Κυριακή, 19 Απριλίου 2015

Late Phases

Ένας απόστρατος που έχασε το φως του εν υπηρεσία ελπίζει να περάσει τα τελευταία του χρόνια ήρεμα σε έναν ειδυλλιακό οίκο ευγηρίας. Όμως, πολύ σύντομα, θα συμβούν τρομαχτικά γεγονότα και εγκλήματα στον οικισμό. 



Θα spoiler-ιάσω και δεν νιώθω καμία ενοχή για αυτό, επειδή βασικά δεν πρόκειται για σπόιλερ. Για όσους το υποψιάστηκαν από το πόστερ, η επιβεβαίωση  έρχεται ούτε πέντε λεπτά αφότου ξεκινήσει η ταινία. Εδώ μιλάμε για ένα θρίλερ με λυκάνθρωπους!

Πόσο πίσω με πήγανε οι άνθρωποι! Η αλήθεια είναι ότι ο λυκάνθρωπος, αν και ένα από τα πιο "κλασικά" τέρατα, είναι εν τούτοις πολύ παραμελημένος κινηματογραφικά. Εκτός από την τελευταία ταινία με τον Benicio Del Toro (που δεν ήταν άξια λόγου), μοναδική αξιοπρεπής ταινία του είδους είναι μάλλον το πολύ καλό Wolf με τον Jack Nicholson και πιο πίσω τα Silver Bullet του Stephen King, American Werewolf in London (και το σίκουελ... In Paris) και φυσικά η προσωπικά αγαπημένη μου σειρά The Howling (οκ, βασικά η πρώτη ταινία της σειράς, τα υπόλοιπα δεν έλεγαν πολλά πράγματα). Και μετά... πιο πίσω έχει μόνο τους λυκάνθρωπους της Universal. Και αυτό ήταν όλο!

Συνεπώς, είχα προσδοκίες από το Late Phases. Ντάξει, η "αποκάλυψη" ήρθε πολύ νωρίς, αλλά η τρομοσκηνή έναρξης είναι αξιοπρεπής και το αίμα όσο πρέπει. Ο πρωταγωνιστής, στο ρόλο του τυφλούς απόστρατου είναι εξαιρετικός και βασικά σηκώνει το βάρος της ταινίας μόνος του, κάτι που, δυστυχώς, μάλλον δεν μπορεί να ειπωθεί για το υπόλοιπο cast. Επιπλέον, μέχρι το τέλος υπάρχει και ένα στοιχείο μυστηρίου του τύπου "ποιος το 'κανε" που κάνει την παρακολούθηση να κυλά με ενδιαφέρον. Το φινάλε, εκεί που βασικά το Late Phases ξαναθυμάται ότι είναι ταινία τρόμου, είναι δυστυχώς πολύ λίγο, πολύ απότομο και πολύ "εύκολο". 

Συμπέρασμα: πάντα είναι ευπρόσδεκτη μια ταινία με λυκάνθρωπους, καθώς (εμένα τουλάχιστον) μου φέρνει ζεστές τρομοαναμνήσεις από τη δεκαετία του '80. Ωστόσο, παρά τις αρετές του, το Late Phases υστερεί στο πιο σημαντικό στοιχείο από όλα: ξεχνάει για πάρα πολλή ώρα ότι (υποτίθεται ότι) είναι ταινία τρόμου και έτσι αφήνει τον horror fan (που βασικά σε αυτόν απευθύνεται η ταινία) διψασμένο και ελαφρώς ανικανοποίητο. 

Βαθμολογία: 6,5/10

St Vincent

Μια πολυάσχολη μητέρα αναγκάζεται να αφήσει το παιδί της στον δύστροπο γείτονα, για τις ώρες που λείπει στη δουλειά. Αυτό είναι ένα παιδί σχολικής ηλικίας. Εκείνος είναι ένας οξύθυμος αλκοολικός. Μεταξύ τους θα αναπτυχθεί μια απρόσμενη όσο και ασυνήθιστη φιλία...


Όχι τίποτα άλλο, αλλά για να μη λέτε ότι βλέπω μόνο θρίλερ! (οκ, για να είμαι ειλικρινής, κανένας από εσάς δεν μου έχει παραπονεθεί για αυτό, μόνο η Σοφία γκρινιάζει, αλλά έτσι κι αλλιώς εκείνη πάντα κοιμάται μέσα στο πρώτο εικοσάλεπτο, ανεξαρτήτως του είδους της ταινίας που παίζει, οπότε η άποψή της δεν πολυμετράει!) Λοιπόν, το St Vincent είναι ό,τι ακριβώς καταλαβαίνεις από το πόστερ και από την περίληψη. Ένα κοινωνικό έργο με πινελιές κωμωδίας. Και κάνει τη δουλειά του καλά, δεδομένου ότι και μόνο η προσωπικότητα και το χάρισμα του Bill Murray αρκεί για να το δεις αβίαστα, χωρίς καν να καταλάβεις πότε πέρασε η ώρα. 

Όμως. Είναι πλέον τόσο προβλέψιμο. Κάποιες πινελιές πρωτοτυπίας υπάρχουν, όπως και κάποιες στιγμές που ξεχωρίζουν (όπως η ψυχεδέλεια του να απολαμβάνεις τη Naomi Watts στον πιο κόντρα ρόλο της καριέρας της σαν,,, έγκυο Ρωσίδα στριπτιτζού!) αλλά το concept της ιστορίας είναι ίδιο και απαράλλαχτο με τόσες άλλες ταινίες που έχουν προηγηθεί του St Vincent: άψητο από τη ζωή παιδί και μουρτζούφλης γέρος που νομίζει ότι η ζωή του πήγε στράφι, ωριμάζουν μαζί και βρίσκουν νέο νόημα στην καθημερινότητά τους. 

Συνεπώς, θα έλεγα ότι το St Vincent είναι σούπερ ουάου ταινιάρα... αν είχε γυριστεί πριν τριάντα χρόνια. Ως έχει, είναι σαφέστατα καλοφτιαγμένο και ευχάριστο, αλλά το έργο το έχουμε ξαναδεί τόσες, μα τόσες φορές...

Βαθμολογία: 6,5/10

Σάββατο, 18 Απριλίου 2015

Dracula Untold

Η άγνωστη μέχρι τώρα ιστορία του Vlad Tepes, που, προκειμένου να σώσει την οικογένεια και το βασίλειό του, μεταμορφώνεται σε τέρας.


Νομίζω ότι η ταινία αυτή ήταν καταδικασμένη από τα γεννοφάσκια της να καταλήξει πολύ παρεξηγημένη από το κοινό. Πράγμα μάλλον φυσικό, δεδομένου ότι ο οποιοσδήποτε από μια ταινία που έχει το όνομα Dracula στον τίτλο, περιμένει να δει ταινία τρόμου. Πράγμα του το Dracula Untold σαφέστατα ΔΕΝ είναι (αν και στοιχεία τρόμου υπάρχουν, είναι όμως ελάχιστα). Βασικά πρόκειται για ένα ψευδο-ιστορικό φάνταζυ, με καλές ιδέες και προθέσεις, που όμως στενάζει και υποφέρει κάτω από τον ζυγό του PG-13. 

Και αυτό γιατί, δεδομένου ότι ο χαρακτηρισμός καταλληλότητας μιας ταινίας σε οτιδήποτε άνω του PG-13 ψιλο-ισοδυναμεί με εμπορική αυτοκτονία στο hollywood (εδώ ακόμα και οι φοβεροί και τρομεροί Expendables την πάτησαν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο στην τρίτη και χειρότερη ταινία τους!) σημειώνεται το φαινόμενο ταινίες με άκρως ενήλικο περιεχόμενο και αισθητική να υφίστανται αλλαγές και λογοκρισία, για να μπορούν να πουληθούν σε μεγαλύτερο κοινό, και βασικά στα έφηβα που ανέκαθεν αποτελούν το πιο "χοτ" κοινό και που ανέκαθεν είναι τα πλέον πρόθυμα να αποχωριστούν τα λεφτά των γονιών τους στους σινεμάδες. 

Αποτέλεσμα: μια ταινία ευνουχισμένη. Αυτός ο Δράκουλας, ο ποτισμένος στο αίμα και στον πόλεμο, υφίσταται μια πρωτοφανή... στέρηση αμφότερων! Αντί αυτών, απέμειναν κάτι "μπλιάχ" (σε πολλά ειρωνικά εισαγωγικά) σκηνές αιμοποσίας και ίσως οι πιο "πέτσινες" σκηνές μάχης που γυρίστηκαν στην ιστορία του νεότερου hollywood!

Και είναι κρίμα. Το σενάριο έχει καλές προθέσεις και, το κυριότερο, κάποια εξαιρετικά και πρωτότυπα στοιχεία. Ο Luke Evans είναι ως συνήθως πολύ καλός και σηκώνει στους ώμους του το βάρος της ταινίας, υποβοηθούμενος από τον ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ Charles Dance που είναι ίσως το πιο μακάβριο βαμπίρ που απεικονίστηκε σε μοντέρνα ταινία. Δυστυχώς, δεν μπορεί να ειπωθεί το ίδιο για το υπόλοιπο cast, με δεύτερους ρόλους που δεν πείθουν, με την πιο άχρωμη, άοσμη, ξενέρωτη κινηματογραφική πριγκίπισσα που κινηματογραφήθηκε ποτέ και με κάτι ξανθομπάμπουρες Αμερικάνους να υποδύονται τους κάτοικους της Τρανσυλβανίας αλλά και τους Τούρκους οπλίτες!

Συμπέρασμα: μια καλή ταινία, αλλά πολύ άνιση, που της λείπουν πολλά πράγματα. Μια καλή προσπάθεια, που όμως ψάχνει, χωρίς σαφή προσανατολισμό, για μια κορύφωση που δεν έρχεται ποτέ. 

Βαθμολογία: 6/10

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

Below (2002)

Παράξενα και τρομακτικά γεγονότα λαμβάνουν χώρα σε ένα Αμερικανικό υποβρύχιο κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκόσμιου πόλεμου...


Κάποιες ταινίες απλά αδικήθηκαν κι ας είχαν και τα απαραίτητα ποιοτικά στάνταρντ, αλλά και μεγάλα ονόματα στα credits. Σενάριο και παραγωγή από (μεταξύ άλλων) Darren Aronofsky και πολλοί αντίστοιχοι μικροί άσσοι κρυμμένοι στο μανίκι, που όμως δεν κατάφεραν να γλιτώσουν αυτήν την ταινία από το ανώνυμο συρτάρι του... τρομοντούλαπου. Το Below, ομολογουμένως, δεν κρύβει πολλές εκπλήξεις. Είναι μια κλασική ιστορία του είδους της και μάλιστα αρκετά "λογοτεχνική" για το δικό της καλό. 

Με άλλα λόγια, το Below δεν θα ικανοποιήσει τους πιτσιρικάδες και το πιο ανώριμο κοινό. Δεν έχει εντυπωσιακά εφέ, ούτε jump scares και γενικά δεν ποντάρει καθόλου στην εντύπωση, αλλά στις καλές ερμηνείες, στους ποιοτικούς διαλόγους και στη δυνατή ατμόσφαιρα για να προσφέρει μια χαμηλών τόνων αλλά τίμια και στιβαρή ιστορία υπερφυσικού τρόμου. Χωρίς "εκρήξεις", χωρίς φτηνά κόλπα, αλλά και χωρίς αυτό το ιδιαίτερο κάτι παραπάνω που θα την κάνει να ξεχωρίσει. Κερασάκι στην τούρτα, κόντρα ρόλος από τον τότε παντελώς άγνωστο πιτσιρικά Γαλιφιανάκη!

Βαθμολογία: 7/10

Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

Συνοψίζοντας...

Το μυαλό ακόμα δεν έχει επεξεργαστεί ΤΙΠΟΤΑ από όσα προηγήθηκαν και στην παρούσα φάση προσπαθεί να συνέλθει από υπερλιπιδαιμικό σοκ. Προσπαθώντας να θυμηθώ τι συνέβη τις μέρες που μας πέρασαν... αχχχ... τι να θυμηθώ και τι να αφήσω. Η παρουσίαση του βιβλίου έγινε σε ένα πολύ ζεστό κλίμα, με εκλεκτούς φίλους, κάποιους από αυτούς είχα πολύ καιρό να τους δω και το μεσονυκτικό αποδείχθηκε πρώτης τάξεως ευκαιρία για να τους... μαντρώσω! Αν ξεκινήσω με τις ευχαριστίες, δεν θα τελειώσω ποτέ. Θα κάνω μια προσπάθεια, αλλά σίγουρα κάποιους θα τους ξεχάσω, οπότε... όπως και να έχει, ξέρετε ποιοι είστε! Και ότι έχετε όλη την αγάπη και την ευγνωμοσύνη μου. 

Πρώτα από όλα, στους γονείς μας, Τούλα, Σωτήρη και στα αδέρφια μας, Γιάννα, Θανάση και Έφη για την παρουσία και τη συμπαράστασή τους. Στη γυναίκα μου, Σοφία και στους δυο πιο νέους φανς του μεσονυκτικού: στον Ισίδωρο και στο Πακετάκι μας. 

Στα παιδιά από το λογοτεχνικό εργαστήριο της Ars Nocturna: Άκης, Φώτης, Ειρήνη, Βέρα, Γιώργος, Μάρθα και Ιωάννα. Και, φυσικά, στην σκοτεινή, παλλόμενη, γοτθική καρδιά της Ars Nocturna, δηλαδή στον Κώστα και στη Μαρία, για τη σταθερή παρουσία τους, την αφοσίωση και τον ειλικρινή και τίμιο αγώνα που δίνουν για τη λογοτεχνία του Φανταστικού στην Ελλάδα. 

Στους καλούς μας φίλους : Παντελή και Φωτεινή (κουμπάροι μου!) στον Γιάννη, στη Σοφία και στην Ελένη. Στους συμμαθητές και συμπολεμιστές: Δημοσθένης, Σπύρος, Γιώργος, Ξενοφώντας. Στον Μιχάλη και ιδιαίτερα στον Στέφανο Χρυσανθακόπουλο από το sff.gr, για την παρουσία τους αλλά και για το άλμπουμ των φωτογραφιών που θα βρείτε ΕΔΩ και φυσικά για το πολύ ωραίο βίντεο της παρουσίασης:



Στη Μαρία, στη Βάσω και στον Κώστα. Στον εκδότη μου, κ.Γιάννη Κοτσαφτόπουλο. Στο καλλιτεχνικό τμήμα των εκδόσεων ΟΣΤΡΙΑ για το υπέροχο εξώφυλλο, αλλά και για το βίντεο του βιβλίου:



Ομιλητής ήταν ο μεγάλος συγγραφέας, μια από τις πιο ιδιαίτερες και ξεχωριστές φωνές στη λογοτεχνία του Φανταστικού στην Ελλάδα, Περικλής Μποζινάκης, τον οποίο, νομίζω, δεν θα πάψω ποτέ να ευχαριστώ δημόσια. 







Κυριακή, 5 Απριλίου 2015

A Serbian Film (2010)

Ένας συνταξιούχος πορνοστάρ ενδίδει στις προτάσεις ενός εκκεντρικού σκηνοθέτη για να επιστρέψει στην ενεργό δράση, σε ένα πρότζεκτ εκατομμυρίων σχετικά με μια ταινία διαφορετική από όλες τις άλλες. Καθώς μπλέκεται ολοένα και περισσότερο στην υπόθεση, ανακαλύπτει ότι πρόκειται για ένα εφιαλτικό snuff film παιδοφιλίας και νεκροφιλίας και ότι είναι πλέον πολύ αργά για να σώσει τον εαυτό του και την οικογένειά του...


Κάποιοι από εσάς ίσως να έχουν ήδη ακουστά σχετικά με αυτή την περιβόητη ταινία. Πριν προχωρήσουμε παρακάτω, οφείλω να προειδοποιήσω ότι η ταινία αυτή είναι σκληρή. Πολύ σκληρή. Καμία σχέση με τσιχλόφουσκες χολυγουντιανού torture porn τύπου SAW, το Serbian Film είναι 
μια βάναυση ταινία με μερικές από τις πιο διεστραμμένες σκηνές που γυρίστηκαν ίσως ποτέ. Επειδή, ο στόχος του δεν είναι ο φτηνός όσο και προσωρινός εντυπωσιασμός που μπορεί να επιτευχθεί με το σπλάττερ. 

Το Serbian Film είναι διεστραμμένο με την έννοια της διαστροφής που έχουν ταινίες όπως τα "Μη Αναστρέψιμος", "120 μέρες στα Σόδομα", το πρώτο Hostel και το αυθεντικό "I spit on your Grave" και, φυσικά, το "Cannibal Holocaust". Δεν είναι ταινία τρόμου. Είναι ένα roller coaster στα σκοτεινότερα βάθη της ανθρώπινη ψυχής και ο λόγος που το καταφέρνει αυτό δεν είναι εξαιτίας των επιμέρους σκηνών  του (μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνεται μια γέννα κατά την οποία το βρέφος με το που βγαίνει από την κοιλιά της μητέρας του χρησιμοποιείται για εχμμμ... τους σκοπούς της ταινίας) αλλά επειδή αυτή η παρέλαση διαστροφής και gore έχει όντως κάτι να πει, όσον αφορά τη σκοτεινότερη φύση του ανθρώπου. 

Για αυτό και το φινάλε της, αν και αναμενόμενο, καταφέρει εν τούτοις να αγγίξει πραγματικά τον θεατή, για αυτό και η απέχθεια που γεννά είναι γνήσια και όχι απλά κάτι που ξεχνιέται μέχρι την επόμενη ταινία, όπως συμβαίνει σε gorefests τύπου "The Human Centipede". Για τα εφέ χρησιμοποιούνται απροσδόκητα καλά make up effects και όχι CGI, πράγμα που επίσης συμβάλλει στην αληθοφάνεια και προσθέτει στο πόσο ενοχλητική μπορεί να γίνει η ταινία.

Μπορώ να συστήσω σε πολύ λίγους ανθρώπους το Serbian Film. Όσοι προχωρήσετε, να είστε  καλά προετοιμασμένοι. Μιλάμε για κάτι πολύ περισσότερο από μια καφρίλα (που σε τελική ανάλυση μπορείς να την πάρεις και στην πλάκα). Μιλάμε ίσως για μια από τις πιο ενοχλητικές και διεστραμμένες ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ.

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2015

Παρουσίαση Μεσονυκτικό

Λοιπόν, η ώρα φτάνει! Η παρουσίαση του μεσονυκτικού θα γίνει στον χώρο εκδηλώσεων της ΟΣΤΡΙΑ (ακριβώς δίπλα από το βιβλιοπωλείο). Τζωρτζ 20, πλατεία Κάνιγγος. Παρασκευή 3/4 (δηλαδή μεθαύριο!) στις επτά το απόγευμα. Θα χαρούμε πολύ να σας δούμε από κοντά, να συζητήσουμε για τη λογοτεχνία του Φανταστικού και μετά να τα πιούμε μαζί!



Ομιλητής, ο Περικλής Μποζινάκης 
(και ντάξει, κάτι θα βρω να πω και εγώ για το βιβλίο μου)

Παραθέτω και το πλήρες εξώφυλλο & οπισθόφυλλο του βιβλίου, για προσωπική σας ευχαρίστηση...


Μπρος, λοιπόν! Βουτήξτε σε δέκα πέντε διηγήματα σκοτεινής φαντασίας και, κυρίως, ...Τρόμου!