Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2015

Dark Places (Σκοτεινοί Τόποι)

Η μόνη επιζών από τη σφαγή της οικογένειάς της, πολλά χρόνια μετά, επιστρέφει με σκοπό να εξιχνιάσει το μυστήριο. 


Κάποιες ταινίες απλά κουβαλάνε έναν μανδύα... "ποιότητας", ρε παιδί μου. Δεν το δείχνουν απλά, το φωνάζουν από μακριά. πχ, το Dark Places. Από το ομώνυμο βιβλίο της Gillian Flynn, που αυτή τη στιγμή είναι ό,τι πιο καυτό παγκοσμίως σε συγγραφέα αστυνομικού θρίλερ. Με τη θεά Charlise Theron στον πρωταγωνιστικό ρόλο (αλλά και στην παραγωγή) και ένα -μαντέψτε- ποιοτικό υποστηρικτικό επιτελείο. 

Και, ναι, αν μη τι άλλο, το Dark Places έχει δυνατά στοιχεία. Πέραν του "πέντιγκρι". Η ιστορία είναι στιβαρή (αν και οι μαζικές συμπτώσεις του τέλους μου φάνηκαν τραβηγμένες απ' τ' αυτιά) και αρκούντως πρωτότυπη, παρότι παίζει με ένα κλισέ θέμα. Οι ερμηνείες είναι δυνατές, με την (σχεδόν αγνώριστη εδώ) Charlize να ζωντανεύει επιτυχημένα την άχαρη και στερημένη θηλυκότητας πρωταγωνίστρια. Η ατμόσφαιρα είναι πηχτή, τόσο που την κόβεις με μαχαίρι... 

...αλλά είναι τόσο, μα τόσο αργό! Πόσο αργό ρωτάτε; Θυμάστε το Zodiac του Fincher? ε, είναι ΑΚΟΜΑ πιο αργό! Η μονοτονία -που πολλαπλασιάζεται εξαιτίας των μουντών χρωμάτων και της στατικής, αδιάφορης σκηνοθεσίας- από ένα σημείο και μετά κυριαρχεί, και το μάτι (ειδικά αν είσαι και λιγάκι κουρασμένος) με δυσκολία μένει ανοιχτό. Η διάρκεια της ταινίας είναι πολύ μεγαλύτερη απ' όσο χρειαζόταν, καθώς είναι φορτωμένη με ενδιαφέροντες μεν, άχρηστους δε χαρακτήρες (που χρησιμεύουν σαν red herrings) και το όλο ξετύλιγμα του μυστηρίου γίνεται με... πώς να το πω, "στημένο" τρόπο. Δηλαδή, πράγματα που η πρωταγωνίστρια ήδη τα ξέρει, ξεφουρνίζονται στο τέλος αντί στην αρχή, χωρίς λόγο, απλά για να μείνει στην άγνοια ο θεατής. 

Τελικά, το φινάλε έρχεται αργά και έχοντας κουράσει τον θεατή, επομένως, για τους περισσότερους μάλλον περνάει στο ντούκου. Κλασική περίπτωση που οι "ποιοτικές" περγαμηνές δεν αρκούν για να δώσουν μια δυνατή δουλειά. Πρέπει και να υπάρχει και λιγάκι κρέας στα κόκαλα της ιστορίας, να συμβαίνει κάτι που να κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο. Ωραία τα ψυχογραφήματα και οι Φροϋδικοί χαρακτήρες, αλλά αν δεν έχεις και κάτι να πεις, σε τελική ανάλυση είναι αχρείαστα. 

Βαθμολογία: επιεικώς 6/10

Δεν υπάρχουν σχόλια: