Κυριακή, 19 Απριλίου 2015

Late Phases

Ένας απόστρατος που έχασε το φως του εν υπηρεσία ελπίζει να περάσει τα τελευταία του χρόνια ήρεμα σε έναν ειδυλλιακό οίκο ευγηρίας. Όμως, πολύ σύντομα, θα συμβούν τρομαχτικά γεγονότα και εγκλήματα στον οικισμό. 



Θα spoiler-ιάσω και δεν νιώθω καμία ενοχή για αυτό, επειδή βασικά δεν πρόκειται για σπόιλερ. Για όσους το υποψιάστηκαν από το πόστερ, η επιβεβαίωση  έρχεται ούτε πέντε λεπτά αφότου ξεκινήσει η ταινία. Εδώ μιλάμε για ένα θρίλερ με λυκάνθρωπους!

Πόσο πίσω με πήγανε οι άνθρωποι! Η αλήθεια είναι ότι ο λυκάνθρωπος, αν και ένα από τα πιο "κλασικά" τέρατα, είναι εν τούτοις πολύ παραμελημένος κινηματογραφικά. Εκτός από την τελευταία ταινία με τον Benicio Del Toro (που δεν ήταν άξια λόγου), μοναδική αξιοπρεπής ταινία του είδους είναι μάλλον το πολύ καλό Wolf με τον Jack Nicholson και πιο πίσω τα Silver Bullet του Stephen King, American Werewolf in London (και το σίκουελ... In Paris) και φυσικά η προσωπικά αγαπημένη μου σειρά The Howling (οκ, βασικά η πρώτη ταινία της σειράς, τα υπόλοιπα δεν έλεγαν πολλά πράγματα). Και μετά... πιο πίσω έχει μόνο τους λυκάνθρωπους της Universal. Και αυτό ήταν όλο!

Συνεπώς, είχα προσδοκίες από το Late Phases. Ντάξει, η "αποκάλυψη" ήρθε πολύ νωρίς, αλλά η τρομοσκηνή έναρξης είναι αξιοπρεπής και το αίμα όσο πρέπει. Ο πρωταγωνιστής, στο ρόλο του τυφλούς απόστρατου είναι εξαιρετικός και βασικά σηκώνει το βάρος της ταινίας μόνος του, κάτι που, δυστυχώς, μάλλον δεν μπορεί να ειπωθεί για το υπόλοιπο cast. Επιπλέον, μέχρι το τέλος υπάρχει και ένα στοιχείο μυστηρίου του τύπου "ποιος το 'κανε" που κάνει την παρακολούθηση να κυλά με ενδιαφέρον. Το φινάλε, εκεί που βασικά το Late Phases ξαναθυμάται ότι είναι ταινία τρόμου, είναι δυστυχώς πολύ λίγο, πολύ απότομο και πολύ "εύκολο". 

Συμπέρασμα: πάντα είναι ευπρόσδεκτη μια ταινία με λυκάνθρωπους, καθώς (εμένα τουλάχιστον) μου φέρνει ζεστές τρομοαναμνήσεις από τη δεκαετία του '80. Ωστόσο, παρά τις αρετές του, το Late Phases υστερεί στο πιο σημαντικό στοιχείο από όλα: ξεχνάει για πάρα πολλή ώρα ότι (υποτίθεται ότι) είναι ταινία τρόμου και έτσι αφήνει τον horror fan (που βασικά σε αυτόν απευθύνεται η ταινία) διψασμένο και ελαφρώς ανικανοποίητο. 

Βαθμολογία: 6,5/10

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

Below (2002)

Παράξενα και τρομακτικά γεγονότα λαμβάνουν χώρα σε ένα Αμερικανικό υποβρύχιο κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκόσμιου πόλεμου...


Κάποιες ταινίες απλά αδικήθηκαν κι ας είχαν και τα απαραίτητα ποιοτικά στάνταρντ, αλλά και μεγάλα ονόματα στα credits. Σενάριο και παραγωγή από (μεταξύ άλλων) Darren Aronofsky και πολλοί αντίστοιχοι μικροί άσσοι κρυμμένοι στο μανίκι, που όμως δεν κατάφεραν να γλιτώσουν αυτήν την ταινία από το ανώνυμο συρτάρι του... τρομοντούλαπου. Το Below, ομολογουμένως, δεν κρύβει πολλές εκπλήξεις. Είναι μια κλασική ιστορία του είδους της και μάλιστα αρκετά "λογοτεχνική" για το δικό της καλό. 

Με άλλα λόγια, το Below δεν θα ικανοποιήσει τους πιτσιρικάδες και το πιο ανώριμο κοινό. Δεν έχει εντυπωσιακά εφέ, ούτε jump scares και γενικά δεν ποντάρει καθόλου στην εντύπωση, αλλά στις καλές ερμηνείες, στους ποιοτικούς διαλόγους και στη δυνατή ατμόσφαιρα για να προσφέρει μια χαμηλών τόνων αλλά τίμια και στιβαρή ιστορία υπερφυσικού τρόμου. Χωρίς "εκρήξεις", χωρίς φτηνά κόλπα, αλλά και χωρίς αυτό το ιδιαίτερο κάτι παραπάνω που θα την κάνει να ξεχωρίσει. Κερασάκι στην τούρτα, κόντρα ρόλος από τον τότε παντελώς άγνωστο πιτσιρικά Γαλιφιανάκη!

Βαθμολογία: 7/10

Κυριακή, 5 Απριλίου 2015

A Serbian Film (2010)

Ένας συνταξιούχος πορνοστάρ ενδίδει στις προτάσεις ενός εκκεντρικού σκηνοθέτη για να επιστρέψει στην ενεργό δράση, σε ένα πρότζεκτ εκατομμυρίων σχετικά με μια ταινία διαφορετική από όλες τις άλλες. Καθώς μπλέκεται ολοένα και περισσότερο στην υπόθεση, ανακαλύπτει ότι πρόκειται για ένα εφιαλτικό snuff film παιδοφιλίας και νεκροφιλίας και ότι είναι πλέον πολύ αργά για να σώσει τον εαυτό του και την οικογένειά του...


Κάποιοι από εσάς ίσως να έχουν ήδη ακουστά σχετικά με αυτή την περιβόητη ταινία. Πριν προχωρήσουμε παρακάτω, οφείλω να προειδοποιήσω ότι η ταινία αυτή είναι σκληρή. Πολύ σκληρή. Καμία σχέση με τσιχλόφουσκες χολυγουντιανού torture porn τύπου SAW, το Serbian Film είναι 
μια βάναυση ταινία με μερικές από τις πιο διεστραμμένες σκηνές που γυρίστηκαν ίσως ποτέ. Επειδή, ο στόχος του δεν είναι ο φτηνός όσο και προσωρινός εντυπωσιασμός που μπορεί να επιτευχθεί με το σπλάττερ. 

Το Serbian Film είναι διεστραμμένο με την έννοια της διαστροφής που έχουν ταινίες όπως τα "Μη Αναστρέψιμος", "120 μέρες στα Σόδομα", το πρώτο Hostel και το αυθεντικό "I spit on your Grave" και, φυσικά, το "Cannibal Holocaust". Δεν είναι ταινία τρόμου. Είναι ένα roller coaster στα σκοτεινότερα βάθη της ανθρώπινη ψυχής και ο λόγος που το καταφέρνει αυτό δεν είναι εξαιτίας των επιμέρους σκηνών  του (μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνεται μια γέννα κατά την οποία το βρέφος με το που βγαίνει από την κοιλιά της μητέρας του χρησιμοποιείται για εχμμμ... τους σκοπούς της ταινίας) αλλά επειδή αυτή η παρέλαση διαστροφής και gore έχει όντως κάτι να πει, όσον αφορά τη σκοτεινότερη φύση του ανθρώπου. 

Για αυτό και το φινάλε της, αν και αναμενόμενο, καταφέρει εν τούτοις να αγγίξει πραγματικά τον θεατή, για αυτό και η απέχθεια που γεννά είναι γνήσια και όχι απλά κάτι που ξεχνιέται μέχρι την επόμενη ταινία, όπως συμβαίνει σε gorefests τύπου "The Human Centipede". Για τα εφέ χρησιμοποιούνται απροσδόκητα καλά make up effects και όχι CGI, πράγμα που επίσης συμβάλλει στην αληθοφάνεια και προσθέτει στο πόσο ενοχλητική μπορεί να γίνει η ταινία.

Μπορώ να συστήσω σε πολύ λίγους ανθρώπους το Serbian Film. Όσοι προχωρήσετε, να είστε  καλά προετοιμασμένοι. Μιλάμε για κάτι πολύ περισσότερο από μια καφρίλα (που σε τελική ανάλυση μπορείς να την πάρεις και στην πλάκα). Μιλάμε ίσως για μια από τις πιο ενοχλητικές και διεστραμμένες ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ.