεύομαι να εκτιμήσω πολεμικές ταινίες που αφορούν σύγχρονους πολέμους. Αφενός επειδή γεγονότα που έχω ζήσει τα έχω λίγο έως πολύ απομυθοποιήσει, αφετέρου επειδή ο τρόπος που πλέον διεξάγονται οι πόλεμοι δεν προσφέρεται για την μυθοπλαστική ανάπτυξη μιας συγκεκριμένης προσωπικότητας, τουλάχιστον όχι όσο οι πόλεμοι παλιότερων ιστορικών περιόδων. πχ στο - για άλλους φοβερό και τρομερό The Hurt Locker - κόντεψε να μου βγει η μασέλα από το χασμουρητό. Αλλά ντάξει. Εδώ έχουμε να κάνουμε με το καινούριο έπος από τον μεγάλο Clint Eastwood που περιλαμβάνει - μεταξύ άλλων - την καλύτερη ερμηνεία στην μέχρι τώρα καριέρα του Bradley Cooper, εκτοξεύοντάς τον από το στάτους των ηθοποιών που παίζουν σε ρομαντικές κωμωδίες και bromances στο γήπεδο των "σοβαρών παικτών". 

Δυνατές ερμηνείες, αν και οι δευτερεύοντες χαρακτήρες είναι μάλλον προσχηματικοί, απλά για να υποστηρίζουν τον πρωταγωνιστικό. Πειστική αληθοφάνεια και δυνατές σκηνές συμπλοκής. Ειλικρινά, μιλώντας για "τεχνικά ζητήματα", είναι πολύ δύσκολο να βρεις κάτι επιλήψιμο στο American Sniper. 

Τα μειονεκτήματά του είναι αυτά κάθε ταινίας του είδους, δηλαδή κάθε (εν είδη) βιογραφίας, που φυσικά αποτυχγάνει να δείχνει στην οθόνη τόσο δυνατή και εντυπωσιακή όσο ένα εντελώς φανταστικό σενάριο. Κάπου στο τέλος η ταινία γίνεται ολοένα και πιο αποσπασματική, αποστασιοποιώντας τον θεατή από τα πρόσωπα και τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα. Περισσότερο πάσχει το αδύναμο φινάλε και η ανυπαρξία κλιμάκωσης, καθώς η ταινία τελειώνει με τόσο "λίγο" και άδοξο τρόπο, όσο και η (πραγματική) ζωή του ήρωά της. 

Συνοψίζοντας: είναι ίσως η καλύτερη ταινία του Clint Eastwood από την εποχή του Gran Torino και μετά. Ωστόσο, η αποσπασματική δομή και η ασυμμετρία συνοχής στο σενάριο, την καθιστούν σαν μια ποιοτική ταινία μεν, χωρίς ιδιαίτερες συγκινήσεις δε. 

Βαθμολογία: 7,5/10

It Follows

Κάνοντας σεξ με τον καινούριο φίλο της, μια κοπέλα κολλάει κάτι πολύ χειρότερο από ένα σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα: ένα φάντασμα που την ακολουθάει παντού και αν την πιάσει θα την σκοτώσει. Μόνη της λύση για να απαλλαγεί από αυτό είναι να το... κολλήσει με τη σειρά της (και με τον ίδιο τρόπο) σε κάποιον άλλον...


Με τέτοια κεντρική ιδέα για σενάριο, μάλλον σαν μαύρη κωμωδία ακούγεται και... παραδόξως δεν είναι. Το It Follows είναι αν μη τι άλλο μια αξιέπαινη προσπάθεια για πρωτοτυπία σε μια σκηνή που αφενός κραυγάζει για έλλειψη καινούριων σεναρίων και συνεχή reboots και reimaginings και από την άλλη διαμαρτύρεται για την κουλαμάρα και το... ας το πούμε φσσστ! Μπόινγκ! στοιχείο όσων ταινιών προσπαθούν να πρωτοτυπήσουν σε μια κινηματογραφική σκηνή που, κατά τα φαινόμενα, έχει στερέψει και εδώ και πολλά χρόνια έχουν ειπωθεί (γραφτεί και γυριστεί) όλα όσα άξιζε να ειπωθούν.

Το πρόβλημα με το It Follows, όπως και με πολλές άλλες ταινίες που προσπαθούν να κάνουν ό,τι και αυτό, είναι ότι εξαντλείται στο πρωτότυπο εύρημα και την όποια μικρή μυθολογία γύρω από αυτό και μένει εκεί, χωρίς να (μπορεί να) το ψάξει παραπάνω. Και είναι κρίμα, γιατί οι ερμηνείες είναι απρόσμενα καλές (αυτήν την κοπελιά που πρωταγωνιστεί; Ε, την αγαπώ!) και η δυναμική που αναπτύσσεται μεταξύ των χαρακτήρων είναι επίσης ασυνήθιστα δυνατή για ταινία του είδους. Οι όποιες τρομοσκηνές και σχετικές εικόνες είναι πιο δυνατές από όσο περιμένεις επίσης - δηλαδή δεν περίμενα πόσο ανησυχητικό σκηνικό μπορείς να χτίσεις μονάχα με μια γιαγιά που απλά σε ακολουθεί, με το βλέμμα στυλωμένο πάνω σου, χωρίς να μιλάει καθόλου. 

Δυστυχώς, πέρα από όλα αυτά τα καλά... τίποτα άλλο. Το σενάριο δεν καταφέρνει να... ακολουθήσει (pun intended) την πρωτότυπη ιδέα και τους αξιόλογους χαρακτήρες και μετατρέπεται στο δεύτερο μισό της ταινίας σε μια ατελείωτη κοιλιά όπου βλέπουμε τεράστια πλάνα με τους χαρακτήρες να... κοιμούνται (!) και γενικά, τα πάντα κινούνται χωρίς λόγο με ταχύτητα χελώνας. Μείον και το προβλεπόμενο φινάλε, όσο και η αδύναμη κορύφωση που οδηγεί σε αυτό. 

Συνοψίζοντας: ξεκινά με φόρα, αλλά ξεφουσκώνει γρήγορα. Και είναι κρίμα, γιατί το It Follows είχε τη - σεναριακή, υποκριτική και σκηνοθετική - στόφα να εξελιχθεί σε κάτι πολύ καλό. Αν ήταν πιο συνεπές στη μυθολογία του, ή έστω διαρκούσε σαράντα λεπτά λιγότερο, θα μιλούσαμε για μια πολύ διαφορετική και ανώτερη ταινία.

Βαθμολογία: 5,5/10