Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

Gone Girl

Η αιφνίδια εξαφάνιση της νεαρής συζύγου ρίχνει παχύ ίσκιο υποψιών στον άντρα της, καθώς ξετυλίγονται γεγονότα που φανερώνουν ότι κάτω από την φαινομενικά ιδανική εικόνα κρύβονται πολλά και σοβαρά προβλήματα. Είναι όμως τα πράγματα όπως φαίνονται;


Δεν ξέρω αν έχει μείνει κανείς αναγνώστης που να μην έχει δει ακόμα το Gone Girl, αλλά ελπίζω αυτό το post να σας δώσει άλλο ένα έναυσμα για να δείτε ίσως την καλύτερη ταινία της χρονιάς που μας πέρασε. Και δεν θέλω να ξανακούσω ότι "κάποτε τα έκαναν καλύτερα" και ότι οι ταινίες της γενιάς μας ήταν καλύτερες. Κολοκύθια! Αν με έμαθε κάτι τόσα χρόνια αυτό το blog, είναι ότι η παραγωγή ποιοτικών ταινιών, οι ιδέες και η ευρηματικότητα καλά κρατούν. Και εγώ νοσταλγώ και πολλές ταινίες τις θυμάμαι πολύ καλύτερες από όσο πράγματι είναι, επειδή η ανάμνησή τους διαποτίζεται από άλλες εικόνες και συναισθήματα από τα νιάτα μας (το φαινόμενο είναι γνωστό στους geek του κινηματογράφου ως "The Krull Effect") Όμως, η πραγματικότητα είναι αλλιώς. Και στο αντικειμενικό μάτι φανερώνει ότι τώρα, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, υπάρχουν ταινίες, ηθοποιοί και σκηνοθέτες πραγματικά μεγάλοι, τουλάχιστον ισάξιοι με τους "κλασικούς" που σε κάμποσα χρόνια από τώρα θα λάβουν μυθικές διαστάσεις!

Λοιπόν, αν η παραπάνω υπόθεση στέκει, δεν υπάρχει καλύτερος υποψήφιος για μια τέτοια μελλοντική φήμη από το Gone Girl. Εν μέρει αστυνομικό, με εξαιρετικούς χαρακτήρες, αιχμηρό και διεισδυτικό σχολιασμό όσον αφορά την πραγματική φύση κάποιων σχέσεων και με λεπτεπίλεπτες πινελιές μαύρου χιούμορ, είναι μια ταινία που παρά τις δυόμισι παρά κάτι ώρες της διάρκειάς της τη βλέπεις μονορούφι!

Ό,τι και να πω θα είναι λίγο για τη σκηνοθεσία, το σενάριο και τις ερμηνείες. Ακόμα και ο συνήθως άχρωμος, άοσμος και άγευστος Ben Afleck είναι αποκάλυψη! Αλλά το αστέρι της ταινίας είναι η Rosamund Pike (κάποιοι μπορεί να τη θυμηθούν στο ρόλο του Bond Girl στο Die another Day). Όλα τα λεφτά στην κυρία από μένα. Και ναι, ο Fincher είναι μάλλον ο πιο ταλαντούχος σκηνοθέτης της γενιάς του. Τι άλλο να πω... Απλά δείτε το και μην διανοηθείτε να αφήσετε κανέναν να σας πει τι γίνεται στη συνέχεια.  

Βαθμολογία: τουλάχιστον 9/10

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

The Burning (1981)

Ένας πρώην επιστάτης κατασκήνωσης, με φριχτά εγκαύματα λόγω μιας αποτυχημένης φάρσας, επιστρέφει στα μέρη που σύχναζε παλιά με σκοπό να εκδικηθεί τους υπεύθυνους για την παραμόρφωσή του. 


Να ρωτήσω τι σας θυμίζει το σενάριο, ή να αναρωτηθώ καλύτερα τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια; Ναι, μιλάμε για έναν ακόμα "κλώνο" του "Παρασκευή και 13", τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως, όπως εξάλλου ήταν η μόδα τότε που είχε σαν αποτέλεσμα πολλά πολλά τέτοια ταινιάκια, στην πλειονότητά τους μη αξιομνημόνευτα, έως απαράδεκτα. Αν όμως δώσει κανείς σε αυτό το ταινιάκι μια ευκαιρία (δεδομένου ότι μπορεί βέβαια να αντλεί διασκέδαση από αυτό το υπο-είδος), θα εκπλαγεί πολύ ευχάριστα. 

Κατ' αρχήν, εδώ υπάρχουν χαρακτήρες. Εντάξει, όχι χαίρε βάθος αμέτρητο, αλλά σίγουρα πολύ καλύτεροι από αυτούς που συναντάμε σε ταινίες του είδους. Εδώ οι ήρωες δεν λειτουργούν απλά σαν ακόρεστα σεξουαλικές καρικατούρες που μοναδικός τους προορισμός είναι να προμηθεύσουν κρέας για σφάξιμο με το κιλό. Είναι επαρκώς συμπαθείς, έχουν κίνητρα και χαρακτηριστικά που τους κάνουν να ξεχωρίζουν μεταξύ τους και για αυτό οι σκηνές φόνου κάνουν τον θεατή να ενδιαφερθεί για αυτούς. 

Δεύτερον. Ένας πολύ ενδιαφέρων δολοφόνος που έχει και ζωή πριν από την ταινία και δεν λειτουργεί μόνο σαν φονική μηχανή. Είναι αυτό που πρέπει να είναι ένας slasher δολοφόνος, δηλαδή αμείλικτος, ασταμάτητος και σχεδόν υπερφυσικά αποτελεσματικός. Αλλά σου προκαλεί και μια κάποια ίντριγκα, καθώς δεν βρίσκεται ποτέ στο προσκήνιο, δεν φανερώνεται (πριν το φινάλε) και η εναλλαγή σε προοπτική πρώτου προσώπου σε στυλ πρώτου Halloween μπορεί ακόμα να προκαλεί ανατριχίλες. 

Τρίτον. Τρομολάγνοι, αγαλλιάστε, καθώς εδώ οι splatter σκηνές είναι ΣΤΙΒΑΡΟΤΑΤΕΣ, 100% παλιό καλό make up effect (εντάξει, τα τριαντα πέντε χρόνια που πέρασαν φαίνονται, αλλά αυτό δεν νομίζω να σας πειράζει έτσι κι αλλιώς) και επαρκώς "μπλιαξ" χωρίς όμως να τραβάνε την υπερβολή από τα μαλλιά και να γίνονται κομιξάδικες ή γελοίες. Και (για όσους ξέρουν) αυτό δεν είναι τυχαίο, καθώς είναι δια χειρός Tom Savini. Ναι, ο μεγάλος Tom Savini, πριν γίνει σκηνοθέτης, ήταν υπεύθυνος εφέ σε ταινίες τρόμου και το The Burning είναι μια από αυτές. 

Σε τελική ανάλυση, το the Burning περιέχει όλα όσα αγαπήσαμε σε αυτό το πολύ τυποποιημένο και βασανισμένο υποείδος. Ωραίες φατσούλες, ατμοσφαιρικά σκηνικά, γυμνό, αγωνία, στιβαρούς φόνους και μια πολύ ενδιαφέρουσα περσόνα δολοφόνου. Και επιπλέον, αποφεύγει τις πιο προβληματικές από τις μανιέρες του σιναφιού. Και έχει και μια άλφα ιστορική αξία λόγω Tom Savini. Αυτά για μένα αρκούν. Δεν ξέρω αν στις μέρες μας μπορεί ακόμα κάποιος να ευχαριστηθεί μια ταινία του είδους. Συνεπώς, το The Burning δεν συνίσταται για όλους. Όμως, όποιος νοσταλγεί τα θρίλερ εκείνης της εποχής, εδώ θα την καταβρεί εγγυημένα. 

Βαθμολογία: ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ΟΣΟ ΔΕΝ ΠΑΕΙ, 8/10

Επιπλέον cult κουτσομπολιό: η ταινία (και συγκεκριμένα ο δολοφόνος με την ψαλίδα) αποτέλεσε την έμπνευση για τη δημιουργία της cult σειράς βιντεοπαιχνιδιών τρόμου Clock Tower.

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015

Just for laughs!

Πάω στοίχημα ότι τα κουνούπια μας τσιμπάνε σε μέρη που δεν μπορούμε να ξύσουμε και μετά μας βλέπουν και γελάνε...!!!



Δεν φταίω εγώ που δηλητηριάστηκε η πεθερά μου. Δεν είχα & πολύ καλό σήμα στο κινητό και άκουσα πως της αρέσουν οι πιπεριές Χλωρίνης...!!!
Δώσε σε γυναίκα που έχει βάλει κραγιόν να φάει κουραμπιέ και θα δεις πόσο μπορεί να ανοίξει το στόμα της...!!!


Βάλε και 3 κιλά φασόλια κυρ-Στέφανε... Ναι... ναι και 2 κιλά γίγαντες Πρεσπών... Και... και 2 κιλά ρεβίθια... Ναι κυρ-Στέφανε... θα το κλάσουμε απόψε!!!
Ο άλλος είναι με τη γκόμενα στη ταβέρνα με το ένα χέρι τρώει κ με το άλλο την κρατάει αγκαλιά. Λογικά του έχει φύγει μια φορά ενώ έτρωγαν.


- 100 εκεί;
- Ναι, σας ακούω.
- Πήδηξα τη φίλη της. Το ομολογώ.
- Εντάξει κύριε, δεν είναι δα και κανένα
έγκλημα αυτό...
- Τ' ακούς, μωρή;

- Πότε γιορτάζουν τα ποκεμον;
- του άη μγκονα κατς εμ ολ!


- Μπαμπά θα μου πάρεις το iphone 6;
- Πες την μαγική λέξη.
- Μαρία.
-Μαρία; Ποια Μαρία;
-Η γκόμενα σου.
-Θες και θήκη;

-Γιώργο…
-Ναι χήρα…
-Τι να ντυθώ στις απόκριες;
-Ποδοσφαιράκι Pro, αλλά χωρίς κραγιόν!

-Ε;
- ♫♫...Ντύσου Pro χήρααα και βγάλε το κραγιόοον σου... ♫♫♫


Κάψε Εγκέφαλο: Shakes the Clown (1991)

Υπάρχουν τρεις λόγοι να δεις αυτό το διαμαντάκι. Ο πρώτος είναι ότι πρωταγωνιστεί ο Bobcat Goldwaith. Ο δεύτερος είναι ότι το σκηνοθετεί ο ο Bobcat Goldwaith. Και ο τρίτος είναι ότι το σενάριο το έχει γράψει ο Bobcat Goldwaith! Και αν αναρωτιέσαι ποιος στο καλό είναι ο Bobcat Goldwaith, δεν σε αδικώ, γιατί όλα τα παιδιά της γενιάς μου τον ξέρουμε σαν τον Ζεντ της Μεγάλης των Μπάτσων Σχολής! Ναι, αυτή η cult φυσιογνωμία έχει παίξει σε αρκετές άλλες ταινίες και κυρίως έχει υπάρξει σκηνοθέτης και σεναριογράφος σε μερικά εξαιρετικά (κυρίως) indie ταινιάκια που παρουσιάζουν και απρόσμενη ποικιλία σε είδος, από (ασφαλώς) κωμωδία, μέχρι "βρώμικο" τύπου pulp fiction αστυνομικό!


Ο Shakes είναι κλόουν από τα γεννοφάσκια του. Είναι επίσης ένα αλκοολικό ρεμάλι. Κοιμάται με τις μανάδες των παιδιών, σουφρώνει την κάβα των σπιτιών που πάει για παράσταση, απατάει την κοπέλα του και άλλα τέτοια. Μέχρι που μια μέρα ξυπνάει δίπλα στο πτώμα του αφεντικού του. Και πρέπει να αποδείξει ότι δεν έκανε φόνο. 

Μιλάμε για ένα παράξενο μείγμα ξεκαρδιστικής κωμωδίας και light αστυνομικού με πολύ σουρεαλισμό, τόσο που δεν ξέρω αν τον αντέξει ο ανυποψίαστος θεατής! Η ιδέα του μπαρ με τους κλόουν, οι συζητήσεις, οι καβγάδες, οι τσαμπουκάδες και οι προβληματισμοί τους, προκαλούν αβίαστα το γέλιο, όπως και οι πρωτότυποι και ζωντανοί χαρακτήρες που είναι πολύ αγαπησιάρηδες και σε κερδίζουν παρά την εξόφθαλμη βλακεία τους, ή μάλλον ακριβώς εξαιτίας της!

Κερασάκι στην τούρτα, ο Adam Sandler στα νιάτα του, σε ένα ρόλο που δεν ξέρω αν θέλει τώρα να θυμάται, αλλά και ένα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ guest από τον μακαρίτη Robin Williams που αποδεικνύει μέσα στη μικρή διάρκειά του πόσο πραγματικά καλός κωμικός μπορούσε να είναι όταν αφηνόταν να ερμηνεύσει ελεύθερος, χωρίς πολιτικά ορθούς περιορισμούς από τα μεγάλα στούντιο. 

Λοιπόν, συνιστώ ανεπιφύλακτα το Shakes the Clown (ακόμα και σήμερα το βρίσκετε εύκολα για κατέβασμα) για ένα ξένοιαστο απόγευμα με πολύ πολύ γέλιο!

Βαθμολογία: ανεκτίμητο! (αλλά ντάξει, αν επιμένετε, άνετα ένα 7/10)

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2015

Μιχάλης Μανωλιός - Αγέννητοι Αδελφοί

Αντιγράφοντας από το οπισθόφυλλο: 

Μια παγκοσμίως αναγνωρισμένη συνθέτρια κρύβεται από τη δημοσιότητα λίγους ορόφους πάνω από το υπόγειο στο οποίο ένα κατακερματισμένο μυαλό ονειρεύεται την επιστροφή στην οικογένειά του. Μια επιστήμονας παριστάνει τον Θεό σ' έναν κόσμο που η τεχνολογία μπορεί να μορφοποιήσει μέσα σου ανθρώπους αγέννητους από τη φύση. Και μια επαγγελματίας δολοφόνος, που βλέπει το παιδί της να σβήνει, προσπαθεί να ξαναφέρει στη ζωή τον παλιό συνεργάτη της. Όταν η εύθραυστη ισορροπία ανατρέπεται, τη μάχη για ζωή και κυριαρχία κρίνει το παρελθόν, αλλά και η αγάπη, η βία, οι δύσκολες αποφάσεις...


Γενικά, η επιστημονική φαντασία δεν είναι το φόρτε μου. Για μένα (ντάξει, στο περίπου) ισχύει πάνω κάτω η ακόλουθη ρήση που (αν δεν κάνω λάθος) αποδίδεται στον Thomas Ligotti, "Η κακή επιστημονική φαντασία είναι τα ρομπότ και οι εξωγήινοι. Δεν με ενδιαφέρει να διαβάσω για ρομπότ και εξωγήινους. Η καλή επιστημονική φαντασία είναι κοινωνιολογία. Δεν με ενδιαφέρει να διαβάσω κοινωνιολογία". 

Από την άλλη, έχω την τύχη να γνωρίζω τον Μιχάλη Μανωλιό, σίγουρα όχι τόσο όσο θα ήθελα, αλλά αρκετά ώστε να βεβαιωθώ ότι πρόκειται για έναν πολύ σοβαρό άνθρωπο σε αυτό που κάνει και που υπηρετεί (και είμαι σίγουρος ότι θα εξακολουθήσει να υπηρετεί) για πολλά πολλά χρόνια αυτό το λογοτεχνικό είδος. Και το κάνει με αυθεντικότητα, με καρδιά και με την ποιότητα ενός συγγραφέα που δεν είναι απλώς φαν (όπως πολλοί της ηλικίας του) αλλά και βαθιά διαβασμένος. Έχει βγάλει άλλα δυο βιβλία, τις συλλογές διηγημάτων "Σάρκινο Φρούτο" και "...και το τέρας" από τις εκδόσεις ΤΡΙΤΩΝ και αξίζει να τις βρει όποιος ενδιαφέρεται να διαβάζει ποιοτική λογοτεχνία από νέους Έλληνες δημιουργούς, ανεξάρτητα αν είναι φαν της επιστημονικής φαντασίας. 

Η Επιστημονική Φαντασία του Μιχάλη Μανωλιού δεν είναι αυτό που λέμε "σκληρή" ΕΦ. Από αυτές που θέλεις πτυχίο πολυτεχνίτη για να καταλάβεις τι λέει. Είναι (στην πλειοψηφία των γραπτών του) μια δυστοπική εναλλακτική πραγματικότητα, πολύ κοντά στην δική μας, όπου καταστάσεις και γεγονότα (και σε αυτό το σημείο είναι που συνήθως εισάγει τα ΕΦ ευρήματά του ο συγγραφέας) επιβάλλουν στους ήρωες των γραπτών του δύσκολες αποφάσεις. Εν κατακλείδι, άσχετα από το ΕΦ εύρημα, τελικά όλα καταλήγουν να εξαρτώνται από τι (ψυχολογική) στόφα είναι φτιαγμένος ο καθένας. Εκεί είναι λοιπόν που αρχίζουν τα δύσκολα... όσο δύσκολα είναι και τα ερωτήματα που ο συγγραφέας μεταφέρει στον αναγνώστη, ερωτήματα που παραμένουν και μετά το πέρας της ανάγνωσης και σε τελική ανάλυση λειτουργούν σαν υπενθύμιση, αλλά και σαν "μέτρημα" της ανθρωπιάς που κουβαλάμε. 

Αυτό ισχύει περισσότερο από κάθε άλλη φορά σε αυτό, το πρώτο μυθιστόρημα του συγγραφέα, που κυκλοφόρησε το Δεκέμβρη που μας πέρασε από τις εκδόσεις ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ. Στην δικιά μας Αθήνα, μια επιστήμονας αναπτύσσει την απαγορευμένη τεχνολογία των "Αγέννητων Αδελφών". Γενετικές τροποποιήσεις και συνδυασμοί που δίνουν ζωή σε ανθρώπους που δεν υπήρξαν ποτέ και μοιράζονται κοινό σώμα με τον αυθεντικό "ξενιστή", κάτι σαν επιστημονικά δημιουργημένη εναλλακτική προσωπικότητα. Οι δυνατότητες που ξετυλίγονται είναι κυριολεκτικά άπειρες. Θέλεις πχ να είναι ένας πολιτικός που μαγεύει τα πλήθη και μπορεί να τα πείσει να τον ακολουθήσουν παντού, αλλά δεν το έχεις; Παραγγέλνεις έναν αγέννητο αδελφό που έχει ενεργοποιημένα όλα τα "αρχηγικά" γονίδια και χαρίσματα, προκειμένου να κάνει τη βρώμικη δουλειά για σένα. Θέλεις να έχεις μέσα σου τον απόλυτο χρηματιστή, τον απόλυτο δολοφόνο και δε συμμαζεύεται; Ε, πλέον, χάρη στους Αγέννητους Αδελφούς, το αδύνατο είναι δυνατόν. 

Φυσικά, η τεχνολογία αυτή είναι απαγορευμένη και η εφευρέτης έχει στραφεί σε κάθε αθέμιτο μέσον προκειμένου να βρει τρόπο να προχωρήσει στην έρευνά της, δημιουργώντας έναν απίστευτο λαβύρινθο διαπλοκής. Αναπόφευκτα, κάποτε το παρελθόν επιστρέφει δριμύτερο και ζητάει τα χρεωστούμενα και με τόκο. Και έτσι, το επιστημονικό εύρημα, και όχι μόνο, απειλείται. 

Τη συνέχεια θα τη μάθετε στις 450 περίπου σελίδες αυτού του συναρπαστικού μυθιστορήματος. Μέσα του θα συναντήσετε εξαιρετικής σύλληψης, και πρωτοτυπίας χαρακτήρες, από τους οποίους οι περισσότεροι κουβαλούν μέσα τους από έναν αριθμό Αγέννητων Αδελφών, ο καθένας με τη δική του προσωπικότητα, αλλά και διαφορετικές σχέσεις με τους υπόλοιπους. Όλα αυτά πλέκουν έναν εξαιρετικά πολυσχιδή μίτο που σε κάνει να απορείς πώς μπορεί να σκέφτηκε ο συγγραφέας όλα αυτά αλλά και να θαυμάζεις για την βαθιά και στιβαρή δουλειά που αφιέρωσε προκειμένου να οικοδομήσει και να "τσιμεντώσει" όλους αυτούς τους συσχετισμούς και τα ενδεχόμενα που, πραγματικά, δημιουργούν μια εξαιρετικής πολυπλοκότητας κατασκευή που είναι όχι μόνο αντισεισμική, αλλά και αεροστεγής!

Και διαβάζεις για όλα αυτά τα θαυμάσια, ενώ ταυτόχρονα έχεις μια πλοκή που τρέχει με χίλια και σε παρασέρνει μαζί της με σκηνές δράσης, αντίστροφες μετρήσεις για την καταστροφή, δύσκολα διλήμματα!

Είμαι από τη φύση μου λιγάκι άπιστος Θωμάς και οι αποθεωτικές κριτικές, γενικά, με κάνουν να σηκώνω ένα φρύδι δυσπιστίας. Ειδικά αν προέρχονται από τους "καθ' ειμάς". Για όποιον είναι στο χώρο και έχει μυαλό, υπάρχουν πολλά πράγματα για να παρατηρήσει και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Θα ήταν λοιπόν λάθος αλλά και άδικο να μην επισημάνω ελαττώματα του βιβλίου, ακόμα και αν μου είναι αρκετά δύσκολο να κάνω κάτι τέτοιο. 

Το πρώτο που σκέφτομαι είναι ότι αυτό είναι ένα ΔΥΣΚΟΛΟ βιβλίο. Απαιτητικό βιβλίο, για απαιτητικούς αναγνώστες. Από τα πολύ σπάνια γραπτά που επιλέγουν τους αναγνώστες τους, αντί να συμβαίνει το αντίθετο. Και φοβάμαι ότι θα αποθαρρύνει τον λιγότερο έμπειρο αναγνώστη. Αν μη τι άλλο, μια οικειότητα με τη λογοτεχνία του φανταστικού μάλλον χρειάζεται ώστε, τουλάχιστον, να μπορείς να δεχτείς ένα μη υπαρκτό εύρημα προκειμένου να συνεχίσεις την ανάγνωση. Από την άλλη, βέβαια, μου έχει συμβεί πολλές φορές εκ των πραγμάτων να αποδειχθεί ο κόσμος πολύ πιο ανοιχτόμυαλος από όσο αρχικά περίμενα, πράγμα που αποτελεί πάντοτε πολύ ευχάριστη έκπληξη (δεδομένων των ακατονόμαστων που αρέσκεται να γράφει ο υποφαινόμενος!)

Από την άλλη, κάτι καθαρά υποκειμενικό, βρήκα τους τόνους της φιλοσοφίας ένα κλικ πιο έντονους από όσο προσωπικά θα ήθελα. Ειδικά στο δεύτερο μισό του βιβλίου, όπου ένιωσα σε στιγμές ότι άκουγα περισσότερο τη φωνή του ίδιου του συγγραφέα, παρά των χαρακτήρων του. Πράγμα που εν μέρει δεν μπορεί να είναι και ρεαλιστικό. Δεν ανακατώνουμε με Αμλετικό τρόπο τα μέσα μας κάθε μέρα και σε κάθε περίσταση, σωστά; Οι στιγμές περισυλλογής και αυτογνωσίας είναι (ειδικά μέσα στη φρενίτιδα της εποχής μας) σπάνιες. Ωστόσο, υποπτεύομαι ότι κάτι τέτοιο γίνεται (μέχρι ενός σημείου τουλάχιστον) εσκεμμένα. Ο Μιχάλης Μανωλιός είναι από τους συγγραφείς που θέλουν να προβληματίσουν και να "ενοχλήσουν" τον αναγνώστη, να βάλουν μπροστά γρανάζια σκουριασμένα που κινητοποιούν μηχανισμούς ανθρωπιάς, ή αν προτιμάτε, ηθικής (όχι με τη θρησκευτική έννοια) συνείδησης. Άρα, η ανωτέρω εντύπωση μπορεί απλά να σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά με τα δικά μου γρανάζια!

Δεν μπορώ παρά να συστήσω αυτό το βιβλίο σε κάθε φίλο της λογοτεχνίας, ανεξαρτήτως είδους. Οι Αγέννητοι Αδελφοί είναι ένα βαθύ, διεισδυτικό, πρωτότυπο και συναρπαστικό βιβλίο που χρειαζόταν να υπάρχει στη χώρα μας και, επιτέλους, ένα βιβλίο που δεν είναι απλώς "πολύ καλό για Ελληνικά δεδομένα", αλλά άξιο με κάθε έννοια της λέξης

Σε μια κριτική για "Το Όνομα του Ρόδου", το books and bookmen έγραψε το ακόλουθο εξαιρετικό: "...ο Μεφιστοφελής, αν θυμάστε, πρόσφερε στον δύσπιστο Φάουστ ένα βιβλίο που περιείχε τα πάντα. Ο κύριος Έκο κάνει περίπου την ίδια προσφορά σε όλους μας, με μια πολύ πιο λογική τιμή..." Ε, λοιπόν, εγώ έχω ένα χαμόγελο πονηρής ικανοποίησης κρυμμένο κάτω από τα μουστάκια μου, γιατί πλέον έχω δυο τίτλους στη βιβλιοθήκη μου που καταφέρνουν να μιλάνε για τα πάντα. Ο δεύτερος, είναι οι Αγέννητοι Αδελφοί του Μιχάλη Μανωλιού.  

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2015

Mr Mercedes

Σεφτές αναγνωστικός για τη νέα χρονιά με Stephen King και τον... κύριο Μερσέντες (δεν μπορώ με τίποτα να μην σκέφτομαι ότι κάτι δεν πάει καλά με τον τίτλο, του βιβλίου, ακούγεται τόσο άκυρος στα Ελληνικά, παρά την ορθή μετάφραση από το πρωτότυπο). 

Παραφράζοντας από το οπισθόφυλλο: Σε μια χτυπημένη από την οικονομική κρίση πόλη, ουρές από ανέργους στοιβάζονται σε μια ημερίδα εύρεσης εργασίας. Ξαφνικά, ένας μανιακός οδηγός με μια κλεμμένη Μερσέντες πέφτει πάνω στο πλήθος και αφού σπείρει τον θάνατο, εξαφανίζεται. Μήνες αργότερα, ο Μπιλ Χότζες, συνταξιούχος αστυνομικός, λαμβάνει μια επιστολή που τον συγκλονίζει. Ο αποστολέας αναλαμβάνει την ευθύνη για το μακελειό με τη Μερσέντες και προκαλεί τον Χότζες να τον βρει πριν κάνει το επόμενο βήμα του. 


Εγώ, αυτό που έχω να πω είναι πως ό,τι έχετε στο μυαλό πως θα διαβάσετε, ακούγοντας το όνομα Stephen King, ξεχάστε το. Εδώ δεν έχουμε υπερφυσικό τρόμο (αν και επιμέρους τρομοσκηνές υπάρχουν) αλλά ένα στιβαρό παλιομοδίτικο αστυνομικό μυθιστόρημα. Και είναι υπέροχο. Οι χαρακτήρες είναι ολοκληρωμένοι -αν και κάποιες κλισέ καταστάσεις και μανιέρες του συγγραφέα δεν αποφεύγονται πχ κατά τη γνώμη μου νομίζω ότι πλέον το έχει παρακάνει με τους πρώην και νυν αλκοολικούς χαρακτήρες- αεροστεγής πλοκή, αρκετά (στην αρχή) red herrings, αγωνία, οι απαραίτητες "όχι-ρε-πούστη-μου" σκηνές που κάνουν την καρδιά σου να διπλώνεται, μερικά εξαιρετικά μακάβρια σκηνικά και ένας, ίσως ο καλύτερος εδώ και πολλά χρόνια, κακός όπου αβίαστα και με αξιοθαύμαστη άνεση αποδεικνύει ότι το αληθινό σκοτάδι πηγάζει από τα έγκατα της ανθρώπινης ψυχής. Επιπλέον η γλώσσα είναι κοφτή και μοντέρνα με χαρακτηριστική άνεση. Και είναι ιδέα μου, ή η γνωστή φλυαρία του συγγραφέα εδώ είναι λιγότερη από κάθε άλλη (σχετικά πρόσφατη) φορά;

Τι άλλο να πω; Δεν είμαι τρελός φαν του Stephen King, μάλιστα πολύ πρόσφατα σε ένα φόρουμ διαφωνούσα με κάποια παιδιά, υποστηρίζοντας ότι, εντάξει, είναι σαφέστατα καλός συγγραφέας, αλλά υπερεκτιμημένος. Αν δεις το έργο του από μια σφαιρική σκοπιά, για κάθε "Λάμψη" και "Σάλεμ'ς Λοτ", υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερα βιβλία που δεν θυμάσαι και δεν σε ενδιαφέρουν. Αλλά το κάρμα μου με θέλει μόλις λέω κακό πράγμα για άνθρωπο, να ξεπετάγονται μπροστά μου τέτοιες ευχάριστες εκπλήξεις και να με αποστομώνουν. Ε, λοιπόν, τέτοιες εκπλήξεις σαν τον κύριο Μερσέντες θα μου είναι πάντα ευπρόσδεκτες και δεν μπορώ παρά να συνιστώ ανεπιφύλακτα αυτό το βιβλίο σε κάθε αναγνώστη, ανεξαρτήτως λογοτεχνικού είδους. 

Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2015

Κάψε Εγκέφαλο: Teeth (2007)

Έπεσα πάνω σε αυτό το διαμαντάκι τυχαία, διαβάζοντας ένα άρθρο με τα 10 καλύτερα απαγορευμένα poster κινηματογραφικών ταινιών όλων των εποχών! Το πόστερ (το απαγορευμένο, όχι το κανονικό) βρίσκεται ακριβώς κάτω από αυτές τις αράδες (μεγέθυνση και προσεκτική παρατήρηση, αξίζει!) και σας λέει ό,τι χρειάζεται να ξέρετε για αυτή την ταινία.


Λοιπόν, ναι. Αν μη τι άλλο, είναι μια ταινία που πρέπει να δεις συνειδητοποιημένος. Σαφέστατα είναι το χαρισματικό εγγόνι ταινιών και σειρών τύπου Tales from the Crypt αλλά με μια εκπληκτική φρεσκάδα, όπου το χιούμορ και το σπλάτερ παντρεύονται αρμονικά και δίνουν μια από τις καλύτερες μαύρες κωμωδίες του είδους!

Σε αυτό βοηθάει τα μέγιστα το καλό σενάριο και η ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ πρωταγωνίστρια που πραγματικά ταίριαξε στο ρόλο της γάντι. Αλλά και οι υπόλοιποι χαρακτήρες που έχουν σημασία είναι επαρκώς σκιαγραφημένοι και γενικά δεν μπορώ να φανταστώ μερακλή τρομολάγνο που να μην ικανοποιηθεί από αυτό εδώ το μικρό αριστούργημα! Σε αυτούς και γενικά στα συνειδητοποιημένα παιδιά που εκτιμούν τον καλό καφροχαβαλέ, συνιστώ ανεπιφύλακτα το Teeth! Απαγορεύεται αυστηρά στους ξενέρωτους! 

Βαθμολογία: τελείως υποκειμενικά, 8/10

Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2015

Hobbit: The Battle of the five Armies

Καλή χρονιά και χρόνια πολλά. Εύχομαι ό,τι καλύτερο για εσάς και όσους αγαπάτε και... ψυχραιμία για τα πολλά και απίθανα που θα φέρει το 2015. Ξεκινάμε δυνατά με την κριτική του τρίτου και τελευταίου μέρους της Hobbit τριλογίας. 



Γενικά μιλώντας, δεν ξέρω τι δεν μου πάει καλά με αυτή τη δεύτερη τριλογία. Δεν καταλαβαίνω γιατί, ενώ ακόμα αν πετύχω στο STAR μια από τις Lord of the rings ταινίες, ΑΚΟΜΑ (επαναλαμβάνω) θα κάτσω να τη δω. Ενώ τούτα εδώ... μου άρεσαν αλλά... αλλά. Τα κατέβασα (τα πρώτα δυο) σε γυαλιστερή uber blu ray εκδοχή. Για μήνες, μούλιαζαν στον υπολογιστή μου. Τελικά, όχι απλά δεν τα ξαναείδα (εννοείται τα είχα προλάβει σε 3d προβολή, όπως και αυτό το τρίτο μέρος) αλλά και τα... διέγραψα. Σε τελική ανάλυση, ακόμα χωρίς να καταλάβω το γιατί, έκρινα ότι δεν άξιζαν να καταλαμβάνουν ακόμα και το (σχετικά) μικρό κομμάτι στο σκληρό μου δίσκο. Και κάτι σε αυτή την απόφαση (την οποία ακόμα δεν μετανιώνω) με θλίβει. Μου δίνει την αίσθηση ότι κάτι αδιόρατο από τη μαγεία που ζήσαμε με το Lord of the Rings χάθηκε ανεπιστρεπτί και στη θέση του πήραμε ένα ακόμα -εξαιρετικής ποιότητας βέβαια- καταναλωτικό προϊόν. 

Ίσως είναι η απόφαση να βγάλουν (για εμφανείς κερδοσκοπικούς σκοπούς) σώνει και καλά τρεις ταινίες από ένα μικρό βιβλίο. Πολύς κόσμος χαλάστηκε εξ' αιτίας αυτού. Εγώ, δεν νομίζω. Ναι, τα δυο προηγούμενα Hobbit ήταν φλύαρα και δεν κατάφερναν να αιχμαλωτίσουν τόσο το ενδιαφέρον του θεατή όσο η Lord of the Rings τριλογία. Ναι, ομολογουμένως. Αλλά, ρε γαμώτο, μου άρεσαν. Ακόμα και το λιπάκι που είχαν -πολύ αλλά νόστιμο, σαν αρνάκι του Πάσχα. Ακόμα και οι σεναριακές καινοτομίες, οι αυθαιρεσίες, οι καινούριοι χαρακτήρες. Όλα μου άρεσαν. Αλλά. Αλλά, απλώς μου άρεσαν και τίποτα παραπάνω. 

Αυτό το τρίτο μέρος είναι μάλλον και το πιο αδύναμο. Η απουσία πραγματικού σεναρίου είναι  α πριόρι επιβεβλημένη, αφού το μόνο κομμάτι της ιστορίας που απομένει να δούμε είναι η εν λόγω μάχη των πέντε στρατών. Η ταινία ξεκινάει με μια εντυπωσιακή εισαγωγή. Την επίθεση του Νοσφιστή στη Lake Town. Που είναι όμως ισόποσα (ίσως και παραπάνω) απογοητευτική. Ο δράκος πεθαίνει (φυσικά) εκεί. Στην εισαγωγή. Στα πρώτα λίγα, μονοψήφια λεπτά. Και μετά... τι;

Η ταινία από εκεί και πέρα χωρίζεται σε τρεις διαφορετικές υποϊστορίες που εκτιλίσσονται -σχεδόν- ταυτόχρονα. Η πρώτη είναι αυτή του βιβλίου. Η ίδια η μάχη, η οποία (σοφά κατά τη γνώμη μου) δεν κυριαρχεί στην ταινία όπως κυριαρχούσαν οι μακροσκελείς μάχες στα Two Towers και Return of the King. Και είναι η δεύτερη πιο αδύναμη από τις τρεις ιστορίες. Εκεί... βασικά βλέπεις αυτά που περιμένεις να δεις. Δυστυχώς, οι μανιέρες του σκηνοθέτη μετά από 5 προηγηθείσες παρόμοιες ταινίες έχουν πλέον γίνει γνωστές και έτσι δεν εντυπωσιάζουν ούτε τα τερατώδη όρκ, ούτε τα γιγάντια τρόλλ (που κυρίως προσφέρουν ένα comic relief σε σχέση με το δέος που προκαλούσαν κάποτε).

Η δεύτερη ιστορία (και πιο δυνατή κατά τη γνώμη μου) είναι κάτι τελείως έξω από το βιβλίο, όπου γνωστοί (επικοί) χαρακτήρες τα βάζουν με τον γνωστό πολύ κακό εχθρό. Εκεί, εντάξει. Πώρωση που χτυπάει κόκκινο. Είναι όμως και η συντομότερη από τις τρεις και δεν μπορεί να μη σου αφήσει την αίσθηση ότι είναι και η πιο ασύνδετη, ότι βασικά μπήκε "τσόντα" για να ζωντανέψει η ταινία. Και είναι αληθινά κρίμα που εφόσον ο σκηνοθέτης επιστράτευσε τόσο αγαπημένους και σπουδαίους χαρακτήρες, τους χρησιμοποιεί τελικά σαν κάτι τελείως αναλώσιμο και "μιας χρήσης". 

Η τρίτη και χειρότερη υποϊστορία είναι αυτή με τον ίδιο τον Thorin και την "αρρώστια" τύπου one ring που του προκαλεί ο θησαυρός. Είναι η χειρότερη επειδή δεν εξυπηρετεί τίποτα εκτός από το να κάνει την ταινία να τραβάει σε διάρκεια. Ακόμα και ο ίδιος ο σκηνοθέτης φαίνεται να βαρέθηκε αυτή τη φάση και για αυτό τελικά την τερματίζει σχεδόν από μόνη της, με έναν τελείως "αυτόματο" και αυθαίρετο τρόπο. Μας γλυκαίνει το χάπι με μια εντυπωσιακή μάχη μεταξύ Thorin και Azog, αλλά η μέχρι τότε συσσωρευμένη δυσαρέσκεια δεν μου επέτρεψε να την απολαύσω όπως θα έπρεπε. 

Αυτά, λοιπόν. Η Hobbit τριλογία, παρά τα υψηλά στάνταρντ παραγωγής, από την πρώτη στιγμή έδειχνε σημάδια ότι ασθμαίνει. Το τρίτο μέρος της, σε σημεία σέρνεται. Το σύνολο συμπληρώνεται από πολύ περισσότερα εφέ υπολογιστή από όσα πραγματικά χρειαζόντουσαν (καλά, ρε γαμώτο, ακόμα και τα άλογα έπρεπε να είναι εφέ; Δεν μπορούσαν να βάλουν αληθινά;), πολλούς μιας χρήσης χαρακτήρες που δεν προλαβαίνεις να συμπάσχεις μαζί τους και ένα πολύ εύκολο (και ξαναχρησιμοποιημένο) τρόπο για να λήξει η μάχη των πέντε στρατών. Ναι, το Battle of the Five Armies με απογοήτευσε. 

Ωστόσο, θα είναι άδικο να μείνω εκεί. Οι μάχες είναι ακόμα επικές. Η δράση κυλάει σαν νερό. Η ταινία είναι η πιο σφιχτοδεμένη σε σχέση με τα άλλα δυο αδερφάκια της. Υπάρχει πώρωση. Όταν βλέπεις ξανά τους παλιούς χαρακτήρες να ξαναενώνονται ίσως στην πιο επική συμπλοκή και από τις 6 ταινίες. Όταν βλέπεις το στρατό των νάνων να παρελαύνει και να σχηματίζει φάλαγγα. Όταν αρματωμένα κτήνη εφορμούν με τους αναβάτες τους να κραδαίνουν πολεμικά σφυριά και να τσακίζουν κεφάλια. Υπάρχει συγκίνηση. Όταν το ταξίδι επιτέλους φτάνει στο τέλος του. Όταν η (ΜΠΙΠ) κλαίει πάνω από το νεκρό κορμί του (ΜΠΙΙΙΠ!) - σιγά μη σας πω, ρε!- Υπάρχουν, εν τέλει, όλα τα χαρακτηριστικά μιας πολύ καλής ταινίας. Ναι, ο Peter Jackson είναι ακόμα ο καλύτερος σύγχρονος δημιουργός ταινιών φαντασίας. Και το Battlle of the Five Armies, παρά τα ελαττώματά του είναι ακόμα μια στιβαρή ταινία. Που όμως, αρκείται στο να διασκεδάζει το κοινό της, εκεί που θα έπρεπε -κατά την ταπεινή άποψη του υποφαινόμενου- να γνέθει μαγικές αναμνήσεις. 

Βαθμολογία: 6,5 / 10