Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

Gone Girl

Η αιφνίδια εξαφάνιση της νεαρής συζύγου ρίχνει παχύ ίσκιο υποψιών στον άντρα της, καθώς ξετυλίγονται γεγονότα που φανερώνουν ότι κάτω από την φαινομενικά ιδανική εικόνα κρύβονται πολλά και σοβαρά προβλήματα. Είναι όμως τα πράγματα όπως φαίνονται;


Δεν ξέρω αν έχει μείνει κανείς αναγνώστης που να μην έχει δει ακόμα το Gone Girl, αλλά ελπίζω αυτό το post να σας δώσει άλλο ένα έναυσμα για να δείτε ίσως την καλύτερη ταινία της χρονιάς που μας πέρασε. Και δεν θέλω να ξανακούσω ότι "κάποτε τα έκαναν καλύτερα" και ότι οι ταινίες της γενιάς μας ήταν καλύτερες. Κολοκύθια! Αν με έμαθε κάτι τόσα χρόνια αυτό το blog, είναι ότι η παραγωγή ποιοτικών ταινιών, οι ιδέες και η ευρηματικότητα καλά κρατούν. Και εγώ νοσταλγώ και πολλές ταινίες τις θυμάμαι πολύ καλύτερες από όσο πράγματι είναι, επειδή η ανάμνησή τους διαποτίζεται από άλλες εικόνες και συναισθήματα από τα νιάτα μας (το φαινόμενο είναι γνωστό στους geek του κινηματογράφου ως "The Krull Effect") Όμως, η πραγματικότητα είναι αλλιώς. Και στο αντικειμενικό μάτι φανερώνει ότι τώρα, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, υπάρχουν ταινίες, ηθοποιοί και σκηνοθέτες πραγματικά μεγάλοι, τουλάχιστον ισάξιοι με τους "κλασικούς" που σε κάμποσα χρόνια από τώρα θα λάβουν μυθικές διαστάσεις!

Λοιπόν, αν η παραπάνω υπόθεση στέκει, δεν υπάρχει καλύτερος υποψήφιος για μια τέτοια μελλοντική φήμη από το Gone Girl. Εν μέρει αστυνομικό, με εξαιρετικούς χαρακτήρες, αιχμηρό και διεισδυτικό σχολιασμό όσον αφορά την πραγματική φύση κάποιων σχέσεων και με λεπτεπίλεπτες πινελιές μαύρου χιούμορ, είναι μια ταινία που παρά τις δυόμισι παρά κάτι ώρες της διάρκειάς της τη βλέπεις μονορούφι!

Ό,τι και να πω θα είναι λίγο για τη σκηνοθεσία, το σενάριο και τις ερμηνείες. Ακόμα και ο συνήθως άχρωμος, άοσμος και άγευστος Ben Afleck είναι αποκάλυψη! Αλλά το αστέρι της ταινίας είναι η Rosamund Pike (κάποιοι μπορεί να τη θυμηθούν στο ρόλο του Bond Girl στο Die another Day). Όλα τα λεφτά στην κυρία από μένα. Και ναι, ο Fincher είναι μάλλον ο πιο ταλαντούχος σκηνοθέτης της γενιάς του. Τι άλλο να πω... Απλά δείτε το και μην διανοηθείτε να αφήσετε κανέναν να σας πει τι γίνεται στη συνέχεια.  

Βαθμολογία: τουλάχιστον 9/10

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

The Burning (1981)

Ένας πρώην επιστάτης κατασκήνωσης, με φριχτά εγκαύματα λόγω μιας αποτυχημένης φάρσας, επιστρέφει στα μέρη που σύχναζε παλιά με σκοπό να εκδικηθεί τους υπεύθυνους για την παραμόρφωσή του. 


Να ρωτήσω τι σας θυμίζει το σενάριο, ή να αναρωτηθώ καλύτερα τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια; Ναι, μιλάμε για έναν ακόμα "κλώνο" του "Παρασκευή και 13", τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως, όπως εξάλλου ήταν η μόδα τότε που είχε σαν αποτέλεσμα πολλά πολλά τέτοια ταινιάκια, στην πλειονότητά τους μη αξιομνημόνευτα, έως απαράδεκτα. Αν όμως δώσει κανείς σε αυτό το ταινιάκι μια ευκαιρία (δεδομένου ότι μπορεί βέβαια να αντλεί διασκέδαση από αυτό το υπο-είδος), θα εκπλαγεί πολύ ευχάριστα. 

Κατ' αρχήν, εδώ υπάρχουν χαρακτήρες. Εντάξει, όχι χαίρε βάθος αμέτρητο, αλλά σίγουρα πολύ καλύτεροι από αυτούς που συναντάμε σε ταινίες του είδους. Εδώ οι ήρωες δεν λειτουργούν απλά σαν ακόρεστα σεξουαλικές καρικατούρες που μοναδικός τους προορισμός είναι να προμηθεύσουν κρέας για σφάξιμο με το κιλό. Είναι επαρκώς συμπαθείς, έχουν κίνητρα και χαρακτηριστικά που τους κάνουν να ξεχωρίζουν μεταξύ τους και για αυτό οι σκηνές φόνου κάνουν τον θεατή να ενδιαφερθεί για αυτούς. 

Δεύτερον. Ένας πολύ ενδιαφέρων δολοφόνος που έχει και ζωή πριν από την ταινία και δεν λειτουργεί μόνο σαν φονική μηχανή. Είναι αυτό που πρέπει να είναι ένας slasher δολοφόνος, δηλαδή αμείλικτος, ασταμάτητος και σχεδόν υπερφυσικά αποτελεσματικός. Αλλά σου προκαλεί και μια κάποια ίντριγκα, καθώς δεν βρίσκεται ποτέ στο προσκήνιο, δεν φανερώνεται (πριν το φινάλε) και η εναλλαγή σε προοπτική πρώτου προσώπου σε στυλ πρώτου Halloween μπορεί ακόμα να προκαλεί ανατριχίλες. 

Τρίτον. Τρομολάγνοι, αγαλλιάστε, καθώς εδώ οι splatter σκηνές είναι ΣΤΙΒΑΡΟΤΑΤΕΣ, 100% παλιό καλό make up effect (εντάξει, τα τριαντα πέντε χρόνια που πέρασαν φαίνονται, αλλά αυτό δεν νομίζω να σας πειράζει έτσι κι αλλιώς) και επαρκώς "μπλιαξ" χωρίς όμως να τραβάνε την υπερβολή από τα μαλλιά και να γίνονται κομιξάδικες ή γελοίες. Και (για όσους ξέρουν) αυτό δεν είναι τυχαίο, καθώς είναι δια χειρός Tom Savini. Ναι, ο μεγάλος Tom Savini, πριν γίνει σκηνοθέτης, ήταν υπεύθυνος εφέ σε ταινίες τρόμου και το The Burning είναι μια από αυτές. 

Σε τελική ανάλυση, το the Burning περιέχει όλα όσα αγαπήσαμε σε αυτό το πολύ τυποποιημένο και βασανισμένο υποείδος. Ωραίες φατσούλες, ατμοσφαιρικά σκηνικά, γυμνό, αγωνία, στιβαρούς φόνους και μια πολύ ενδιαφέρουσα περσόνα δολοφόνου. Και επιπλέον, αποφεύγει τις πιο προβληματικές από τις μανιέρες του σιναφιού. Και έχει και μια άλφα ιστορική αξία λόγω Tom Savini. Αυτά για μένα αρκούν. Δεν ξέρω αν στις μέρες μας μπορεί ακόμα κάποιος να ευχαριστηθεί μια ταινία του είδους. Συνεπώς, το The Burning δεν συνίσταται για όλους. Όμως, όποιος νοσταλγεί τα θρίλερ εκείνης της εποχής, εδώ θα την καταβρεί εγγυημένα. 

Βαθμολογία: ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ΟΣΟ ΔΕΝ ΠΑΕΙ, 8/10

Επιπλέον cult κουτσομπολιό: η ταινία (και συγκεκριμένα ο δολοφόνος με την ψαλίδα) αποτέλεσε την έμπνευση για τη δημιουργία της cult σειράς βιντεοπαιχνιδιών τρόμου Clock Tower.

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015

Just for laughs!

Πάω στοίχημα ότι τα κουνούπια μας τσιμπάνε σε μέρη που δεν μπορούμε να ξύσουμε και μετά μας βλέπουν και γελάνε...!!!



Δεν φταίω εγώ που δηλητηριάστηκε η πεθερά μου. Δεν είχα & πολύ καλό σήμα στο κινητό και άκουσα πως της αρέσουν οι πιπεριές Χλωρίνης...!!!
Δώσε σε γυναίκα που έχει βάλει κραγιόν να φάει κουραμπιέ και θα δεις πόσο μπορεί να ανοίξει το στόμα της...!!!


Βάλε και 3 κιλά φασόλια κυρ-Στέφανε... Ναι... ναι και 2 κιλά γίγαντες Πρεσπών... Και... και 2 κιλά ρεβίθια... Ναι κυρ-Στέφανε... θα το κλάσουμε απόψε!!!
Ο άλλος είναι με τη γκόμενα στη ταβέρνα με το ένα χέρι τρώει κ με το άλλο την κρατάει αγκαλιά. Λογικά του έχει φύγει μια φορά ενώ έτρωγαν.


- 100 εκεί;
- Ναι, σας ακούω.
- Πήδηξα τη φίλη της. Το ομολογώ.
- Εντάξει κύριε, δεν είναι δα και κανένα
έγκλημα αυτό...
- Τ' ακούς, μωρή;

- Πότε γιορτάζουν τα ποκεμον;
- του άη μγκονα κατς εμ ολ!


- Μπαμπά θα μου πάρεις το iphone 6;
- Πες την μαγική λέξη.
- Μαρία.
-Μαρία; Ποια Μαρία;
-Η γκόμενα σου.
-Θες και θήκη;

-Γιώργο…
-Ναι χήρα…
-Τι να ντυθώ στις απόκριες;
-Ποδοσφαιράκι Pro, αλλά χωρίς κραγιόν!

-Ε;
- ♫♫...Ντύσου Pro χήρααα και βγάλε το κραγιόοον σου... ♫♫♫


Κάψε Εγκέφαλο: Shakes the Clown (1991)

Υπάρχουν τρεις λόγοι να δεις αυτό το διαμαντάκι. Ο πρώτος είναι ότι πρωταγωνιστεί ο Bobcat Goldwaith. Ο δεύτερος είναι ότι το σκηνοθετεί ο ο Bobcat Goldwaith. Και ο τρίτος είναι ότι το σενάριο το έχει γράψει ο Bobcat Goldwaith! Και αν αναρωτιέσαι ποιος στο καλό είναι ο Bobcat Goldwaith, δεν σε αδικώ, γιατί όλα τα παιδιά της γενιάς μου τον ξέρουμε σαν τον Ζεντ της Μεγάλης των Μπάτσων Σχολής! Ναι, αυτή η cult φυσιογνωμία έχει παίξει σε αρκετές άλλες ταινίες και κυρίως έχει υπάρξει σκηνοθέτης και σεναριογράφος σε μερικά εξαιρετικά (κυρίως) indie ταινιάκια που παρουσιάζουν και απρόσμενη ποικιλία σε είδος, από (ασφαλώς) κωμωδία, μέχρι "βρώμικο" τύπου pulp fiction αστυνομικό!


Ο Shakes είναι κλόουν από τα γεννοφάσκια του. Είναι επίσης ένα αλκοολικό ρεμάλι. Κοιμάται με τις μανάδες των παιδιών, σουφρώνει την κάβα των σπιτιών που πάει για παράσταση, απατάει την κοπέλα του και άλλα τέτοια. Μέχρι που μια μέρα ξυπνάει δίπλα στο πτώμα του αφεντικού του. Και πρέπει να αποδείξει ότι δεν έκανε φόνο. 

Μιλάμε για ένα παράξενο μείγμα ξεκαρδιστικής κωμωδίας και light αστυνομικού με πολύ σουρεαλισμό, τόσο που δεν ξέρω αν τον αντέξει ο ανυποψίαστος θεατής! Η ιδέα του μπαρ με τους κλόουν, οι συζητήσεις, οι καβγάδες, οι τσαμπουκάδες και οι προβληματισμοί τους, προκαλούν αβίαστα το γέλιο, όπως και οι πρωτότυποι και ζωντανοί χαρακτήρες που είναι πολύ αγαπησιάρηδες και σε κερδίζουν παρά την εξόφθαλμη βλακεία τους, ή μάλλον ακριβώς εξαιτίας της!

Κερασάκι στην τούρτα, ο Adam Sandler στα νιάτα του, σε ένα ρόλο που δεν ξέρω αν θέλει τώρα να θυμάται, αλλά και ένα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ guest από τον μακαρίτη Robin Williams που αποδεικνύει μέσα στη μικρή διάρκειά του πόσο πραγματικά καλός κωμικός μπορούσε να είναι όταν αφηνόταν να ερμηνεύσει ελεύθερος, χωρίς πολιτικά ορθούς περιορισμούς από τα μεγάλα στούντιο. 

Λοιπόν, συνιστώ ανεπιφύλακτα το Shakes the Clown (ακόμα και σήμερα το βρίσκετε εύκολα για κατέβασμα) για ένα ξένοιαστο απόγευμα με πολύ πολύ γέλιο!

Βαθμολογία: ανεκτίμητο! (αλλά ντάξει, αν επιμένετε, άνετα ένα 7/10)

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2015

Mr Mercedes

Σεφτές αναγνωστικός για τη νέα χρονιά με Stephen King και τον... κύριο Μερσέντες (δεν μπορώ με τίποτα να μην σκέφτομαι ότι κάτι δεν πάει καλά με τον τίτλο, του βιβλίου, ακούγεται τόσο άκυρος στα Ελληνικά, παρά την ορθή μετάφραση από το πρωτότυπο). 

Παραφράζοντας από το οπισθόφυλλο: Σε μια χτυπημένη από την οικονομική κρίση πόλη, ουρές από ανέργους στοιβάζονται σε μια ημερίδα εύρεσης εργασίας. Ξαφνικά, ένας μανιακός οδηγός με μια κλεμμένη Μερσέντες πέφτει πάνω στο πλήθος και αφού σπείρει τον θάνατο, εξαφανίζεται. Μήνες αργότερα, ο Μπιλ Χότζες, συνταξιούχος αστυνομικός, λαμβάνει μια επιστολή που τον συγκλονίζει. Ο αποστολέας αναλαμβάνει την ευθύνη για το μακελειό με τη Μερσέντες και προκαλεί τον Χότζες να τον βρει πριν κάνει το επόμενο βήμα του. 


Εγώ, αυτό που έχω να πω είναι πως ό,τι έχετε στο μυαλό πως θα διαβάσετε, ακούγοντας το όνομα Stephen King, ξεχάστε το. Εδώ δεν έχουμε υπερφυσικό τρόμο (αν και επιμέρους τρομοσκηνές υπάρχουν) αλλά ένα στιβαρό παλιομοδίτικο αστυνομικό μυθιστόρημα. Και είναι υπέροχο. Οι χαρακτήρες είναι ολοκληρωμένοι -αν και κάποιες κλισέ καταστάσεις και μανιέρες του συγγραφέα δεν αποφεύγονται πχ κατά τη γνώμη μου νομίζω ότι πλέον το έχει παρακάνει με τους πρώην και νυν αλκοολικούς χαρακτήρες- αεροστεγής πλοκή, αρκετά (στην αρχή) red herrings, αγωνία, οι απαραίτητες "όχι-ρε-πούστη-μου" σκηνές που κάνουν την καρδιά σου να διπλώνεται, μερικά εξαιρετικά μακάβρια σκηνικά και ένας, ίσως ο καλύτερος εδώ και πολλά χρόνια, κακός όπου αβίαστα και με αξιοθαύμαστη άνεση αποδεικνύει ότι το αληθινό σκοτάδι πηγάζει από τα έγκατα της ανθρώπινης ψυχής. Επιπλέον η γλώσσα είναι κοφτή και μοντέρνα με χαρακτηριστική άνεση. Και είναι ιδέα μου, ή η γνωστή φλυαρία του συγγραφέα εδώ είναι λιγότερη από κάθε άλλη (σχετικά πρόσφατη) φορά;

Τι άλλο να πω; Δεν είμαι τρελός φαν του Stephen King, μάλιστα πολύ πρόσφατα σε ένα φόρουμ διαφωνούσα με κάποια παιδιά, υποστηρίζοντας ότι, εντάξει, είναι σαφέστατα καλός συγγραφέας, αλλά υπερεκτιμημένος. Αν δεις το έργο του από μια σφαιρική σκοπιά, για κάθε "Λάμψη" και "Σάλεμ'ς Λοτ", υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερα βιβλία που δεν θυμάσαι και δεν σε ενδιαφέρουν. Αλλά το κάρμα μου με θέλει μόλις λέω κακό πράγμα για άνθρωπο, να ξεπετάγονται μπροστά μου τέτοιες ευχάριστες εκπλήξεις και να με αποστομώνουν. Ε, λοιπόν, τέτοιες εκπλήξεις σαν τον κύριο Μερσέντες θα μου είναι πάντα ευπρόσδεκτες και δεν μπορώ παρά να συνιστώ ανεπιφύλακτα αυτό το βιβλίο σε κάθε αναγνώστη, ανεξαρτήτως λογοτεχνικού είδους. 

Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2015

Κάψε Εγκέφαλο: Teeth (2007)

Έπεσα πάνω σε αυτό το διαμαντάκι τυχαία, διαβάζοντας ένα άρθρο με τα 10 καλύτερα απαγορευμένα poster κινηματογραφικών ταινιών όλων των εποχών! Το πόστερ (το απαγορευμένο, όχι το κανονικό) βρίσκεται ακριβώς κάτω από αυτές τις αράδες (μεγέθυνση και προσεκτική παρατήρηση, αξίζει!) και σας λέει ό,τι χρειάζεται να ξέρετε για αυτή την ταινία.


Λοιπόν, ναι. Αν μη τι άλλο, είναι μια ταινία που πρέπει να δεις συνειδητοποιημένος. Σαφέστατα είναι το χαρισματικό εγγόνι ταινιών και σειρών τύπου Tales from the Crypt αλλά με μια εκπληκτική φρεσκάδα, όπου το χιούμορ και το σπλάτερ παντρεύονται αρμονικά και δίνουν μια από τις καλύτερες μαύρες κωμωδίες του είδους!

Σε αυτό βοηθάει τα μέγιστα το καλό σενάριο και η ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ πρωταγωνίστρια που πραγματικά ταίριαξε στο ρόλο της γάντι. Αλλά και οι υπόλοιποι χαρακτήρες που έχουν σημασία είναι επαρκώς σκιαγραφημένοι και γενικά δεν μπορώ να φανταστώ μερακλή τρομολάγνο που να μην ικανοποιηθεί από αυτό εδώ το μικρό αριστούργημα! Σε αυτούς και γενικά στα συνειδητοποιημένα παιδιά που εκτιμούν τον καλό καφροχαβαλέ, συνιστώ ανεπιφύλακτα το Teeth! Απαγορεύεται αυστηρά στους ξενέρωτους! 

Βαθμολογία: τελείως υποκειμενικά, 8/10