Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

Girl House

Για να καλύψει τις οικονομικές της ανάγκες, μια κοπέλα πιάνει δουλειά σε μια ιστοσελίδα πορνογραφικού περιεχομένου. Πρόκειται για εγχείρημα που συνδυάζει live strip& sex shows με δομή και οργάνωση σπιτιού reality show, σε μια απομονωμένη και καλά φυλασσόμενη βίλα. Φυσικά, όλα πάνε στραβά και ένας ανεπιθύμητος εισβολέας κάνει την εμφάνισή του και ξεσπά την εκδικητική μανία του στα κορίτσια. 


Εντάξει. Αν μη τι άλλο, το Girl House είναι ειλικρινές στις δηλώσεις και στις προθέσεις του. Εδώ δεν χωράει αμφιβολία. Θα δεις κοινότοπο slasher του κερατά, με μπόλικο exploitation, με άλλα λόγια, αφθονία αίματος και γυμνών κορμιών. Και, εφόσον όλα αυτά γίνονται τόσο συνειδητοποιημένα και απενοχοποιημένα, γιατί όχι στο κάτω κάτω;

Δεν έχω πολλά να πω. Το θέαμα είναι προβλέψιμο, αλλά άκρως διασκεδαστικό. Η ταινία τρέχει και δεν κολλάει πουθενά, το χιούμορ είναι όπου πρέπει και όσο πρέπει, τα κορίτσια είναι χάρμα οφθαλμών, οι ερμηνείες συμπαθείς και ο δολοφόνος, αν και συνηθισμένος, καταφέρνει να κερδίσει τον θεατή με τη φούρια και με το "ειδικό του εκτόπισμα". Προσωπικά, το καταευχαριστήθηκα, αν άλλαζα εδώ κάτι, απλώς θα ανέβαζα κάμποσα κλικ τους τόνους του horror και του suspense που ως έχουν κάπως υπολείπονται. 

Αλλά, όπως είπαμε, you have been warned, ακόμα και από το πόστερ της ταινίας. Οπότε, όσοι πιστοί, προσέλθετε χαλαροί και συνειδητοποιημένοι. Για όλους τους υπόλοιπους, δεν νομίζω να δουλέψει. Οι λίγοι όμως που θα το εκτιμήσουν ως έχει, θα περάσουν ζάχαρη. 

βαθμολογία: 7/10 για τους cool τρομολάγνους, 5/10 για όλους τους υπόλοιπους

This is it!!!

Λοιπόν, κρατάω το μεσονυκτικό στα χέρια μου και η αίσθηση δεν περιγράφεται! Είναι ήδη διαθέσιμο στην ΟΣΤΡΙΑ (Τζωρτζ 20, Πλατεία Κάνιγγος) και από την επόμενη εβδομάδα και σε άλλα σημεία πώλησης (Ars Nocturna, Πολιτεία, Ευριπίδης κλπ) που θα σας τα ανακοινώσω αναλυτικά όταν έχω πλήρη εικόνα. Η παρουσίαση είναι την Παρασκευή 3/4 (ναι, δηλαδή την επόμενη Παρασκευή!) 19:00, στον εκδοτικό οίκο. Θα βγει και επίσημη ανακοίνωση από την ΟΣΤΡΙΑ προσεχώς.


Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2015

Μικρή Πόλη: ένα απόσπασμα

Σε μια εβδομάδα, το μεσονυκτικό θα είναι διαθέσιμοΘα σας ενημερώσω πολύ σύντομα ακριβώς για το πότε, όπως και για τα σημεία πώλησης και για την ακριβή ημερομηνία της παρουσίασης. Μέχρι τότε, κερνάω άλλο ένα απόσπασμα. Μια ονειρική επιστροφή στο παρελθόν, σε μια μαγική πόλη, στεφανωμένη με φασματική ομίχλη που πάγωσε στο χρόνο. Ένα κείμενο γραμμένο για τους ανθρώπους που λείπουν, αλλά εξακολουθούν, με τον τρόπο τους, να βρίσκονται μέσα μας. Η ιστορία αυτή έλαβε έπαινο πρώτου βραβείου στον λογοτεχνικό διαγωνισμό «Απίθανες Ιστορίες της Πόλης μας - Θεσσαλονίκη» που διοργανώθηκε από το iwrite.gr και την ομάδα impossible.gr και συμπεριλήφθηκε στην ομώνυμη συλλογή διηγημάτων.



   Έφτασα στη μικρή πόλη πριν ακόμη βγει ο ήλιος. Περπάτησα στις έρημες πλατείες και στους άδειους δρόμους, προσπερνώντας σηματοδότες που έβαφαν την ομίχλη πράσινη και κόκκινη. Και ήταν η ομίχλη της μικρής πόλης πηχτή, πανταχού παρούσα, παράξενη, πλανεύτρα. Κυλούσε σε  ληθαργικά κύματα, σκέπαζε αυτά που κρύβονταν στο βάθος των στενών και εξαπατούσε τον ταξιδευτή συρρικνώνοντας τους ορίζοντές του και κάνοντας τη μικρή πόλη ψευδώς να φαντάζει μεγάλη, ασαφής και ατέλειωτη.



   Περπάτησα στο σκοτάδι, δίπλα σε άδειες βιτρίνες, περιμένοντας να βγει ο ήλιος και να ξυπνήσει τη μικρή πόλη, να κάνει τους κατοίκους της να ξεπροβάλουν από σπίτια με σφαλιστά παραθυρόφυλλα και να τους στείλει στο δρόμο, σαν κύτταρα που κυλούν στις φλέβες και μεταφέρουν ζωή. Κάθισα σε ένα νυσταγμένο ξενυχτάδικο στην κεντρική πλατεία και παράγγειλα έναν καφέ. Τύλιξα την κούπα με τα χέρια μου για να τα ζεστάνω, όπως τότε. Ψηλά, στο μπαλκόνι ενός σπιτιού, ουρές από σερπαντίνες σάλεψαν και πολύχρωμος χαρτοπόλεμος ταξίδεψε με τα κύματα της ομίχλης, περιπλανήθηκε πάνω από τις πλάκες του πεζόδρομου και τα ερείπια της αρχαίας αγοράς. Τα απομεινάρια του φοιτητικού πάρτι, τόσο ταιριαστού με τον χαρακτήρα της μικρής πόλης, συνόδευσε μια μουσική.
   Ένα περίγραμμα που με κάθε βήμα γινόταν πιο ξεκάθαρο, αναδύθηκε από την ομίχλη και πλησίασε. Ένας παλιάτσος, με ρούχα τριμμένα και ένα ψεύτικο λουλούδι με τσακισμένο μίσχο να πετάγεται από το πέτο του σακακιού του. Κρατούσε ένα μικροσκοπικό ακορντεόν. Περπατούσε σκυφτός και ήταν σαν τα κύματα της αχλής να ακολουθούσαν την κάθε δρασκελιά. Άγνωστα ρεύματα παρέσυραν τις σερπαντίνες που κρέμονταν στο μπαλκόνι και νιφάδες χαρτοπόλεμου κόλλησαν στην φορεσιά και τυλίχτηκαν γύρω από τα παπούτσια του. Τι ένιωθε και τι σκεφτόταν ήταν άγνωστο, κλειδωμένο πίσω από το μακιγιάζ και τα ζωγραφισμένα μαύρα δάκρυα. Στην έκφρασή του νόμισα προς στιγμήν ότι αντίκρισα αυτό το απροσδιόριστο κάτι που βλέπω στον καθρέφτη για ένα παραμικρό κλάσμα, πριν η αντανάκλασή μου με κοιτάξει στα μάτια. Και ήταν η μουσική από το παιδικό όργανο που γήτευε την ομίχλη ανάμνηση και νοσταλγία, ήταν μια πικρή καραμέλα θλίψης με γλυκό περίβλημα.



   Η παλιά αμαξοστοιχία που με έφερε στη μικρή πόλη ανήκε ξεκάθαρα σε διαφορετικό αιώνα, σε μιαν άλλη εποχή. Χωρίς να είμαι σίγουρος γιατί, μου φάνηκε η πιο ταιριαστή επιλογή για το ταξίδι. Η διαδρομή ήταν μεγάλη και μονότονη. Οι ώρες κυλούσαν. Το τοπίο επαναλαμβανόταν, άχρονο, ατέρμονο μέσα από το βρώμικο παράθυρο. Πεδιάδες με στάχια και χορτάρια που υποκλίνονταν στον άνεμο. Θάμνοι και ξερόχορτα σπάθιζαν το κρύο. Γέφυρες μοναχικές, βράχια και γκρεμοί και ήλιος. Στο εσωτερικό της αμαξοστοιχίας βήματα στους διαδρόμους, σπρωξίματα, στρατιώτες με παλαιικές στολές μαζεμένοι όλοι μαζί, κρυμμένοι σε καπνούς από φτηνά τσιγάρα. Τσιγγάνοι ρακένδυτοι με μάτια που γυάλιζαν σαν μαύροι βόλοι, ταξιδιώτες τυλιγμένοι στα παλτά και στη σιωπή τους. Και ολόγυρά μας ο βήχας και η αγωνία της παλιάς ατμομηχανής, να βγάλει άλλο ένα ταξίδι, πριν το τέλος της σημάνει... 

Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2015

Nightcrawler

Ένας ρεπόρτερ καταδύεται σε όλο και βαθύτερα επίπεδα διαφθοράς και παρακμής, προκειμένου να εξασφαλίσει την πολυπόθητη αποκλειστικότητα.


Μια απαραίτητη διευκρίνηση: nightcrawlers είναι η αργκό για τους (ενίοτε ανεξάρτητους) δημοσιογράφους που σπεύδουν πρώτοι στον τόπο ενός ατυχήματος, καταστροφής κλπ, καμιά φορά πριν και από το ασθενοφόρο ή την αστυνομία, και στη συνέχεια πουλάνε το υλικό που τράβηξαν στο κανάλι που θα δώσει τα περισσότερα λεφτά προκειμένου να βγάλει πρώτο αποκλειστικά πλάνα. 

Και με αυτή τη βάση ξεκινάει μια ταινία πολύ άρτια, που είναι όμως και πολυπαιγμένη, άρα και μοιραία προβλέψιμη. Αν και όλα εδώ (ερμηνείες, διάλογοι, κλπ) είναι στην πένα, τελικά η ταινία δεν ξεπερνά αυτό τον σκόπελο, ότι δηλαδή, ξέρεις ακριβώς τι θα δεις, από πολύ πριν το δεις (τουλάχιστον αν έχεις γράψει κάμποσα κινηματογραφικά χιλιόμετρα). Αποκάλυψη στην ερμηνεία του (και σχεδόν αγνώριστος) ο Jake Gyllenhaal, που εξελίσσεται σε έναν από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του. 

Το κοινωνικό σχόλιο της ταινίας είναι ξεκάθαρο και κοφτερό, και όσοι αρέσκονται σε τέτοιο κινηματογράφο, σίγουρα θα κατευχαριστηθούν το Nightcrawler. Είναι, ομολογουμένως, η καλύτερη απόδοση ενός θέματος, που όμως έχει παίξει πολύ και (εμένα τουλάχιστον) με έχει κουράσει. 

Βαθμολογία: 8/10

Lucy

Μια γυναίκα που κατά λάθος ενεπλάκη σε μια δοσοληψία ναρκωτικών, καταφέρνει να αντιστρέψει τους ρόλους θύτη και θύματος, καθώς οι ουσίες που κυκλοφορούν στο αίμα της, την μετατρέπουν σε ένα εξελιγμένο ον, που θα αναζητήσει εκδίκηση από τους απαγωγείς της


 Νομίζω ότι, πλην του Shamalan, ο Luc Besson είναι ο σκηνοθέτης που έκανε την πλέον θεαματική τούμπα... προς το χειρότερο. Και έτσι, από καυτό παιδί των 90's, πλέον το όνομά του έχει συνδεθεί με φτηνοπαραγωγές και κλισαρισμένες ταινίες δράσης που έχουν πολύ περισσότερο εντυπωσιασμό να επιδείξουν, παρά ουσία. Το Lucy φιλοδοξεί να είναι η επιστροφή του στα πρότερα "ποιοτικά" επίπεδα, κρίνοντας από την προώθηση, αλλά και από το Hype της ταινίας. Όμως φευ. Αν και είναι μια σαφώς ψυχαγωγική ταινία, δεν καταφέρνει (σε αντίθεση με την πρωταγωνίστρια) να εξελιχθεί σε κάτι ανώτερο. 

Κατ' αρχήν, βασίζεται σε μια θεωρία που έχει εδώ και χρόνια αποδειχθεί ότι είναι λάθος. (το περί 10% του εγκεφάλου μας που χρησιμοποιούμε). Στο ίδιο θέμα έχει βασιστεί και το πολύ καλύτερο "Limitless" με τον Doug Bradley. Δεύτερον, είναι άλλη μια ταινία που δεν ξέρει τι είναι. Δράσης; Ναι, στα πρώτα λεπτά. Μετά, καθώς η ηρωίδα ξετυλίγει τις πνευματικές της ικανότητες, αρχίζει η ασυναρτησία, με μονολόγους που θυμίζουν υπερβατικό... ζεν άλιεν ή βασικά αυτό που κορόιδευαν κάποτε οι Α.Μ.Α.Ν. με τον αξέχαστο Μοέβιους Παχατουρίδη! Και κλείνει με ένα κουκουρούκου (αν και οπτικά εντυπωσιακό) τέλος, που πολύ θα ήθελε να είναι το σύγχρονο αντίστοιχο της "Οδύσσειας του Διαστήματος", αλλά φυσικά, πέρασε και δεν άγγιξε. 

Αυτά. Αν περιμένετε χαρακτήρες και συνεκτικό σενάριο, χάσατε. Αν περιμένετε ρεαλισμό, δράση, ξύλο, το ντεκολτέ της Scarlett, κλπ, πάλι χάσατε. Τι απομένει; Ένα πολύ παράξενο υβρίδιο φάνταζυ και επιστημονικής φαντασίας που, αν και δεν κατορθώνει να πείσει, δεν μπορώ εν τούτοις να μην εκτιμήσω την πρωτοτυπία του. 

Βαθμολογία : 6/10


Horns

Ένας νεαρός άντρας νομίζει ότι έπιασε πάτο, καθώς η γυναίκα της ζωής του βρέθηκε δολοφονημένη και όλοι τον θεωρούν σαν κύριο ύποπτο του φόνου... μέχρι που ξυπνάει με ένα ζευγάρι κέρατα φυτεμένα στο μέτωπό του και με μερικές πολύ, πολύ παράξενες ικανότητες...


Περίμενα με ανυπομονησία και μεγάλη περιέργεια αυτή την ταινία. Κατ' αρχήν, πρόκειται για μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Joe Hill, που για όσους δεν ξέρουν, είναι ο γιος του Stephen King. Κατά δεύτερον, έχω σε εκτίμηση τον Daniel Radcliffe, για τις δουλειές του στην μετά-Harry Potter εποχή του. Δυστυχώς, αν και το Horns είναι ένα πρότζεκτ με μεγάλη δυναμική δεν καταφέρνει τελικά να ανταπεξέλθει στα υψηλά στάνταρντς που το ίδιο θέτει, λόγω της εν τέλει φτωχής εκτέλεσης των καλών ιδεών του. 

Λοιπόν, η ταινία ξεκινά απολαυστικά. Κατ' ευθείαν στο ψητό και στην πορεία οι -πραγματικά- αλλόκοτες καταστάσεις διανθίζονται με παροξυσμούς χιούμορ που στις περισσότερες των περιπτώσεων είναι αρκετά επιτυχημένο. Δυστυχώς όμως, δεν προχωράει πέρα από αυτή την καλή αρχή και έτσι σύντομα χάνει σε momentum και μέχρι το (απίστευτα κακό) τέλος κυριολεκτικά "σέρνεται". Οι καλές ιδέες του δεν εκμεταλλεύονται στο έπακρο, η αστυνομική πλοκή είναι ισχνή, ο "κακός" φαίνεται... από χιλιόμετρα. 

Εν τέλει, το μεγάλο μειονέκτημα του Horns (τόσο σαν ταινία, όσο και σαν βιβλίο) είναι ότι δεν ξέρει τι... ακριβώς είναι.

Τρόμου; Με τίποτα. Δεν υφίσταται τρόμος εδώ, αν και μοτίβα του υπάρχουν, όπως και μια splatter σκηνή, που φαντάζει υπερβολικά αταίριαστη. Σάτιρα; Ίσως, αλλά δεν τολμάει να το προχωρήσει όσο μπορούσε και τελικά καταλήγει στην ευκολία χιλιοειπωμένων αστείων περιστατικών (ειδικά το σκηνικό με τους ομοφυλόφιλους αστυνομικούς, θυμίζει περισσότερο... Σεφερλή). Αστυνομικό; Όχι, δεδομένου ότι α) υπάρχει υπερφυσικό στοιχείο και β) η πλοκή είναι αρκετά ισχνή και ο υπαίτιος προβλέψιμος.

Εν τέλει, μένουν οι καλές ερμηνείες, οι διάλογοι και μερικές επιτυχημένες κωμικές σκηνές. Και η αίσθηση ότι είδες κάτι που θα μπορούσε να είναι πολύ, πολύ καλύτερο.

Βαθμολογία: 6/10

Κυριακή, 15 Μαρτίου 2015

Ερχόμαστε, λοιπόν...


Μεσονυκτικό: Είναι η ακολουθία μοναχικής προελεύσεως και επινοήσεως, που τελείται στο μεσονύκτιο, σύμφωνα με το βυζαντινό σύστημα μέτρησης των ωρών. Υπάρχει κάτι ξεχωριστό σε αυτές τις μικρές ώρες, που καλεί την ψυχή να ταξιδέψει προς τα έξω (ή μήπως προς τα μέσα;) σε αχαρτογράφητες και, ενίοτε, επικίνδυνες περιοχές. Στιγμιότυπα τέτοιων ταξιδιών είναι και οι δεκαπέντε ιστορίες σκοτεινής φαντασίας και τρόμου αυτού του βιβλίου. Όλες, ανεξαιρέτως, έχουν από ένα κομμάτι μεσονυκτικού μέσα τους.

Ένα σινιάλο: Ένας συνταξιούχος ψυχίατρος αναπολεί την περίπτωση ενός ασθενή που τον σημάδεψε – και που εξακολουθεί να τον σημαδεύει ακόμη.

Femme fatale: Της ομορφιάς έπεται το τρομερό, σε μια ιστορία αγάπης διαφορετικής από τις άλλες. Ή μήπως όχι και τόσο διαφορετικής; Το διήγημα αυτό συμπεριλήφθηκε στην επετειακή έκδοση για τα 10 χρόνια του Ελληνικού forum της φανταστικής λογοτεχνίας, sff.gr.

Το γέλιο της γάτας: Μια μαύρη γάτα που μοιάζει να δραπέτευσε από τις σελίδες του Edgar Allan Poe, οδηγεί αφηγητή και αναγνώστες σε παράξενα μονοπάτια.

Η μορφή στο παράθυρο: Μια τοιχογραφία του χειμώνα, ιδωμένη μέσα από ένα παραμορφωτικό παράθυρο.

Περιγεννητική περίοδος: Μέσω της αγάπης για το παιδί της, μια μητέρα επιτυγχάνει το ακατόρθωτο. Το θαύμα της γέννησης και της ζωής, ανεστραμμένο, μέσα από το πρίσμα του τρόμου.

Κουμπάκια και διακόπτες: Το χάσμα στην επικοινωνία των ανθρώπων, μέσα από το πρίσμα της επιστημονικής φαντασίας, του μαύρου χιούμορ, του μόνιτορ μιας ελαττωματικής φονικής μηχανής και της ασυννέφιαστης ματιάς ενός μωρού!

Μικρή πόλη: Μια ονειρική επιστροφή στο παρελθόν, σε μια μαγική πόλη, στεφανωμένη με φασματική ομίχλη που πάγωσε στο χρόνο. Ένα κείμενο γραμμένο για τους ανθρώπους που λείπουν, αλλά εξακολουθούν, με τον τρόπο τους, να βρίσκονται μέσα μας. Η ιστορία αυτή έλαβε έπαινο πρώτου βραβείου στον λογοτεχνικό διαγωνισμό «Απίθανες Ιστορίες της Πόλης μας - Θεσσαλονίκη» που διοργανώθηκε από το iwrite.gr και την ομάδα impossible.gr και συμπεριλήφθηκε στην ομώνυμη συλλογή διηγημάτων.

Χρυσαλλίδα: Η απώλεια βασανίζει περισσότερο από κάθε τι μια μοναχική ψυχή, που πασχίζει να αποδείξει πως αυτό που δεν υπάρχει είναι μονάχα αυτό που δεν θελήσαμε αρκετά.

Διαχείριση Κρίσεως: Η πραγματικότητα είναι όπως την ορίζουμε, ή όπως άλλοι την καθορίζουν για μας; Συμπίπτει η αλήθεια του καθενός με την οπτική του γωνία;

Ψυχοπομπός: Ένα κείμενο γραμμένο για παράξενες πόλεις και ανεξήγητα, διφορούμενα πράγματα που συμβαίνουν τη νύχτα. Το διήγημα αυτό ξεχώρισε στον λογοτεχνικό διαγωνισμό φανταστικού διηγήματος «Στοιχειωμένη Πόλη», της Ars Nocturna.

Εγκλήματα στη Μητρόπολη: Ευτράπελα σχετικά με ένα απόκοσμο έθιμο, οδηγούν κλιμακωτά στην κατάρρευση ενός καφκικού εφιαλτικού σκηνικού.  

La fin absolue du monde: Ένα λογοτεχνικό αντίστοιχο της ψυχολογικής δοκιμασίας Rorsach από το οποίο καλείται όχι τόσο ο συγγραφέας, όσο ο αναγνώστης να ερμηνεύσει και βγάλει τα συμπεράσματα που του ταιριάζουν περισσότερο, ή που έχει ανάγκη.

Επτά πετράδια κόκκινα: Ένας φόρος τιμής και νοσταλγίας στις σειρές τύπου Tales from the Crypt και φυσικά στις αξεπέραστες βιντεοταινίες τρόμου της δεκαετίας του ’70 και του ’80.

Εφημερία (ένα σενάριο): Σενάριο για μια ταινία που δεν υπήρξε και που δε θα υπάρξει ποτέ, σχετικά με αυτό που οι γιατροί μαθαίνουν να αποκαλούν εφημερία από την κόλαση. Γραμμένο – εννοείται! – κατά τη διάρκεια εφημερίας.

Η διαθήκη του Χ.Φ.Λάβκραφτ: Μια ιστορία - φόρος τιμής στον «σκοτεινό πρίγκιπα του Φανταστικού», Howard Phillips Lovecraft.


Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

Κουμπάκια και Διακόπτες: ένα απόσπασμα

Το Μεσονυκτικό πλησιάζει! Τρίτη τυπώνουμε και αρχές Απριλίου θα γίνει η παρουσίαση. Παραμένετε συντονισμένοι για περισσότερα συναρπαστικά νέα, από Δευτέρα. Εν τω μεταξύ, ένα απόσπασμα από έκτο κατά σειρά διήγημα της συλλογής, "Κουμπάκια και Διακόπτες". Επιστημονική Φαντασία και σάτιρα, μαύρο χιούμορ και μια πικρή αλληγορία σχετικά με το μέγεθος της ανθρώπινης ασυνεννοησίας και βλακείας...



   ...Όλως παραδόξως, η επανάσταση ξεκίνησε από τα σεσουάρ. Στα ακριβά κομμωτήρια των βορείων προαστίων επιτήδειοι άρχισαν να σαμποτάρουν τις κάσκες. Με το πάτημα του κουμπιού,  εκκένωση χιλιάδων βολτ απελευθερωνόταν στον κλειστό θάλαμο ψήνοντας τον εγκέφαλο και το μεϊκάπ των καλοβαλμένων κυριών, δημιουργώντας εντυπωσιακά ηλεκτρικά τόξα που αναπηδούσαν από τα αλουμινόχαρτα που παγίδευαν τις ανταύγειες, στα ογκώδη αρχαιοελληνικής αισθητικής κολιέ και στα σκουλαρίκια του Ζολώτα, λιώνοντας το χρυσάφι τους. Τονικοκλονικοί σπασμοί έκαναν Louboutin και Manolo Blahnic γόβες να εκτοξεύονται ραγίζοντας καθρέφτες, καρφώνονταν με το τακούνι στις βιτρίνες, το δέρμα τους έσκαγε ζεματιστό με έναν ήχο σαν ποπκόρν. Διακόπτες και κουμπάκια στα πιστολάκια τα μετέτρεπαν σε αληθινά πυροβόλα όπλα που εκτόξευαν διατρητικά βλήματα και σφαίρες dum dum.
   Η επαφή με κάθε πρoϊόν styling και υπηρεσία καλλωπισμού απαγορεύτηκε με έκτακτη υπουργική απόφαση, οι πλατείες γέμισαν με οργισμένες κομμώτριες και αναξιοπαθούντες άλλων συμπαρομαρτούντων επαγγελμάτων. Επακολούθησαν ανταλλαγές χημικών και συλλήψεις από τις δυνάμεις καταστολής, ρίψεις στιλιστικού ζελέ, αφρού, κεριού αζουλενίου και σκευασμάτων αποτρίχωσης, ψεύτικων νυχιών και (μαϊμού) κινέζικων σβαρόφσκι από τον πιο καλλωπισμένο ίσως όχλο που υπήρξε στα χρονικά της νεότερης Ελλάδας, γεμίζοντας με πλάνα καλλίπυγων υπάρξεων τα αστυνομικά ρεπορτάζ και με αποκαλυπτικές selfies, πικάντικες πόζες και duckface τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. 
   Κάποιοι άλλοι επιτήδειοι έριξαν μεγαδόσεις LSD και άλλων παραισθησιογόνων στη λίμνη του Μαραθώνα. Στην προκήρυξη έγραφαν περί καθήκοντος να μαστουρώσουν τους ξενέρωτους της Αττικής. Οι φρενοβλαβείς κατέλαβαν τα ψυχιατρικά ιδρύματα, έντυσαν τους γιατρούς και τους νοσοκόμους με ζουρλομανδύες και ακόμα τους βγάζουν κάθε μέρα βόλτα, τον ένα πίσω από τον άλλον στη σειρά, σαν πάπιες, στην ξεραμένη κοίτη του Κηφισού. Στους οίκους ευγηρίας και στα νοσοκομεία πέταξαν τις τηλεοράσεις από το παράθυρο και βάλανε στη θέση τους τραπέζια του black jack και στύλους για pole dancing. Βιζιτούδες, φωτομοντέλα γ' διαλογής και λαδωμένα τεκνά εγκατέλειψαν τα studio εκπομπών και τα γυμναστήρια, σπεύδοντας να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην Επανάσταση αφιλοκερδώς. Εκπαραθυρώθηκαν επίσης τα γιαουρτάκια, τα ζελέ, οι άγλυκες κρέμες, τα ανάλατα εδέσματα και οι δίαιτες για διαβητικούς. Τη θέση τους πήραν πούρα Αβάνας, πολύχρωμα κοκτέιλ και μπουκάλες Jack Daniel's. Mixologists με αποτρίχωση και trendy μούσια μητροπολίτη σέρβιραν τις δημιουργίες τους στα περήφανα γηρατειά.
   Περιττό να αναφέρουμε ότι η εκκλησία δεν πέρασε αλώβητη την κρίση. Οι τρομοκράτες αντικατέστησαν τα ασκητικά προσωπεία στις αγιογραφίες με ζουμερούς υπερμεγέθεις φαλλούς, που φύτρωναν και ορθώνονταν αποφασιστικοί από το λαιμό και πάνω, οδηγώντας σε άκρως σοκαριστικά όσο και ενδιαφέροντα συμπλέγματα, σε παραστάσεις όπως των Αγίων Σαράντα και της Παναγίας της Βρεφοκρατούσας. Αυτό ήταν τελικά και η αφορμή που τίναξε το καπάκι της κοινωνικής σύγκρουσης που ήδη έβραζε για πολύ καιρό. Ο στρατός βγήκε στους δρόμους. οι καταγγελίες μιας ισχνής μειοψηφίας, ότι τάχα δεν υφίσταται πραγματικός εχθρός, αποσιωπήθηκαν πάραυτα. Είχε αποδειχθεί με αδιάσειστα στοιχεία ότι ο εχθρός ήταν πολύ συγκεκριμένος (μάλλον) και ότι παραμονεύει… κάπου εκεί έξω τέλος πάντων. Ο Αρχιεπίσκοπος χοροστάτησε στην τελετή έναρξης της μαζικής επιχείρησης καταστολής. Αφόρισε τους εχθρούς της εκκλησίας, τους ομοφυλόφιλους, τους κομμουνιστές και τους ντιντήδες, ενώ σε κλίμα κατάνυξης ευλόγησε τις γεμιστήρες και τις διόπτρες των στρατευμένων νιάτων. Τα σώματα ασφαλείας έριξαν στη μάχη ό,τι είχαν και δεν είχαν και επιπλέον, με διαδικασίες εξπρές, εγκαινιάστηκαν στο πεδίο της μάχης πρωτοποριακά όπλα. Ήδη στην βουλή εξετάζονταν καταγγελίες για ύποπτες συναλλαγές και μίζες, προκειμένου να υπερχρεωθεί το κράτος με ελαττωματικά οχήματα, μη επανδρωμένα αεροσκάφη χωρίς ραντάρ και τους επιβλητικούς μεν, προβληματικούς σε πολλά επίπεδα δε, Ρώσικους πολεμικούς σκορπιούς...

Ψάρεμα

Είναι τόσο παλιό, που στους περισσότερους από εσάς (τουλάχιστον στα παιδιά των πιο πρόσφατων... γενεών!) θα φανεί καινούριο! Και είναι κλασικό. Μου το έστειλε η φίλη μου, η Μαρία, την οποία και ευχαριστώ πολύ!



Ο διευθυντής δεν ήταν βέβαιος αν έπρεπε να τον προσλάβει. Όμως του άρεσε ο τρόπος με τον οποίο ο νεαρός απαντούσε στις ερωτήσεις του και για αυτό αποφάσισε να του δώσει μια ευκαιρία.
«Θα ξεκινήσεις αύριο να εργάζεσαι δοκιμαστικά. Θα έρθω να σε βρω το βράδυ όταν κλείσει το κατάστημα και ανάλογα με τις επιδόσεις σου θα αποφασίσω τι θα κάνω μαζί σου».
Η πρώτη μέρα στη δουλειά ήταν πολύ δύσκολη αλλά ο νεαρός άντρας ήταν αποφασισμένος να τα καταφέρει.
Όταν ήρθε το βράδυ και οι πόρτες έκλεισαν, ο διευθυντής κατέβηκε στο τμήμα πωλήσεων για να ελέγξει τις επιδόσεις του νεαρού και να αποφασίσει αν θα συνεχίσει να εργάζεται και την επόμενη μέρα.
«Πόσους πελάτες έπεισες να αγοράσουν κάτι από εσένα σήμερα;»
Ο νεαρός φάνηκε λυπημένος. Έσκυψε το κεφάλι του προς το πάτωμα και του απάντησε χαμηλόφωνα: «Έναν».
Ο διευθυντής άρχισε να φωνάζει: «Μόνο έναν; Οι υπάλληλοί μας πωλούν κατά μέσο σε 20 με 30 πελάτες την ημέρα. Αυτό θα πρέπει να αλλάξει και σύντομα, αν θέλεις να συνεχίσεις να εργάζεσαι εδώ. Έχουμε πολύ αυστηρά κριτήρια για τους υπαλλήλους που απασχολούμε στην εταιρεία μας. Δεν μπορώ να ξέρω τι έκανες πριν εκεί που δούλευες, αλλά εδώ με τέτοιες επιδόσεις δεν πρόκειται να καταφέρεις απολύτως τίποτα.»
Ο νεαρός φάνηκε να λυπάται πραγματικά. Ήταν τόσο στεναχωρημένος που δεν σήκωσε ούτε λεπτό το βλέμμα του από το πάτωμα για να κοιτάξει τον διευθυντή.
Ο διευθυντής το κατάλαβε και ένιωσε άσχημα που του μίλησε έτσι. Στη συνέχεια με ένα ελαφρώς σαρκαστικό τόνο τον ρώτησε:
«Λοιπόν, για πες μου πόσα χρήματα απέφερε η μοναδική σου πώληση;»
Ο νεαρός σήκωσε το βλέμμα του από το πάτωμα, τον κοίταξε και του είπε:
«101,237.65 δολάρια».
Ο διευθυντής έκπληκτος τον ρώτησε: «100,000 δολάρια; Μα τι στο καλό του πούλησες;»
«Λοιπόν, πρώτα, του πούλησα μερικά αγκίστρια. Στη συνέχεια, του πούλησα ένα νέο καλάμι ψαρέματος για να χρησιμοποιήσει τα καινούργια του αγκίστρια. Μετά τον ρώτησα που θα πάει για ψάρεμα και μου απάντησε κάτω από την ακτή, έτσι του είπα ότι σίγουρα θα χρειαστεί και ένα σκάφος. Κατεβήκαμε στο τμήμα με τα σκάφη και του πούλησα ένα δικινητήριο Chris Craft. Στη συνέχεια μου είπε ότι δεν είχε σκεφτεί ότι το Honda Civic του δεν θα μπορούσε να τραβήξει το καινούργιο του σκάφος, και γι “αυτό τον πήγα κάτω στο τμήμα αυτοκινήτων και του πούλησα ένα 4×4 Expedition ».
Ο διευθυντής τον κοίταξε απορημένος και του είπε: «Ένας άντρας ήρθε εδώ για να αγοράσει αγκίστρια, και του πούλησες ένα σκάφος και ένα αυτοκίνητο;»
Ο νεαρός πολύ φυσιολογικά του απάντησε: «Όχι, ο άνθρωπος ήρθε εδώ για να αγοράσει σερβιέτες για τη σύζυγό του, και του είπα, «Φίλε, αφού το Σαββατοκύριακο σου καταστράφηκε, γιατί δεν πας για ψάρεμα;»

Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2015

The Woman in Black 2: Angel of Death

Κατά τον βομβαρδισμό του Λονδίνου, οι γονείς που δεν μπορούσαν να εγκαταλείψουν την πόλη, εμπιστεύτηκαν τα παιδιά τους σε δυο δασκάλες, για να τα κρατήσουν ασφαλή. Εγκαθίστανται σε ένα απομονωμένο σπίτι, μέσα σε βαλτοτόπια. Ωστόσο, σύντομα διαπιστώνουν ότι κάτι κυνηγάει τα παιδιά και ότι συνδέεται άμεσα με τη ζοφερή ιστορία του σπιτιού...


Λάτρεψα το πρώτο Woman in Black! Δεν σηματοδοτούσε μόνο την επιστροφή μιας από τις αγαπημένες μου κινηματογραφικές εταιρίες (Hammer Films) στη σύγχρονη εποχή, αλλά και ήταν μια ποιοτική και στιβαρή γοτθική ταινία υπερφυσικού τρόμου. Ναι, δεν ήταν και ό,τι πιο πρωτότυπο. Αλλά το αισθητικό αποτέλεσμα ήταν τόσο άρτιο, που νομίζω ότι συγχωρούσε την όποια προβλεψιμότητα του σεναρίου. Και, στο κάτω κάτω, δεν νομίζω να την είδε κανείς, χωρίς να ξέρει από πριν πάνω κάτω τι θα δει, σωστά;

Για αυτό και ήμουν ιδιαίτερα ανυπόμονος όταν έμαθα για αυτό το sequel. Μάλιστα, είχα σκοπό να το δω στο σινεμά, αλλά (όπως πάντα) κάτι έτυχε και δεν τα κατάφερα... ευτυχώς! Ευτυχώς, γιατί, το Woman in Black 2 είναι επίσης πνιγμένο στο κλισέ, αλλά δεν έχει ούτε το σενάριο, ούτε τις ερμηνείες, ούτε... βασικά οτιδήποτε προκειμένου να αναπληρώσει αυτή την (εγγενή θα έλεγε κανείς) αδυναμία του. 

Από την αρχή καταλαβαίνει το εκπαιδευμένο (θριλερικά) μάτι ότι κάτι πάει στραβά. Κάτι οι χαλαρές ερμηνείες, οι αδέξιοι διάλογοι, η ευνουχισμένη βία και η εμμονή σε (κακής ποιότητας) CGI, το σενάριο που έχει τάσεις... ασυναρτησίας (φαινόμενο που γίνεται όλο και πιο έντονο όσο η ταινία προχωράει, με αποτέλεσμα, βασικά, από ένα σημείο και μετά αναρωτιέσαι γιατί βλέπεις τα όσα βλέπεις). Και, ντάξει, άλλο πράμα το αρχέτυπο (πχ η ιστορία φαντασμάτων) που επιστρατεύει η πρώτη ταινία, και άλλο πράμα το κλισέ, από τα οποία είναι φτιαγμένο αποκλειστικά το sequel, σε σημείο να ξέρεις από πολύ πιο πριν τι θα δεις. (όταν δεν ανατρέπει τα πράγματα ο... παραλογισμός του σεναρίου)

Τι απομένει; Οι υπέροχες τοποθεσίες και τα γοτθικά σκηνικά, που παραμένουν χάρμα οφθαλμού, αλλά, δυστυχώς, δεν αξιοποιούνται καθόλου, καθώς τρόμος δεν βγαίνει ΚΑΘΟΛΟΥ από την ταινία, πλην μερικών χιλιοπαιγμένων jump scares. Δυστυχώς, δεν μπορώ να προτείνω το Woman in Black 2, ούτε και να φανταστώ κάποιον που να εντυπωσιαστεί από αυτό, πλην ίσως τους πλέον αρχάριους θεατές...

Βαθμολογία: 3/10

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2015

Dumb&Dumber To

Ναι, είναι η (για περίπου... 20 χρόνια ξέρωγώ;) καθυστερημένη συνέχεια του κλασικού "Ηλίθιος και Πανηλίθιος". Ο Harry και ο Lloyd επιστρέφουν σε ένα ακόμα road trip με πολλές απρόβλεπτες καταστάσεις και χαρακτήρες...


Μου είναι πολύ εύκολο να θάψω αυτή την ταινία. Μα, πολύ εύκολο. Σχεδόν προκλητικό. Ωστόσο, θα ήμουν άδικος. Και παρά το ότι αδυνατώ να καταλάβω τι στο καλό ήταν αυτό που έπεισε τον Jim Carrey να επιστρέψει σε κάτι που έχει μπαγιατέψει ανεπανόρθωτα, εντούτοις, το Dumb & Dumber TO με έκανε (περιστασιακά) να γελάσω. 

Δεν χρειάζεται να πούμε απολύτως τίποτα για το στόρυ της ταινίας, εξάλλου δεν είναι αυτός ο λόγος που κάποιος θα την δει. Η πρώτη θεωρείται κλασική στο είδος της (και δικαίως κατά τη γνώμη μου). Εδώ... τα πράγματα είναι δύσκολα. Βασικά, είναι πολύ πολύ πολύ άνισα. Υπάρχει ακόμα εκείνη η παλιά φλόγα και η χημεία μεταξύ των δυο πρωταγωνιστών, με αποτέλεσμα κάποιες σκηνές που είναι πραγματικά ξεκαρδιστικές. Μιλάμε, υπήρξαν σκηνικά που κρατούσα την κοιλιά μου από τα γέλια, με κορυφαίο όλων αυτό στο οποίο αναφέρεται το πόστερ της ταινίας (δείτε την και θα καταλάβετε). 

Όμως είναι πολύ λίγα. Και πνίγονται σε μια γενικότερη μετριότητα και χαλαρότητα, με αμέτρητες σκηνές και κομμάτια που ίσως θα έπρεπε να έχουν κοπεί στο μοντάζ. Κοντολογής, μιλάμε για μια ταινία που αν και έχει (ακόμα) τα φόντα, πλην των 3-4 κορυφαίων στιγμών (που είναι όμως σκηνές ανθολογίας!), πνίγεται σε ένα ατέλειωτο βαρετό filler. 

Για αυτό και είναι δύσκολο για το Dumb & Dumber TO να απογειωθεί και να αποκτήσει την υστεροφημία που έχει ο προκάτοχός του. Ήθελε περισσότερη (πανηλίθια, προσβλητική και Politically incorrect) πλάκα και λιγότερη φλυαρία. Όμως, η "μαγιά" υπάρχει. Και αυτό είναι αρκετό για να με κάνει να περιμένω με ενδιαφέρον την ύπαρξη κάποιας πιθανής συνέχειας του εγχειρήματος...

βαθμολογία: 6/10

Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2015

Περιγεννητική Περίοδος: ένα δεύτερο απόσπασμα

Ένα ακόμα απόσπασμα από το διήγημα Περιγεννητική Περίοδος που θα βρείτε στο Μεσονυκτικό, το πρώτο μου βιβλίο που βγαίνει σύντομα από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ.



  ...Ονειρεύεται ένα σκοτεινό μέρος. Είναι μόνη της, ξανά. Χωρίς το μωρό της, πιο έρημη και άδεια από ποτέ. Το ψάχνει στα τυφλά, το φωνάζει, παραπατά και πέφτει. Σωριάζεται σε ένα παράξενο δάπεδο. Μουδιάζει, και το μυρμήγκιασμα μεταδίδεται από το πάτωμα, μαζί με βόμβο που κάνει τα αυτιά της να βουίζουν και τα δόντια της να χτυπάνε μεταξύ τους. Πλάσματα κρύβονται στις σκιές, λίγο πιο πέρα από εκεί που μπορεί να διακρίνει. Μια φωνή εισβάλλει και την παγώνει στο σημείο που βρίσκεται ξαπλωμένη. Μια φωνή που έχει τα χαρακτηριστικά της δικής της, αλλά διαχέεται απροσδιόριστη στο χώρο, ασύλληπτα αρχαία και σοφή. Αυθάδικη, ευδαιμονική, μισητή φωνή. Σκονισμένη και γεμάτη αυτοπεποίθηση. Αντηχεί σαν να πάλλεται μέσα από αμέτρητα χαλασμένα ηχεία, τη δικάζει και την τιμωρεί, με μάρτυρες τα εφιαλτικά πράγματα που σαλεύουν τριγύρω της.
   «Το μωρό σου πέθανε».
   «Όχι, όχι, είναι ζωντανό και...»
   «Το μωρό σου πέθανε».
   «Όχι, να πας στο διάολο, δεν θα μου πεις εμένα για το μωρό μου».
   «Το μωρό σου πέθανε και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι’ αυτό».



   Η αλήθεια της αδίστακτης φωνής συντρίβεται πάνω της σαν χιλιόμετρα σκουριασμένων αλυσίδων και την ισοπεδώνει. Νιώθει κάτι μέσα της να υποχωρεί και στη συνέχεια να σπάει. Δάκρυα καυτά γεννιούνται, κυλούν ανεξέλεγκτα σε τρεμάμενα μάγουλα. Η φωνή της βγαίνει δεμένη σε αμέτρητους κόμπους. Την αφουγκράζεται να σμικρύνεται, να γίνεται ακόμα πιο ταπεινή και ασήμαντη μπροστά στις διαταγές της αυταρχικής θεάς.
   «Όχι, μπορώ. Μπορώ και θα τα καταφέρω».
   «Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι’ αυτό. Δεν έχεις τίποτα να του προσφέρεις».
   «Λες ψέματα! Τα πάντα για το μωρό μου, θα δώσω τα πάντα για το μωρό μου».
   «Δεν έχεις τίποτα να προσφέρεις».

   Η φωνή τη μαστιγώνει ξανά και ρίχνει αλάτι στις πληγές της. Καθαρό πείσμα, και μόνο αυτό, την κρατάει στα πόδια της. Κάτι μέσα της, ένα κρυμμένο ένστικτο, την κεντρίζει, ένας συναγερμός χτυπάει με αγωνία, της γίνεται ολοένα πιο ξεκάθαρο ότι αν υποχωρήσει σε αυτή τη στιχομυθία, αυτό θα σημάνει το τέλος των πάντων. Ότι αυτή η σκληρή και απάνθρωπη θεά δεν παύει να είναι αυτό ακριβώς: μια θεά που ανθίζει, δικάζει και καταδικάζει στο σκοτάδι. Καμιά φορά όμως, οι θεοί κάνουν θαύματα...

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2015

Περιγεννητική Περίοδος: ένα απόσπασμα

Το Μεσονυκτικό πλησιάζει ολοένα και περισσότερο! Από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ, το πρώτο μου βιβλίο, μια συλλογή 15 διηγημάτων, μεταξύ των οποίων ιστορίες που έχουν διακριθεί και βραβευτεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και έχουν δημοσιευτεί σε συλλογικές ανθολογίες. Τρόμος, σκοτεινή φαντασία, μαύρο χιούμορ και νότες από μαγικό ρεαλισμό. Είμαστε ένα βήμα πριν το τυπογραφείο, οσονούπω θα μάθετε περισσότερα για την παρουσίαση, αλλά και για το καταπληκτικό εξώφυλλο! 

Στη συγκεκριμένη ιστορία, η αγάπη μιας μητέρας επιτυγχάνει το ακατόρθωτο, αλλά με ποιο τίμημα; Το θαύμα της γέννησης και της ζωής ανεστραμμένο, ιδωμένο μέσα από το παραμορφωτικό πρίσμα του Τρόμου. 


...   «Και τώρα σπρώξε, κοριτσάκι μου, σπρώξε δυνατά, σπρώξε!»
   Το ταλαιπωρημένο υλικό της φόρμας του γιατρού έχει περάσει αμέτρητα πλυσίματα και αποστειρώσεις. Έχει γίνει τραχύ και σκληρό, το χρώμα του θυμίζει αυτό στο μπουκάλι της χλωρίνης. Πίσω από τη χάρτινη μάσκα του περισσεύει ένα ιδρωμένο κόκκινο μέτωπο και μάτια που γουρλώνουν αφύσικα, λες και από στιγμή σε στιγμή θα βγουν από τις κόγχες τους. Τα χέρια του πελώρια, ντυμένα σε ζαρωμένα γάντια, μπαινοβγαίνουν στην πληγή ανάμεσα στα πόδια της, μετρούν, ψαχουλεύουν, παραμερίζουν και μετά υποχωρούν για να επαναλάβουν τη διαδικασία λίγα λεπτά αργότερα, όταν ο πόνος της σύσπασης επιστρέφει, κάθε φορά και πιο αμείλικτος. Η σκέψη της είναι κατακερματισμένη σε αμέτρητες κατευθύνσεις, θραύσματα και απαρχές συλλογισμών που ποτέ δεν προλαβαίνουν να ολοκληρωθούν. Στιγμιαία αναρωτιέται γιατί οι περισσότεροι χειρουργοί έχουν τεράστιες παλάμες, σαν κουπιά. Κρυώνει και πονάει. Φοβάται για τη ζωή της και φοβάται για τη ζωή του παιδιού που πασχίζει να βγει από μέσα της. Κάθεται σε μια μεταλλική καρέκλα, σε θέση γυναικολογικής εξέτασης. Δεν θα έπρεπε να έχουν για τις γέννες ένα κρεβάτι; Μήπως οι καθαροί, ανώδυνοι τοκετοί με τα πολυτελή κρεβάτια, τα μόνιτορ και τις γελαστές νοσοκόμες συμβαίνουν μόνο στις ταινίες και στα πανάκριβα ιδιωτικά μαιευτήρια; Κάτω από τους γλουτούς της, σε μια τρύπα ντυμένη με σακούλα σκουπιδιών, κυλούν υγρά και ακαθαρσίες. Οι συσπάσεις γίνονται ολοένα και πιο έντονες, αγωνιώδεις, τρομαχτικές. Θέλει να ενεργηθεί και κρατιέται, σφίγγεται.
   Ο γιατρός θυμώνει, της φωνάζει. «Βγάλ’ τα, μωρέ! Βγάλ’ τα, μην κρατιέσαι, μπορεί να κάνεις κακό στο παιδί σου, το καταλαβαίνεις; Άσ’ τα να βγουν, άσ’ τα όλα!»
   Φοβάται ακόμη περισσότερο και ντρέπεται. Θέλει να πεθάνει από τη ντροπή της. Ζορίζεται, πασχίζει να ελέγξει λειτουργίες που τώρα πεισματικά αντιστέκονται στη θέλησή της. Σκέφτεται πάνω από όλα το παιδί. Να μην πάθει τίποτα το παιδί. Σπρώχνει. Αερίζεται και μετά αδειάζει το έντερό της. Η σκουπιδοσακούλα τρίζει καταβροχθίζοντας με λαίμαργη ευδαιμονία το νέο, πιο στέρεο και χορταστικό περιεχόμενο. Μια χοντρή νοσοκόμα από τη γωνία του χειρουργείου προσθέτει. «’Ετσι, έτσι. Χωρίς σκατό δε βγαίνει μωρό.»...


...   Ο γιατρός τυλίγει ένα κομμάτι γάζα μέχρι που γίνεται χοντρός κύλινδρος. Το βάζει μέσα της και εκείνη κρατιέται με το ζόρι για να μην ουρλιάξει. Εκείνος περιστρέφει τον κύλινδρο και από τις δυο μεριές για να στραγγίξει τα υγρά της. Πάνω πάνω στη σκουπιδοσακούλα, κάτι μαύρο, κόκκινο και στιλπνό αντανακλά τα σκληρά φώτα του χειρουργείου. Ο πλακούντας, ολόκληρος, σαν ένα τεράστιο κομμάτι συκώτι και σαν στριμμένο κομπολόι πίσω του τα ομφαλικά αγγεία, κομμένα με ψαλίδι. Η καρδιά της ξαφνικά παγώνει, ηλεκτρικό ρεύμα σκαρφαλώνει στη ραχοκοκαλιά της. Το μωρό. Πού είναι το μωρό; Γιατί δεν το ακούω; Δεν θα έπρεπε να κλαίει τώρα; Υποτίθεται ότι το πρώτο κλάμα είναι και η πρώτη του ανάσα. Στη γωνία δυο μικρόσωμες κοπέλες με στολές χειρουργείου πασπατεύουν κάτι τυλιγμένο σε πράσινο ύφασμα. Ο γιατρός βγάζει τη γάζα από μέσα της. Κατακόκκινη, διπλάσια σε πάχος από τα υγρά που απορρόφησε, στάζει χοντρές κολλώδεις σταγόνες. Την πετάει στα σκουπίδια και αυτή. Κοιτάει το κορίτσι μέσα από τη μάσκα. Τα μάτια του για μια στιγμή αντικρίζουν την απορία που είναι ζωγραφισμένη στα δικά της και μετά απομακρύνονται βιαστικά, σχεδόν ένοχα.
   «Θα σε καθαρίσουν τα κορίτσια  και μετά θα μιλήσουμε, κοριτσάκι μου, εντάξει;»
   Γυρίζει και με το βλέμμα δίνει μια βουβή εντολή στις νοσοκόμες. Η μια την πλησιάζει. Σπάει τον αυχένα ενός γυάλινου φιαλιδίου και με το διάφανο υγρό του γεμίζει μια σύριγγα. Η άλλη ασχολείται με το μικρό πλάσμα που είναι ακόμα βουβό, ακίνητο, τυλιγμένο στα πράσινα πανιά. Το πιέζει στον μικροσκοπικό  θώρακα ρυθμικά με τα ακροδάχτυλά της. Βιαστικά, ιδρωμένα, αλλά με ρυθμούς που πλέον φθίνουν, με μια αύρα ματαιότητας και παραίτησης. Πιάνει ένα πράγμα σαν μπάλα του ράγκμπι και το πιέζει δυνατά δυο φορές. Από έναν πλαστικό σωλήνα, αέρας διοχετεύεται σε μια διάφανη μάσκα που εφαρμόζει σε κάτι μικρό, ακίνητο και μπλαβιασμένο... 

Κυριακή, 1 Μαρτίου 2015

Banshee chapter (2013)

Μια δημοσιογράφος αναζητά τα ίχνη του συνάδελφου και φίλου της που εξαφανίστηκε από μυστηριώδεις συνθήκες. Η αναζήτηση θα την φέρει αντιμέτωπη με μυστηριώδη ραδιοφωνικά μηνύματα, απόρρητα πειράματα της κυβέρνησης με ψυχοτρόπα φάρμακα αλλά και με κάτι άγνωστο και πολύ πιο απειλητικό...


Λοιπόν, άλλη μια ταινία επηρεασμένη από την πνευματική κληρονομιά του μεγάλου συγγραφέα Χ.Φ.Λάβκραφτ (εννοώ φυσικά την μυθολογία Κθούλου) και επίσης μια πολύ δυνατή, ίσως από τις καλύτερες μεταφορές των ιδεών του στην οθόνη! Η ταινία είναι ουσιαστικά μια μοντέρνα προσέγγιση στο κλασικό διήγημά του From Beyond (που επίσης είχε γίνει μια διασκεδαστικότατη b-movie από τον "βασιλιά των Λαβκραφτικών μεταφορών, Stuart Gordon"). Παρόλα αυτά, μπλέκει και άλλα, πιο σκοτεινά και μοντέρνα στοιχεία και το αποτέλεσμα είναι πολύ δυνατό...

...αλλά δεν στερείται ελαττωμάτων. Αν και όλα εδώ βρίσκονται σε πολύ καλό επίπεδο (ερμηνείες, διάλογοι), η σκηνοθεσία σε αφήνει να ζητάς περισσότερα, με πολλά αδέξια πλάνα και γωνίες λήψης. Η μισή ταινία είναι γυρισμένη με το πλέον πολυχρησιμοποιημένο στυλ του found footage τύπου Blair Witch Project, όμως ευτυχώς όπου υπάρχουν τέτοιες πινελιές εξυπηρετούν την ατμόσφαιρα και το suspense και δεν ενοχλούν τόσο όσο στα περισσότερα μοντέρνα θρίλερ που ακολουθούν αυτή τη μανιέρα.

Αλλά η αχίλλειος πτέρνα της ταινίας είναι το σενάριο, που (αν και είναι εξαιρετικό) εξηγεί και δείχνει πολύ λίγα, με αποτέλεσμα τα τρία ευρήματα της ταινίας (οι ραδιοφωνικές εκπομπές, το ναρκωτικό και... κάτι άλλο τέλος πάντων) να φαντάζουν ασύνδετα. Θέλω να πω, ξέρεις, αισθάνεσαι ότι αυτά που βλέπεις είναι κάπως μπλεγμένα μεταξύ τους, αλλά αυτό δεν γίνεται πουθενά σαφές. Προσωπικά, συνέδεσα τα διάφορα στοιχεία μπαίνοντας μετά σε forums όπου συζητούσαν για την ταινία και έτσι έβγαλα άκρη. 

Όπως και να έχει, όποιος ξεπεράσει αυτό τον σκόπελο, θα απολαύσει μια από τις πιο πιστές μεταφορές του οράματος του Λάβκραφτ που γυρίστηκαν ποτέ. Οι υπόλοιποι θεατές, φοβάμαι ότι θα μπερδευτούν και έτσι δεν θα μπορέσουν να εκτιμήσουν τις αναμφισβήτητες αρετές αυτής της ταινίας. 

Βαθμολογία: για τους "μυημένους" 8/10, για όλους τους υπόλοιπους 6/10