Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2015

The Final Girls

H Max προσπαθεί να βάλει τη ζωή της σε μια σειρά μετά τον θάνατο της μητέρας της, μιας σχετικά αποτυχημένης ηθοποιού που έμελλε να γίνει γνωστή από έναν ασήμαντο ρόλο σε μια cult slasher ταινία τρόμου. Με ανεξήγητο τρόπο, το κορίτσι χάνεται στον κόσμο της ταινίας, όπου εκεί θα ξανασυναντήσει τη μητέρα της και θα πρέπει να αντιμετωπίσουν τον δολοφόνο για να επιβιώσουν...


Το Final Girls δεν είναι ακριβώς ταινία τρόμου. Θα έλεγα ότι είναι περισσότερο... κάτι σαν υβρίδιο μετατρόμου και κωμωδίας, όπου παίζει παιχνίδι με όλα τα στερεότυπα (αλλά και τον πολιτισμικό αντίκτυπο) των σλάσερ ταινιών της δεκαετίας του '80, όπως τα Friday the 13th, The Burning, Halloween κλπ. Και το εγχείρημα αυτό, αν και έχει ξαναγίνει (βασικά σε όλα τα Scream του Wes Craven αλλά και στο επίσης πανέξυπνο Behind the Mask:the Rise of Leslie Vernon) δεν παύει να είναι άρτια εκτελεσμένο, σε μια υπέροχη και αναπάντεχα "αγαπησιάρικη" μαύρη κωμωδία. 

Κατ' αρχήν οφείλω να δηλώσω κάτι: μετά από αυτή την ταινία, ΑΓΑΠΩ τη Malin Ackerman! Η υπέροχη αυτή Σουηδέζα δίνει ίσως τον καλύτερο ρόλο της καριέρας της και μέσα στα πρώτα καρέ της ταινίας σε έχει ψήσει 100% για τον ρόλο της. Εξαιτίας της (και μόνο) η ταινία κυλά νεράκι, αλλά και καταφέρνει να μαζέψει το απαραίτητο συναισθηματικό βάρος για να ανταπεξέλθει στο φινάλε. Η Taissa Farmiga (που τη γνωρίσαμε στα American Horror Story) είναι επίσης πολύ καλή, αλλά χάνει στη σύγκριση. Οι υπόλοιποι ρόλοι είναι εξίσου "αγαπησιάρικοι", με αποκορύφωμα τους... πρωταγωνιστές της "παλιάς" ταινίας, που ζωντανεύουν τις κλασικότερες καρικατούρες εφήβων στις ταινίες τρόμου της εποχής! Μιλάμε για επικά γέλια, τουλάχιστον για τους βετεράνους των ταινιών του είδους. 

Θα ήθελα να είναι σε σημεία πιο σκοτεινό, ειδικά όπου αφορά τον δολοφόνο (που είναι μια φτηνή απομίμηση του Jason Vorhees). Επιπλέον, σε αντίθεση με τις ταινίες που σατιρίζει, το The Final Girls είναι απρόσμενα συντηρητικό στο θέμα της βίας και των γυμνών σκηνών. Μεγαλύτερο μειονέκτημά του δε, η προβλεψιμότητα του τέλους (αν και μέχρι τότε, έχει περάσει όλα τα κλισέ του είδους από πριονοκορδέλα και τους έχει αλλάξει τα φώτα). Βέβαια, το ειδικό βάρος εδώ είναι αλλού. Στη νοσταλγία και στο συναίσθημα. Και, παρά την όποια γκρίνια μου, τελικά καλά κάνει. 

Το Final Girls είναι ένα ερωτικό γράμμα σε αυτή τη σχολή σκουπιδοταινιών της δεκαετίας του '80, που όμως τις αγάπησε πολύ το κοινό, παρά τα χιλιάδες ελαττώματά τους - ή ίσως και εξαιτίας αυτών. Και είναι ένας απρόσμενα συναισθηματικός και αγαπησιάρικος φόρος τιμής και νοσταλγίας, που έχει σαν αποτέλεσμα μια απολαυστικότατη μαύρη κωμωδία. Την συνιστώ σε κάθε φίλο των ταινιών τρόμου, ανεπιφύλακτα. 

Βαθμολογία: 8/10


Δεν υπάρχουν σχόλια: