Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2015

DeathGasm

Νεαροί κοινωνικά απομονωμένοι μεταλάδες σχηματίζουν μια μπάντα. Πέφτουν πάνω σε ένα απαγορευμένο τραγούδι που στις νότες του κρύβονται επικλήσεις δαιμόνων. Ασφαλώς, ακολουθεί το χάος...


Έπεσε πολύ hype με την περίπτωση του Deathgasm. Πολύς κόσμος ευαγγελίζεται μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Η Καμαριέρα δεν θα μπορούσε παρά να ερευνήσει ενδελεχώς το φαινόμενο. 

Λοιπόν... τι είναι το Deathgasm? Η σύντομη απάντηση είναι: μια indie μαύρη κωμωδία τρόμου, στα χνάρια ταινιών τύπου Shaun of the Dead. Επιπλέον, είναι η ιδανική ταινία αν είσαι ή κάποτε υπήρξες ένας από τους ανθρωπότυπους που περιγράφονται μέσα. Αν μη τι άλλο, η ταινία έχει πολύ σαφές target group. Γεγονός που αποτελεί το μεγαλύτερο προσόν και ταυτόχρονα την αχίλλειο πτέρνα της. 

Προσόν γιατί: είπαμε, αν είσαι ή κάποτε υπήρξες σε αυτή τη φάση, θα το γλεντήσεις. Τα αστεία και οι αναφορές είναι αμέτρητα και οι φίλοι της κουλτούρας θα τα ανιχνεύσουν άνετα και θα τα απολαύσουν. Το gore τρέχει αβίαστα, η καγκουριά και η καφρίλα ξεχειλίζει, οι σκληρές μουσικές τα σπάνε, οι χαρακτήρες είναι σπαρταριστοί. 

Αχίλλειος πτέρνα γιατί: όλος ο υπόλοιπος κόσμος απλά θα αγνοήσει (σχεδόν) όλα τα παραπάνω καλά. Και θα μείνει με μια κακογυρισμένη παραγωγή, που το ταπεινό της καταγωγής της βγάζει μάτι. Η ηθοποιία είναι ερασιτεχνική, η σκηνοθεσία ανύπαρκτη και το όλο εγχείρημα απλά προσπαθεί να αντιγράψει το αμίμητο Demons του θεού Lamberto Bava. Το χιούμορ είναι σαχλό και άκυρο (αν δεν έχεις τις γνώσεις και τα ερεθίσματα για να το κατανοήσεις) και πολύ απλά, ΣΑΝ ΤΑΙΝΙΑ ΤΡΟΜΟΥ ΔΕΝ ΣΤΕΚΕΙ. Οι τρομοσκηνές είναι κακοφτιαγμένες, τετριμμένες (copy paste από το Braindead και άλλες παρόμοιες ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ cult και αξιόλογες ταινίες του είδους) και επαναλαμβανόμενες (έχασα το μέτρημα πόσες φορές δείχνει κόσμο να ξερνά αίμα από κάθε του... οπή)

Επιπλέον, το σενάριο -αν και προσπαθεί να πρωτοτυπήσει- παραμένει προβλεπόμενο, με τις ανατροπές του να φαίνονται στο έμπειρο μάτι από μακριά. Οι καρικατούρες χαρακτήρων δεν επιτρέπουν την παραμικρή ταύτιση του αναγνώστη και συνεπώς δεν του κινούν το ενδιαφέρον -πόσο μάλλον την αγωνία- για την τύχη τους. 

Τι απομένει; Για μένα, μια στεναχώρια. Που δεν μπορώ πλέον να απολαύσω ταινίες όπως αυτή. Πείτε με κωλόγερο, πείτε με πουλημένο και συμβιβασμένο (οι πιο φανατισμένοι από εσάς). Αλλά πλέον δεν μπορώ να συγχωρήσω μια τόσο μέτρια (έως κακή) ταινία, ούτε και να διασκεδάσω μόνο και μόνο εξαιτίας της νοσταλγίας σε ένα παρελθόν που -για μένα τουλάχιστον- είναι αυτό ακριβώς: παρελθόν. 

Βαθμολογία: για το κοινό της 8/10
για οποιονδήποτε άλλο θεατή: 4/10

Δεν υπάρχουν σχόλια: